Ning ist eine Online-Plattform zur Erstellung von Social-Websites. Mit Ning können Menschen und Organisationen auf einfache Weise ihr individuell zugeschnittenes Soziales Netzwerk schaffen. Ning wurde im Oktober 2005 gelauncht. Ning bietet seinen Kunden die Möglichkeit, eine Community-Website mit individueller Gestaltung und Botschaft zu erstellen. Sie können Funktionen wie z. B. Gruppen, Chat, Events, RSS-Feed, Musik-Player, Newsletter-Tool, Fotos, Videos und Blogs einbinden. Durch die Integration von Facebook, Twitter, Google+ und Yahoo können die "Gefällt mir"-Funktion sowie das synchronisierte Veröffentlichen auf allen Plattformen unterstützt werden. Zusätzlich bietet sich durch diese Integration für Mitglieder die Möglichkeit, sich per Social Sign-In und Social Sign-Up mit den Kontodaten anderer Sozialer Netzwerke bei Ning anzumelden bzw. zu registrieren. Ning, Inc. gehört zu Glam Media, die Betreibergesellschaft hat ihren Sitz in Brisbane, Kalifornien.

Der Service ermöglicht es Kunden, direkt im Rahmen ihres Ning-Netzwerks einen Mitgliedsbeitrag zu erheben. Die Kunden können ihr Ning-Netzwerk auch mithilfe von Dienstanbietern monetarisieren, etwa durch Web-Shops, die durch Ning-Partnerschaften bereitgestellt werden, oder durch das Hinzufügen von Anzeigenwerbung wie Google AdSense. Anders als einige andere Social-Media-Anbieter ist Ning selbst werbefrei.

Es gibt rund 100.000 Social-Websites (Stand: September 2011), auch als Ning-Netzwerke bekannt, die auf der Ning-Plattform laufen. Ning hat ca. 100 Millionen registrierte Nutzerprofile. Ning bietet seinen Kunden drei Tarife an: Mini, Plus und Pro. Die Tarife werden mit unterschiedlichem Leistungsumfang angeboten und haben unterschiedliche Preise, sodass die Kunden einen Tarif wählen können, der am besten geeignet für ihre Social-Community ist. Nachdem ein Tarif gewählt wurde, kann ein Kunde jederzeit zu einem anderen Tarif wechseln. Im Juni 2011 hatte Ning monatlich 65 Millionen Unique Visitors weltweit auf seiner Plattform.

Ning wurde von Marc Andreessen und Gina Bianchini gegründet. Ning ist das dritte Unternehmen, das von Andreessen mitgegründet wurde (nach Netscape und Opsware).

Geschichte
Das chinesische Wort "Ning" (Chinesisch vereinfacht: 宁; Chinesisch traditionell: 寧; Pinyin: níng) bedeutet "Frieden", wie Gina Bianchini im Firmenblog erläutert. Die Entwicklung von Ning begann im Oktober 2004, der öffentliche Start der Plattform erfolgte im Oktober 2005. Ning wurde zunächst intern von Bianchini und Andreessen sowie durch Business Angels finanziert. Im Juli 2007 sicherte sich Ning Risikokapital in Höhe von 44 Mio. US$, vorrangig von Legg Mason. Im März 2008 gab das Unternehmen außerdem bekannt, dass es weitere 60 Mio. US$ von einer nicht genannten Investorengruppe erhalten habe. Im Juli 2009 erhielt das Unternehmen 15 Mio. US$, vorrangig von Lightspeed Venture Partners.

Am 15. April 2010 gab Geschäftsführer Jason Rosenthal Veränderungen bei Ning bekannt: Die kostenlose Dienstleistung solle eingestellt werden und von den damals 167 Mitarbeitern nur 98 im Unternehmen verbleiben. Kunden der kostenlosen Dienstleistung hatten die Wahl, zu einem kostenpflichtigen Account zu wechseln oder ihre Inhalte von Ning zu anderen Anbietern zu migrieren.

Am 21. September 2011 gab das Unternehmen die Fusion mit Glam Media bekannt.

Leistungsmerkmale
Ning ist die weltweit größte Plattform zur Erstellung von Social-Websites. Ning richtet sich an Menschen, die eigene, themenspezifische Online-Communitys und Soziale Netzwerke zu spezifischen Themen mit individuellem Design, Funktionsumfang und Mitgliederbestand aufbauen möchten. Die zentrale Funktion von Ning besteht darin, dass jeder sein eigenes Soziales Netzwerk zu einem bestimmten Thema oder Zweck erstellen kann, das auf einen speziellen Mitgliederstamm oder die Bedürfnisse einer bestimmten Community zugeschnitten ist. Der Betreiber kann mit Ning die Designs auf vielfältige Weise selbst festlegen, alle persönlichen Inhalte individuell verwalten und sämtliche Social-Community-Tools wie Facebook oder Twitter integrieren. Durch die Einbindung von Musik, Videos, Activity- und Live-Streams, Gruppen, Feeds, Video-Live-Streams und anderer Dienste bündelt die mit Ning erstellte Webseite alle Aktivitäten im Internet. Personen, die einem Ning-Netzwerk beitreten, haben jeweils ein eigenes Mitglieder-Profil innerhalb der betreffenden Community.

Eine Ning-Community lässt sich mit Social-Media-Plattformen wie z. B. Facebook und Twitter, sowie Online-Diensten wie Google verknüpfen. Beispielsweise kann man sich bei einem Ning-Netzwerk mit seinem Facebook- oder Twitter-Account anmelden und Inhalte aus einem Ning-Netzwerk direkt in seinem Twitter- oder Facebook-Account posten. Mitglieder können Inhalte aus diesen Diensten direkt in ein Ning-Netzwerk einbinden, ebenso wie andere Dienste und Medien, etwa YouTube- und Vimeo-Videos oder Musikplayer von MySpace oder SoundCloud.

Bei seinem Start war Ning eine universelle Plattform für die Entwicklung und das Hosting "sozialer Anwendungen" auf Open-Source-Basis. Der Quellcode für Ning-Anwendungen wurde Nutzern zur Verfügung gestellt, und jedermann konnte auf einfache Weise einen Entwicklungszweig (Fork) von einer bestehenden Ning-Anwendung ableiten, den PHP-Code modifizieren und das Ergebnis als eigene Plattform betreiben. Zu den Anwendungen zählten Fotoalben, Blogging-Software und diverse Lösungen zum Veröffentlichen von Kundenmeinungen. Ende September 2006 reduzierte Ning das Angebotsspektrum auf eine Gruppen-Website, eine Foto-Website und eine Video-Website, die Nutzer kopieren und für ihre Zwecke anpassen konnten. Diese drei Templates wurden später durch eine einzige, anpassbare Anwendung ersetzt, mit der jeder auf einfache Weise eine Social-Website erstellen und sein eigenes Soziales Netzwerk realisieren kann. Ning gewährt Entwicklern allerdings auch einen begrenzten Zugriff auf die Quellcode-Ebene ihrer sozialen Netzwerke, sodass sie Funktionen und die zugrunde liegende Logik modifizieren können.

Die Modifikation von Funktionen wurde am 21. Oktober 2008 vorübergehend gesperrt. Das Unternehmen plante, den direkten Quellcode-Zugriff durch die Möglichkeit zu ersetzen, die Logik bestehender Funktionen mittels OpenSocial und einer Reihe neuer APIs zu modifizieren, die Anfang 2009 veröffentlicht wurden.

Ning hatte ursprünglich sowohl ein kostenloses als auch ein kostenpflichtiges Angebot; im April 2010 wurde auf ein dreistufiges kostenpflichtiges System umgestellt. Die Tarifstufen unterscheiden sich in ihrem Umfang an Funktionen, viralen Marketing-Tools, Anpassbarkeit und Kundensupport.

Die auf der Ning-Plattform laufenden sozialen Netzwerke sind in PHP programmiert; die Plattform selbst ist in Java realisiert.

Im November 2008 gab Ning eine Partnerschaft mit Scripts4Ning bekannt, wodurch die Produkte dieses Entwickler-Teams direkt in Ning integriert und kostenlos angeboten werden konnten.

Die Administratoren von Ning-Netzwerken können zwischen verschiedenen Optionen wählen, mit denen unterschiedliche Sichtbarkeits-, Privatsphäre- und Mitgliedschaftsstufen realisiert werden können.

Im März 2009 ergänzte Ning eine iPhone-Schnittstelle, und im August 2009 wurde die Kompatibilität der Netzwerke mit mobilen Geräten verbessert. Im Oktober 2010 veröffentlichte Ning eine iOS-Anwendung (iPhone, iPad, iPod Touch) für Netzwerk-Administratoren zur Verwaltung ihrer sozialen Netzwerke.

Im Dezember 2011 wurde Ning von Glam Media, dem weltweit größten Unternehmen für vertikale Online-Inhalte mit der höchsten Online-Reichweite im Segment Lifestyle, übernommen.

Im Februar 2011 führte Ning eine neue Möglichkeit ein, mit der die Kunden das Erscheinungsbild ihrer Ning-Netzwerke anpassen und ändern konnten: das Ning Design Studio. Diese Funktion bietet Kunden eine Auswahl vorgefertigter Templates mit unterschiedlichen Farben, Schriftarten, Hintergrund- und Vordergrundbildern sowie Layouts. Die Kunden können diese Templates anpassen, frei gestalten und abändern oder mittels CSS kundenspezifische Änderungen an ihrer Community vornehmen. Das Design Studio ermöglicht es den Kunden auch, das Spalten-Layout und die Spaltenbreite zu ändern, und bietet ihnen damit neue Optionen neben dem dreispaltigen Standard-Layout für Ning-Netzwerke vor der Einführung des Design Studios.

Die Community
Ning hat rund 100.000 Kunden (Stand: September 2011) mit Social-Websites auf der Ning-Plattform. Eine Reihe unterschiedlicher Kreativer, Unternehmen, Markenanbieter, Verbände, Institutionen, Communitys und Organisationen nutzen Ning als Grundlage für ihre Websites, darunter beispielsweise Linkin Park, 50 Cent, The Twilight Saga, Tony Hawk's Shred or Die, TuDiabetes von der Diabetes Hands Foundation, das Brooklyn Art Project, T20.com – Home of Global Cricket und die von John und Hank Green (Vlogbrothers) gehosteten Nerdfighters.

Kontroversen

Ausschluss eines Drittanbieters
Im August 2008 wurde Widget Laboratory (damals der größte Drittanbieter von Plugin-Verbesserungen für Ning) von der Ning-Plattform verbannt und die Nutzung seiner Tools in allen Ning-Netzwerken unterbunden. Ein Artikel auf TechCrunch über diesen Konflikt löste eine heftige Debatte aus.

Entfernung pornografischer Netzwerke
Im Dezember 2008 gab Ning bekannt, in Zukunft keine Netzwerke mehr zu hosten, die Pornografie oder ähnliche Inhalte enthielten. Die Netzwerkbetreiber bekamen etwas mehr als einen Monat Zeit, um ihre pornografischen Inhalte bei anderen Anbietern zu migrieren. Als Gründe für das Entfernen der pornografischen Netzwerke wurden genannt, dass deren Betrieb für Ning nicht kostendeckend sei und dass sie unverhältnismäßig viele Aufforderungen zum Löschen urheberrechtlich geschützten Materials gemäß DMCA verursachten.

Entfernung der Suchfunktion
Im November 2009 wurde die Suchfunktion von Ning entfernt. Diese Änderung beschränkte erheblich die Möglichkeiten, bestehende Ning-Netzwerke zu finden. Die Suchfunktion wurde am 29. März 2010 wiederhergestellt.

Entfernung kostenloser Netzwerke
Zahlreiche Web-Dienste gaben bekannt, dass Ning alle kostenlosen Netzwerke abschalten würde, und einige bemühten sich aktiv um die Abwerbung von deren Betreibern. Als die Betreiber auf der Plattform nach Bestätigung für diese Ankündigung suchten, fanden sie wenig oder gar keine Informationen, erhielten vorgefertigte Antworten auf ihre Fragen und wurden auf weitere Informationen in zwei Wochen vertröstet. Im Zuge dieser "Ankündigung" verschwanden auch mehrere Ning-Angestellte, wobei unklar ist, ob dies durch Entlassung oder aus freien Stücken geschah. Die Betreiber erhielten nie eine formelle Ankündigung, auch wenn Jason Rosenthal schließlich die Original-Nachricht mehr als 24 Stunden nach der Entscheidung erneut veröffentlichte.

Am 4. Mai 2010 sendete Ning eine offizielle E-Mail an alle Mitglieder:

Übersetzung:

In E-Mail-Benachrichtigungen an die Ning-Netzwerkbetreiber wurde angekündigt, dass die kostenlosen Ning-Netzwerke am Freitag, dem 20. August um Mitternacht (UTC-08:00) endgültig abgeschaltet würden, sofern sich der Kunde nicht für eine der kostenpflichtigen Optionen entschied.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website
 Offizielles Firmen-Blog
 Ning-Hilfe-Center
 Ning Creators Treffpunkt für Betreiber von Ning-Netzwerken zum Erfahrungsaustausch
 Interview mit Gina Bianchini, Intruders tv Video
 Audio-Interview mit Marc Andreessen über Ning, Soziale Netze und Bildung (Juli 2007)
 Audio-Interview mit Gina Bianchini über Ning (April 2007)
 Interview mit Gina Bianchini Bianchini beschreibt "viral expansion loops" und wie man erfolgreich ein Soziales Netzwerk aufbaut (Mai 2008)
 The Benefits of a Network Artikel in der New York Times

Online-Community
Unternehmen (Brisbane, Kalifornien)
Internetanwendung
Gegründet 2004

Ning (Unternehmen)


La mentira del silencio es una obra de teatro de Julia Maura, estrenada en 1944 en Teatro María Guerrero de Madrid.

