Asterolasia hexapetala, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas. Es un endemismo de Warrumbungles en Nueva Gales del Sur en Australia.

Descripción
Asterolasia hexapetala alcanza un tamaño de alrededor de 1,5 metros de altura, se encuentra principalmente cerca del agua en el bosque esclerófilo y en los bosques en altitudes más bajas.

Las hojas son de color verdoso cubiertas de pelo, de 2-6 centímetros de largo, y alrededor de 1-2 centímetros de ancho. La flores miden 1-1,5 centímetros de diámetro, generalmente de color blanco o blanco amarillento, con estambres amarillos y rara vez creciendo en racimos.
La fruta de Asterolasia hexapetala tiene la estructura de una baya, de color marrón, y crece junto a la flor.

Cultivo

La especie prefiere una situación húmeda, bien drenada y con ligera sombra. Las plantas ya establecidas son capaces de hacer frente a periodos de sequía. Las plantas pueden ser propagadas por estacas o semillas, con cierta dificultad.

Taxonomía
Asterolasia hexapetala fue descrita formalmente por primera vez por el botánico francés Antoine Laurent de Jussieu en 1825, quien le dio el nombre de Phebalium hexapetalum. La especie fue transferida al género Asterolasia en 1917 por el botánico inglés George Claridge Druce. y publicado en  Botanical Society and Exchange Club of the British Isles 4: 606, en el año 1916.
Etimología
El nombre deriva de las palabras del griego antiguo: aster, lasios y hexapetala, que significa = estrella peluda (en referencia a los pelos de las hojas), y con seis pétalos.
Sinonimia
Asterolasia correifolia var. mollis Maiden & Betche
Asterolasia mollis Benth.
Eriostemon mollis (Benth.) F.Muell.
Phebalium hexapetalum A.Juss.

Referencias

Enlaces externos

hexapetala

Asterolasia hexapetala


María Cegarra Salcedo (La Unión, 1899 - Murcie, 1993) est une poétesse espagnole, ainsi que la première diplômée en Espagne en Sciences chimiques.

Biographie
Fille d'un père commerçant et d'une mère enseignante d'origine andalouse, le précédent littéraire dans sa famille est son frère Andrés Cegarra Salcedo, écrivain et créateur d'Éditorial Levante. Après la mort dudit frère, María a publié son premier poème, Cristales míos, et après la mort de sa sœur, son dernier ouvrage, Poemas para un silencio, a émergé.

Entre 1921 et 1924, elle offre ses services comme assistante technique au laboratoire d'analyses industrielles de la veuve de Francisco Munuera. Après, à partir de la fin des années 1920 et pendant plusieurs décennies, elle prend la tête de son propre laboratoire, orienté vers l'exploitation minière, dans sa maison de famille.

Après la mort de son frère Andrés en 1928, elle se consacre à la poésie. Grâce à lui, elle avait rencontré Carmen Condé, avec qui elle a entretenu une longue et profonde amitié recueillie dans des lettres. Elle participe aux activités menées à l' Université populaire que Conde et Antonio Oliver ont fondée dans cette ville. Elle se lie également d'amitié avec le journaliste Raimundo de los Reyes et les poètes Miguel Hernández et Ramón Sijé . Avec Miguel Hernández, elle entretient une relation étroite.

En 1935, elle publie son premier recueil de poèmes, Cristales míos, prologué par l'écrivain Ernesto Giménez Caballero.

En 1946, elle obtient un diplôme en Sciences chimiques à l'Université de Murcie. Elle enseigne pendant quarante ans dans différents centres éducatifs de Carthagène, ainsi que dans d'autres centres de formation professionnelle et de baccalauréat, tel que l'École d'experts industriels.

Cegarra entre en politique en tant que conseillère du conseil municipal de La Unión dans les années 1960, étant la première femme de ce conseil.

Elle décède le 26 mars 1993.

Œuvres
Elle collabore avec l'un des magazines les plus prestigieux du moment, La Gaceta Literaria, dirigé par Giménez Caballero.

Elle  écrit la pièce Mineros (1932-1933) avec Carmen Conde. Elle y  mêlent fiction et éléments autobiographiques puisqu'elles s'inspirent de la vie de Cegarra et de sa famille. De même, elle est liée à l'histoire du mouvement ouvrier dans le district minier de La Unión.

Elle a collaboré avec les  revues La Región, La Verdad, Tránsito, Levante Agrario, Títiro Canta, et Monteagudo, entre autres. Elle a publié l' intégrale de sa Poésie en 1987, avec une introduction de Santiago Delgado.

 Mes Cristaux, 1935.
 Délire et Formules, 1978.
 Poésie complète, 1986.
 Chaque jour avec moi, 1986.
 Poèmes pour un silence, 1999.

Hommages

 En 1980, on a donné son nom au lycée d'enseignement secondaire de la Unión.
 À l'occasion du centenaire de sa naissance (1999), la mairie de La Unión a inauguré un buste de la poétesse devant le Liceo de Obreros, un centre dirigé par son frère Andrés au début du XXe siècle.

Références

Liens externes

Poétesse espagnole
Poète espagnol du XXe siècle
Naissance en novembre 1899
Naissance dans la région de Murcie
Décès en mars 1993
Décès à 93 ans
Décès à Murcie

María Cegarra Salcedo


Am 4. Mai 2013 waren in der Region 763 Bauwerke und Flächendenkmale (ohne nicht veröffentlichte Waihi Tapu) ausgewiesen, darunter 22 Historic Areas,  190 Denkmale der Kategorie 1, 549 Denkmale der Kategorie 2 und 1 veröffentlichtes Wahi Tapu Area. Die Liste enthält mindestens Grundeinträge aller Denkmale mit Stand 4. Mai 2013.

Folgende Ortschaften mit mehr als fünf Baudenkmalen besitzen eigene Denkmallisten, alle anderen sind in der nachfolgenden Tabelle zusammengefasst.
 Alexandra
 Arrowtown
 Bannockburn
 Clyde
 Cromwell
 Dunedin
 East Taieri
 Inch Clutha (Insel)
 Lawrence
 Mosgiel
 Naseby
 Oamaru
 Ophir
 Outram
 Port Chalmers
 Queenstown
 St Bathans
 Waikouati
 Windsor

|}

Einzelnachweise

Weblinks
 Register des New Zealand Historic Places Trust (englisch)

!Otago
!
Baudenkmaler Otago

Liste der Baudenkmale in der Region Otago


La  du Tour de Drenthe féminin a lieu le . Elle fait partie de l'UCI World Tour féminin 2022. Elle est remportée par la Néerlandaise Lorena Wiebes.

Parcours
Le parcours est similaire à celui de l'année précédente. Il débute à Assen. Il emprunte ensuite les classiques secteurs forestiers pour se diriger vers Hoogeveen. Le mont VAM est escaladé pour la première fois à soixante-dix kilomètres de la fin. Les coureuses font alors trois tours d'un circuit autour du mont avant de se diriger vers  Hoogeveen. Une fois ce détour par la ville effectué, le mont VAM est monté une ultime fois à  de l'arrivée. Le parcours retourne alors vers Hoogeveen et la ligne d'arrivée.

Équipes

Favorites
La vainqueur sortante Lorena Wiebes est candidate à sa propre succession tout comme la sprinteuse et championne du monde Elisa Balsamo. Lotte Kopecky qui vient de remporter les Strade Bianche est aussi une des favorites. Marta Bastianelli  est une outsiders avec Grace Brown et Marlen Reusser.

Récit de la course
La première attaque est l'œuvre de Kerry Jonker au bout de dix kilomètres. Elle est reprise à cent kilomètres de l'arrivée. Entre les deux premières ascensions du VAM, Teuntje Beekhuis et Marta Jaskulska sortent. SD Worx utilise un passage venteux pour créer des bordures et scinde le peloton en deux. Les échappées sont reprises sur le coup. À quarante kilomètres de la ligne, le peloton est constitué d'environ trente coureuses. À trente-trois kilomètres du but, un groupe avec Jip van den Bos,  Mischa Bredewold, Marlen Reusser, Alison Jackson et Pfeiffer Georgi se forme. Leur avance monte à trente-cinq secondes. Les formations Trek-Segafredo et Canyon-SRAM mène la poursuite. Lotte Kopecky puis Lorena Wiebes sont tour à tour victimes de crevaison. Dans la dernière ascension du VAM, dix coureuses sortent. Derrière, le groupe de chasse est constitué de douze athlètes. Pfeiffer Georgi provoque le regroupement. À onze kilomètres de la ligne, Nina Buijsman, Anouska Koster, Christine Majerus et Sarah Roy. Koster tente ensuite de partir seule à deux reprises. La seconde fois, seule Roy parvient à suivre à distance. Les trois autres sont reprises. Koster n'est rejointe que dans les cinq cents derniers mètres. Lorena Wiebes lance le sprint dans la roue d'Elisa Balsamo. La Néerlandaise s'impose devant l'Italienne.

Classements

Classement final

UCI World Tour

Points attribués

Classement individuel
Ci-dessous, le classement individuel de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Classement de la meilleure jeune
Ci-dessous, le classement de la meilleure jeune de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Classement par équipes
Ci-dessous, le classement par équipes de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Liste des participantes

Organisation
La course est organisée par la fondation Ronde van Drenthe. Femmy van Issum-Achterhes dirige la course.

Prix
Les prix suivants sont distribués :

En sus, les coureuses placées de la  à la  gagnent , celles placées de la  à la  .

Un prix des monts, des sprints, des pavés, de la plus combative et de la meilleure jeune sont attribués. Leur montant n'est pas connu.

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme aux Pays-Bas en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en mars 2022

Tour de Drenthe féminin 2022


Grassing ist ein Ort im Traunviertel in Oberösterreich wie auch
Ortschaft der Gemeinde Eggendorf im Traunkreis im Bezirk Linz-Land, und Ortschaft (Graßing) und Katastralgemeinde der Gemeinde Weißkirchen an der Traun im Bezirk Wels-Land.

Geographie

Der Ort befindet sich etwa 18 Kilometer südwestlich von Linz und 9 Kilometer östlich von Wels  im Traun-Enns-Riedelland, unweit der Traun auf der Höhe Marchtrenk. Direkt östlich am Riedel liegt der Allhaminger Forst.

Die kleine Rotte Grassing findet sich etwa halbwegs zwischen Weißkirchen und Eggendorf, von beiden Gemeindeorten etwa 1½ Kilometer entfernt. Sie liegt auf um die  Höhe am Stinnbach, der bei Sammersdorf etwa 10 km nordöstlich in den Weyerbach mündet und kurz danach bei Haid der Traun zufließt. Sie gehört als eigene Ortschaft zu Eggendorf und umfasst zusammen mit dem Gehöft Schöllhammer nur 6 Gebäude mit  Einwohnern. Die Adressen lauten Obergrassing.

Nördlich anschließend erstreckt sich die Weißkirchener Ortschaft Graßing bachabwärts auf 3½ Kilometer. Diese bildet mit knapp 50 Gebäuden und  Einwohnern den Großteil der Ortslage. Dazu gehören – das Tal entlang – der Weiler Oberndorf, das Dorf Haisching, die Rotte Obergraßing, und die Weiler Mittergraßing und Untergraßing. Oberhalb am Riedel befindet sich noch das Gehöft Rath, Dieses und der Rest der Streulagen wird als Grassing-Zerstreute Häuser zusammengefasst.
Der Ortschaft entspricht auch die Katastralgemeinde Grassing mit etwa 3765 Hektar, die sich nordwestlich bis an die Ortsgrenze von Weißkirchen ausdehnt.

Südöstlich, hinter dem Allhaminger Forst, passiert die West Autobahn (A1). Durch die Weißkirchner Ortschaft führt die L534 Marchtrenker Straße (B1 bei Marchtrenk – Weißkirchen – Neuhofen an der Krems) zur neuen Anschlussstelle Allhaming der A1. Im Süden, auf Eggendorfer Gemeindegebiet, führt die L1236 Brunner Straße von Weißkirchen nach Eggendorf-Hueb. Sonst sind die Orte nur durch eine Gemeindestraße und Güterwege erschlossen.

Nachbarorte, -ortschaften und -katastralgemeinden

Geschichte
Das früheste Schriftzeugnis des Namens erfolgte 1299 als "Mitter-, Nider-, Obergraezzingen". Der Name bedeutet Siedlung im Nadelholzgebüsch (althochdeutsch grazzahi).

Die Steuergemeinde Grassing gehörte zur Pfarre Weißkirchen im Distrikt Dietach, nach Schaffung der Ortsgemeinden 1848/49 zur Ortsgemeinde Weißkirchen. Ab 1868 gehörte es zum neuen Bezirk Wels-Land. Per 1. Juli 1894 wurden die südlichsten Ortslagen die Ortsgemeinde Eggendorf zugeordnet.

Nachweise

Ort im Bezirk Linz-Land
Eggendorf im Traunkreis
Ort im Bezirk Wels-Land
Katastralgemeinde im Bezirk Wels-Land
Weißkirchen an der Traun
Ort im Einzugsgebiet der Traun (Donau)
Traun-Enns-Riedelland

Grassing


Le Comptoir est un site d'actualité politique et culturelle d'inspiration socialiste et décroissante né sur les cendres du webzine Ragemag et créé en 2014 par les journalistes Kevin Boucaud-Victoire (rédacteur en chef "Idées" au journal Marianne), Galaad Wilgos, Mikaël Faujour et Thomas Moreau.

Il édite des articles en ligne et auto-édite une revue papier intitulée La Revue du Comptoir, organisée autour d'un dossier thématique.

Ligne éditoriale

Le Comptoir, de même que sa revue, se fondent sur l'expression attribuée à Honoré de Balzac :  pour se définir dans la lignée d'un socialisme populaire, celle de Pierre Leroux, qui en fait « la doctrine qui ne sacrifiera aucun des termes de la formule liberté, fraternité, égalité, unité, mais qui les conciliera tous ».

Le Comptoir se réclame également d'un socialisme romantique qui, selon Michael Löwy, entend combattre « la mécanisation, la rationalisation abstraite, la réification, la dissolution des liens communautaires et la quantification des rapports sociaux au nom de valeurs sociales, morales ou culturelles pré-modernes, ou pré-capitalistes ».

La Revue du Comptoir est créée en 2016.

Le Comptoir publie .

Le Comptoir met à l'honneur des personnalités telles que Jean-Claude Michéa, George Orwell, Karl Marx, Simone Weil, Pier Paolo Pasolini, Pierre-Joseph Proudhon, Guy Debord, Jacques Ellul,  Bernard Charbonneau, Frantz Fanon, Thomas Sankara, Christopher Lasch, Cornelius Castoriadis, Rosa Luxemburg.

