Der Paul-Martini-Preis ist ein deutscher Wissenschaftspreis. Er wird seit 1969 jährlich von der Paul-Martini-Stiftung "für herausragende klinisch-therapeutische Arzneimittelforschung" im Gedenken an Paul Martini vergeben. Der Preis ist mit 50.000 Euro dotiert (Stand 2020). Als besondere Auszeichnung wurde zwischen 1967 und 1985 in unregelmäßigen Abständen die "Paul-Martini-Medaille" in Gold vergeben.

Der Paul-Martini-Preis sollte nicht mit dem in Hamburg verliehenen Dr.-Martini-Preis verwechselt werden. Die Deutsche Gesellschaft für Medizinische Informatik, Biometrie und Epidemiologie (GMDS) vergibt ebenfalls einen "Paul-Martini-Preis".

Träger des Paul-Martini-Preises
 1969 Jules Angst, Poul Christian Baastrup, Poul Grof, Mogens Schou, Peter Weis, Wilhelm Börner, Stefan Grehn, Erich Moll, Erich Rau, Karl Heinz Rahn, Peter G. Dayton
 1970 Werner Kübler
 1971 Erich E. Gabbe, Hellmut C. Heinrich, David J. Finney
 1972 Herbert Remmer, Hans Felch Freiherr von Oldershausen, Reinhard Fleischmann, Emil H. Graul, Adolf Habermehl, Heinz Held
 1973 John Raymond Hobbs, Hussein Salih, Herschel Flax
 1974 Alasdair Muir Breckenridge, Michael L'Estrange Orme
 1975 Lucius Dettli, Alan Richens
 1976 Michel Eichelbaum, Bodo-Eckehard Strauer
 1977 Melvin F. Greaves
 1978 keine Vergabe
 1979 Dieter Loew, Klaus Breddin, Klaus Lechner, Karl Überla, E. Walter, Hans-Jörg Ruoff
 1980 Winfried Gunselmann, Jeffrey Aronson, Alan Ford, David Grahame-Smith
 1981 Keine Vergabe
 1982 W. Doering, Jürgen Scherberich, Gustav Georg Belz
 1983 Adrian Küpfer, Hannsjörg Seyberth
 1984 Otto-Erich Brodde, Hanns-Gerd Dammann, Peter Müller, Bernd Simon
 1985 Lutz-Henning Block, Gustav Georg Belz, Dieter Palm, Anton Wellstein
 1986 Jochen Thormann, Joachim Chrubasik
 1987 keine Vergabe
 1988 Peter M. Lauven, Jürgen Schüttler, Helmut Schwilden, Kevin J. Scanlon
 1989 Stefan C. Meuer
 1990 Gunnar Alván, Hans-Joachim Gabius, Sigrun Gabius, Tibor Hajto, Katarina Hostanska, Andrea Trittin
 1991 Dieter Voegele, Dierk Brockmeier
 1992 Marion Brach, Friedhelm Herrmann, Thomas Münzel, Heyo K. Kroemer
 1993 Peter J. Meier-Abt
 1994 Claus Kroegel, Christian Virchow, Christoph Walker
 1995 Sabine Kurz, Thomas Münzel, Stefan Rosewicz
 1996 Thomas Gramatté
 1997 Hans-Uwe Simon
 1998 Thomas Ruzicka, Günter Michel, Bernhard Homey, Lajos Kemény
 1999 Stefanie M. Bode-Böger, Rainer H. Böger, Andreas Greinacher
 2000 Robert Bals, Gunther Hartmann
 2001 Martin Fromm
 2002 Ulrich Laufs, Christopher Heeschen, Matthias Endres, Wolf-Karsten Hofmann
 2003 Hartmut Goldschmidt
 2004 H. Ardeschir Ghofrani
 2005 Johannes Oldenburg
 2006 Bodo Levkau
 2007 Roland Schüle, Christian Strassburg
 2008 Christian Weber, Jürgen Bernhagen
 2009 Ralf Bargou, Frank M. Brunkhorst, Christoph Engel
 2010 Veit Hornung, Jürgen Ruland
 2011 Kaan Boztug, Christoph Klein
 2012 Jan Wehkamp, Stephan Stilgenbauer, Michael Hallek
 2013 Andreas Engert
 2014 Matthias Tschöp
 2015 Sonja Schrepfer
 2016 Jan Krönke
 2017 Harald Renz, Holger Garn
 2018 Thorsten Zenz
 2019 Robert Zeiser
 2020 Peter Kühnen
 2021 Thomas Thum
 2022 Stefan Fröhling, Hanno Glimm
 2023 Andrea Ablasser

Träger der Paul-Martini-Medaille in Gold
 1967 Paul Martini, Bonn (posthum)
 1973 Hans Hermann Bennhold, Tübingen
 1973 Wolfgang Wirth, Wuppertal
 1975 Friedrich Hartmut Dost, Gießen
 1982 Hans Erhard Bock, Tübingen
 1985 Hans J. Dengler, Bonn

Weblinks
 www.paul-martini-stiftung.de
 Preisträger seit 1969 auf der Website der Stiftung

Einzelnachweise

Pharmaziepreis
Wissenschaftspreis (Deutschland)
Pharmazie (Deutschland)
Erstverleihung 1969

Paul-Martini-Preis


පරිගණක විද්‍යාවේ දී දෘඩාංග ත්වරණය යනු මෘදුකාංග සාමාන්‍ය CPU මත ධාවනය වීම තුළ සමහරක් කාර්යයන් කළ හැකි ප්‍රමාණයට වඩා වේගයෙන් සිදු කිරීමට දෘඩාංග භාවිතයයි. දෘඩාංග ත්ව‍ර‍ණයේ නිදසුන්වලට ග්‍රැෆික් සැකසුම් ඒකකවල ක්‍රියාකාරීත්වයේ බ්ලිටිං (blitting) ත්වරණය හා CPU හි සංකීර්ණ ක්‍රියාවලි සඳහා වූ උපදෙස් ඇතුළත් වේ.

සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රොසෙසර අනුක්‍රමික වන අතර උපදෙස් නිකුත් කරන්නේ එකින් එකය. ක්‍රියාකාරීත්වය වැඩි දියුණු කිරීමට විවිධ තාක්ෂණික ක්‍රම යොදා ගන්නා අතර දෘඩාංග ත්වරණය එයින් එකකි. දෘඩාංග හා මෘදු කාංග අතර ප්‍රධාන වෙනස වන්නේ සංගමනයයි. එමඟින් දෘඩාංගවලට මෘදුකාංගවලට වඩා වේගවත් වීමට ඉඩ සලස්වයි. දෘඩාංග ත්වරණ කාරක පරිගණකමය වශයෙන් බලවත් මෘදුකාංග කේතයක් සඳහා නිර්මාණය කර ඇත. ග්‍රැනුලැරිටි (granularity) මත පදනම්ව , MPEG2 හි චලිත නිමානයහි මෙන් දෘඩාංග ත්වරණය කුඩා ක්‍රියාකාරී ඒකකයක සිට විශාල ක්‍රියාකාරී කොටසක් දක්වා විචලනය විය හැක.

ත්වරණය සිදු කරණ දෘඩාංගය CPU ගෙන් වෙන් වූ ඒකකයක පවතින විට දෘඩාංග ත්වරණ කාරකයක් ලෙස හෝ වඩාත් විශේෂිතව ග්‍රැෆික් ත්වරණකාරකයක් හෝ ෆ්ලෝටිං පොයින්ට් ත්වරණ කාරක, etc ලෙස හැඳින්වේ. කෙසේ නමුත් එම වදන් පරණ වන අතර විස්තරාත්මක බවින් අඩු වීඩියෝ පත් හෝ ග්‍රැෆික් පත් වැනි වදන්වලින් ප්‍රතිස්ථාපනය වී ඇත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Hardware_acceleration

පරිගණක විද්‍යාව
දෘඩාංග

දෘඩාංග ත්වරණය


مستوطنة معاليه أدوميم (و بالعبرية: מַעֲלֵה אֲדֻמִּים) مستوطنة إسرائيلية بالضفة الغربية. مقامة على أجزاء كبيرة من أراضي بلدتي العيزرية وأبو ديس الفلسطينيتين، تقع على بعد 7 كيلومتر شرق مدينة القدس.

بلغ عدد سكانها سنة 2013 نحو 39 ألف مستوطن وفي 2018 نحو 41 ألف مستوطن. أُسست المستوطنة سنة 1975 ويعتبرها الصهاينة اليوم ضاحية إسرائيلية للقدس. يعمل أغلب سكانها في مدينة القدس وتل أبيب.

تاريخ
أقيمت المستوطنة في منطقة الخان الأحمر بدايةً كمنطقة صناعية، ثم جرى توسيعها باستمرار، إلى أن أصبحت مدينة استيطانية، على أراضي الفلسطينيين.

توسيع المستوطنة
في عام 1991 أعلن شارون عن خطة لتوسيعها، ليبلغ عدد المستوطنين فيها إلى 50 ألفا بدلاً من 15 ألفا، وتصل مساحتها إلى 50 ألف دونم.
و حسب الخطة التي أعلن عنها في حينه، سيتم توسيع الأراضي الواقعة تحت سيطرة مجلس المستوطنة باتجاه الغرب، وستتصل (معاليه أدوميم) تقريبا مع الأحياء الاستيطانية في القدس مثل (بسغات زئيف)، وستشرف الحدود الجديدة للمستوطنة على قرى ومخيمات فلسطينية مثل أبو ديس وشعفاط والعيزرية والزعيم، ما يعني أن أراضي المستوطنة ستنحدر إلى قلب منطقة مسكونة بحوالي 100 ألف مواطن فلسطيني.

إيلي هارنير، المسئول عن التخطيط الاستراتيجي في المستوطنة، ادعى أن الأراضي التي ستنضم إلى حدود مجلس المستوطنة، تشمل فقط ما سماه أراضي دولة، ولكن نظرة إلى خريطة الخطة تظهر أن في داخل المنطقة الجديدة المضافة إلى حدود المستوطنة أراض تعود ملكيتها للمواطنين الفلسطينيين والتي لن يكون بوسع أصحابها استخدامها بأي شكل كان.
النيات الصهيونية اتضحت حين أعلن هارنير نفسه لاحقا، أن الواقع الجديد سيحرك أصحاب الأراضي العرب باتجاه بيع أراضيهم، وبهذا ينشأ تواصل لأراضي الدولة ضمن الحدود بأكملها.

وعملياً فإن معظم الأراضي صودرت وجرى طرد عشيرة عرب الجهالين من أراضيهم للسيطرة عليها والقيام بتوسيع المستوطنة.

في عام 1996 م
عام 1996، كشف النقاب عن خطة جديدة لتسريع ضم عدد من المستوطنات الواقعة على ما يسمى الخط الأخضر إلى المدينة المقدسة، وهي تشمل ضم مستوطنات (معاليه أدوميم)، و(جعفات زئيف) و(ميتسور أدوميم).
واعتبرت هذه الخطة النقلة اللازمة، لشوط جديد في مشروع القدس اليهودية الكبرى. وقد طالب رئيس بلدية (معاليه أدوميم)، باستكمال ربط المستوطنة بمدينة القدس، واعتبارها جزءا منها رسميا.
ووعد بتغيير الصورة الحالية التي يرى فيها المسافر عن طريق القدس ـ أريحا إلى المستوطنة، مناطق فارغة، وقرى عربية معادية، إلى صورة أخرى من الأحياء والفنادق المتصلة على الطريق مع مضاعفة عدد المستوطنين.
الخطة التي طالب رئيس البلدية بتطبيقها تلحظ مصادرة أراض فلسطينية ما بين المستوطنة ومدينة القدس، والتي تعود ملكيتها لأهالي الطور والعيزرية وأبوديس.
أيّد ثمانون عضو كنيست إسرائيلي عام ستة وتسعين، مصادرة هذه الأراضي، وتحقيق التواصل الذي يدور الحديث عنه منذ زمن طويل، فيما جرى الشروع عمليا، وفي العام نفسه في بناء ألف ومائتي سكن للمستوطنين، وأعلن أن الهدف هو استيعاب الزيادة العددية في المستوطنة.

في عام 1999 م
عام تسعة وتسعين خطا الصهاينة خطوة أخرى في اتجاه مصادر المزيد من الأراضي وتحقيق الوصل بين (معاليه أدوميم) والقدس، وذلك حين صادقت ما تسمى المحكمة العليا في إسرائيل على خطة التوسيع وردت التماسا تقدم به مواطنون فلسطينيون تتهدد المصادرة أراضيهم، ضد مشروع التوسيع الذي يلتهم اثني عشر ألف دونم من أراضي أبو ديس والعيزرية والعيسوية والطور وعناتا.

فور صدور قرار المحكمة العليا، قامت سلطات الاحتلال بشق مسارب أرضية في جبل الزيتون، تشمل نفقين، يربطان الأحياء الاستيطانية في القدس الشرقية ومستوطنة (معاليه أدوميم)، مع منطقة (شدروت حاييم بارليف) غرب المدينة.

في عام 2000م
وأواسط العام 2000 أعلن إيهود باراك رئيس الوزراء الإسرائيلي، أنه سيضم مستوطنتي (جعفات زئيف) و(معاليه أدوميم) إلى القدس بشكل عاجل، معطيا أمر المباشرة في التنفيذ.

في عام 2001 م
وفي نيسان من عام 2001 أعلنت حكومة شارون عن توسعه جديدة (لمعاليه أدوميم)، تشمل إقامة أربعمائة وستة وتسعين مسكنا استيطانيا فيها.

محاولة ربطها بالقدس

خطة توسيع (معاليه أدوميم) وربطها بالقدس، هي جزء من خطة أكثر توسعا، يطلق عليها اسم خطة باب الشرق، وتهدف إلى خلق تواصل للمستوطنات الإسرائيلية في قطاع عرضي واسع يمر من القدس عن طريق (معاليه أدوميم)، أريحا، والبحر الميت، وتشكل (معاليه أدوميم)، المدينة اللوائية لهذا القطاع، وذلك من ضمن مخطط القدس الكبرى.