Argumento
Irene es la mujer de Mauricio, el cual la obliga a engañar a la policía cuando acuden a interrogarla por el asesinato de Jorge, socio en los negocios de Mauricio. Irene es forzada a reconocer que era amante de Jorge, para que todo el mundo piense que la verdadera razón del crimen fueron los celos y no el ocultar las estafas producidas por Mauricio. Gracias a la artimaña, Mauricio es encontrado autor de un crimen de honor y no será condenado, pero en cambio Irene, se gana el odio de su hijo Jaime. Finalmente, tanto Mauricio como Irene, se verán obligados a contarle la verdad a Jaime, para que de esta forma pueda perdonar a su madre.

Estreno
 Teatro María Guerrero, Madrid, 15 de noviembre de 1944.
 Dirección: Humberto Pérez de la Osa y Luis Escobar .
 Escenografía: Burmann.
 Intérpretes: Elvira Noriega, Guillermo Marín, Juan de las Cuevas, José Luis Ozores, Enrique Raymat, Lola Alba, Félix Navarro, Mercedes Alber, Pedro Grande.

Referencias

Obras de teatro de Julia Maura
Obras de teatro del siglo XX
Obras de teatro de 1944
Obras de teatro en español

La mentira del silencio


جورج سميث  عالم فيزيائي أمريكي من مواليد ولاية نيويورك في 10 مايو 1930، وقد نال على البكالوريس في 1955 من جامعة بنسلفانيا ونال على الدكتوراة من جامعة شيكاغو عام 1959 وقد استمر في العمل في معامل بل في نيوجيرسي إلى أن تقاعد عام 1986، حيث قاد هناك أبحاث في الليزر وأجهزة أشباه الموصلات، نال على جائزة نوبل عام 2009 لاختراعه دائرة أشباه موصلات للتصوير — مجس سي سي دي

اختراعات
 اخترع في عام 1969 مع ويلارد بويل تكنولوجيا الصورة التي كان قد تم اكتشافها في نظرية البرت اينشتاين وهي ccd (الذي يعتبر العين الإلكترونية لكاميرات الصور الرقمية)وهو يعتبر جهاز من الشحنات الكهربية المتصلة والتي تقوم بتحويل الضوء إلى إشارات كهربية وهذا الاختراع يقف وراء صنع مئات ملايين الكاميرات الرقمية التي بيعت في السنوات الماضية في أنحاء العالم

جوائز
 الجائزة التذكارية ليبمان (1974)
 جائزة دريبر (2006)
 جائزة نوبل في الفيزياء (2009)

روابط خارجية

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الأكاديمية الوطنية للهندسة في الولايات المتحدة
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة بنسيلفانيا
خريجو جامعة شيكاغو
علماء في مختبرات بل
فائزون بجائزة تشارلز ستارك درابر
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
مواليد 1930
مواليد في وايت بلينس (نيويورك)

جورج سميث (عالم فيزياء)


Brzo glineno klizište dogodilo se u ranim satima 30. prosinca 2020. u selu Ask, administrativnom središtu Gjerdruma u Norveškoj. Prostirao se na površini od 300 puta 700 metara i uništio nekoliko zgrada, većinom kuća i višestambenih zgrada.

Od 3. siječnja 2021. potvrđeno je da je klizište ubilo sedam osoba, dok se troje i dalje vode kao nestale.

Operacije pretraživanja i oporavka
Prva izvješća o klizištu dana su u 03:51 sati po lokalnom vremenu, 30. prosinca 2020. Ozlijeđeno je deset osoba. U početku je prijavljeno dvadeset i šest nestalih osoba, no kasnije je utvrđeno da je stvarni broj deset.

Na Novu godinu zatražena je pomoć Švedske; tim za gradsku potragu i spašavanje od 14 osoba iz Švedske radio je na mjestu i pušten je iste večeri nakon dolaska dodatnog norveškog spasilačkog osoblja.

Do 1. siječnja 2021. policija je objavila detalje o deset nestalih osoba. Istog dana prijavljena je i prva žrtva. Početkom 2. siječnja 2021. pronađeno je tijelo druge žrtve, a još su dvije osobe pronađene mrtve kasnije tog dana. Dana 3. siječnja pronađene su još tri osobe mrtve, što je povećalo broj poginulih na sedam. Tri osobe i dalje se vode kao nestale, a trajaju neprestane potrage.

Posljedice
Crveni križ Nannestad i Gjerdrum dobili su velike donacije igračaka, odjeće i higijenskih proizvoda za žrtve klizišta.

Nakon katastrofe, nekoliko novinskih kuća otkrilo je da je pogođeno područje već 2005. godine određeno kao područje visokog rizika od klizišta te da je zakazano za novu procjenu 2021. godine zbog povećane količine stambenih i građevinskih projekata u područje.

Nekoliko stručnjaka i inženjera kasnije je kritiziralo norvešku nacionalnu vladu, kao i lokalnu vladu, jer nisu ozbiljno shvatili područja s visokim rizikom i omogućili nastavak stambenih projekata, iako su imali "jasne upute kako se s tim područjima nositi preko pedeset godina".

Reakcije
Norveška premijerka Erna Solberg posjetila je pogođeno područje 31. prosinca 2020. godine, a norveški kralj Harald V. posvetio je dijelove novogodišnjeg govora onima pogođenim katastrofom, a on i norveška kraljica Sonja boravili su u osobnom posjetu selu Ask 3. siječnja. Kralj Švedske, Carl XVI. Gustaf, također je sljedeći dan javno izrazio svoje suosjećanje. Predsjednik Finske Sauli Niinistö i premijerka Sanna Marin također su izrazili sućut norveškoj vladi i norveškom narodu.

Dana 3. siječnja, kralj Harald V., kraljica Sonja i prijestolonasljednik Haakon posjetili su područje katastrofe kako bi razgovarali sa spasiocima, volonterima, evakuiranim osobama i njihovom rodbinom.

Izvori

Prirodne katastrofe
Povijest Norveške
Prirodne katastrofe u 21. stoljeću

Klizište kod Gjerdruma 2020.


José Hugo Garaycoa Hawkins (Callao, 2 de junho de 1930 — Lima, 27 de março de 2018) foi um clérigo peruano e bispo católico romano de Tacna e Moquegua.

Biografia
Hugo Garaycoa primeiro estudou economia e contabilidade antes de se tornar padre. Após sua formação teológica, foi ordenado sacerdote em 9 de julho de 1961. Ele recebeu seu doutorado em direito canônico, bem como em direito romano.

Em 16 de dezembro de 1982, o Papa João Paulo II o nomeou bispo titular de Horéia e auxiliar de Lima. O cardeal-arcebispo de Lima, Dom Frei Juan Landázuri Ricketts, OFM, o consagrou em 25 de janeiro do ano seguinte. Os co-consagrantes foram Dom Eduardo Picher Peña, arcebispo de Huancayo, e Dom Alberto Aurelio Brazzini Diaz-Ufano, bispo auxiliar de Lima.

Em 6 de junho de 1991, Hugo Garaycoa foi nomeado bispo de Tacna por João Paulo II. Logo após sua ordenação, providenciou a mudança do nome da diocese, incluindo a região de Monquegua, efetivada em 11 de julho de 1992. Seu governo foi marcado pelo foco nas obras sociais, na evangelização, na promoção das vocações sacerdotais e no cuidado com os jovens.

Dom Garaycoa foi presidente da Conferência Episcopal Peruana (CEP) de 2003 a 2006, e membro da Conferência Nacional de Educação. Lecionou a Doutrina Social da Igreja na Universidade Católica Sedes Sapientiae (UCSS).

Presidiu a Comissão de Pastoral Social do CELAM e esteve comprometido com a Cáritas do Peru por 28 anos, tendo sido seu presidente 1994 a 2000. Em 2015, foi homenageado por seu trabalho.

Em 1 de setembro de 2006, o Papa Bento XVI aceitou sua aposentadoria por idade. Desde então, passou a viver em Lima. Aí veio a falecer aos 87 anos. Seus restos mortais foram levados para Tacna, onde, após a missa exequial celebrada por Dom Marco Antonio Cortez Lara, foram sepultados na cripta da Catedral, segundo o costume.

Ver também

Naturais de Callao
Bispos católicos do Peru
Ativistas do Peru
Professores do Peru

José Hugo Garaycoa Hawkins


Une bouteille à col Codd ou bouteille Codd est un type de bouteille utilisé pour les boissons gazeuses. Sa fermeture est constituée d'une bille de verre qui est maintenue contre un joint en caoutchouc situé dans le col de la bouteille.

Histoire
En 1872, le fabricant de boissons gazeuses Hiram Codd de Camberwell, à Londres, conçoit et fait breveter une bouteille conçue spécifiquement pour les boissons gazeuses. La bouteille est conçue et fabriquée avec du verre épais pour résister à la pression interne, et une chambre pour enfermer une bille et une rondelle en caoutchouc dans le goulot.

Fonctionnement
Les bouteilles sont remplies à l'envers, et la pression du gaz dans la bouteille pousse la bille contre la rondelle. La bouteille est faite dans une forme spéciale pour former une chambre dans laquelle la bille est poussée pour ouvrir la bouteille. Cela empêche la bille de bloquer le goulot lorsque la boisson est versée.

La fermeture à bille fonctionne selon le principe d'un clapet antiretour à bille. Elle se compose d'une bille en verre qui se déplace librement à l'intérieur de la bouteille et d'une bague en caoutchouc qui est intégrée dans le verre sous l'ouverture de la bouteille en tant que joint d'étanchéité. L'ouverture de la bague est plus petite que la bille de verre. Sous l'effet de la pression dans la bouteille, la bille est pressée contre elle par le bas et ferme hermétiquement l'ouverture. Cela ne fonctionne que tant que la force exercée sur la bille par la pression à l'intérieur de la bouteille est supérieure à la pression atmosphérique ambiante, plus le poids de la bille, moins le frottement statique entre la bille et le caoutchouc.

Pour ouvrir le bouchon, il faut exercer une pression extérieure sur la bille avec une force appropriée, de sorte que le gaz puisse s'échapper. Pour ce faire, on peut utiliser un doigt ou un dispositif d'ouverture plus maniable, constitué d'une tige dans un capuchon en bois. La bille se déplace alors légèrement et libère un espace entre la bille et l'anneau en caoutchouc. Le gaz carbonique s'échappe de la bouteille par cet orifice. La pression interne diminue jusqu'au niveau ambiant. La bille n'est alors plus soumise qu'à la force du poids et tombe dans la boisson.

Popularité
Peu de temps après son introduction, la bouteille est devenue extrêmement populaire auprès des industries des boissons gazeuses et de la brasserie, principalement en Europe, en Inde et en Australasie, bien que certains buveurs d'alcool aient dédaigné l'utilisation de la bouteille.

Les bouteilles ont été produites régulièrement pendant plusieurs décennies, mais leur usage a progressivement diminué. Depuis que les enfants brisaient les bouteilles pour récupérer les billes, les bouteilles anciennes sont relativement rares et sont devenues des objets de collection, en particulier au Royaume-Uni. Une bouteille Codd de couleur cobalt peut atteindre des milliers de livres sterling lors d'une vente aux enchères.

Les bouteilles Codd sont encore utilisées pour la boisson gazeuse japonaise Ramune et la boisson indienne Banta.

Références

Codd
Verre

Bouteille Codd


أمورتاغ (بلغارية: Омуртаг) سميت بالماضي بالاسم أمورتاغ خان (بلغاري : Омуртаг хан، إنجليزي : Omurtag Khan) نسبة إلى أحد قدماء حكام بلغاريا خان امورتاغ.

أمورتاغ هي إحدى المدن الرئيسة في محافظة تارغوقيشته وعلى مقربة من المركز الإداري للمحافظة مدينة تارغوفيشته. هي المدينة الثالثة في المحافظة من حيث الحجم وهي أيضاً المركز الإداري المحلي لمنطقة أمورتاغ.

تاريخ

إن الموقع الفريد لمدينة امورتاغ أسهم في تواجد الإنسان في هذه المنطقة منذ ما يزيد عن 6000 عام قبل الميلاد. أول من يعتقد أنهم سكنوا المنطقة كانوا من العصر الحجري المتقدم ومع تطور الحضارة على الأرض البلغارية استمرت نواحي مدينة أمورتاغ باستقطاب المستوطنين فشكلت أمورتاغ في عهد الإمبراطور البيزنطي يوستينيان جزءا من نظام حماية الإمبراطورية. في القرون الوسطى تطورت ناحية أمورتاغ كعقدة اتصال هامة لقربها من عواصم بلغاريا التاريخية بليسكا (Плиска) وبريسلاف (Преслав) وبالقرب من الممرات المنخفظة لجبال ستارا بلانينا المسماة كوتلينسكي (Котленски) وفيربيشكي (Върбишки)

أول نصوص مكتوبة دالة على مدينة أمورتاغ المعاصرة تعود للقرن السابع عشر وفي عهد العثمانيين حيث أشارت السجلات الضريبية إليه بالاسم عثمان بازار وكمركز للمقاطعة. من الناحية الاقتصادية تشكلت المدينة كمركز للإنتاج الحرفي والتبادل التجاري.

