Okyanusya, Büyük Okyanus'a dağılmış adaları kapsayan ülkelerden ve Avustralya'dan oluşan coğrafi bölgedir. Asya'nın güney ve güneydoğusunda, Antarktika'nın kuzeyinde ve Büyük Okyanus ile Hint Okyanusu'nun arasında yer alır. Yüzölçümü 8.970.000 km², nüfusu 35,669,267'dir.

Coğrafya

Ülkeler

Okyanusya'nın sınırları

Büyük Okyanus'taki adaların hepsi Okyanusya'ya bağlı değildir. Asya ve Amerika yakınındaki takımadalar, bu kıtaların parçasıdır. Amerika kıyıları açığındaki adalar, Aleut Adaları ve özellikle Uzak Doğu'daki Japon takımadaları, Endonezya ve Filipinler Okyanusya'ya katılmazlar. Malezya takımadaları zaman zaman Okyanusya'ya bağlı sayılmışsa da, halkları, medeniyetleri ve tüm faaliyetleri bakımından Güneydoğu Asya'ya daha yakındır.

Okyanusya'nın bölümleri
Okyanusya dört kısıma bölünür: Avustralya, Melanezya, Polinezya ve Mikronezya. Büyük Okyanus ile Hint Okyanusu arasında yer alan Avustralya (7.704.000 km²), en kalabalık bölgeleri Büyük Okyanus'a dönük olduğu için bir Okyanusya toprağıdır. Diğer yandan, tarihi de Avrupalıların Okyanusya'yı keşfetmeleri ve yerleşmeleriyle ilgilidir. Melanezya, Avustralya ve Endonezya'nın doğusundaki adaları içine alır. Bu adalara genellikle Yeni Gine de dahildir. Polinezya, Yeni Zelanda takımadaları ile Ekvator'un kuzey ve güneyindeki Orta Büyük Okyanus adalarını kapsar. Mikronezya, Malezya'nın kuzeyindeki takımadaları içine alır. Çeşitli takımadaların adaları genellikle kuzeybatıdan güneydoğuya doğru uzanır ve çoğunlukla yay şeklinde dizilmiştir.

Ada türleri

Avustralya dışında, Okyanusya adaları başlıca üç türdür.
 Yeni Zelanda, Yeni Gine ve Melanezya'nın bazı adaları dağlık yüzey şekillerini ve bugünkü biçimlerini toprak hareketleri sonucunda almıştır. Kıvrılmalar ve kırılmalar genellikle çok yenidir ve bu adalarda sık sık deprem olur, yanardağlar püskürür.
 Polinezya, Melanezya ve Mikronezya takımadalarının çoğu yüzeyden az çok uzak bir denizaltı tabanının üzerindeki volkanik akıntıların sonucudur. Bazıları hâlâ etkin olan yanardağlar çok yüksektir. Hawaii takımadalarında bu yükseklik 2.400 m'yi bulmaktadır.
 Dönenceler bölgesinde yer aldıklarından, adaların çoğu mercan kayalıklarıyla çevrilidir. Örneğin, Avustralya'nın kuzeydoğusundaki Büyük Set. Fakat, Yeni Zelanda'da Avustralya'nın güneyinde ve bazı takımadalarda mercan kayalıkları yoktur. Örneğin, Markiz Adaları. Üstelik denizaltı sığlıkları bazı mercan oluşumlarına taban yerine geçmiş ve bazı takımadalar tamamıyla atollerden oluşmuştur. Örneğin, Tuamotu, Gilbert vb.

İklimi ve bitki örtüsü

Okyanusya adalarının hemen hepsi tropikal bölgededir. Yeni Zelanda takımadalarında, Tazmanya'da ve Avustralya'nın güneydoğusu ile güneybatısında okyanus veya akdeniz tipinde ılıman iklim hüküm sürer. Diğer kısımlarda sıcaklık yılın her ayı yüksektir. Fakat, birçok adanın iklimini doğudan batıya doğru esen alizeler ile kara ve deniz meltemleri yumuşatır. Adaların alizelere açık dağlık yamaçları, rüzgâraltı olan koruntulu yamaçlardan ve düz mercan adalarından daha çok yağış alır. Melanezya adalarının bazılarında güç katlanılan bir ekvator iklimi hüküm sürer. Yeni Gine, Salomon Adaları ve Yeni Hebrides adalarının alçak topraklarını sıtma kırıp geçirir. Büyük Okyanus'taki diğer adalarda bu hastalığa rastlanmaz.

Yerli halklar

Büyük Okyanus'un tüm takımadalarına yüzyıllar boyunca cüretli deniz seferlerine çıkan batı halkları yerleşti. Örneğin, Melanezyalılar, Polinezyalılar. Okyanusya'nın yerli halkı, 3.100.000 kişi (2.500.000'i Malinezya'da) olarak hesaplanmıştır. Avustralya'daki çok ilkel yerli halkların nüfusu az (50.000 kişi) ve dağınıktır. Diğer tüm adalarda, salgınların ve 19. yüzyıl sonunda geleneksel yaşayışın bozulmasının sonucu olarak gerileyen yerli halkların nüfusu bugün, giderek azalmaktadır. Bu yenilenme özellikle Yeni Zelanda Maori'lerinde (130.000 kişi) ilgi çekicidir. Ayrıca ılıman iklime de sahiptir.

Avrupa etkisi
Britanya İmparatorluğu, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri, Okyanusya'nın üç büyük devletidir. Avrupalılar, Okyanusya'nın çeşitli kısımlarını siyasi bakımdan kontrol etmekle yetinmeyerek iklimi elverişli topraklara yerleştiler. Örneğin, Avustralya, Yeni Zelanda, Yeni Kaledonya ve Hawaii. Dönenceler arasındaki diğer adalarda özellikle hindistan cevizi içi, takımadaların çoğunun başlıca gelir kaynağıdır. Bazı maden yatakları çok önemlidir. Örneğin, Yeni Kaledonya'da nikel, fosfatlar vb.

Tarih
Okyanusya'ya hiçbir zaman büyük ölçüde yerleşme olmamıştır. Eski tarihlerdeki yerleşme, göç dalgalarının değil, kısa mesafelerde yer değiştiren, sürekli olarak birbiriyle kaynaşan ve ayrılan küçük grupların sonucudur. Bölgenin ilk halkı oldukları sanılan Papuzlar ve Pigmeler, Yeni Gine'ye, Salomon Adaları'na ve Yeni Hebrides Adaları'na yerleştiler. Tarımla geçinen bu halklardan bazı gruplar, balıkçılık ve gemicilikle uğraştı. Sayısız yasak koyan gizli derneklerin hâkim olduğu bu toplumda, önderlerin görevi sınırlıydı. Sonra, Tazmanyalılar, Avustralyalı ilkel halklar tarafından püskürtülmeden önce Avustralya'yı işgal ettiler. Çok geri olan Tazmanyalılar sadece avcılık ve devşirmecilikle geçiniyorlardı. Avustralya yerlilerinin de başka geçim kaynağı yoktu ama teknikleri daha gelişmişti. Daha sonra gelen Melanezyalılar, Yeni Gine'ye Salomon Adaları'na ve Yeni Hebrides Adaları'nın bir kısmına yerleştikten sonra, Yeni Kaledonya, Fiji Adaları ve Mikronezya'ya geçtiler. Medeniyetleri çok yakından ilgili oldukları Papuların medeniyetine benziyordu. Polinezyalılar geldikleri sırada Fiji Adaları'nda ve Yeni Kaledonya'da Melanezyalılar yerleşmişti. Malezya asıllı olduğu sanılan Polinezyalılar, birdenbire çoğaldığı için veya iç savaşlar yüzünden Büyük Okyanus'un her yanına dağıldı. Mikronezya'yı aştıktan sonra, Hawaii, Cemiyet, Samoa ve Tanga Adaları'na, Paskalya Adası'na ve Yeni Zelanda'ya 14. yüzyılda yerleşti. Yeni Hebrides Adaları'nda ve Yeni Kaledonya'da Melanezyalılarla karıştı. Polinezyalıların sağlam bir hiyerarşiye dayanan toplumlarını çok eski çağdan beri veraset yoluyla işbaşına gelen önderler yönetiyordu. Balıkçılık ve tarımla geçinen Polinezyalılar, Paskalya Adası'ndaki heykeller ve taraçalar gibi çok büyük işler başardılar.

Din

Okyanusya kıtasında baskın din Hristiyanlıktır (%73) 2011 yılında yapılan bir ankette, Melanezya'da %92,Mikronezya'da %93 Polinezya'da %96'lık kesimin kendilerini Hristiyan olarak tanımlamıştır. Geleneksel dinler genellikle animizm ve geleneksel kabileler arasında yaygın olan, doğal güçleri temsil eden ruhlar olan inançtır. 2018 nüfus sayımında, Yeni Zelandalıların %37'si Hristiyan, %48'i dinsiz idi. 2016 nüfus sayımında ise Avustralya nüfusunun %52'si Hristiyan, %30'u dinsiz idi.

Ayrıca bakınız
 Avustralasya
 Okyanusya bayrakları
 Pasifik Birliği
 Pasifik Topluluğu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 "Avustralya ve Okyanusya" , National Geographic
 Okyanusya  fotoğrafları, kayıtları ve dijital nesneler, öncelikle Kaliforniya Üniversitesi, San Diego Kütüphanesi'ndeki "Melanezya Antropolojisi için Tuzin Arşivi"nden alınmıştır.

Okyanusya
Kıtalar
Asya-Pasifik
Büyük Okyanus
Güney Okyanusu
Hint Okyanusu

Okyanusya


Vasile Timiș  (n. 1897, Borșa Maramureș – d. 1984, București) a fost delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Date biografice
A fost funcționar, iar după 1918 fiind ales primar în Borșa.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Note

Bibliografie
Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1897
Decese în 1984
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Maramureșeni
Primari din România

Vasile Timiș


Soukaphone Vongchiengkham (Vientián, Laos - 9 de marzo de 1992) es un futbolista  laosiano que juega como volante. Su equipo actual es el Lanexang United de la Liga Premier de Laos.

Trayectoria
Debutó a los 18 años, jugando para el Ezra FC de la liga de su país.

Tras una excelente temporada en el 2011, siendo catalogado como el mejor jugador juvenil de Laos, dio el gran salto a inicios de 2012 al ser fichado por el Krabi FC de la liga de Tailandia, club en donde juega actualmente.

Selección nacional
Vongchiengkham, a los pocos partidos de jugado en la liga local, demostró sus grandes cualidades en la volante, razón por la cual fue convocado a la selección casi de inmediato.

Hizo su debut el 22 de octubre del 2010, en el partido frente a Camboya. Dos días después anotó su primer gol con la selección absoluta. Su víctima fue la Selección de Filipinas; en un partido válido para clasificarse a la Copa AFF Suzuki 2010 mediante un remate de derecha. Su gol puso el 1-0 (el partido acabaría 2-2).

Ha jugado por su selección en la edición clasificatoria a la Copa Mundial del 2014, además de otros partidos, como de la Copa AFF Suzuki.

Ha jugado 26 partidos internacionales y ha conseguido anotar 6 goles.

Goles internacionales

Clubes

Enlaces externos
Ficha en National Football Teams

Futbolistas de Laos
Palabras largas

Soukaphone Vongchiengkham


මානව කායික විද්‍යාව යනු  නීරෝගී සෞඛ්‍යය තත්ත්වයෙන් පසුවන මානවයන්ගේ යාන්ත්‍රික, භෞතික, සහ ජෛවරසායනික ක්‍රියාවලීන්, ඔවුන්ගේ අවයව, හා ඒවා සෑදී ඇති සෛලයන් පිලිබඳ විද්‍යාවයි. කායික විද්‍යාවෙහි ප්‍රධාන අවධානය යොමුවන්නේ අවයවයන් හා පද්ධතින් පිලිබඳ තලයටයි. මානව කායික විද්‍යාවෙහි බොහෝ අංශයන්  සත්ත්ව කායික විද්‍යා‍වෙහි අනුරූප අංශයන් කෙරෙහි කිට්ටු සමප්‍රභවතාවයක් දක්වන අතර, සතුන් යොදා පරීක්ෂන කිරීම තුලින් කායික විද්‍යාත්මක දැනුමෙහි පදනම සකසා ගැනීමට ඉඩකඩ සැලසී ඇත.  ව්‍යුහ විද්‍යාව සහ කායික විද්‍යාව, කිට්ටු සම්බන්ධතාවයන් දක්වන අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයන් වේ: ස්වරූපය පිලිබඳ විද්‍යාව වන ව්‍යුහ විද්‍යාව හා, ක්‍රියාකාරිත්වය පිලිබඳ විද්‍යාව වන කායික විද්‍යාව, නිසගයෙන් එකිනෙකට බැඳී පවතින අතර වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක විෂය මාලාවෙහි සහබද්ධ අයුරින් අධ්‍යයනය කෙරේ .

ඉතිහාසය
ග්‍රීසියේ සහ ඉන්දියාවෙහි වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක ඉතිහාසය ඉතා පැරණිය. ග්‍රිසියේ කායික විද්‍යාත්මක ඉතිහාසයෙ පිළිබද අවධාරණය කිරිම ඇරිස්ටෝටල් විසින් ආරම්භ කරන ලද අතර ඔහු කාර්යෙහි ව්‍යුහයේ සහ කෘත්‍යය අර ඇති සම්බන්ධතාවය පිලිබද පරිච්චනාත්මක චින්තන ඉදිරිපත් කරන ලදි. ඉන්පසු ක්ලෝසියස් ගැලනසි ක්‍රි.පු. 126-199 දක්වා කාලය කුලදි ශරිරියේ කාර්යයන් පිලිබදව පරියේෂණ පවත්වන ලදි. ශරීරයෙහි කාර්යයන් පිලිබදව පරියේෂණ පැවැත්වු පළමු විද්‍යාඥය ඔහුය. ඉන්දියාවේ ආයුර්වේදයට සම්බන්ධ පැරණි ග්‍රන්ථවල මනුෂ්‍ය ව්‍යුහය විද්‍යාව සහ කායික විදයාව පිලිබද තොරතුරු සටහන්ව පවති.

මධ්‍යකාලින යුගයේදි ඉන්දියානු සහ ග්‍රීක වෛද්‍ය විද්‍යව මුස්ලිම් වෛද්‍යවරැන්ගේ බලපෑමෙන් තවදුරටත් වර්ධනය විය. ඇවිලේනා 980-1037 දක්වා කාලවකවානුව තුළදි වෛද්‍ය විද්‍යාව අදාල පරික්ෂණ පැවැත්විම සහ ප්‍රමාණකරණය සිදු කර, ඉන්පසු ඉබින් අලි - නාෆස් විසින් 213-1288 කාල වකවනු තුළදි කායික විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයෙහි බොහෝ තොරතුරැ අනාවරණය කර ගන්නා ලදි. ඒ අනුව ඔහු හැදවතෙහි ව්‍යුහය ප්‍රථම වතාවකට නිවැරදි විස්තර කනර ලද අතර කිරිටයේ ක්‍රියාකාරිත්වය පෙණහල්ලේ ව්‍යුහය සහ සංසරණ කායකාර්මය පිලිබදව ද නිවැරදි ද විස්තර කරන ලදි.