Le Comptoir dans les médias
Dans un article du journal Le Monde Le Comptoir est mêlé à un ensemble d'autres revues de « jeunes conservateurs décomplexés » proches de la philosophie du socialiste conservateur Jean-Claude Michéa. En réponse à cette enquête qu'il juge confuse, Le Comptoir a clarifié sa ligne éditoriale dans un article, se réaffirmant « socialistes et décroissants mais pas conservateurs ».

En réponse à une enquête de La Revue du Crieur l'associant aux « franges variées des droites dures qui s'appuient sur des éléments critiques empruntés à la gauche anticapitaliste », Le Comptoir a de nouveau réaffirmé sa ligne « socialistes et révolutionnaires ».

Kevin Boucaud-Victoire fut interviewé par le site Limite à l'occasion de la sortie du premier numéro papier de La Revue du Comptoir.

Le journaliste Jean-Laurent Cassely recommande le premier numéro papier de La Revue du Comptoir à l'issue d'une table ronde dédiée à l'actualité éditoriale des idées et organisée par la Fondation Jean-Jaurès.

Dans sa revue de presse sur Europe 1, Natacha Polony, cite un article du Comptoir sur « ce genre littéraire disparu : les utopies ».

Kevin Boucaud-Victoire fut l'invité de l'émission « Aux sources » du site Hors-Série à propos de son ouvrage La Guerre des gauches (éditions du Cerf, 2017).

Un article du journal La Vie fait la recension de l'essai de Ludivine Bénard, rédactrice au Comptoir, consacré à Simone Weil : Simone Weil, la vérité pour vocation (éditions de L'Escargot, 2020).

Un article du journal La Croix fait la recension du 4e numéro de La Revue du Comptoir consacrée au transhumanisme.

Équipe de rédaction
Le Comptoir compte plus d'une cinquantaine de collaborateurs depuis sa création en 2014.

Le directeur de publication est Kevin Boucaud-Victoire.

Le rédacteur en chef est Sylvain Métafiot.

La rédaction du Comptoir est principalement composée de jeunes universitaires, étudiants ou enseignants, des chercheurs en économie, sociologie ou géopolitique, des journalistes, éducateurs, traducteurs, éditeurs ou bibliothécaires. Les rédacteurs sont originaires de toute la France (Paris, Bordeaux, La Rochelle, Marseille, Lyon...) mais aussi de l'étranger (Belgique, Mexique), issus pour certains des classes populaires et venant de la gauche radicale et des milieux militants et syndicaux.

Publications

Articles web
Au 09 février 2023, la revue compte  publiés en ligne.

Numéros papier

 La Revue du Comptoir,  : « Cherche socialisme désespérément » (2016)
 La Revue du Comptoir,  : « Populisme ou barbarie » (2017)
 La Revue du Comptoir,  : « Produire moins, vivre mieux » (2018)
 La Revue du Comptoir,  : « Humain, transhumains » (2023)

Références

Liens externes
 Site officiel

Site web d'actualité

Le Comptoir (éditeur)


Feldspat (Feldispat) (KAlSi3O8 – NaAlSi3O8 – CaAl2Si2O8) bir grup kaya formundaki tektosilikat mineralidir ve Dünya kıtasal kabuğunun ağırlıkça yaklaşık % 41'ini oluşturur.

Feldspatlar, müdahaleci ve ekstrüzyonlu magmatik kayaçlarda bulunan magmadan damarlar halinde kristalleşir ve birçok metamorfik kayaç türünde de bulunur. Neredeyse tamamen kalsik plajiyoklaz feldspattan oluşan kaya anortosit olarak da bilinir. Feldspatlar ayrıca birçok sedimanter kayaç türünde de bulunur.

Etimoloji
Feldspat adı, Feld ("alan") ve Spat (''tanecik") kelimelerinin bir bileşimi olan Almanca Feldspat sözcüğünden türemiştir. Spat sözcüğü belli bir zaman geçtikten sonra "kolayca pullara ayrılan bir kaya" anlamına gelmektedir. Feldspat 18. yüzyılda muhtemelen tarlalarda bulunan kayalarda (Urban Brückmann, 1783) veya granit ve diğer minerallerde "alan" olarak ortaya çıkmasıyla (René-Just Haüy, 1804) daha spesifik bir terim olarak tanıtıldı. Spat'tan -spar'a olan değişimi İngilizce spar kelimesinden etkilenmiştir, bu sözcük iyi bölünme ile opak olmayan bir mineral anlamına gelir. Feldspatik feldspat içeren malzemeleri ifade etmektedir bu nedenle günümüzde felspar sözcüğü kullanılmamaktadır. Kuvars ve feldispat gibi açık renkli mineraller anlamına gelen 'felsic' terimi, feldispat ve silisten türetilmiş olup 'felspar' terimi ile ilgisi bulunmayan kısaltılmış bir kelimedir.

Bileşimler
Bu mineral grubu tektosilikatlardan oluşur. Ortak feldspatlardaki ana elementlerin bileşimleri son üç üye cinsinden ifade edilebilir:

Potasyum feldspat (K-spar) sonu KAlSi3O8
Albit sonu NaAlSi3O8
Anorthit sonu CaAl2Si2O8

K-feldispat ve albit arasındaki katı çözeltilere "alkali feldspat" denir. Albit ve anorthit arasındaki katı çözeltilere "plajiyoklaz", veya daha düzgün bir şekilde "plajiyoklaz feldspat" denir. K-feldspat ve anorthit arasında sadece sınırlı bir katı çözelti oluşur ve diğer iki katı çözeltide, Dünya'nın kabuğunda yaygın olan sıcaklıklarda karışmadan oluşur. Albit hem plajiyoklaz hem de alkali feldspat olarak kabul edilir.

Alkali Feldspatlar
Alkali feldispatlar iki türe ayrılır: Bunlar sodyum, alüminyum veya silikon ile kombinasyon halinde potasyum içerenler; ve potasyumun yerine baryum alanlardır. Bunlardan ilki şunları içerir:

Ortoklaz (monoklinik) KAlSi3O8,
Sanidin (monoklinik)  (K,Na)AlSi3O8,
Mikroklin (Triklinik)  KAlSi3O8,
Anortoklaz (triklinik) (Na,K)AlSi3O8.

Potasyum ve sodyum feldispatlar düşük sıcaklıklarda eriyip mükemmel bir şekilde karışmaz, bu nedenle alkali feldispatların ara bileşimleri  daha yüksek sıcaklık alanlarda meydana gelir. Sanidin en yüksek sıcaklıklarda mikroklin ise en düşük sıcaklıklarda stabildir. Perthit, bir ara bileşimin soğutulması sırasında zıt alkali feldispat bileşimlerinin katı çözeltisinden dolayı alkali feldispatta tipik bir dokudur. Birçok granitin alkali feldspatlarındaki pertitik dokular çıplak gözle görülebilir.

Kristallerdeki mikroperitik dokular bir ışık mikroskobu kullanılarak görülebilirken, kriptoperitik dokular sadece bir elektron mikroskobu ile görülebilir. Buna ek olarak, peristerit yaklaşık olarak eşit miktarlarda birbirine geçmiş alkali feldspat ve plajiyoklaz içeren feldspat için verilen addır.

Baryum Feldspatlar

Baryum feldispatlar, alkali feldispatlar olarak da bilinmektedir. Baryum feldispatlar, mineral yapısında potasyum yerine baryum koyması sonucunda oluşur. Baryum feldispatlar monokliniktir ve aşağıdaki ürünleri içerir:

Celsian BaAl2Si2O8
Hiyalofan (K,Ba) (Al,Si)4O8

Plajioklas Feldspatlar
Plajiyoklaz feldispatlar trikliniktir. Plajiyoklaz serileri aşağıdaki gibidir (% anorthit ile):

albit  (0 ile 10) NaAlSi3O8,
Oligoklaz (10 ile 30) (Na,Ca)(Al,Si)AlSi2O8,
Andesin (30 ile 50) NaAlSi3O8–CaAl2Si2O8,
Labradorit (50 ile 70) (Ca,Na)Al(Al,Si)Si2O8,
Bytownite (70 ile 90) (NaSi,CaAl)AlSi2O8,
Anorthit (90 ile100) CaAl2Si2O8.

Plajiyoklaz feldispatın ara bileşimleri soğutma sırasında zıt bileşimin iki feldspatına kadar dönüşebilir ancak difüzyon alkali feldspattan çok daha yavaştır ve sonuçta elde edilen iki feldispat birbirine geçmiş tipik olarak optik mikroskoplarla görülemeyecek kadar ince taneli olurlar. Plajiyoklaz katı çözeltilerindeki birbirine karışmayan boşlukları, alkali feldspatlardaki boşlukla karşılaştırıldığında karmaşıktır. Labradorit bileşiminin bazı feldspatında görünen renklerin oynaması, Bøggild olarak bilinen iç içe büyümüş çok ince taneli ekssolüsyon lamellerden kaynaklanmaktadır. Plajiyoklaz serilerindeki özgül ağırlık albitten (2.62) anorthite (2.72-2.75) artmaktadır.

Ayrışma
Feldspatların kimyasal ayrışması, illit ve kaolinit gibi kil minerallerinin oluşmasına neden olur.

Feldspatın Üretim ve Kullanım Alanları

2010 yılında yaklaşık 20 milyon ton feldspat üç ülke tarafından üretildi: İtalya (4.7 Mt), Türkiye (4.5 Mt) ve Çin (2 Mt).
Feldspat, cam yapımında, seramikte, boya, plastik kauçukta dolgu ve genişletici olarak kullanılan yaygın bir hammaddedir. Cam yapımında, feldspat kaynaklı alümina, ürün sertliğini, dayanıklılığını ve kimyasal korozyona karşı direncini artırır. Seramikte, feldspattaki alkaliler (kalsiyum oksit, potasyum oksit ve sodyum oksit), bir karışımın erime sıcaklığını düşürerek bir bariyer görevi görür. Akışkan parçacıklar, ateşleme işleminde erken bir aşamada erir ve sistemin diğer bileşenlerini birbirine bağlayan camsı bir kalıp oluşturur. ABD'de feldspatın yaklaşık % 66'sı cam kaplama ve cam elyafı dahil olmak üzere cam yapımında kullanılmaktadır. Seramikler (elektrik izolatörleri, atık su tesisatı, seramik, sofra takımı ve fayans dahil) dolgu maddeleri gibi geriye kalan diğer kullanım alanlarını oluşturmaktadır.

Kuzey Carolina, Little Switzerland yakınlarında bir maden bulunan Bon Ami, temizleyicilerinde feldspatı aşındırıcı bir madde olarak kullandı. Küçük İsviçre İş Adamları Derneği, McKinney Madeni'nin dünyanın en büyük feldspat madeni olduğunu ve Kuzey Carolina'nın en büyük feldspat maden üreticisi olduğunu söyledi. William Dibbell, 1910'larda Ohio şirketi Golding ve Sons'a üstün kaliteli bir ürün gönderene kadar feldspat madencilik mika sürecinde bir köşeye atıldı.

Yer bilimlerinde ve arkeolojide feldspatlar potasyum-argon tarihleme, argon-argon tarihlemesi ve lüminesans tarihleme için kullanılmaktadır.

Ekim 2012'de Mars gezegeninde yapılan çalışmalar sırasında, yüksek feldspat içeriğine sahip bir kayayı analiz ettiler.

Resimler

Ayrıca Bakınız

Perthit nedir?

Kaynakça

Silikat mineralleri

Feldspat


Aloe schomeri es una especie de planta suculentadel género Aloe.  Es originaria de Madagascar.

Descripción
Aloe schomeri crece sin tallo o tronco muy corto  y forma grupos. Las hasta 30 hojas lanceoladas estrechas forman densas rosetas. Es de color verde oscuro de 20 a 30 cm de largo y 3 a 5 cm de ancho. El margen es cartílaginoso brillante y casi blanco con dientes casi blancos  de 2 mm de largo y de 5 a 8 mm de distancia. La inflorescencia es generalmente simple o de vez en cuando se compone de una o dos ramas. Alcanza una longitud de hasta 65 centímetros.  Las brácteas tienen una longitud de aproximadamente 9 milímetros, y  5 milímetros de ancho. Las flores son amarillas  de 21 mm de largo y redondeadas en la base.

Distribución
Es una planta herbácea con las hojas suculentas que se encuentra en Madagascar en la Provincia de Toliara.

Taxonomía
Aloe schomeri fue descrita por Werner Rauh y publicado en Kakteen und andere Sukkulenten 17(2): 22–23, abb. 1–4. 1966.

Etimología
Ver: Aloe

schomeri: epíteto otorgado en honor de Menko Schomerus, propietario de una mina en Ampanihy en Madagascar.

Referencias

schomeri
Flora de Madagascar
Plantas descritas en 1966
Plantas descritas por Rauh

Aloe schomeri


نادي تور  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الثانية . تم تأسيس النادي في سنة 1919 .

مراجع

أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم أسست في 1951
أندية كرة قدم في سانتر-فال دو لوار
أندية كرة قدم في فرنسا
تأسيسات سنة 1951 في فرنسا

نادي تور


Medardus Höbelt (* 2. Juli 1914 in Weißkirchlitz bei Teplitz-Schönau; † 1. Februar 2011 in Altenburg) war ein deutscher Musiker, Maler und Kirchenraumgestalter.

Leben
Bereits als Kind von künstlerischem Schaffensdrang erfüllt, studierte Höbelt von 1932 bis 1936 zunächst Musik in München. Anschließend absolvierte er eine Ausbildung an der Staatsfachschule für Keramik in Teplitz-Schönau, u. a. bei Johannes Wazal (1887–1945). 1938 wurde er zum Wehrdienst eingezogen. Während des Zweiten Weltkrieges kämpfte er an verschiedenen Fronten. Nachdem er aus englischer Kriegsgefangenschaft entlassen worden war, gelangte er nach Wolfenbüttel, wo er vorübergehend Arbeit fand. 1948 begann er ein Studium an der Kunstakademie in Dresden. Dort war er Schüler von Professor Bruno Seener. Anschließend arbeitete er als Kunstmaler in einer Firma für Dekorationsmalerei. Hierbei erlernte er auch die Technik der Wand- und Freskenmalerei.

Ab 1952 war er freischaffend als Mitglied des Verbands Bildender Künstler der DDR in Altenburg tätig. Als Künstler widmete er sich fast ausschließlich der Sakralen Kunst. Viele Kirchen im sächsisch-thüringischen Raum wurden von ihm ausgestaltet. Einen besonderen Schwerpunkt seiner Arbeiten bildeten Entwürfe und Ausfertigungen von Blei- und Betonglasfenstern, sowie Kreuzwege, Altargemälde und Darstellungen von Heiligen, bevorzugt in Pastellmalerei. Daneben schuf er Tabernakel, Kirchenleuchter und Kreuze in Holz und Bronze. In späteren Jahren verfasste er auch Betrachtungen zu seinen sakralen Kunstwerken.

Seit dem 16. Lebensjahr setzte er sich intensiv mit Dantes Göttlicher Komödie auseinander, die starken Einfluss auf sein Leben und Schaffen ausübte. Aus diesem Werk stammte sein Lebensmotto: Die Liebe ist es, die das All bewegt.