سرّع عقد مؤتمر مدريد في عمليات توسيعالمستوطنة، إذ أن هدف تحويلها إلى مدينة استيطانية كان محددا له العام  2000م، ولكنه تحقق عمليا قبل هذا التاريخ بكثير، واستوعبت المستوطنة أعدادا كبيرة من المسجلين الجدد من الاتحاد السوفياتي السابق.
في مطلع عام 2017 بدأ الاحتلال الصهيوني مناقشة مشروع قانون ينص على فرض السيادة الإسرائيلية على مستوطنة معاليه أدوميم في مدينة القدس المحتلة. مناقشة بسط السيادة على «معاليه أدوميم» الأحد

صور

انظر أيضا
 مستوطنات إسرائيلية
 صهيونية
 عنصرية
 مكب نفايات أبو ديس
 إمبريالية

مراجع
 المركز الفلسطيني للاعلام

أماكن مأهولة أسست في 1975
مدن إسرائيل
مدن الضفة الغربية
مستوطنات إسرائيلية
تأسيسات سنة 1975 في فلسطين
يهودا والسامرة
مستوطنات إسرائيلية مختلطة

معاليه أدوميم


Trombositopeni veya trombopeni kandaki trombosit sayısının azlığına verilen isimdir. Bu tanımdan da anlaşılacağı gibi trombositopeni bir hastalıktan öte bir durum, bulgudur.

Genel olarak sağlıklı bir insanın trombosit sayımı 150.000 - 350.000 mm3 arasında değişir. Trombosit sayısının 150.000/mm3'den az olması trombositopeni olarak tanımlanır.

Belirtiler ve Semptomlar
Trombositopeni çoğunlukla belirgin semptom göstermez. Bazen bereler ve burun kanamaları görülebilir. Trombositopeniye rastlandığında dikkat edilmesi ve yapılması gerekenlerden bazıları; diğer kan hücrelerinin (Eritrosit ve lökositlerin) sayısında da bir azalma olup olmadığı, trombositopeni yapabilecek hastalıkların semptom ve bulgularının var olup olmadığı, ilaç kullanımının sorgulanması ve aile öyküsüdür (konjenital trombositopeni nedenler için). Her ne kadar kaba bir anlayışla trombositpeninin sadece sık kanamaya yol açtığı düşünülse de bu düşünce pek doğru değildir. Trombositopenili hastalarda sadece kanama olmayıp, ayrıca trombositopeni tipine göre (örneğin heparine bağlı trombositopeni gibi) tromboza bile rastlanabilir.

Nedenleri
Trombositopeninin birçok nedeni vardır. Patofizyolojik olarak trombositopeninin nedenlerini üç ana başlıkta toplanabilir: yapım azlığı, yıkım artışı ve trombosit dağılımında bozukluk.

Yapım Azlığı
 Megakaryositlerin (trombosit öncülleri) yetersiz gelişimi (hipoplazisi) veya baskılanması
 Kimyasal ve fiziksel ajanlar (alkol, infeksiyon vb.)
 Aplastik anemi gibi primer kemik iliği hastalıkları
 Miyeloftisiz (lösemiler, metastaz, miyelofibrozis)
 İneffektif (etkisiz) trombopoiez
 Megaloblastik anemi
 Paroksismal noktürnal hemoglobinuri
 Miyelodisplazi
 Kalıtsal trombositopeniler
 Wiskott-Aldrich sendromu
 May-Hegglinn anomalisi

Yıkım Artışı
 İmmünolojik (bağışıklık sistemiyle ilgili)
 İmmün trombositopeni (yani İdiopatik trombositopenik purpura)
 İlaçlar (heparin, kinin, kinidin, sulfamidler vs.)
 Sistemik otoimmün hastalıklar (SLE, PAN vs.)
 Lenfoproliferatif hastalıklar (KLL, lenfomalar) ve solid tümörler
 İnfeksiyonlar
 Transfüzyon sonrası purpura
 Kemik iliği nakli sonrası
 Nonimmünolojik (bağışıklık sistemiyle ilgisiz)
 Yaygın damar içi pıhtılaşma
 Obstetrik komplikasyonlar
 Kanser ve lösemiler
 Kasabach-Merritt sendromu
 İnfeksiyonlar
 Trombotik trombositopenik purpura
 Hemolitik-üremik sendrom
 Diğer
 Masif transfüzyon
 Ekstrakorperal dolaşım

Trombosit Dağılımında Bozulma (pooling)
 Hipersplenizm
 Hipotermik anestezi

Tedavi
Düşük trombosit sayımları genel olarak tedavi gerektirmez. Ancak, (sıklıkla) kanamanın ve/veya çok düşük sayımın olduğu durumlarda tedavi gerekebilir. Ağır kanamalarda trombosit transfüzyonu gerekebilir. Splenektomi (dalağın cerrahi operasyonla çıkarılması) de sıklıkla yararlı ve bazen de tamamen tedavi edicidir.

Kanama bozuklukları intranasal (burun içi) desmopressin (ddAVP) ile tedavi edilebilir. Desmopressin faktör VIII ve von Willebrand faktörünün, plazmadaki seviyelerini yükselten bir ilaçtır.

Kaynakça
 Hematoloji Uzmanlık Derneği
 İngilizce Vikipedi Trombositopeni makalesi

Kan hastalıkları

Trombositopeni


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Lovča enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Lovča im Okres Žiar nad Hronom.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Lovca


Ana Iriarte Goñi (1956), es catedrática de Historia antigua en la Universidad del País Vasco. Fue discípula de la helenista Nicole Loraux, en el Centre de recherches Louis Gernet (ÉHÉSS de París), dirigido entonces por el historiador Pierre Vidal-Naquet.

Trayectoria
En 1981, presentó el DÉA titulado La Pythie dans la tradition historiographique. A continuación, obtuvo las becas pre-doctorales de la DGRST Académie de París (1982-1983) y del Gobierno Vasco (1984-1985) y fue Chercheur invité en la Fondation Hardt (Vandoeuvres. Suiza). En 1986, defendió en la ÉHÉSS la Thèse doctorale titulada À propos du langage figuré et de quelques figures de l'énigme dans la tradition littéraire grecque.

Como Visiting Scholar realizó estancias de investigación en la ENS de Pisa (1993), en el Department of the Classics de Harvard University (1996) y, de forma asidua, en el Instituto ANHIMA, profundizando siempre en la Historia de Grecia desde una perspectiva antropológica que interpela el presente occidental.

El teatro ático y la democracia, el uso político del mito, las identidades culturales y la violencia de género en la Grecia antigua han sido sus ámbitos de estudio más recurrentes. En su línea de investigación propiamente historiográfica se enmarcan diversos artículos sobre la École de Paris, así como el volumen Historiografía y mundo griego, Bilbao, Ed. UPV/EHU, 2011. ISBN: 978-84-9860-529-7.

Ha impartido cursos y conferencias en universidades e instituciones culturales españolas y extranjeras, como la ÉHÉSS (1991), la Universidad de Buenos Aires (2003 y 2007), la Sorbonne (2004), la Universidad Federal de Río de Janeiro (2013), la UNAM de Ciudad de México (2015) o la Universidad de Toulouse Jean Jaurès (2016).

Ana Iriarte forma parte de comités científicos de varias revistas especializadas: Tempus, Studia Philologica Valentina, Hispania Sacra, Sociedades precapitalistas. Revista de Historia Social…

Publicaciones

libros
Las redes del enigma. Voces femeninas en el pensamiento griego, Madrid, Taurus, 1990. ISBN 978-84-306-0132-5.
 Democracia y tragedia: la era de Pericles, Madrid, Akal, 1996. ISBN 978-84-460-0616-9.
De Amazonas a ciudadanos. Pretexto ginecocrático y patriarcado en la antigua Grecia, Madrid, Akal, 2002, ISBN 978-84-460-1168-2.
 Feminidades y convivencia política en la antigua Grecia, Madrid, Ed. Síntesis, 2020. ISBN: 978-84-1357-020-4.

Ediciones
«El pensamiento de la división», Prólogo a N. Loraux, La tragédie d'Athènes. La politique entre l'ombre et l'utopie (2005), Madrid, Akal, 2008. ISBN: 978-84-460-2541-2.
Nuevas rutas para Clio. El impacto de las teóricas francesas en la historiografía feminista española, Barcelona, Icaria, 2009. ISBN: 978-84-9888-058-8.
Idades e género na literatura e na arte da Grécia antiga (con L. de Nazaré Ferreira) Sâo Paulo-Coimbra, Annablume Editora & Impresa da Universidade de Coimbra, 2015. ISBN: 978-989-26-1016-0.

Referencias
 Reseña a Safo. La poeta y su mundo.
Claude Mossé, Classics@ Journal .
Reseña a Entre Ares y Afrodita.

Enlaces externos
 ORCID ID.
Relación de artículos de Ana Iriarte en Dialnet.
Entrevista con Luc Brisson.
Ciclo: Teatro ático.
Jornada: Mujeres con nombre propio.
Seminario: Las víctimas en la historia.

Helenistas de España del siglo XX
Helenistas de España del siglo XXI
Ensayistas de España del siglo XX
Ensayistas de España del siglo XXI
Nacidos en Pamplona
Españolas del siglo XX
Españolas del siglo XXI
Mujeres ensayistas

Ana Iriarte


الرسوم الكاريكاتورية للأطفال رسوم متحركة.
 الرسوم الكاريكاتورية المسيئة للنبي محمد .

الرسوم الكاريكاتورية (توضيح)


Naoki Mori kan henvise til:

 Naoki Mori (fodboldspiller, født 1972) - japansk fodboldspiller født i 1972
 Naoki Mori (fodboldspiller, født 1977) - japansk fodboldspiller født i 1977

Naoki Mori


Andrei Jurjewitsch Stoljarow (; englische Transkription Andrei Yuryevich Stoliarov; * 9. Januar 1977 in Sotschi) ist ein ehemaliger russischer Tennisspieler.

Karriere
Stoljarow feierte zunächst auf der Challenger Tour Erfolge. Im Einzel gewann er in seiner Karriere einen Titel sowie vier weitere im Doppel. Auf der ATP Tour feierte er seinen größten Erfolg mit dem Finaleinzug in Chennai, unterlag dort aber dem Tschechen Michal Tabara. Bei Grand-Slam-Turnieren erreichte er im Einzel mit dem Erreichen der dritten Runde sein bestes Ergebnis im Jahr 2000 in Wimbledon.

In den Jahren 2001 und 2002 wurde Stoljarow zweimal in der russischen Davis-Cup-Mannschaft eingesetzt. Er bestritt bei seinen Einsätzen jeweils ein Match im Einzel, beide gegen Schweden: 2001 besiegte er Magnus Norman im Viertelfinale in drei Sätzen, 2002 profitierte er von der verletzungsbedingten Aufgabe seines Gegners Andreas Vinciguerra. Damit war Stoljarow Teil der russischen Mannschaft, die in der Saison 2002 den Davis Cup gewinnen konnte. 2008 spielte er das letzte Mal regelmäßig Turniere.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Russland)
Sportler (Sotschi)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1977
Mann

Andrei Jurjewitsch Stoljarow


Jun Kanakubo (født 26. juli 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kyoto Sanga FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jun Kanakubo


Wild Frontier bezeichnet:

 ein Album von Gary Moore, siehe Wild Frontier (Album)
 eine deutsche Band, siehe Wild Frontier (Band)

Wild Frontier


An Rhynchostele galeottiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Soto Arenas och Gerardo A. Salazar. An Rhynchostele galeottiana in nahilalakip ha genus nga Rhynchostele, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhynchostele

Rhynchostele galeottiana


92893 Michaelperson este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
92893 Michaelperson este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cerro Tololo de Susan D. Kern. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 2,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 92001-93000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

92893 Michaelperson


L' (en valencien, ) est un spécialité culinaire de riz typique de la zone côtière de la province d'Alicante (Communauté valencienne) en Espagne. Sa popularité s'est étendue à tout le Levant espagnol, de la région de Murcie au Garraf, (Barcelone) à la Catalogne et aux îles Baléares. C'est un plat de riz typiquement méditerranéen, où un plat en fait deux. Plat typique des pêcheurs, il est préparé avec du fumet de poisson, généralement de la  (poisson avec beaucoup de petites arêtes et une saveur forte), de la  (un piment) et de laïoli (mayonnaise à l'ail) ; ce fumet est utilisé pour cuire un plat de riz séparé (une banda) du poisson et le deuxième jour, un ragoût est cuisiné avec ce fumet dans lequel flottent l, la pomme de terre et le poisson effiloché.

Il est généralement préparé avec un mélange de fruits de mer et de poisson, comme le thon, les moules, les anneaux de calmar, c'est pourquoi il ne faut pas le confondre avec le , ce dernier étant traditionnellement servi avec un bouillon et généralement uniquement du poisson,  Il est de coutume que ce riz soit servi avec un condiment appelé .

Caractéristiques
À la base, la recette consiste à faire cuire le riz dans un fumet de poisson bon marché avec beaucoup d'arêtes appelé , qui avait peu de valeur sur le marché et constituait le gagne-pain des pêcheurs pauvres qui réservaient les meilleurs morceaux pour la vente. Peu à peu, on a commencé à le préparer avec des fruits de mer et des fumets de poisson plus sélectionnés.

