Nicholas A. Christakis (nascido em 7 de maio de 1962) é um sociólogo e médico greco-americano conhecido por suas pesquisas sobre redes sociais e sobre os determinantes socioeconômicos, biossociais e evolutivos do comportamento, da saúde e da longevidade. Ele é o Professor Sterling de Ciências Sociais e Naturais da Universidade de Yale, onde dirige o Human Nature Lab. Ele também é co-diretor do Yale Institute for Network Science.

Christakis foi eleito membro do Instituto de Medicina da Academia Nacional de Ciências dos Estados Unidos em 2006; da Associação Americana para o Avanço da Ciência em 2010; e da Academia Americana de Artes e Ciências em 2017. Em 2021, ele recebeu um diploma honorário da Universidade de Atenas, na Grécia.

Em 2009, Christakis foi nomeado para o Time 100, a lista da revista Time das 100 pessoas mais influentes do mundo. Em 2009 e novamente em 2010, ele foi nomeado pela revista Foreign Policy para sua lista dos principais pensadores globais.

Educação
Christakis obteve um grau de Bachelor of Science em biologia pela Universidade de Yale em 1984, onde ganhou o Russell Henry Chittenden Prize. Ele recebeu um diploma de M.D. pela Harvard Medical School e um MPH pela Harvard School of Public Health em 1989, ganhando o Prêmio Bowdoin na formatura.

Carreira
Em 1995, Christakis começou como Professor Assistente com nomeações conjuntas nos Departamentos de Sociologia e Medicina da Universidade de Chicago. Em 2001, foi efetivado em Sociologia e Medicina. Ele deixou a Universidade de Chicago para assumir um cargo em Harvard em 2001. Até julho de 2013, foi Professor de Sociologia Médica no Departamento de Políticas de Saúde e Professor de Medicina no Departamento de Medicina da Harvard Medical School; professor de Sociologia no Departamento de Sociologia da Faculdade de Artes e Ciências de Harvard; e um médico assistente no Hospital Mt. Auburn, afiliado a Harvard.

Em 2013, Christakis mudou-se para a Universidade de Yale, onde é Professor de Ciências Sociais e Naturais no Departamento de Sociologia, com nomeações adicionais nos Departamentos de Ecologia e Biologia Evolutiva, Estatística e Ciência de Dados, Engenharia Biomédica, Medicina, e na Escola de Administração. Ele atuou como Professor da Família Sol Goldman de Ciências Sociais e Naturais até 2018, quando foi nomeado Professor Sterling, a maior honra concedida ao corpo docente de Yale.

Pesquisa
Christakis usa métodos quantitativos (por exemplo, modelos matemáticos, análises estatísticas e experimentos). Seu trabalho se concentra em ciência das redes e ciência biossocial, e também envolveu biologia evolutiva, psicologia evolutiva, genética comportamental, epidemiologia, demografia e sociologia. É autor ou editor de seis livros, mais de 200 artigos acadêmicos revisados por pares, inúmeros editoriais em publicações nacionais e internacionais e pelo menos três patentes. Seu laboratório também atua no desenvolvimento e lançamento de software para realizar experimentos e outros estudos (por exemplo, Breadboard, Trellis).

Defesa da liberdade de expressão
Enquanto na Universidade de Harvard e na Universidade de Yale, Christakis esteve envolvido na defesa da liberdade de expressão.

Em Harvard em 2012, ele e sua esposa, Erika Christakis, saíram em defesa de estudantes de minorias que usavam a sátira para criticar os clubes de elite daquela instituição. Eles sugeriram que os críticos podem estar "mais preocupados com palavras feias do que com os problemas subjacentes" e que policiar a liberdade de expressão no campus "nega aos alunos a oportunidade de aprender a pensar por si mesmos".

Em Yale, em 2015, eles se envolveram em uma polêmica relacionada à regulamentação das fantasias de Halloween. Em 29 de outubro de 2015, a esposa de Christakis, Erika Christakis, professora de educação infantil no Yale Child Study Center, escreveu um e-mail para alunos de graduação de Yale sobre o papel da liberdade de expressão nas universidades; ela argumentou, a partir de uma perspectiva de desenvolvimento, que os alunos podem querer considerar se os administradores devem fornecer orientação sobre trajes de Halloween ou se os alunos devem decidir por si mesmos. Este e-mail foi uma resposta a um e-mail anterior enviado aos alunos de graduação por um grupo de 14 administradores de Yale que sugeria que os alunos tivessem cuidado ao escolher as fantasias de Halloween e que fornecia links para fantasias recomendadas e não recomendadas. O e-mail desempenhou um papel nos protestos no campus que receberam atenção nacional nos Estados Unidos. Christakis e sua esposa foram criticados por alguns estudantes por colocarem "o fardo do confronto, da educação e da maturidade sobre os ofendidos". Mas outros alunos apontaram que Erika Christakis estava defendendo os direitos à livre expressão de todos os alunos de Yale e expressando confiança neles e em sua capacidade de discutir e enfrentar tais questões entre si. Noventa e um membros do corpo docente de Yale assinaram uma carta apoiando os Christakis, e esta carta observou que os próprios Christakis distinguiam o apoio à liberdade de expressão do apoio ao conteúdo de tal expressão (eles notaram que considerariam muitos dos mesmos trajes ofensivos como alguns alunos o fariam). Apesar da crença de Christakis de que os alunos de Yale poderiam discutir questões controversas (como fantasias) entre si, ele deixou seu cargo no Silliman College oito meses depois, no final do ano acadêmico.

O incidente levou alguns alunos a serem chamados de membros da "Geração Floco de Neve". Em janeiro de 2016, o apresentador de televisão Bill Maher expressou consternação com o comportamento dos alunos de Yale. Em abril de 2017, um episódio de Os Simpsons intitulado "Caper Chase" satirizou os eventos, com um personagem dizendo: "Também precisamos contratar mais reitores para decidir quais fantasias de Halloween são apropriadas".

Livros
 Death Foretold: Prophecy and Prognosis in Medical Care (1999)
 Connected: The Surprising Power of Our Social Networks and How They Shape Our Lives (2009) - with James Fowler
 Blueprint: The Evolutionary Origins of a Good Society (2019)
 Apollo's Arrow: The Profound and Enduring Impact of Coronavirus on the Way We Live (2020)

Referências
Professores da Universidade Yale
Alunos da Universidade Yale
Alunos da Universidade da Pensilvânia
Ativistas da liberdade de expressão
Pessoas vivas
Professores da Escola de Medicina Harvard
Professores da Universidade Harvard
Alunos da Escola de Medicina Harvard
Membros da Associação Americana para o Avanço da Ciência
Sociólogos dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência grega
Nascidos em 1962
Escritores de ciência

Nicholas Christakis


Naama ( , ) er en af Algeriets 48 provinser (, ). Administrationscenteret er Ouargla.

Eksterne henvisninger

Provinser i Algeriet

Ouargla (provins)


Adriana Georgescu-Cosmovici () a fost o deținută politică și memorialistă din România, emigrată din 1948 în Europa Occidentală.

Biografie
După absolvirea Facultății de Drept din București, devine secretar particular al generalului Nicolae Rădescu. După căderea guvernului Rădescu la 28 februarie 1945, este arestată și închisă. Reușește să evadeze și se refugiază în Franța. Mai târziu este corespondent la Radio Europa Liberă și la Radio BBC, secția română.

După ce s-a căsătorit cu autorul englez F. L. Westwater, s-a stabilit în Anglia.

Opera
 Au commencement était la fin: la dictature rouge à Bucarest, (Paris: Hachette, 1951)
 1951: La început a fost sfârșitul, apărută în România la Editura Humanitas, 1992 și Fundația Culturală Memoria, 1999. . Tradusă în spaniolă Al principio fue el fin, ed. Xorki, Madrid, 2018. Trad.: Joaquín Garrigós.

Decorații
În anul 2000 a fost decorată cu Ordinul Național "Serviciul Credincios", în grad de Comandor.

Note

Bibliografie

Legături externe
 Scriitori români în exil - Literatură de frontieră: Memorialiști, diariști, călători - Florin Manolescu
 MODELE de CURAJ. Adriana a vorbit despre violul și tortura din pușcărie
 Românii din exil în anii comunismului

Nașteri în 1920
Decese în 2005
Memorialiști români
Avocați români
Persecutați de către organele de stat ale României comuniste
Români condamnați
Români emigrați
Români expatriați în Franța
Români expatriați în Regatul Unit
Deținuți politici români
Decorați cu Ordinul Național Serviciul Credincios în grad de Comandor
Radio Europa Liberă
Decese în Londra

Adriana Georgescu-Cosmovici


La famille Huot de Goncourt est une famille éteinte d'ancienne bourgeoisie française, originaire de Haute-Marne. Elle a été illustrée par les frères Goncourt, écrivains au , dont Edmond Huot de Goncourt, dernier représentant de sa famille, qui fut à l'origine du prix Goncourt, créé en 1902 après sa mort en 1896.

Histoire

La famille Huot serait originaire de Hâcourt, en Haute-Marne (Champagne), puis s'est établie à Bourmont (Haute-Marne), où ses représentants ont exercé à partir du  des fonctions de notaire puis d'avocat.

Le premier auteur connu de cette famille est Claude Huot, marchand. Son petit-fils Antoine Huot (1731-1809), avocat, garde-marteau des eaux et forêts à Bourmont, acquiert la seigneurie de Goncourt et Noncourt le , par échange avec Henri de Mouginot, capitaine au régiment de Limousin. Le fils d'Antoine, Jean Antoine Huot de Goncourt (1753-1832), avocat à Bourmont, fut député du Tiers état aux États généraux de 1789 pour le bailliage de Bar-le-Duc.

La Famille Huot de Goncourt s'est éteinte en 1896 avec le dernier des deux frères Goncourt.