පුනරැදය කාල සමයේදි බටහිර ලොව කුප කාය විද්‍යාව සහ ව්‍යුහය විද්‍යාව පිලිබද පර්යේෂළු පැවැත්විම අරඹන ලදි. මෙම සමයේදි වවච්ඡේකයා පිලියම් හාවි විසින් සිදුකළ පර්යේෂණ වලදි සංසරණ පද්ධතිය පිළිබද තොරතුරැ සොයා ගන්නා ලදි.

19 වන සියවසේදි කායික විද්‍යාත්මක දැනුම ඉතා සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය විය. මැතියාස් ශිල්ඩන් සහ තියොඩොර් ශ්වෑන් විසින් සොයාගන්නා ලද සෛලීය න්‍යාය තුළින් අවයවයන් සෛල තුළින් නිර්මාණය වි ඇති බව ප්‍රථම වරට සොයා ගන්නා ලදි ක්ලෝඕ බර්නාඩ් 1813-1879 සහ වෝල්ටර් කැනෝන 1871-1945 මෙම සමයේ සිටි තවත් ඉතා ප්‍රසිද්ධ කාය වෛද්‍යවරයන් දෙනෙක් වේ.

සංකලනය, සන්නිවේදනය, සහ සමස්ථිතිය

කායික විද්‍යාව අධ්‍යයනයෙහි ජීව විද්‍යාත්මක පදනම වන්නාවූ, සංකලනය යන්නෙන් අදහස් වන්නේ, මිනිස් සිරුරෙහි බොහෝ කෘත්‍යයන් මෙන්ම අනුබද්ධිත ආකාරද  එකිනෙක සමපාත වන බවය. මෙය ඉෂ්ටසිද්ධ කරගනුයේ, විද්යුත් මෙන්ම රසායනික අයුරින්ද, විවිධාකාරයෙන්  සිදු වන්නාවූ  සන්නිවේදන මාර්ගයෙනි.

මිනිස් සිරුර සැලකූ කල, එහි කෘත්‍යයන් සංකලනයෙහිදි උපයෝගී වන්නාවූ සංඥා පරිග්‍රහණය හා සම්ප්‍රේෂණය සිදුකිරීමේ සුවිශේෂ කාර්යභාරයක්  අන්තරාසර්ග සහ ස්නායු පද්ධතියන්  මගින් සිදු වේ. ස්ථායි අභ්‍යන්තර පරිස්ථිතියක් හෝ වෝල්ටර්  බ්‍රැඩ්ෆර්ඩ්  කැනන් විස්තර කල පරිදි "සජාතීය තත්ත්වයන්" අතුරින් එකක් පවත්වාගෙනයෑමට සිරුර භාවිතා කරන ක්‍රියාවලිය  සමස්ථිතිය ලෙස හැඳින්වේ. pH අගය, උෂ්නත්වය, තරල පරිමාව, පීඩනය හා ආස්‍රැතිය නියාමනය කිරීමට සිරුරෙහි ඇති හැකියාව,  කැනන්ගේ උපග්‍රහණයෙහිදී අන්තර්ග්‍රහණය කෙරෙනුයේ අතිශයින් විකාශයට පත්වූ හා, විවිධ රසායනික සහ විද්‍යුත් ප්‍රතිචාරයන් සියුම්ව සකස්කිරීමට ඉවහල් වන්නාවූ ප්‍රතිපෝෂණ පද්ධතීන් ලෙසිනි.
 එකිනෙකට  සාපේක්ෂව අයනයන්හි සාන්ද්‍රණය (නිද. Na+, K+, H+), ශ්වසන හා මූත්‍ර පද්ධතීන් මගින් දැඩිව නියාමනය කෙරෙන සිරුරෙහි pH අගය තීරණය කරයි.
 සිරුරෙහි උෂ්නත්වය තීරණය කෙරෙනුයේ, ජීවයාගේ බාහිර පරිසරය මගින් හා, ශ්වසන හා හෘද්වාහිනි පද්ධතීන් මගින් නියාමනය කෙරෙන, සිරුර අභ්‍යන්තරයෙහි සිදුවන අපවෘත්තික ක්‍රියාවලීන්ගෙන් නිපැයෙන තාප ප්‍රමාණය විසිනි.
 තරල පරිමාව හා පීඩනය, සහ ආස්‍රැතිය නියාමනය කෙරෙනුයේ මූත්‍ර, හෘද්වාහිනී, සහ ශ්වසන පද්ධතීන් මගිනි.

කායික විද්‍යාව යනු මෙම පද්ධතීන්ගේ සංකලන කෘතයන් සහ ක්‍රියාවලීන් තුලින් පවත්වා ගෙන යන්නාවූ අභ්‍යන්තර පරිසරය හා මිනිස් සිරුරු පිලිබඳ අධ්‍යයනයයි.

පද්ධතීන්
සාම්ප්‍රදායිකව, කායික විද්‍යාවෙහි ශාස්ත්‍රීය ශික්ෂාව විසින් සිරුර දකින්නේ, අන්තර්ක්‍රියාවෙහි යෙදෙන පද්ධතින් සමූහයක සංකලනයක් ලෙසින් වන අතර, මේ එක් එක් පද්ධතිය ස්වීය කෘත්‍යයන් හා අරමුණු සංයුක්තයක් සහිත වේ.

මුත්‍රා පද්ධතිය - වකුගඩු, මුත්‍රා වාහිනී මුත්‍රාශය, මුත්‍රා මාර්ගය වලින් සමන්විතය. රුධිරයෙන් ජලය වෙන්කර (අපද්‍රව්‍ය හා වැඩිපුර ඇති අයනවලින් සමන්විත ජලය මුත්‍රා නිපදවයි.	nephrology (function), urology (structural disease)	renal physiology
ප්‍රතිශක්තිකර පද්ධතිය - සුදු රුධිරාණු තයිමස්, වසා ගැටිති, වසා නාලිකාවලින් සමන්විතය. (වසා පද්ධතියට අයත් වූ) මෙම පද්ධතිය මඟින් සිරුරට අයත්, තමන්ගේම සෛල හා පටක, සිරුරට පිටින් පැමිණෙන සංඝටක හා සෛල හඳුනාගැනීමට හැකියාවක් ලබා දෙන අතර ඒවා ක්‍රියාකාරී නොවන අවස්ථාවකට පත් කිරීම හෝ විනාශ කිරීම සිදු කරයි. එම ක්‍රියාව දේහ, සෛටොතෛයින ග්‍රාහික අණු (receptors) සහ වෙනත් නොයෙක් දේ මඟින් සිදු කරයි. 	immunology	immunology
හෝමෝන පද්ධතිය - හෝමෝන නිපදවන ප්‍රධාන ග්‍රන්ථි (පිටියුටරිය, තයිරොයිඩ් ඇඩ්රීනල්, අග්‍යනාශයික, පැරාතයිරොයිඩ හා ලිංගික (ඩිම්බ කෝෂය, වෘෂණ) වලින් සමන්විතය. නමුත් බොහෝ දුරට සියලු අවයව හා පටක විශේෂිත හෝමෝනයක් ස්‍රාවය කරයි. සංඥා නිකුත් කිරීම මඟින් එක් පද්ධතියක් තවත් පද්ධතියක් සමඟ යම් කිසි අනුපිළිවෙලකට අන්තර් ක්‍රියා කිරීමට සලස්වා ඒවායේ කායික ක්‍රියාකාරකම්වල නොයෙක් වෙනස්කම් සිදු කරයි.	endocrinology	endocrinology
ප්‍රජනන පද්ධතිය - ප්‍රජනන ඉන්ද්‍රියින්වලින් සමන්විත අතර අභ්‍යන්තර, බාහිර ලිංගික අවයව, ජන්මාණු ස්ත්‍රී/ පුරුෂ නිපදවයි. ඒවා සංයෝජනය වන අතර පෝෂ්‍යදායී පරිසරයක් ද පළමුමාස 9 තුළ සපයා දුහාතෘ ජීවිත වර්ධනය මඟ සලසයි. 	gynecology (women), andrology (men), sexology (behavioral aspects) embryology (developmental aspects)	reproductive physiology
integumentary system - සිරුර ආවරණය කරන සමෙන් ද (රෝම, නියපොතු හා අනෙකුත් කෘත්‍යාත්මක වැදගත් ස්වේද ග්‍රන්ථි, ස්නේහ ස්‍රාවී ග්‍රන්ථි ඇතුළත ද්‍රව්‍ය රඳවා තබා ගන්නා අතර, ව්‍යුහයක් හා ආරක්ෂාවක් සපයයි. බාහිර පරිසරය සමඟ ක්‍රියා කරන වැදගත් සංවේදන පද්ධතියකි. 	dermatology	cell physiology

පද්ධති වශයෙන් ඇති බෙදීම් සමහර විට නියමයක් වේ. බොහෝ ශරීරාංග එක් පද්ධතියකට වඩා අයත් වේ. මෙම පද්ධති කෘත්‍ය අනුව කළල උපත හා අනෙකුත් ක්‍රම අනුව වර්ග කළ යුතුය. විශේෂයෙන් ස්නායු අන්ත්‍යසාවී පද්ධතිය, ස්නායු හා අග්න්‍යස්‍රාවී පද්ධතිය අතර සංකීර්ණ අන්තර් ක්‍රියා (ශාරීරික කායික විද්‍යාව පවත්වාගන්නා) ඇත.

තවදුරටත් කායික විද්‍යාවේ බොහෝ පැතිකඩ ඉන්ද්‍රී පද්ධති වර්ගීකරණය මෙන් ලෙහෙසි නැත. රෝගවලදි කායික විද්‍යාව වෙනස වන්නේ කෙසේ ද යන්න පිළිබඳ අධ්‍යයනය ව්‍යාධි කායික විද්‍යාවයි.

බාහිර සබැඳි

 Human Physiology textbook at Wikibooks
 Overview  at Medical College of Georgia

ජීව විද්‍යාව

මානව කායිකවේදය


La  es una estación de tren localizada en Maibara, Shiga, Japón. Es la estación terminal sur de la línea Principal Hokuriku de JR West y el límite del control de la Línea Principal Tōkaidō entre JR West y JR Central

La estación abrió en 1889. Desde 1987, su operador principal ha sido JR West, aunque JR Central gestiona las vías del Shinkansen.

Líneas
 JR West
 Línea Principal Tōkaidō (Línea Biwako)
 Línea Principal Hokuriku
 JR Central
 Tōkaidō Shinkansen
 Línea Principal Tōkaidō (para Ōgaki y Gifu)
 Ohmi Railway
 Línea Principal

Andenes

 JR
 Tiene tres plataformas centrales con seis vías para las líneas Tōkaidō y Hokuriku. Hay una plataforma lateral con cinco vías para el Tōkaidō Shinkansen
 Ohmi Railway
 Tiene una plataforma central con dos vías.

Historia
 1 de julio de 1889 - Apertura
 4 de julio de 1931 - Apertura de la estación de Ohmi Railway
 25 de julio de 1955 - Electrificación entre la estación de Inazawa y Maibara
 19 de noviembre de 1956 - Electrificación entre la estación de Kioto y Maibara. Toda la línea Tokaido queda electrificada
 1 de noviembre de 2003 - Inicio de servicios usando la tarjeta ICOCA

Estaciones adyacentes

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial en JR West
 Sitio oficial en JR Central
 Sitio oficial en Ohmi Railway

Estaciones de West Japan Railway Company
Línea Principal Tōkaidō
Estaciones de Central Japan Railway Company
Tōkaidō Shinkansen
Estaciones de Ohmi Railway
Estaciones de ferrocarril de Shiga

Estación de Maibara


Sărărie  este o stradă situată în Municipiul Iași.

Descriere
Strada începe din zona Târgu Cucului și se termină la Șoseaua Ștefan cel Mare și Sfânt, din zona Copou.

Etimologie
Denumirea străzii provine din cuvântul sărărie. Se spune că în această zonă exista un depozit de sare, aparțănând ocnelor domnești din zona Bacăului.

Istoric
În secolul al XIX lea strada purta denumirea de "Drumul Hotinului". Scriitorul Aurel Leon descria în ziarul "Opinia", în 1936, despre tramvaele Sărăriei.

Monumente istorice și clădiri
 Casa Sion (1829-1833); strada Sărăriei 22, IS-II-m-B-04024
 Casa Anastasie Bașotă (1838); strada Sărăriei 14, IS-II-m-B-04023
 Biserica Vulpe (1844); strada Sărăriei 40, IS-II-m-B-04025
 Casă (începutul secolului XIX), Stradela Sărăriei 4, IS-III-m-B-04021
 Casă (mijlocul secolului XIX); strada Sărăriei 43, IS-III-m-B-04026
 Casă (a doua jumătate a secolului XIX); strada Sărăriei 91, IS-III-m-B-04027
 Casa Mungiu – locuință, fostă a scriitorului Constantin Stere (a doua jumătate a secolului XIX), Stradela Sărăriei 6, IS-III-m-B-04022
 Școala "Spiru Haret", orfelinat catolic (începutul secolului XX), Str. Sărăriei 134, IS-III-m-B-04029
 Bloc de locuințe (prima jumătate a secolului XX); strada Sărăriei 111, IS-III-m-B-04028
 Casa sculptorului Richard Hette (mijlocul secolului XX); strada Sărăriei 142, IS-III-m-B-04318
 Fostul sediu al revistei "Contemporanul" (secolului XX); strada Sărăriei 15, IS-IV-m-B-04361

Galerie de imagini

Note

Legături externe

Străzi din Iași

Strada Sărărie din Iași


An Anthurium molle in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduardo G. Gonçalves ngan J.G.Jardim. An Anthurium molle in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium molle


Tokyo Bay zone er et geografisk område lidt sydøst for centrum af Tokyo. Under de olympiske lege i 2020 vil Tokyo Bay zonen referere til en gruppering af sportsafviklingssteder (arenaer), der alle ligger samlet i denne del af Tokyo. Områder omfatter også den kunstige ø Odaiba, hvor de fleste begivenheder i Tokyo Bay zonen finder sted.

Bay zone

Tokyo Bay zone


Emanuele Trevi (né à Rome le  ) est un écrivain et critique littéraire italien.

Biographie
Emanuele Trevi est né à Rome, il est le fils de Mario Trevi, un psychanalyste jungien.
Il a écrit de nombreux essais critiques sur des personnalités littéraires. Son travail sur le poète italien Pietro Tripodo a remporté le prix Sandro Onofri. Il a également édité une anthologie avec l'écrivain Marco Lodoli. Son livre Qualcosa di scritto (Quelque chose d'écrit) a remporté le prix de littérature de l'Union européenne en 2012. En 2021, son livre  a remporté le prix Strega.