Höbelt war bis ins hohe Alter produktiv tätig. Er wurde auf dem Hauptfriedhof Altenburg beerdigt.

Ehrungen
 1995: Ehrendoktorwürde der Akademie der Schönen Künste, Boretto
 2004: Kunstpreis der Stadt Altenburg

Werke (Auswahl)
 Altenburg, Katholische Kirche Erscheinung des Herrn: Gestaltung des Seitenschiffs und des Vorraums der Kirche
 Böhlen, Katholische Kirche Christkönig: Kreuzweg, Bild: Maria mit dem Kinde, Bild: St. Joseph
 Chemnitz, Katholische Kirche St. Antonius: Kreuzweg, Tabernakel, Ambo, Bild: Maria mit dem Kinde, Bild: Hl. Antonius
 Flöha, Katholische Kirche St. Theresia: Betonglasfenster
 Markranstädt, Katholische Kirche Maria, Hilfe der Christen: Altarfenster Auferstandener Jesus als Guter Hirte
 Meerane, Katholische Kirche St. Marien: Betonglasfenster, Schmiedeeiserne Leuchter
 Neustadt am Rennsteig, Evangelische Kirche St. Michael: 5 Betonglasfenster, Thema: Michaels Kampf
 Rositz, Katholische Kirche Mutter Gottes vom Berge Karmel: 5 Betonglasfenster im Altarraum, 8 Bleiglasfenster im Kirchenschiff, Altarfresko, Kreuzweg
 Schmölln, Katholische Kirche Maria, Unbefleckte Empfängnis: Kreuzweg (2007), Altarfenster, Leuchter, Emporenfenster Rosa Mystica
 Dorfkirche Raila: 6 Betonglasfenster

Literatur
 Nachruf auf Medardus Höbelt, in: Altenburger Geschichts- und Heimatkalender 2011, E. Reinhold Verlag, Altenburg 2011, ISBN 978-3-937940-80-9
 Holger Jakobi: Sich nicht selbst ins Licht setzen. Begegnung mit dem Maler Medardus Höbelt, in: Tag des Herrn, Katholische Wochenzeitung für die Bistümer Dresden-Meißen, Erfurt, Görlitz und Magdeburg, Jg. 47, Nr. 6 (1997)

Weblinks
 Erinnerung an Medardus Höbelt (Video)
 Medardus Höbelt Dante-Bilder
 Illustrationen zu Dantes Divina Commedia
 Innengestaltung der Kirche St. Antonius, Chemnitz
 Kreuzweg in der Kirche St. Antonius, Chemnitz
 Artikel in der Kirchenzeitung Tag des Herrn
 Kreuzweg für Katholische Kirche in Schmölln

Maler (Deutschland)
Künstler (DDR)
Künstler (christliche Kunst der Moderne)
Person (Altenburg)
Deutscher
Geboren 1914
Gestorben 2011
Mann

Medardus Höbelt


Miro Buljan (Zagreb) je hrvatski skladatelj i producent.

Životopis
Rodio se u Zagrebu. Od djetinjstva svira gitaru. Kad je završavao osnovnu školu, već je svirao po grupama i pisao pjesme. U 20. godini našao si je najbolji način svog kreativnog izraza, radeći u tonskom studiju. Uslijedili su prvi profesionalni uspjesi - rad s poznatim izvođačima i velike prodane naklade. Do 30. godine stekao je glas jednog od najproduktivnijeg i najuspješnijeg hrvatskog skladatelja zabavne glazbe. Prepjevi nekih Buljanovih pjesama pojavili su se i na top-ljestvicama Rusije, Rumunjske i zemalja Beneluksa.

Izvori

Hrvatski skladatelji
Hrvatski glazbeni producenti
Životopisi, Zagreb

Miro Buljan


Alfredo Donnarumma (Catania, Italia, 30 de noviembre de 1990) es un futbolista italiano que juega como delantero en la U. S. Catanzaro 1929 de la Serie B.

Carrera

Alfredo comenzó su carrera jugando para los Azzurri Calcio di Torre Annunziata. Jugó allí hasta que tenía 14 años cuando el director técnico del Calcio Catania, Pietro Lo Monaco lo llevó a Catania.

Desde su llegada a Catania , Donnarumma había jugado en todos los niveles del Catania, hasta que en la primavera de 2008 se unió al Sub-20 del Catania, el nivel más alto de la juventud en el equipo. Alfredo había formado una gran sociedad con Alessandro Malafronte y sobre todo con Francesco Nicastro durante su tiempo en el programa juvenil de Catania. Alfredo también marcó 16 goles, en su temporada de los jóvenes. Donnarumma comenzó su carrera de alto nivel en 2009, cuando el atacante comenzó a ganar el primer equipo ups llamada, en la mera edad de 18 años. A pesar de no hacer su Serie A debutó con el club, el jugador se graduó la cantera del club de puesta a punto en la conclusión de la buena campaña. En julio de 2010, el joven delantero fue cedido al Lega Pro Prima Divisione lado, AS Gubbio 1910 . En su etapa con el club de tercera división, Donnarumma participó de 23 encuentros de liga, anotando 5 goles en la liga. En sus 25 partidos oficiales para el Gubbio, Donnarumma era parte de la alineación titular. El 30 de junio de 2011, Donnarumma regresó a Catania.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha completa
 Ficha del jugador en Transfermarkt
 Ficha del jugador en Soccerway

Futbolistas de Italia
Futbolistas del Catania Football Club
Futbolistas de la Associazione Sportiva Gubbio 1910
Futbolistas de la Società Sportiva Virtus Lanciano 1924
Futbolistas del Calcio Como 1907
Futbolistas de la Associazione Sportiva Cittadella
Futbolistas del Delfino Pescara 1936
Futbolistas del Teramo Calcio
Futbolistas de la Unione Sportiva Salernitana 1919
Futbolistas del Empoli Football Club
Futbolistas del Brescia Calcio
Futbolistas del Ternana Calcio
Futbolistas de la Unione Sportiva Catanzaro
Nacidos en Catania

Alfredo Donnarumma


عمير إحدى بلديات دائرة شتوان بولاية تلمسان الجزائرية.

المصادر

عمير

عمير


كلاوس فون كليتزينغ   هو عالم فيزيائي ألماني ولد في 28 يونيو 1943. حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1985 عن اكتشافه تأثير هول الكمي.

ولد كلاوس فون كليتزينغ بمدينة شرودا . وبعد إتمامه دراسة الفيزياء اهتم بأبحاث المجالات المغناطيسية الشديدة في مركز الأبحاث الفرنسي جرينوبل . وعمل 1980 استاذا بجامعة ميونيخ بألمانيا ويعمل فون كليتزينغ حاليا مديرا لمعهد ماكس بلانك للمواد الصلبة في شتوتغارت منذ عام 1985.

مراجع

الروابط الخارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من جمعية ماكس بلانك
أعضاء أجانب في الأكاديمية الروسية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الصينية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية البابوية للعلوم
أعضاء النيشان البافاري الماكسيميلياني للعلوم والفن
أعضاء هيئة تدريس جامعة ميونخ التقنية
ألمان نالوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة كيمنتس للتكنولوجيا
حاصلون على الوسام النمساوي للعلوم والفنون
حاصلون على وسام الاستحقاق (فئة مدنية)
حاصلون على وسام الاستحقاق لبادن-فورتمبيرغ
خريجو جامعة براونشفايغ للتكنولوجيا
خريجو جامعة فورتسبورغ
رومان كاثوليك ألمان
فيزيائيون ألمان
فيزيائيون ألمان في القرن 20
فيزيائيون ألمان في القرن 21
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مواليد 1943

كلاوس فون كليتزينغ


La dague en fer météoritique de Toutânkhamon, ou plus simplement la dague de Toutânkhamon, est une dague à lame de fer découverte en 1925 dans le tombeau du pharaon Toutânkhamon dans la vallée des Rois par l'archéologue Howard Carter. La composition chimique de la lame s'approchant de celle des météorites, il a été déterminé que la matière première de la dague avait été extraite d'une météorite tombée sur Terre. La dague est conservée au Musée égyptien du Caire.

Composition et analyse
Depuis les années 1960, la teneur élevée en nickel de la lame est considérée comme preuve qu'elle provient d'une météorite de fer. Une étude plus récente en 2016, utilisant la spectrométrie de fluorescence des rayons X, indique que la lame est composée principalement de fer (Fe), ainsi que de 11 % de nickel (Ni) et de 0,6 % de cobalt (Co). Cette composition est dans la médiane d'un groupe de 76 météorites de fer précédemment découvertes : . Le rapport cobalt/nickel de la lame est également comparable à d'autres matériaux météoritiques.

Lors de la momification du pharaon Toutânkhamon vers 1323  (pendant l'âge du bronze), la fabrication d'objets en fer était rare. Ces objets étaient utilisés à des fins artistiques, ornementales, rituelles, ainsi que pour des cadeaux ou pour le pigment rouge du fer. Le fer était donc plus précieux que l'or à cette époque. Des artefacts en fer étaient utilisés comme cadeaux diplomatiques royaux dans la période ayant précédé le règne de Toutânkhamon (sous ).

En 2022, une cartographie bidimensionnelle de la teneur en nickel montre des arrangements discontinus en bandes larges d'environ , certainement le vestige de figures de Widmanstätten. La teneur moyenne () et ces figures de Widmanstätten impliquent que le fer de la lame provient d'une octaédrite. Les taches noires riches en soufre, distribuées de manière aléatoire, sont probablement les restes d'enclaves de troïlite (FeS). La conservation de figures de Widmanstätten et d'enclaves de troïlite montrent que la lame a été forgée à basse température (< ). La poignée en or avec quelques % de calcium (sans soufre) suggère l'emploi d'un enduit à la chaux et non de plâtre comme adhésif pour les décorations de la poignée. L'usage d'enduit à la chaux n'ayant commencé en Égypte que pendant la période ptolémaïque (305-30 ), la poignée est sans doute d'origine étrangère, peut-être en provenance du Mittani, en Anatolie, comme le suggère l'une des lettres d'Amarna selon laquelle un poignard en fer à poignée d'or a été offert par le roi du Mittani à Amenhotep III (le grand-père de Toutânkhamon).

Obstacles à l'étude
Déterminer la présence de fer pendant l'Antiquité  est un sujet récurrent d'études et de discussions entre spécialistes. De la fin du néolithique à l'âge du bronze, les cultures de l'est de la Méditerranée utilisent peu le fer. L'existence d'objets en fer forgé pendant cette époque est peu courante, voire rare, et on pense que la plupart proviennent de minerais trouvés dans des météorites. Cependant, les méthodes de travail du fer, ses utilisations et sa circulation dans les sociétés préhistoriques sont toujours un sujet de débats dans la communauté scientifique à cause du manque de connaissances et de données à son sujet. Ces débats incluent la possible origine météoritique de la dague de fer de Toutânkhamon.

Il est également difficile d'obtenir des permissions pour analyser les artefacts de l'Égypte antique, que ce soit par des examens destructifs  ou même non destructifs.

Des avancées technologiques permettant l'analyse plus poussée des artefacts anciens sont apparues, si bien que, . Les dernières technologies de spectrométrie de fluorescence des rayons X, qui permettent des analyses non invasives, ont démontré de meilleures capacités de déconstruction permettant de déterminer plus précisément la composition chimique des artefacts étudiés et d'obtenir des données sur les éléments qui les constituent. Les spectromètres utilisés dans cette étude particulière désormais célèbre sont également transportables à la main.

Contexte historique
Il n'y a aucune preuve de l'existence de travail du fer en Égypte antique jusqu'au  Le plus ancien exemple d'utilisation du fer métallique date d'environ 3400  Cela correspond à l'époque préhistorique, avant que l'Égypte ne devienne un État à part entière dirigé par un pharaon.

Perles métalliques
Des perles métalliques et des pierres précieuses ont été découvertes autour de la taille et du cou d'un homme enterré dans le cimetière de Gerzeh, à  au sud du Caire. Peu de temps après leur découverte en 1911, une analyse a révélé que les perles étaient riches en nickel. Le fer météoritique étant riche en nickel, cela indiquait une origine météoritique. Cependant, dans les années 1980, des doutes ont surgi quand des spécialistes en archéométallurgie ont suggéré que certains objets faits de fer riche en nickel avaient été produits à partir de filons terrestres contenant du nickel. Pour prouver une provenance météoritique, une analyse plus poussée était nécessaire.

En 2013, une de ces perles, conservée au Manchester Museum, a été photographiée et scannée au microscope électronique pour révéler sa micro-structure et sa composition chimique. Une tomodensitométrie a également été effectuée. Les résultats indiquent que la micro-structure et la composition des perles correspondent à une météorite de fer qui aurait été travaillée en une fine feuille de métal, puis roulée en forme de tube pour former des perles. Ainsi, .

Trésor de Toutânkhamon
Dix-neuf objets en fer ont été découverts dans la tombe de Toutânkhamon, dont un ensemble de lames très similaires à celles utilisées dans le rite égyptien de l'ouverture de la bouche, qui permettait aux défunts d'accéder à la vie éternelle. Ces lames sont aussi fortement liées aux étoiles, étant souvent décrites dans les inventaires des temples comme composées de fer venu des étoiles, voire d'étoiles.

Les autres objets de fer étaient enveloppés avec la momie de Toutânkhamon : un repose-tête miniature contenu dans le masque funéraire, une amulette attachée à un bracelet d'or, et la dague à lame de fer et à poignée d'or. Tous ces objets étaient fabriqués avec des méthodes plutôt rudimentaires, sauf la dague qui est clairement faite de main d'expert.

Cela laisse entendre que la dague était probablement importée de l'étranger, peut-être en tant que cadeau diplomatique d'un territoire voisin, ce qui indique que la connaissance et les techniques de production du fer en Égypte étaient relativement limitées à cette époque. Seule une autre analyse pourrait confirmer si tous ces objets sont aussi faits de fer météoritique, mais leur présence suggère que le fer était un matériau utilisé pour indiquer un haut rang à l'époque de la mort de Toutânkhamon, vers 1327

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Articles connexes
 Météorite de fer
 L'Homme de fer (statue)

Liens externes
 .
 .

Toutânkhamon
Météorite
Objet conservé au musée égyptien du Caire
Index égyptologique
Antiquité égyptienne

Dague en fer météoritique de Toutânkhamon


Bei einer Anschlagserie in Midi-Pyrénées im März 2012 wurden sieben Menschen ermordet. Die islamistischen Anschläge erfolgten in den Städten Toulouse (11. und 19. März) und Montauban (15. März) in der Region Midi-Pyrénées im Süden Frankreichs. Die beiden ersten Anschläge am 11. März und 15. März waren gegen Soldaten gerichtet und hatten drei Todesopfer und einen Schwerverletzten zur Folge. Beim dritten Anschlag am 19. März erschoss der Attentäter Mohamed Merah vier Menschen vor einer jüdischen Schule, darunter drei Kinder.