Personnalités
 Jean Antoine Huot de Goncourt (1753-1832), avocat, député du Tiers état du bailliage de Bar-le-Duc aux États généraux de 1789
 Victor Huot de Goncourt (1783-1857), capitaine d'artillerie, député des Vosges (1848-1851)
 Edmond Huot de Goncourt (1822-1896), journaliste et écrivain, initiateur du prix Goncourt
 Jules Huot de Goncourt (1830-1870), écrivain

Filiation

Armes

 D'azur, au croissant d'argent, avec deux étoiles de même en pointe, le tout surmonté d'une grappe de raisin au naturel

Références

Voir aussi

Liens externes
 Histoire de la famille Huot de Goncourt

Famille française
Famille de Champagne

Famille Huot de Goncourt


Die International Traditional Karate Federation (ITKF; bekannt in Japan als Kokusai Dentō Karate Renmei) ist ein durch Hidetaka Nishiyama gegründeter internationaler Dachverband für traditionelles Karate.

Am 27. September 1974 wurde die International Traditional Karate Federation noch unter dem Namen International Amateur Karate Federation gegründet. 1986 folgte dann die Umbenennung in International Traditional Karate Federation. Die ganze Zeit ging es darum, wer vom IOC die Anerkennung erhält. Die WUKO oder die ITKF.

Die IAKF führte fast zeit- und ortsgleich ihre Weltmeisterschaften wie die WUKO durch.
1975 in Kalifornien und 1977 in Tokyo, Japan. Weitere Meisterschaften und Wettkämpfe folgten.

Um Karate olympisch werden zu lassen, schickte Nishiyama 1976 einen entsprechenden Antrag an das Internationale Olympische Komitee. Zu Beginn der 1990er Jahre sollten sich die ITKF und die World Union of Karate Do Organisations (WUKO) zu diesem Zweck zusammenschließen, was jedoch nicht realisiert wurde und einen herben Rückschlag für Karate bei Olympia darstellte. Die WUKO und die International Traditionell Karate Federation (ITKF) bildeten dann eine Konföderation, die drei Jahre später (1993) vom IOC als einziger Weltverband für Karatesport anerkannt wurde, die World Karate Federation (WKF).

Benennung
 1974 International Amateur Karate Federation (IAKF)
 1986 International Traditional Karate Federation (ITKF)

Quelle
 History of ITKF

Weblink
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Karateverband
Dachverband
Gegründet 1974
Organisation (Los Angeles)


Olucak, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 132 km, Feke ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Olucak, Feke


An Koeleria heribaudii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni József Ujhelyi. An Koeleria heribaudii in nahilalakip ha genus nga Koeleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Koeleria

Koeleria heribaudii


Schengen Antlaşması, Avrupa Ekonomik Topluluğu üyesi beş ülke arasında, sınır kapılarındaki polis ve gümrük kontrollerini bütünüyle ortadan kaldırmayı amaçlayan antlaşmadır.

Schengen I anlaşması 14 Haziran 1985 tarihinde beş Avrupa ülkesi arasında imzalanmıştır. Bu ülkeler Fransa, Batı Almanya'yla Belçika, Hollanda ve Lüksemburg'dan oluşan üç Benelüks ülkesidir.

19 Haziran 1990'da imzalanan Schengen Anlaşmasını Uygulama Konvensiyonu ise anlaşmayı uygulamaya koymuştur. Bu anlaşmaların imzalanması Lüksemburg, Fransa ve Almanya'nın sınırlarının kesiştiği yer olan Lüksemburg'un Schengen adlı kasabasında yapılmıştır.

İkinci anlaşma ise Moselle Nehrinin ortasında Prenses Marie-Astrid isimli teknede imzalanmıştır. Ancak anlaşmanın yürürlüğe girmesi 26 Mart 1995 tarihine kadar uzamış ve bu zaman dilimi içinde Portekiz ve İspanya da anlaşmaya ortak olmuşlardır.

Monako, Norveç ve İzlanda, Avrupa Birliği'ne üye olmamakla birlikte, bu anlaşmaya dahil olmuştur. Aynı şekilde, İsviçre de Aralık 2008'de Schengen Antlaşması kapsamına alınmıştır.

Lichtenstein'ın katılımı ise ileri bir tarihe ertelenmiştir. Lichtenstein, Avrupa Birliği ile Schengen ortaklık anlaşmasını 28 Şubat 2008 tarihinde imzalamıştır ve 1 Kasım 2009 tarihinde Schengen Alanına katılması planlanmıştır. Ancak onay için başlangıçta Liechtenstein'ın vergi kaçırma ile mücadelesinin yeterli olmadığı öngören İsveç ve Almanya'nın isteği üzerine bu plan ertelenmiştir. 7 Mart 2011 tarihinde AB Bakanlar Kurulunun protokolün onaylanmasına izin vermesinden sonra Liechtenstein'ın 2011 yılı sonu itibarıyla Schengen bölgesine katılmasına karar verilmiştir. Liechtenstein 19 Aralık 2011 tarihinde Schengen Bölgesine resmen katılmıştır.

Son olarak,1 Ocak 2023 tarihinde,Hırvatistan'ın Schengen Bölgesi'ne kabul edilmesiyle üye sayısı 27'ye yükselmiştir.

1997 yılına kadar Avrupa Birliği hukukundan ayrı ayrı olmasına rağmen bu tarihte yapılan Amsterdam Antlaşması ile topluluk hukukuna dahil olmuştur.

Schengen anlaşması ile oluşturulan Schengen bölgesi, şu anda 26 Avrupa ülkesi için de geçerli olup yaklaşık olarak 4.312.099 kilometrekarelik alanı kaplamaktadır.

Tarihi
1914'ten önce, bir pasaport olmadan Paris'ten Sankt-Peterburg'a gitmek mümkündü. I. Dünya Savaşı sona erdiği zaman, pasaport ve ülke sınırlarında rutin pasaport kontrolleri gerçekleştirme uygulaması kaldı ve 1985 yılında Schengen Alanı uygulanmasına kadar Avrupa normu haline geldi. 1944 yılında sürgündeki hükûmetler Belçika, Hollanda ve Lüksemburg (Benelüks) kendi aralarında sınır kontrollerini ortadan kaldırmak için bir anlaşma imzaladılar. Bu anlaşma 1948 yılında yürürlüğe girmiştir.

İnsanların serbest dolaşımı, orijinal Roma Antlaşması'nın temel bir parçasıydı ve Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun ilk günlerinden itibaren, AET üye devletlerinin vatandaşları, pasaportlarının veya ulusal kimlik kartlarının ibraz edilmesiyle bir üye devletten diğerine serbestçe seyahat edebiliyordu.

Üye devletler arasındaki anlaşmazlık, Topluluk içindeki sınır kontrollerinin kaldırılması konusunda bir çıkmaza yol açtı, ancak 1985'te o zamanki on üye devletten beşi - Belçika, Fransa, Lüksemburg, Hollanda ve Batı Almanya - ortak sınır kontrollerinin kademeli olarak kaldırılmasına ilişkin bir anlaşma imzaladı. Anlaşma, Fransa, Almanya ve Lüksemburg topraklarının birleştiği Lüksemburg'un Schengen kenti yakınlarındaki Moselle nehri üzerindeki Princess Marie-Astrid teknesinde imzalandı. İmzacılardan üçü, Belçika, Lüksemburg ve Hollanda, Benelüks Ekonomik Birliği'nin bir parçası olarak ortak sınır kontrollerini çoktan kaldırmıştı. Schengen Anlaşması, kısmen AB üye devletleri arasında AB'nin sınır kontrollerini kaldırma yetkisine sahip olup olmadığı konusunda fikir birliği olmaması ve kısmen de fikri uygulamaya hazır olanların istememesi nedeniyle Avrupa Birliği'nden bağımsız olarak imzalandı. başkalarını beklemek (şu anda gelişmiş bir işbirliği mekanizması yoktu). Anlaşma, vize politikalarının uyumlaştırılmasını, sınır bölgelerinde ikamet edenlerin sabit kontrol noktalarından uzakta sınırları geçmelerine izin verilmesini, pasaport kontrollerinin düşük hızda araçların görsel gözetimi ile değiştirilmesini ve araçların durmadan sınırları geçmesine izin veren araç kontrollerini sağladı.

1990'da Anlaşma, iç sınır kontrollerinin kaldırılmasını ve ortak bir vize politikası öneren Schengen Sözleşmesi ile tamamlandı. Schengen üyesi devletler arasındaki sınır kontrollerinin, vizelerle ilgili ortak kuralların ve polis ve adli işbirliğinin tamamen kaldırılması yoluyla Schengen Bölgesini yaratan bu sözleşmeydi.

2016 yılında, Avrupa göçmen krizine yanıt olarak yedi Schengen ülkesinde (Avusturya, Danimarka, Fransa, Almanya, Norveç, Polonya ve İsveç) sınır kontrolleri geçici olarak yeniden başlatıldı.

8 Aralık 2022'de Adalet ve İçişleri Konseyi Hırvatistan'ı Schengen Bölgesine eklemek için oy kullandı ancak Romanya ve Bulgaristan'ı reddetti. Avusturya ve Hollanda, Romanya ve Bulgaristan'ın AB'ye yasadışı yollardan girmek için Batı Balkan yolunu kullanan göçmen sayısında hızlı bir artış olduğunu iddia eden Avusturya'nın katılımına karşı oy kullandı.

Sonradan katılanlar

 27 Kasım 1990 - İtalya
 25 Haziran 1991 - Portekiz, İspanya
 6 Kasım 1992 - Yunanistan
 28 Nisan 1995 - Avusturya
 19 Aralık 1996 - Danimarka, Finlandiya, İzlanda, Norveç, İsveç
 1 Mayıs 2004 - Çekya, Estonya, Macaristan, Letonya, Litvanya, Malta, Polonya, Slovakya, Slovenya (henüz uygulamaya konmadı) (AB'ye 1 Ocak 2007 tarihinde katılan ülkeler)
 16 Ekim 2004 - İsviçre (5 Haziran 2005'te referandumda onaylandı)
 1 Ocak 2023 - Hırvatistan

Yürütme ve yerine getirme

Kaynakça

Avrupa Birliği antlaşmaları
Uluslararası ulaşım

Schengen Anlaşması


SDMO (Société de distribution de moteurs de l'Ouest) ist ein auf Stromaggregate spezialisiertes Industrieunternehmen mit Sitz in Brest. SDMO ist der europäische Marktführer und drittgrößter Anbieter weltweit auf dem Markt der Stromerzeuger und Teil der Kohler Company Gruppe.