Publications
 Istruzioni per l'uso del lupo, Castelvecchi, Rome, 1994 e 2002; Elliot Edizioni, Rome 2012, .
 Musica distante: meditazioni sulle virtù, Mondadori, Milan 1997; Ponte alle Grazie, Milan, 2012,
 .
 .
 L'onda del porto. Un sogno fatto in Asia, Laterza, Rome-Bari 2005,
 E. Trevi- Mario Trevi, Invasioni controllate, Castelvecchi, Rome 2007,
 E. Trevi- Raffaele La Capria, Letteratura e libertà, Fandango Libri, Rome, 2009,
.
. (Prix de littérature de l'Union européenne (2012).)
 .
.
.
.
.
.
Viaggi iniziatici. Percorsi, pellegrinaggi, riti e libri, Turin, UTET, 2021, .

Notes et références

Liens externes

Naissance à Rome
Naissance en janvier 1964
Écrivain italien du XXe siècle
Écrivain italien du XXIe siècle

Emanuele Trevi


Kompleks dvora i kapele sv. Marije je sakralno-profani objekt u naselju Strmac Pribićki koje je u sastavu općine Krašić, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kasnobarokna crkva s kraja 18. stoljeća je jednobrodna građevina pravokutnog tlocrta s užim poligonalnim svetištem, zvonikom u središnjoj osi glavnog pročelja te pravokutnom sakristijom. Svođena je bačvasto sa susvodnicama, a apsida polukupolom. Uz oslik u brodu s kraja 18. stoljeća s motivima izvedenim unutar medaljona okvira tipičnih za rokoko, u crkvi je sačuvan glavni oltar kasnobaroknih karakteristika nastao u isto vrijeme.

Zaštita
Pod oznakom Z-2067 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Zagrebačkoj županiji
Grkokatoličke crkve u Hrvatskoj
Krašić

Kompleks dvora i kapele sv. Marije u Strmcu Pribićkom


Bricqueville () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Population

See also
Communes of the Calvados department
Bricqueville-la-Blouette
Bricqueville-sur-Mer

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Bricqueville


In der Liste der Kulturdenkmale in der Altstadt (Meißen) (A–I) sind die Kulturdenkmale der am linken Ufer der Elbe gelegenen historischen Altstadt der Stadt Meißen verzeichnet, die bis Februar 2021 vom Landesamt für Denkmalpflege Sachsen erfasst wurden und deren Anschrift mit den entsprechenden Anfangsbuchstaben beginnt (ohne archäologische Kulturdenkmale). Die Anmerkungen sind zu beachten.

Diese Aufzählung ist eine Teilmenge der Liste der Kulturdenkmale in Meißen.

Aufteilung
Straßenname  Am Steinberg, An der Frauenkirche – Baderberg, Burgstraße – Domplatz – Elbstraße – Fleischergasse, Freiheit – Gerbergasse, Görnische Gasse – Heinrichsplatz, Hohlweg

Liste der Kulturdenkmale in der Meißner Altstadt (A–I)

|}

Tabellenlegende

Anmerkungen

Quellen

 Städtebaulicher Rahmenplan mit den Kulturdenkmalen auf stadt-meissen.de (PDF-Datei, S. 9; 6,5 MB)

Weblinks

Altstadt


الأحرف السبعة بمفهومها العام في علم قراءات القرآن هي: عبارة عن التنوع اللفظي، والتعدد اللغوي، في الخصائص التي نزل بها القرآن من حيث أن جمع معظم اللغات العربية المتداولة في ذلك الوقت، فكان مشتملا على الألفاظ العربية باستعمالاتها المتعددة. كما أن الكلمة الواحدة قد تكون متعددة الاستعمال باختلاف حروفها، فمثلا: إبراهيم؛ يقال فيه أيضا: ابراهام، وإبرهيم، وهكذا. فأحرف الهجاء العربية تبنى منها الكلمة، وتتعدد اللغات العربية في استعمال الكلمة الواحدة بالاختلاف في الحروف. فينطق الحرف تاما على أصله، أو ينطق ممزوجا بحرف آخر، أو بتقليل نطقه، أو بتغيير حركاته، أو غير ذلك، وهذا يجعل اللفظ الواحد متعدد اللغات.

الحرف في اللغة
يطلق لفظ الحرف في اللغة على عدة معان منها: ذروة الشيء وأعلاه، ومنه حرف الجبل أي قمته، ويطلق أيضا على حرف التهجي، وعلى طرف الشيء، وعلى الوجه، وهو المناسب لموضوعنا.

آراء حول المراد بالأحرف السبعة
وردت آراء كثيرة حول هذا الموضوع منها:
 قيل الأحرف السبعة هي سبع لغات متفرقة في القرآن كله وهي لغات قبائل من العرب على معنى أن بعض القرآن نزل بلغة قريش وبعضه بلغة كنانة وبعضه بلغة أسد وبعضه بلغة هذيل وبعضه بلغة تميم وبعضه بلغة قيس عيلان وبعضه بلغة أهل اليمن، واختار هذا الرأى أبو عبيد القاسم بن سلام وثعلب وابن عطية وآخرون ودليلهم عدم معرفة بعض الصحابة القرشيين لبعض ألفاظ القرآن إلا من بعض العرب كما وقع لابن عباس في كلمة فاطر حيث روى عنه أنه قال: لم أكن أدري ما فاطر السماوات والأرض حتى أتى أعرابيان يختصمان في بئر فقال أحدهما: أنا فطرتها أي ابتدأتها وأجيب عن ذلك بأن عدم معرفة ابن عباس لمعنى هذه الكلمة لا يدل على أن اللفظة غير قرشية لجواز أن يكون قد غاب معناها فقط عن ابن عباس وليس بلازم أن يحيط المرء بكل معانى لغته أو بألفاظها، بل قيل: اللغة لا يحيط بها إلا معصوم. ويضاف إلى ذلك أن التوسعة ورفع الحرج والمشقة المقصود من الأحرف السبعة لا يتفق وهذا الرأى لأنه يترتب عليه أن يكون القرآن الكريم أبعاضا، وأن كل بعض بلغة، ويلزم من ذلك أن كل شخص لا يقرأ من القرآن إلا ما نزل بلغته.
 قيل: الأحرف السبعة هي سبعة أوجه، هي الأمر والنهى والوعد والوعيد والجدل والقصص والأمثال، أو هي: الأمر والنهي والحلال والحرام والمحكم والمتشابه والأمثال. ورد هذا الوجه بأن التوسعة كما هو مفهوم من الأحاديث والروايات الواردة في نزول القرآن على سبعة أحرف هي خاصة بالألفاظ وليس بالمعاني، وذلك بأن تقرأ الكلمة على وجهين أو ثلاثة، ولا يمكن أن تكون التوسعة في تحريم حلال ولا في تحليل حرام، ولا في تغيير شيء من المعانى المذكورة.
 قيل: الأحرف السبعة هي القراءات السبع وهذا قول واه سببه اتحاد العدد بين الأحرف السبعة والقراءات التي اعتمدها ابن مجاهد (ت 324 هـ) وجمعها وهي قراءات سبع لقراء سبعة. وممن ينسب إليهم هذا القول الخليل بن أحمد الفراهيدي (ت 170 هـ) وتوجيه موقف الخليل بن أحمد هذا لا يتناسب والتعليل السابق الذي يُرجع السبب في هذا اللبس الذي يخلط بين القراءات السبعة والأحرف السبعة، إلى جمع ابن مجاهد (ت324 هـ) للقراءات السبع، ومن ثم يقول أحد الباحثين وهو الدكتور محمد الحبش: وأحب هنا أن أوضح رأي العلامة الجليل الخليل بن أحمد الفراهيدى، فهو بلا ريب إمام العربية وحجة النحاة ولاشك أن انفراده بالرأى هنا لم ينتج من قلة إحاطة أو تدبر، ومثله لا يقول الرأى بلا استبصار، وانفراد مثله برأي لا يلزم منه وصف الرأي بالشذوذ أو الوهن. وغير غائب عن البال أن الخليل بن أحمد الفراهيدى الذي توفي عام 170 ه لم يدرك عصر تسبيع القراءات، حيث لم تشتهر عبارة القراءات السبع إلا أيام ابن مجاهد، وهو الذي توفي عام 324 هـ. ولم يكن الخليل بن أحمد يعني بالطبع هذه القراءات السبع التي تظاهر العلماء على اعتمادها وإقرارها بدءاً من القرن الرابع الهجري، ولكنه كان يريد أن ثمة سبع قراءات قرأ بها النبي وتلقاها عنه أصحابه، ومن بعدهم أئمة السلف، وهي تنتمي إلى أمهات قواعدية لم يتيسر من يجمعها بعد ـ أي في زمن الخليل وأنها لدى جمعها وضبطها ترتد إلى سبعة مناهج، وفق الحديث: «إن هذا القرآن أنزل على سبعة أحرف».
 ذهب جمع غفير من العلماء من أبرزهم أبو الفضل الرازي وابن قتيبة وابن الجزري وغيرهم إلى أن الأحرف السبعة هي سبعة أوجه لا يخرج عنها الاختلاف في القراءات وهي:
 اختلاف وجوه الإعراب.
 اختلاف بالنقص والزيادة.
 الاختلاف بالتقديم والتأخير.
 الاختلاف بالإبدال.
 اختلاف اللهجات كالفتح والإمالة والتفخيم والترقيق والإظهار والإدغام.
وقد لقى هذا الرأى شهرة ورواجا عند كثير من العلماء وقد تعصب له الشيخ عبد العظيم الزرقاني في مناهل العرفان ورجحه على غيره وساق الأمثلة لكل وجه منها وقرر أنه الرأي الذي تؤيده الأحاديث الواردة في هذا المقام، وأنه الرأي المعتمد على الاستقراء التام دون غيره، وردَّ على كل اعتراض وجه إليه وإن بدا عليه التكلف في بعض هذه الردود.واعترض على هذا الرأى بأن الرخصة في التيسير على الأمة بناء على هذا الرأي غير واضحة ولا ظاهرة، فأين الرخصة في قراءة الفعل المبنى للمعلوم مبنيا للمجهول أو العكس، وأين هي أيضا في إبدال حركة بأخرى، أو حرف بآخر، أو في تقديم وتأخير، فإن القراءة على وجه من هذه الوجوه المذكورة لا يوجب مشقة في شيء، يحتاج معها إلى أن يسأل النبى صلى الله عليه وسلم ربه المعافاة لعلة أن الأمة لاتطيق القراءة على وجه واحد ولا اثنين ولا ثلاثة من هذه الوجوه المذكورة، كما جاء ذلك في الأحاديث النبوية التي تحدثت عن قضية نزول القرآن على سبعة أحرف.
 ذهب سفيان بن عيينة وابن جرير وابن وهب والقرطبي ونسبه ابن عبد البر لأكثر العلماء إلى أن المراد بالأحرف السبعة سبع لغات في كلمة واحدة تختلف فيها الألفاظ مع اتفاق المعانى وتقاربها مثل (هلم، أقبل، تعال، إلي، قصدي، نحوي، قربي) فإن هذه سبعة ألفاظ مختلفة يعبر بها عن معنى واحد وهو طلب الإقبال، والمقصود أن منتهى ما يصل إليه عدد الألفاظ المعبرة عن معنى واحد هو سبعة وليس المقصود أن كل معنى في القرآن عبر عنه بسبعة ألفاظ من سبع لغات.وأصحاب هذا الرأى أيدوا كلامهم بأن التيسير المنصوص عليه في الأحاديث متوفر في هذا الرأي ثم هم يرون أن الباقى من هذه اللغات الست أو الحروف الستة هو حرف قريش دون غيرهم.

الغاية من نزول القرآن على سبعة أحرف
بحسب بعض الآراء فإن الغاية من نزول القرآن بسبعة أحرف هي:
 التهوين والتيسير على الأمة والتوسعة عليها في قراءتها للقرآن الكريم كما تدل على ذلك الأحاديث النبوية الواردة في هذا المقام ومنها:

 إثراء التفسير والأحكام الشرعية بتعدد الأحرف، لأن تعدد الأحرف يترتب عليه تعدد المعاني وتزاحمها على سبيل الإثراء والتأييد، لا على سبيل التعارض أو التناقض.
 إظهار كمال الإعجاز بغاية الإيجاز لأن كل حرف مع الآخر بمنزلة الآية مع الآية في دلالتها وفيما اشتملت عليه.

مراجع

أحاديث نبوية
تجويد
روايات القرآن
مصطلحات إسلامية
مصطلحات قرآنية

أحرف سبعة


Čista ljubav hrvatska je telenovela snimana 2017. i 2018. godine. Broji 173 epizode.

Popis epizoda

Vanjske poveznice

Popisi epizoda televizijskih serija

Popis epizoda Čiste ljubavi


Johannes Dörflinger (* 12. April 1941 in Konstanz) ist ein zeitgenössischer deutscher Maler, Graphiker und Objektkünstler, der besonders durch sein Skulpturenprojekt "Kunstgrenze" bekannt wurde.

Leben und Werk
Johannes Dörflinger studierte 1960 bis 1961 bei Otto Laible und Georg Meistermann Malerei an der Kunstakademie Karlsruhe und von 1962 bis 1965 Malerei an der Hochschule der Künste Berlin. 1965 war er Meisterschüler bei Hann Trier. Es folgten Stipendienaufenthalte in London und New York, wo  er 1969 Dozent für Malerei an der New York University wurde. Ab 1972 bezog er ein Atelier in London.

1969 bis 1970 malte er in Irland und New York den Zyklus "Das essende Quartett". In den Jahren zwischen 1976 und 1981 entstand seine Serie "Lebenszyklus", bei der es dem Künstler "um die Einbettung des Individuums in größere Zusammenhänge" ging. Sie besteht aus 12 Bildern, die sowohl für die 12 Monate als auch für die Sternzeichen stehen. Seit 1980 schuf er zahlreiche Pastelle mit Themen aus den Bereichen Mensch und Baum, Berg und Figur oder Flügel und Mensch.

Polaroid-Bilder
1984 entstanden seine "Vogelbilder". Sie bestehen aus übermalten Polaroid-Fotografien; Ausgangspunkt aller Bilder waren Fotos eines geschnitzten Vogels aus dem Gebiet des westafrikanischen Senufo-Volkes. Auch die Serie "Apokalypse – offen" besteht aus bemalten Polaroid-Transformationen. Dörflinger war, ebenso wie Pablo Picasso, von den alten illuminierten spanischen Beatus-Handschriften fasziniert und verfremdete Einzelheiten aus den Blättern mit eigenen Objekten, wodurch er die Phantasien über die letzten Dinge spielerisch umdeutete.

Tarot-Serien
Während seines mehrjährigen Aufenthalts in New York kam Dörflinger Ende der sechziger Jahre mit amerikanischen Künstlern zusammen, die sich von der Ikonografie der Tarot-Karten angezogen fühlten. Das Thema, besonders die Sinnbilder der 22 Trumpfkarten, beschäftigten ihn bis zur Gegenwart. 1975 entstand ein erster Bilderzyklus mit Granolithographien in einer gepünktelten Maltechnik, 1988 eine Oscar Schlemmer gewidmete Tarot-Serie mit Handsiebdrucken und 2002 die Skulpturen "Tarot – Modelle für Groß-Skulpturen", die schließlich Grundlage für die "Kunstgrenze" wurden.