Anschläge
In allen drei Fällen fuhr der Täter Mohamed Merah, ein 23-jähriger Algerier islamischen Glaubens sowie französischer Staatsbürgerschaft, mit einem Motorroller vor, feuerte gezielt auf seine Opfer. In der Nacht zum 21. März 2012 umstellten Polizisten der Spezialeinheit RAID das Mehrfamilienhaus im Stadtteil Côte Pavée von Toulouse, in dem der Verdächtige wohnte. Am Morgen des 22. März 2012 starb der Täter, nachdem die Spezialeinheit RAID der französischen Polizei in das Mehrfamilienhaus vorgedrungen war und es zu einer Schießerei kam, bei der auch zwei Polizisten verwundet wurden. Nach Angaben des französischen Innenministers Claude Guéant sei der Mann aus dem Fenster seines Badezimmers gesprungen und dabei durch den Kopfschuss eines Scharfschützen getötet worden. Merah soll sich als Mudschahid und Mitglied des Terrornetzwerkes al-Qaida bezeichnet haben.

In drei Anschlägen im Abstand von jeweils vier Tagen wurden vom Täter, der einen schwarzen Motorroller fuhr und einen Helm mit verdunkeltem Visier trug, am helllichten Tag sieben Menschen getötet und zwei weitere schwer verletzt. Beim Motorroller handelte es sich nach Angaben der Polizei um einen Yamaha TMax 530; als Tatwaffe diente in allen drei Fällen ein Colt Kaliber .45, in einem Fall zusätzlich eine 9-Millimeter-Pistole.

11. März – Mord in Toulouse
Am 11. März wurde der 30-jährige Fallschirmjäger Imad Ibn-Ziaten des 1er régiment du train parachutiste in Toulouse mit einem Kopfschuss ermordet, als er in Zivilkleidung eine Sporthalle in Toulouse verließ. Er wollte dort privat ein Motorrad verkaufen und hatte sich mit dem Attentäter hierfür verabredet. Der Soldat war marokkanischer Herkunft.

Seine Mutter Latifa Ibn Ziaten gründete daraufhin in Frankreich eine interreligiöse Friedensbewegung. Sie wurde hierfür am 19. November 2015 von der Chirac-Stiftung mit einem Preis gewürdigt.

15. März – Doppelmord in Montauban
Beim zweiten Anschlag am 15. März in Montauban, 50 Kilometer nördlich von Toulouse entfernt, wurden zwei Luftlandepioniere getötet und ein dritter schwer verletzt, als sie außerhalb eines Einkaufszentrums vermutlich an einem Geldautomaten standen. Die drei Soldaten gehörten der Brigade 17e régiment du génie parachutiste an. Die uniformierte Gruppe war unbewaffnet. Die beiden getöteten Soldaten, 24 und 25 Jahre alt, waren nordafrikanischer Herkunft, der Schwerverletzte war ein zur Tatzeit 28-jähriger Unteroffizier aus Guadeloupe. Er blieb vom Hals an abwärts gelähmt. Die Überwachungskameras zeigten einen in Schwarz gekleideten Motorrollerfahrer, der einen Helm mit verdunkeltem Visier trug.

Sowohl die Einheit in Toulouse als auch diejenige in Montauban, der die Opfer angehörten, waren in dieser Zeit unter anderem an Afghanistan-Einsätzen beteiligt. Verwendet wurde eine Waffe im Kaliber .45 (11,43 mm). In Montauban wurden 17 Patronenhülsen gefunden, der Soldat in Toulouse war von einem Projektil aus der gleichen Waffe getötet worden. In Montauban wurde auch ein Magazin gefunden.

19. März – Anschlag auf jüdische Schule in Toulouse
Am Morgen des 19. März gegen 8 Uhr früh fuhr der Täter mit einem Motorroller vor das in einem ruhigen Wohnquartier von Toulouse gelegene jüdisch-orthodoxe Collège Ozar Hatorah und feuerte mit einer Waffe vom Kaliber 9 mm auf einen Lehrer, der mit anderen Erwachsenen und Kindern vor dem Gebäude stand. Anschließend stellte er seinen Roller ab und betrat das Schulgelände, wo er mit einer größeren Waffe um sich schoss. Er tötete den dreißigjährigen Rabbiner Jonathan Sandler, dessen zwei kleine Kinder und Myriam Monsonego, die achtjährige Tochter des Schuldirektors. Alle Opfer waren französisch-israelische Doppelbürger. Ein 17-jähriger Schüler wurde schwer verletzt. Der Täter konnte auf seinem Motorroller flüchten.

Nach diesem Anschlag rief die Regierung in Paris erstmals die höchste Stufe des 1981 eingeführten Anti-Terrorplans Vigipirate in drei Départements um Toulouse aus.

Fahndung und Tötung

Zeugen hatten in allen drei Fällen angegeben, dass der Täter mit einem Motorroller oder Moped vom Tatort geflüchtet sei.
Bereits nach den Morden an den Soldaten ermittelte der französische Inlandsgeheimdienst DCRI gegen einen 23-jährigen Mann als mutmaßlichen Täter. Nach dem Anschlag auf die jüdische Schule sollen sich die Verdachtsmomente verstärkt haben.
In der Nacht zum 21. März umstellten die Spezialkräfte und Polizei in Côte Pavée, einem Stadtteil von Toulouse, das Haus, in dem der mutmaßliche Täter wohnte. Dabei kam es zu einer Schießerei, bei der drei Polizisten verletzt wurden. In den Morgenstunden des 22. März rückte die Eliteeinheit unter Einsatz eines Roboters in die Wohnung vor. Als der mutmaßliche Täter im Badezimmer durch den Roboter lokalisiert wurde, kam es erneut zu einer Schießerei, in deren Verlauf Merah drei Polizisten verletzte. Danach versuchte er zu flüchten, und beim Sprung aus dem Fenster wurde er von einem Präzisionsschützen getötet. Meldungen vom Tod des Serienmörders wurden vom französischen Innenminister gegen Mittag bestätigt.

Während der 30 Stunden, in denen Merah sich in seiner kleinen Wohnung verschanzt hatte, soll er sich in den Verhandlungen mit der Sondereinheit RAID der französischen Nationalpolizei (vergleichbar der deutschen GSG 9) als muslimischer Mudschahid und Mitglied der al-Qaida bezeichnet und ein Geständnis abgelegt haben. Experten der RAID gaben an, Merah habe sich während der Belagerung als "Mudschahed", als Gotteskrieger bezeichnet.

Als Motiv für seine Tat nannte Merah in einem Anruf bei einem Journalisten des Senders France 24, er habe mit den Morden gegen das Verschleierungsverbot, den Afghanistan-Einsatz der französischen Armee und die Situation in Palästina protestieren wollen. Er war der französischen Polizei bekannt und soll sich in der Vergangenheit in Pakistan und Afghanistan aufgehalten haben, wo er einmal festgenommen wurde. Innenminister Claude Guéant, der am Einsatzort war, sagte, Merah sei in einer "salafistischen Gruppe" in Toulouse radikalisiert worden, die etwa ein Dutzend Mitglieder, aber keinen Namen habe. Mit seiner Tat habe Merah palästinensische Kinder rächen wollen, an deren Tod seiner Meinung nach die französische Armee mit schuld sei. Der palästinensische Premierminister Salam Fayyad verurteilte in einer Nachricht diese Rechtfertigung für die Morde aufs Schärfste.

Reaktionen und Ermittlungen
Am 23. März wurde bekannt, dass Mohamed Merah bei dem Feuergefecht laut Obduktionsbericht über zwanzig Schusswunden erlitt. Zwei davon waren tödlich: eine an der linken Schläfe und eine weitere im Unterleib.

Eine Verbindung zwischen Mohamed Merah und organisierten Gruppen oder mit dem Terrornetzwerk al-Qaida ließ sich (Stand März 2012) nicht belegen. Merah hatte sich als Mitglied des Terrornetzwerks al-Qaida bezeichnet. Es gebe keine Belege dafür, dass Mohamed Merah von organisierten Gruppen oder Dschihadisten trainiert wurde oder Kontakt zu ihnen hatte.

Die einstige Ermittlungsrichterin und Kandidatin im französischen Präsidentschaftswahlkampf 2012, Eva Joly, kritisierte eine "Über-Mediatisierung" der Belagerung der Wohnung, in der Merah sich verschanzt hatte, durch Innenminister Claude Guéant, der ihrer Ansicht nach vor laufender Kamera "wie ein Journalist" das Geschehen kommentiert habe. "Einen Innenminister am Einsatzort zu sehen, wie er live das Geschehen kommentiert, wie er sich zum Übermittler der Worte von Mohamed Merah macht – das ist unglaublich!"

Am Abend des 25. März 2012 erhob die Staatsanwaltschaft in Frankreich Anklage gegen Abdelkader Merah, einen 29 Jahre alten Bruder des Getöteten, wegen des Verdachts auf Beihilfe zum Mord und Verschwörung zu Terrorakten. Er räumte ein, beim Diebstahl des Motorrollers anwesend gewesen zu sein, stritt aber die Vorwürfe ab. Sicherheitsdiensten war Abdelkader Merah erstmals 2007 als militanter Islamist aufgefallen. Der Verdacht gegen Mutter und Ehefrau erhärtete sich zunächst nicht; beide wurden am 24. März freigelassen.

Der dritte Mann
Die Regierung beharrte zunächst darauf, Mohamed Merah (; 10. Oktober 1988 – 22. März 2012) sei ein "untypischer Einzeltäter", der sich selbst radikalisiert habe, vielleicht noch von seinem Bruder Abdelkader unterstützt. Nachdem die Videos auftauchten, die Mohamed Merah von den Morden gefilmt haben soll, begann die Polizei offiziell nach einem dritten Mann zu fahnden, der ihm beim Diebstahl des Motorrollers geholfen haben könnte.

Am 24. März erhielt das Pariser Büro des Fernsehsenders Al Jazeera einen Umschlag mit einem USB-Stick, der am 20. März in einem Dorf in der Nähe von Toulouse aufgegeben worden war. Es war fraglich, wer ihn abgeschickt hatte, da Mohamed Merah zu diesem Zeitpunkt bereits unter Polizeibeobachtung stand. Das Video zeige eine etwa 25-minütige Montage in chronologischer Reihenfolge aus Szenen der Morde vom 11., 15. und 19. März und sei mit rezitierten Koranversen und Musik unterlegt. Es zeige nicht das Gesicht des Serienmörders und enthalte keine Stellungnahme. In einem beiliegenden nicht unterzeichneten Schreiben bekenne sich der Autor zu den Taten und gebe an, auf Befehl Gottes und al-Qaidas gehandelt zu haben, beschrieb der Bürochef von Al Jazeera.

Der frühere Chef der Spionageabwehr DST, Yves Bonnet, vermutete eine Informanten-Tätigkeit Merahs. Der Zeitung La Dépêche du Midi aus Toulouse sagte er am 27. März, Merah sei beim Inlandsgeheimdienst DCRI nicht nur als Islamist bekannt gewesen, sondern habe dort einen Ansprechpartner gehabt. "Nennen Sie es Ansprechpartner, nennen Sie es Führungsoffizier (…). Ich weiß nicht, wie weit diese Beziehungen gingen, also diese Zusammenarbeit mit dem Dienst, aber man kann sich wirklich Fragen stellen an diesem Punkt."

Nach Angaben der italienischen Zeitung Il Foglio war Mohamed Merah in den Jahren 2010 und 2011 mit Hilfe des französischen Auslandsgeheimdiensts DGSE als dessen Informant nach Afghanistan und Pakistan gereist. Der israelische Inlandsgeheimdienst Schin Bet bestätigte die Einreise von Merah über Jordanien in das Westjordanland über die Allenby-Brücke im September 2010, widersprach aber den Angaben des Chefs der DCRI, Bernard Squarcini, Merah sei damals von der Polizei mit einem Messer aufgegriffen worden.

Squarcini widersprach Vorwürfen, Mohamed Merah sei ein Spitzel von Sicherheitsbehörden gewesen. Er sagte der Nachrichtenagentur AFP am 27. März, Merah sei weder "Informant des DCRI noch eines anderen französischen oder ausländischen Dienstes" gewesen.

Festnahmen
Am 4. November 2012 gab die Polizei bekannt, dass im Zuge der Ermittlungen zwei Personen festgenommen und verhört worden seien. Ein Mann und seine Lebensgefährtin sollten demnach Merah bei den Anschlägen unterstützt haben.

Prozess und Urteil
Anfang Oktober 2017 begann vor einem französischen Gericht ein Prozess gegen Mohamed Merahs älteren Bruder Abdelkader.
Abdelkader Merah wurde der Mittäterschaft an den Attentaten angeklagt.
Am 2. November 2017 wurde er der Beteiligung an einer terroristischen Vereinigung schuldig gesprochen und zu 20 Jahren Haft verurteilt. Im April 2019 erhöhte das Berufungsgericht die Strafe auf 30 Jahre.

Weblinks

Einzelnachweise

Mordfall
Kriminalfall 2012
Politik 2012
Midi-Pyrenees
Geschichte (Okzitanien)
Antisemitismus

Anschlagsserie in Midi-Pyrénées


Bhanumati "Bhanu" Athaiya (Geburtsname: Bhanumati Annasaheb Rajopadhye; Marathi: ; * 28. April 1926 in Kolhapur, Maharashtra, Indien; † 15. Oktober 2020 in Mumbai, Maharashtra, Indien) war eine indische Kostümbildnerin, die bei der Oscarverleihung 1983 für Gandhi einen Oscar für das beste Kostümdesign erhielt und damit der erste indische Staatsangehörige war, der einen Oscar gewann.

Leben
Bhanu Athaiya, die Kunst an der Sir Jamsetjee Jeejebhoy School of Art in Bombay studierte, begann ihre Karriere als Kostümbildnerin in der Filmwirtschaft 1955 bei dem Film Milap und wirkte bis 2004 an der Kostümausstattung von mehr als 150 Filmen mit. Während ihrer jahrzehntelangen Laufbahn arbeitete sie mit namhaften Regisseuren wie Guru Dutt, Yash Chopra, Raj Kapoor und Ashutosh Gowariker zusammen.

Bei der Oscarverleihung 1983 gewann sie zusammen mit John Mollo den Oscar für das beste Kostümdesign in Gandhi (1982) von Richard Attenborough mit Ben Kingsley, Candice Bergen und Edward Fox in den Hauptrollen. Durch ihren Sieg wurde sie der erste indische Staatsangehörige, der einen Oscar gewann. Zugleich erhielten sie und John Mollo auch eine Nominierung für den British Academy Film Award für die beste Kostüme.