Niederlassungen

SDMO beschäftigt etwa 850 Personen an allen seinen Standorten, die meisten davon in Brest, und erzielt 70 % seines Umsatzes im Export.

Geschichte

1966 gründete die Gruppe Meunier, eine bedeutende Industriellenfamilie der Region, SDMO in Brest. Die Geschäftsführung übernahm Guy Coisnon. SDMO (Société de distribution de moteurs de l'Ouest) ("Vertriebsgesellschaft für Motoren West") war zu dieser Zeit im Handel von Schiffsmotoren spezialisiert.

1969 beschloss SDMO Industries, einen Teil seiner Geschäftstätigkeit der Herstellung von Stromaggregaten zu widmen. Nach und nach gab das Unternehmen seine anfängliche Geschäftstätigkeit auf und behielt nur die Branche für die Entwicklung und Herstellung von Stromaggregaten bei.

Von 1970 bis 1985 eröffnete SDMO Filialen in Frankreich und schloss seinen ersten Vertrag auf afrikanischem Boden.

1986 startete Électricité de France (EDF) Angebote für EFP (effacement jour de pointe) [Unterbrechung an Spitzentagen]. Mit dieser kostensparenden Maßnahme konnte SDMO auf französischem Boden an Bekanntheit gewinnen und seinen Umsatz deutlich erhöhen. Es erweiterte daraufhin seine Präsenz in Europa.

Anfang der 1990er Jahre eröffnete SDMO Tochtergesellschaften in Spanien und England und schließlich in Singapur. 1995 errichtete das Unternehmen eine neue Fabrik und einen Bürokomplex mit einer Fläche von 15.000 m² in Guipavas, im Ballungsraum von Brest.

2001 wurden drei neue Tochtergesellschaften in Argentinien, Brasilien und in den Vereinigten Staaten und ein Vertretungsbüro in Algerien eröffnet. 2003 folgte eine Tochtergesellschaft in Belgien und 2005 eine in Nigeria.

2006 eröffnete SDMO ein Vertretungsbüro in Dubai, 2007 wurden zwei neue Büros in Johannesburg (Südafrika) und Moskau (Russland) gegründet.

Im Jahr 2005 veräußerte die Familie Meunier SDMO sowie zwei weitere ihrer Gesellschaften, SOREEL und BES, an die Gruppe KOHLER Col, ein multinationales US-amerikanisches Unternehmen, deren Branche Kohler Power System auch Stromaggregate entwickelt und herstellt. Jean-Marie Soula wurde an die Spitze des Unternehmens gesetzt.

2006 nahm KOHLER eine Aufteilung der geografischen Zonen für die Vermarktung zwischen SDMO und KPS vor, um zu vermeiden, dass die beiden Marken im Wettbewerb stehen. SDMO deckt Europa, Afrika, den Mittleren Osten und Südamerika ab. KOHLER behält Nordamerika, Asien und Ozeanien.

2010 erfolgte die Gründung einer Tochtergesellschaft in Deutschland und der Bau einer Erweiterung von 15.000 m² zur Produktionsfläche von Guipavas, die Ende 2011 ihre Pforten geöffnet hat.

Produkte
Das Unternehmen entwickelte folgende Produkte:

Portable Power sind transportable Stromerzeuger mit 1 bis 15 kVA für Schweissgeneratoren und Motorwasserpumpen.

Power Products sind Stromerzeuger von 7,5 bis 3300 kVA aus der Industrieproduktreihe.

Rental Power sind Stromerzeuger von 2 bis 2000 kVA, die für mietbare Beleuchtungsmasten sowie die Bauindustrie genutzt wird.

Power Solutions sind Energielösungen, bei denen die neusten Technologien eingesetzt werden.

Hybrid Solutions sind Energielösungen, die fossile und erneuerbare Energien vereinen (etwa Stromerzeuger in Kombination mit Solarzellen und Akkumulatoren).

SDMO in Deutschland

Seit Mitte der 1980er Jahre vertreibt SDMO seine Produkte in Deutschland. Begonnen hat dies mit Hilfe des deutschen Händlers vor Ort, der SCHICK GmbH. Seit Anfang der 1990er Jahre war die Schick GmbH mit Sitz in Zweibrücken (Rheinland-Pfalz) und etwa zwanzig Mitarbeitern der offizielle Vertriebspartner der Marke. Sie war auf den Vertrieb von Stromerzeugern spezialisiert, ist jedoch ebenso auf dem Gebiet der industriellen Ausrüstung tätig.

Zum 1. September 2010 entstand die SDMO GmbH aus der Übernahme des Geschäftsbereichs Stromerzeuger der Schick GmbH.

Die Leitung der SDMO GmbH in Deutschland übernahm Jean-Xavier Aufschneider. Die SDMO GmbH verfügt über ein Lager mit Stromerzeugern von 1 bis 800 kVA.

Weblinks

 SDMO Industries
 SDMO Deutschland

In Verbindung stehende Artikel
 Die neue Anlage (März 1994) Meunier immer stärker
 Die neue Fabrik (April 1994) Sätze, die Wahl der Macht
 Die neue Anlage (September 1994) Ein Plantagenschnitt für die Eroberung der Welt
 Der Express (Mai 2002) 50, die sich bewegen Brest
 Die neue Fabrik (April 2003) Die Hersteller sind auf dem Kriegsvormarsch
 Die Erweiterung (Juli 2005) 5 Die Nachkommen der großen Familien
 Die neue Anlage (Januar 2006) Die SDMO Brest unter amerikanischer Flagge
 Die neue Anlage (September 2006), SDMO wird 10 Millionen Euro in Brest investieren
 Die neue Anlage (Januar 2008) bestätigt die Verlängerung der SDMO Brest
 Die Erweiterung (September 2008) Die 15 einflussreichsten Bosse
 Die Erweiterung (Oktober 2008) Genauigkeit
 Das Telegramm (Oktober 2009) Beruf: Zoom auf den Brest-Becken
 Ranking 2009, Expansion zu den führenden 1000 Industrieunternehmen
 2009 Gewinner des COFACE und API 's 250 größten Konzernen im Westen (PDF; 312 kB)
 Die neue Anlage (Januar 2010) SDMO wächst in Brest
 Echos der Auftragnehmer (März 2012) führend in der Elektroinstallation für Generatoren in Brasilien

Unternehmen (Bretagne)
Brest (Finistère)
Organisation (Département Finistère)
Produzierendes Unternehmen (Frankreich)
Abkürzung

SDMO


İrinaios (), Smyrna'da 126 yılında doğup, Lyon'da 202 yılında Tours'lu Gregorius'a göre din şehitliği mertebesine yükselmiştir. Hristiyan apolojistiydi. Yortusu 28 hazirandadır, Ortodoks Kilisesi'ne göre ise 23 auğustostadır. 21 Ocak 2022'de Papa Franciscus onu "Birliğin Doktoru" unvanıyla Kilise Doktoru ilan etti.

Hayatı
İrinaios, Polikarp'ın öğrencisidir. Polikarp da Yuhanna'nın öğrencisiydi. Aynı zamanda Roma'da da eğitim almıştır. Galya'nın Lugdunum şehrinin (şu anda Fransa'da Lyon) piskoposluğunu yaptı. Hristiyan teolojisinin gelişmesine önemli katkıları olmuş, hem Ortodoks Kilisesi hem de Katolik Kilisesi tarafından bir Aziz olarak tanınmıştır ve bir Kilise Babası olarak görülür.

Fikirleri
İrinaios Hristiyan cemaati gnostik etkilerden koruma konusunda hassasiyet göstermiştir. Bugüne kadar ulaşmış çoğu yazı ve öğretileri de gnostik öğretilerin reddi üzerinedir.

İrinaios sıklıkla kullanılan şu ünlü sözlerin de sahibidir; "İnsandaki hayat Tanrı'nın görkemidir, insanın hayatı Tanrı'nın tasavvurudur." Şöyle de çevrilebilir: "Tanrı'nın görkemi yaşayan insandır, insanın yaşamı Tanrı'yı tefekkür etmektir." (Adversus Haereses/Sapkınlıklara Karşı, Cilt 4, 20: 7).

Tanrı üzerine
İrinaios, her şeyi yaratmış olan tek bir Tanrı'nın var olduğu ve gökyüzü ile yeryüzünün tek bir Yaratıcısının bulunduğu iddia etmiştir. O, Tanrı'nın varoluşunu teolojik kanıtla, yani maddî dünyadaki düzenin tinsel bir düzen vericiyi gerektirdiğini ortaya koyan kanıtla ve ortak onay deliliyle kanıtlamaya çalışmıştır.

Yaratılış ve İnsan üzerine
Kilise Babaları arasında yaratma konusunu ele alan ilk azizlerden biridir. Buna göre, Tanrı dünyayı, gnostiklerin Anaksagoras, Empedokles, Platon ve Aristoteles gibi Yunan düşünürlerinden hareketle iddia ettikleri gibi, ezeli olan maddeye şekil vermek suretiyle değil de, hiçten yaratmıştır. Başka bir deyişle, kadiri mutlak olan Tanrı, her şeyi kendi kelamı ile yoktan var etmiştir. İnsan, bir şeyi meydana getirirken, önceden var olan maddeyi kullanır. Tanrı ise, önceden var olmayan maddeyi de yaratır. Görünen yaratılış kötü değil, iyidir.