Johannes Dörflinger-Stiftung
2004 wurde die Johannes Dörflinger-Stiftung mit Sitz in Kreuzlingen (Schweiz) gegründet. Aufgabe der gemeinnützigen Stiftung ist die Pflege und Erforschung seines künstlerischen Werkes. Dies geschieht durch Herausgabe von Büchern und ständig wechselnde Themenausstellungen in Kreuzlingen, so zum Beispiel 2011 die Ausstellung "Himmelskörper kannibalisch".

Kunstgrenze
Die Stadt Konstanz ersetzte 2007 den Maschendraht-Grenzzaun zwischen Konstanz und Kreuzlingen durch eine "Kunstgrenze", bestehend aus 22 Tarot-Skulpturen von Dörflinger, mit den Motiven der Großen Arkana. Die 6 Meter hohen, rot beschichteten Skulpturen aus Edelstahl stehen auf 2 Meter hohen silbergetönten Edelstahlsockeln, in die die Titel der Skulpturen in vier Sprachen eingefräst wurden. Die Skulpturen werden nachts angestrahlt, die Grenze wird durch Kameras überwacht. Die östlichste der Skulpturen ist inzwischen das gemeinsame Seezeichen von Konstanz und Kreuzlingen.

Dörflinger lebt und arbeitet in London, auf Gozo, in Konstanz und in Göschweiler im Schwarzwald.

Zitat

Ausstellungen
 1974: Institute of Contemporary Arts, London
 1976: Overbeck-Gesellschaft, Lübeck
 1981: Serpentine Gallery, London
 1983: Augustinermuseum, Freiburg im Breisgau
 1985: Kunstverein Ulm
 1988: Galerie Der Spiegel, Köln
 1989: Galerie Döbele, Stuttgart
 1990: Galerie Roswitha Haftmann, Zürich
 1994: Arp Museum Bahnhof Rolandseck
 1994: Museum Abtei Liesborn
 1994: Niedersächsisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte, Oldenburg
 2000: Städtisches Kunstmuseum Singen
 2001: Städtisches Kunstmuseum Spendhaus Reutlingen
 2007: Kunstverein Konstanz – "Kunstgrenze"
 2011: Johannes Dörflinger-Stiftung, Kreuzlingen (Schweiz)

Arbeiten in öffentlichen Sammlungen (Auswahl)

Veröffentlichungen, Ausstellungskataloge
 Johannes Dörflinger. Malerei und Zeichnungen. Hrsg. Hans H. Hofstätter; Red. Jochen Ludwig. Augustinermuseum Freiburg im Breisgau, 1983.
 Johannes Dörflinger. Der Berg / Gozitan Mountain. Pastelle. Fischer Fine Art Limited, London 1985.
 Jill Lloyd: Johannes Dörflinger. Pastelle und Zeichnungen. Galerie Döbele, Stuttgart 1989.
 Johannes Dörflinger. Baum und Vogel. Kohlezeichnungen und Pastelle. Gedanken und Betrachtungen zum Werk des Künstlers von Wolfram Vogel und Hermann Kinder. Stadler, Konstanz 1989, ISBN 3-7977-0205-1.
 Johannes Dörflinger. Malerei und Zeichnung 1981–1993. Hans Thoma-Gesellschaft / Kunstverein Reutlingen und Städtisches Kunstmuseum Spendhaus Reutlingen 1993, ISBN 3-927228-50-8.
 Hans J. von Büdingen: In Gozo. Johannes Dörflinger Skulpturen. Fotos. Peter Hamm. Waldgut, Frauenfeld 1995, .
 Johannes Dörflinger. Eine Monographie / A monograph. Hrsg. Siegfried Gohr. Wienand, Köln; Graue Edition, Zug/Schweiz 1999, ISBN 3-906336-26-3.
 Johannes Dörflinger. BilderFindung / Tools of invention. Redaktion: Siegfried Gohr, Walter Sauer. Wienand, Köln; Graue Edition, Zug/Schweiz 2003, ISBN 3-906336-37-9.
 Johannes Dörflinger. Baum-Idee. Mit Beiträgen von Kathleen Bühler, Siegfried Gohr, Amelie-Claire von Platen. Johannes-Dörflinger-Stiftung, Niggli, Sulgen 2006, ISBN 3-7212-0594-4.
 Johannes Dörflinger. Kunstgrenze. Skulptur Idee Ort. Mit Beiträgen von Helmut Bachmaier. Johannes-Dörflinger-Stiftung, Niggli, Zürich 2008, ISBN 978-3-7212-0677-7.

Literatur
 Christoph Bauer: Schönheit und Wahrheit. Was ist uns wichtig am Werk von Johannes Dörflinger? In: Südkurier. vom 1. Oktober 1996.
 Siegfried Gohr: Johannes Dörflinger. Apokalypse – offen. In: Scheidewege. Jahresschrift für skeptisches Denken. Hirzel, Stuttgart, 40-2010/2011, .
 Siegfried Gohr, Bettina Rosenburg: Johannes Dörflinger. Kunstgrenze. Betrachtung der Skulpturen. Johannes Dörflinger Stiftung.
 Waltraut Liebl: Johannes Dörflinger. Das Schöne und das Wahre. In: Bodensee-Hefte. 1/1990, .
 Hans Preis: Johannes Dörflinger. Alchemie und Landschaft. In: die Kunst. 11, 1986.
 Walter Rügert, Andy Theler (Hrsg.): Vom Grenzzaun zur Kunstgrenze. Zur Geschichte eines ungewöhnlichen Projekts. Konstanz 2007, ISBN 978-3-89669-642-7.
 Fritjof Schultz-Friese: Johannes Dörflinger, Schöpfer der weltweit ersten Kunstgrenze feierte 70.Geburtstag. In: Bodensee-Woche. vom 17. April 2011.

Weblinks

 Website der Johannes-Dörflinger-Stiftung

Einzelnachweise

Grafiker (Deutschland)
Maler (Deutschland)
Objektkünstler (Deutschland)
Bildender Künstler (Konstanz)
Deutscher
Geboren 1941
Mann

Johannes Dörflinger (Künstler)


Burunkaya, Dinar - Afyonkarahisar ili Dinar ilçesine bağlı köy
 Burunkaya, Çaycuma - Zonguldak ili Çaycuma ilçesine bağlı köy

Burunkaya


Juan Gabriel Vásquez () este un scriitor și jurnalist din Columbia, considerat unul dintre romancierii latino-americani cei mai importanți din generația sa.

Biografie
S-a născut într-o familie de avocați și a studiat dreptul la Universidad de Rosario din Bogotá și după absolvire a plecat la Paris, unde a obținut un doctorat în literatură latino-americană la Sorbona (1996-1999). Apoi a trăit într-un mic oraș, din Ardeni, în Belgia, iar după un an s-a mutat la Barcelona. Astăzi locuiește în Bogotá. Deși îl consideră pe Gabriel García Márquez ca maestrul său, totuși s-a îndepărtat de realismul magic al acestuia, realizând în romanele sale o îmbinare subtilă între imaginar și realitate. Cristina Manole consideră că romanul El ruido de las cosas al caer (2011) "trece dincolo de realismul magic și se cantonează în spațiul lucidității active. O realitate dură, istorii cu pasaje violente, unde traficul de droguri desenează un drum al traficului de conștiințe, o istorie individuală și colectivă unde binele și răul rămân suspendate într-un limb al eticii." Este "un roman dur, cu personaje reale în timp real."

Cel mai recent roman al său, La forma de las ruinas (2015), tradus în limba română cu titlul Forma ruinelor (2018) conține numeroase detalii autobiografice. Este editorialist al cotidianului columbian El Espectador. Cărțile sale au fost traduse în peste 15 limbi. Juan Gabriel Vásquez a mărturisit că există două cărți care au făcut să dorească să devină scriitor: Un veac de singurătate de Gabriel García Márquez și Ulysse de James Joyce. Mario Vargas Llosa (Premiul Nobel pentru Literatură, 2010) a afirmat că Juan Gabriel Vásquez este "Una dintre cele mai originale voci ale literaturii latino-americane contemporane."

Scriitorul afirmă în Nota autorului din teza sa de licență publicată, despre pasiunea sa pentru literatură că, după terminarea studiilor:

Scrieri

Romane
A publicat până în prezent (2018) șapte romane:
 Persona (1997)
 Alina suplicante (1999)
 Los informantes (2004)
 Historia secreta de Costaguana (2007)
 El ruido de las cosas al caer (2011), tradus în română: Zgomotul lucrurilor în cădere, Ed. Polirom, 2014. Distins cu Premio Alfaguara Novela și cu International IMPAC Dublin Literary Award (2014)
 Reputaciones (2013)
 La forma de las ruinas (2015). Tradus în l. română de Marin Mălaicu-Hondrari, cu titlul Forma ruinelor, Polirom, 2018

Proză scurtă
 Los amantes de Todos los Santos (2001)

Biografie
Joseph Conrad: el hombre de ninguna parte (2004)

Eseuri
 El arte de la distorsión, (2009), Ed. Alfaguara, Madrid
 Viajes con un  mapa en blanco (2018), Ed. Alfaguara, Madrid

Traduceri
A tradus din operele lui John Hersey, John Dos Passos, Victor Hugo, E. M. Forster

Alte publicații
La venganza como prototipo legal alrededor en la Ilíada, (Răzbunarea ca prototip legal în jurul Iliadei), teză de licență ca avocat, Universidad del Rosario, Bogotá, 1996. Publicată în 2011 de Editorial Universidad del Rosario, 126 pp.

Note

Nașteri în 1973
Oameni în viață
Romancieri columbieni

Juan Gabriel Vásquez


Kristie Boogert (Oud-Beijerland, Países Bajos, 16 de diciembre de 1973), es una extenista neerlandesa, su mayor éxito profesional fue ganar la medalla de plata en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000.

Referencias

Tenistas femeninas de los Países Bajos
Medallistas olímpicos de plata de Sídney 2000
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000
Nacidos en Róterdam

Kristie Boogert


Hertug Bernhard 1. af Sachsen (født omkr. 950, død 9. februar 1011) var hertug af Sachsen fra 973 til 1011. Han var søn af Hermann Billung og Oda. Han blev udnævnt til hertug af Sachsen i 973 af den tysk-romerske kejser Otto 2. som den første af Huset Billung.

Han kæmpede mod danerne under deres invasioner i 974, 983 og 994. I striden om arvefølgen i det Tysk-romerske rige efter Otto 2.'s død støttede han dennes søn Otto 3. i kampen med Henrik 2. af Bayern. I 986 blev han udnævnt til marskal, og i 991 og 995 deltog han i kejser Otto 3.'s felttog mod slaverne. Han øgede gradvist sin magt i forhold til kejseren, således at hvor hans far havde været kejserens repræsentant overfor sachserne, blev han sachsernes repræsentant overfor kejseren.

Han var gift med Hildegard af Stade, datter af grev Henrik 1. af Stade. Sammen fik de børnene:

 Herman (død ung)
 Bernhard, hertug af Sachsen 1011-1059
 Thietmar (død 1048)
 Gedesdiu (eller Gedesti) (død ca. 1040), abbedisse i Metelen (fra 993) og Herford (fra 1002)

Huset Billung
Hertuger af Sachsen

Bernhard 1. af Sachsen


NK Kamensko je nogometni klub iz karlovačkog naselja Kamenskog. Trenutačno je u stanju mirovanja.

Povijest
Nogomet se u Kamenskom počeo igrati početkom 30-ih godina 20. stoljeća (1933. ili 1934. godine). U to vrijeme nije postojao organizirani klub, već se mladež iz Kamenskog sama organizirala i igrala prijateljske utakmice sa susjednim selima i momčadima. Prvu loptu u Kamensko donio je trgovac V. Jakić, ali je pravi poticaj razvoju nogometa bio dolazak Franje Stipošeka, bivšeg igrača zagrebačke Concordije i karlovačkog Građanskog, za učitelja 1939. godine. Zbog početka Drugog svjetskog rata nogomet se prestaje igrati, ali se prve utakmice organiziraju već početkom 1945. godine.

Skupina mještana, na čelu s igračem beogradskog Partizana Kirilom Simonovskim, koji je tada služio vojni rok u Karlovcu, 1947. godine osniva Sportski Aktiv Kamensko. SAK se nije natjecao u službenim prvenstvima.

Dana 18. siječnja 1951. godine održana je osnivačka skupština kluba pod imenom Fiskulturni aktiv Kamensko, ali iste godine mijenja ime u NK Pobjeda Kamensko. Prvi predsjednik kluba bio je Josip Bucalić Kokeza, tajnik Vladimir Lemić, dok je blagajnik bio Marko Žalac. Boja kluba bila je plavo-bijela, dok je zastava bila plava. Prvu utakmicu klub je odigrao protiv Vatrogasca iz Gornjeg Mekušja, te je istu izgubio rezultatom 6:0. Prvo igralište kluba bilo je na mjestu benzinske postaje u krugu vojarne. Službeni naziv igrališta bio je JNA. Na ovom terenu se igralo do 1955. godine, kada se seli preko puta vojarne. NK Pobjeda ovo ime klub nosi do 1955. godine, kada se nakon 5 kola klub gasi.

Rad kluba obnavlja se 1959. godine, te od tada nosi današnje ime, NK Kamensko. Do novog prestanka rada kluba dolazi 1963. godine, ali se već u sezoni 1965./66. klub vraća u službena natjecanja. 1980-ih godina dolazi do intenziviranja rada, a od 1983. godine u sklopu kluba postoje juniorska i pionirska selekcija.

Početkom Domovinskog rata, klub prestaje s radom, s obzirom na to da su Kamensko okupirali pobunjeni Srbi. Prvu službenu utakmicu u Republici Hrvatskoj, klub je odigrao 5. rujna 1993. godine u okviru 1. općinske nogometne lige. U to vrijeme, klub je koristio terene Zrinskog u Malom Erjavcu. Najveći uspjeh klub je ostvario u sezoni 1995./96. kada osvaja 1. mjesto u sjevernpoj grupi ŽNL Karlovačke, ali do ulaska u 3. HNL se ispriječio NK Cetingrad, koji je bio bolji u dva ogleda s Kamenskim.

Posljednju utakmicu klub je odigrao 13. lipnja 1999. godine, kada je u derbiju začelja protiv Kupe iz Donjeg Mekušja klub kažnjen oduzimanjem 3 boda, te tim postupkom relegiran u 2. ŽNL. Početkom sljedeće sezone održana je skupština kluba na kojoj je odlučeno da klub neće nastaviti s daljnjim natjecanjem, te je od tada klub neaktivan.