1990 gewann sie den prestigeträchtigsten Filmpreis Indiens, den National Film Award für das beste Kostümdesign in dem Fantasyfilmmusical Lekin… (1990) von Gulzar mit Vinod Khanna, Dimple Kapadia und Amjad Khan. Einen weiteren National Film Award für das beste Kostümdesign erhielt sie 2001 für Lagaan – Es war einmal in Indien (2001) von Ashutosh Gowariker mit Aamir Khan, Gracy Singh und Rachel Shelley.

2009 erhielt Bhanu Athaiya zusammen mit Om Puri den Preis für ihr Lebenswerk (Lifetime Achievement Award) des Filmfare Award, den ältesten und wichtigsten Auszeichnungen, die Hindi-Filmen und Filmschaffenden in Indien verliehen werden.

Filmografie (Auswahl)

Auszeichnungen
 1983: "Oscar" für das beste Kostümdesign
 1990: "National Film Award" für das beste Kostümdesign
 2001: "National Film Award" für das beste Kostümdesign
 2009: "Filmfare Award" für das Lebenswerk

Weblinks

Einzelnachweise

Oscarpreisträger
Kostümbildner
Inder
Geboren 1926
Gestorben 2020
Frau

Bhanu Athaiya


إيلينا يانكوفيتش (بالصربية Јелена Јанковић) (ولدت 28 فبراير 1985، بلغراد) لاعبة تنس صربية محترفة. بلغت التصنيف الأول عالميا في 6 أكتوبر 2008.

وصلت يانكوفيتش إلى نهائي بطولة أمريكا المفتوحة، وإلى الدور ماقبل نهائي بطولة أستراليا المفتوحة وفرنسا المفتوحة. في 2007, فازت بالويمبلدون للزوجي المختلط مع اللاعب البريطاني جامي موري.

تختتم يانكوفيتش موسم سنة 2008 وهي في المركز الأول بعد خلفت سيرينا ويليامز في هذا المركز لكى تصبح اللاعبة الأولى التي تحتل قمة التصنيف العالمي دون الفوز بأي بطولة جراند سلام.

حياتها كلاعبة

الحياة المبكرة
تعلمت يانكوفيتش أولى مهاراتها في لعبة التنس في نادي النجمة الحمراء للتنس ، حيث بدأت وهي في عمر التسع سنوات ونصف عن طريق أخيها الأكبر ومدرب اللياقة الخاص بها نيك بوليتيري.
كناشئة فازت ببطولة أستراليا المفتوحة. في 2001, بدأت في اللعب في رابطة محترفات التنس، وصلت إلى الدور الثاني في أول دورة لها في إنديان ويلز للماسترز.

في أكتوبر 2003, دخلت يانكوفيتش في قائمة المائة الأوائل وكان ترتيبها رقم 90 في أول مرة بعد فوزها بأول لقب لها في دبي.
بعد ذلك بثلاثة أشهر، فازت يانكوفيتش على المصنفة الأولى ضمن العشرة الأوائل إيلينا ديمنتييفا 6-1 و6-4 في أول دور في بطولة أستراليا المفتوحة عام 2004. في مايو، كسبت يانكوفيتش أول لقب لها في الاتحاد النسائي للتنس، بعدما كسبت مارتينا سوشا في النهائي 7-6 و6-3. بعد فوزها في بودابيست، وصلت إلى المرتبة ال51 في العالم. وفي موسم 2004, هزمت لاعبات ضمن أفضل عشرين لاعبة ناديا بتروفا (مرتين) وفيرا زفوناريفا وباتي شنايدر وباولا سوريس. وأنهت يانكوفيتش عام 2004 وقد وصلت إلى الترتيب 28 على العالم.

2005
موسم 2005 يعتبر موسم الإنجاز بالنسبة ليانكوفيتش. في مارس، في دبي، وصلت يانكوفيتش إلى النهائي بعد انسحاب سيرينا ويليامز من الدور قبل النهائي. خسرت يانكوفيتش في النهائي من قبل ليندسي دافينبورت 6-3,3-6, 6-4.
وصلت إلى قبل النهائي في برلين، وخسرت أمام ناديا بتروفا 6-4, 6-7, 6-3.
في يونيو وصلت إلى أولى النهائيات لها في الملاعب العشبية، لكنها خسرت أمام ماريا شارابوفا 6-2, 4-6, 6-1. في أكتوبر، وصلت يانكوفيتش إلى ثالث نهائي لها في هذه السنة في سيول، وتم تصنيفها رقم 17 على العالم، أكبر تصنيف لها في ذلك الوقت، خسرت أمام نيكول فايديسوفا البالغة من العمر ستة عشر عاما 7-5, 6-3. وترتيبها في نهاية الموسم فاق سجلها في 2004 بالمرتبة رقم 22.

2006
بعدما كسبت أول مباراة لها في بطولة أستراليا المفتوحة، خسرت يانكوفيتش عشر مباريات متتالية، ولم تفز بأي مباراة منذ أواخر يناير حتى أوائل مايو. بعدها وصلت إلى الدور ربع النهائي في بطولة إيطاليا في روما قبل أن تخسر أمام فينوس ويليامز في ثلاث مجموعات. وصلت في الأسبوع اللاحق إلى قبل النهائي في ستراسبورج، وانسحبت أمام نيكول فايديسوفا في المجموعة الثانية.

في بطولة فرنسا المفتوحة، تغلبت يانكوفيتش على المصنفة رقم 25 ماريون بارتولي قبل أن تخسر أمام المصنفة الأولى عالمياً إميلي موريسمو في الجولة الثالثة 6-3, 6-3. في ويمبلدون، تغلبت على المصنفة السادسة، كما تغلبت على البطلة فينوس ويليامز في الجولة الثالثة 7-6, 4-6, 6-4. قبل أن تخسر أمام المصنفة التاسعة أناستازيا ميسكينا في الجولة الرابعة 6-4, 7-6.

خلال موسم أمريكا الشمالية الصيفي على الأرض الصلبة، وصلت يانكوفيتش إلى النهائي الخامس في لوس انجلوس، بعد أن تخطت المصنفة العاشرة آنا ايفانوفيتش في الربع النهائي والغير مصنفة سيرينا ويليامز في الدور قبل النهائي، قبل أن تخسر أمام المصنفة الثالثة إيلينا ديمنتييفا في النهائي.
في بطولة أمريكا المفتوحة، هزمت يانكوفيتش المصنفة العاشرة على العالم فايدسوفا في الجولة الثالثة، المصنفة رقم 7 ديمنتيفا في الدور ربع النهائي 6-2, 6-1. في قبل النهائي، خسرت يانكوفيتش أمام جستن هينين 4-6, 6-4, 6-0 بعد أن كانت يانكوفيتش متقدمة 6-4, 4-2 وكانت على بعد نقطة من التقدم 5-2. تجادلت يانكوفيتش مع حكم المبارة عندما رفض أن يعطي رأيه بخصوص كرة، مقترحاً على يانكوفيتش أن تتحدى قراره خلال الأجهزة الإلكترونية. خسرت بعدها يانكوفيتش عشر مباريات متتالية.

في أولى بطولات أمريكا المفتوحة ليانكوفيتش، وصلت إلى الدور قبل النهائي في بطولة الصين المفتوحة، قبل أن تخسر أمام ماورسيمو 6-1, 3-6, 7-6 بعد أن كانت يانكوفيتش تُرسل من أجل أن تكسب المباراة خلال تقدمها 6-5 في المجموعة الثالثة، وانسحبت أمام آنا تشاكفيتادزه خلال تأخرها 7-5, 2-0. في الأربع دورات السابقة من السنة، خسرت أمام كوسنيتزوفا، فايدسوفا وأولغا بوتشكوفا في الدور ربع النهائي في ثلاثة منها وأمام كوسنيتزوفا في الدور الثاني من الأخيرة.

أنهت يانكوفيتش السنة محتلة المرتبة رقم 12 من التصنيف العالمي.

2007
في بداية العام، كسبت يانكوفيتش لقبها الثاني في أوكلاند، بعد أن هزمت فيرا زفوناريفا في النهائي.
وفي سيدني هزمت يانكوفيتش المصنفة السابعة على العالم مارتينا هينجيز والمصنفة الأولى إميلي موريسمو في طريقها إلى النهائي، وهناك خسرت أمام كيم كلايسترز بعد أن كانت يانكوفيتش ترسل من أجل الفوز بالمباراة في المجموعة الثانية ، بعدها وصلت إلى الجولة الرابعة من بطولةأستراليا المفتوحة 2007، حيث خسرت أمام حاملة اللقب سيرينا ويليامز 6-3، 6-2. وبسبب نتائجها في هذه الدورات، ارتفع ترتيبها إلى رقم 10 على مستوى العالم، واعتبرت للمرة الأولى ضمن أفضل عشر لاعبات على مستوى العالم.

في أول حدث في طوكيو في ذلك العام، خسرت يانكوفيتش في الدور ربع النهائي أمام مواطنتها آنا ايفانوفيتش 3-6، 6-4، 6-2. في بطولة دبى للتنس، انسحبت من مباراتها في الدور قبل النهائي أمام إميلي موريسمو بسبب إصابة في الكاحل. الأسبوع اللاحق في الدوحة، وصلت يانكوفيتش مرة أخرى إلى الدور قبل النهائي، وخسرت أمام جستين هينين في ثلاثة مجموعات متتالية.
لعبت في إنديان ويلز للماسترز في إنديان ويلس، ريفيرسيدي، كاليفورنيا، وتم إقصائها عن طريق لي نا في الجولة الرابعة 6-3، 7-6. من أجل إكمال موسم الربيع للارض الصلبة.
خسرت يانكوفيتش في الجولة الثالثة في دورة تير الأولي في ميامي للماسترز، فلوريدا أمام الإيطالية مارا سانتانجيلو 2-6، 7-6، 6-4، بالرغم من تقدمها 6-، 5-2.

بدأت يانكوفيتش موسمها للأراضي الصلبة في جزيرة إميليا، فلوريدا، حيث خسرت في الدور ربع النهائي أمام إيفانوفيتش 7-5، 6-3. فازت بعد ذلك بأول لقب لها في بطولات تير، في بطولة الدائرة العائلية في تشارلستون، كارولاينا الجنوبية، بعد أن تغلبت على فينوس ويليامز في قبل النهائي 3-6، 6-3، 7-6 وأمام دينارا سافينا في النهائي. وعلى الأرض الحمراء الأوروبية، خسرت يانكوفيتش أمام هينين ثلاث مرات وكسبت دورة واحدة. وفي الكأس في وارسو، خسرت يانكوفيتش أمام هينين في الدور قبل النهائي 7-5، 2-6، 6-4. وفي بطولة ألمانيا المفتوحة، خسرت يانكوفيتش أمام هينين في الدور ربع النهائي 3-6، 6-4، 6-4 بعد أن فشلت في الإبقاء على التقدم 4-0 في المجموعة الثالثة. كسبت يانكوفيتش بعدها لقبها الثاني في بطولات تير في إيطاليا في روما، بعد أن هزمت المصنفة الثانية سفتلانا كوزنتسوفا في النهائي. كانت يانكوفيتش المصنفة الرابعة في بطولة فرنسا المفتوحة، وهزمت فينوس ويليامز ونيكول فايدسوفا، قبل أن تخسر أمام هينين في الدور قبل النهائي بنتيجة 6-2، 6-2. نتائجها خلال الدورات الست تلك على الأراضي الحمراء أضافت إلى ترتيبها على العالم لتصير المصنفة رقم 3.

على الأرض العشبية فازت يانكوفيتش بلقب ديفوس في برنمنجهام، بعد أن فازت على المصنفة الأولى ماريا شارابوفا في النهائي. تقدمت شارابوفا 3-0 في المجموعة الثالثة قبل أن تتجه يانكوفيتش للفوز بالمباراة. كان هذا أول فوز لها على شارابوفا. الأسبوع اللاحق، وصلت يانكوفيتش إلى نهائي بطولة أوردينا المفتوحة في هولندا وأصبحت اللاعبة الأولى منذ شريس إيفريت في عام 1974 لتكسب 50 مباراة في النصف الأول من العام. عانت يانكوفيتش من جرح في وتر الركبة، وخسرت النهائي أمام آنا شاكفيتادزا.
في ويمبلدون، كانت يانكوفيتش المصنفة الثالثة ولكنها خسرت في الجولة الثالثة أمام ماريون بارتولي الفرنسية 3-6, 7-5, 6-3. في مسابقة الزوج المختلط في ويمبلدون، كونت يانكوفيتش فريقا مع متخصص الأزواج جيمي موري وفازا باللقب بعد أن أقصوا الفريق المصنف خامسا عالميا، جوناس بجوركمان واليسيا موليك، في النهائي 6-4، 3-6، 6-1.

خلال موسم أمريكا الشمالية الصيفي للأراضي الصلبة، خسرت يانكوفيتش في الجولة الثالثة لبطولة تير الأولى أكورا كلاسيك في سان دييجو. بررت يانكوفيتش هزيمتها بالانفلونزا. بالرغم من مرضها، وصلت إلى الدور قبل النهائي لبطولة إيست ويست بانك كلاسيك في كارسون، كاليفورنيا الإسبوع اللاحق، وخسرت أمام ايفانوفيتش 4-6, 6-3, 7-5 بعد أن كانت يانكوفيتش متقدمة بنتيجة 4-1 في المجموعة الثالثة وكانت أمامها نقطتان لكسب المباراة عندما كانت متقدمة 5-4 في هذه المجموعة. قالت يانكوفيتش، «...لا أتوقع من نفسي أن ألعب جيدا بينما لا أزال مريضة.» في أغسطس، وصلت يانكوفيتش إلى نهائي بطولة تير الأولى كأس روجيرز في تورنتو، حيث خسرت أمام هينين خلال نقطة هينين السادسة لكسب المباراة. كانت يانكوفيتش متقدمة 4-1 في المجموعة الأولى، و 4-2 في المجموعة الثانية، لكنها لم تستطع الحفاظ على هذا التقدم.
في بطولة أمريكا المفتوحة، خسرت يانكوفيتش أمام فينوس ويليامز في الدور ربع النهائي 4-6, 6-1, 7-6.

لكى تكمل باقي لعبها المحموم لهذا العام، سافرت يانكوفيتش إلى آسيا من أجل دورتين، وإلى أوروبا من أجل دورة واحدة، ومرة أخرى إلى آسيا لدورة أخرى، وأخيراً عودة إلى أوروبا لدورتين.
في بطولة «بنك الكومنويلث للتنس» في بالي، خسرت يانكوفيتش أمام المصنفة الأولى ليندسى دافينبورت 6-4, 2-6, 6-2. كانت هذه أول دورة لدافينبورت منذ ولدت. الأسبوع اللاحق في بطولة الصين المفتوحة في بكين، تلقت يانكوفيتش دعوة للمشاركة بعدما انسحاب المصنفة الأولى هينين بسبب المرض. في الدور الثاني هزمت يانكوفيتش فيرجينيا يوانو باسكوال 6-0, 6-0, اعتبرت هذه المرة الثالثة التي تفوز بها في مباراة دون أن تخسر شوطا واحدا منذ أن بدأت اللعب كمحترفة. خسرت يانكوفيتش أربعة نقاط فقط خلال المجموعة الثانية، جميعها كانت خلال الإرسال. في الدور قبل النهائي، تغلبت يانكوفيتش على دافينبورت 6-3, 7-5 ولكنها خسرت في النهائي أمام المراهقة الهنجارية اجنيس سزافاي بعد أن كانت يانكوفيتش تملك نقطة المباراة في المجموعة الثانية.