İrinaios'a göre, insan da, tüm diğer varlıklar gibi, Tanrı tarafından, kendi suretinden ve bir bütün olarak yaratılmıştır. İnsan, Tanrı tarafından yaratılmış olduğu için, iyidir; yetkin olmaması ise, sadece onun yaratılmış bir varlık oluşunun bir delilidir. Bununla birlikte, bir ruh ve bir bedenden mürekkep olan insan gelişip belli bir yetkinlik derecesine erişebilir. Bunu mümkün kılan şey ise, insan ruhunu meydana getiren akıl ve irade güçleri ya da melekeleridir. Aklı insana, sırasıyla duyum, inceleme, akıl yürütme, anlama ve yorumlama aşamalarından geçerek hakikate ulaşma imkânı verir. Özgür olan irâdesi ise, insanın ilâhi emirleri temele alarak eylemesini ve son çözümlemede de, yaratıcısına olabildiğince benzer bir varlık haline gelmesini mümkün kılar.

İman ve akıl üzerine
Gnostikler, kişinin bilgi, felsefi arayış ve kişisel aydınlanmalar ile kurtuluşa erişebileceğini düşünüyorlardı. İrinaios bu fikrin aksine kurtuluşun sadece Tanrı'nın yaptıkları ve gösterdiklerine imanla olacağını bize hatırlatmıştır.

İrinaios için, insanın aklı ve vahiy aynı gerçekliğin iki farklı eksenidir. Ancak insanın aklı Tanrı'nın vahiyine denk değildir. İnsan aklı ile hakikate vahiy'in sağladığı şekilde ulaşılamayacağı gibi, hakikatin anlaşılması ve herkes tarafından kabul edilebilsin diye dile getirilebilmesi için insan aklına ihtiyaç vardır.

İrinaios ve Kilise (Sapkınlıklara Karşı eserine göre 4-5)
İrinaios için Kilise'yi tanımlayan şey eşsizliği ve birliğiydi. Farklı organizasyonları ve değişken doktrinleri olan sapkın kiliselerin aksine, "Gerçek Kilise" tek ve aynı organizasyona, tek ve aynı doktrine ve  tek ve aynı inanca sahipti. Kilise'deki herkes tek ve aynı Baba Tanrı'ya inanıyordu, kurtuluş için Oğul'un enkarnesine giden tek ve aynı planı kabul ediyordu. Bu 'tek ve aynı' olma İrinaios için Gerçek Kilise'ni ayırt edici özelliğiydi. Kökenini Havariler'den alan ve Baba ve Oğul'a ilişkin tek ve aynı doktrini ile koruyan tek kilise, gerçek kiliseydi. (Sapkınlıklara Karşı 3.2.7)

Tek ve aynı İrinaios ayrıca evrensellik üzerine de konuşmuştur. Kilise dünyanın her yanındadır ve nerede olursa olsun tamamıyla kilisedir. Roma'da ya da Smyrne'deki kilise farklı değildir ve yerel olarak evrensel kilisenin tüm özelliklerine sahiptirler. Havariler tüm yerel kiliselerin kurucularıdır. Onlar temelleri atmışlardır. Onlar episkoposlara devretmişlerdir. Kiliseler tam anlamıyla episkoposların ellerindedir. (Sapkınlıklara Karşı 4.33.8)

İrinaios aynı zamanda Kilise'nin insan bedenine benzetilmesi gerektiğini düşünmüştür. Gerçek Kilise'nin dolayısıyla o ağız ile doğru doktrini öğrettiği tek bir ağzı olmalıdır. Onun aynı zamanda her Hristiyanın yeniden doğduğu eşsiz bir rahmi ve şefkatli tek bir kalbi olmalıdır. Kilisenin Tanrı'ya olan bir sevgisi vardır ve bu sevgisini dünyaya birçok şehitleri ile göstermektedir.

"Kilise'nin olduğu yerde Kutsal Ruh'da vardır" (Sapkınlıklara Karşı 3.24.1). Ruh'un mevcudiyeti Kilise'nin hayatının merkezidir. Kutsal Ruh'un mevcudiyeti Kilise'nin gerçeği öğretmesine ve peygamberlikte bulunmasına imkan tanır. Kutsal Ruh nihayetinde, bölgesel kiliselerin aralarındaki birlikten sorumludur. Kutsal Ruh'un bölgesel kiliselerdeki etkisi ısının her şeyin içinden geçmesi ve etkileşime girmesi gibidir. Kutal Ruh'un mevcudiyeti Hristiyanlara şehit olabilme gücü vermektedir.

Eserleri
İrinaios Gnostikler'e karşı kaleme aldığı, en önemli eseri  Adversus Haereses'tir. Bu kitapta gnostiklerin görüşlerinin ne mantıkla, ne İncil'le ne de Havariler'in öğretilerine uyumlu olmadığını göstermiştir.

 İlk ciltte gnostizmin ne olduğunu açıklamıştır.
 İkinci ciltte Gnostiklerin argümanlarını mantıkla çürütmüştür.
 Üçüncü ve dördüncü cillte gnostikleri İncil ve Havarilerin öğretilerini kullanarak çürütmüştür.
 Beşinci cilt Millenarianizm'in, toplumda kökten bir dönüşümün olacağına dair inancın, bir incelemesidir. Bu inanç, Mesih'in geri dönüşünün hemen olacağını düşünen dönemin çoğu Hristiyanın tarafından paylaşılmaktaydı.

Ayrıca:
 Eski Ahit ile Yeni Ahit'teki Tanrı'nın aynı olduğunu göstermiş,
 Kilise'nin Havariler'in devamı olduğu ilkesinden hareketle aykırı düşüncelere karşı mücadele etmiş,
 İncil'e ait olan kitapların listesini oluşturmuştur.

Kaynakça

126 doğumlular
İzmir doğumlular
202 yılında ölenler
2. yüzyıl Romalıları
3. yüzyıl Romalıları
2. yüzyıl piskoposları
Doğu Ortodoks aziz ve azizeler
Hristiyan aziz ve azizeleri
Hristiyan apolojistler
Kilise Babaları
Hristiyan ilahiyatı
Hristiyan Antignostisizm
Antik Smyrna
Lugdunum
Roma döneminde aziz ve azizeleri

İrinaios


هو جماز بن شيحة أمير المدينة المنورة ما بين ( 657هـ-700هـ) الملقب بعز الدين أبو سند الحسيني.

نسبه

جماز بن شيحة بن هاشم بن قاسم بن مهنا بن حسين بن مهنا بن داود بن القاسم بن عبيد الله بن طاهر بن يحيى بن الحسين بن جعفر بن عبد الله ابن الحسين بن زين العابدين ابن علي ابن الحسين بن علي بن أبي طالب الحسيني.

سيرته

تولي المدينة المنورة بعد موت أخيه منيف وفي حياة أخيهما عيسى عام 657 هـ. وكان شجاعاً مهيباً، وكان ذا رأي مصيب، وهمة عالية، وكرم عظيم، ترقت به همته إلى أن قصد مكة المكرمة وانتزعها من أميرها أبي نمي عام 687 هـ، وحكمها مدة يسيرة، وسك فيها عملة باسمه إلى أن استردها أبو نمي ثانية منه وقد نجح الأمير جماز في ضبط الأمن في المدينة المنورة وحفظها من المغيرين والطامعين سواء بالمصانعة، أو بالتأديب والعقوبة. كما نشطت الحركة الثقافية في عهده، وكثرت الكتاتيب، وحلقات العلم في المسجد النبوي.وقد طال عهد إمارته حيث بقي فيها حتى سنة 700 هـ حيث أحس بالشيخوخة والضعف فتنازل عنها لابنه منصور وأقام بداره المعروفة بدار خزيمة حتى وفاته.

وفاته

توفى سنة 704 هـ.

انظر أيضا
أمراء وحكام المدينة المنورة

وصلات خارجية

مركز بحوث ودرسات المدينة المنورة

تاريخ الحكام والسلالات الحاكمة

أمراء المدينة المنورة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
هاشميون
وفيات 704 هـ

جماز بن شيحة


Lyski [ˈlɨski] (în ) este un sat în powiatul Rybnik, voievodatul Silezia, din sudul Poloniei. Este reședința gminei (district administrativ) omonime.

El se află la aproximativ 13 kilometri vest de Rybnik și la 46 kilometri vest de capitala regională Katowice. Satul are o populație de 1.800 de locuitori.

Note

Sate din voievodatul Silezia

Lyski


L'église Saint-Remy ou Saint-Rémi est une église catholique dédiée à saint Remi, située à Scy-Chazelles dans le département de la Moselle, en France.

Historique

Construite et terminée à la fin du  ou au début du  avec une travée d'avant-nef avec tour-porche axiale, une nef flanquée de collatéraux, elle est constituée d'un porche de deux travées de la fin du  et modifié au .

Son chœur est flanqué de deux chapelles voûtées sur croisées d'ogives de la fin du 15e. Une sacristie a été bâtie au .

Protection
L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du 26 juin 1997.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Moselle

Scy-Chazelles
Scy Remy
Monument historique inscrit en 1997

Église Saint-Remy de Scy


Cet article liste les athlètes ayant remporté une médaille aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin (Chine).

Biathlon

Curling

Hockey sur luge

Ski alpin

Ski de fond

Snowboard

Athlètes les plus médaillés
Dans le tableau ci-dessous figurent les athlètes ayant obtenu au moins 3 médailles lors des Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine (classement par nombre de médailles d'or, d'argent puis de bronze).

Notes et références

Annexes

Liens internes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Tableau des médailles des Jeux paralympiques d'hiver de 2022

Liens externes

Jeux paralympiques d'hiver de 2022
2022

Liste des médaillés aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


IsoCee est un centre commercial du quartier de Multimäki à Kuopio en Finlande.

Présentation
IsoCee est un centre commercial et de divertissement près de la place du marché de Kuopio.
L'adresse du centre construit par le groupe Carlson est Ajurinkatu 16.

Le centre comprend le cinéma Scala de Finnkino, une salle de sport, un restaurant Magician et un bowling.
Le centre couvre une superficie d'environ 9 000 mètres carrés.
IsoCee a ouvert ses portes le vendredi 17 mai 2013.