Plasmani kluba kroz povijest

NK Pobjeda Kamensko brisana nakon 5 kola
Izgubio od NK Cetingrad u dvomeču za prvaka ŽNL Karlovačke

Poznati igrači
 Ivica Karabogdan
 Josip Colnar
 Vladimir Sabljarić - Gumeni
 Vlado Jelkovac

Izvori
 Poslovna.hr: NK Kamensko

Kamensko

NK Kamensko Karlovac


An Setaria pseudaristata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Albert Peter, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pilg.. An Setaria pseudaristata in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Setaria

Setaria pseudaristata


විශාල මිනිස් ජිවිත ප්‍රමාණයක් අහිමි කරමින් 2004 වසරේ ශ්‍රි ලංකාවට බලපෑවේය.නමුත් සමහරු බේරැනි

සුනාමි ව්‍යවසනය


Confesiune este al patrulea album solo al interpretului Smiley, lansat la 10 decembrie 2017, la casa de discuri Cat Music / HaHaHa Production.

Albumul are 13 piese, inclusiv cele 10 piese lansate în cadrul campaniei #Smiley10, în cadrul căreia artistul a lansat 10 piese pe parcursul a 10 luni, cu ocazia aniversării a 10 ani de carieră solo.

Ordinea pieselor

Note

Albume pop
Albume din 2017
Albume de Smiley

Confesiune (album)


Nadia Murad Basee Taha (kurdă: Nadiye Murad; نادية مراد; ) este o activistă pentru drepturile omului, membră a grupului etno-religios al yazidiților. În septembrie 2016 a fost numită primul Ambasador ONU al Bunăvoinței pentru Demnitatea Supraviețuitorilor Traficului de Ființe Umane. În 2018, Nadia Murad a primit Premiul Nobel pentru Pace, după ce în 2016 fusese nominalizată pentru acordarea aceleiași distincții.

La vârsta de 21 de ani (în august 2014), Nadia Murad a fost răpită de Statul Islamic în nordul Irakului împreună cu mii de alte femei și copii. Ea a fost ținută ca sclavă și abuzată timp de trei luni până când a reușit să scape și să fugă în Germania. Nadia Murad a scăpat cu ajutorul unei familii de musulmani din Mosul, care a ajutat-o să obțină acte false islamice și să fugă din teritoriul controlat de ISIS. De atunci, ea a devenit o activistă pentru drepturile omului, aducând în atenția comunității internaționale situația dificilă a comunității yazidi, în special sclavia sexuală a tinerelor yazidi și traficul de femei și copii capturați de Statul Islamic.

Onoruri
 5 ianuarie 2016: nominalizată de guvernul irakian la Premiul Nobel pentru Pace
 16 septembrie 2016: primul Ambasador ONU al Bunăvoinței pentru Demnitatea Supraviețuitorilor Traficului de Ființe Umane
 10 octombrie 2016: Premiul Václav Havel al Consiliului Europei pentru Drepturile Omului
 27 octombrie 2016: Premiul Saharov al Parlamentului European pentru Libertatea de Gândire (împreună cu Lamiya Aji Bashar)
 1 noiembrie 2016: numită de revista Glamour Femeia Anului (alături de Gwen Stefani, Simone Biles, Patrisse Cullors, Alicia Garza, Opal Tometi, Ashley Graham, Christine Lagarde, Miuccia Prada și Zendaya)
 5 octombrie 2018: Premiul Nobel pentru Pace

Note

Legături externe

 Yazda.org

Nașteri în 1993
Activiste
Oameni în viață
Irakieni
Laureați ai Premiului Nobel pentru Pace
Laureați ai premiului Saharov

Nadia Murad


Çerkezköy, Tekirdağ iline bağlı, ticari ve sanayi olarak sürekli gelişim hâlinde olan ilçe. Çerkezköy, İstanbul ve komşu ilçesi Çorlu'dan sonra Türkiye Trakyası'ndaki (Doğu Trakya) en büyük üçüncü yerleşim yeridir.

Tarihçe
Çerkezköy coğrafyasında ilk kurulan köyün, Çerkezköy mü yoksa Türbedere mi olduğu yönünde değişik görüşler bulunmaktadır. Atatürk İlköğretim Okulu bahçesinde olan türbe nedeniyle, Çerkez yerleşiminin öncesinde ve sonrasında dere yatağının olduğu bölge "Türbedere" diye adlandırılıyordu. Bugün Çerkezköy'de yaşayan bazı vatandaşların elinde, Çerkes göçleri öncesi döneme ait Türbedere kayıtlı tapuların bulunması, burada 1863 öncesine; 1847-1848 yıllarına uzanan bir yaşamın bulunduğu göstermektedir. Her ne kadar Çerkez göçü öncesi Türbedere'de bir yaşam olsa da, burada yaşayanların kaç hane olduğu, nüfusu ve kimliklerinin ne olduğu hakkında net bir bilgiye ulaşılmış değildir. Başbakanlık Osmanlı Arşivleri'nde, Fon Kodu HH.d… Gömlek No.su 17434 olan belgede, "Çerkes karyesinde Türbedere'de yapılacak olan inşaatın keşif bedeli" ibaresi olması, Türbedere'nin öncelikli olarak bir mevki adı olduğunu gösteriyor. Osmanlı-Rus Savaşı sonrası yeni göçlere açılmasıyla bu yerleşim yerinin adının, 1878 -1911 yılları arasında Türbedere olarak geçtiği, 1888-1907 yılları arasında da Türbedere'nin statüsünün, Türbedere yöresi, Türbedere Köyü ve Türbedere Nahiyesi olarak tanımlandığı söylenebilir.

Geçmişten bugüne aktarılanlar ve ortaya çıkan belgelere dayanarak  yapılan incelemelerde, Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından bu coğrafyada aslında iç içe geçmiş 3 köyün varlığından söz edilmektedir: Birincisi, bugünkü Çerkezköy Belediyesi ile türbenin olduğu Atatürk İlköğretim Okulu'nun çevresindeki Çerkezköy, ikincisi dere yatağı çevresindeki Türbedere ve üçüncü olarak da Garnizon Komutanlığı'nın olduğu yerdeki Yeniköy. Bu üç köyün varlığı 1911 yılında bu yerleşim yerinin nahiye ve belediye olmasını sağlamış, ilk Belediye Başkanı Molla Mehmet Efendi ve beraberindekiler bölgenin isminin Türbedere olarak kalıcılığının sağlanmasını isteğinde Edirne Valiliği bu isteği kabul etmemişti. Edirne Valiliği'nin kararından sonra bu yerleşim yerinin ismi, Çerkezköy olarak kalıcı hale gelmiştir.

Çerkezköy, 26 Ekim 1912 ile (bazı kaynaklara göre ise de Kasım ayı başında) 30 Haziran 1913 tarihleri arasında Bulgar işgaline, 23 Temmuz 1920 ile 30 Ekim 1922 tarihleri arasında Yunan işgaline uğradı. Kuruluşundan beri Çorlu'ya bağlı olan Çerkezköy, 1914 yılında Kırkkilise'nin Saray Kazasına bağlandı. 15 Ekim 1923 yılında Saray ile birlikte Tekirdağ'a bağlanan Çerkezköy, 1 Nisan 1958'de ilçe yapıldı ve Kaymakamlığına da Yusuf Ziya Doğan atandı.

Ekonomi
1970'lere kadar kırsal nitelikli küçük bir yerleşim yeri olan ilçemiz, Bakanlar Kurulu'nun 1971 yılındaki kararı ile "Kalkınmada Öncelikli Yöreler" kapsamına alınmış ve 1973 tarihindeki karar ile Organize Sanayi Bölgesinin kurulması sonucu başlayan hızlı sanayileşme hareketiyle birlikte gelişim sürecine girmiştir. Ardı ardına etkinliğe geçen büyük ölçekli, modern teknoloji kullanan ve esas olarak dış pazara yönelik üretim yapan özel sektör kuruluşları, dokuma, metal eşya ve makine imalatı dallarında yoğunlaşmıştır. Bölgemizdeki sanayi tesislerinde 60.000'i aşkın çalışan, Türkiye ekonomisine katkıda bulunmaktadır. Halkın çok az bir bölümü tarımla uğraşmaktadır. İlçenin yer yer orman, tarım ve mera alanı olarak kullanılan topraklarında yetiştirilen başlıca ürünler; buğday ve ayçiçeğidir. Hayvancılık da yapılan ilçede az miktarda sığır ve koyun yetiştirilmektedir.

Nüfus
Çerkezköy'de 2011 TÜİK verilerine göre yaşayan 177.442 kişiden 92.301'i erkek, 85.141'i kadındır. Erkek nüfusun ilçede daha ağırlıklı olması (%52) fabrikalarda çalışmaya gelen erkeklerin sayısının daha fazla olmasından kaynaklanmaktadır. 60.000 kişi istihdam edilen Organize Sanayi Bölgesi (OSB)'nin bulunduğu Kapaklı beldesinin nüfusu, 2012 yılı itibarıyla 65.000'e ulaşmıştır.

Demografik yapısı
Geçmişte nüfusunu yerli halk oluştururken 1800'lü yıllardan itibaren Rumeli göçmenleri iskan edilmişlerdir. İlçede yaşayan Boşnaklar, Pomaklar, Romanlar, Çerkesler, Arnavutlar Osmanlı'nın son dönemlerinden itibaren şehre yerleşmişlerdir. İlçeye en son yaşanan toplu göçü ise 1990 yılında Bulgaristan'daki baskılardan kaçarak anavatanlarına sığınan ve halk dilinde "muhâcır/mâcır" diye söylenen Bulgaristan Türkleri gerçekleştirmiştir. İlçe özellikle 1978 yılından itibaren kurulan Tekstil, Makine, gıda, Kimya ve ilaç sanayisi nedeniyle başta Sinop, Samsun, Tokat,  Erzurum, Diyarbakır, Ordu, Mardin, Sivas ve Van şehirlerinden yoğun göç almıştır. İlçede göçler nedeniyle yerli nüfus çok az kalmıştır. İlçenin çoğunluğunu sanayi göçüyle gelenler oluşturur.

Çerkezköy, daha çok Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Doğu Anadolu Bölgesi, Karadeniz Bölgesi, İç Anadolu Bölgesi ve Marmara Bölgesi'nden göç almaktadır. Çerkezköy tüm bu bölgelerden gelen yoğun göçün yanında Silivri, Çatalca, Edirne, Hayrabolu, Saray, Kırklareli, Pınarhisar, Meriç, Uzunköprü, İpsala gibi yakın il ve ilçelerden de sürekli olarak göç almaktadır.

Coğrafî yapısı
Çerkezköy ilçesi, Tekirdağ iline bağlıdır. Coğrafi olarak 41 derece 17 dakika 06 saniye kuzey enlem ve 28 derece 00 dakika 01 saniye doğu boylamında olup, denizden yüksekliği 160 metredir. Çerkezköy; doğudan İstanbul, güney ve batıdan Çorlu, kuzeyden Saray ilçeleriyle çevrilidir. Güneyden geçen 'e 22 km'lik bir yolla bağlanan ilçe, il merkezi Tekirdağ'a 56 km, İstanbul'a ise 110 km uzaklıktadır.

İlçe toprakları Ergene Havzası'ndaki hafif engebeli düzlüklerden oluşur. Bu toprakların sularını Ergene Irmağı ile başlıca kollarından Çorlu Çayı toplar.

Mahalleleri

Çerkezköy ilçe merkezi idari yönden 12 mahalleden oluşmaktadır.

İklimi
Çerkezköy ilçesi, Trakya ikliminin belirgin özelliklerinin etkisi altındadır. Yörede zaman zaman esen soğuk kuzey rüzgarları ısının düşmesine yol açmaktadır. Sıcaklık, yaz aylarında 25 °C - 35 °C, kış aylarında ise 10 °C - (-8)°C arasında değişmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çerkezköy Belediyesi  Resmî Web Sitesi
 Facebook'ta Çerkezköy Belediyesi
 Twitter'da Çerkezköy Belediyesi
 Instagram'da Çerkezköy Belediyesi
 YouTube'da Çerkezköy Belediyesi

Çerkezköy


Der Arroyo Perico Pérez ist ein im Süden Uruguays gelegener Fluss.
Er verläuft auf dem Gebiet des Departamento San José. Er entspringt ca. 15 Kilometer nordöstlich von San José de Mayo unmittelbar westlich der Quelle des Arroyo Zanja Honda, eines Nebenflusses des Arroyo Cagancha. Von dort fließt er in westliche Richtung, passiert den kartographisch verzeichneten Punkt Perico Pérez und mündet vier bis fünf Kilometer nordöstlich der Stadtgrenze von San José de Mayo und nördlich von Raigón als linksseitiger Nebenfluss in den Arroyo Carreta Quemada.

Fluss im Departamento San José

Arroyo Perico Pérez


Olaylar
 18 Mart - Caligula, Roma İmparatoru oldu

Doğumlar
 15 Aralık - Neron, Roma İmparatoru (ö. 68)

Ölümler
 16 Mart - Tiberius, Roma İmparatoru (d. MÖ 42)
 Eylül / Ekim - Antonia, Marcus Antonius'un kızı (d. MÖ 36)

als:30er#37

37


RB do Norte Clube ou simplesmente RB do Norte é um clube de futebol sediado em Manaus - estado do Amazonas - fundado em 2021. O clube é filiado à Federação Amazonense de Futebol e encontra-se apto a disputar competições profissionais e categorias de base reguladas pela entidade.

História
O clube foi idealizado por Ronildo de Souza Bonta, empresário paraense radicado em Manaus. Bonta é dono das empresas Bonta Serviços e Produtos Bonta, além disso em suas redes sociais manifestou-se torcedor do Paysandu, do qual alegou ser sócio-torcedor. O clube foi idealizado como clube-empresa, que seria subsidiado pelas empresas Bonta, com seu idealizador como primeiro presidente.

O clube filiou-se à Federação Amazonense de Futebol e seu primeiro campeonato oficial foi o Amazonense Sub-19 masculino de 2022, sendo um dos 17 participantes e um dos 8 componentes do grupo A. Estreou na competição em 21 de Maio jogando em Itacoatiara onde perdeu por 3x1 para o Penarol, no Estádio Floro de Mendonça.

Segunda Divisão 2022
Após sua filiação, o clube foi confirmado como um dos 9 participantes do Campeonato Amazonense de Futebol de 2022 - Segunda Divisão. Iniciou os trabalhos apresentando o técnico Donizete. Bonta afirmou que pretende formar um time regional, com um jogador de Roraima e outro do Pará incluídos em um elenco de jogadores do Amazonas; além disso ele disse que pretende aproveitar jogadores do time Sub-19 ao final do estadual dessa categoria.

O clube estreou profissionalmente em 16 de Julho de 2022 vencendo o Sul América pelo placar de 3 a 0 em partida disputada no Estádio Ismael Benigno, em Manaus.

Símbolos

Cores
O clube tem como cores o azul, o amarelo e o preto. Segundo seu presidente, as cores representam, respectivamente, os rios Tapajós, Amazonas e Negro.