بعد راحة استمرت لأسبوعين، لعبت يانكوفيتش لمدة ثلاثة أسابيع متتالية ولكنها فازت مباراتين فقط. في دورة تير الثانية في شتوتغارت، خسرت يانكوفيتش أمام هينين في الدور قبل النهائي 7-6, 7-5. بعدها انسحبت يانكوفيتش من الدور الأول في بانكوك مع يان زي. بعد التأهل من دون لعب في بطولة زيورخ المفتوحة، خسرت يانكوفيتش أمام فايدسوفا 6-4, 6-4.

أخذت يانكوفيتش ثلاثة اسابيع راحة، قبل أن تلعب في بطولة كأس الاتحاد للسيدات في مدريد. خسرت يانكوفيتش المباريات الثلاث، أمام هينين، شاكفيتادزي، وبارتولي (انسحبت في المجموعة الثانية بعد خسارة المجموعة الأولى).

يانكوفيتش أجرت بنجاح جراحة في الأنف مباشرة بعد دورة مدريد من أجل تصحيح مشكلة في التنفس. أوقفتها الجراحة عن التدريب لمدة ثلاثة أسابيع.

2008

بدلا من الدفاع عن لقبها في أوكلاند، التحقت يانكوفيتش بنوفاك دوكوفيتش من أجل اللعب لصربيا في كأس هوبمان، حدث يتم تنظيمه عن طريق الاتحاد الدولي للتنس. في النهائي خسرت يانكوفيتش ودوكوفيتش أمام الفريق الأمريكي سيرينا ويليامز وماردي فيش، مع يانكوفيتش التي لم تستطع لعب البطولة الفردية بسبب الإصابة.

خلال استعدادها النهائي لبطولة أستراليا المفتوحة، في سيدني، خسرت يانكوفيتش في الدور الثالث أمام نيكول فايدسوفا.

مباراتها الأولى في بطولة أستراليا المفتوحة كانت أمام تاميرا بازيك، وكسبت يانكوفيتش 2-6, 6-2, 12-10 في ثلاث ساعات، 15 دقيقة. كلا اللاعبتان إحتاجتا معاونة طبية في المجموعة الأخيرة. بعدها وصلت يانكوفيتش إلى الدور ربع النهائي للمرة الأولى، وهزمت اللاعبة المدافعة عن اللقب سيرينا ويليامز، وخسرت يانكوفيتش أمام ماريا شارابوفا 6-3, 6-1.

لعبت بعدها يانكوفيتش دورتين في الشرق الأوسط. في دورة تير الأولى في قطر الدوحة، خسرت يانكوفيتش في الدور ربع النهائي أمام لي نا 6-3, 6-4.
الأسبوع اللاحق في تير الثانية في دبي، خسرت يانكوفيتش في الدور قبل النهائي أمام سفيتلانا كوزنيتسوفا 5-7, 6-4, 6-3. لعبت يانكوفيتش بعدها في حدث آسيوي، وذلك في تير الثانية في الهند، ورغم أنها كانت المصنفة الأولى في البطولة، لكنها خسرت في الدور ربع النهائي أمام يان زي من الصين 6-3, 3-6, 6-3.

في تير الأولى في بطولة الباسفيك المفتوحة في ويلز الهندية، كاليفورنيا، كانت يانكوفيتش المصنفة الثالثة وهزمت المصنفة الرابعة والعشرون ليندساي دافينبورت في الدور ربع النهائي، عندما انسحبت دافينبورت من المباراة بإصابة في الكتف والظهر بعد خسارة المجموعة الأولى.
خسرت بعدها يانكوفيتش من مواطنتها الصربية آنا ايفانوفيتش في الدور قبل النهائي 7-6, 6-3. في الأسبوعين اللاحقين، شاركت يانكوفيتش في بطولة سوني اريكسون المفتوحة في كي بيسكاين، فلوريدا، وخسرت أمام سيرينا ويليامز 6-1, 5-7, 6-3 بعد أن كانت ويليامز غير قادرة على التحول إلى شوط ذو سبع نقاط في المجموعة الثالثة.

خسرت يانكوفيتش في الدور ربع النهائي في دورة تير الأولى اللاحقة، في كارولينا الجنوبية (حين كانت تدافع عن اللقب) وفي بطولة قطر، وبطولة ألمانيا المفتوحة في برلين.
نجحت يانكوفيتش في الدفاع عن لقبها في دورة تير الأولى في إيطاليا في روما. هزمت فينوس ويليامز في ربع النهائي، ولحقتها بهزيمة شارابوفا في قبل النهائي، هزمت الصغيرة الفرنسية اليز كورنيت في النهائي. وكان هذا أول لقب فردي ليانكوفيتش لهذه السنة.

في بطولة فرنسا المفتوحة في باريس، كانت يانكوفيتش لتصبح المصنفة الأولى فيما لو هزمت إيفانوفيتش في الدور قبل النهائي. ولكن ايفانوفيتش فازت بالمباراة 6-4,3-6,6-4. وفشلت يانكوفيتش في المحافظة على تقدمها 3-0 في المجموعة الأولى و3-1 في المجموعة الثانية، على الرغم من فوزها بالثانية بعد التخلف ب 3-1. ارتكبت يانكوفيتش 51 خطأ خلال هذه المباراة.

على الملاعب العشبية انسحبت يانكوفيتش من كأس ديفوس في برمنجهام، المملكة المتحدة بسبب إصابة في الذراع، لحقت بها خلال بطولة فرنسا المفتوحة. على الرغم من هذا احتلت يانكوفيتش مكان شاربوفا في المركز الثاني على العالم في الدورة اللاحقة. في ويمبلدون، كانت يانكوفيتش المصنفة الثانية على البطولة وهزمت كارولين وزنياكا في الجولة الثالثة على الرغم من إصابتها في كاحلها الأيسر ، بسبب الهزائم المبكرة للمصنفين المتقدمين في الجولات الأولى، احتاجت يانكوفيتش لتصل إلى قبل النهائي فقط من أجل أن تحل محل إيفانوفيتش وتصبح المصنفة الأولى عالمياً ، ولكنها خسرت في الدور الرابع أمام تامارين تاناسوجارت 6-3, 6-2.

خسرت يانكوفيتش فرصتها الثالثة لكى تصبح المصنفة الأولى عالميا في بطولة ايس ويست بانك في لوس انجلوس ، عندما خسرت أمام دينارا سافينا في الدور قبل النهائي 7-6, 6-1.

في بطولة تير الأولى في كأس روجر، مونتريال، كان أمام يانكوفيتش الفرصة الرابعة لكى تصبح المصنفة الأولى. لأن إيفانوفيتش خسرت في الجولة الثالثة، احتاجت يانكوفيتش فقط لأن تصل إلى النهائي لتحل محل إيفانوفيتش كمصنفة أولى. ولكنها خسرت في الدور ربع النهائي أمام دومينيكا كيبولكوفا 7-5, 6-2 بعد أن كانت يانكوفيتش متقدمة ب 4-0 في المجموعة الأولى. بعد المباراة قالت يانكوفيتش «..في هذا الوقت لا أستحق أن أكون على قمة التصنيف، لست في أفضل حال، ولست في أعلى مستوياتي..».

على الرغم من الخسارة، وصلت يانكوفيتش لتصبح المصنفة الأولى على العالم في 11 اغسطس 2008 ، هي السيدة رقم 18 لكى تصبح في المركز الأول لترتيب تنس السيدات. وهي السيدة الأولى التي تصل لهذا المركز دون أن تصل إلى نهائي جراند سلام وهي السيدة الثالثة لكى تصبح المصنفة الأولى دون أن تكسب بطولة جراند سلام ، صربيا هي الدولة الثالثة لتحصل على لقب التنصيف العالمي على التوالي. بعدها خسرت يانكوفيتش الترتيب في 18 اغسطس 2008 وذلك إلى إيفانوفيتش.

في أولمبياد بكين، صنفت يانكوفيتش الثانية ولعبت الدورة مع آلام في عضلة الساق مما جعلها تفكر في الانسحاب ، هزمت يانكوفيتش كيبولكوفا في الجولة الثالثة، لكنها خسرت أمام المصنفة السادسة سافينا في ربع النهائي 6-2, 5-7, 6-3.

يانكوفيتش كانت المصنفة الثانية في بطولة أمريكا المفتوحة، حيث تغلبت على المصنفة الخامسة إيلينا ديمنتييفا في الدور قبل النهائي 6-4,6-4 لتصل إلى أول نهائي لها في بطولات الجراند سلام، حيث خسرت أمام المصنفة الرابعة سيرينا ويليامز 6-4, 7-5.

وبعدها بأسبوع في بطولة طوكيو تأهلت يانكوفيتش مباشرة إلى الدور الثاني، وفازت أمام فلافيا بينيتا 6-2, 6-1 قبل أن تخسر أمام سفتلانا كوزنتسوفا في الدور ربع النهائي 6-2, 5-7, 5-7 بعد أن كسبت المجموعة الأولى.

فازت يانكوفيتش على كوزنتسوفا 6-4, 6-3 في نهائي بطولة الصين المفتوحة لتكسب ثاني دورة لها في السنة. في الدور قبل النهائي، تغلبت على الحائزة على برونزية الأولمبياد، فيرا زفوناريفا، 6-4, 2-6, 6-4.

لعبت يانكوفيتش في جائزة بورش للتنس، حيث هزمت فينوس ويليامز في الدور قبل النهائي 6-7, 7-5, 6-2, وناديا بتروفا في الدور النهائي 6-4, 6-3. واعتبر هذا لقبها الثاني خلال أسبوعين. وبهذا وصلت يانكوفيتش إلى التصنيف الأول لرابطة محترفات التنس للمرة الثانية في تاريخها، وتلك المرة خلفا لسيرينا ويليامز.

في كأس الكريملن في روسيا، هزمت يانكوفيتش الروسية فيرا دوشفينا 6-7 (6-8), 6-3, 6-2 في الجولة الثانية بعد أن تأهلت إليها بدون لعب. في الدور ربع النهائي هزمت يانكوفيتش الإيطالية فلافيا بينيتا، 7-6 (8-6), 6-3. وهزمت بعدها إيلينا ديمنتييفا في الدور قبل النهائي 0-6, 6-1, 6-0. وهزمت فيرا زفوناريفا في النهائي 6-2, 6-4 لتكسب ثالث لقب لها في ثلاث أسابيع، أول مرة تفعلها لاعبة في رابطة محترفات التنس منذ عام 2005. بسبب نتائجها في كأس الكريملن، أصبحت يانكوفيتش اللاعبة الوحيدة في عام 2008 التي تصل إلى كل الادوار قبل النهائية أو الأكثر في بطولات تير الأولى.

ولكن انتهى مسلسل الفوز المتتالي ليانكوفيتش بعد فوزها ب 12 مباراة متتالية حيث خسرت في بطولة زيوريخ المفتوحة، حيث لعبت بطولتها الخامسة في خمس أسابيع، خسرت أمام فلافيا بينيتا 5-7, 6-3, 6-3 في الجولة الثانية بعد اصابة لحقت بيدها اليسرى وجرح في الركبة، وذلك في نهاية المجموعة الأولى، وتم استدعاء المدرب في الثانية. وكانت هذه هي الهزيمة الثانية لها في الأدوار قبل الربع النهائي في هذه السنة، الأولى كانت في ويمبلدون.

في الدور الأول لها من بطولة اتحاد التنس النسائي التي عقدت في الدوحة، قطر، واجهت يانكوفيتش لأول مرة آنا ايفانوفيتش منذ عام 2006 في لوس انجلوس. وكان هذا أيضا أول فوز لها فيهذا الحدث. في الدور الثاني هزمت سفتلانا كوزنتسوفا 7-6, 6-4, مما جعلها تتأهل للدور قبل النهائي. وخسرت في مباراتها امام فيرا زفوناريفا لتحديد أستلعب امام فينوس ام إيلينا، 2-6, 6-3, 6-4. وخسرت في الدور قبل النهائي امام ويليامز، 6-2, 2-6, 6-3, وانهت هذه السنة في المركز الأول على العالم. وتقلدت بعدها بلقب بطلة الاتحاد النسائي لعروضها في عام 2008. لقد فازت باربعة القاب خلال هذا الموسم، الإكثار ع الإطلاق بالمناصفة مع سيرينا ويليامز وسافينا.

النتائج امام باقي اللاعبات

النتائج امام اللاعبات صاحبات العشر مراكز الأولى
النتائج التالية لمبارايات يانكوفيتش الفردية تتضمن أول عشر ترتيبات في اتحاد التنس الدولي كما جاء في 5 سبتمبر 2008.
 إيلينا ديمنتييفا 5-3
 فينوس ويليامز 4-3
 سيرينا ويليامز 3-4
 آنا تشاكفيتادزه 3-6
 دينارا سافينا 2-3
 سفتلانا كوزنتسوفا 2-3
 أنيسكا رادفانسكا 1-0
 ماريا شارابوفا 1-4
 انا ايفانوفيتش 1-6

النتائج أمام باقي اللاعبات (النشطات والمعتزلات)
النتائج التالية لمباريات يانكوفيتش الفردية أمام لاعبات مختارات من الاتحاد النسائي للتنس في 9 يونيو 2008
 نيكول فايديسوفا 3-6
 مارتينا هينجيز 2-0
 باتي شنايدر 2-1
 ليندسي دافينبورت 2-4
 دانيلا هانتشوفا 1-1
 إميلي موريسمو 1-5
 جستن هينين 0-9

طريقة اللعب

تصنف يانكوفيتش دائما بأنها من «أعنف» وأقوى اللاعبات في السنوات السابقة لتنس السيدات بسبب قدراتها الدفاعية الهائلة وعمل قدمها، والذي يصنفها «كضاربة معاكسة». إيلينا معروفة بوجودها ضمن اللاعبات القليلات اللائي يستطعن أن يلعبن على جميع الملاعب، والأكثر من ذلك تعزيز دفاعها. في 2007, لعبت عدد مبارايات أكثر من أي لاعبة أخرى ووصلت إلى الترتيب الثالث، مما يدل على الطاقة الهائلة والأداء المتوازن. يانكوفيتش تملك ضربات أرضية ثابتة جدا وتحب أن تلعب من خلف الخط أكثر من لعبها داخل الملعب. ضربتها المميزة هي ضربة خلفية مزدوجة خلف الخط، كما أنها تضربها بسرعة هائلة ومن الممكن أن تلعبها عميقة من أجل الفوز بها، كذلك بإمكانها أن تلعب أي كرة خلفية من أي زاوية في الملعب. تملك ضربة أمامية صلبة ولعب جيد على الشبكة، قادرة على الضرب بكفاءة وسرعة، وإسقاط وتأرجح الكرات العالية. ضعفها الأساسي يكمن في أن إرسالها من الممكن بسهولة رده. وتحب أن تضيع إرسالها الأول والثاني مما يمكن أن يقود إلى انكسار وأخطاء مزدوجة أكثر من مرة. ولكنها أظهرت بعض التحسن في هذه المنطقة، وأصبحت ترسل الكرة بسرعة تفوق المائة متر في الساعة.