En 2014, Carlson a vendu IsoCe, à Keva, l'institution financière de retraite du secteur public.
Le prix d'achat était de 18,8 millions d'euros.
L'acheteur possédait déjà le centre commercial Minna voisin.

Fusion d'IsoCee et de Minna
IsoCee et Minna ont fusionné en 2018.

Le nouvelle ensemble nommé centre colercial et de dverstissement Minna est composé des deux bâtiments  situés au cœur de Kuopio près de la place du marché et a une superficie locative de près de .
Le centre commercial Minna est à l'adresse Haapaniemenkatu 18, et le centre de divertissement Minna  est à l'adresse Ajurinkatu 16,.

Références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Multimäki
Bâtiment à Kuopio
Centre commercial à Kuopio

IsoCee


La La Land er en amerikansk musical fra 2016 (2017 i Danmark). Filmen er skrevet og instrueret af Damien Chazelle, og har Ryan Gosling og Emma Stone i hovedrollerne. Filmen fik 14 Oscar-nomineringer ved den 89'ende Oscar-uddeling og var ved at vinde Oscar for bedste film, men i stedet vandt Moonlight. Filmen vandt bl.a. Oscars for bedste kvindelige hovedrolle, bedste instruktør og bedste musik.

Handling

Historien følger to unge mennesker. Mia (Emma Stone) er en skuespillerinde der søger job og går til castings uden held. Sebastian (Ryan Gosling) er en jazzpianist der bliver fyret juleaften på trods af sin sure chef (J.K. Simmons). De to bliver forelsket i en glad version af Los Angeles. Men Sebastian leder efter job og bliver derfor ansat i sin barndomsven Keiths (John Legend) band. Keith mener ikke længere der er nogen der kan lide jazz, så hans band består af pop, blues og electric. Da Sebastian fortæller at han skal på turné, kommer Mia og Sebastian op at skændes. De mener ikke at de kan være sammen da Mia også har lavet et one-man show. Mia rejser derfor til sine forældre, men kommer kort efter til casting. Denne gang bliver hun berømt. Fem år senere er hun blevet stjerne, og Sebastian har også lavet sin egen jazzklub, SEB. Filmen slutter med at Mia og Sebastian smiler til hinanden. Selvom de ikke er sammen, vil de altid elske hinanden.

Medvirkende
 Ryan Gosling som Sebastian
 Emma Stone som Mia
 John Legend som Keith
 Callie Hernandez som Tracy
 Jessica Rothe som Alexis
 Sonoya Mizuno som Caitlin
 J.K. Simmons som Bill
 Rosemarie DeWitt som Laura
 Finn Witrock som Greg
 Josh Pence som Josh

Priser
Ved Oscaruddelingen 2017 kom værterne til at udnævne La La Land til bedste film, selvom det egentlig var Moonlight der vandt prisen. Værterne undskyldte efterfølgende.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2016
Dramafilm fra USA
Komediefilm fra USA
Musicalfilm fra USA

La La Land


Der Evangelische Pfarrverein in Württemberg e.V. ist der Berufsverband der Pfarrer in der Evangelischen Landeskirche Württemberg mit Sitz in Stuttgart.

Der Pfarrverein wurde 1891 gegründet. Derzeit gehören ihm über 95 Prozent aller Pfarrer in Württemberg an. Im Dezember 2012 hatte er 3699 Mitglieder und ist damit der weltgrößte Berufsverband evangelischer Pfarrerinnen und Pfarrer.

Der Verein dient dazu, den Zusammenhalt unter den Pfarrern zu fördern und gemeinsame theologische Fragen zu erörtern. Als Berufsverband vertritt er, einer Gewerkschaft gleich, die Anliegen des Pfarrstandes bei der Kirchenleitung, dem Oberkirchenrat und dem Landesbischof. Der Verein betreibt Fürsorge für seine Mitglieder und deren Angehörige im Krankheitsfalle mit Beihilfen und der Vermittlung von Rechtshilfe.

Der Verein richtet einen jährlich stattfindenden "Pfarrerstag" aus. Mit Partnerschaftsprogrammen unterstützt der Verein Gemeinden mit deutschen Wurzeln in der Slowakei, Siebenbürgen und Montbéliard (Frankreich, in den von 1397 bis 1796 zum ehemaligen Land Württemberg gehörenden linksrheinischen Gebieten).

Weblinks
Offizielle Website

Quellen

Berufsverband (Baden-Württemberg)

Gegründet 1891
Religiöser Verein (Stuttgart)

Evangelischer Pfarrverein in Württemberg


Tauriello ist der Familienname folgender Personen:

 Anthony F. Tauriello (1899–1983), US-amerikanischer Politiker
 Antonio Tauriello (1931–2011), argentinischer Komponist, Dirigent und Pianist

Tauriello


Gerónimo Rulli (n. 20 mai 1992) este un fotbalist argentinian care evoluează pe postul de portar la echipa din Eredivisie, Ajax Amsterdam.

Statistici carieră

Club

Referințe

Fotbaliști argentinieni
Portari
Fotbaliști ai Real Sociedad
Fotbaliști ai Villarreal CF

Gerónimo Rulli


Birch Beach ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Birch Beach (Michigan)
 Birch Beach (Minnesota)

Birch Beach


Duellen kan henvise til:

 Duellen (film fra 1910) – dansk stumfilm fra 1910 instrueret af Viggo Larsen
 Duellen (film fra 1962) – dansk film fra 1962 instrueret af Knud Leif Thomsen.
 Duellen (film fra 1971) – amerikansk spændingsfilm fra 1971 instrueret af Steven Spielberg

Duellen


Le prix Michael-et-Sheila-Held est un  annuel décerné par l'Académie nationale des sciences des États-Unis depuis 2018.

Description

Le prix récompense des travaux de recherche exceptionnels, novateurs, créatifs et influents dans les domaines de l'optimisation combinatoire et discrète, ou dans des domaines connexes de l'informatique, tels que la conception et l'analyse d'algorithmes et la théorie de la complexité. Il est réservé à des travaux récents (définis comme publiés au cours des huit dernières années)

Le prix  a été créé en 2017 par un legs de Michael et Sheila Held et attribué à partir de 2018. Le montant du prix de .

Lauréats
 2023 : Thomas Vidick
 2022 : Amit Sahai
 2021 : Adam Marcus, Daniel Spielman et Nikhil Srivastava
 2020 : Julia Chuzhoy
 2019 : Ola Svensson
 2018 : Prasad Raghavendra  et David Steurer

Notes et références

Liens externes
 Site officiel

Distinction en mathématiques

Prix Michael-et-Sheila-Held


Olaylar
 IV. Murad, Osmanlı ordusuyla Bağdat'ı fethetti.

Doğumlar
 25 Kasım, Bragançalı Catherine, Portekiz prensesi.

Ölümler

1638


Hititçe veya Hitit dili (Hititçe: ; nešili veya nešaumnili), Tunç Çağı'nda Anadolu'da yaşamış Hititlerin veya dillerinde kendilerine verdikleri isimleri ile Neşalıların konuşmuş olduğu, Hint-Avrupa dillerinin Anadolu alt grubuna ait bir ölü dil. Dil, diğer Anadolu dilleri olan Luvice ve Palaca ile yakından ilişkilidir. Tarihte belgelenmiş en eski Hint-Avrupa dilidir.

Dilin tarihi, Asur Akadcasında yer alan alıntı sözcük ve özel isimler baz alınarak M.Ö. 20. yüzyıla kadar dayandırılabilir, ancak Hititçe yazılmış Anitta metinleri gibi ilk kaynakların tarihte ortaya çıkması M.Ö. 16. yüzyılda gerçekleşmiştir. Dil, Geç Tunç Çağı'nda yerini Luviceye bırakmaya başlamıştır. 13. yüzyılda ise Luvice, Hititlerin başkenti Hattuşaş'da dominant dil haline gelmiştir. Bronz Çağı Çöküşü sonrasında Hititçe ölü bir dil hâline gelse de Luvice, Geç Hitit Devletleri'nde varlığını bir süre daha sürdürmüştür.

Dil, Çek bilim insanı Bedřich Hrozný'nin çalışmaları sonunda çözümlenmiş, kendisi 1917'de ilk Hitit gramerini yayınlamıştır.

Dilin çözülmesi
1902 yılında Jørgen Alexander Knudtzon Mısır-Hitit hükümdarları arasındaki mektupları inceleyerek ve dilin morfolojik yapısını dikkate alarak Hititçenin Hint-Avrupa dili olabileceğini öne sürdü. Bu teori Hint-Avrupa dillerinin morfolojik özelliklerinin alakasız başka dillerde de var olmasından ötürü geniş ölçüde kabul görmedi.

Hugo Winckler, Boğazköy'de Akad çivi yazısıyla bilinmeyen bir dil ile yazılmış tabletler keşfetti. Bedřich Hrozný'nin bu tabletleri incelemesi ile dilin bir Hint-Avrupa dili olduğu kesinlik kazandı. Hrzony, bu çıkarımını Hint-Avrupa dillerinde yaygın olan, çekimlenen adlarda seslilerinin (ablaut, İngilizcedeki sing, sang, sung örneği gibi) ve sessizlerin (r/n) değişmesi gibi özelliklere dayandırarak yaptı. Örneğin "su" anlamına gelen tekil nominatif watar kelimesi, "suyun" anlamına gelen tekil genitif wedenas olarak çekimlenmekteydi. Hrozny, bu özelliklerin başka bir Hint-Avrupa dilinden alıntılanamayacağını öne sürmüştür.

Hrozny'nin ilk çözdüğü ve tercüme ettiği cümlenin ""Nu NINDA-an ezzateni watar-ma ekuteni" söz öbeği olduğu rapor edilmiştir. Hrozny, Babillerde kullanılan ve ekmek anlamına gelen NINDA ideogramını tanımış, ezza kelimesinin yemek yemek manasına gelebileceğini ve diğer Hint-Avrupa dillerinde yemek yemek anlamındaki Grekçe edein, Latince edere ve Almanca essen gibi kelimelerle eş asıllı olabileceğini düşünmüştür. Hozny bu benzerlikten yola çıkarak nu kelimesinin şimdi, watar kelimesinin su olduğunu, ekutteni sözcüğünün ise kelimenin başında yer alan eku- kelimesinin Latince aqua ile benzerliğini gözlemleyerek "su içmek" anlamına gelebileceğini öne sürmüştür ve cümleyi "Şimdi ekmek yiyecek ve su içeceksin." olarak çevirmiştir.