حرقت المدينة إبان الحرب التركية الروسية إلا أنها نالت استقلالها من الحكم التركي بتاريخ 27 يناير 1878 م بفضل فرقة المشاة الحادية عشرة بقيادة الجنرال إرنروت.

أدى الاستقلال إلى تغير واسع في التركيبة السكانية، فلقد هاجر من المدينة قاطنوها من الأصل التركي وأحل فيها البلغار من نواحي مدن ترن وكيوستنديل. حصلت المدينة على اسمها المعاصر في العام 1934

ديانات

يقطن أمورتاغ المعاصرة مزيج متجانس من المسلمين والمسيحين وتكثر فيها المساجد والكنائس.

أعلام

 ألكسندر بنايوتوف الكسندروف

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة تارغوفيشته
بلدات بلغاريا
مدن بلغاريا

أمورتاغ (مدينة)


Mihovil Florio (Prčanj, 1794. – Prčanj, 4. veljače 1864.),  hrvatski svećenik i slikar. Bio je pristaša ilirskoga pokreta.

Iz hrvatske obitelji Florio iz Prčanja u Crnoj Gori. Nižu naobrazbu stječe u franjevaca u rodnome mjestu. Odlazi 1812. u Veneciju, gdje pri Liceju sv. Katarine studira teologiju i filozofiju a slikarstvo uči u Francesca Musola. Završivši studij (1816.) postaje svećenikom u Prčanju. Surađivao je s kotorskim biskupima Stjepanom Pavlovićem Lučićem, kojem je od 1828. bio pomoćnik u vizitacijama i Markom Kalogjerom, koji ga je 1857. imenovao apostolskim protonotarom. Pristaša ilirskog pokreta, održavao je prijateljske veze s Lj. Gajem i I. Kukuljevićem Sakcinskim. Uglavnom amaterski i skromno bavio se likovnom umjetnošću i književnošću. Naslikao je nekoliko slika sakralne tematike, osrednje kvalitete i raznolika izraza. Među njima su platno Sv. Petar s ključem i pijetlom (signirano i datirano 1822.) u pinakoteci župne crkve u Prčanju te oltarne pale sv. Jurja u Bogdašićima i sv. Roka u Lepetanima i u Donjoj Lastvi. Pisao je epigrame i elegije, ostavio u rukopisu studije o starokršćanskoj crkvi sv. Tome u Prčanju te životopis kotorskog biskupa M. A. Gregorine.

LIT.: I. Kukuljević Sakcinski: Slovnik umjetnikah jugoslavenskih. Zagreb 1858. — N. Luković: Mihail Florio, slikar i pjesnik (povodom 70. godišnjice smrti). Glas Boke, 2(3!)(1934) 63, str. 3. — K. Prijatelj: Slikar Mihovil Florio. Stvaranje (Cetinje), 18(1963) 1, str. 129–135.

Izvori

Florio
Hrvatski katolički svećenici iz Crne Gore
Hrvatski slikari
Hrvatski povjesničari
Hrvatski pjesnici

Mihovil Florio


Alancık, Tunceli ilinin Hozat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Puhami"dir. Uzun yıllar Puhami adıyla anılan yerleşim, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 55 km, Hozat ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hozat belde ve köyleri

Alancık, Hozat


Shunya Yoneda (født 5. november 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub V-Varen Nagasaki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shunya Yoneda


Litvanya (), resmî adıyla Litvanya Cumhuriyeti (), Kuzey Avrupa'da bulunan üç Baltık devletinden biridir. Ülkede yerleşim daha çok Baltık Denizi boyunca yoğunlaşmıştır. Kuzeyden Letonya, güneydoğudan Belarus ile Polonya, batıdan ise Rusya egemenliğindeki Kaliningrad ile sınır komşusudur. Litvanya, deniz aşırı olarak Baltık Denizi'nin karşısında bulunan İsveç'le komşudur. Ülkenin nüfusu yaklaşık 2.789.533'tür. Litvanya'nın en büyük kenti ve başkenti Vilnius'tur.

14. yüzyıl sıralarında Litvanya; Avrupa'nın en geniş sınırlarına sahip devletlerinden biriydi, o dönemde; Belarus, Ukrayna, Polonya ve Rusya'nın bir bölümü Litvanya Büyük Dükalığı'nın egemenliğindeydi. Polonya ve Litvanya, 1569'daki Lublin Birliği'yle yeni bir devlet olarak Polonya-Litvanya Birliği'ni oluşturdu. Bu birleşmeden iki yüzyıl sonra 1772 ile 1795 yılları arasında bu ittifak bozulmaya başladı. Litvanya'nın parçaları Rus İmparatorluğu'nun eline geçti.

I. Dünya Savaşı'nın sonrasında ülkede bağımsızlık hareketleri başladı. 16 Şubat 1918'de ülkede ulusal egemenlik bildirisi yayınlandı. 1940'tan başlayarak Litvanya; Sovyetler Birliği ve Nazi Almanyası'nın etkisine girdi. Ülke, 1944'te II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Nazi Almanyası'nın egemenliğinden sıyrıldı. Böylece ülkede yeniden Sovyet egemenliği başladı. 11 Mart 1990'da yayınlanan ulusal bir deklarasyonla Litvanya, Sovyetler Birliği'nden ayrıldığını açıkladı ve bağımsızlığını ilan etti.

Uluslararası finans araştırmalarına göre Litvanya, Avrupa'nın en hızlı gelişen ekonomilerinden birine sahiptir. Litvanya; NATO, Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği'ne üyedir. Ülke, Avrupa Birliği'ne 21 Aralık 2007'deki Schengen Anlaşması'yla tam üye olmuştur. 2009'da, Vilnius Avrupa Kültür Başkenti seçilmiştir. Tarihte "Litvanya" ismine ilk rastlanılan tarih olan 1009 yılının bininci yıl dönümü, ülke genelinde çeşitli etkinliklerle kutlanmıştır. 1 Ocak 2015'te Euro resmi para birimi olarak benimsenmiş ve Eurozone'a dahil olan 19. ülke olmuştur.

Tarih

Litvanya'ya ilk insanlar, milattan önce 10 bin yıllarında -Buzul Çağı'nın sonlarına doğru yerleşti. Milattan önce 2. binyıl ile 3. binyıl arasında ülke topraklarına Hint-Avrupa halkları'nın göçü başladı. Hint-Avrupa halkları, yerli halklarla karıştı ve Baltık uluslarını oluşturdular. Tarihte ilk kez Litvanya adına, bir Alman el yazması olan ve 14 Şubat 1009'da telif edilen Kuedlinburg Yıllıkları adlı kitapta rastlanır.

Başlangıçta parçalanmış Baltık kabileleri tarafından yerleşilen ülke, Mindaugas tarafından 1230'da birleştirildi ve Mindaugas 6 Temmuz 1253'te taç giyerek ilk Litvanya kralı oldu. 1263'te Mindaukas'a karşı yapılan suikastle birlikte; Litvanya Paganları; Haçlı Seferleri ve Töton Şövalyeleri'nin hedefi haline geldi. Uzun süren mücadelelere rağmen, Litvanya Büyük Dükalığı hızla Rus Knezlikleri'nin topraklarına doğru genişledi.

14. yüzyılın sonlarına doğru; Belarus, Ukrayna, Polonya'nın bir bölümü ve Rusya dahil Avrupa'nın büyük bir bölümünü ele geçiren Litvanya, Avrupa'nın en büyük ülkesi haline geldi. Böylece Litvanya Dükalığı, doğu ve batının arasında çoklu bir kültür mirasına sahip; doğal sınırlara ulaşmış bir devlet halini aldı. İmparatorlukta var olan dinlere hoşgörülü davranan Litvanyalılar Slav kültüründen birçok ögeyi kendi kültürüne kattı, böylece Litvanya dilinde Slav etkisi arttı ve devletin resmî dili Slav kaynaklı Ruthenya Dili olarak kabul edildi.

1385'te, Polonya Kralı Jogaila ile yapılan antlaşmayla iki ulus birleşti. Böylece Pagan Litvanlar Hristiyanlığı kabul etti ve Litvanya-Polonya ulus birliği sağlandı. 1392'de (Görkemli Vytautas zamanında) Litvanya Dükalığında iki iç savaş çıktı. Buna rağmen Vytautas döneminde ülkenin topraklarının genişlemesi zirve yaptı, devlet kurumsallaşması başladı, ülkede soylular yönetimde söz sahibi haline geldi. 1410'daki Grunwald Savaşı'nda, Polonya ve Litvanya ordularının kurduğu birlik, Töton Şövalyelerine karşı Avrupa'da büyük bir zafer kazandı.

Jogaila ve Vytautas öldükten sonra, Litvanya soyluları; Polonya ve Litvanya arasında kurulan birliği bozmak için, Jagiellon Hanedanı'nı bağımsız bir dük olarak atamak istedi. Bundan sonra, Litvanya kendine Polonya'nın yerine daha yakın bir ortak bulma çabasına girdi. 15. yüzyılın sonlarına doğru, Rus knezliklerinin artan gücü, Litvanlarla Ruslar arasında çıkan Livonya Savaşı'na neden oldu.

1569'da Litvanya-Polonya Birliği yeniden kuruldu. Bu birliktelikle beraber, Litvanya'da ayrı bir ordu, ayrı para ve yasal kanunlar dahil ulusal kurumlar korundu. Ancak bu; Polonya kültürünün, Litvanya kültürüne olan: Dil, politika, kültür ve hatta ulusal kimlik etkilerini azaltmadı. 16 ile 17. yüzyılın ortalarına doğru Litvanya ulusal kültüründe: Sanat, eğitim ve toplumsal yapı alanlarında Rönesans'ın etkisi baş gösterip; Protestan reform hareketleri başladı. 1573'te, Polonya kralı ve Litvanya dükü serbest seçimleri kabul etti. Ülkede artan özgürlük hareketleri ve baş gösteren anarşi ile birlikte ülkenin dağılması hızlandı.

Kuzey Savaşları döneminde (1655-1661), Litvanya topraklarında ve ekonomisinde büyük bir İsveç yıkımı başladı. Bu savaşın yaraları tamamen sarılamadan; Litvanya, Büyük Kuzey Savaşı'nda büyük bir darbe daha aldı (1700-1721). Bu savaşta, veba ve yoksulluk sonucunda ülke halkının yaklaşık %40'ı yaşamını kaybetti. Yabancı güçler -özellikle Rusya- ülke politikalarında önemli bir aktör haline geldi. Soyluların egemenliğindeki devlette, soyluların halka sunduğu özgürlük paketleri; dağılmayı engelleyemedi. Sonuç olarak, Litvanya-Polonya Birliği sırayla: 1772, 1792 ve 1795'te Rusya İmparatorluğu, Prusya ve Habsburg Monarşisi tarafından bölündü.

Litvanya topraklarının en büyük bölümünü Rusya aldı. Bölünmenin ardından 1931'de ve 1863'te çıkan ayaklanmalar başarılı olamadı. Çarlık makamlarının tasarladığı bir dizi Panislavist politikayla birlikte, Litvanya'da basın yasağı da dahil olmak üzere, ülkedeki tüm eğitim ve kültür etkinlikleri denetim altına alındı. Litvanya Kuzey Kray denilen ve Beyaz Rusya'yı da kapsayan yeni bir yönetim biriminin parçası oldu. Sonrasında, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda, Türklerin yanında ara buluculuk görevi üstlenen Almanya ile Rusya'nın arası açıldı. Rusya batıdaki potansiyel Alman tehdidine karşı batı sınırına kaleler inşa etmeye başladı. 7 Temmuz 1879'da Rus Çarı II. Aleksandr komutasındaki Rus orduları Kaunas Kalesi'nde Almanlara karşı birinci sınıf bir savunma yaptı. Ülkedeki istikrarsızlıktan dolayı; 1868-1914 arasında, yaklaşık 635,000 insan -neredeyse nüfusun %20'si- Litvanya'yı terk etti. Açlık ve sefaletin neden olduğu bu göçlerin büyük kısmı ABD'ye oldu. Bu olaylar üzerine, Litvanya'da yaşamayı destekleyen fonlar ve Litvanya bağımsızlığına destek olan örgütler kuruldu.

20. yüzyıl

I. Dünya Savaşı yıllarına gelindiğinde, 16 Şubat 1918'de Litvanya Konseyi (Lietuvos Taryba); Litvanya bağımsızlığını temel alan bir deklarasyon yayınlandı. Bu Litvanya devletinin yeniden kurulması anlamına geliyordu. Litvanya bu yıllarda Almanya ve Polonya ile ülke sınırları konusunda sorunlar yaşadı. Vilnius bölgesi Litvanya'nın geleneksel başkentiydi (Daha sonra yasal olarak da başkent olarak ilan edildi). Vilnius, Polonyalı kumandan Żeligowski's Mutiny tarafından Ocak 1920'de Polonya tarafından işgal edildi ve iki yıl sonra Polonya topraklarına katıldı. Böylece 19 yıl Kaunas ülkenin geçici başkenti görevini gördü. Polonya'nın Vilnius'u işgali önemli olaylara yol açtı, iki ülke arasında; bu işgalle II. Dünya Savaşı arasında hiçbir uluslararası ilişki kurulmadı.