Mascote
Um clube centrado em regionalismos, escolheu como mascote o Boto Tucuxi, espécie de cetáceo que habita a região amazônica, e que segundo as lendas amazônicas, teria o dom de salvar os ribeirinhos que estão se afogando nos rios locais, bem como de ajudar os pescadores a localizar peixes durante as suas pescarias.

Referências

Clubes de futebol fundados em 2021
Clubes desportivos do Amazonas
Futebol do Amazonas
Clubes de futebol do Amazonas
Esporte de Manaus
Fundações no Amazonas em 2021
Clubes de futebol de Manaus

RB do Norte Clube


هوس التجوال أو درومومانيا هي حالة نفسية يقوم على أثرها المرء بالتخلي عن روتين حياته اليومي، ويبدأ بالسفر لمسافات طويلة، ويتقلد مناصب وتصبح له هويات مختلفة. وقد تمر شهور قبل أن يعود هذا الشخص لحالته الطبيعية.

من الحالات الشهيرة التي سجلت لهذه الحالة، كانت جين ألبرت دادس الذي كان يعمل في مجال الميكانيكا. بدأ جين السفر على قدميه، حتى وصل إلى براغ وفينا، حتى أنه وصل إلى موسكو. دارس الطب فيليب تسي كتب عن حالة جين ألبرت في أطروحة الدكتوراه خاصته في العام 1887.

سجلت أعداد قليلة لهذه الحالة، معظمها في فرنسا خلال نهايات القرن التاسع عشر.

المراجع

 Mad Travellers: Reflections on the Reality of Transient Mental Illnesses كتبه أيان هاكنغ. (ت.د.م.ك 1-85343-455-8)

اضطرابات عقلية وسلوكية قديمة وتاريخية
علم النفس اللاقياسي
متلازمات مرتبطة بالثقافة
هوس

هوس التجوال


McPhillips ist der Familienname folgender Personen:

 Cian McPhillips (* 2002), irischer Mittelstreckenläufer
 Jack McPhillips (1910–2004), australischer Gewerkschafter und Politiker
 Paul McPhillips (* 1971), schottischer Snookerspieler

McPhillips


Synodus es un género de peces aulopiformes de la familia Synodontidae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:

Referencias

Enlaces externos

Synodus


وجع التراب هو مسلسل درامي مغربي من تأليف وإخراج شفيق السحيمي سنة 2006، وبطولة كل من شفيق السحيمي، محمد البسطاوي، أمين الناجي، حسن مضياف، جميلة الهوني، سلوى الجوهري، وغيرهم. المسلسل مقتبس عن الرواية الفرنسية (الأرض) لإميل زولا. تدور حلقاته حول علاقة الإنسان بالأرض، إذ قرر الفلاح الثري السيد أحمد تفويت أراضيه لأولاده الثلاثة، لكن أحدهم ويسمى المهيدي أبى إلا أن يهجر بيت عائلته. فتزوج قريبته السعدية الوارثة إرثة كبيرة، بيد أن ذلك لم يمنعه من ملاحقة قريبته الأخرى التايكة التي فضلت عليه علال العامل بضيعة مجاورة.

فكرة المسلسل
اقتبس شفيق السحيمي فكرة المسلسل من الرواية الفرنسية الأرض للكاتب إميل زولا، فبحكم دراسته السينما في فرنسا تأثر السحيمي بالثقافة الفرنسية كثيرا، وقرر تحويل بعض روائع الأدب الفرنسي إلى مسلسلات، لكنه أصر كل الاصرار على أن تتشبع أعماله بالثقافة المغربية، ليمزج في المسلسل بين صور من الريف الفرنسي وصور من الريف المغربي، ويبدع ملحمة وجع التراب.

قصة المسلسل
سيدي أحمد أو كما يحلو لأهل القرية منادته بابا أحمد هو رجل كهل قدى سنين عمره في الاعتناء بالأرض التي ورثها عن أجداده، تمر به الأيام سريعا ويؤثر العمر على طاقته الجسدية ما يجعله غير قادر على الاعتناء بالأرض كسابق عهده. لسيدي أحمد ثلاث أبناء هم شعيبة والمهيدي وبنته الوحيدة فنينو، يقرر سيدي أحمد تفويت أرضه لأولاده ليعتنوا بها بدلا عنه، فحبه الشديد لإرث الأجداد يجعله غير قادر على متابعة أرضه التي تعب عليها في شبابه تموت وتتبخر كأنها لم تكن يوما. رضي كل من شعيبة وفنينو بالقسمة التي أقرها والدهم، لكن المهيدي وكان أصغرهم أحس بالظلم واعترض على القسمة وهجر بيت العائلة احتجاجا على الأمر، تزوج من بنت عمه التي كان يقيم معها علاقة واستحوذ على الأرض التي ورثتها، بيد أن غروره وقسوته دفعاه لملاحقة قريبته التايكة طمعا في مالها، لكنها فضلت عليه علال ذلك الشاب الطيب والشهم الغريب عن القرية والذي يشتغل في ضيعة مجاورة، ليجن جنون المهيدي ويبدأ مع زوجته السعدية بالتعدي على التايكة على أمل أن تستسلم لهم، يقف علال مكتوف الأيدي أمام ما تعانيه التايكة، فرغم حبه لها ورغبته في الزواج منها إلا أنه يبقى غريبا عن القرية ولا يحق له التدخل في أمور العائلة. من جهة أخرى يجد بابا أحمد نفسه بين نارين فالنار الأولى هي نار المهيدي الذي جعل سيرة العائلة على لسان جميع سكان القرية بسبب أفعاله السيئة، والنار الثانية هي نار شعيبة، الذي باع ما وهبه والده من أرض ليستمر في إدمانه على شرب الخمر ولعب القمار. تعصف الحياة بسيدي أحمد ويجد نفسه بلا منزل أو أرض أو أولاد، يبكي حاله ويبكي وجعه ويبكي وجع التراب.

طاقم التمثيل

أدوار رئيسية

أدوار ثانوية

 نفيسة الدكالي
 العربي الساسي
 أمال التمار
 عمر شنبوط
 فاطمة الزهراء الغازي
 محمد حراكة
 محمد المريني
 مصطفى هواري
 إيمان الرغاي

نجاح المسلسل
نجح مسلسل وجع التراب نجاحًا باهرًا، منذ العرض الأول لهذه الملحمة، تعلق المغاربة بكل عناصر العمل، من قصة وشخصيات وصولا للموسيقى التصويرية الخالدة، التي ألفها الملحن المغربي فتاح نكادي، ما جعل من وجع التراب واحدًا من أفضل المسلسلات في تاريخ الدراما المغربية، ليحوز بذلك على جوائز وطنية ودولية عديدة من قبيل الجائزة الكبرى لمهرجان الدراما التلفزية.

مراجع

وصلات خارجية

مسلسلات تلفزيونية مغربية

وجع التراب (مسلسل)


An Sagittaria ambigua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jared Gage Smith. An Sagittaria ambigua in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sagittaria

Sagittaria ambigua


Alemannia Aachen, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin Aachen şehrinin takımıdır. Uzun bir süre 2. Bundesliga'da mücadele eden sarı-siyahlı ekip, 2005-2006 sezonunda Bundesliga 1'e yükselmiş, 2006-2007 sezonunda yeniden Bundesliga 2'ye düşmüştür. Maçlarını Aachen'deki Tivoli Stadı'nda oynamaktadır. Takımı 1989/1990 sezonunda Eylül 1989 - Mart 1990 arasında Mustafa Denizli de çalıştırmıştır.

Tarihçe

İkinci Dünya Savaşı Öncesi
Kulüp, 18 lise öğrencisi tarafından 16 Kasım 1900 tarihinde kuruldu. Şehrin diğer takımının isminin 1.FC Aachen olması, yeni takımın kurucularının takıma, Almanca'ya Latinceden gelen Alemania adını vermelerine neden oldu. 1.Dünya Savaşı ile büyük tahribat gören kulüp, savaş öncesi 200 üyeye sahipken, bu sayı 37'ye düştü. 1919 senesinin başlarında Alemania ile Achen Turnverein 1874 kulüpleri birleşerek TSV Alemania Aachen 1900'u oluşturdular. Bu birleşme kısa ömürlü oldu, 1924 yılında kulüpler tekrar ayrıldılar.

Aachen şehrinin Belçika ve Hollanda'ya sınır olması, o ülkelerin kulüpleri ile yakın temaslarda bulunulmasına neden oldu, ilk maçını Belçika'nın ilk kulüplerinden R.Dolhaim F.C kulübü ile yaptı. 1909 yılında yeni kurulan Batı Almanya Futbol Birliği'ne katılmadan önce, 1907'de Renland-Westphalen Fa'da ilk şampiyonluğunu kazandı. Kulüp ülkesinde devamlı olarak artan bir ilgi uyandırdı. 1921'de daha kaliteli olan Rheingauliga'da mücadele etti, 1928'de kendi stadyumunu inşa etti ve takip eden yıllarda Oberliga'da oynamaya hak kazandı.

30'lu yıllarda "playoff"lara kalarak büyük sükse yaptı. 3 Reich tarafından 1933'te düzenlenen, Almanya'nın en iyi 16 takımının oluşturduğu Gauliga'da mücadele etti. 30'lu ve 40'lı yılların başlarında Gauliga Mitterlrhein'de muhtelif sezonlarda mücadele etti. 1938'de ligi üst sıralarda tamamladı ve ulusal finallere katılmaya hak kazandı. Fakat SV Bevel 06 kulübünün itiraz etmesi ve bu itirazın kabul edilmesi üzerine, Aachen'in yerine Bevel'in "playoff"larda oynamasına karar verildi.

Alemannia, Nazi Rejiminin o karanlık dönemlerinde, yahudi tasviyesine meydan okuyan sayılı kurumlardandır. Kulübe üye Yahudilerin hapisten çıkarılması için yoğun çaba harcandı

İkinci Dünya Savaşı Sonrası Bundesliga'ya Giriş
1946 da, 2.Dünya Savaşı sonrası müttefiklerce kaldırılan yasaklarla yeni organize edilen Rheinbezirk'te ikinci sırada yer aldı. Batı Oberliga'ya geri dönen takım, birinci devre finansal zorluklarla mücadele etti, ligin ikinci bölümünde görülmemiş bir istikrar sağlayarak ligi orta sıralarda bitirmeyi başardı.

Aachen, 1953 senesinde Almanya Kupası'nda ilk kez finale kalmayı başardı. Ancak final maçında rakibi Rot-Weiss Esen'e 2-1 yenildi ve kupayı kazanamadı. Sonrasında 1963 yılında yeniden düzenlenen Alman Profesyonel Futbol Ligi'nde, Alemannia Regionalliga West 2'de kendine yer buldu. 1965 sezonunda bir kez daha Almanya Kupası finalinde bu defa Borissia Dortmund'a 2-0 yenilerek kupaya veda etti.

Allemannia Aachen 1967-1968 sezonunda Bundesliga'ya terfi etti. İkinci sezonlarında FC Bayern München'in ardından ligi ikinci sırada bitirmelerine rağmen, daha sonraki sezon sadece 1 puan toplayarak ligin son sırasında yer aldı. Regionalliga West 1'e geri döndüler ve 1990'lara kadar süren düşüş yaşadı.

İyileşme Yolu
1990'ların ikinci yarısına kadar pek parlak olmayan çeşitli sezonların ardından, antrenör Werner Fuchs takımı gençleştirip, liberosuz, göz alıcı, ofansif bir 4-4-2 sistemi ile takımı oynattı. Takım 1999'da iyi oynadı ve özelikle ligin ikinci yarısı gücünü gösterdi. Puan tablosunda lig sonunda haklı oldukları yerde bulunuyorlardı. Antrenör Fuchs'un beklenmedik ölümü onlar için bir trajedi olmuştu. Bütün şehir sarsıldı, fakat kulüp büyük bir gayret göstererek Bundesliga 2'ye terfi etti. Bu terfiyi ölen antrenörlerine ithaf ettiler. Ayrıca 89-90 sezonlarında Aachen'e gelen Mustafa Denizli takıma büyük katkıları olmuştur.

Bundesliga 2'deki ilk yıllarında sağlam ve güçlü bir finansal yapı hedeflendi. Kulüp çeşitli sezonlarda mücadele etmesine rağmen, finansal usulsüzlüğün açığa çıkması üzerine iflas etti.

Başkan Horst Heinrichs, teknik direktör Dieter Hecking ve manejer Jorg Schmadtke yönetiminde yeni icra heyeti kârlılığı arttırdı. Yeni yönetim sayesinde, iyi oyuncu ve usta taktikler ile 2003-2004 sezonunda eskisinden de güçlü olarak geri döndü. Gösterişli ve iyi oyunları sayesinde TSV 1860 München, FC Bayern München ve Borussia Mönchengladbach gibi takımları Almanya Kupasından eledi. Fakat Bundesliga şampiyonu SV Werder Bremen'e 2-3 yenilerek kupaya bir kez daha veda etti. Lig şampiyonu SV Werder Bremen UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katıldığından, UEFA Kupası'na katılma hakkını bu yolla elde etti. Kupada iyi bir performans çizerek, son 16'ya kaldı ve yarı finalde AZ'a elendi. Kulüp, Almanya Kupası ve UEFA Kupası'na katılarak önemli ölçüde finansal durumunu yola koydu.

Takım kadrosu

Başarıları
 Bundesliga ikincisi 1969
 Almanya Kupası finalisti: 1953, 1965, 2004

Aachen'de spor
Kuzey Ren-Vestfalya futbol kulüpleri
Aachen
1900'de kurulan futbol kulüpleri

Alemannia Aachen


An Carex nevadensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan George François Reuter. An Carex nevadensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex nevadensis


György Fáskerthy, nume de familie real Fáskerti, (n. 9 martie 1923, Arad – d. 2 decembrie 1977, București) a fost un editor, scriitor și traducător maghiar din România. A tradus în limba maghiară mai multe opere literare ale scriitorilor români. A fost fiul scriitorilor Tibor Fáskerti și Erzsébet Balla.

Biografie
Fáskerthy a început studiile secundare la Budapesta pe care nu le-a finalizat deoarece părinții săi au fost expulzați din Ungaria. S-a întors la Arad unde a lucrat ca muncitor, iar mai târziu a devenit membru al Uniunii Tineretului Comunist, organizație aflată atunci în ilegalitate. În 1944 a devenit activist de partid, lucrând ca editor de carte al Partidului Muncitoresc Român (1947-1951) și redactor de limba maghiară la Editura de Stat pentru Literatură și Artă (1951-1954). A fost apoi redactor-responsabil al seriei Tudományos-fantasztikus elbeszélések (1955-1958), periodicul de literatură pentru tineret editat în limba maghiară de revista Știință și Tehnică.