Yazı sistemi
Dil, Akadca'dan alındığı düşünülen Hitit çivi yazısı kullanılarak yazılmıştır, ancak bunun yanında farklı yazılar da kullanımdaydı. Resmî diplomatik yazışmaları ve saray arşivleri Âsur (Akad) çivi yazısıyla yazılırken kayalardaki kabartmalar ve yazıtlar için Anadolu hiyeroglifleri de denilen yazı sistemi kullanılırdı. Günümüzde, bu harflerle yazılan dilin Hititçe yerine dil ile akraba bir Luvice lehçesi olduğu bilinmektedir.

Hititçe kelime örnekleri

Hitit Dilinin Gramer Özellikleri

Adlar

Hititçe adlarda iki cins tesbit edilmiştir. 1-Müşterek Cins (Eril ve Dişil) 2-Cinssiz. Hititçe ad çekiminde bu iki cins arasındaki fark sadece Yalın ve Belirtme hallerinde görülür. Hangi ismin Müşterek Cins hangisinin Cinssiz olduğunu hatırda tutmak için ismin Yalın hal çekimini bilmek yeterlidir.

Hititçe adların sekiz hali vardır: 1-Yalın Hali 2-Hitap Hali 3-Belirtme Hali 4-İlgi Hali 5-Yönelme Hali 6-Bulunma Hali 7-Çıkma Hali 8-Alet Hali Şimdi bu hallere örneklerle değinelim:

1-Yalın hali Türkçemizde adın eksiz halidir. Yani Türkçede kelimenin sözlükte bulunan şekli yalın haldedir. Oysa Hititçe'de Yalın hali dediğimiz zaman yabancı terminolojideki Nominativusa bulunan karşılık olan Yalın Hali terimi biraz eksik kalıyor. Çünkü Türkçede yalından kasıt bu halin Türkçede eksiz olarak bulunması, yani kelimenin en sade, katkısız biçimi olmasındandır. Oysa Hititçe'de bu halde bulunan müşterek cinste kelimeler teklik halinde -š , çokluk halinde ise -eš ,-uš ,-aš eklerini almış haldedir. Ancak cinssiz kelimeler çoğu zaman bu halde eksiz bulunmakla birlikte, teklik halinde -n , çokluk halinde -a ve -i ekleri de görülür.

Örnekler: anna- "anne-" annaš "anne" (müşterek cins teklik ve yalın hali); išhiul- "suç-, günah-; problem-" išhiul "suç, günah; problem" (cinssiz teklik ve yalın hali); peda- "yer-" pedan "yer" (cinssiz teklik ve yalın hali)

2-Hitap Hali Türkçede bu durum için özel bir çekim yoktur. Onun için Hititçe bu halde bulunan kelimenin önüne bir "ey" edatı getirmek ya da yazıda sadece bir "!" işareti ile çeviride yazılmak suretiyle belirtilebilir. Mesela išha- "bey-" išha "ey bey!, bey!". Hititçe hitap hali eksizdir ya da bazen -e eki ile bulunur.

3-Belirtme Hali Türkçemizde -ı, -i, -u, -ü, -yı, yi, -yu, -yü tamlamadan sonra -nı, -ni, -nu, -nü şekillerinde görülür. Cümle analizi yapmakta acemi olanlar -ı, -i, -u, -ü, -sı, -si, -su, -sü (tamlama ya da üçüncü şahıs iyelik eki) ile belirtme hali ekini karıştırabilirler. Hititçe'de Belirtme Hali eki müşterek cins için -n iken, cinssiz kelimede yalın hali ile belirtme hali aynıdır.

Örnekler : halki- "tahıl" halkin "tahılı" (Müşterek Cins Teklik ve Belirtme Hali) peda- "yer" pedan "yeri" (Cinssiz teklik ve belirtme hali)

Not: Cinssiz kelimeler analiz edilirken iki halde de adın biçimi aynı olduğundan hep yalın-belirtme hali denir.

4-İlgi Hali: Türkçemizde -ın, -in, -un, -ün, -nın, -nin, -nun, -nün şekillerinde görülür. Hititçe İlgi Hali eki teklik ve çokluk hali için hem müşterek cinste hem de cinssizde -aš olarak görülür. Fakat dilin eski evresinde çokluk halinde -an eki görülür.

Örnekler: DUGišpanduzzi- "şarap kabı" DUGišpanduzziịaš "şarap kabının" (Teklik ve İlgi Hali) heuš "yağmur" heụaš "yağmurun" (Teklik ve İlgi Hali)

5-Yönelme Hali: Türkçemizde -a, -e, -ya, ye tamlamadan sonra -na, -ne şekillerinde görülür. Hititçe'nin eski evresinde Teklik Halinde -a eki Yönelme Hali eki iken yeni evresinde Bulunma Hali eki -i her iki hali de karşılar olmuştur. Çokluk Halinde ise Yönelme ve Bulunma durumu eki -aš olarak görülür.

Örnekler: aruna- "deniz" aruna "denize" (Eski Yönelme Hali) aruni "denize, denizde" (Teklik ve Yönelme-Bulunma Hali)

6-Bulunma Hali: Türkçemizde -da, -de, -ta, -te tamlamadan sonra -nda, -nde şekillerinde görülür. Hititçe Bulunma Hali eki Teklik Halinde -i Çokluk Halinde -aš olarak görülür. Analiz yaparken her zaman Yönelme-Bulunma Hali denir.

7-Çıkma Hali: Türkçemizde -dan, -den, -tan, -ten tamlamadan sonra -ndan, -nden şekillerinde görülür. Hititçe Çıkma Hali eki Teklik ve Çokluk Hallerinde -az(a) olarak görülür.

Örnekler: zahhaiš "savaş" zahhiịaz(a) "savaştan"

8-Alet Hali: Türkçemizde ile edatıyla karşılayabileceğimiz yapı Hititçe Teklik ve Çokluk Hallerinde -it Hal eki ile görülür.

Örnekler: haštai- "kemik" haštit "kemik ile".

Fiiller

Hititçe fiillerin Şimdiki Zaman Teklik Hali 1. Şahsın ekine göre mi-çekimi ve hi-çekimi olarak belirlenen iki çekimi ayırt edilir . İki fiil çatısı vardır: Etken ve Orta-Edilgen. Bunlardan ikincisi Yunanca veya Hint-İran Orta Çatısı tarzında Edilgen olarak ve özellikle sık sık Deponent olarak bulunur. (Fiilde Orta-Edilgen çekim Etken anlamla bağlanır)

Fiilde Zaman ve Kip çok basit yapılıdır: Basit Zaman bakımından yalnız Şimdiki Zaman (Gelecek Zamanı da kapsar) ve bir Geçmiş Zaman, Kip bakımından da Haber Kipi yanında yalnız bir Emir Kipi mevcuttur. Yardımcı Fiillerle yapılabilen Birleşik Zaman ise seyrek kullanılan bir kaç eski Zamanda oluşturulur.

Ayrıca fiilin yalnız Teklik ve Çokluk hali vardır, İkil hali yoktur.

Fiilimsilerin şimdilik Mastar I, Mastar II, Supinum ve İsim-Fiil tabirleri kullanılan birkaç şekli, ilaveten Geçişli Fiillerde Edilgen, Geçişsiz Fiillerde Etken anlamı olan bir Ortaç şekli vardır.

Ayrıca bkz.

Galeri

Kaynakça

Diğer
1. Editör: İlker KOÇ, Hititler, ODTÜ Yayıncılık,Ekim 2006, sayfa 18-19
2. Editörler: Hans GÜTERBOCK, Harry HOFFNER, Theo van den HOUT, The Hittite Dictionary

Dış bağlantılar

 Anatolianscripts.com - Luvi Hiyeroglifi

Antik diller
Anadolu dilleri
Asya kökenli ölü diller
Hint-Avrupa dil ailesi
Doğal diller

Hititçe


II. Ramses (MÖ 1303 – MÖ 1212), Mısır'ın On Dokuzuncu Hanedanının üçüncü firavunuydu. Genellikle Eski Mısır'ın en güçlü dönemi olan Yeni Krallık'ın en büyük, en ünlü ve en güçlü firavunu olarak kabul edilir.

Ramses ismi çeşitli şekillerde telaffuz edilir /ˈræməsiːz, ˈræmsiːz, ˈræmziːz/. Koini Yunancası:ααμέσσης: Rhaméssēs. Yunan kaynaklarında Ozymandias olarak bilinir (Koini Yunancası: Οσυμανδύας: Osymandıas), Ramses'in regnal adı Usermaatre Setepenre'nin ilk bölümünden "Ra'nın Ma'atı güçlüdür, Ra'dan Seçilmiştir". Ayrıca Büyük Ramses olarak da adlandırılır. Halefleri ve daha sonra Mısırlılar ona "Büyük Ata" adını verdiler.

14 yaşındayken babası I. Setı tarafından prens naibi olarak atandı. Bugün Mısırbilimcilerin çoğu, hasadın III. Sezonu olan 27. Gün'ün bilinen katılım tarihine dayanarak MÖ 31 Mayıs 1279'da tahta geçtiğine inanıyor. Dünya'nın en uzun süre boyunca saltanat süren hükümdarlarından birisi olmuştur.

Saltanatının ilk kısmı şehirler, tapınaklar ve anıtlar inşa etmeye odaklandı. Nil Deltası'ndaki Pi-Ramses şehrini yeni başkenti olarak kurdu ve Suriye'deki seferleri için ana üs olarak kullandı.