Tout d'abord, les pommes de terre sont cuites dans ce bouillon de , avec une sauce à l'ail, de  et de têtes de poisson, et, après cuisson, elles sont servies dans un plat de soupe. Ce ragoût est appelé , et est servi avec de lalioli ou de l' (sur le côté ou dans un plat de sauce). La seconde partie consiste en restes du  de poisson auxquels on a ajouté le . On peut aussi cuire le riz dans la paella sans aucun autre additif. Ce riz est consommé à part, , sur le côté. Il s'agit d'une recette authentique de pêcheurs, qui parvenaient ainsi à faire deux plats à partir d'une seule préparation. L'aïoli ou l'huile d'ail est un accompagnement fondamental de ces plats, et il fournissait aux humbles gens de la mer des calories qu'ils ne pouvaient obtenir d'aucune autre manière.

Un plat de riz similaire est l', qui est également préparé avec du fumet de poisson mais, contrairement à l', il contient des crevettes décortiquées, du mérou ou des calmars hachés. Le nom  est dû au fait que tous les morceaux sont propres et se mangent directement, sans les éplucher ni les couper. Il ne faut pas confondre ces deux types de riz.

D'autre part, l' de la région de Murcie est appelé  et se consomme également directement sans avoir à éplucher les morceaux ; et l' décrit ici est appelé ,  ou  dans la même région.

Notes et références

Spécialité à base de riz

Arroz a banda


Robin Merkisch (* 1971 in Düsseldorf) ist ein deutscher Künstler, der in Düsseldorf lebt und arbeitet.

Leben
Merkisch studierte 1991–1998 Fotografie und Bildhauerei an der Folkwang Universität der Künste, Essen und konnte 1994–1995 dank eines Auslandsstipendiums einen Aufenthalt an der Gerrit-Rietveld-Akademie in Amsterdam absolvieren. Mit einem Graduiertenstipendium des DAAD verbrachte er die Jahre 1999–2000 in British Columbia, Kanada und am The Banff Center for the Arts, Alberta, Kanada. Für 2001–2002 erhielt Merkisch ein Projektstipendium der Stiftung Kunst und Kultur des Landes NRW. Er bekam 2002 den Förderpreis der Großen Kunstausstellung NRW in Düsseldorf und 2008 ein Auslandsstipendium der Staatskanzlei NRW.

Werk
Im Jahr 2000 begann Robin Merkisch mit den ersten Arbeiten der Serie "Container". Innerhalb dieser Arbeit (C/02-08) hat er Geräte und Maschinen mittels photographischer Grossbildtechnik dargestellt. Der begleitende Titel für diese Serie lautete "Funktionale Systeme und operative Einheiten". Die Funktionen der dargestellten Objekte reichen von der DNA-Analyse über elektronische Ausgabemedien bis hin zur Speicherung und Verwaltung von Daten. Für den Betrachter wird es fast unmöglich sowohl einen Größen- als auch Funktionsbezug herzustellen. Der fehlende Kontext und der fehlende Maßstab erzeugen beim Betrachter eine vergleichende Leseart, auf der Suche nach bekannten Formen im Archiv der Erinnerung. Mit diesem Prozess löst sich das Abbild vom ursprünglich dokumentierten Objekt und gelangt in einen Bereich zwischen Skizze, Modell und skulpturaler Form. Die "black box" losgelöst aus ihrem Funktionszusammenhang wird zur Skulptur.
(Bildgrössen: C/02-08, 135/115 cm).

Die Aufnahmen der Serie "Transformer" entstanden in der Zeit von 2001 bis 2004. Alle photographierten Objekte dieser Serie (TR/01-08) stehen in Ontario, Kanada. Ihr Umfeld ist sichtbar, wie bei photographischen Dokumenten von Skulpturen in einem Park. Innerhalb dieser Serien hat er dem Betrachter den Spielraum gegeben, die Bilder entweder als Maschinenhülle, Architektur, Animation oder abstrakte materialisierte Form zu sehen. (Bildgrössen, TR/01-08, 60/70 cm).

2007/2008 entstand die Serie "Module". Diese Arbeit zeigt Maschinen und Geräte aus dem Bereich der Funk- und Kommunikationstechnik und hat einen ähnlichen Arbeitsansatz wie bei der Serie "Container". Photographien funktionaler Objekte und Architekturen werden zu visuellen Skulpturen, welche ihre ehemals technischen Anwendungen vergessen lassen.  (Bildgrössen: MD/01-11, 160/200 cm und 40/50 cm).

2011 entstand die Serie "Fragment". Ausgangspunkt für diesen Bilderzyklus war eine aufgerasterte Photographie einer Platine. Durch einen eingesetzten Algorithmus wurden   verschiedene Stadien einer endlichen Reihe an möglichen Zuständen festgehalten. (Bildgrössen: 160/200 cm und 40/50 cm).

Robin Merkisch hat seit 1996 an zahlreichen Ausstellungen im In- und Ausland teilgenommen.

Einzelausstellungen (Auswahl)
 1995: Grenzen, (Photogalerie 2 1/2 × 4 1/2, Amsterdam; NL)
 1998: Systemgrenzen, (Gesellschaft für zeitgenössische  Kunst, Zeche Zollverein, Essen, D)
 2000: Photographische Arbeiten (Galerie Gaby Kraushaar, Düsseldorf, D)
 2001: Container, (Galerie Gaby Kraushaar, Düsseldorf, D)
 2001: Photographic  Works, (Galerie 0031, Amsterdam, NL)
 2003: Photographische  Arbeiten, (Kunsthalle Luckenwalde, D)
 2004: Photographic  Works, 2000–2003, (ABC, Architektur Centrum Haarlem, NL)
 2005: Photographie /Skulptur, 2002–2004, (Kunstverein  Region  Heinsberg)
 2006: Models for Concrete Sculptures, (Galerie 0031, Amsterdam, NL)
 2008: Module, (Museum für Kommunikation Frankfurt, D)

Gruppenausstellungen (Auswahl)
 1994: Abraum, Bildende Kunst zwischen den Zeiten, Kat., (Zeche Zollverein, Essen, D)
 1995: Mai de la Photo, Kat., (Reims, F)
 1995: Fotofestival Naarden, (Naarden, NL)
 1995: Noorderlicht, Fotomanifestatie Groningen, (Groningen, NL)
 2004: Kunstausstellung NRW, Kat., (Museum Kunstpalast,  Düsseldorf,  D)
 2005: Kunstverein Region Heinsberg, Jubiläumsausstellung, 20 × 20
 2005: Urban Transformations, (Goethe-Institut, Toronto, CAN)
 2006: Moderne Architekturfotografie, Kat., (ABC – Architektur Centrum Haarlem, NL)
 2006: Fotokunst aus 60 Jahren (Sammlung: Nordrhein-Westfalen, Kat., Museum Ratingen, D)
 2005: Fotokunst aus 60 Jahren (Flottmann-Hallen, Herne und Galerie Münsterland, Emden, D)
 2006: Kunstausstellung NRW, Kat., (Museum Kunstpalast,  Düsseldorf,  D)
 2007: Industrielle Bildwelten, (Galerie FO.KU.S, Innsbruck, A)
 2007: Poesie  des  Funktionalen, (Industriemuseum Chemnitz, D)
 2008: Fragmente, (Kunstverein Mainz, D)
 2008: Editionen, (Kunstverein Heinsberg, D)
 2009: Anonymous Drawings, (Kunsthaus Bethanien, Berlin, D)
 2010: Kunstausstellung NRW, Kat., (Museum Kunstpalast,  Düsseldorf,  D)
 2011: Anonymous Drawings, (VISARTE / Kunstraum sihlquai55 offspace, Zürich, CH)
 2011: Anonymous Drawings, (Künstlerhaus Wien, A)
 2011: Kunstsalon, (Düsseldorf, D)
 2012: Der Mensch und seine Objekte, (Museum Folkwang, Essen, D)
 2012: Positionen zeitgenössischer Kunst, (Gustav-Lübcke-Museum, Hamm, D)
 2013: Urban Structures, (Offspace Flurstrasse 16, Düsseldorf, D)
 2013: Kunstausstellung NRW, (Museum Kunstpalast, Düsseldorf, D)
 2013: Stocker, Glavin, Merkisch, (SPAM-Contemporary, Düsseldorf, D)
 2013: Blick zurück und voraus, (Forum Konkrete Kunst, Erfurt, D)
 2014 Kunstsalon, (Düsseldorf, D)
 2014 Große Kunstausstellung NRW Düsseldorf (Museum Kunstpalast, Düsseldorf, D)
 2015 Brauhauser, Merkisch, Pufleb, Schulz, (Künstlerverein Düsseldorf, WP8, D)
 2016 Kunstausstellung NRW (Museum Kunstpalast, Düsseldorf, D)
 2016 Freyschmidt, Merkisch, à Wengen, (Galerie Bischoff und Partner, Bern, CH)
 2016 Position Konstruktiv VOL.2, (Kunstverein Sundern, d)
 2017 Die Grosse 2017 (Museum Kunstpalast, Düsseldorf, D)
 2018 Positionen Zeitgenössischer Kunst, (Gustav-Lübcke-Museum, Hamm, D)
 2018 72. Internationale Kunstausstellung (Kunstmuseum Solingen, D)
 2018 Sammlung der Moderne (Folkwangmuseum, Essen, D)
 2019 d-polytop (Kunsthalle Düsseldorf, D)

Sammlungen (Auswahl)

 Sammlung Museum Folkwang, Essen
 Sammlung des Landes NRW
 Sammlung Museum Kunstpalast, Düsseldorf
 Sammlung Museum für Kommunikation, Frankfurt

Literatur
 HKM-HRB 4716, ISBN 3-00-000628-1
 Industrielle Bildwelten, ISBN 978-3-901756-84-9
 Schön ist es auch anderswo, (Fotografien vom Ruhrgebiet), ISBN 3-8295-6813-4
 Die Poesie des Funktionalen, ISBN 978-3-00-032109-2
 ROBIN MERKISCH 2000-2015, ISBN 978-3-89770-464-0

Weblinks
 Robin Mekisch auf www.pixelprojekt-ruhrgebiet.de
 www.merkisch.com

Einzelnachweise

Deutscher
Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (21. Jahrhundert)
Fotograf (Essen)
Fotograf (Düsseldorf)
Geboren 1971
Mann

Robin Merkisch


Zdeněk Pouzar (Říčany, Praga, 13 de abril de 1932-Praga, 4 de junio de 2023) fue un micólogo, y pteridólogo checo especialista en Polyporaceae.

Biografía
Los padres de Zdeněk Pouzar eran profesores que trabajaban en una institución social para jóvenes. Creció primero en su lugar de nacimiento Říčany y luego se mudó en 1936 a Praga. En 1945 su padre muere víctima de persecución por su participación en la Resistencia Nacional.

Pouzar se interesó por las setas desde muy joven. Después de graduarse de la escuela secundaria en 1952, comenzó a estudiar micología y fitopatología en la Facultad de Biología de la Universidad Charles de Praga. En 1957 se graduó con una tesis sobre taxonomía de especies de la familia Coniophoraceae en Checoslovaquia.

Desde el 1 de octubre de 1974 hasta 1995, Pouzar fue jefe del departamento de micología del Museo Nacional, sucediendo a Albert Pilát. Entre 1961 y 1981 trabajó como experto externo en identificación de hongos para casos de envenenamiento por hongos en el Instituto de Toxicología y Química Forense de la Universidad Carolina de Praga. De 1992 a 2000 fue presidente de la Sociedad Científica Checa de Micología.

Junto con František Kotlaba publicó varios trabajos sobre la taxonomía de poliporos, hongos corticoides y agáricos. Pouzar, solo o junto con Kotlaba, describió alrededor de 50 géneros nuevos y casi 30 especies nuevas. Pouzar es un reconocido experto en el campo de los Sordariomycetes. Entre 1993 y 2012 fue redactor jefe de la revista científica Czech Micology. Es homónimo de varias especies y géneros de hongos, incluido el hongo de techo de coníferas torcido (Pluteus pouzarianus) y la fragante esponja de fuego (Phellinidium pouzarii), así como el subgénero Pouzarella del género Entoloma.

Pouzar reclasificó varias especies de hongos, particularmente el género Bankera, incluyendo:
 Albatrellus caeruloporus (Peck) Pouzar
 Albatrellus confluens (Alb. & Schwein. : Fr.) Kotl. & Pouzar
 Albatrellus cristatus (Pers. : Fr.) Pouzar & Kotl.
 Albatrellus ovinus (Schaeff. : Fr.) Kotl. & Pouzar
 Boletopsis subsquamosa (L. : Fr.) Kotl. & Pouzar
 Fomitopsis cajanderi (P.Karst.) Pouzar & Kotl.
 Fomitopsis roseus (Schwein. & Alb.) Kotl. & Pouzar
 Megacollybia platyphylla (Pers. : Fr.) Kotl. & Pouzar
 Nolanea verna (S.Lundell) Pouzar & Kotl.

Algunas publicaciones
 1986. Sedesat Let Mykologa Svatopluka Sebka: Svatopluk Sebek Sexagenarius. Con Josef Herink, 12 pp.

 1976. On the Taxonomic Position of Polyporus Fractipes. Con František Kotlaba, 4 pp.

 1962. A Contribution to the Taxonomy of Some European Species of the Genus Antennaria Gaertn. Con Jindřich Chrtek, 32 pp.

Referencias

Enlaces externos

Micólogos de la República Checa
Botánicos de la República Checa del siglo XX
Pteridólogos de la República Checa
Nacidos en Praga
Fallecidos en Praga

Zdeněk Pouzar


An Schoenoplectus californicus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Anton von Meyer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jiří Soják. An Schoenoplectus californicus in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenoplectus

Schoenoplectus californicus


Los Juegos Nacionales Evita son una competencia creada en el año 1948 con el objetivo de manifestar la solidaridad y respeto a través del deporte, tanto en deportes individuales como en equipo. Esta tarea de organización y promoción de los juegos es lanzada por la Agencia de Deporte Nacional, llevada a cabo en la ciudad de Mar del Plata, Argentina.