A debutat cu o nuvelă publicată în 1949 în revista Utunk din Cluj; a publicat în 1958 povestirea științifico-fantastică "Ne hagyd magad, Róger!" în limbile maghiară și română (1958); a tradus în limba maghiară scrierile lui Marin Preda, Cezar Petrescu, Ion Marin Sadoveanu și Radu Tudoran, printre care romanul Sfârșit de veac în București (București, 1976) al lui I.M. Sadoveanu. A scris mai multe povestiri grupate în volumul Az ember, aki bükkfa volt (1968) și romanul Légszomj (1970).

Scrieri
 Misterele unei curse (Ne hagyd magad Roger!, roman, împreună cu András Donáth și Endre Haás)  (CPSF 68-72, 1958) (traducere de Constantin Olariu);
 Az ember aki bükkfa volt (povestiri, București, 1968);
 Légszomj (roman, București, 1970).

Traduceri
 Petru Dumitriu: Az igazság nevében (Dreptate), nuvelă, București, 1952;
 Marin Preda: Sorakozó (Desfășurarea), povestiri, București, 1955;
 Silvian Iosifescu: Caragiale, biografie, București, 1955;
 Traian Șelmaru: Híradás az új Kínáról  (Reportaj din China nouă) [împreună cu Gyula Dávid], București, 1955;
 Mihail Sadoveanu: Viharok fészke (Cuibul invaziilor), povestiri, București, 1956;
 Cezar Petrescu: Fekete arany (Aurul negru), roman, București, 1962;
 Marin Preda: Pazarlók (Risipitorii), roman, București, 1963;
 Marin Preda: Találkozás a földeken (Întâlnirea din pământuri), povestiri [împreună cu Sándor Huszár și László Forró], București, 1968;
 Radu Tudoran: Árad a Duna (Dunărea revărsată), roman, București, 1968,
 Ion Marin Sadoveanu: Századvég Bukarestben (Sfârșit de veac în București), roman, București, 1976.

Bibliografie
 Pál Baróti: Fáskerthy György: Légszomj. A Hét, nr. 18, 1971.

Note și referințe

 Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés I. (A–F). Főszerk. Balogh Edgár. Bukarest: Kriterion. 1981.

Legături externe
Kortárs magyar írók: 1945-1997 (Scriitori maghiari contemporani: 1945-1997)

Nașteri în 1923
Decese în 1977
Scriitori maghiari
Traducători maghiari
Maghiari din România
Arădeni
Editori de literatură științifico-fantastică

György Fáskerthy


Studentski katolički centar (SKAC) hrvatska je udruga.

Povijest
Studentski katolički centar u Zagrebu 2001. godine je osnovao pater Luka Rađa sa suradnicima, kao centar za studente i mlade.

SKAC mladima omogućuje cjelovitu formaciju kako bi mogli adekvatno odgovoriti na životne izazove i tako doprinijeti izgradnji hrvatskoga društva. Ono im nudi duhovne i edukativne programe, volontiranje i kreativne radionice te nova poznanstva i prijateljstva. SKAC mijenja hrvatsko društvo uključivanjem u neformalno obrazovanje, zagovaranje mladih i socijalnu podršku. Misija SKAC-a je svima pružiti priliku da upoznaju sebe, kušaju Boga, pripadaju i žive za druge.

Ustroj

SKAC Palma (Zagreb)
SKAC Palma je dobio svoj naziv po Palmotićevoj ulici u Zagrebu gdje se nalazi bazilika Presvetog Srca Isusova gdje je se i odvijaju mise mladih petkom u 20:30 sati. Zagrebački SKAC nudi mnogo projekata, poput:
 3D formacije - program za razvoj cjelovite osobnosti
 iDom - ignacijske duhovne obnove za mlade
 volonterski centar
 Modrave - duhovno rekreativni ljetni program
 planinarski križni putevi (PKP)
 druženja i dr.

SKAC Split
SKAC Split osnovan je 2011. godine. Pruža podršku mladima u razvijanju njihovih kvaliteta s ciljem njihova osobnog rasta i sa željom da se na dobro organiziran način, kako zajednički tako i pojedinačno, aktivno uključe u društvo u skladu s kršćanskim vrednotama. Trajna duhovna formacija, trajna izgradnja i usavršavanje mladih za društvenu uključenost, društveno korisne i humanitarne djelatnosti, suradnja s drugim udrugama i zajednicama koje se bave mladima i konačno, izgradnjom kapaciteta. Splitski SKAC također organizira mnogo projekata poput:
 2 = 1
 Mise mladih
 3D formacije
 SKAC bend
 ljetni kamp za mlade Dračeva Luka - Brač
 planinarski križni putevi (PKP)
 duhovne obnove i hodočašća
 Youcat international
 akademski krug
 volonterski centar "Agenti dobrote" i dr.

SKAC Dubrovnik
SKAC Dubrovnik osnovan je 2014. godine. Vode ga mladi vjernici laici uz pratnju duhovnika, omogućujući svojim vršnjacima - studentima i mladim radnicima našeg Grada formaciju kroz duhovne i edukativne programe, volontiranje i zabavni sadržaj. Dubrovački SKAC je i dobitnik dviju nagrada za razvoj i promociju volonterstva na području Dubrovnika: Organizator volontiranja 2015. i Koordinator volontera 2016.

Organizator je dvaju velikih programa m-ljetovanje i 72 sata bez kompromisa koji okupljaju svake godine preko 300 sudionika. Lokacija udruge je u Kovačkoj ulici, staroj gradskoj jezgri Dubrovnika. Mise mladih su svakog ponedjeljak u 20 sati u crkvi sv. Vlaha.

SKAC Slavonski Brod
SKAC Slavonski Brod osnovan je 2016. godine. Udruga je brodskih studenata i ostalih mladih vjernika-katolika, okupljenih po prvi puta oko studentskog kapelana. Svjedočenje vjere molitvom, rastom u vjeri i kršćanskim aktivizmom. SKAC je otvoren svim mlađim ljudima dobre volje, svima koji žele dati svoj doprinos izgradnji Kraljevstva ljubavi, pravde i mira.

Projekti i aktivnosti brodskog SKAC-a:
 Mise mladih svake srijede u 20h – župna crkva Gospe Brze Pomoći (Mala crkva)
 sudjelovanje u volonterskim i društvenim projektima:
 72 sata bez kompromisa
 utrka Marijinih obroka
 večer Marijinih obroka
 Brodske amaterske igre mladih
 koncert duhovne glazbe na trgu
 planinarski križni put (PKP)
 volonterski klub "Agenti dobrote"
 vjeronauk za studente, filmske večeri, prezentacijska događanja, hodočašća i dr.

Podrška mladima u razvijanju njihovih kvaliteta s ciljem njihova osobnog rasta i sa željom da se na dobro organiziran način, kako zajednički tako i pojedinačno, aktivno uključe u društvo u skladu s kršćanskim vrednotama. SKAC klub nalazi se u ulici Ante Starčevića 53, a duhovnik udruge je vlč. Robert Farkaš.

SKAC Osijek
Poput i ostalih tako i osječki SKAC organizira mnogo projekata te je aktivan na volonterskom području. Petkom navečer su mise mladih u Svetištu Srca Isusova u Stepinčevoj 27. Poslije mise mladi ostaju još neko vrijeme u molitvi pred Presvetim oltarskim sakramentom, a nakon klanjanja slijedi bratsko agape druženje u prostorima isusovačke Rezidencije, na koje svatko ponese nešto grickalica i/ili piće.

Duhovno-rekreativni ljetni kampovi za mlade

Modrave
Od 2003. godine tijekom ljetnih mjeseci organizira se duhovno-rekreativni kamp za mlade na Modravama, u blizini Pirovca.

M-ljetovanje
Od 2015. godine tijekom ljetnih mjeseci organizira se duhovno-rekreativni kamp za mlade na otoku Mljetu.

Bibliografija
 Marina Katinić, Luka Rađa, "Šalabahter za život", Obnovljeni Život 4/2008.
 Tonči Trstenjak, Katehetske inicijative hrvatskih isusovaca u Zagrebu u drugoj polovici XX. stoljeća, Obnovljeni Život 3/2009.

Povezano
 72 sata bez kompromisa
 Franjevačka mladež
 Marijanski zavjet za Domovinu

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Studentski katolički centar Palma, službeno mrežno mjesto
 Proslavljeno 20 godina SKAC-a Palma, www.isusovci.hr

Katoličanstvo u Hrvatskoj
Hrvatske udruge

Studentski katolički centar


Republika Hrvatska i Republika Mauricijus održavaju diplomatske odnose od 3. rujna 1997. Sjedište veleposlanstva je u Pretoriji.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo na Mauricijusu. Veleposlanstvo RH u Republici Južnoj Africi pokriva Bocvanu, Burundi, Kenija, Komore, Lesoto, Madagaskar, Malavi, Mauricijus, Mozambik, Namibiju, Ruandu, Sejšele, Svazi, Ujedinjenu Republiku Tanzaniju, Ugandu, Zambiju i Zimbabve.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Mauricijus na stranici MVEP-a

Izvori

Mauricijus

Popis hrvatskih veleposlanika na Mauricijusu


تويوتا الفئة إس هي سلسلة طرازات لسيارات أنتجتها شركة تويوتا للسيارات تحت اسم تويوبت بعد الحرب العالمية الثانية وقبل تقديم طراز تويوبت كراون.

بدأت السلسلة بطراز إس أ (SA) وهي سيارة ركاب وكانت تطويراً في الشكل وتعديلاً لطراز تويوتا أأ (AA) السابق، ثم تبعته عدة طرازات تشترك معه في المحرك نوع إس (Type S) وفي الهيكل.

إس أ (SA)

إس أ كان أول تصميم حقيقي لتويوتا بعد الحرب. اختلف عن كل طرازات تويوتا السابقة بامتلاكه محرك من 4 إسطوانات حيث استُعمل محرك من 6 اسطوانات سابقاً، ونظام تعليق مستقل على الإطارات الأربعة وجسمها كان أصغر وديناميكي هوائي. بدأ كيشيرو تويودا المشروع مُتبعاً لحكمة والده ساكيشي تويودا "كن سابقاً للعصر"، لكن أغلب عمل التصميمات قام بها د. كازو كومابي.

كان الجسم ديناميكي هوائي مشابه لطراز فولكس فاجن بيتل. ولكن تم إنتاج تصميم ذو بابين فقط مما جعله غير مناسب لسوق سيارات الأجرة. تم تصميم الأبواب لتفتح عكسياً (يُطلق عليها أبواب انتحار). النافذة الأمامية كانت عبارة عن لوح زجاج وحيد من الزجاج المستوي. كانت السيارة متوفرة بعجلة قيادة يمنى فقط.

مهندسو تويوتا (بما فيهم د. كازو كومابي) زاروا ألمانيا قبل الحرب العالمية الثانية ودرسوا سيارة سباقات اتحاد السيارات ذات الـ 16 إسطوانة (تعليق مستقل) وبورشه وتصاميم فولكس فاجن التي تميزت بتعليق مستقل، أجسام ديناميكية هوائية، محركات خلفية ذات تبريد هوائي وتكلفة إنتاج اقتصادية). كان عند العديد من الشركات اليابانية روابط مع ألمانيا أثناء سنوات الحرب لكن أكثر الشراكات كانت بالشركات البريطانية أو الأمريكية بعد الحرب وهكذا كانت التقنيات المستخدمة عموماً في بريطانيا أو أمريكا، لكن تويوتا لم تشارك مع أي شركة أجنبية. العديد من مميزات نموذج بيتل وضِع بعد ذلك في إس أ، بالرغم من أن محرك بيتلالخلفي ذو التهوية الهوائية لم يستعمل. قامت تويوتا بإعادة مبدأ الاقتصاد لاحقاً بتصميمها طرازي بابليكا وكورولا.

تاريخ الإنتاج
بالرغم من أن الرخصة لبدء الإنتاج الكامل لسيارات الركاب في اليابان لم تمُنح حتى عام 1949م، سُمح لأعداد محدودة من السيارات لكي تُنتج من عام 1947م وكانت تويوتا إس أ من هذه السيارات. بدأ العمل في نهاية عام 1945م عندما صرّح المقر الرئيسي بأن رخصة الإنتاج التجاري لإنتاج سيارات لعامة الناس ستصدر قريباً. تم تقديم هذا الطراز في يناير عام 1947م عندما انتهى النموذج التجريبي (الذي كان تحت التطوير لأكثر من عام) في ذلك الوقت.

خصائص ميكانيكية
زُود هذا الطراز بمحرك نوع إس (Type S) بأربعة اسطوانات بتبريد مائي موضوع بمقدمة السيارة والدفع بالعجلات الخلفية. كما زُود الطراز بناقل حركة يدوي من 3 سرعات. كما يوجد بمقدمة السيارة شبكتا تهوية للسمح بدخول الهواء لتبريد المشع الحراري.
و على غير العادة تم استخدام هيكل فقري وتعليق مستقل على الأربع عجلات.

إس بي (SB)

هي شاحنة خفيفة بها آليات الحركة المستخدمة بطراز إس أ ولكن بهيكل سُلمي ومحاور صلبة في الأمام والخلف ؛ كلاهما مزود بنوابض شبه إهليجية. راجت السيارة بين عامة الناس وأيضاً مع قوات الاحتلال الأمريكي.

كانت السيارة متوفرة للاستخدام التجاري إلا أن بعض التجار صنعوا أجساما لها لتصبح صالون. تعاقدت تويوتا مع مصنع كانتو دنكي لإنتاج أجسام وهياكل لطراز إس بي لتصبح إس سي (SC).

تم إنتاج عدد قليل من سيارات الشرطة بإضافة بعض الأجزاء الخاصة اللازمة للشرطة.

تاريخ الإنتاج
بدأ إنتاجها منذ عام 1947م.

خصائص ميكانيكية
تم استخدام نفس المحرك وناقل الحركة الموجود بطراز إس أ مع هيكل سُلمي مزود بمحاور صلبة بالأمام والخلف مع نوابض شبه إهليجية.

إس سي (SC)

كانت السيارة متوفرة للاستخدام التجاري إلا أن بعض التجار صنعوا أجسام لها لتصبح صالون. تعاقدت تويوتا مع مصنع كانتو دنكي لإنتاج أجسام وهياكل لطراز إس بي (SB)لتصبح إس سي(SC). ومع ذلك استمر إنتاج طراز إس أ (SA) ولم يُوضع طراز إس سي (SC) للإنتاج. عندما توقف إنتاج طراز إس أ (SA) تم إصدار نسخة معدلة من طراز إس سي وهو طراز إس دي (SD).

تاريخ الإنتاج
ثلاثة نماذج تجريبية صُنعت ولم يتم إنتاجها.

خصائص ميكانيكية
مثل إس بي (SB) ما عدا احتوائها على تعليق أمامي مستقل.

إس دي (SD)
هي سيارة ركاب استُخدم فيها فيها نفس هيكل وتعليق طراز إس بي (SB).

تاريخ الإنتاج
تم إنتاجها من عام 1949م إلى عام 1951م.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز إس بي (SB).

إس إف (SF)

هي عبارة عن تطوير لطراز إس دي (SD).