İsimleri
 Yasa'nın çok sevdiği güçlü boğa
 Yabancı ülkeleri kıskıvrak bağlayan Mısır'ın koruyucusu
 Işığın seçtiği kişi, çünkü Yasa güçlüdür.
 Büyük zaferler elde etmiş ordulardan yana zengin
 Işığın Oğlu Ramses
 Büyük Ramses

Yaşam Süreci
II. Ramses 19. hanedanın 3. firavunudur. I. Seti ve Kraliçe Tuya'nin ikinci oğludur.

Ramses'in en çok tanınan ve hatırlanan eşi Kraliçe Nefertari olmuştur. Nefertari dışında Büyük Kral Eşi unvanına sahip olan diğer eşler sırasıyla İsetnofret (Güzel İset); anneleri Nefertari ve İsetnofret'in yerine geçen Ramses'in kızları Bintanath, Meritamon; Nebettawy, Henutmire, Maathorneferure ve Mat-Hor (eski Mısır dilinde Mat-Hor-neferu-Ra) adında bir Hitit prensesidir.

II. Ramses'in 1000 kız ve 1000 oğlu olduğu düşünülmektedir. Ancak Ramses Krallık Çocukları olarak bilinen bir kurum kurmuştur ve burada 110'a yakın çocuğu olduğu tahmin edilmektedir. Bu çocuklar arasında, evlendiği iki kızı Bintanath ve Meritamen, kralın ilk oğlu Amun-her-khepeshef, ikinci oğlu Kha-em-waset, Sethkaneth ve kraldan sonra onun yerine geçen 13. oğlu Güzel İset'ten Merenptah bulunmaktadır. Ramses'in ilk çocuğu Kha, ikincisi Meritamon ve Merenptah'tır. Ramses'in hayatında Kadeş Savaşı gibi birçok önemli olayla beraber yaptığı şehir ve tapınaklar da çok önemli bir yer tutmaktadır. Kurduğu Per-Ramses şehri ülkenin yeni başkenti olmuştur. Yaptığı en önemli tapınak ise Kraliçe Nefertari'ye adadığı Ebu Simbel'deki dağın içine oyulmuş büyük tapınaktır.

Ölümü
Zamanla yaşlanan Ramses önce yerini ilk oğlu Kha'ya bırakmıştır. Fakat Kha 60 yaşına geldiğinde ölünce taht Merenptah'a kalmıştır. Ancak o da hala hayatta olan babasına sürekli danışmıştır. Ramses hükümdarlığının ikinci yılında Milyonlarca Yılın Tapınağı Ramesseum'a temel atma sırasında diktiği akasya ağacı altında dostu Kralın Baş Katipi ve Sandalet Taşıyıcısı Ameni'nin yanında 90 yaşında ölmüştür. O andan itibaren Kralın dostu Ameni, kendini hayatının sonuna kadar Ramses'in hayatını yazmaya adamıştır.

Büyük Ramses'in Savaşları

Kadeş Savaşı
Kadeş Savaşı Hitit kralı II. Muvatallis ve Mısır firavunu II. Ramses önderliğinde, Hitit ordusu ve Mısır ordusu arasında gerçekleşmiştir. MÖ 1274'te yapılan savaş, eski zamanlarda en çok atlı savaş arabası kullanılan savaş olarak bilinmektedir. Savaşın çıkma nedeni o zamanki Suriye sınırlarında bulunan Amurru ve Amka gibi içinde ticaret yollarını bulunduran toprakları ele geçirmektir.

Hitit ordusunun 20.000 asker, 3.000 atlı savaş arabasına ve imparator II. Muvatalli ve kardeşi III. Hattuşili komutasındaki koalisyon ordusuna karşılık Mısır ordusunun 20.000 askeri ve 2.000 atlı savaş arabası vardı. Mısır ordusu dört tanrının ismini almış dört kumandandan oluşuyordu: Amon, Ptah, Ra, Seth. Firavun II. Ramses en ön bölük olan Amon kıt'asını yönetmekteydi.

Hitit casuslarının Mısır ordusunun içine sızdığı, Mısır ordusunun savaşı kaybettiği söylenmekle birlikte, II. Ramses Kadeş Savaşı'nı tapınaklarına ve şehirlere kazandığı bir zafer olarak betimletmiştir.

Anlaşmazlıklar II. Ramses'in krallığının yirmi birinci yılında III. Hattuşili ile imzaladığı Kadeş Anlaşması ile sonuçlanmıştır. Kadeş Anlaşması kil üzerine Hitit dilinde yazılmış bir örneği İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde bulunmaktadır.

Ramses'in yapıtları
Diğer birçok firavunun yapılarının tersine II. Ramses'in inşa ettirmiş olduğu birçok yapı ve tapınak günümüze kadar başarıyla korunmuştur. Bunlara örnek olarak Ebu Simbel tapınağı ve eski Per-Ramses şehrinde yer alan Ramesseum tapınağı örnek verilebilir. Per-Ramses demek Ramses'in kenti demektir. Per-Ramses'in eski adı Avaris'tir. Ve Avaris'in uğursuz olduğu söylenir. Çünkü daha önce Hiksoslar yani yabancılar orada yaşayıp halka zarar vermiştir. Yaşadığı dönemde II. Ramses'in bir tanrı olduğuna bazı insanlar inanırdı. Kraliçe Nefertari Per-Ramses'e Turkuaz Kent adını takmıştır ve bu isim bütün Mısırda ünlü olmuştur

Kaynakça
Ramses hakkında mevcut bilgi Christian Jacqnun RAMSES serisi 5 kitaptır:
 Işığın oğlu, Milyonlarca Yılın Tapınağı, Kadeş Savaşı, Ebu Simbel'in Kraliçesi ve Batı Akasyasının Altındadır
 Ramses'in Hayatı ve Sırları, Firavunlar Hanedanın En Yücesi Işığın Oğlu.

MÖ 14. yüzyılda doğanlar
MÖ 13. yüzyılda ölenler
Mısır'ın ondokuzuncu hanedanı Firavunları
Mumyalar

II. Ramses


Koç Holding, 1926 yılında Vehbi Koç tarafından kurulan holdingtir. Türkiye'nin ilk holdingi ve en büyük özel kuruluşlarından birisidir. Holding merkez binası Üsküdar, Nakkaştepe'dedir.

Koç Holding'in geçmişi, kurucusu Vehbi Koç'un, 1920'lerde Ankara'da ticarete atılmasına değin iner. Zamanla iş alanlarını genişleterek 1950'lerde sanayi alanında çeşitli şirketler oluşturan Koç, gıda sektörünün ardından elektrikli ev aletleri ve otomotiv sektörlerine yöneldi.

1963'te şirket sayısı 25'e ulaşan topluluk yeni bir örgütlenmeye giderek holding statüsünü benimsedi.

Vehbi Koç, 1984'te yönetim kurulu başkanlığını oğlu Rahmi Koç'a, Rahmi Koç da aynı görevi 2003 yılında oğlu Mustafa Koç'a bırakmıştır.

Mustafa Koç'un vefatı sonrasında ise Koç Holding Yönetim Kurulu tarafından Ömer M. Koç Yönetim Kurulu Başkanı, Ali Y. Koç Yönetim Kurulu Başkan Vekili olarak atanmıştır.

Holding, 2020 yılında Fortune dergisinin dünyanın en büyük 500 sanayi firması (Fortune Global 500) listesinde 471. sıradadır.

İstanbul Sanayi Odası tarafından hazırlanan ''Türkiye'nin 500 Büyük Sanayi Kuruluşu'' 2019 yılı araştırmasında, Koç Topluluğu'na bağlı 4 şirket ilk 10'a girmeyi başarmıştır.

The Economist dergisi tarafından yapılan Türkiye'nin en zengin aileleri araştırmasında Koç ailesi sahip olduğu serveti ile Türkiye'nin en zengin aileleri arasında 1. sırada yer almaktadır.

Yönetim kurulu

Koç Holding CEO'ları

 Temel Kamil Atay (2000-2001)
 Bülend Özaydınlı (2002-2006)
 Bülent Bulgurlu (2007-2009)
 Turgay Durak (2010-2015)
 Levent Çakıroğlu (2015-)

Şirketler
Koç Holding şirketleri, dört ana sektör ve diğer sektörler olmak üzere gruplanmıştır.

Yapı ve İnşaat
 Koçtaş

Dayanıklı Tüketim Grubu
 Altus
 Arctic
 Arçelik
 Arçelik LG
 Beko
 Defy
 Elektra Bregenz
 Flavel
 Grundig

Enerji Grubu
 Akpa
 Aygaz
 Aygaz Doğalgaz
 Demir Export
 Ditaş
 Entek
 Opet
 Opet Fuchs
 THY Opet
 TÜPRAŞ-Türkiye Petrol Rafinerileri A.Ş.

Finans Grubu
 Koç Finans
 Ram Sigorta
 Yapı ve Kredi Bankası

Otomotiv Grubu
 Ford Otosan Otomotiv Sanayii
 Koç Fiat Kredi Finansman
 Otokar Otomotiv ve Savunma Sanayii
 Otokoç Otomotiv Tic. ve San. A.Ş.
 Otokoç Sigorta
 Tofaş Türk Otomobil Fabrikası A.Ş.
  Türk Traktör ve Ziraat Makinaları

Diğer sektörlerdeki şirketler
 EKO TV Televizyon ve Radyo Yayıncılık A.Ş.
 Ark İnşaat
 Bilkom A.Ş.
 Divan Turizm İşletmeleri A.Ş.
 Düzey
 Ingage Dijital Pazarlama
 Inventram
 Koç Bilgi ve Savunma Teknolojileri
 KoçDigital Çözümler
 Koç Sistem Bilgi ve İletişim Hizm. A.Ş.
 Marmaris Altınyunus
 RAM Dış Ticaret A.Ş.
 RMK Marine Gemi Yapım San. Deniz Taş. İşl. A.Ş.
 Setair
 Tek-Art Kalamış ve Fenerbahçe Turizm Tesisleri A.Ş.
Sendeo Dağıtım Hizmetleri A.Ş.
 Setur Servis Turistik A.Ş
 Tanı Pazarlama ve İletişim Hizmetleri A.Ş.
 Tat Gıda Sanayi A.Ş.
 Yapı Kredi Kültür ve Sanat Yayıncılık Tic. ve San. A.Ş.
 Zer Merkezi Hizmetler A.Ş.