1923'te Klaipėda Ayaklanması sırasında ele geçirilen Klaipėda Bölgesi, Mart 1939'da Nazi Almanyası'nın verdiği bir nota üzerine Almanya'ya devredildi. Bu durum ülkenin ulusal çizgideki güçlerinin tepkisini çekti, demonimçi politikalar izleyen Antanas Smetona ve Smetona'nın partisi olan Litvanya Ulusal Birlik Hareketi, 1926'da askerin yönetime el koymasından sonra iktidara geldi.

Eylül 1939'da Sovyet güçlerinin Doğu Polonya'yı işgaliyle Vilnius yeniden Litvanya'ya bırakıldı. Ancak Litvanya, bu olaydan dokuz ay sonra bağımsızlığını kaybetti. Haziran 1940'ta, Kızıl Ordu Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'na uygun olarak önce Litvanya'yı işgal etti ardından ülkeyi ilhak ettiğini açıkladı. Bir yıl sonra Almanların Barbarossa Harekâtı'yla Litvanya Alman işgaline uğradı. Bu işgal sırasında Naziler ve onların Litvanyalı destekçileri tarafından ülkedeki Yahudi varlığının %91'i anlamına gelen 190 bin Yahudi öldürüldü.

1944'te Alman Ordusu'nun ülkeden çekilmesiyle birlikte, Sovyetler Litvanya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ni yeniden kurdu. 1944'ten 1952'ye kadar yaklaşık 100 bin Litvanyalı bağımsızlık yanlısı; Sovyet güçlerine karşı gerila savaşı verdi. Rus güçleri tarafından, yaklaşık 30 bin Litvanyalı vatansever ve gerilla öldürüldü veya Sibirya'ya sürülüp sınır dışı edildi. II. Dünya Savaşı'nda Litvanya yaklaşık 780 bin yurttaşını kaybetti.

Rusya'nın 1980'den sonra yürürlüğe koyduğu perestroyka ve glasnost planları, Litvanya'da Sąjūdis adı verilen reform hareketlerinin ilanına izin verdi; bu hareketler, ülke içinde anti-komünist bir harekete dönüştü ve ülke bağımsızlığının temelini oluşturdu. Sovyet kontrolündeki ülkede yapılan genel seçimlerin ardından, 11 Mart 1990'da Litvanya'da bağımsızlık genelgesi yayımlandı, böylece Litvanya Sovyet hakimiyetinden kurtulan ilk cumhuriyet oldu. Sovyetler Birliği, bu girişimi; ülkeye ekonomik ambargo uygulayarak bastırmaya çalıştı. 13 Ocak 1991'de Vilnius TV Kulesi'ne saldıran Sovyet güçleri, 14 Litvanyalı sivilin ölmesine neden oldu.

4 Şubat 1991'de, İzlanda Litvanya'nın bağımsızlığını tanıyan ilk ülke oldu. 1991 Sovyet darbe girişimi sonrasında, Litvanya uluslararası platformda geniş ölçüde tanındı ve 17 Eylül 1991'de Birleşmiş Milletler'e katıldı. Sovyet orduları ülkeyi 31 Ağustos 1993'te terk etti. Litvanya bağımsızlığına kavuştuktan sonra, 1994'te NATO üyeliğine aday oldu. Yapılan piyasa düzenlemeleriyle, serbest piyasa ekonomisine geçti. Ülke, 2004 Baharı'nda NATO'ya ve 2007'deyse Avrupa Birliği'ne tam üye oldu.

Coğrafya

Litvanya Doğu Avrupa'da bulunur ve 53 ve 57 kuzey paralelleri ve 21-27 doğu meridyenleri arasındadır. Ülkenin sahil şeridi 61 mil uzunluğundadır. Ülkenin Baltık Denizi'nde olan sahilinin uzunluğu 24 mildir. Kuronya Uzantısı sayılmazsa, Litvanya; Baltık ülkeleri arasında, Baltık Denizi'ne en az sınırı bulunan ülkedir. Litvanya'nın en büyük sıcak su limanı, Klaipeda'dır. Kuronya Uzantısı, Kuronya Lagünü'nden başlayıp (Litvanca: Kuršiu marios), Kaliningrad'a kadar uzanan bir deniz uzantısıdır. Ülkedeki temel akarsu, Neman Irmağı'dır. Bu ırmağın bazı kolları uluslararası taşımacılıkta kullanılmaktadır.

Litvanya toprakları buzullar tarafından aşındırılmıştır. Ülkenin batısındaki yaylalarda ve doğusundaki dağlık arazilerde morenler geniş yer kaplar. Ülkenin en yüksek noktası Aukštojas Tepesi'dir, buranın yüksekliği 293 metredir. Ülke topraklarında Vištytis Gölü gibi çok sayıda göl ve sulak alan bulunur; ülke içinde karmaşık olarak yayılan ormanlıklar ülkenin yaklaşık %33'ünü kapsar. Ülkenin iklimi ılıman ve karasal iklimin etkilerinin görüldüğü karma bir iklimdir, ülkede yazlar ve kışlar ılıman geçer. Bir coğrafi hesaplama yöntemine göre, Litvanya'nın başkenti Vilnius'un birkaç km ötesinde Orta Avrupa iklimi başlar.

Litvanya Orta ve Doğu Avrupa iklimlerinin karışmasıyla oluşan Sirkum-Borel İklim Bölgesi'ne dahildir.

İklim

Litvanya'nın iklimi, deniz (ılıman) ve oransal olarak hafif karasal iklim arasındadır. Ocak ayında kıyılardaki ortalama sıcaklık −2.5 °C, temmuzdaysa 16 °C'dir. Ocak ayında başkent Vilnius'un ortalama sıcaklık değeri -6 °C iken, temmuzda bu ortalama 16 °C'ye yükselir. Ülke genelinde yaz dönemindeki ortalama sıcaklık gündüzleri 20 °C, geceleriyse 14 °C kadardır. Litvanya klimatoloji tarihine göre bu ortalamanın 30-35 °C'ye kadar yükseldiği de görülmüştür. Ülkede bazı kışlar aşırı soğuk olur. Sıcaklık değerleri hemen hemen her kış -20 °C'ye kadar düşer. Ülkenin sahil kesimlerindeki en düşük sıcaklık değeri -34 °C, doğusundaysa −43 °C olarak ölçülmüştür.

Ülkenin kıyı bölgelerindeki yıllık yağış ortalaması 800 mm'dir. En çok yağış alan kuzey bölgelerinde ise bu oran 900 mm'ye kadar yükselir. Ülkenin doğusu yıllık ortalama 600 mm yağış alır. Kar, ülkede her yıl ekim ve nisan arasında görülen bir durumdur. Bazı yıllar mayıs ve eylül aylarında karla karışık yağmur da görülür. Ekinlerin büyüme dönemi; ülkenin batı bölgelerinde 202 gün, doğu bölgelerinde ise 169 gündür. Ülkenin doğusunda seyrek olarak güçlü fırtınalar görülür; ancak kıyı bölgelerinde fırtınalar yaygındır.

Baltık ülkelerinde sıcaklık değerlerinin kaydı 250 yıldır tutulmaktadır. Bu veriler ışığında 18. yüzyılın ortalarının ülkede sıcaklıklık değerlerinin yüksek olduğu zamanlar olduğu söylenebilir. Yine bu verilere göre 19. yüzyıl, 18. yüzyıla göre nispeten daha serin geçmiştir. 20. yüzyıla geldiğimizde 1930'lu yıllar oldukça sıcak geçmiştir, bu dönemden başlayarak ülke iklimi, 1960'larda hafif bir ılıma eğilimi göstermiştir. Bu eğilim günümüzde de sürmektedir.

Litvanya 2002'de kuraklıkla mücadele etmiştir, bu yıl ülke turba ve orman yangınlarıyla uğraşmak zorunda kalmıştır. Ülke 2006 yazında Kuzey-Doğu Avrupa'yı etkisine alan bir sıcak hava dalgasından etkilenmiştir.

Aylara göre Litvanya'daki en düşük ve en yüksek sıcaklık değerleri şöyledir:

Siyaset

Litvanya, 11 Mart 1990'da bağımsızlığını yeniden kazandığında demokratik geleneğini korumuş bir durumdaydı. Bağımsızlığın ilanının ardından 25 Ekim 1992'de yapılan ilk genel seçimlerde %56,75'lik bir oyla yeni anayasa kabul edildi. Anayasadaki cumhurbaşkanlığının rolü konusunda derin tartışmalar vardı. Bu sorunun çözümlenmesi için 23 Mayıs 1992'de anayasa oylamasından ayrı olarak halk oylamasına gidildi. Böylece Litvanya'da oluşturulacak rejimin parlamenter sistemi %41'lik bir katılımla belirlendi. Sonuç olarak ülkede, yarı başkanlık sistemi kabul edildi.

Litvanya devletinin başında cumhurbaşkanı bulunur. Cumhurbaşkanının seçimlerin ardından dört yıllık görev süresi vardır ve art arda en fazla iki kez cumhurbaşkanlığı yapılabilir. Cumhurbaşkanı göreve devlet töreniyle gelir. Temel politik fonksiyonları yabancı devletlerle olan ilişkiler ve ulusal güvenlik olaylarıdır. Cumhurbaşkanı ayrıca başkomutan yetkisine de sahiptir ve Seimas adı verilen parlamentonun onayı ile seçilir. Ayrıca bazı üst düzey devlet görevlilerini ve ülkedeki yargıçları atar.

Cumhurbaşkanı tarafından Anayasa Mahkemesi'ne (Konstitucinis Teismas) seçilen üç yargıç burada dokuz yıl süreyle hizmet verir. Bu mahkemeye Yargıtay ve meclis başkanlığı da üçer yargıç seçimi yapar. Ülkede tek meclisli demokratik sistem vardır. Seimas'a yapılan seçimle beraber dört yıl süreyle 141 milletvekili belirlenir. Seçimlerde milletvekillerinin 71'i kendi seçim bölgelerinden aldıkları oylarla; geri kalan 70 milletvekili ise partilerinin ülkedeki genel oy ortalamasına göre mazbata almaya hak kazanır. Partilerin Seimas'a girebilmek için ülke genelinde en az %5 oy alması gereklidir.

Silâhlı kuvvetler

Litvanya Silâhlı Kuvvetleri 2,400 sivil personel dahil, 15 bin etkin çalışandan oluşmaktadır. Ordunun 100 bin civarında ise rezerve gücü bulunmaktadır. Litvanya'da Eylül 2008 tarihinde kaldırılan zorunlu askerlik Şubat 2015 tarihinde Doğu Avrupa'daki iç karışıklıklar ve Rusya tehdidine karşı zorunlu hale gelmiştir.

Litvanya'nın ulusal güvenlik sistemleri "toplam ve koşulsuz savunma" üzerine kurulmuştur. Litvanya savunma teşkilatının temel amacı, muhtemel tehditlere karşı toplumu hazırlamak ve Batılı savunma birlikleriyle olan entegrasyonun gerçekleşmesidir. Ülkenin güvenlik güçleri Litvanya Savunma Bakanlığı'nın sorumluluğundadır. Litvanya'da ordu istihbarat ve arama-kurtarma etkinliklerine de katılmakla mükelleftir.

Ülkede; 5,400 kişilik bir sınır koruma ekibi, Litvanya İçişleri Bakanlığına bağlı olmak şartıyla, sınır güvenliğini sağlamaktadır. Bunun yanında bu güvenlik görevlileri sınırdaki pasaport denetimini de yapmaktadır. Ayrıca Litvanya donanması, kaçakçılık ve uyuşturucu ticaretiyle mücadelede için sınır güvenlik görevlilerine destek olmaktadır. Özel güvenlik görevlileri ise VIP alanları ve iletişim güvenliğini kontrol altında tutmaktadır.

Yönetim birimleri
Ülkedeki güncel yönetim birimleri 1994'te oluşturuldu ve ülkenin 2000'de Avrupa Birliği'ne girmesiyle birlikte bu birimler yeniden gözden geçirildi. Litvanya üç ana yönetim birimine sahiptir. Bunlar: İller, belediyeler ve bucaklardır. Ülkede 10 il (Litvanca: apskritis), 60 belediye (Litvanca: savivaldybė) ve 500 kadar bucak (Litvanca: seniūnija) bulunur.

İller merkezi hükûmet tarafından atanan valiler (Litvanca: apskrities viršininkas) aracılığıyla yönetilir. Valiler ildeki hukuk kurumları ve belediyeler gibi kamu kuruluşlarının Litvanya anayasasının kurallarıyla yönetilmesiyle sorumludur. İllerde yerel hükûmetler vardır ve bu yönetimler ulusal yasaların, programların ve politikaların uygulanmasını sağlar. Litvanya parlamentosuna, illerin sayısının azaltılıp, etnografik yapıya göre yeni kentlerin kurulmasını ön gören sayısız teklif sunulmuştur. Kentlerin azaltılıp nüfusu 100 binin üzerinde beş büyük şehir kurulması, bu tekliflerin en dikkat çekenidir.

Belediyeler çok önemli yönetim birimleridir. Bazı belediyelere tarihsel olarak "ilçe belediyeleri" denir, bunun için sık sık ilçe adıyla anılırlar. Bu yönetim birimleri için bazen "kent" sözcüğü de kullanılır. Her belediyenin kendi seçilmiş hükûmeti vardır. Eskiden belediye seçimleri her üç senede bir yapılsa da, günümüzde seçimler dört yılda bir yapılmaktadır. Bucaklarda belediye meclis üyelerini belediye başkanı atar. Günümüzde belediye başkanı ve meclis üyelerinin doğrudan seçimle göreve gelmesi konusunda öneriler vardır; ancak bunun yapılması için anayasal değişiklikler yapılması gerekmektedir.