Historia

La historia de estos Juegos Evita se inicia en el año 1948. En ese momento se patrocinó desde la Fundación Eva Perón los primeros Campeonatos Infantiles de fútbol, que luego se convertirían en torneos masivos con la inclusión de varias disciplinas atléticas y deportivas tales como atletismo, natación, básquetbol, esgrima, y demás deportes.

Un año más tarde, se inscribieron en "los torneos Infantiles Evita" 100.000 niños, los que en algunos casos por primera vez tuvieron un chequeo médico completo. Con el derrocamiento de Perón los juegos caen y quedan sumidos en un olvido transitorio.

En el año 2003 se convoca desde Jujuy a una reunión Nacional de Secretarios y Directores de Deportes. Se impulsa entonces la reedición de los Juegos Nacionales Evita, buscando una salida hacia una política competitiva e integradora de todo el país, y por sobre todo el interior, que por ese entonces no estaba contemplado en los intereses de la política deportiva Nacional. Es así como se conforma el foro nacional del deporte, cuya presidencia recayó en Jujuy, y partir de allí, al año siguiente, se lográ la primera edición de los juegos, en la provincia de Santa Fe.

Las disciplinas que se establecieron por aquel entonces fueron básquet, vóley, fútbol, atletismo para damas y varones de 13 y 14 años para deportistas no federados.

Deportes

En los juegos nacionales, actualmente se practican los siguientes deportes:
Ajedrez
Bádminton femenino y masculino
Fútbol masculino y femenino
Voleyball masculino y femenino
Handball masculino y femenino
Basquetball masculino y femenino
Atletismo
Atletismo y natación para discapacitados
Natación convencional
 Lucha masculina y femenina
Judo masculino y femenino
Taekwondo masculino y femenino
Ciclismo masculino y femenino
 Tiro masculino y femenino
Gimnasia Rítmica femenina
Boxeo masculino
Hockey sobre césped femenino y masculino
Rugby masculino y femenino
Esgrima
Karate
 Nado sincronizado
 Pelota paleta
Patinaje artístico

Cultura

En el año 2005 la secretaría de Cultura firmó un convenio con la Secretaría de Deportes para incluir en los Juegos Evita la programación de juegos culturales en las edades de 12 a 16 años y mayores de 60.

Los juegos culturales que se practican son:

 Pintura
 Fotografía
 Narración
 Historietas
 Canto solista
 Danza

Categorías

En los Juegos Nacionales Evita pueden participar personas de 12 a 18 años de edad de ambos sexos, en las categorías sub. 14/sub. 16/sub. 18,  y la categoría mayores incluyendo a personas nacidas hasta el año 1951, que cumplan los 60 años de edad al 31 de diciembre, y las disciplinas en las que pueden competir la categoría adultos mayores son: Ajedrez, Newcom, Tenis de mesa (Ping-Pong), Tejo, Sapo, y en la sección cultura los deportes que se llevan a cabo son: Danza, Cuento y Pintura.

Provincias participantes

Las provincias del todo el país son las que concurren a estos juegos, proviniendo de cada una de estas, los campeones de cada deporte. En el caso de atletismo, acceden campeón y subcampeón en la disciplina de velocidad. Las provincias participantes son:

 Buenos Aires Ciudad Autónoma (CAB)
 Buenos Aires Provincia (BUE)
 Catamarca (CAT)
 Chaco (CHA)
 Chubut (CHU)
 Córdoba (CBA)
 Corrientes (CRR)
 Entre Ríos (ERS)

 Formosa (FOR)
 Jujuy (JUJ)
 La Pampa (LPA)
 La Rioja (LRJ)
 Mendoza (MZA)
 Misiones (MIS)
 Neuquén (NQN)
 Río Negro (RNG)

 Salta (SAL)
 San Juan (SJN)
 San Luis (SLU)
 Santa Cruz (SCZ)
 Santa Fe (SFE)
 Santiago del Estero (SGO)
 Tierra del Fuego (TDF)
 Tucumán (TUC)

Juegos Nacionales Evita

Enlaces externos

 Página oficial de los Juegos Evita
 Historia de los Juegos Evita

Referencias

Primer Gobierno de Perón
Eventos deportivos en Argentina
Epónimos de Eva Perón
Eventos multideportivos nacionales

Juegos Nacionales Evita


An Aristida alpina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni L.Liou. An Aristida alpina in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Tibet. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida alpina


شركة ماثووركس  هي شركة خاصة متوسطة الحجم متعددة الجنسيات متخصصة في برامج الحوسبة التقنية. منتجاتها الأساسية هي ماتلاب وسيميولينك.
يستخدم ماتلاب وسيميولينك أكثر من مليون مهندس وعالم في أكثر من 100 دولة في كل قارات العالم السبع. أصبحت تلك الأداتان أساسيتان للعمل في أكثر شركات التقنية إبداعا والمعامل البحثية والمؤسسات المالية وأكثر من 3500 جامعة.

تاريخ الشركة

أنشأ الشركة جاك ليتل (الرئيس والمدير التنفيذي) وكليف مولير (المدير العلمي) وستيف بانجيرت (غير نشط حاليا) في 7 ديسمبر 1984. يعمل بالشركة حاليا أكثر من 1900 موظف.

أدرك المؤسسون أهمية وجود بيئة حسابات علمية قوية بين المهندسين والعلماء تتعدى ما تقدمه لغات البرمجة الأخرى مثل فورتران والسي. وتلبية لتلك الاحتياجات دمجوا خبراتهم في الرياضيات والهندسة وعلوم الحاسب لتطوير بيئة حوسبة تقنية قوية وهي ماتلاب.
ماتلاب يجمع بين دوال رياضياتية ورسومية شاملة ولغة عالية المستوى.
بالإضافة إلى ماتلاب تطور ماثووركس وتسوّق سيميولينك وهي أداة لمحاكاة الأنظمة الديناميكية اللا خطية. تقوم الشركة أيضا بتطوير وتسويق العديد من الإضافات لتخاطب مجالات بعينها مثل معالجة الإشارات والاتصالات ومعالجة الصور والقياس والحوسبة البيولوجية والنمذجة والتحليل المالي.

مراجع

تأسيسات سنة 1984 في الولايات المتحدة
تأسيسات سنة 1984 في ماساتشوستس
شركات برمجيات أسست في كامبريدج (ماساتشوستس)
شركات برمجيات أسست في 1984
شركات برمجيات في الولايات المتحدة
شركات أسست في 1984
شركات حوسبة
شركات مقرها في ناتيك (ماساتشوستس)

ماثووركس


ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ වාරියපොල පිහිටි, නුවරකන්ද රජ මහා විහාරය පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකමෙන් යුතු බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයක් වේ.

ළගාවීම
වාරියපොල - ගනේවත්ත පාරේ නෑටිය හන්දිනේ වමට හැරී නෑටිය දෙසට සැ 4ක් ගොස් නුවරකන්ද හන්දියෙන් වමට හැරී සැ 2ක් ගමන් කර නුවර කන්ද විහාරයට ලගාවිය හැක.

ඉතිහාසය
දේවානම්පිය තිස්ස රජුගේ මළනුවන් සේ සැළකෙන සූරතිස්ස රජු විසින් මෙම විහාරය කරවූ බව සැළකේ. පසුකාලීනව සතුරු ආක්‍රමණ හේතුවෙන් අනුරාධපුරයේ සිට පලා ආ  වලගම්බා රජු මෙම ස්ථනයේ බොහෝ කලක් සැඟවී වාසය කර ඇති බවටද තොරතුරු සදහන් වේ.

විහාර නටඹුන්
ශ්‍රී ලංකාවේ දක්නට ලැබෙන ඉතා දුර්ලභ ගණයේ ප්‍රථිමා සේ සැලකෙන දහයියා වලින් නිර්මිත බුද්ධ ප්‍රථිමාවක් මෙම විහාරස්ථානයේ දැකගත හැකිවේ. එසේම මෙම විහාරය ආශ්‍රිත කටාරම් කොටන ලද ලෙන් 26ක් ඇතුළු ලෙන් 32ක සාධක, පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මගින් හදුනාගෙන තිබේ.

මූලාශ්‍ර

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

නුවරකන්ද රජ මහා විහාරය


පෝල් වෝකර් 1987 සැප්තැම්බර්  12 දින උපත ලැබූ ඇමෙරිකානු නළුවෙකි.වර්ෂ 2001 දී, වෝකර් Fast and Furious  චිත්රපටය තුළ Brian O'Conner චරිතය සදහා අන්තර්ජාතික කීර්තිය ලබා ගෙන ඇත. තවද ඔහු රඟපෑ චිත්‍රපට අතර Eight Below, Timeline, Into the Blue, Joy Ride සහ Running Scared වේ.

ඔහු 2013 නොවැම්බර් 30 දින වාහන අනතුරකින් මිය ගියේය.ඔහුගෙ මරනයෙන් පසු චිත්‍රපට 3ක් නිකුත් කර ඇත.එවටක ඔහු රගපෑ චිත්‍රපට අතර Hours (2013), Brick Mansions (2014) සහ Furious 7(2015) වේ.Wiz Khalifa විසින් ගායන කරන "See You Again" ගීතය ඔහුට උපහාරයක් විය.

ජීවිතයේ මුල් අවධිය

කැලිෆෝනියාවේ, Glendale නගරයේ උපත ලැබු වෝකර්, සිය මව cheryl walker  විලසිතා නිරූපිකාවක් වන අතර ඔහුගෙ පියා වන Paul William Walker 111 කසල කානු කොන්ත්රාත්කරුවෙකු හා සටන්කරුවෙක් විය.William Walker, Golden Gloves හි ශුර්තාවය දෙවරක් ලබා ඇත.
Walkerගේ සිය පිය පාර්ශවයේ ඔහුගෙ සීයා වන "'Irish' Billie Walker"  බොක්සිං වෘර්තියේ යෙදීය. Paul පරම්පරාවේ බොහෝ අය ඉංග්‍රීසි වන අතර සමහරු අයර්ලන්ත,ස්විස්සර්ලන්ත සහ ජර්මන් ජාතීන් වූහ.ඔහුගෙ සීයා කෙනෙක් Ford මෝටර් රථ කර්මාන්ත ශලාවෙ හිටපු ධාවකයෙක් විය.සහොදර,සහෝදරියන් පස්දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක වැදිමලා Walker විය.ඔහු ලොස් ඇන්ජලීස්වල පිහිටි Sunland community සහ සැන් ෆර්නෑන්ඩෝ නිම්නයේ පිහිටි Attended high school හි අද්‍යාපනය ලබා ඇති අතර 1991දී Sun Valley වල   Village Christian School හිදී ඔහුගේ උපාදිය ලැබීය.ඔහු "සාන්තුවරුන්ගේ අවසන් දවසේ යේසුස් ක්රිස්තුස් පල්ලිය (The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints)" හි සාමාජිකයෙකු ලෙස මතු විය.උසස් පාසැල් යාමෙන් පසුව Walker සාගර ජීව විද්‍යාව හැදෑරීම සදහා දකුණු කැලිෆෝනියාවේ පිහිටි Several Community colleges පිටත් විය.

වෘත්තීය ජීවිතය

පෞද්ගලික ජීවිතය

මරනය

චිත්‍රපට

නළුවෝ

පෝල් වෝල්කර්


Krajina (  ) é um topônimo eslavo, que significa ' fronteira ' ou ' marcha '. O termo está relacionado com kraj ou krai, originalmente significando 'borda'  e hoje denotando uma região ou província, geralmente distante dos centros urbanos.

Etimologia
A palavra servo-croata krajina deriva do proto-eslavo * krajina, derivado de * krajь 'borda', relacionado a * krojiti 'cortar';   o significado original de krajina, portanto, parece ter sido 'lugar em uma borda, franja, fronteira', conforme refletido nos significados da Igreja eslava  , ,  e antigo eslavo oriental  ,  .

Em algumas línguas eslavas do sul, incluindo servo-croata e esloveno, a palavra krajina ou seu cognato ainda se refere principalmente a uma fronteira, franja ou fronteira de um país (às vezes com uma defesa militar estabelecida) e, secundariamente, a uma região, área, ou paisagem.   A palavra kraj pode hoje significar um fim ou extremidade, ou região ou área. Extrapolado arcaicamente, poderia significar ' exército ' ou ' guerra ';  este significado desenvolvido a partir do significado anterior de 'borderland' de uma forma análoga à palavra francesa  .  O termo é equivalente ao marco alemão e ao marco francês .  No Império Habsburgo, uma grande região na Croácia moderna era chamada de Fronteira Militar ( Militärgrenze ; Vojna krajina ).

Em outras línguas eslavas (incluindo os dialetos Chakavian e Kajkavian do servo-croata), o termo tem outros significados, seja um nome territorial (cf. Krajna na Polônia, do antigo polonês  , que significa região, fronteira, extremidade  ) ou uma palavra que significa 'uma terra, paisagem' (por exemplo, em polonês, eslovaco, tcheco ou sorábio ). Em esloveno, a palavra significa tanto 'paisagem' quanto marcha .

O nome da Ucrânia tem uma origem linguística semelhante.

Regiões geográficas

Bósnia e Herzegovina

 Bosanska Krajina, em um triângulo aproximadamente entre Banja Luka, Prijedor e Bihać, e abrangendo uma área maior a oeste do rio Vrbas até Una e em direção ao Sava ao norte, enquanto ao sul faz fronteira com o Unac . Na Bósnia medieval, a região era conhecida como Donji Kraji .
 Cazinska Krajina, a fronteira da Bósnia adjacente à Croácia em torno da cidade de Cazin . Hoje constitui o Cantão Una-Sana .