حياتها الشخصية

ولدت يانكوفيتش في بلغراد، يوغسلافيا، الآن صربيا، وهي الطفلة الثالثة لفيسلين وسنيزانا يانكوفيتش، وكلاهما متخصصا اقتصاد. أمها من صربيا وأبيها من الجبل الأسود. ولها شقيقان، ماركو وستيفان. وهي طالبة في جامعة ميجاتريند في بلغراد، تدرس الاقتصاد، رغم كونها أجلت دراستها من أجل الاستمرار في طريق التنس. وتدربت في نادي «كريفنا زفيزدا».

تعتبر والدتها هي الأب الروحي لها حيث تحرص على حضور كل مباريات يانكوفيتش، كما أنها دائمة التواجد إلى جانبها ضمن منصات التتويج. وتقول يانكوفيتش إنها ترى في والدتها دافعا كبيرا لها أثناء المباراة. وبالفعل يلاحظ تواصل بالعيون كثيرا بين يانكوفيتش ووالدتها خلال المباريات بمثل مقدار اتصالها مع مدربها في المدرجات.

في ويمبلدون 2007, في الثنائي المختلط وفي مباراة قبل النهائي، دعت صبي الكرة لكي يأتي ويجلس بجانبها وبدأت بسؤاله عدة أسئلة من أجل متعة الجمهور. مع ذلك كان الصبي يستمتع بذلك تماما، وقفز من الكرسي عندما جاء من جامي موري من استراحة دورة المياه. الصحافة البريطانية قالت أن هناك علاقة بين يانكوفيتش وموري ولكنها ظلت خجولة بشأن تلك العلاقة، مع ذلك ضحكت في مقابلات تلفزيونية وقالت إنها اعتادت على التقبيل كنوع من التحفيز الإسكتلندي.

في مقابلة مع أحد أعداد مجلة هالو النسخة الصربية، تحدثت إيلينا يانكوفيتش عن حبها الجديد، ملاديان يانوفيتش وهو لاعب لكرة الماء من الجبل الأسود. إلتقته في الألعاب الأولمبية في بكين. إيلينا قالت إنها كانت عزباء قبل أشهر قليلة من الأولمبياد. كما أنها انفصلت سابقا عن صديقها الحميم نيمان ميركوفتش. تقول إيلينا يانكوفتش:
هناك شخص خاص في حياتي، رجل من الجبل الأسود... قبل أن ألتقي ملأديان في بكين، كنت وحيدة لبضعة أشهر.
أضافت إيلينا يانكوفيتش إنها الآن ستذهب بشكل أكثر إلى الجبل الأسود لتزور أقربائها هناك، وبالطبع صديقها الحميم. ملاديان يانوفيتش يلعب الآن في (بريموراك) من كوتور. حيث عاد من مرسيليا إلى الجبل الأسود. وكان أحد أفضل لاعبي الجبل الأسود في أولمبياد بكين.

في 5 ديسمبر 2007, أصبحت يانكوفيتش سفيرة اليونسيف في صربيا، من أجل صندوق الأطفال. وتقول حول الأمر «..أنا سعيدة لأني سأصبح سفيرة اليونسيف في صربيا، هذا شرف كبير لي وسوف أحاول أن أثبت نفسي في الدور المسند إلي..».
يانكوفيتش هي لاعبة التنس الصربية الثانية التي تتطوع من أجل المساعدة في تنمية حقوق الأطفال وجمع التبرعات من أجل اليونسيف وذلك بعد آنا ايفانوفيتش التي أصبحت سفيرة في سبتمبر.

نهائيات الجراند سلام

المرة الأولى

انتصارات الزوجي المختلط (1)

ألقاب رابطة التنس للمحترفات (9)

انتصارات الفردي (7)

الزوجي سيدات (1)

الزوجي مختلط (1)

خسائر بطولات رابطة التنس للمحترفات (11)

الفردي (11)

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي
 مقابلة مع يانكوفيتش (من نوفمبر 2006).
 مجلة الرياضيون الدوليون
 إحصائيات يانكوفيتش
 مقدمة حية عن يانكوفيتش

أبطال الجراند سلام (كرة مضرب) في الزوجي المختلط
أبطال بطولة ويمبلدون
أشخاص على قيد الحياة
المركز الأول في التصنيف العالمي لكرة المضرب
رياضيون من بلغراد
سفيرات
لاعبات كرة مضرب صربيات
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من صربيا
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من صربيا والجبل الأسود
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2012
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
مغتربون صرب في الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
مواليد في بلغراد
لاعبو كرة مضرب من بلغراد

إيلينا يانكوفيتش


සිංහල බසේ සංකීර්ණ අවස්ථාවකි. රීති කීපයක් ඇතත් රීති වලට අනුගත නොවන අවස්ථාද ඇත.

න, ණ ලෙස නයනු ශබ්ද දෙකක් ඇති විට, මෙම දෙකෙහිම ශබ්දය පොදුවේ "න ශබ්දය" ලෙස හඳුන්වමු. අහවල් නයන්න යැයි විශේෂ කොට කියන විට "දන්තජ න" හෝ "මුර්ධජ න" (හෝ "මුර්ධජ ණ") ලෙස පවසමු. ල, ළ සම්බන්ධයෙන්ද එම සම්ප්‍රදාය සාමාන්‍යයෙන් යොදා ගන්නවා.

න-ණ භේදය

න යෙදීම
යම් නාමපදයක බහුවචනය ලිවීමට හෝ විශේෂණය ලිවීමට හල් කළ යුතු නම් දන්තජ න ලිවිය යුතුය.

බහුවචනය ලිවීමට
නිදසුන්
 අත්සන් විය යුතු නිසා අත්සන (මින් අදහස් කෙරෙන්නේ මෙයයි. ඔබට ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙනවා නම්, "අත්සන" යන්නෙහි අවසාන නයන්න න අකුරද ණ අකුරද විය යුත්තේ කියා, දක්වා ඇති ලෙසට අත්සන යන්නෙහි අවසාන අකුර හල් අකුරක් බවට පත් කර අත්සන් ලෙස සකස් කළ හැකිදැයි බලන්න. එසේ කළ හැකි නම්, එතැන අනිවාර්යෙන්ම තිබිය යුත්තේ දන්තජ න අකුරයි. එහෙත් එසේ අග අකුර හල් කිරීමට බැරි නම් ඉන් කියන්නෙ නැහැ අනිවාර්යෙන්ම දන්තජ න තිබිය යුතුයි කියා, නමුත් බොහෝවිට එතැන ඇත්තේ මුර්ධජ ණ අකුරයි.)
 ගමන් විය යුතු නිසා ගමන
 පියන් විය යුතු නිසා පියන
 ගණන් විය යුතු නිසා ගණන

තොරණ යන්නෙහි අගට තිබෙන්නේ මුර්ධජ ණ අකුරයි. ඊට හේතුව තොරණ් ලෙස තොරණ හි බහුවචනයක් සකස් කළ නොහැකි නිසාය. (එහෙත් බොහෝ අය "තොරණ්" යනුවෙන් එහි බහුවචනය ශබ්ද කරනු දැන් දැන් පෙනේ. (පැරණි) ව්‍යාකරණ රීතීන් අනුව නම්, වර්තමාන සිංහල බසෙහි උරුමක්කරුවන් කරන්නේ බරපතල වැරැද්දක් වුවත්, බසෙහි උරුමක්කරුවන්ට කාලයත් සමග බස අවශ්‍ය පරිදි වෙනස් කිරීමට අත්‍යන්ත ශුද්ධ වූ අයිතියක්ද ඇති බව සිහි තබා ගත යුතුය.)

විශේෂණය ලිවීමට
නිදසුන්
 තුන් විශේෂණය නිසා තුන (තුන යන්නෙහි විශේෂණය ලෙස තුන් ලිවිය හැකියි; එනම් අග නයන්න හල් වේ. එනිසා මෙහි ඇත්තේ දන්තජ න අකුර විය යුතුයි.)

ශයන්නට පසුව යෙදෙන බැවින්
නිදසුන්
 ඊශාන
 නිදර්ශන
 ප්‍රකාශන
 දේශන
 ශානක

ක්‍රියාපදයක් ඇසුරින් සාදා ගන්නා නාම විශේෂණ (ඉංග්‍රිසියෙහි present participle වැනි)
නිදසුන්
කරන (කරනවා යන ක්‍රියාවෙන් එය සාදා ගැනේ)
බලන
යන
මරන (මරනවා යන ක්‍රියාවෙන්)
මරණ යනුවෙන්ද වචනයක් තිබෙන අතර, එය මරනවා යන ක්‍රියාවෙන් සකස් කරගත් විශේෂණයක් නොව, නාමපදයකි.

ණය  යන්න

බහු වචනයක් නැතිනම් හෝ/හෙවත් හල් නොකර බහු කරන විට හෝ/හෙවත් ණයන්නයෙන් අවසන්වන වන නාමපදයක්
නිදසුන්
 වෙනම බහු වචනයක් නැති බැවින් අණ
 බහු වචවය බැවින් ඇණ
 බහු වචනයක් නැති බැවින් උණ
 බහු වචනයක් නැති බැවින් තිළිණ
 බහු වචනයක් නැති බැවින් පමණ
 හල් නොකර මූණවල් කියා බහු කරන බැවින් මූණ

ඩයන්නට පෙර තිබෙන විට
නිදසුන්
දණ්ඩ
රණ්ඩුව

මෙම රීතිය බොහෝවිට පාලි හා සංස්කෘත භාෂාවෙන් සිංහල බසට පැමිණි වචනවලටයි බලපාන්නේ. ඉංග්‍රිසි, පෘතුග්‍රිසි, ලන්දේසි ආදී භාෂාවෙන්ගෙන් පැමිණි වචනවලට මෙම රීතිය යෙදෙන්නේ නැති තරම්ය.
නිදසුන්
බන්ඩලය (bundle කියන ඉංග්‍රිසි වදනෙහි සිංහල උූෟරුවට කියන වචනයකි)

ල-ළ භේදය

ලයන්න

බහුවචනය ලිවීමට හෝ විශේෂණය ලිවීමට හල් කළ යුතු නම්
නිදසුන්
 උල් විය යුතු නිසා උල
 ගල් විය යුතු නිසා ගල
 මුල් විය යුතු නිසා මුල
 අඟල් විය යුතු නිසා අඟල
 පළල් විය යුතු නිසා පළල

ළයන්න

බහු වචනයම වේ නම් හෝ බහු වචනයක් නැතිනම් හෝ අල් නොකර බහු කරන විට

හල් නොකර බහු කරන පද
නිදසුන්
 ඇළවල් නිසා ඇළ
 දොළවල් නිසා දොළ
 වළවල් නිසා වළ
 කඳුළු නිසා කඳුළ
 කිරුළු නිසා කිරුළ
 මදුළු නිසා මදුළ

බහු වචනය නිසා
 කෝරළ

ක්‍රියාපදයකින් සාදා ගන්නා අතීතාර්ථයේ නාමවිශේෂණ (ඉංග්‍රිසියෙහි past participle වැනි)
නිදසුන්
කළ (කරනවා යන ක්‍රියාපදයෙන්)
මළ (මරනවා යන ක්‍රියාපදයෙන්)

න-ණ ල-ළ විචාරය
අතීතයේ සිට මෙම භේදය පැවතියත්, හොඳින් විචාරයට ලක් කළ විට, මෙම භේදය කිසිසේත් අනවශ්‍ය බව පෙනේ. පදරුත් වෙන් කිරීමට නයනු දෙකක් හෝ ලයනු දෙකක් තිබිය යුතු යැයි පැවසීමම අවිද්‍යාත්මකය. ඊට හේතුව මෙයයි. තන යන ශබ්දය ඇසෙන විට එකවර එහි ඇත්තේ තන යන්නද තණ යන්නද කල්පනා කරනු ඇත. තන යනුවෙන් එය ගතහොත් එහි තේරුම කාන්තා පයෝධරය වන අතර, තණ යනු තණකොලයි. එනම්, පදරුත් වෙන් කොට ගැටලුවක් විසඳූ සේයාවක් මෙහි ඇත. එහෙත් මෙම සේයාව මායාවකි. තන යන ශබ්දය ඇසෙන විට, ඉන් තෘෂ්ණාව යන තේරුමත් තිබේ. එවිට, ඇසිය යුත්තේ දැන් තෘෂ්ණාව යන තේරුම සඳහා තන ලෙසද, තණ ලෙසද ලිවිය යුත්තේ කියා. මේ දෙකෙන් කුමක් ලිව්වත් එය තවත් තේරුමක් සමග ගැටෙනු ඇත. එවිට, පදරුත් වෙන් කිරීමට තබා ගත් න-ණ ල-ළ භේදය අනවශ්‍ය බව පෙනෙනවා. තවද, කථන ව්‍යවහාරයේදී න-ණ ල-ළ භේදයක් කිසිසේත්ම නැත. එහෙත් කථනයෙහි එම භේදය ගැටලු ඇති කරන්නේද නැත.

References
http://tekcroach.blogspot.com/2015/07/blog-post_22.html

සිංහල භාෂාව

සිංහල න-ණ ල-ළ බේදය


Sams im Glück ist ein deutscher Kinderfilm aus dem Jahr 2012, dessen Regie Peter Gersina führte. Die Literaturverfilmung ist nach Das Sams (2001) und Sams in Gefahr (2003) der dritte Realfilm rund um das freche Fabelwesen Sams von Paul Maar, der zusammen mit Produzent Ulrich Limmer zum wiederholten Male auch das Drehbuch zum Film verfasste. Dieser erschien am 29. März 2012 unter der Vermarktung von Universum Film GmbH in den deutschen Kinos.