Ülkede 500 kadar bucak vardır, bu birimler küçük yönetim bölgeleri olup ülke yönetiminde bir rolleri yoktur. Onların görevi sınırları içindeki kamu görevlerini yerine getirmektir; örneğin, kırsal alandaki ölüm ve doğum kayıtlarını yapmak gibi. Bucakların toplumsal sektördeki etkisi büyüktür: Yardıma muhtaç aileleri tespit edip onlara yardım dağıtmak ve yardım hareketlerini organize edip; toplumsal dengeyi korumak, bucakların bu konudaki en büyük görevidir. Bucaklar yerel sorunları çözmede inisiyatife sahiptir. Ancak bu yönetim birimleri nispeten çok önemli sorunlara çözüm aramaz, bir nevi arabuluculuk rolü üstlenir.

Uluslararası ilişkiler

Litvanya 18 Eylül 1991'de Birleşmiş Milletler'e üye olmuştur. Ülke, bazı uluslararası örgütlere katılmış ve uluslararası antlaşmalara imza atmıştır. Güvenlik alanında Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı ve NATO'ya üye olan Litvanya, siyasi olarak Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği'ne üye olmuştur. 31 Mayıs 2001'de ise Dünya Ticaret Örgütü'ne katılmaya hak kazanmıştır. Litvanya ayrıca, OECD ve batılı örgütlere üye olmak istemektedir.

Litvanya, altı kıtada 149 ülke ile diplomatik ilişkiler kurmuş ve konsolosluklar açmıştır. Ülkenin ulusal politikası "tek yol özgürlük" ilkesiyle bağdaşırken, ülke komşularıyla sorunlarını silme yoluna gitmiştir. 1991'de Polonya'da olan darbenin sonrasında, ülkede başlayan reform hareketleriyle birlikte Litvanya ile Polonya arasında yakınlaşma başlamış; ardından (1994'te) iki ülke arasında bir dostluk antlaşması imzalanmıştır. 1995'te ise Belarus ile bir dostluk antlaşması imzalanmıştır. Litvanya hükûmeti, Amerika Birleşik Devletleri ve diğer Avrupa devletlerinin de katılımıyla Beyaz Rusya'yı ekonomik ve demokratik reformlar yapmaya çağırmıştır.

Ekonomi

2003'te Avrupa Birliği'ne katılan Litvanya, aday ve üye ülkelere kıyasla yüksek bir gelişim eğrisi çizmiştir. Bunun sonucu olarak 2003'ün üçüncü çeyreğinde %8,8 büyümüştür. 2004'te - %7,4, 2005 - %7,8; 2006 - %7,8; 2007 - %8,9, 2008 Q1 - %7,0 büyüme rakamlarını yakalayan ülke, başarılı bir ekonomi yöntemi sergilemektedir. Litvanya, Avrupa Birliği ülkeleriyle önemli bir ticaret endeksine sahiptir.

Birleşmiş Milletler sınıflandırmasına göre Litvanya, kişi başına düşen millî gelir bakımından geliri yüksek ülkeler arasında sayılmıştır. Ülke; dört şeritli otoyolları, hava alanları ve demir yolları altyapısı olarak gelişmiştir. Ekim 2008 verilerine göre, ülkedeki işsizlik oranı %4,7 kadardır. Nüfusun %2'si ise yoksulluk sınırının altında yaşamaktadır. Kurumsal rakamlara göre ülke; AB'nin en canlı ekonomilerinden birine sahiptir, bundan dolayı ülkeye olan yabancı kaynaklı yatırımlar artmakta ve ülkede turizm sektörü de gelişmektedir. Ülkenin eski ulusal para birimi olan Litvanya litası, 1 Ocak 2015 tarihinden itibaren kullanımdan kalkmış ve Lita'nın yerine Euro kullanılmaya başlanmıştır. Litvanya, böylece Eurozone'ye geçen 19. ülke olmuştur.

Yapısal olarak, ülkede enformasyonel bilgi sistemine bağlı tutarlı bir ekonomik etkinlik sisteminin kurulması planlanmaktadır. Özellikle biyoteknoloji sektörü, ülkede önemli bir sanayi kalemi olarak öne çıkmaktadır. Bu özelliğiyle Litvanya, Baltık ülkeleri arasında sivrilmektedir. Ülkede, lazer sistemlerinin de üretimi yapılmaktadır. Ülkede, mekatronik ve bilgi teknolojileri sektörünün gelecekte önemli bir yer edineceği tahmin edilmektedir. Birleşik Krallık bankası "Barclays", 2009'da yatırımlarını Litvanya'ya genişletmeye karar vermiştir. IBM, Litvanya hükûmetiyle 2010'da yaptığı anlaşma ile ülkeye bir araştırma ajansı kurmuştur. Ayrıca, ülkeye ilk güneş pili tesisi kurulmuştur. Yine 2010'da uluslararası para transfer şirketi "Western Union" ülkeye bir merkez açmıştır. Litvanya; hükûmet stratejisini, katma değeri yüksek ürün ve hizmet üretmek üzerine kurmuştur.

Nüfus yapısı
Litvanya'da yerleşim Neolitik dönemde başlamıştır. Litvanya topraklarında etnik gruplar arasında büyük değişimler olmamıştır. Bundandır ki, günümüzde Litvanya'da yaşayan insanların atalarının genetik özellikleri büyük olasılıkla korunmuştur. Litvanya'da, alt gruplar arasında belirgin genetik farklılıklar olmaksızın nispeten homojen bir nüfus yapısı vardır.

Litvanya'da 2004'te yapılan MtDNA araştırmasına göre, Litvanların Fin-Ugor ile Hint-Avrupa dil ailelerine mensup Kuzey Avrupa halkları ile yakınlığı tespit edilmiştir. Y kromozomu SNP haplogrup analizinin ortaya çıkardığı bir sonuç olarak; Litvanlar, Estonlar ve Finler birbirine yakın üç ırktır.

2009 tahminlerine göre nüfusun yaş yapısı ortalamaları şöyledir: 0–14 yaş arasında, %14,2 (erkek 258.423/kadın 245.115); 15–64 yaş arasında: %69,6 (erkek 1.214.743/kadın 1.261.413); 65 yaş ve üstü: %16,2 (erkek 198.714/kadın 376.771). Ülkedeki ortanca yaş ortalaması 39.3 yıldır (erkeklerde: 36,8, kadınlarda: 41,9).

Etnik Kökenler

Ülkenin bugünkü nüfusu 3.349.900 kadardır; bu nüfusun %84'ü etnik olarak Litvan'dır ve ülkenin resmî dili Litvanca'dır. Ülkede oldukça büyük azınlıklar vardır: Lehler (%6,1), Ruslar (%4,9) ve Beyaz Ruslar (%1,1).

Litvanya nüfusunun bileşimi aşağıdaki gibidir (2010 İstatistik Dairesi verilerine göre):

 Litvanlar - %83,1 (2.765.600)
 Lehler (Polonyalılar) - %6 (201.500)
 Ruslar - %4,8 (161.700)
 Beyaz Ruslar - %1,1 (35.900)
 Ukraynalılar - %0,6 (19.700)
 Almanlar - %0,1 (3.200)
 Yahudiler - %0,1 (3.200)
 Tatarlar - %0,1 (2.800)
 Letonlar - %0,1 (2.300)
 Romanlar - %0,1 (2.400)
 Diğer etnik topluluklar - %0,2 (8.200)
 Belirsiz - %3,7 (122.500)

Ülkede en büyük azınlığı Lehler oluşturur ve ülkenin güneyinde yoğundurlar (Vilnius bölgesinde). Ruslar en büyük ikinci azınlıktır, ülkenin iki büyük kentinde yoğunlaşmışlardır (Vilnius'un %14'ü ve Klaipėda'nın 28%'i). Ayrıca %52 ile Visaginas kentinin çoğunluğunu oluştururlar. Yaklaşık 3.000 Roman, çoğunluğu Vilnius ve Kaunas'ta olmak üzere Litvanya'da yaşamaktadır; ayrıca Panevėžys'te de Romanlar vardır. Romanlar çeşitli fon ve azınlık örgütlerince desteklenmektedir.

Litvanya'da yaşayan Türk kökenli azınlıklar sayıları çok az olmakla beraber Karay Türkleri ve Tatarlardır. Tatarların önemli bir kısmı başkent Vilnius'a 40 km uzaktaki "Kırk Tatarlar" (Keturiasdesimt Totoriu) isimli köyde yaşamaktadır. Köy nüfusu yaklaşık 700 kişi kadardır. Karay Türkleri ise Museviliği benimsemiş bir topluluktur. Karay Türkleri'nin kökenleri Hazar Kağanlığı'na dayanmaktadır. Günümüzde Karaylar, daha çok ülkenin eski başkenti "Trakai" ve çevresinde yerleşmiştir.

Litvan-Tatar Türkleri, Litvanya Büyük Düklüğü'ne 14. yüzyıldan itibaren Altın Orda Devleti'nin dağılmasından sonra Kazan, Astrahan ve Kırım hanlıklarından gelip yerleşmişlerdir. Bu göç 17. yüzyıla kadar devam etmiştir. Önceleri Litvan-Tatar Türkleri, Tatar Türkçesini bilmekteyken 16. yüzyılın sonu 17. yüzyılın başlarından itibaren unutmaya başlamışlardır. Bunun sonucunda Kur'an mealleri, dua ve ilmihal gibi dinî kitapların çevrilmesine ihtiyaç duymuşlar, böylece Arap harfleriyle ilkin Beyaz Rus, sonradan da Leh diliyle Litvan-Tatar Türklerine ait el yazmaları geleneğini başlatmışlardır.

Ülkede 2011'de yapılan nüfus sayımına göre bazı azınlıklar dahil ülkede yaşayanların %84'ü ana dil olarak Litvanca'yı kullanmaktadır. Halkın %8,2'i Rusça, %5,8'i ise Lehçe konuşmaktadır. Ülke nüfusunun %60'tan fazlası akıcı düzeyde Rusça konuşabilirken nüfusun yalnızca %16'sı akıcı İngilizce konuşabilmektedir. Avrobarometre'nin 2005'te yaptığı bir ankete göre Litvanların %80'i Rusça konuşabilirken %32'si İngilizce konuşabilmektedir. Litvanya okullarında İngilizce birinci yabancı dildir; ama bunun yanında Almanca da öğretilmektedir. Bazı okullardaysa Fransızca ve Rusça eğitimi verilmektedir. Lehçe ve Rusça bazı azınlıkların çokça bulunduğu bölgelerde birincil eğitim dili olarak kullanılmaktadır.

Kentleşme

Sağlık ve intihar eğilimi

Litvanya'da yaş ortalaması erkeklerde 66, kadınlarda ise 78 yaş civarındadır. Avrupa Birliği'nde erkek yaşam süresinin en az olduğu ülke olan Litvanya, erkek ve kadın yaşam süresinin farkı açısından da ekstrem bir durum teşkil etmektedir. 2008 itibarıyla ülkedeki bebek ölüm oranı 1,000 doğumda 5.9 olarak hesaplanmıştır. Yıllık doğum oranı olaraksa 2007'de ülkedeki doğum hızı %0,3'tür. Bu oran, 100,000 kişide 30.4 doğumdan daha azdır.

Litvanya'da intihar oranlarında eski-Sovyet döneminde büyük bir artış görüldü. Ülke, bugün de intihar oranının en yüksek olduğu üçüncü ülkedir. 1995'ten bu yana intihar oranlarında bir azalma görülmektedir; bu tarihten önce 100,000'de 45.6 intihar oranıyla Litvanya, dünya tarihinin en yüksek intihar oranına sahipti. Bu, Litvanya'nın bugünkü doğum hızından bile yüksektir. Ayrıca Litvanya, içerdiği bazı radikal (ahlaki-geleneksel) normların da etkisiyle AB'nin en yüksek cinayet oranına sahiptir.

İnanç

2005 verilerine göre Litvanya'nın %79'u Roma Katolik Kilisesi'ne bağlıdır. 14. yüzyılın sonlarına doğru kilisenin de yönlendirmesiyle Litvanya Hristiyanlığı; bir mezhep halini almıştır ve bu etki, 15. yüzyılda etkisini iyice göstermeye başlamıştır. Sovyet işgali sırasında ülkeye uygulanan baskı politikalarına rağmen bazı papazlar Komünist Diyalektik Sistemi'ne karşı çıkmıştır.

20. yüzyılın ilk yarısında toplam nüfusun %9'una denk gelecek biçimde Litvanya Protestan Kilisesi'nin 200 bin civarında üyesi oldu, bununla birlikte Lütercilik 1945'e kadar bir gerileme dönemine girdi. Bugün ülkenin güneyinde ve batısında küçük Protestan cemaatleri vardır. Ülkede inananlar ve rahipler; Sovyet dönemine katlanmak zorunda kalmış, bazıları öldürülmüş, kimileriyse Sibirya'ya sürgüne gönderilmiştir. 1990'da ülkede çeşitli Protestan Kiliseleri kurulmuştur. Ülkede %4,9 Ortodoks, (Rus azınlığı arasında yaygındır), %1,9 Protestan, %9,5 deist (Tanrı'ya inanıp, dinlere inanmayan.) ve ateist vardır.