Bósnia-Herzegovina e Croácia

 Krajina, nome medieval para a(s) região(ões) na Dalmácia Central na Croácia, incluindo partes da Baixa Neretva e Herzegovina ocidental na atual Bósnia e Herzegovina . Estendia-se na direção leste-oeste desde o curso inferior do rio Neretva no leste até o rio Cetina no oeste, e na direção sul-norte dos rios Vrljika e Trebižat e as montanhas Dinara, Mosor e Biokovo no ao norte até o Mar Adriático .
 Neretvanska krajina, zona histórica a oeste do rio Neretva e a sudoeste de Imotski ;
 Vrgoračka krajina, área em Zagora, no sul da Croácia, ao redor da cidade de Vrgorac, a sudoeste de Herzegovina e a oeste do vale Neretva, a leste de Imotska krajina ;
 Vrlička krajina, área em Zagora, no sul da Croácia, ao redor da cidade de Vrlika, a oeste de Livanjski kraj, a noroeste de Cetinska krajina (às vezes considerada como parte de Cetinska krajina);
 Cetinska krajina, área ao longo do vale do rio Cetina no sul da Croácia, em Zagora, a oeste da fronteira com a Herzegovina, constituída maioritariamente por Sinjsko polje .

Croácia

 Krayna vu Otoce, nome glagolítico medieval do vale Gacka nas terras altas de Lika .
 Krajina, nome medieval para a(s) região(ões) na Dalmácia Central na Croácia, incluindo partes da Baixa Neretva e Herzegovina ocidental na atual Bósnia e Herzegovina . Estendia-se na direção leste-oeste desde o curso inferior do rio Neretva no leste até o rio Cetina no oeste, e na direção sul-norte dos rios Vrljika e Trebižat e as montanhas Dinara, Mosor e Biokovo no ao norte até o Mar Adriático .
 uma parte da área perilitoral perto de Makarska, na Croácia, é chamada de Krajina;
 Omiška krajina, região no interior de Omiš, em Zagora, no sul da Croácia, a oeste de Cetinska krajina;
 o município de Krajina, um antigo município localizado entre Split e Imotski no sul da Croácia, existiu de 1912 a 1945;
 Imotska krajina, área ao redor da cidade de Imotski, em Zagora no sul da Croácia, constituída principalmente por Imotsko polje ;
 também o nome do clube de futebol de Imotski.
 Drniška krajina, área ao redor da cidade de Drniš, em Zagora, no sul da Croácia.
 Istarska krajina, região histórica no oeste da Croácia, área central da Ístria .
 Kninska Krajina, região ao redor de Knin no sul da Croácia, ao norte de Drniška krajina e a nordeste de Cetinska krajina.
 Sinjska krajina, área em Zagora, no sul da Croácia, ao redor da cidade de Sinj, a oeste de Livanjski kraj, a sudeste de Vrlička krajina (às vezes considerada parte de Cetinska krajina).
 Krajina também é um sobrenome croata.

Montenegro

 Skadarska Krajina, região ao norte de Bar e Ulcinj, do outro lado da montanha. Faz fronteira com o Lago Skadar em sua borda norte.

Polônia

 Krajna, região histórica na fronteira entre a Grande Polônia e a Pomerânia .

Sérvia

 Vale Timok (      ), região fronteiriça da Sérvia adjacente à Bulgária, ao redor do rio Timok .
 Vale Negotin (      ), uma parte do vale Timok ao redor da cidade de Negotin .
 Krajina de Koča, uma área libertada durante a oitava guerra austro-turca .

Eslovênia

 White Carniola (    ), fronteira da Eslovênia adjacente à Croácia.

Regiões políticas
Subdivisões da Áustria-Hungria :

 Fronteira militar (    ,    ), fronteira do Império Austríaco contra o Império Otomano . Foi ainda dividido em:
 Banat Krajina (na fronteira sérvio-romena);
 Krajina croata (na fronteira do oeste da Croácia com a Bósnia);
 Eslavo Krajina (na fronteira da Sérvia e leste da Croácia com a Bósnia).

Unidades políticas formadas por rebeldes sérvios no início da Guerra da Independência da Croácia (1991–95):

 República da Sérvia Krajina (1991–95)
 SÃO Krajina
 SAO Kninska Krajina, usado por alguns desde as Guerras Iugoslavas para significar duas regiões, Knin e seus arredores, e em maior medida Krajina propriamente dita (a parte principal da República da Krajina Sérvia).
 SAO Eslavônia Oriental, Baranja e Syrmia Ocidental, às vezes chamada de Podunavska Krajina

Unidade política formada pelos sérvios no prelúdio (1991) da Guerra da Bósnia (1992–95):

 SAO Bosanska Krajina

Onde o termo Krajina sérvio ou Krajina sozinho é usado, geralmente se refere à antiga República da Krajina sérvia.

Na Rússia :

 Em russo, kray (  ) é a palavra para os territórios da Rússia, uma subdivisão de segundo nível.

Na Eslováquia :

 Em eslovaco, kraj é usado para as regiões da Eslováquia, uma subdivisão de primeiro nível.

Na República Tcheca :

 Em tcheco, kraj é usado para as regiões da República Tcheca, uma subdivisão de primeiro nível.

Na Ucrânia :

 Em ucraniano, krajina (  ) significa 'país, terra', enquanto Ukrajina é o nome do país. Veja também: Nome da Ucrânia .

Pessoas

 Krajina Belojević, um duque sérvio do século 9 no Principado da Sérvia

Veja também

 Krain
 Kraj
 Ucrânia
 Mapa semasiológico para *krajь

Desambiguações de topônimos
Línguas eslavas

Krajina


An Billbergia zebrina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Herb., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Billbergia zebrina in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Billbergia

Billbergia zebrina


Muganska ravnica ili Muganska stepa (azerski: Muğan düzü, perzijski: دشت مغان, romanizirano kao Dašt-i Mughān ruski: Муганская равнина, равнина Муган, Муганская степь) je aluvijalna ravan u južnom Azerbajdžanu i sjeverozapadnom Iranu koja se prostire južno od mjesta slijevanja rijeke Aras u Kuru.

Zajedno s Karabaškom, Miljskom i Širvanskom ravnicom čini Kura-arasku nizinu.

Na istoku graniči s Kurom, na zapadu s Arasom, a na jugu s Tališinskim visočjem. Na jugu se postupno stapa s Lenkoranjskom nizinom. Uglavnom se nalazi ispod razine mora.

Vegetacija je polupustinska. Rastu pelin, solnjače i efemeroidne biljke. Od životinja žive crnorepa gazela, miševi i zmije. Dio stepe je zakonom zastićen, dio se koristi za navodnjavanje, a dio za uzgoj pamuka.

Od gradova nalaze se Saljan, Širvan, Satli i Sabirabad.

Početkom 20. stoljeća Mugansku ravnicu su naseljavali ruski molokani.

Izvori

Nizine u azijskom dijelu Azerbajdžana
Reljefni oblici u Iranu
Stepe
Nizine u Aziji

Muganska ravnica


Claude Dubois, né le  à Bruxelles et mort le  dans la même ville, est un pilote automobile belge des années 1960.

Spécialisé dans les courses d'endurance, et longtemps membre de l'Équipe nationale belge, il participe notamment à huit reprises aux 24 Heures du Mans, où il remportera une victoire de classe en 1962 sur Abarth-Simca 1300, et une dixième place au classement général en 1966 sur Ferrari 275.

Biographie

Jeunesse
Claude Dubois se passionne rapidement pour la compétition automobile, et assiste à plusieurs courses et rallyes. Après s'être acheté une moto, il participe à son premier rallye en 1953. Ses économies lui permettent ensuite de s'acheter —d'occasion— sa première voiture, une Panhard X87, qu'il revend ensuite pour la remplacer par une Triumph TR2 qu'il engage en compétition.

Carrière sportive

Endurance
La carrière sportive de Claude Dubois commence en 1956, année où il est engagé par l'Équipe Nationale Belge pour participer aux  de Kristianstad sur une Porsche 550 qu'il partage avec Gilberte Thirion. En 1957, la même équipe l'aligne au départ de plusieurs grands prix. Outre la Porsche qu'il retrouve notamment à Spa et aux 1000 km du Nürburgring, il partage une Jaguar type D avec Alain de Changy aux  de Kristianstad. La même année voit sa première participation aux 24 Heures du Mans, où la Porsche 356 A que lui avait confiée l' est disqualifiée après  de course.

Après avoir couru les 1000 km du Nürburgring 1958 sur une Peugeot 403, il revient aux 24 Heures du Mans sur une Lister-Jaguar, toujours avec l'ENB, mais doit à nouveau abandonner. L'année suivante, il est recruté par Standard-Triumph pour participer à l'édition 1959 sur une TR3 S qui tombera en panne à une heure de la fin de la course.

Claude Dubois retrouve l'ENB pour les 24 Heures 1962, où son Abarth-Simca 1300 Bialbero lui permet de décrocher la victoire dans la catégorie prototype de moins de  de cylindrée. La même année, il se classe également cinquième du Grand Prix de Spa et second de la coupe de la cité d'Enna, au volant d'une Fiat-Abarth 1000.

Il participe ensuite à nouveau aux 24 Heures 1964 au sein de l'équipe d'usine du Rootes Group, qui lui confie une Sunbeam Tiger dont le moteur lâche à la quatrième heure de course. Il se classe également quatrième à la course de Zolder du championnat d'Europe des voitures de tourisme, sur Jaguar Mark 2, puis treizième aux 12 Heures de Reims sur Porsche 904, et à nouveau treizième aux 1000 km de Paris, sur une Ferrari 250 GTO de l'ENB.

Pour l'édition 1965 des 24 Heures du Mans, Claude Dubois reçoit à nouveau un volant d'usine de Standard-Triumph, qui engage des Spitfire modifiées en catégorie GT. Partageant son volant avec Jean-François Piot, les deux pilotes se classent seconds de catégorie, et quatorzièmes —et derniers— au classement général, juste derrière l'autre Spitfire pilotée par Jean-Jacques Thuner et Simo Lampinen.

L'année suivante, il est à nouveau présent au Mans, cette fois au volant d'une Ferrari 275 GTB engagée par l'écurie Francorchamps, qu'il partage avec Pierre Noblet. Ils la mèneront à la dixième place, son meilleur résultat sur le circuit de la Sarthe. La même année, il sera également cinquième à Zolder, sur Ferrari 250 LM.

Pour les 24 Heures du Mans 1967 Claude Dubois, qui s'est entre-temps établi comme importateur officiel de Shelby en Belgique, engage en son nom propre une Shelby GT 350, qu'il partage avec . Ils devront cependant abandonner à la 22 heure, sur casse de boîte de vitesses. Il termine sa carrière sportive la même année, après une victoire à Zandvoort, toujours sur Shelby.

Rallyes

Comme de nombreux pilotes des années 1950 et 1960, Claude Dubois participe à des rallyes automobiles en parallèle de son activité de pilote sur circuit. Ainsi, il se classe sixième de l'édition 1958 du Liège-Rome-Liège, où il partage une TR3 engagée par Standard-Triumph avec son compatriote Robert Leidgens. L'année suivante, il retrouve la même voiture pour le même rallye, qui se conclut cette fois par un abandon sur accident. En 1961, c'est sur une Renault Dauphine qu'il participera à ce rallye devenu le Liège-Sofia-Liège, où il devra abandonner.

Il participe également à plusieurs reprises au Tour de France automobile, un rallye comprenant de nombreuses épreuves sur circuit. En 1962, il s'y classe septième sur une Ferrari 250 GTO qu'il partage avec Lucien Bianchi, malgré un accident de la circulation qui leur coûte la victoire. En 1964, il s'y classera treizième, à nouveau sur Ferrari 250 GTO, avec l'écurie Francorchamps.

Après la compétition

Claude Dubois, qui s'était installé comme distributeur automobile en 1967, poursuit sa carrière dans ce domaine après son retrait de la compétition. En plus de Shelby, il devient importateur d'AC Cars pour le Benelux, puis plus tard importateur Chrysler et De Tomaso. Il engagera d'ailleurs sous son nom une De Tomaso Pantera aux 24 Heures du Mans 1972, pilotée par Jean-Marie Jacquemin et Yves Deprez qui se classeront à la seizième place.

Plus tard, il continuera à rester passionné de compétition automobile, et, devenu l'un des doyens du sport automobile belge, il racontera volontiers les anecdotes de sa carrière dans les salons automobiles, et ce jusqu'à quelques semaines avant sa mort survenue le .

Publication
 .

Dans la fiction
Claude Dubois est représenté dans la série de bande-dessinée franco-belge Michel Vaillant, où il est coéquipier du héros dans l'album Le 13 est au départ, publiée dans le Journal de Tintin en 1960. La Vaillante qu'il partage avec Lucien Bianchi termine à la deuxième place des 24 Heures du Mans, derrière Michel Vaillant et Steve Warson.

Notes et références

Annexes

Liens externes

 .

Naissance en décembre 1932
Naissance à Bruxelles au XXe siècle
Pilote automobile belge
Pilote des 24 Heures du Mans
Décès à 89 ans
Décès en février 2022
Décès à Bruxelles

Claude Dubois (pilote automobile)


Kepez Antalya'nın ana merkezinde bulunan 5 merkez ilçeden birisidir. Güney sınırı halk arasında Çevre Yolu olarak bilinen Gazi Bulvarı ve Çakırlar yolu ile başlamakta olup kuzey il sınırına kadar devam eder. 2022 nüfus verilerine göre Kepez'de 608.675 kişi yaşamaktadır. 68 mahallesi vardır.

Varsak'ta bulunan Düden Şelalesi ve Dokuma semtinde bulunan, bünyesinde Cemil Meriç Kütüphanesi, Anadolu Oyuncak Müzesi, Bir Zamanlar Antalya Müzesi, Anadolu Şehitler Müzesi, Modern Sanatlar Galerisi, Antalya Bilim Merkezi ve Kepez Açık Hava Müzesi'ni bulunduran Kepez Belediyesi sorumluluğundaki Dokumapark yerli ve yabancı turistlerin akınına uğrar. Şehir merkezi'ne ulaşımı sağlayan hafif raylı sistemi de mevcuttur.