Handlung
Seit der Handlung des zweiten Films sind zehn Jahre vergangen. Als die Taschenbiers dieses Jubiläum mit ihren Freunden feiern wollen, zieht ein Sturm auf, den Herr Taschenbier mit dem letzten Wunschpunkt wegwünscht. Kurz darauf stellt Herr Taschenbier dem Sams seine neueste Erfindung vor, eine Regenschirmmaschine, die auf Knopfdruck Regenschirme vollständig herstellen kann. In einem Rollenspiel will Herr Taschenbier mit dem Sams üben, wie er seinem Chef Herrn Oberstein erklären soll, dass er die Firma verlassen und sich mit der Maschine selbstständig machen will. In dem Moment wird das Sams gegen seinen Willen in die Welt der Samse teleportiert. Das Übersams erklärt dem Sams, dass Samse sich laut Samsregeln maximal zehn Jahre und zehn Tage am Stück in der Gegenwart von Menschen aufhalten können. Das Sams kennt jedoch einen Trick, mit dem er sich zu den Taschenbiers zurück teleportieren kann. Auf Nachfrage des Jüngsten der Samse, erklärt das Übersams, dass, wenn diese Samsregel missachtet wird, Herr Taschenbier sich in ein Sams verwandeln wird.

Herr Taschenbier hat derweil sein Gespräch mit Herrn Oberstein, bringt jedoch nicht den Mut auf zu sagen, dass er kündigen will. Gerade als er das Büro verlassen will, ergreift seine Sams-Persönlichkeit das erste Mal von ihm Besitz. In einer für ihn ungewohnt manischen und vorlauten Art bringt er sein Kündigungsgesuch vor und zeichnet eine Skizze der Regenschirmmaschine auf die Wand von Herrn Obersteins Büro. Kurz darauf ist er jedoch wieder er selbst und kann sich an das was er als Sams gemacht hat nicht mehr erinnern. Herr Mon will derweil seinen Papageien den Satz "Annemarie, so schön wie nie" beibringen, um seine Frau damit zu überraschen. Die Überraschung misslingt jedoch, weil die Vögel nur Schimpfwörter von sich geben.

In den folgenden Tagen hat Herr Taschenbier immer wieder Phasen als Sams. So plündert er eines Nachts den Kühlschrank (wofür später das Sams verantwortlich gemacht wird) oder entführt einen Bus. Obwohl Margarete von diesen Vorfällen nichts mitbekommt, merkt sie, dass ihr Mann sich verändert hat, und sucht mit ihm einen Arzt auf. Auch dem Sams fällt das Verhalten seines "Papas" auf. In der folgenden Nacht teleportiert es sich wieder in die Welt der Samse und stiehlt dem schlafenden Übersams das Buch über die Samsregeln. Wieder zurück auf der Erde erfährt das Sams davon, dass sein "Papa" zum Sams wird. Es untersucht die Haare von Herrn Taschenbier, findet zunächst jedoch nichts Auffälliges, als Herr Taschenbier plötzlich in seine Sams-Form switcht und mehrere rote Strähnen auf seinem Hinterkopf auftauchen. Das Sams ist zunächst froh über seinen neuen Spielkameraden. In der nächsten Vollmondnacht verschafft das Sams sich neue Wunschpunkte und Sams-Taschenbier wünscht sich in eine Schokoladenfabrik, wo er sich genüsslich an der Schokolade bedient. Dort wird er allerdings von der Polizei festgenommen und sowohl mit dem Einbruch als auch mit der Busentführung konfrontiert. Das Übersams hat derweil den Diebstahl seines Buches bemerkt. Da es den Trick von Herrn Taschenbiers Sams nicht anwenden kann, nutzt es auf Vorschlag des jüngsten Samses die Wunschpunkte der anderen Samse, um sich zu den Taschenbiers zu wünschen.

Dort geraten die Dinge außer Kontrolle: Herr Taschenbier wird ins Gefängnis gebracht, wo er in seiner Sams-Form gegen den Mitgefangenen Hammer-Paule besteht und aus dem Gefängnis ausbricht. Vor seiner Haustür trifft er das Sams wieder, wird jedoch von zwei Polizisten aufgehalten. Jedoch wünscht er sich, dass die Polizei ihn gehen lässt und sämtliche Beweisfotos für seine Vergehen verschwunden sind, ehe er wieder er selbst wird. Kurz darauf wechselt er beim Arzt im Besein seiner Frau in seine Sams-Form. Später überlädt er seine modifizierte Schirmmaschine, die den Dachstuhl sprengt und Schirme regnen lässt, danach jedoch nicht mehr richtig funktioniert. Das Sams muss sich eingestehen, dass e so nicht weitergehen kann. Am nächsten Tag will es seinem Papa sagen, was mit ihm los ist. Jedoch hat Herr Oberstein für den Tag seinen Besuch angekündigt. Um sein Gesicht nicht zu verlieren wünscht Herr Taschenbier als Sams, dass Herr und Frau Mon als arabische Scheichs und vermeintliche Sponsoren während des Besuchs auftauchen und das Sams bewegungsunfähig und stumm in seiner Kammer verharrt. Währenddessen reitet Herr Mon erhaben auf einem Kamel mit Herr Kules auf dem Arm durch die Stadt. Das Sams schafft es trotz des Wunsches Margarete pantomimisch zu verstehen zu gehen dass ein Notfall vorliegt. Während des Gesprächs, bei dem Herr Oberstein von den vermeintlichen Scheichs und Herrn Taschenbiers Arabisch-Kenntnissen beeindruckt ist, taucht Margarete bei ihnen auf; in dem Moment hört Her Taschenbier auf ein Sams zu sein und der Wunsch hört auf zu wirken, sodass die Mons sich selbst entlarven. Herr Oberstein ist maßlos enttäuscht.

In der Nacht muss Margarete angesichts der Ereignisse weinen. Gerade als das Sams ihr im Besein von Herrn Taschenbier erklären will, was Sache ist, wirft Margarete plötzlich einen Teller durch die Gegend und fängt an wie eine Irre zu lachen. Das Sams bemerkt eine rote Strähne in ihrem Haar und begreift, das auch bei ihr die Verwandlung los geht. Als sie wieder sie selbst ist, klärt das Sams die beiden über alles auf. Leider zeichnet sich für das Problem keine Lösung ab, da man Samsregeln nicht mit Wunschpunkten ausloten kann. Das Übersams taucht bei den Taschenbiers auf und meint, die Regel lasse sich dadurch ausloten, indem sie alle drei während einer Vollmondnacht zum Mittwoch aufs Dach klettern und "Hcowttim" sagen. Jedoch hat das Übersams die drei betrogen: Durch das Ritual wird es llediglich mitsamt seinem Buch wieder in die Welt der Samse gebracht. Um den Taschenbiers die Verwandlung in Samse zu ersparen, verlässt das Sams sie freiwillig. In der Welt der Samse muss es vor Trauer sogar weinen, was für Samse eigentlich unmöglich ist. Die wichtigste aller Samsregeln besagt, dass, wenn ein Sams doch weinen sollte, es einen Wunsch frei hat. Und somit wünscht das Sams sich, dass es mit neuen Wunschpunkten für immer bei den Taschenbiers bleiben kann, ohne dass diese sich verwandeln. Auf der Erde ist die Wiedersehensfreude groß. Später nutzt Herr Taschenbier einen Wunschpunkt, um bei Herrn Oberstein wieder rehabilitiert zu sein. Das Sams verkündet, es sei das Sams im Glück.

Hintergrund
Während die Hauptproduktionsfirma des Films Collina Film war, übernahmen die Universum Film GmbH, die B.A. Produktion und das ZDF die Koproduktion. In der Postproduktion wurde von ARRI der Ton bearbeitet. Gedreht wurde mit der digitalen Kinokamera Arri Alexa.

Rezeption

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
Deutscher Film
Kinderfilm
Fantasyfilm
Filmkomödie
Paul-Maar-Verfilmung

Sams im Glück (Film)


RFA Dingledale (A144) was a Dale-class fleet tanker of the Royal Fleet Auxiliary. She was first based at Gibraltar, and served as escort oiler on several Malta Convoys. During Operation Pedestal, together with , she fuelled one cruiser and 24 destroyers in 14 hours. Narrowly escaping damage during a severe air raid in Bône in December 1942, she survived to join the Pacific Fleet Train, and was present for the Japanese surrender in Tokyo Bay. After the war, she carried out routine freighting duties. She was decommissioned on 10 May 1959, and was laid up at Devonport.

Citations

References

Dale-class oilers
Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
1941 ships
Ships built in Govan
Ships built by Harland and Wolff

RFA Dingledale


Andrarímur fornu (eða Öndrur) eru rímur frá 15. öld sem urðu feikivinsælar hér á landi fyrr á öldum og inniheldur alls 13 rímnabálka. Höfundur Andrarímna er óþekktur en stundum hafa þær að hluta til verið eignaðar Sigurði blind í Fagradal. Andrarímur eru að hluta til varðveittar í Staðarhólsbók rímna og Kollsbók. Andrarímur eru hins vegar varðveittar heilar í alls 20 pappírshandritum að því er talið er. Yrkisefni Andra rímna hefur glatast (þ.e. sagan sem rímurnar voru kveðnar eftir) en fullvíst þykir að þær voru kveðnar eftir ritaðri sögu.

Andrarímur þykja vel ortar.

Rímur

Andrarímur fornu


Biciklizam na OI 2016. u Rio de Janeiru održavao se na četiri mjesta od 6. do 21. kolovoza. Domaćin za BMX bio je Centro Olímpico de BMX, a za brdski biciklizam MTB Centar. Cestovni biciklizam startovao i završio je kod Fort Copacabane, na Copacabani.  Natjecanja u dvoranskom biciklizmu održavana su u Rio Municipal Velodromu. Hrvatska je imala dva predstavnika u cestovnom biciklizmu Kristijana Đuraseka i
Matiju Kvasinu. Đurasek je zauzeo 16. mjesto u konkurenciji 144 biciklista, dok Kvasina nije završio utrku.

Rezultati

Cestovni biciklizam

Brdski biciklizam

BMX biciklizam

Dvoranski biciklizam

Izvor

Vidi još
Biciklizam na OI 2012.

Vanjske poveznice
Službene stranice OI 2016. natjecanja u biciklizmu

Biciklizam
2016.

Biciklizam na OI 2016.


Yevhenia Markivna Bjelorussez (en ukrainien Євгенія Марківна Бєлорусець), connue internationalement sous le nom de Yevgenia Belorusets, née en 1980 à Kiev, est une écrivaine et une photographe ukrainienne. Elle a cofondé en 2008 la revue de littérature et d'art Prostory . Restée dans son pays durant l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, elle écrit un journal sur son regard des effets de la guerre dans la capitale ukrainienne.

Biographie
Bjelorussez est née en 1980 à Kiev. Ses parents sont juifs, et dissidents, en Union soviétique. Elle étudie la philologie allemande et la littérature allemande à l'université nationale des langues de Kiev de 1996 à 2002, puis obtient un doctorat en littérature et en philosophie à l'université de Vienne, où elle étudie de 2003 à 2005. De 2005 à 2006, elle étudie également à l'école de photographie Viktor Maruschtschenko de Kiev, où elle obtient un diplôme en photographie documentaire.

Elle cofonde en 2008 la revue de littérature et d'art Prostory. En 2010, elle remporte un concours de photographie sociale organisé par la Royal Photographic Society britannique en collaboration avec The Guardian.

En 2013, elle réalise une série de photographies sur les Carpates. En 2018, elle publie un premier recueil de nouvelles, Щасливі падіння, (titre de l'édition allemande : Glückliche Fälle, publiée en 2019, et titre de l'édition anglaise publiée en 2022 :  Lucky Breaks) qui comprend également des travaux photographiques. Associant fiction et hyperréalisme, ses textes évoquent le Donbass en 2014 et montrent la vie quotidienne sous la guerre. L'édition ukrainienne à Kharkiv est . La traduction allemande de Claudia Dathe est sélectionnée en 2020 pour le prix international de littérature de la Maison des cultures du monde (HKW). Dans une intervention radiophonique à l'occasion de la parution de l'édition anglaise aux États-Unis (en mars 2022), le traducteur Eugene Ostashevsky souligne l'accent mis par Bjelorussez sur la population civile, en particulier la population féminine.

Yevgenia Bjelorussez vit pendant des années alternativement à Kiev et à Berlin. À Berlin, elle expose et travaille, et en Ukraine, elle collecte des éléments pour des histoires et des projets. Lorsque la guerre du Donbass commence en Ukraine en 2014, elle vit dans le centre de Berlin. Depuis décembre 2021, elle vit à nouveau de manière permanente à Kiev, et elle assiste en février 2022 au début de l'invasion russe de l'Ukraine. Depuis le 26 février 2022, sous le titre Nouvelles de Yevgenia , elle rapporte chaque jour de la semaine sur la radio allemande Rbb Kultur, dans des messages vocaux percutants qu'elle enregistre elle-même, son regard sur les effets de la guerre dans la capitale ukrainienne. Elle tient également un blog, Lettres de Kiev, publié en allemand par l'hebdomadaire Der Spiegel et en anglais sur le site de la revue Artforum. Il est publié en français, traduit de l'allemand par Olivier Mannoni et Françoise Mancip-Renaudie, sous le titre Il est 15 h 30 et nous sommes toujours vivants. Journal de guerre, en 2022, par la maison d'édition Christian Bourgois.

Références

Liens externes

Femme de lettres ukrainienne
Photographe ukrainien du XXIe siècle
Naissance en 1980
Naissance à Kiev
Femme photographe

Yevgenia Belorusets


Luzia de Maria Rodrigues Reis (n. 12 de diciembre de 1949) es una escritora brasileña, autora de ficción, literatura infanto-juvenil y ensayista sobre literatura, lectura y educación nutricional. Posee un doctorado por la USP, y profesora titular de la Universidad Federal Fluminense.

Algunas publicaciones

Libros
 Sortilégios do avesso: razão e loucura na literatura brasileira. Volumen 30 de Coleção ensaios transversais. Editor Escrituras, 316 pp. ISBN 8575311700 2005

 Te Cuida! - Belleza, inteligencia y salud están en la mira. Editora Vozes, 2004

 Minha caixa de sonhar II. Editor Globo. 116 pp. ISBN 8525035793 2004

 Drummond: um olhar amoroso. Editor Escrituras, 111 pp. ISBN 8575310356 2002

 Leitura & Colheita - Libros, lectura y formación de lectores, Editora Vozes, 174 pp. 2002

 Machado de Assis: as artimanhas do humano. Volumen 77 de Coleção Encanto Radical. Edición reimpresa de Editora Brasiliense, 85 pp. ISBN 8511030778, 1986

Nacidos en Río de Janeiro
Alumnado de la Universidad de São Paulo
Escritoras de Brasil
Ensayistas de Brasil
Escritores de literatura infantil de Brasil
Escritores en portugués
Profesores de la Universidad Federal Fluminense

Luzia de Maria


Grania, rod crvenih algi iz porodice Acrochaetiaceae. Postoje dvije priznate vrste, obje su morske.

Vrste
 Grania efflorescens (J.Agardh) Kylin – tipična
 Grania pectinata (Kylin) Athanasiadis

Izvori

Acrochaetiales

Grania (Plantae)