İslam, Litvanya'da ilk olarak 14. yüzyılda görüldü. Bu zaman diliminden sonra Lipka Tatarları, (diğer adıyla Litvanya Tatarları) ülkede İslami varlığı ortaya çıkardı. Bunların yanında Litvanya'da Lehistan-Litvanya Birliği'nden kalma geleneksel dinler de hâlâ varlığını devam ettirmektedir.

 Roma katolikleri - %79 (2.752,5 bin)
 Ortodokslar - %4,1 (141,8 bin)
 İlkel İnançlar - %0,8 (27,1 bin)
 Litvanya Evanjelizmi - %0,6 (19,6 bin)
 Reform Kiliseleri - %0,2 (7,1 bin)
 Yahudilik - %0,1 (3,5 bin)
 İslam sunni - %0,1 (2,9 bin)
 Karismatikler - %0,06 (2,2 bin)
 Pentekostalizm - %0,04 (1,3 bin)
 Musevilik - %0,04 (1,3 bin)
 Eski Baltık Dinleri - %0,04 (1,3 bin)
 Diğer dinler - %0,3 (11 bin)

Avrobarometre'nin 2005'teki son sonuçlarına göre, Litvanya'da halkın %12'si "Tanrı'nın varlığına, ruh ve ruhun gücüne" inanmamaktadır. Halkıın %36'si ise bu tür bir gücün bir türlü olabileceğini düşünmektedir. Halkın %49'u ise "Tanrı'nın ve ruh gücünün varlığına tamamen" inanmaktadır.

Eğitim

Litvanya'da varlığı belgelenmiş ilk okul, 1387'de Vilnius'ta bir katedralde kurulmuştur. Bu okul, Hristiyanlık temelinde eğitim vermiştir. Orta Çağ'da Litvanya'da birkaç tür okul vardı. Bunlar: Katedral okulları (papaz yetiştirmek için), kilise okulları (temel eğitim vermek için) ve soyluların çocuklarına özgü ev okullarıydı. 1579'da Vilnius Üniversitesi kurulana dek, ülkede yükseköğretim yapmak isteyenler; Kraków, Prag ve Leipzig gibi önemli yabancı kentlere eğitim amaçlı gidiyordu. 20. yüzyılın ilk yarısında ise Vytautas Magnus Üniversitesi, Kaunas'ta kuruldu.

Litvanya'da eğitim politika ve hedeflerini, Bilim ve Eğitim Bakanlığı organize eder. Daha sonra önergeler, onay için parlamentoya (Seimas) gönderilir. Yasalarla belirlenmiş eğitim stratejisi; genel olarak eğitimin kalitesini yükseltmeye, mesleki eğitimi organize etmeye odaklıdır. Bunun yanında önergelerle: hukuk eğitimi, yetişkinlere dönük eğitim ve teknik eğitim gibi eğitim bölümlerinin standartları belirlenir. Belde yöneticileri, belediye meclisleri ve okul fonları (devletin etkin olmadığı, dinsel ve gönüllü organizasyonlar da dahil olmak üzere); ülkedeki eğitime destek olur. Anayasal görev olarak, ülke vatandaşları 10 yıl formal eğitim almak zorundadır; ülkede zorunlu formal eğitim 16 yaşında biter.

1999'da Litvanya devlet bütçesinin yüzde 26'sı eğitim giderleri için tahsis edilmiştir. İlköğretim ve orta öğretim okulları, belediye veya il yönetimleri aracılığıyla devletten mali yardım alırlar. Ülkede yükseköğretim kısmen devlet desteğiyle sağlanır, belirtilen ölçütlere göre iyi sayılan öğrencilerin masraflarını anayasa gereği devlet karşılar.

2002 verilerine göre, Litvanya'da yükseköğrenim öğrencilerinin %68'ine devlet desteği verilmiştir.

Dünya Bankası'nın verilerine göre, Litvanya'da 15 yaş ve üstü ülke nüfusunun %100'ü okur yazardır. 2008'de yapılan bir araştırmada; 25-64 yaş arasındaki kişilerin %30.4'ünün üçüncü derecede eğitim aldığı verilerine ulaşılmıştır, nüfusun %60,1'i ise ikinci derece ve orta öğretim üstü kurumlarda eğitim görmüştür. Litvanya'da yükseköğrenim gören birey sayısı, AB ortalamalarından yaklaşık iki kat daha yüksektir. Ayrıca ülke, bu konuda Baltık ülkelerinden de daha iyi bir durumdadır.

Ülkede, istisna bölümler hariç normal lisans eğitimi üç yıldır. Ayrıca iki yıllık yüksek okullar da vardır.

2008 itibarıyla ülkede 15 üniversite, 6 özel enstitü, 16 yüksek okul ve 11 özel yüksek okul bulunmaktadır. Vilnius Üniversitesi, Kuzey Avrupa'nın en eski üniversitesidir. Kaunas Teknoloji Üniversitesi ise Baltık ülkelerinin ve Litvanya'nın en büyük teknik üniversitesidir. Ayrıca, başkentte bulunan Vilnius Üniversitesi ile Türkiye'deki bazı üniversiteler arasında Erasmus anlaşmaları mevcuttur.

Yabancı dil
Litvanya, yabancı dil bilme düzeyinin en yüksek olduğu ülkelerden biridir. Nüfusun %90'ı en az bir yabancı dil; %50'si ise iki yabancı dil konuşabilmektedir. Ülkede en popüler yabancı diller Rusça ve İngilizce'dir.

Kültür
Litvanya'da başlıca altı kültürel bölge vardır:

 Aukštaitija – harfi harfine, "Yüksekülke"
 Samogitya (Litvanca: Žemaitija, Samogitçe: Žemaitėjė) - harfi harfine, "Alçakülke"
 Cükiya (Litvanca: Dzūkija veya Dainava)
 Suvalkiye (Litvanca: Suvalkija or Sūduva)
 Küçük Litvanya bilinen adıyla "Prusya Litvanyası" - (Litvanca: Mažoji Lietuva veya Prūsų Lietuva). Ülke 1945'e kadar, Orta Çağ'dan itibaren, Prusya'nın bir parçasıydı. Bugün büyük bir kısmı Rusya'ya ait olan Kaliningrad'da kalmaktadır.

Sanat ve müzeler

Litvanya Sanat Müzesi 1933'te kurulmuştur. Müze, ülkenin en büyük sanat konservatuvarına ve sergi alanına sahiptir. Palanga Kehribar Müzesi, emsal müzeler arasında önemli bir yere sahiptir. Baltık Denizi'nde önemli yatakları bulunan kehribarın sergilendiği bu müzede, büyük bir kehribar koleksiyonu mevcuttur.

Uluslararası bir üne sahip olan besteci Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, (1875-1911) Litvanya sanat camiasının içinde önemli bir yere sahiptir. 1975'te keşfedilen bir gök taşına, sanatçının başarılarından dolayı Čiurlionis adı verilmiştir. Ülkedeki M. K. Čiurlionis Ulusal Sanat Müzesi'nin yanında, yalnızca Litvanya savaş tarihinin betimlendiği Vytautas Büyük Savaş Müzesi de bulunmaktadır (Kaunas'ta).

2011'de açılan Vilnius Guggenheim Uygarlık Kalıtları Müzesi; modern basın sanatı, New York filmleri seçkisi gibi yeni sayılabilecek temalarla hizmete girmiştir.

Edebiyat

Orta Çağ'da, Litvanya'da bilimsel dil olarak Latince kullanılmakta ve kitaplar Latince yazılmaktaydı. Ülkedeki ilk yazılı belgeler Litvanya Kralı Mindaugas'ın fermanları olarak bilinmektedir. Gediminas Mektupları da önemli Litvanyalı Latin yazılarındandır.

Litvanya edebiyatındaki ilk Litvanca eserlere 16. yüzyılda rastlanır. 1547'de Martynas Mažvydas tarafından kaleme alınan "Basit Kelimelerle İlmihal" adlı dinî eser, Litvanca telif edilen ilk yapıttır. Bunu Mikalojus Daukša'ın "Litvanya Propriyası" adlı eseri izlemiştir. 16 ve 17. yüzyıllarda Litvanya edebiyatı, Hristiyanlık üzerine kurulmuştu. Eski Litvan edebiyatı (14.-18. yüzyıllar), Litvanya tarihinin en önemli yazarlarından biri olan Kristijonas Donelaitis'in Aydınlanma Çağı adlı kitabı ile güç kaybetmeye başladı. Donelaitis'in "Mevsimler" adlı şiiri Litvanya ulusal epik söyleyişinin ve kurgusal edebiyatının bir başlangıç noktası oldu.

Litvanya edebiyatında 19. yüzyılın ilk yarısında Klasisizm ve Coşumculuk etkili oldu. Antanas Strazdas, Dionizas Poška, Silvestras Valiūnas, Maironis, Simonas Stanevičius, Simonas Daukantas ve Antanas Baranauskas, bu akımların en önemli temsilcileri haline geldi. Litvanya; Rus işgali sırasında büyük bir basın sansürüne uğradı, bu da ülkede yönetimden gizli olarak kitap basımcılığının ortaya çıkmasına neden oldu.

Litvanya edebiyatı 20. yüzyılda Juozas Tumas-Vaižgantas, Antanas Vienuolis, Bernardas Brazdžionis, Vytautas Mačernis gibi temsilciler yetiştirdi.

Müzik

Litvanya geleneksel müziğinin kökleri, ülkedeki eski pagan kültürüne dayanır. Neolitik dönemin etkilerinin hissedildiği bu müzik türünde birçok arkaik evrimleşmiş ritüel olgu bulunur.

Spor
Ülkede en çok sevilen spor basketboldur. Ülkede profesyonel ligler ve gelişim ligleri vardır. Litvanya Ulusal Basketbol Takımı'nın birçok uluslararası başarısı vardır ve FIBA verilerine göre dünyada 5. sıradadır. Ülke basketbolu geçmişte ve günümüzde pek çok NBA sporcusu çıkarmayı başarmıştır. Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Linas Kleiza, Šarūnas Jasikevičius ve Žydrūnas Ilgauskas gibi ulusal takım oyuncuları, Avrupa basketbolu ve NBA'da önemli başarılar kazanmıştır. Litvanya, tarihinde ikincisi olmak üzere; 2011 Avrupa Basketbol Şampiyonasına ev sahipliği yapmıştır.

NHL'de mücadele eden buz hokeyi sporcuları Darius Kasparaitis ve Dainius Zubrus; dünyanın en güçlü adamlarından biri sayılan Žydrūnas Savickas, ünlü bisikletçi Ignatas Konovalovas ve olimpiyat rekortmeni disk atmacı Virgilijus Alekna, güncel olarak ülkenin en önemli sporcuları olarak göze çarpmaktadır.

Ayrıca bakınız

 Litvanya'da LGBT hakları
 Litvanlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 https://web.archive.org/web/20050901162618/http://www.lietuva.lt/
 Kılıç, Ensar (2012); International Journal of Social and Economic Sciences 2 (1): 69-74, 2012, ISSN: 2146-5843, E-ISSN: 2146-0078

Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Eski Sovyet ülkeleri
Baltık devletleri
Avrupa ülkeleri
Kuzey Avrupa ülkeleri
NATO ülkeleri
Cumhuriyetler
1918'de kurulan bölgeler ve ülkeler
1990'da kurulan bölgeler ve ülkeler

Litvanya


12777 Manuel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12777 Manuel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Pleiade de Plinio Antolini și Giovanni Zonaro. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 3,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

12777 Manuel


El Mercado Mayorista Lo Valledor, también conocido como Central de Abastecimiento Lo Valledor o simplemente como Lo Valledor, es un mercado chileno ubicado en la comuna de Pedro Aguirre Cerda, en la ciudad de Santiago. Es considerado el recinto privado de comercio hortofrutícola mayorista más grande de Chile, con un movimiento anual de 2 500 000 toneladas de productos agrícolas. En Lo Valledor además se comercializan carnes, abarrotes y alimento para animales.

Su participación en el mercado de las ferias mayoristas de Santiago es del 92 %, superando por lejos a la Vega Central (también llamada Feria Mapocho), que concentra el 4 %, y la Vega Poniente, que tiene el 2 % de las transacciones de productos hortofrutícolas. Tiene una superficie de 33 hectáreas con alrededor de 1500 locales, y es visitado diariamente por unas 30 mil personas y 7 mil vehículos.

Fue creado en 1968 como un recinto fiscal por el gobierno de Eduardo Frei Montalva, con el objeto de crear un centro de abastecimiento de productos agrícolas a las ferias libres de la ciudad, y quedó bajo la tutela de la municipalidad de Santiago. En la década de 1980 fue privatizado, pasando a ser administrado por los comerciantes establecidos en el mercado. La comunidad de feriantes adquirió personalidad jurídica en 1985, y constituyeron una sociedad anónima en 1990. En 2007 la Central de Abastecimiento compró los terrenos contiguos que pertenecían al antiguo matadero Lo Valledor.

Está ubicada a un costado del tramo General Velásquez de la Autopista Central. En 2012 se anunció la construcción de la estación Lo Valledor frente al mercado, perteneciente a la Línea 6 del Metro de Santiago, que fue inaugurada el 2 de noviembre de 2017. Así mismo, en septiembre de 2017, se inauguró la estación homónima correspondiente al servicio de Tren Nos-Estación Central, conformado una estación intermodal entre los ferrocarriles y el metro.