تاريخ الإنتاج
تم إنتاجها من عام 1951م إلى عام 1953م.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز إس دي (SD).

إس جي (SG)
هي عبارة عن تطوير لطراز إس بي (SB) ومشتركة ببعض المكونات مع إس إف (SF).

تاريخ الإنتاج
تم إنتاجها من مارس عام 1952م إلى عام 1954م.

خصائص ميكانيكية
مثل إس إف (SF).

آر إتش (RH)

هي عبارة عن تطوير أكثر لطراز إس إف (SF) لكن بتصميم جديد للمحرك نوع آر (Type R). تم تصميم جسم طراز آر إتش إن بواسطة شركة ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة الجديدة (New Mitsubishi Heavy Industrial Manufacturing Co)، لكن تم صنع جسم طراز آر إتش ك بواسطة أعمال كانتو الآلية المحدودة (Kanto Auto Work, Ltd).كان يُطلق عليها سوبر.

تم إنتاج نسخة من هذا الطراز كسيارة دورية للشرطة ونسخة أخرى كسيارة إسعاف باستخدام المحرك نوع بي (Type B) المكون من 6 اسطوانات وبمقدمة أطول.

نجحت آر إتش بمثيلتها آر آر (RR) ماستر عام 1955م ونجحت أكثر بـ آر إس كراون.

تاريخ الإنتاج
تم إنتاجها من سبتمبر عام 1953م إلى عام 1955م.

خصائص ميكانيكية
مثل إس إف (SF) ماعدا في محركها الجديد نوع آر(Type R).

آر آر (RR)

كان طراز آر آر تطويراً لطرازي آر إتش وإس إف مع جسم مطور.

صُمم طراز آر إس كراون ليحل محل طراز سوبر عام 1955م.

لم تكن تويوتا متأكدة من تعليق الحلزون الأمامي المستقل وأبوابها الانتحارية الخلفية ملائمة لسوق سيارات الأجرة، لذا تم تطوير سوبر وتغيير اسمها لـ ماستر وبيعت بجانب آر إس كراون.
و عندما أثبتت آر إس كراون مبيعاتها الجيدة تم إيقاف آر آر في نوفمبر عام 1956م وتم تحويل مصانع طراز ماستر إلى كراون.

تضمنت تويوبت ماستر أيضاً طرازات أخرى مثل ماستر آر آر 16، آر آر 17 وآر آر 19 الذين حلوا مكان طراز إس جي (SG).

تاريخ الإنتاج
تم إنتاجها من يناير عام 1955م إلى نوفمبر عام 1956م.

خصائص ميكانيكية
مثل آر إتش (RH) وإس إف.

إف إتش جى (FHJ)

كانت سيارة إطفاء معتمدة على آر إتش (RH) ولكن بمحرك أكبر نوع إف (Type F).

و بيعت بنفس الوقت كطراز إف أ جى (FAJ) التي اعتمدت على شاحنة الخدمة الشاقة إف أ.

و بيعت أيضاً كطراز إف سي جى (FCJ) التي اعتمدت على شاحنة الخدمة المتوسطة إف سي.

و بيعت أيضاً كطراز إف جى جى (FJJ) التي اعتمدت على طراز بي جى جيب.

خصائص ميكانيكية
مثل آر إتش (RH) ماعدا في محركها نوع إف (Type F) وعدم وجود أبواب وكان الجزء الخلفي منها مجهزاً بشدة للخدمة ومزودة بمعدات الإطفاء مثل المحابس والخراطيم وسلالم الركوب وعلى الرغم من أنها تبدو كشاحنة صغيرة، كان طراز إف إتش جى مزوداً بمحور واحد خلفي وهو نفسه المستخدم بسيارة الركاب آر إتش (RH).

اقرأ أيضا
 تويوتا ميراي

مراجع

سيارات توقفت في 1955
سيارات اخترعت في 1947
سيارات تويوتا
سيارات خلفية الدفع
سيارات صالون
سيارات عقد 1950

تويوتا الفئة إس


Metoda științifică de reconstrucție facială este o tentativă de recreare a feței unui individ (a cărei identitate este adesea necunoscută) pornind de la resturile scheletului acestuia, combinând interpretarea artistică, criminalistica, antropologia, osteologia și anatomia. În domeniul antropologiei judiciare ea face parte evident din tehnicile cele mai subiective, fiind asfel dintre cele mai controversate. Ea nu a obținut destul de mari succese deși au continuat să se rafineze tehnicile de cercetare și metodologia

Alături de anchetele criminale, se operează reconstrucții faciale pentru resturile despre care se crede că au valoare istorică și pentru resturile preistorice.

Tipuri de identificare
Există două tipuri de identificare în antropologia medico-legală: circumstanțială și fără echivoc.
 Identificarea circumstanțială este stabilită când o persoană corespunde profilului biologic dintr-un ansamblu de resturi scheletice. Acest tip de identificare nu poate nici dovedi nici verifica o identitate, întrucât mai mulți indivizi pot corespunde aceleiași descrieri biologice.
 Identificarea fără echivoc, unul dintre obiectivele științei medico-legale, este stabilită atunci când nu există decât un singur ansamblu de resturi izvorâte dintr-un schelet. Un asemenea tip de identificare cere ca corespondența acestor resturi să fie atestată prin dosare medicale sau dentare, prin răni sau patologii ante mortem caracteristice, printr-o analiză a ADN-ului, sau prin alte probe..

Când există resturi neidentificate, o reconstrucție facială furnizează anchetatorilor și membrilor unei familii implicate în problemele criminale ultima posibilitate când toate celelalte tehnici de identificare au eșuat. Aproximările faciale furnizează adesea ultimul declic care conduce la identificarea fără echivoc a acestor resturi.

Note

Bibliografie
Wilkinson, Dr Caroline. Forensic Facial Reconstruction. Cambridge University Press, 2004
 Gerasimov, Michail M. The Face Finder. New York CRC Press, 1971
Burns, Karen Ramey.  Forensic Anthropology Training Manual.  New Jersey:  Prentice Hall, 1999.
Helmer, Richard et al.  "Assessment of the Reliability of Facial Reconstruction." Forensic Analysis of the Skull: Craniofacial Analysis, Reconstruction, and Identification.  Ed. Mehmet Iscan and Richard Helmer.  New York: Wiley-Liss, Inc.  1993.  229-243.
Iscan, Mehmet Yasar.  "Craniofacial Image Analysis and Reconstruction."  Forensic Analysis of the Skull: Craniofacial Analysis, Reconstruction, and Identification.  Ed. Mehmet Iscan and Richard Helmer.  New York: Wiley-Liss, Inc.  1993.  1-7.
Lebedinskaya, G.V., T.S. Balueva, and E.V. Veselovskaya.  "Principles of Facial Reconstruction."  Forensic Analysis of the Skull: Craniofacial Analysis, Reconstruction, and Identification.  Ed. Mehmet Iscan and Richard Helmer.  New York: Wiley-Liss, Inc.  1993.  183-198.
Lundy, John K.  "Physical Anthropology In Forensic Medicine."  Anthropology Today, Vol. 2, No. 5. October 1986.  14-17.
Rathbun, Ted.  "Personal Identification: Facial Reproductions."  Human Identification.  Case Studies in Forensic Anthropology.  Ed. Ted A. Rathbun and Jane E. Buikstra.  Springfield, IL: Charles C Thomas Publisher, LTD, 1998.  347-355.
Reichs, Kathleen and Emily Craig.  "Facial Approximation: Procedures and Pitfalls."  Forensic Osteology: Advances in the Identification of Human Remains 2nd Edition.  Ed. Kathleen J. Reichs.  Springfield, IL: Charles C Thomas Publisher, LTD, 1998.  491-511.
Rhine, Stanley.  "Facial Reproductions In Court."  Human Identification.  Case Studies in Forensic Anthropology.  Ed. Ted A. Rathbun and Jane E. Buikstra.  Springfield, IL: Charles C Thomas Publisher, LTD, 1998.  357-361.
Steadman, Dawnie Wolfe.  Hard Evidence: Case Studies in Forensic Anthropology.  New Jersey: Prentice Hall, 2003.
Taylor, Karen T. Forensic Art and Illustration. CRC Press, 2000
Taylor, R. and Angel, C.  "Facial Reconstruction and Approximation." Craniofacial Identification in Forensic Medicine. Britain: Arnold. 1998. 177-185.

Legături externe

Experții care dau oaselor o față umană - adevarul.ro
Poliția română: Laborator de Antropologie Judiciară și Reconstrucție Facială

Antropologie
Medicină legală

Reconstrucție facială judiciară


Cleopatra (en francés: Cléopâtre) es un cortometraje francés mudo en blanco y negro realizado por Georges Méliès en 1899, con la actuación de Jehanne d'Alcy. Aunque hoy el director Méliès es más conocido por su icónica película Viaje a la Luna, fue esta película la que llamó la atención del productor Charles Urban, que lanzó la película en Estados Unidos bajo el título de Robbing Cleopatra's Tomb; y posteriormente distribuyó muchas de las otras películas de Méliès.

Trama
Una de las primeras películas de terror que se hayan hecho, trata sobre un intento de resurrección de la momia de Cleopatra VII, donde un hombre corta en pedazos el cadáver, para luego producir a una mujer desde un brasero humeante.

Pérdida
Durante mucho tiempo se pensó que la película estaba perdida, pero el 22 de septiembre del 2005 se dio noticia del descubrimiento de una copia en Francia. Sin embargo, más tarde resultó que se trataba de la película El Oráculo de Delfos (L'Oracle de Delphes, 1903), que tiene una trama y una ambientación similares.

Referencias

Enlaces externos

Películas de 1899
Películas mudas
Películas mudas de Francia
Películas en blanco y negro
Películas en blanco y negro de Francia
Cortometrajes de Francia
Películas dirigidas por Georges Méliès
Representaciones culturales de Cleopatra

Cléopâtre (película de 1899)


බ්‍රේටන් චක්‍රය යනු නියත පීඩන චක්‍රයකි. එය වායු ට'බයින් එන්ජින්වල ක්‍රියාව, ජෙට් එන්ජින්වල මූලධර්ම හා වෙනත් දේවල් විස්තර කරයි. එය එම අදහස වර්ධනය කළ ඇමෙරිකානු ඉංජිනේරුවරයෙකු වූ ජෝජ් බ්‍රේටන්ට (1830 – 1892) පසුව නම් කරන ලදී. එසේ වුවත් එය සැබවින්ම ෙයාජනා කරන ලද්දේ 1791 දී බාබර් විසිනි. එය ඇතැම් විට ජෝයුලි චක්‍රය ලෙසද හඳුන්වනු ලැබේ. එරික්සන් චක්‍රය ද එවැන්නක් වන නමුත්, භාහිර තාපය භාවිතා කරන අතර ප්‍රතිජනකයක භාවිතය අන්තර්ගත වේ.

ඉතිහාසය

1872 දී ජෝජ් බ්‍රේටන්, ඔහුගේ රෙඩී මෝටරය සඳහා ජෙටන්ට් බලපත්‍රයකට ඉල්ලුම් කළේය. එම එන්ජිමේ වෙනම පිස්ටන සම්පින්ඩකයක් හා ප්‍රසාරකයක් භාවිතා කරන ලදී. සම්පීඩිත වාතය අභ්‍යන්තර ගින්නක් මගින් ප්‍රසාරක සිලිණ්ඩරයකට ඇතුළු වීමේ දී රත් කරන ලදී. බ්‍රේටන්, පිස්ටන් එන්ජිම හැරුණු විට වෙනත් කිසිදු දෙයක් නිපද නොවූ නමුත්, වර්තමානයේදී බ්‍රේටන් චක්‍රය යන පදය ගෑස් ට'බයින සමග සාමාන්‍යයෙන් සම්බන්ධ වී පවතී.

වෙනත් අභ්‍යන්තර දහන බල චක්‍ර මෙන්ම බ්‍රේටන් චක්‍රය ද විවෘත පද්ධතියකි. එසේ නමුත්, තාපගති විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණය සඳහා එය පිටවන වායූන් චූෂණයේදී නැවත භාවිතා කරන බව සංවෘත පද්ධතියක් මෙන් විශ්ලේෂණය කිරීමට හැකියාව ලබාදෙමින් සම්ප්‍රධානුකූලව පිළිගනු ලැබේ.

බ්‍රේටන් චක්‍රය


William John McRoberts est un homme d'affaires et politique américain, mort à Brooklyn le .

Biographie
Agé d'environ 16 ans, il émigre aux États-Unis et s'installe à New York. En 1876, il fonde McRoberts Protective Agency, une société de sécurité privée qui offre initialement aux compagnies maritimes une protection contre le vol des cargaisons qui transitent par le port de New York. En 1893, il s'installe à Brooklyn. Par la suite, il dirige également une compagnie maritime et une entreprise de sous-traitance. Il épouse Catherine Louise Getshow, avec laquelle il a quatre enfants.

En novembre 1913, McRoberts est élu en tant que progressiste, avec l'approbation républicaine, à l'Assemblée de l'État de New York (Kings Co., 9e D.). McRoberts recueilli 7 190 voix, battant le démocrate sortant Frederick S. Burr qui recueilli 5 589 voix. McRoberts est membre de la 137e législature de l'État de New York en 1914.

Notes et références

Membre de l'Assemblée de l'État de New York
Naissance en février 1863
Naissance à Downpatrick
Décès en septembre 1933
Décès à Brooklyn
Décès à 70 ans

William J. McRoberts


Le bolide de Chine du  a été observé le  à  ( à ) lorsqu'un bolide brillant, soupçonné d'être un météore, a été vue volant du nord vers le sud puis explosant au-dessus de zones principalement habitées par des Tibétains.

Aperçu
La trajectoire du bolide était du nord vers le sud et avait une faible inclinaison (5° ± 2°) par rapport à la surface locale. Selon le CNEOS, l'emplacement approximatif de l'explosion aérienne était aux environs de la frontière entre la région autonome du Tibet et la province du Qinghai.

Selon le CNEOS, il s'agit du bolide le plus énergétique, en termes d'énergie rayonnée, à s'être produit au-dessus des terres depuis le superbolide de Tcheliabinsk le . Il s'agit par ailleurs du bolide le plus énergétique à s'être produit sur Terre (aussi bien au-dessus des mers et des terres) depuis le bolide de la mer de Béring du .

En outre, il s'agissait du plus gros météore enregistré à tomber sur la Chine en au moins  deux décennies, rayonnant beaucoup plus d'énergie que par exemple le bolide du Yunnan du .

Le bolide a illuminé le ciel environ une heure avant le lever du soleil et a été filmé.

Le Centre des réseaux sismiques de Chine  a publié des informations sur un bolide présumé près de la frontière entre le xian de Nangqên et la ville-district de Yushu (tous deux situés dans la province du Qinghai) sur son compte de réseau social. Ils ont annoncé que personne n'avait été blessé.

Références

2020 en Chine
22 décembre
23 décembre
Décembre 2020
Impact cosmique avec la Terre

Bolide de Chine du 22 décembre 2020