Antalya Büyükşehir Belediyesi Şehirlerarası Otobüs Terminali Kepez'de bulunmaktadır. İlçede hayvanat bahçesi ile piknik ve mesire alanı bulunmaktadır. İlçede bulunan Ahatlı Vakıf Çiftliği ve Zeytinliği, şehir içindeki en büyük yeşil alanı olmasına karşın resmi olarak halka açık değildir. Antalya'nın Masadağı ve Kepezüstü bölgelerinden kent manzarası izlenebilmektedir. Kepezüstü'nde Buca'daki Atatürk Maskı'ndan sonra Türkiye'nin en büyük ikinci Atatürk Maskı bulunmaktadır.

İlçede Yeşil Antalya Sanayi Sitesi, Pamuklu Dokuma, Ferrokrom, Çimento Fabrikaları ve Kepez Hidro Elektrik Santrali bulunur.

Arazi yapısı güneye gidildikçe düzleşir. Kuzeybatıda Döşemealtı, güneybatıda Konyaaltı, güneyde Muratpaşa, doğuda Aksu ilçeleri yer alır.

Nüfus

Ulaşım
Kepez ilçesine ulaşım kuzey-güney istikametli 75. Yıl Bulvarı, Dumlupınar Bulvarı, Namık Kemal Bulvarı, Yıldırım Beyazıt Caddesi, Yeşilırmak Caddesi ve Yeni Hal Yolu ve devamındaki Kırçiçeği Caddesi ile sağlanmaktadır. İlçenin güney sınırını  oluşturan Gazi Bulvarı ve devamındaki Hürriyet Caddesi ile ilçenin doğu sınırını oluşturan Havalimanı Yolu (Serik Caddesi) Kepez ilçesinin trafik yükünü kaldırmaktadır. Bunun yanında ilçe içerisindeki Antalya Bulvarı, Sakarya Bulvarı, Barış Manço Bulvarı, Süleyman Demirel Bulvarı, Muammer Aksoy Caddesi ve Altınova Antalya Caddesi Antalya'nın ana ulaşım aksları arasında yer almakta ve Kepez'e bağlı semt ve mahalleleri birbirine ve şehir merkezine bağlamaktadır.

Toplu ulaşım

İlçenin doğusunda Altınova bölgesi, kuzeydoğusunda Topallı-Gaziler bölgesi, kuzeyinde Masadağı ve Varsak bölgeleri, kuzeybatısında Duacı-Kepezaltı, batısında Akdeniz Sanayi Sitesi, Gülveren-Şafak Mahalleleri bulunmakta, orta kısımlarında, Erenköy-Suişleri bölgesi, Otogar Ahatlı bölgesi, Dokuma-Antkoop bölgesi, Yeni Emek bölgesi, Sütçüler-Teomanpaşa Habibler bölgesi bulunmaktadır.

Tüm bu bölgelere Antalya Büyükşehir Belediyesine bağlı özel ve kamu toplu taşıma araçları ile toplu taşıma imkânı sağlanmaktadır.

2011 yılında oluşturulan yeni ulaşım sistemi ile ilçe genelinde çalışan VF01, VF02, AF04, LF09, LF10, MC12, VL13, CV14, DC15, TC16, CV17 gövde otobüs hatları ile 4-10 dakika arasında sıklıklarla seferler düzenlenmekte olup Otogar'a ulaşımı sağlayan TK91, TC93 ve TL94 hatları ile Havalimanına ulaşımı sağlayan 600 hattı da ekspres seferlerle Kepez'e toplu taşıma imkânı sağlanmaktadır.

Bunun yanında mahalle içlerine kadar giren Isuzu Urban markalı midibüslerin çalıştığı hatlarla da Kepez ilçesinde toplu taşıma hizmetleri sürdürülmektedir. Bu hatlar;

VC30, TK36, DK38, CV39, MF40, CV43, CV44, TC45, TC46, CV48, TC49, TC50, TK51, TK52, VC53, VC56, VC57, MC58, VC59, KM61, VL62, VF63, TC64, VF65, VF66, CV67, MC68, CV69, LC70, VT72, 501, 503, 504, 506, 507, 508, 512, 516, 517, 521, 522, 524, 525, 530 hatlarıdır.

Politika

Genel Seçimler

Yerel Seçimler

Kardeş şehirler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kepez Belediyesi
 Kepez Kaymakamlığı
 E-Devlet - Kepez Belediyesi

Kepez


Attentatet i London 3. juni 2017 fandt sted kl. 22:08 lokal tid ved, at en varebil kørte ind i en folkemængde på London Bridge, hvorpå tre gerningsmænd forlod bilen og knivstak flere personer.

Gerningsmændene kørte derefter videre til Borough Market, hvor de knivstak flere restaurantgæster. Otte mennesker blev dræbt, og 48 er såret, heraf 21 alvorligt, og de tre gerningsmænd blev skudt og dræbt af politiet kort tid efter. Tre af ofrene blev påkørt af varevognen, de fem andre ofre blev stukket ihjel. Det 8. offer blev fundet fire dage senere ved bredden af Themsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Begivenheder i 2017
Terrorhandlinger i England
London

Attentatet i London 3. juni 2017


Monumentul lui Stamen Panchev este unul din simbolurile orașului Botevgrad, Bulgaria. Este situat în scuarul Eliberării ("Освобождение") din centrul orașului și a fost ridicat în cinstea poetului și ofițerului bulgar .

Instalare

Inițiativa de a construi monumentul a venit de la societatea ofițerilor în rezervă "Sursuvul". Stamen Panchev însuși a fost un ofițer, care a murit în Primul Război Balcanic. El fusese rănit, dar s-a întors la luptă când a aflat despre căderea cetății Edirne. A fost avansat post-mortem în grad de locotenent și, tot după moartea sa, oamenii din Botevgrad au început să descopere talentul său de poet. În 1938, la 25 de ani de la moartea sa, a fost organizat un fond cu scopul de a aduna bani pentru monument. Piatra de temelie a fost pusă la 24 mai în același an, ceremonia fiind condusă de căpitanul Krastev, prieten al lui Pancev pe front. Monumentul a fost inaugurat oficial la 22 octombrie 1939, în prezența soției poetului, Raina, și a fiului lor, Pavel, căruia Stamen îi dedicase poezia Fiul meu ("Сине мой").

Monumentul a fost construit din blocuri de granit. Basorelieful reprezentând bustul lui Pancev a fost realizat din bronz de către sculptorul . Pe partea din spate a monumentului sunt cioplite în piatră câteva versuri din poeziile lui Pancev. În jurul monumentului a fost sădită o mică grădină cu arbuști decorativi, înconjurată de un gard de metal, iar mai târziu a fost instalat un havuz. Monumentul era amplasat în scuarul Eliberării ("Освобождение"), în care se desfășurau regulat diferite festivități.

Demontare
În anii 1950, în același scuar a fost construită și amenajată gara auto a orașului, cu rute de autobuz către orașe mari ale Bulgariei, ceea ce a dus la demontarea monumentului. Următorii câțiva ani, basorelieful de bronz, uitat, a fost păstrat într-o școală din apropiere. Rudele lui Stamen Pancev s-au adresat la  cu cererea ca monumentul să fie restabilit. Drept răspuns, în ianuarie 1954,   a trimis o telegramă consiliului local, și personal conducătorului acestuia Savo Doncev, cu ordinul de a restabili monumentul cât mai curând posibil. Astfel, pe parcursul a câteva zile reci de iarnă, peretele de granit a fost reconstruit în curtea școlii unde era păstrat basorelieful. Monumentul a rămas aici timp de 43 de ani.

Restaurare
În 1996, societatea "Orhanieț" ("Орханиец" – "Oamenii Botevgradului") a trimis o scrisoare primarului Gheorghi Peev și consiliului local, solicitând ca monumentul să fie reinstalat în locul inițial, în scuarul Eliberării. Ministerul Culturii a aprobat cererea, astfel încât la 31 mai a avut loc a doua inaugurare a monumentului. La ceremonie au participat nepoți și strănepoți ai lui Stamen Pancev, precum și oameni din oraș.

Note

Legături externe

Monumente din Bulgaria
Fondări în 1939

Monumentul lui Stamen Pancev din Botevgrad


Kraftwerk Erfurt bezeichnet:
Kraftwerk Erfurt-Ost, ein Heizkraftwerk im Nordosten von Erfurt
Kraftwerk Gispersleben, ein stillgelegtes Kohlekraftwerk in Erfurt-Gispersleben-Kiliani
Heizkraftwerk Iderhoffstraße, ein Heizkraftwerk im Osten von Erfurt

Kraftwerk Erfurt


نادي بوفيه  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الوطنية . تم تأسيس النادي في سنة 1945 .

مراجع

الرياضة في بوفيه
أندية كرة قدم أسست في 1945
أندية كرة قدم في فرنسا
تأسيسات سنة 1945 في فرنسا
أندية كرة قدم في أوت دو فرانس

نادي بوفيه


Erich Adolf Max Abraham Collin, né le  à Berlin (Allemagne) et mort le  à Los Angeles (États-Unis), est un chanteur germano-américain, connu pour être le deuxième ténor de l'ensemble vocal Comedian Harmonists.

Biographie

Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires, il est enrôlé dans l'armée allemande en 1918, peu avant la fin de la Première Guerre mondiale. Après sa libération de l'armée, il commence l'école de médecine sur l'insistance de son père, mais abandonne après le septième semestre. Toujours en raison de la pression parentale, il commence un apprentissage dans une banque, qu'il quitte également après la mort de son père. Finalement, il entreprend des études à l'Université des arts de Berlin (Musikhochschule) de Berlin en 1924. Il y rencontre Erwin Bootz, qui l'amene aux Comedian Harmonists en 1929, où il remplace Willi Steiner en tant que deuxième ténor.

thumb| Erich Collin (debout à l'extrême droite) avec les Comedian Harmonists, Breslau 1930.
En 1935, les trois membres juifs des Comedian Harmonists sont interdits de se produire en Allemagne, après quoi le groupe se sépare et Collin et ses deux collègues juifs émigrent à Vienne avec leurs femmes. Ils forment un nouvel ensemble, Emigrant (ou Viennese Group), qui, à partir de 1937, utilisent principalement le nom de Comedy Harmonists. Pendant leurs longues tournées en Europe, en Union soviétique, en Australie, en Afrique du Sud et en Amérique du Sud, la femme et la fille de Collins sont restées chez des parents en France. Sa sœur Annemarie a réussi à s'échapper d'Allemagne pour l'Australie, où les Harmonists espéraient s'installer malgré les inquiétudes concernant une éventuelle détention en tant qu'étrangers ennemis après le début de la Seconde Guerre mondiale. Ce plan échoue, cependant, lorsque le groupe ne peut pas retourner en Australie après une tournée nord-américaine en 1940 en raison du déclenchement de la guerre navale qui a mis un terme aux voyages civils à l'étranger.

Le 28 avril 1961, il meurt d'une insuffisance cardiaque lors d'une appendicectomie, à l'âge de 61 ans.

Sa tombe est située au Hollywood Forever Cemetery.

Pour le film documentaire sur les comédiens Harmonistes d'Eberhard Fechner, sorti en 1976, la sœur de Collins Annemarie et sa femme Fernande ont été interviewées, fournissant des informations sur sa vie et l'histoire de sa famille. Dans le long métrage Comedian Harmonists de Joseph Vilsmaier, Collin a été interprété par l'acteur allemand Heinrich Schafmeister.

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

 Erich A. Collin sur Ancestry
 Biographie sur comedian-harmonists.net
 Erich A. Collin sur Imbd
 Profil sur Discogs

Chanteur allemand
Naissance en août 1899
Naissance à Berlin
Décès en avril 1961
Décès à Los Angeles
Décès à 61 ans
Chanteur allemand du XXe siècle
Ténor allemand

Erich Collin


නිදහස් අවසරය යනු තෙවන පාර්ශවයකට භාවිතය පිළිබදව කිසිදු තහනමක් නොමැති අවස්ථාවයි

නිදහස් අවසරය


Ouratea guianensis est une espèce de petit arbres ou d'arbuste, appartenant à la famille des Ochnaceae et originaire du Nord-Est de l'Amérique du Sud. C'est l'espèce type du genre Ouratea Aubl..

Il est connu en Guyane sous les noms de Malmani (Créole), Tukãnãkũ (Wayãpi), Yauk nabui, Psuk awak (Palikur), Batiputá (Portugais).
Au Guyana, on l'appelle Aligator foot print (Créole), qui est la traduction de Akarï tapurarakïrï (Carib).
Au Brésil, on le connaît aussi sous le nom de Jabotapita.

Description
Ouratea guianensis est un petit arbre ou un arbuste fortement ramifié, haut de .

Ses feuilles sont entières, de forme elliptique ou oblongue, précocement acuminée au sommet, à base arrondie ou parfois cuncéé, coriaces, mesurent .
Le pétiole est long de  pour  de diamètre.
Les marges du limbe sont presque entières.
Ses nervures secondaires sont inégales, arquées, et forment un angle de  avec la nervure médiane (qui est plane du la face supérieure et très saillante sur la face inférieure).

L'inflorescence est un panicule terminal, pyramidal, long de .

Ses fleurs jaunes, groupées par 2-4, sont suspendues par un pédicelle pouvant atteindre  de long.
Elles sont de forme ovoïdes-oblongue, plus courtes que les pédicelles,
et comportent 5 sépales distincts, longs de , et persistant au stade du fruit.
On compte 5 carpelles.

Le fruit se compose de 1-2(5) drupéoles bleu-noir, ovoïdes ou ellipsoïdes, longs de , insérés verticalement dans un disque charnu, rouge, de forme globuleuse ou obovoïde.

Répartition
Ouratea guianensis est présent du Venezuela (Delta Amacuro, Bolívar : Distrito Roscio) à l'Amazonie brésilienne (Maranhão), en passant par le Guyana, le Suriname, et la Guyane.