Véase también
 Mercado Central de Santiago

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial

Mercados de Santiago de Chile
Pedro Aguirre Cerda (Chile)

Lo Valledor


Svilengrad veya Osmanlı döneminde kullanılan adıyla Cisr-i Mustafapaşa (, trl: Svilengrad), Bulgaristan'ın Türkiye (Kapıkule Sınır Kapısı) ve Yunanistan sınırında ve Meriç Nehri kıyısında bulunan, Hasköy iline bağlı bir ilçe merkezidir. 2005 nüfusu yaklaşık 20.000 kişidir. Ahalisinin ekseriyeti gümrük ve sınır operasyonları ile ilgili işlerde ve transit yolculara hizmet veren otel, kafe ve barlarda çalışmaktadır.

Meriç Nehri üzerinde bulunan ve Osmanlı döneminden günümüze kadar ayakta kalabilen Mustafa Paşa Köprüsü (H:935 / M: 1528-29) önemli tarihi yapılardandır.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Edirne sancağının bir kazası olan Cisr-i Mustafapaşa kasabasında 9 mahalle ve 1851 konutta 7903 değişik kökenli nüfus vardı. 3 nahiye ve 52 köyde 25902 nüfus barınmaktaydı. O tarihte 5 cami, 21 mescit, 1 medrese, 58 okul, 3 kışla, 1 hastane, 1 hükûmet konağı, telgrafhane, hapishane, belediye dairesi, 2 hamam, 1 eczane ve 1 depo vardı.

Kasabanın içindeki Haseki Sultan adlı cami H: 968 / M: 1560-61 tarihinde yaptırılmış olup kubbeli ve 1 minarelidir.

Selbüken ve Lefke nahiyeleri ile Yatacık köyünde kaliteli tütün üretilirdi. Selbüken nahiyesinde manganez madeni vardı.

Şair ve filozof Rıza Tevfik Bölükbaşı ve Türk bestekar Şefik Gürmeriç Mustafapaşalıdır.

Not

Svilengrad


Marija (grč. Μαρία; ? — 751.) bila je bizantska carica kao druga supruga cara Konstantina V. Kopronima. Njezini su roditelji danas nepoznati.

Konstantinova je prva supruga bila Tzitzak-Irena, koja mu je rodila sina i nasljednika Leona, 25. siječnja 750. Moguće je da je Tzitzak umrla pri porođaju jer je Marija postala Konstantinova supruga možda već iste godine. Ona i Konstantin nisu imali djece te je ona umrla 751.

Izvori i bilješke

Bizantske carice

Marija (žena Konstantina V.)


František Tadeáš Blatt (connu aussi comme Franz Thaddäus Blatt) (né en  à Prague, décédé le  à Prague) était un clarinettiste, compositeur et professeur de musique tchèque.

Biographie
František Tadeáš Blatt naît à Prague. Enfant, sa famille déménage à Vienne en 1796. À Vienne, il étudie dans une académie de peinture selon les souhaits de son père. En 1807, à la mort de son père, il peut renouer avec sa passion pour la musique, il retourne à Prague et commence à étudier la clarinette avec Václav Farník de 1811 à 1817 et la composition avec Dionys Weber au Conservatoire de Prague.

À partir de 1814, il effectue avec succès des tournées de concerts en Allemagne et en Europe du Nord. À partir de 1817, il est le premier clarinettiste de l'orchestre du théâtre des Estates. Un an plus tard, il devient professeur adjoint au conservatoire. En 1820, il remplace son professeur Václav Farník au Conservatoire de Prague. Le compositeur Hector Berlioz l'a félicité pour son jeu en le nommant meilleur musicien du jour après une représentation qu'il a dirigée. Son jeu de virtuose est également félicité par Carl Maria von Weber, François-Joseph Fétis et bien d'autres.

Il est également devenu célèbre en tant que professeur. En 1827, il publie une méthode pour la clarinette, Méthode complète pour la clarinette : graduée progressivement depuis les premiers éléments jusqu'au plus haut degré de perfection (Schott, 1828) , axée sur la clarinette à neuf et douze clefs. L'édition augmentée de 1839 comprend également une table des doigtés pour la clarinette à 13 clefs.

Outre la clarinette, il a également enseigné le chant et publié un manuel de chant : Kurzgefasste theoretische praktische Gesangschule (1829).

Il était marié à Johanna, née Kotul (1800- ??), avec qui il a eu des fils, Friederich, Adolf et Ludwig, et des filles ? ? et Anna.

Œuvres (sélection)
Il a principalement composé pour son instrument, notamment des pièces d'enseignement et de concert toujours employées aujourd'hui comme :
 Variations en do mineur Op. 12
 Variations en sol mineur Op. 14
 12 Capricci in Forma di Studio Op. 17
 15 exercices amusants pour la clarinette Op. 26
 Trio pour clarinette Op. 27
 Concerto pour clarinette et orchestre Op. 28 (variations brillantes)
 Douze Études, Op. 33
 24 Esercizi di Meccanismo (éd. A. Giampieri)
 Trio en mi bémol
 Trois duos concertants pour 2 clarinettes.

Il a également composé de nombreuses pièces et de la littérature pédagogique pour hautbois et cor anglais. Aujourd'hui, ses compositions sont souvent utilisées dans les cours de saxophone (20 Exercices de perfectionnement pour hautbois ou saxophone).
 Étude en ré majeur, Op. 24,

Bibliographie

 Československý hudební slovník I (A–L), 1963, SHV, Praha

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1793
Naissance à Prague
Décès en mars 1856
Décès à Prague
Clarinettiste classique
Clarinettiste tchèque
Compositeur tchèque

František Tadeáš Blatt


Wanadoo was the Internet service provider division of Orange S.A. It operated in France, Spain, the United Kingdom, Belgium, the Netherlands, Morocco, Tunisia, Algeria, Senegal, Mauritius, Madagascar, Lebanon and Jordan. It ceased to operate as a worldwide brand on 1 June 2006, when it was rebranded as Orange.

The origin of the name Wanadoo is subject to some controversy, as some maintain it came about in the late 1990s when many internet companies chose to compete by creating "Yahoo!"-sounding names. However, it might be that the name Wanadoo first appeared in an internal project at France Télécom, much in line with a number of other such projects such as France Animation until 2003, Intranoo, Tatoo, Netatoo and @noo.

Wanadoo was floated on the stock market on 18 July 2000. In 2000, Wanadoo also took over the major British ISP Freeserve, which had previously been part of the Dixons Group. Following the buy-out, Freeserve maintained its own branding for a while before finally changing to the Wanadoo name on 28 April 2004.

In the early 2000 Wanadoo expanded into the games industry by purchasing Index+. Wanadoo integrated Index+ into its new games division, Wanadoo Edition. On 30 September 2003, Wanadoo Edition was integrated into MC2 France and from this deal Wanadoo also became a 12% shareholder of Microïds.

Orange rebranding
Wanadoo changed to Orange on 1 June 2006 to simplify branding by France Télécom: this merging of companies has created a single brand offering mobile telecommunications and internet services.

References

External links
Wanadoo  (Archive)

Companies formerly listed on the London Stock Exchange
Internet service providers of France
Orange S.A.

Wanadoo


මෙහි පහත ලැයිස්තුගත කොට ඇති පිටු තුල, විශේෂයෙන්ම   සියවස් සහ සහස්‍රවර්ෂ වල ප්‍රවණතා සහ සිද්ධි පිළිබඳ තොරතුරු අඩංගු වෙයි.

මෙයද බලන්න
 සහස්‍රවර්ෂ ලැයිස්තුව
 දශක ලැයිස්තුව
 කාලානුරූප ලැයිස්තුව
 කාලානුක්‍රමය
වසරන්හි අනෙකුත් කාණ්ඩ ගතකිරීම් සඳහා  දින දසුන සහ  දින දසුන් ලැයිස්තුව බලන්න.
 ඓතිහාසික සිද්ධීන් වෙනස් ලෙසින් සංවිධානය කිරීම් සඳහා ඉතිහාසය, යුගය අනුව ඉතිහාසය සහ, යුග බෙදීම බලන්න.
 ඉහත කාල පර්ච්ඡේද සඳහා, බිග් බැං හී කාලානුරූපය, භූවිද්‍යාත්මක කාල පරිමාණය, පරිණාමයෙහි කාලානුරූපය සහ, ලඝුගණක කාලානුරූපය බලන්න.

වසර ලැයිස්තු
ඓතිහාසික කාලානුරූප

සියවස් ලැයිස්තුව


Kierzkowo ( Kerschkow) ist ein Dorf in der polnischen Woiwodschaft Pommern und gehört zur Landgemeinde Choczewo (Chottschow) im Powiat Wejherowski.

Geographische Lage
Das Dorf liegt in Hinterpommern, etwa 27 Kilometer nordnordöstlich der Stadt Lębork (Lauenburg in Pommern), zwei Kilometer südwestlich des Kirchdorfs Osieki (Ossecken) und drei Kilometer nordwestlich des Dorfs Choczewo (Chottschow oder Gotendorf). Die Entfernung zur Ostsee im Norden beträgt etwa 6,5 Kilometer. Etwa zwei Kilometer südöstlich  des Dorfs verläuft die Landesstraße Nr. 213 Słupsk – Krokowa (Stolp –  Krockow), die über das östliche Hinterpommern nach Westpreußen führt.

Geschichte
In älterer Zeit war Kerschkow (früher auch Kerskow)  ein adliges Gut. Im Jahr 1535 wird die Familie Lübtow in Kerschkow genannt.  Lehnbriefe, die ein Viertel des Dorfs Kerschkow betrafen, wurden 1535 von Herzog Barnim  für Peter und Paul, Gevettern die Lubbetowen, 1569 für Jacob, Bartholomäus, Hans und Adrian und von Herzog Johann Friedrich  1569 für Jacob und Adrian erteilt. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts besaß die Familie Lübtow im Kreis Lauenburg die Güter Lübtow, Kerschkow, Bichow und Anteile von Zelasen, Groß und Klein   Lüblow und im Kreis Stolp das Gut Bochowke. Vor 1732 wird als Besitzer in Kerschkow   ein Angehöriger der in Hinterpommern alteingesessenen  Familie Jatzkow genannt.  Um 1756 saß der in der Landesregierung von Lauenburg-Bütow tätige Justizbeamte Georg Albrecht von  Sulicki auf Kerschkow. Um 1784 gab es dort ein Vorwerk, zwei Bauern, drei Kossäten, auf der Feldmark des Dorfs eine Gaststätte sowie eine Wassermühle und  insgesamt elf Haushaltungen. Das Vorwerk befand sich um diese Zeit im Besitz von Michael Christian von Lübrow. Auch noch im Jahr 1803  hat die Familie Lübtow in Kerschkow Besitz.

Um 1814 waren  in dem Gutsbezirk zwei Bauernhöfe  und fünf Kossätenhöfe (letzte Kossäten: Jach, Rettke, Franz Wegener und Bogislaff Wegener)  baufällig, verfallen  oder zum Teil von den ehemaligen Besitzern aufgegeben worden;  die sieben Gehöfte wurden deshalb im Februar 1815 vom Patrimonialgericht zu Kerschkow öffentlich zur Versteigerung ausgeschrieben. Der betroffene Bauer Teßmann, der das Schulzenamt innehatte, war vorher verstorben. Der von diesem Gerichtsentscheid betroffene zweite Bauer namens Milczewski   hat später in diesem Zusammenhang gegen die Gutsherrschaft Kerschkow geklagt. Vor 1866 hatte Kerschkow 155 Einwohner.

Im Jahr 1925 hatte die Dorfgemeinde Kerschkow 682 Einwohner, die auf 131 Haushaltungen verteilt waren.

Vor 1945 gehörte Kerschkow zum Landkreis Lauenburg i. Pom. im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die 26,2 km² große Gemeindefläche beherbergte insgesamt neun Wohnorte:
 Blachenkaten
 Glashütte
 Julienhof
 Karczemke
 Kerschkow
 Kerschkower Mühle
 Ossecken
 Osseken-Teerofen
 Ziegelei

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Region Anfang März 1945 von der Roten Armee erobert und anschließend zusammen mit ganz Hinterpommern unter polnische Verwaltung gestellt. Kerschkow wurde in Kierzkowo umbenannt. Soweit sie nicht zuvor geflohen waren, wurden die deutschen Dorfbewohner in der Folgezeit vertrieben.

Kierzkowo ist heute Teil der Gmina Choczewo im Powiat Wejherowski (Powiat Neustadt in Westpreußen) der Woiwodschaft Pommern (1975–1998 der Woiwodschaft Danzig). Am 31. Dezember 2009 hatte Kierzkowo 220 Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 in Kerschkow lebenden Dorfbewohner waren ganz überwiegend evangelisch. Im Jahr 1925 hatte Kerschkow einen Einwohner katholischer Konfession. Kerschkow war seit den ersten Zeiten der Reformation im Kirchspiel Ossecken eingepfarrt. Das katholische Kirchspiel befand sich in Wierschutzin.

Literatur
 Ludwig Wilhelm Brüggemann Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pommern.  Teil  II, Band 2: Beschreibung der zu dem Gerichtsbezirk der Königl. Landescollegien in Cößlin gehörigen Hinterpommerschen Kreise. Stettin 1784, S. 1072, Ziffer (37).
 Franz Schultz: Geschichte des Kreises Lauenburg in Pommern. 1912 (Digitalisat).
 Heinrich Koops: Heimatbuch Lauenburg/Pom. 1967.

Weblinks
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Die Gemeinde Kerschkow im ehemaligen Kreis Lauenburg in Pommern (2011).
 Heimatkreis Lauenburg in Pommern
 Website der Gmina Choczewo (polnisch)

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Choczewo

Kierzkowo


Buud Yam es una película del año 1997.