Écologie
Ouratea guianensis est une petit arbre commun des forêts anciennes ou secondaires de basses terres, autour de  d'altitude.

Utilisation
En Guyane, les Wayãpi préparent une décoction antitussive à partir des feuilles d'Ouratea guianensis.

Heckel rapporte en 1897 que les racines et le péricarpe d'Ouratea guianensis sont amers, et ont des propriétés stomachiques «t digestives, mais aussi que ses graines renferment une matière grasse comestible.

Au Guyana, le bois d'Ouratea guianensis est utilisé pour construire l'armature des maisons (chevrons et poutres).

Chimie
On trouve beaucoup de tanins dans les espèces du genre Ouratea.

Diagnose

En 1775, le botaniste Aublet propose la diagnose suivante :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Ochnaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Ouratea guianensis


Elizabeth Nuttall  (née Lynch, formerly McColgan; born 24 May 1964) is a Scottish former middle- and long-distance runner. She won the gold medal in the 10,000 metres at the 1991 World Championships and a silver over the same distance at the 1988 Olympic Games. McColgan earned a silver in the 3000 metres at the 1989 World Indoor Championships. She was a two-time gold medalist in the event at the Commonwealth Games, 1992 World Half Marathon champion and a two-time individual medallist at the World Cross Country Championships. She claimed three victories at the World Marathon Majors: at the 1991 New York City Marathon, 1992 Tokyo Marathon and 1996 London Marathon.

McColgan's 10,000 metres best of 30:57.07 set in 1991, moved her to second on the world all-time list at that time and stood as the Scottish record until 2022, when it was broken by her daughter Eilish McColgan. Her marathon best of 2:26:52 set in 1997, stood as the Scottish record until 2019.

Early life
Born Elizabeth Lynch, she grew up in the Whitfield area of Dundee and was a pupil of St Saviour's RC High School.

She joined her local athletics club, Hawkhill Harriers, aged 12 on the advice of her PE teacher Phil Kearns Coached by Harry Bennett, she soon discovered a talent for distance running and won her first UK titles aged 18. Following Bennett's death, McColgan coached herself in preparation for the Commonwealth Games in Edinburgh in 1986. From 1987 to 1989 McColgan was coached by John Anderson, including at the 1988 Olympics, after which she coached herself to the world 10,000m title and to wins in the London, New York and Tokyo marathons. She then met Grete Waitz, who coached her from 1992 to her retirement in 1996.

Athletics career
At the 1986 Commonwealth Games in Edinburgh, as Liz Lynch, she took the gold medal in the 10,000 metres, finishing nearly 12 seconds ahead of the nearest competitor and giving the host country its only gold medal in athletics. Earlier that year, she had won the NCAA Division I Indoor Track and Field Championships in the mile representing the University of Alabama. In 1987, she won a silver medal at the World Cross Country Championships in Warsaw representing Scotland (Great Britain would not send a unified team to the World Cross until 1988). She finished behind Annette Sergent of France but ahead of Ingrid Kristiansen. In September, she improved the UK 10,000m record to 31:19.82 while finishing fifth at the World Championships in Rome, in a race won by Kristiansen.

In 1988, now competing as Liz McColgan, she improved her own UK record with 31:06.99 in July to defeat Kristiansen in Oslo. Almost three months later, she ran 31:08.44 to win an Olympic silver medal in the inaugural women's 10,000 metres at the Seoul Olympics. She was defeated by the Soviet Union's Olga Bondarenko. McColgan won silver in the 3,000 metres at the World Indoor Championships in 1989. In January 1990, she became the only Scot to successfully defend a Commonwealth title at the 1990 games in Auckland, New Zealand, when she again took the gold in the 10,000 metres, as well as bronze in the 3,000 metres. She missed the rest of the 1990 season due to pregnancy, giving birth to her daughter (future Olympic athlete) Eilish in November. Nike dropped her the moment she told them she was pregnant.

Just six weeks after her daughter Eilish was born, she contested an international 5 km race in Florida and won a bronze medal at the 1991 World Cross Country Championships. In June 1991, she ran her lifetime best for the 10,000 m with 30:57.07 in Hengelo, becoming only the third woman to run under 31 minutes, moving to second on the world all-time list behind Kristiansen and narrowly ahead of Bondarenko. This stood as the Scottish record until it was broken by Eilish in 2022. In August 1991, she won gold in the 10,000 metres at the World Championships in Tokyo, Japan. In November of that year at the New York City Marathon, her first marathon, she won with a time of 2:27.23, breaking the record for a debut marathon by three minutes.

In March 1992, McColgan struggled to a 41st-place finish at the World Cross Country Championships in Boston. Then, in the summer, she finished fifth in the 10,000m final at the Barcelona Olympics. In September, she won the inaugural World Half Marathon Championships, where she also helped the British team claim the silver medal in the team competition. Two months later, she won the Tokyo International Women's Marathon.

After more than two years struggling with injuries, McColgan finished fifth in the 1995 London Marathon and sixth in the 10,000m final at the 1995 World Championships in Gothenburg. In 1996, she won the London Marathon in a time of 2 hours, 27 minutes and 54 seconds, before finishing 16th in the marathon at the Atlanta Olympics. She finished second in the London Marathons of 1997 and 1998, running her career-best time of 2:26:52 in 1997. She gave her medal to a youngster in the crowd after the 1997 event.

McColgan retired from competing in August 2001 when she fractured a bone in her foot while training for selection for the 2002 Commonwealth Games. However, she returned in 2004 to win the Scottish Indoor Championships 3000 metres (in 9:31). In 2007, she ran the London Marathon, finishing 25th in 2:50:38. She also completed the 2010 New York Marathon in 3:10:54. In 2017, she completed the inaugural Stirling Scottish Marathon in 3:18:32.

Personal life
In 1987 she married Northern Irish athlete Peter McColgan; they had five children together - Eilish, Martin, Eamonn, Kieran and Orla. The couple separated in November 2010 and finalised their divorce in March 2013. On 18 January 2014, McColgan married John Nuttall, a coach who has worked as head of endurance coaching for British Athletics and now coaches in Qatar, in the process becoming step-mother to Nuttall's son, para-athlete Luke Nuttall and daughter, British international athlete Hannah Nuttall.

McColgan's eldest daughter, Eilish, is also a distance runner. Eilish broke her mother's Scottish 10,000 metre record in 2022, and emulated her mother by winning the 10,000 metres at the 2022 Commonwealth Games.

Awards
In December 1991, McColgan appeared on This Is Your Life and was voted BBC Sports Personality of the Year. She was appointed a Member of the Order of the British Empire for services to athletics in 1992 and inducted to the Scottish Sports Hall of Fame in 2004.

Achievements

International competitions

Personal bests
 1500 metres – 4:01.38 (Oslo 1987)
 One mile – 4:26.11 London (1987)
 3000 metres – 8:38.23 (Nice 1991)
 5000 metres – 14:59.56 (Hechtel-Eksel 1995)
 10,000 metres – 30:57.07 (Hengelo 1991)
Road
 5 kilometres – 15:11 (Carlsbad, CA 1991)
 10 kilometres – 30:38 (Orlando, FL 1989)
 10 miles – 52:00 (Portsmouth 1997)
 Half marathon – 1:08:42 (Dundee 1992)
 Marathon – 2:26:52 (London 1997)

References

External links

1964 births
Living people
Scottish people of Irish descent
Sportspeople from Dundee
British female long-distance runners
Scottish female marathon runners
Scottish female long-distance runners
Scottish Olympic medallists
Olympic athletes for Great Britain
Olympic silver medallists for Great Britain
Olympic silver medalists in athletics (track and field)
Athletes (track and field) at the 1988 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1992 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1996 Summer Olympics
Medalists at the 1988 Summer Olympics
Commonwealth Games gold medallists for Scotland
Commonwealth Games bronze medallists for Scotland
Commonwealth Games medallists in athletics
Athletes (track and field) at the 1986 Commonwealth Games
Athletes (track and field) at the 1990 Commonwealth Games
Medallists at the 1986 Commonwealth Games
Medallists at the 1990 Commonwealth Games
World Athletics Championships athletes for Great Britain
World Athletics Championships winners
World Athletics Championships medalists
World Athletics Half Marathon Championships winners
World Athletics Indoor Championships medalists
New York City Marathon female winners
London Marathon female winners
BBC Sports Personality of the Year winners
Members of the Order of the British Empire
People educated at St Saviour's Roman Catholic High School
Recipients of the Association of International Marathons and Distance Races Best Marathon Runner Award
20th-century Scottish women
21st-century Scottish women

Liz McColgan


الرُّسغ
 مستدَق في أطراف الإنسان وبعض الحيوانات؛ (رسغ اليد/Tarsālis).
الرَّسَغ
 عند الدواب، ولا سيما ذوات الحوافر، هو الاسترخاء في قوائمها.

رسغ (توضيح)


An Syngonium castroi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael Howard Grayum. An Syngonium castroi in nahilalakip ha genus nga Syngonium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonium

Syngonium castroi


Torricelliaceae, manja biljna porodica manjeg drveća i grmlja, iz reda celerolike, kojoj pripada svega tri roda s ukupno 11 vrsta. Ime je dobila po rodu Torricellia koji je rasprostranjen po Kini, Indiji, Nepalu i Butanu. U Aziji je raširen i rod Aralidium, odnosno njegova jedina vrsta Aralidium pinnatifidum, manje drvo ili grm koji raste na Sumatri, Borneu, Malajskom poluotoku, Burmi, Vijetnamu i Singapuru. Rodu Melanophylla domovina je Madagaskar, a pripada mu sedam vrsta manjeg drveća i grmlja.

Rodovi
 Torricellia DC. (2 spp.)
 Aralidium Miq. (1 sp.)
 Melanophylla Baker (8 spp.)

Izvori

Porodice celerolikih
Biljne porodice

Torricelliaceae


Ein Uhrengehäuse (synonym Schale, engl. , franz. ) ist ein Gehäuse zum Schutz des Uhrwerks von Uhren vor Hausstaub und Feuchtigkeit. Uhrengehäuse werden von Schalenmachern hergestellt.

Geschichte

Während die Gehäuse von ortsfesten Uhren traditionell meistens aus Materialien wie Holz, verchromtem Messing oder Stahl, vergoldeter Bronze oder aus Glas angefertigt werden, werden für Armbanduhren und Taschenuhren vorwiegend stoßunempfindlichere Materialien oder Edelmetalle eingesetzt.

Bei den Taschenuhren des 18. und 19. Jahrhunderts bestehen die Gehäuse meistens aus Gold- oder Silberlegierungen, die meist zur Kennzeichnung des Feingehalts mit einem entsprechenden Feingehaltstempel punziert wurden.

Zu Beginn der 1920er Jahre kamen neue Materialien wie Aluminium, Platin, Titan oder Staybrite (damals kommerziell gebräuchlicher Name des mit Chrom und Nickel legierten Edelstahltyps X12CrNi18-8 (Inox), auch als 1.4300 oder V2A bezeichnet) hinzu. Heute wird die überwiegende Anzahl an Gehäusen für Armbanduhren aus rostfreien Edelstählen hergestellt.

Die 1931 entwickelte Reverso von Jaeger-LeCoultre erlaubte das Wenden des Uhrengehäuses, um unter anderem beim Polospielen das empfindliche Uhrenglas aus Mineralglas zu schützen. Dieser Gehäusetyp wird daher als Wendegehäuse bezeichnet.

Die erste Armbanduhr mit spritzwasserfestem Gehäuse war 1926 die Rolex Oyster. Die Wasserdichtigkeiten von Uhrengehäusen sind heute in den Normen DIN 8310 September 2010, ISO 22810 bzw. NIHS 92-20 definiert.

Die erste Armbanduhr mit wasserdichtem Gehäuse war 1953 die Taucheruhr Fifty Fathoms von Blancpain, welche eine Wasserdichtigkeit bis zu einer Tiefe von 50 Fathoms garantierte, entsprechend 91,45 Metern oder circa 9 bar Druckunterschied. Da eine Übertragung von Schall unter Wasser erschwert ist, kann bei Taucheruhren mit Alarm ein zweiter, perforierter Gehäuseboden (Schallboden) außen vorgesetzt werden, um die Dämpfung durch das Handgelenk zu vermeiden, zum Beispiel bei der Polaris von Jaeger-LeCoultre aus dem Jahr 1968. Manche Taucheruhrengehäuse enthielten auch eine Membran für einen Tiefenmesser, z. B. die Bathys von Favre-Leuba aus dem Jahr 1966. Die Wasserdichtigkeit von Taucheruhren ist in den Normen DIN 8603 September 1983 und ISO 6425 definiert.

Innerhalb des Uhrengehäuses kann das Uhrwerk zur Abschirmung von Magnetfeldern in eine zusätzliche Schale aus Permalloy gelegt werden, um den Gangfehler zu senken, zum Beispiel bei der Omega SA British RAF 6B/542 Anti-magnetic (1953) und der frühen Railmaster-Serie, der IWC Ingenieur (1955), der Rolex Milgauss (1956) und der Geophysic von Jaeger-LeCoultre (1958).

In Kleinserien findet man heute auch Gehäuse aus technischer Keramik, Edelmetallen wie Palladium oder Tantal, sowie Metalllegierungen unter Markennamen wie Magic Gold, Zalium oder Alchron, die teilweise pulvermetallurgisch hergestellt werden.

Armbanduhrengehäuse
Die Gehäuse von Armbanduhren sind meistens aus mehreren Einzelteilen aufgebaut, dagegen werden einschalige Uhrengehäuse als Monocoque-Uhrengehäuse bezeichnet. Üblicherweise besteht ein Gehäuse von Armbanduhren aus dem Gehäuseboden, dem Gehäusehauptteil mit den Bandanstößen, der Lünette (synonym Glasreif) und dem Uhrglas. Das Gehäuse kann in verschiedenen Formen ausgeführt sein, z. B. rund, hochkant rechteckig, quadratisch, quer rechteckig, tonnenförmig (Tonneau), oval oder vieleckig sein.

Seit der Einführung von Saphirglas werden zunehmend auch gläserne Sichtböden eingesetzt, um einen Einblick auf das Uhrwerk zu ermöglichen. Die Bandanstöße am Uhrengehäuse dienen zur Befestigung des Uhrenarmbands und werden unterschiedlich, je nach Gestaltung, als gerade, gebogene, keilförmige, verdeckte, kuhhörnerförmige, tränenförmige oder krebsscherenförmige Bandanstöße bezeichnet.

Taschenuhrengehäuse
Das Gehäuse einer Taschenuhr besteht meistens aus einem Gehäuseboden, gelegentlich ein Staubschutzdeckel, ein Mittelteil, gefolgt vom Uhrglas und dem Glasreif, gelegentlich auch ein Gehäusedeckel. Der Mittelteil ist dabei der Reif, in dem das Uhrwerk befestigt wird. Das Mittelteil wird, je nach seinem Profil, unter anderem als Wanne, Etui, Wanne mit Vorsprung, Halbwanne, Empire, Directoire, Baguette (synonym Collier), Messerform, gedrückte Form, eckige Form, Wanzenform bezeichnet.

Gehäuse von Taschenuhren mit einem zusätzlichen aufklappbaren oder aufspringenden Gehäusedeckel über dem Uhrglas werden als Jagdgehäuse (synonym Kapseluhr, franz. , engl. ) bezeichnet. Taschenuhren mit Gehäusedeckel und mit der Aufzugswelle in einem rechten Winkel mit der "12" und dem Sekundenzeiger besitzen als -Kaliber bezeichnete Uhrwerke. Uhrwerke von Taschenuhren mit der Aufzugswelle in einer Linie zwischen der "12" und dem Sekundenzeiger werden als Lépine-Kaliber bezeichnet. Bei Lépine-Kalibern konnte konstruktionsbedingt die Verwendung einer zweiten Werkplatte mit Pfeiler durch eine Verwendung von Kloben ersetzt werden, was die Konstruktion flacherer Uhren ermöglichte, z. B. Frackuhren.

Literatur
 Otto Böckle, Wilhelm Brauns: Lehrbuch für das Uhrmacherhandwerk. Arbeitsfertigkeiten und Werkstoffe. 8.–10. Auflage. Wilhelm Knapp, Halle (Saale) 1951 (Reprint, herausgegeben von Michael Stern. Heel, Königswinter 2010, ISBN 978-3-86852-288-4).
 Hermann Brinkmann: Einführung in die Uhrenlehre (= Die Uhrmacherschule. Bd. 2). 10. unveränderte Auflage. Wilhelm Knapp, Düsseldorf 2005, ISBN 3-87420-010-8.
 George Daniels: Watchmaking. Updated 2011 edition. Philip Wilson Publishers, London 2011, ISBN 978-0-85667-704-5.

Einzelnachweise

Uhrentechnik

Uhrengehäuse


Kartografska projekcija je postupak kojim se zakrivljena ploha, kao što je Zemljina površina ili površine drugih nebeskih tijela, preslikava u ravninu. Korištenje kartografske projekcije neizbježno je pri izradi karata, pa otuda i naziv.

Proučavanje kartografskih projekcija daje matematičku osnovu za izradu preciznih zemljovida. Osim kartografije, kartografske projekcije koriste i geodezija, geografija, astronomija, navigacija i druge znanosti.

Kartografske projekcije najčešće se koriste za izradu karata objekata oblika sfere ili elipsoida, kao što je Zemlja, no u matematici je kartografska projekcija može biti funkcija koja preslikava površinu bilo koje neprekidne zakrivljene plohe na ravninu.

Položaj točke na sfernim i elipsoidnim objektima precizno i jednoznačno izražavamo pomoću koordinata. Tipično se za to koriste tzv. zemljopisne koordinate, koje si možemo predočiti pomoću mreže meridijana i paralela (vidi i sferni koordinatni sustav). Projekcija je, matematički gledano, poveznica između položaja točaka u koordinatnom sustavu projiciranog objekta, i položaja u koordinatnom sustavu ravnine. To se obično zapisuje jednadžbom:

gdje su φ i λ zemljopisne koordinate na projiciranom tijelu, a x i y Kartezijeve koordinate u ravnini. Projekcija mreže meridijana i paralela na ravninu zove se osnovna kartografska projekcija.

Vrste projekcija

Theorema egregium Carla Friedricha Gaussa dokazuje da je nemoguće projicirati površinu zakrivljene plohe, kao što je Zemljina površina, na ravninu bez izobličenja. Posljedica tog teorema je da sve projekcije izobličuju bar neko svojstvo objekata na početnom tijelu. Ako projiciramo samo mali djelić početnog tijela, izobličenja mogu biti zanemarivo mala, te je manje važno koju projekciju koristimo. No u suprotnom slučaju, kao pri izradi karata velikih država ili čitavih kontinenata na Zemlji, izobličenja postaju velika. Pri izradi karata najčešće želimo sačuvati duljine, ploštine i kutove s početnog tijela, no možemo samo jedno od toga istovremeno. Tako i projekcije redom dijelimo na:
 ekvidistantne, koje čuvaju duljine
 ekvivalentne, koje čuvaju ploštine
 konformne, koje čuvaju kutove, dakle i oblike na površini početnog tijela
 uvjetne, koje čuvaju neko drugo svojstvo

Primjerice, Mercatorova projekcija je konformna i korisna je jer čuva kutove i kurseve, zbog čega je korisna u navigaciji, a i u čestoj je upotrebi na računalnim kartama jer čuva oblike zemalja, otoka i kontinenata. Međutim, Mercatorova projekcija ima velika izobličenja duljina i ploština pri velikoj geografskoj širini. Tako je Grenland prikazan otprilike jednake veličine kao Afrika, dok u stvarnosti Afrika ima 14 puta veću površinu od Grenlanda.

Za predočenje izobličenja koje čini projekcija koristi se Tissotova indikatrisa.

Podjela po razvojnoj površini

Neke projekcije mogu se izraziti i kao projekcije u matematičkom smislu na razvojne plohe. Razvojne plohe su plohe koje možemo bez savijanja razviti u ravninu, te time dobiti kartu. To su, primjerice, površina valjka ili stošca. Sfera je primjer površine koja nije razvojna.

 cilindrične, na površinu valjka
 konusne, na površinu stošca
 azimutne, na ravninu

Ova podjela ne pokriva sve kartografske projekcije.

Poznate projekcije
Neke projekcije nazvane su po izumiteljima, dok su druge ime dobile po svojstvu koje čuvaju ili po znanstvenom području primjene.

Cassinijeva projekcija
Fullerova projekcija (dimaksijska projekcija, karta dymaxion)
Ekvirektangularna projekcija
Gall-Petersova projekcija s rezolucijom koja se odnosi na uporabu pravokutnih karata svijeta
Gnomonska projekcija
Lambertova konformna konusna projekcija (široko korištena u avijaciji)
Mercatorova projekcija
Mollweideova projekcija
Robinsonova projekcija
Transverzalna Mercatorova projekcija
Winkelova trostruka projekcija

Izvori

Kartografija
Geometrija

Kartografska projekcija


A sociologia figuracional ou sociologia dos processos é uma abordagem sociológica de pesquisa cujo foco principal está nas figurações sociais (também referidas como configurações) formadas por diversas pessoas em relação aos agrupamentos aos quais pertencem, bem como entre diferentes agrupamentos. Para o sociólogo Norbert Elias (1897-1990), um dos seus principais expoentes, o interesse de investigações sociológicas deve superar um dualismo entre indivíduo e sociedade. Daí o foco da abordagem figuracional na forma como processos sociais emergem e se desenvolvem, principalmente no surgimento e transformação  das interdependências entre indivíduos e seus agrupamentos (bem como entre diferentes agrupamentos em figurações sociais).

Principais Pressupostos
Dentre os principais pressupostos para uma abordagem figuracional, destacam-se:

 A ênfase na emergência (sociogênese) e desenvolvimento das interdependências de poder entre indivíduos e agrupamentos (grupos-nós nos termos de Norbert Elias) em diversas figurações sociais (os quais configuram, por sua vez, a formação e o desenvolvimento de famílias, aldeais, cidades, ou nações, por exemplo);
 A constituição mútua entre 'indivíduo' e 'sociedade';
 O foco nas funções sociais (coletivas) que diferentes interdependências entre indivíduos e agrupamentos adquirem em diferentes figurações (e sua relação com a transmissão da memória coletiva dos agrupamentos);
 O caráter incontrolável de processos de transformação social por parte de indivíduos ou grupos de indivíduos (por exemplo, o caráter incontrolável das manifestações que emergiram na França Absolutista no século XVIII, o desenvolvimento de processos revolucionários na França (1787-1799) e no Haiti (1791-1804), e a eventual concentração de poder nas mãos de Napoleão Bonaparte);
 A configuracao de um habitus social individualizado, ou seja, a forma como a própria noção de indivíduo se desenvolve em relação a processos históricos mais amplos que autorizam ou negam a emergência (ou o desaparecimento ou enfraquecimento) de uma noção sobre si mais ou menos individualizada;
 O caráter histórico e empírico da Sociologia.

Lista de Referências

Sociologia
Sociedade
Sociologia Figuracional
Sociologia Alemã

Sociologia figuracional


Sistemismul este un curent filozofic care propune studiul filozofiei, psihologiei, sociologiei etc. folosind conceptele Teoriei sistemelor, care vine din domeniul științelor exacte, cu rezultate recunoscute în automatică și tehnica de calcul. Termenul în sine a fost introdus de către Mario Bunge, filozof argentinian care activează în Canada, și constă în structurarea procesului de cunoaștere în fazele: dorință, căi, mijloace, resurse, legate între ele de un sistem logic și închise într-o buclă prin percepția comparativă continuă dintre dorință și rezultat.

Istoric

Istoricul evoluției sistemismului are două părți distincte. Prima parte este formată din "precursori", cei care au intuit procesele gnoseologice înainte de apariția Teoriei sistemelor ca ramură a științei, iar a doua parte este formată din "aplicativi", cei care au extins domeniul teoriei științifice a sistemelor de la domeniile tehnice la cele umaniste.

Precursorii sistemismului

Primul care a legat mai multe dintre fazele cunoașterii sistemice: dorințe, căi, mijloace, resurse, sistem logic și percepție, a fost filozoful german Arthur Schopenhauer care, pornind de la idealismul transcendental al lui Immanuel Kant, a vrut să dea mai mult realism preocupărilor filozofice. În lucrarea "Lumea ca voință și reprezentare", introduce rolul esențial al voinței care, împreună cu dorințele, ținând cont că voința înseamnă dorință plus acțiune, iar acțiune înseamnă căi plus mijloace, leagă primele trei elemente sistemice.
Friedrich Nietzsche, continuă și întărește rolul voinței, dându-i sensul și de perspectivă, în lucrarea "Libertatea voinței și destinul", de unde și denumirea unui curent filozofic, "perspectivism", creat în jurul acestei idei. Astfel, mai adaugă resursele și sistemul logic lanțului componentelor sistemice considerate de Schopenhauer.
Părinții pragmatismului american, Charles Peirce și William James leagă, de asemenea, cele cinci elemente sistemice, fără a închide bucla prin percepția comparativă permanentă a ieșirii cu intrarea.

Aplicativii sistemismului

 Primul dintre aceștia este Ștefan Odobleja, precursor al ciberneticii, denumită de el "Psihologia consonantistă", este părintele Teoriei sistemelor, prin cele două volume publicate în anii 1938 și 1939. El introduce pentru prima dată închiderea buclei sistemice, care oferă controlul permanent al mărimii urmărite, aplicațiile sale fiind din domeniul psihologiei.
 Norbert Wiener, recunoscut ca părintele ciberneticii, principiul de bază fiind descris în lucrarea "Cybernetics or Control and Communication in the Animal and the Machine" apărută în anul 1948, extinde spre aplicații tehnice fundamentale principiile enunțate anterior de Odobleja. Wiener a fost preocupat să lege cibernetica de alte domenii, printre care și filozofia, fiind influențat de Baruch Spinoza și Gottfried Wilhelm von Leibniz, în lucrarea "The Human Use of Human Beings - Cybernetics and Society".
 Mario Bunge, fizician la bază, stăpânind bine teoria sistemelor, fiind preocupat și de științele umaniste, extinde aplicațiile acesteia în: filozofie, semantică, etică, ontologie, epistemologie etc.
 Nicolae Vasile, cercetător, inventator, scriitor, român, a extins aplicarea teoriei sistemelor în literatură, pentru caracterizarea personajelor în lucrarea "Sistemismul. De la Școala peripatetică la globalizare".  și varianta în limba engleză, "The Systemism".
Aplicarea sistemismului în teoria cunoașterii constă în sistematizare a cunoștințelor actuale a legaturii dinamice dintre știință, religie și filozofie, în lucrarea "Sistemismul. Bazele științifice". .

Note

Bibliografie

 Arthur Schopenhauer: The World as Will and Representation, vol. 1818/1819, vol. 2, 1844;
 Friedrich Nietzsche: Libertatea voinței și destinul, 1862;
 Charles Peirce: Reasoning and the Logic of Things, Harvard University Press, Cambridge;
 Ștefan Odobleja: Psychologie consonantiste , volumul I în anul 1938, volumul II în anul 1939, Editura Maloine, Paris;
 Mario Bunge:  Scientific Research. Strategy and Philosophy. Berlin, New York: Springer-Verlag, 1967. Reprinted as Philosophy of Science (1998);
 Mario Bunge: Philosophy of Physics. Dordrecht: Reidel, 1973;
 Mario Bunge: The Mind-Body Problem. Oxford: Pergamon, 1980.

Școli și tradiții filozofice

Sistemism