Sinopsis
Una familia adoptó a Wend Kuuni después de encontrarle medio muerto en la selva cuando era niño. A pesar de que la gente del pueblo le ha aceptado, siguen tratándole como a un extranjero. Pero la vida familiar es apacible hasta que Poghnéré, su hermana adoptiva, cae gravemente enferma. Wend Kuuni sale entonces en busca de un curandero legendario para que salve a su hermana. Se marcha de su pueblo adoptivo y emprende un camino iniciático que le conducirá hasta sus propias raíces.

Premios
 FESPACO 2007

Referencias

Películas ambientadas en el África subsahariana precolonial

Buud Yam


جمال مروان رجل أعمال مصري صاحب قنوات ميلودي, وهو ابن أشرف مروان ومنى عبد الناصر ابنة جمال عبد الناصر
تزوج المغنية قمر وأنجبت منه ابنها «جيمي» ولقد انكر ذلك وتقوم حاليا دعوى قضائية لاثبات النسب

مراجع

أصحاب أعمال مصريون
شخصيات ذكرت ضمن فضائح جنسية
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مواليد القرن 20

جمال مروان


Sorso (sardisk: Sòssu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 136 meters højde og har 14.732 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 67,01 km² og grænser til kommunerne Castelsardo, Sassari, Sennori og Tergu.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Sorso


أبو بكر الصديق كتاب للعلامة السوري الدمشقي علي الطنطاوي صدرت الطبعة الأولى من هذا الكتاب في عام 1353هـ (1935 م) وهو يقع في 308 صفحات من القَطْع المعتاد (17×24)، ويضم في آخره فهرساً للأعلام التي ترجم لها المؤلف في حواشي الكتاب، وهي تزيد عن مئتي ترجمة.

القصة
ألّف علي الطنطاوي هذا الكتاب وهو في السادسة والعشرين من عمره، وقد ألّفه -كما يقول في مقدمته- استجابة لطلب من أحد الناشرين: «انتدبتني المكتبة العربية في دمشق لكتابة هذه السيرة الجليلة (وهي تقصد إلى نشر التاريخ الإسلامي ليعرف الشبان المسلمون أبطالهم وعظماءهم، وجلال ماضيهم وسموّ تاريخهم)، فأجبت -على عجزي وضعفي- آملاً أن أكون عاملاً صغيراً في هذا العمل الكبير».

ولكن موطن العجب ليس في تأليف الكتاب فحسب، بل هو في ذلك العدد الكبير من المراجع التي رجع إليها هذا الشاب، علي الطنطاوي، ليجمع لنا أخبار هذا الكتاب. والتي تتصرّم في قراءة أمثالها أعمارُ أمثالنا، وبعضها مخطوط. فكيف صبر على المراجعة في هذه الكتب جميعاً؟ بل وكيف صبر على جهد التأليف ومشاقّه؟

هذا هو الجواب بقلمه في مقدمة الكتاب: «كنت أريد أن أسلك في هذا الكتاب سبيل الدراسة التحليلية، ولكن» المكتبة العربية«تريد تاريخاً صحيح السند، مضبوط الرواية، وأن أجمع في كتاب واحد ما تفرق من سيرة الصديق الأعظم في عشرات الكتب التي لا يعرفها ولا يصل إليها إلا رجل له بصر بالتاريخ، وصبر على البحث، وباع في الأدب، ومشاركة في العلوم الإسلامية كلها... ثم لا يحصل منها في يده إلا روايات مقطّعة مكرّرة لا تخلو أحياناً من التضارب. وقد كرهت -بادي الرأي- هذا الأسلوب، وكنت امرءاً لا صبر له على المراجعات الكثيرة، ولم يألف من الكتابة إلا الكتابة الأدبية الوصفية ولم يُقبِل على غيرها من سنين طويلة... وقلت: كيف أحبس نفسي على كتاب واحد وأحمل همّه أياماً طويلة، وأنا لا أحمل همّ ما أكتب ولا أفكر فيه إلا حين أكتب، ولا أطيق أن أعود إليه بتصحيح أو تنقيح؟».

ولكنه فعل، وقد ذهب فنقب في مئات المجلدات حتى جمع لنا أخبار الصدّيق في هذا الكتاب، ثم رتبها وبوبها، وعارض بعضها ببعض (كما قال في المقدمة) وتحرّى الصحيح منها، وعلق عليها بمئات الحواشي والتعليقات، وصنع للكتاب مقدمة وخاتمة. أما الكتاب نفسه فقد رُتّب في اثني عشر باباً؛ وهي: اسم أبي بكر الصديق ولقبه وكنيته، ونسبه وصفته، وخبره قبل الإسلام، وإسلامه وإسلام ناس على يديه، وهجرته إلى المدينة في صحبة النبي صلى الله عليه وسلم، وأخباره ومشاهده بعد الهجرة، وخلافته، ومناقبه، وأخبار متفرقة عنه، ومرضه واستخلافه ووفاته، وأسرته، وأخيراً: المأثور من كلامه. وقد تفاوتت هذه الأبواب طولاً وقِصَراً؛ فبعضها موجز قصير (مثل الحديث عن اسمه ولقبه وكنيته والحديث عن شأنه قبل الإسلام)، وبعضها طويل يجاوز أربعين صفحة من الكتاب أو قريباً من ذلك (كالحديث عن أخباره ومشاهده بعد الهجرة والحديث عن خلافته).

مكانة هذا الكتاب
يعد هذا الكتاب أول كتاب أُلّف في سيرة الصدّيق في عصرنا الحاضر، وقد جاءت الإشارة إلى هذا الأمر في خاتمة الكتاب، وفيها: «هذا ما يسّر الله وانتهى إليه الجهد، نقدمه وفي النفس شعور بالنقص، وعلى اللسان اعتراف بالتقصير، ولكنه أول كتاب في سيرة أبي بكر، ولا بد فيه من عجز البداية عن بلوغ النهاية مع بعد الغاية». وقد جاءت شهادة مشابهة من مصدر محايد هو الزركلي في «الأعلام»، فهو يقول في آخر ترجمة الصدّيق: «ومما كُتب في سيرته» الصدّيق أبو بكر«لمحمد حسين هيكل و»أبو بكر الصديق «للشيخ علي الطنطاوي» (ومن منهج الزركلي في أعلامه أن يستقصي ما أُلّف عن صاحب الترجمة فيذكره في آخرها). ثم نجد إشارة أخرى صريحة في «ذكريات» علي الطنطاوي تشير إلى أن محمد حسين هيكل قد أصدر كتابه بعد كتاب علي الطنطاوي ونقل عنه. قال: «وضعت في كتابي»أبو بكر الصديق «وكتاب»عمر بن الخطاب «في الذيل مصدر كل خبر (الكتاب والطبعة والجزء والصفحة)، فأخذ ذلك كُتّاب كبار وصغار منهم العقاد في العبقريات ومحمد حسين هيكل، ونسبوا الخبر إلى مصدره وأهملوا ذكر كتابي الذي نقلوا عنه اسم المصدر. ولي على ذلك أدلة وبراهين، وقد قلته من قبل».

مراجع

وصلات خارجية
 موقع علي الطنطاوي

أبو بكر الصديق
كتب 1935
كتب سيرة ذاتية
كتب علي الطنطاوي
كتب عن الصحابة

أبو بكر الصديق (كتاب)


Wesley Michael Brown (Manchester, 13. listopada 1979.) bivši je engleski nogometaš koji je igrao na poziciji braniča.

Nogometnu karijeru započeo je u Manchester Unitedu u kojem je proveo 15 sezona. Godinama je bio dio prvog sastava kluba te jedan od njegovih glavnih obrambenih igrača. Od značajnih trofeja osvojio je sedam FA Premier liga, dva FA kupa i dvije UEFA Lige prvaka. Nakon odlaska iz Manchester Uniteda, Brown se pridružio Sunderlandu. Kasnije je igrao za Blackburn Rovers i indijski klub Kerala Blasters.

Za englesku nogometnu reprezentaciju nastupao je od 1999. do 2010. Upisao je 23 nastupa s jednim postignutim pogotkom.

Priznanja

Klupska
Manchester United

 FA Premier liga: 1998./99., 2000./01., 2002./03., 2006./07., 2007./08., 2008./09., 2010./11.

 FA kup: 1998./99., 2003./04.

 Engleski Liga kup: 2005./06., 2009./10.

 FA Community Shield: 2007., 2008.

 UEFA Liga prvaka: 1998./99., 2007./08.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Soccerbase
 Profil, WorldFootball.net

Engleski nogometaši
Nogometaši Manchester Uniteda
Nogometaši Sunderlanda
Nogometaši Blackburn Roversa

Wes Brown


Shkodër County () is a county in northwestern Albania, with the capital in Shkodër. The county spans  and had a total population of 197,177 people as of 2021. The county borders on the counties of Lezhë, Kukës and the country of Montenegro. The county consists of five municipalities: Fushë-Arrëz, Malësi e Madhe, Pukë, Shkodër and Vau i Dejës.

During the Bronze Age, the area was inhabited by various Illyrian tribes such as the Ardiaeis and Labeataes. Illyria was annexed by Rome in the second century BC, becoming an integral part of the Roman Empire and its successor the Byzantine Empire. Falling under Venetian and Ottoman dominion in the late Middle Ages, the modern nation state of Albania emerged in 1912 following its independence.

The climate of the county is profoundly affected by the Adriatic Sea in the west and the Albanian Alps in the north. It experiences mostly mediterranean climate, while the north enjoys continental climate. The summers are predominantly hot and dry, the winters relatively mild, and falls and springs mainly unstable, both in terms of precipitation and temperatures. Heavy rainfall is extremely common in the county and has caused many floodings of the rivers and lakes.

The county features notable diversity with the landscape ranging from the snow-capped Albanian Alps in the north to the warm regions of Shkodra Lake and Adriatic Sea in the south and southwest. Being a geological continuation of the Dinaric Alps, the Albanian Alps are the highest section and one of the most rugged mountains in Europe. While the Alps occupy the northern part of the territory, the population is concentrated mostly on the Mbishkodra plain, where the largest city is to be found, the cultural and economic centre of Shkodër. The mountainous areas of the county is sparsely populated, where the population density falls. The largest lake of Southern and Southeastern Europe, the Lake Shkodër sprawls in the east and is shared with Montenegro.

With more than 215,000 inhabitants in 2016, the county is the sixth most populous county in Albania, the second most populous county in the Northern Region. The county is ethnically a homogeneous county and mostly inhabited by Gheg Albanians. In addition, Egyptians, Montenegrins and Greeks also are present in the ethnic composition of the local population. The country has no official religion and freedom of religion is a right defined by the Constitution of Albania, and the most widely professed religion in the county is Roman Catholicism and Islam.

Geography

Shkodër is one of 12 counties of Albania, located in the west of the Northern Region. It lies between latitudes 42° N, and longitudes 20° E. The county area is  and the second largest county by area in Albania and the largest in the Northern Region. It is limited to the counties of Kukës to the northeast and east, Lezhë to the southeast and south, the country of Montenegro in the north and the Adriatic Sea in the southwest.

The county has a wide variety of topographical sets and natural landscapes. The Albanian Alps, which extends in the north of the county toward Montenegro, is a primarily mountainous region with a high terrain. The alps delineated several sedimentary basins such as the Mbishkodra basin in the center. The highest point in the county is Maja Jezercë at  above the Adriatic in the northeast shared with Kukës County. The lowest spot is  above the Adriatic, located in the southwest of the county.

Due to the considerable variation in altitude, it makes for a wide range of climate types. The Adriatic Sea in the west and Albanian Alps in the north have a great influence to the climate of the county. Most of the county has a usually rainy and hot mediterranean climate as defined by the Köppen climate classification. Mean monthly temperature ranges between  in January and  in August. The mean annual precipitation ranges between  and  depending on longitude and latitude and prevailing climate type.

Protected areas

Phytogeographically, the county falls within the Dinaric Mountains mixed forests and Illyrian deciduous forests terrestrial ecoregions of the Palearctic Temperate broadleaf and mixed forest and Mediterranean forests, woodlands, and scrub. Inside the county, there are a national park, a nature park and a protected landscape, which include the Theth National Park, Nikaj-Mërtur Regional Nature Park and the Buna River-Velipoja Protected Landscape. The northern bound of the county forms a part of the European Green Belt, which serves as a retreat for endangered mammal and plant species.

Demography

The county of Shkodër is the 6th most populous county in the Republic of Albania. The Institute of Statistics (INSTAT) estimated the population at 197,177 in 2021. As of the 2011 census, in terms of ethnicity, the county was 91.65% Albanian, 0.32% Egyptian, 0.18% Romani, 0.13% Montenegrin and 0.02% Greek. By language, 99.77% people spoke Albanian as a first language. Other spoken languages were Italian (0.04%), Serbo-Croatian (0.03%), Turkish (0.02%) and Greek (0.01%). By religious affiliation, 44.84% were Muslim, 0.07% were Bektashi, 47.19% were Catholics, 0.38% were Orthodox, 0.09% were Evangelists, 0.02% were other Christians, 0.31% were believers without denomination, 0.14% were Atheists and 0.01% followed other religions. 4.94% did not wish to answer and 2.02% did not state.

Gallery

See also

 Geography of Albania
 Politics of Albania
 Divisions of Albania

References

Shkodër

Shkodër County