Koç Grubu'nun Uluslararası Ortakları
 LG Electronics (Güney Kore)
 Ford Motor Co. (A.B.D.)
 UniCredit Group (İtalya)
 Kingfisher plc
 Case New Holland (İtalya)
 Fiat Chrysler Automobiles (İtalya)
 Kagome (Japonya), Sumitomo (Japonya)
 Fuchs Petrolub AG (Almanya)
 ABG Group (Yunanistan)

İlkler

 İlk inşaat şirketi: Koçzade Ticaret A.Ş. (1926)
 İlk otomobil satış şirketi: Motor Ticaret A.Ş. (1944)
 ABD'de ilk Türk şirketi: Ram Commercial Corporation (1944)
 Türkiye'nin ilk ampul fabrikası ve General Electric ile ilk yabancı ortaklık yatırımı Philips (1948)
 Türkiye'nin ilk radyatörlerini ve otomotiv endüstrisi için dökme parçalar üreten kuruluşu: Demirdöküm (1954)
 Otosan'da montajın başlangıcı (1957)
 İlk çamaşır makinesinin üretimi: Arçelik (1959)
 İlk buzdolabı üretimi: Arçelik (1960)
 İlk Türk LPG dağıtım şirketi: Aygaz (1961)
 Türkiye'deki ilk yerli sermayeli oto lastiği: Uniroyal (1962)
 Türkiye'nin ilk holdingi: Koç Holding (1963)
 İlk kablo fabrikası: Siemens (1964)
 İlk traktör üretimi: Türk Traktör (1964)
 Türkiye'de ilk elektrik motoru ve kompresör üreten fabrikanın kuruluşu: Türk Elektrik Endüstrisi (1965)
 İlk cam elyafı yalıtım tesisi: İzocam (1965)
 İlk binek otomobil Anadol: Otosan (1966)
 İlk gıda fabrikası: Tat Gıda (1967)
 Türkiye'nin ilk merkezi ihracat organizasyonu: Ram (1970)
 İlk çelik gövdeli Türk binek otomobili Murat 124: Tofaş (1971)
 AB ülkelerinde ilk Türk dış ticaret şirketi: Kofisa (1973)
 Halka açık ilk Türk şirketi: Koç Yatırım Pazarlama (1973)
 İlk özel müze: Sadberk Hanım Müzesi (1980)
 İlk tematik TV kanalı: Eko TV (1992)  (Eko TV, Koç Holding tarafından, 1992'de hazırlıklarına başlanarak, dünyanın önde gelen yayın kuruluşları Time-Warner ve Canal Plus ile ortaklığa girilerek, ayrıca Cine5 gibi şifreli yayın yapması planlanarak 1995 yılının ilk aylarında yayın hayatına başlaması öngörülmüş ancak 1996'da açılıp, 1999'un sonlarına kadar Türkçe müzik yayını yapmış televizyon kanalıdır. 1996 yılında karasal test yayınına başlamıştır. Test yayını ekranı, siyah zemin üzerinde iki beyaz çizgiden oluşuyordu. Eylül ayında yeni yayın dönemine girilmesiyle birlikte Eko TV, yayın hayatına başladı.  Son derece renkli ve düzeyli bir yayın anlayışına sahip olan Eko TV'de ilk kez tanıdığımız isimlerden biri, kendi programının sunuculuğunu üstlenen Ayça Tekindor olmuştur. 1998 - 1999 dönemine gelindiğinde Eko Tv'de tenhalık baş gösterdi. Canlı yayınlar kesildi, sadece klip yayını ile devam edilir oldu. Hatta 30-35 kadar video klip, belli bir sıraya konularak 7/24 aynı sırayla dönmeye başladı. 1 Ocak 1999 tarihinde Digiturk platformunun kurulmasıyla, buradan da yayına başlamıştır.  Tarihler 17 Ağustos 1999'u gösterdiğinde, Marmara Depremi'nin hemen akabinde müzik yayını kesildi ve 7/24 siyah beyaz Yeşilçam filmleri yayınlanmaya başladı. Ancak bu da çok uzun sürmedi ve eski video kliplere dönüş yapıldı.  Eko TV'nin karasal yayın frekansı, Amerikan Time Warner şirketinin dünyaca ünlü haber kanalı CNN'in, Türkiye'de Doğan Yayın Holding tarafından yayına başlatılacak olan versiyonu CNN Türk'e devredildi. 11 Ekim 1999 tarihinde Eko Tv'nin karasal yayınları kesilerek CNN Türk'ün yayını başladı. Bir süre kablolu televizyon üzerinden yayınlarına devam eden Eko TV, 27 Kasım 1999 tarihinde kapandı.)
 İlk tüketici finansman şirketi: Koçfinans (1995)
 İlk gerçek zamanlı turizm sitesi: www.bookinturkey.com (2001)
 Türkiye'nin geniş kapsamlı ilk iş portali: www.kobiline.com (2001)
 İlk Türk kahvesi makinesi: Arçelik (2004)
 Türkiye'nin ilk çamaşır kurutma makinesi: Arçelik (2005)
 Dünyanın en hızlı bulaşık makinesi: Arçelik (2006)
 Dünyanın en hızlı çamaşır makinesi: Arçelik (2006)
 Türkiye'nin ilk indüksiyonlu ankastre ocağı: Arçelik (2007)
 ABD'ye araç ihraç eden ilk Türk otomotiv kuruluşu: Ford Otosan (2009)
 Türkiye'nin ilk Stratejik Satın Alma Hizmetleri Sağlayıcısı: Promena (2011)
 İlk yerli tank tasarımı: ALTAY (2016)

Ödül ve başarılar

 Fortune 500 sıralamasındaki tek Türk şirketi olan Koç Holding 2020 itibarıyla listede 471. sıradadır.
 Topluluk 2019 yıl sonu itibarıyla, Türkiye millî gelirinin %8'ine eş değer kombine ciro yaratmıştır.
 Topluluk 2019 yıl sonu itibarıyla, Türkiye toplam ihracatının %9'unu gerçekleştirmiştir.
 İstanbul Sanayi Odası 'nın 2019 yılı 500 Büyük Sanayi Kuruluşu araştırmasına göre en büyük 10 sanayi kuruluşunun 4'ü Koç Topluluğu'na aittir: Tüpraş, Ford, Arçelik, Tofaş
 Koç Ailesi, topluma yaptığı katkılardan dolayı dünyanın en prestijli hayırseverlik ödüllerinden biri olarak gösterilen "Carnegie Medal of Philanthropy" ile onurlandırılmıştır.
 Türkiye İhracatçılar Meclisi "2019 Yılı İlk 1.000 İhracatçı Araştırması"ndaki en yüksek ihracat yapan ilk 10 şirket içinde 4 Koç Topluluğu şirketi yer almaktadır.
'Kincentric Best Employers 2019' araştırması sonucunda 'Türkiye'nin En İyi İş Yeri' ödülünü almaya hak kazanan 32 şirketin 16'sını Koç Topluluğu şirketleri oluşturmuştur.
 Amerika ile Türkiye arasındaki ekonomik ve kültürel bağları geliştirmek üzere faaliyet gösteren The American Turkish Society'nin ''Hayırseverlikte Mükemmellik Ödülü"ne 2019 yılında Vehbi Koç Vakfı layık görülmüştür.
 Koç Holding, Sabancı Üniversitesi Kurumsal Yönetim Forumu'nun, Standart and Poor's ile birlikte 2005–2008 yıllarında gerçekleştirdiği "Türk Şeffaflık ve İfşa Araştırması"nda her yıl Türkiye'nin en şeffaf 5 şirketi arasında yer almıştır.
 AB Komisyonu'nun Ar-Ge yatırımları araştırmasında son 6 yıldır üst üste yer alan Koç Holding, 2011'de dünyada en fazla Ar-Ge yatırımı yapan şirketler sıralamasında 562. olmuştur. Aynı listedeki 4 Türk şirketinden 3'ü Koç Topluluğu şirketleridir.
 Koç Holding, New York'ta düzenlenen "W3 Awards" isimli yarışmada Koç Spor Fest projesi ile eğlence kategorisinde Gümüș, etkinlik kategorisinde ise Altın ödüllerine layık görülmüştür.
 Koç Holding, "Ülkem İçin" projesinin 2010-2011 yılı uygulaması olan "Ülkem İçin Kan Veriyorum" kampanyası TÜHİD (Türkiye Halkla İlişkiler Derneği) tarafından sektördeki başarılı uygulamaları ödüllendirmek amacıyla verilen 10. Altın Pusula Ödülleri'nde "Kurumsal Sosyal Sorumluluk - Sağlık" kategorisinde "En Başarılı Sosyal Sorumluluk Uygulaması" ödülünü almıştır.

Dış bağlantılar
 Koç Holding Resmî Site

Kaynakça

Türk holdingler
1926'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
1926'da kurulan şirketler

Koç Holding


Jakov Lukarević ili Lukarić O.F.M. (tal. Giacomo Luccari; Dubrovnik, 1513. – Dubrovnik, 1575.) bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao biskup trebinjsko-mrkanski od 1563. do 1575.

Životopis

Rođen je 1513. godine. Bio je član Dubrovačke franjevačke provincije.

Neposredno prije imenovanja biskupom i u vrijeme dok je bio provincijal Provincije, došlo je do spora među njegovom subraćom franjevcima. Naime, dubrovačke su vlasti podržavale franjevce patricijskog podrijetla i njihovo unutarnje pravilo iz 1528. da samo patricij može obnašati visoke dužnosti u redu. S druge strane bili su pučki franjevci koji su podržavali autonomiju od civilne vlasti. Dubrovačka vlast bi često protjerivala one koji se ne bi s njima slagali.

Kako se spor nije mogao riješiti interno, pučki franjevci obratili su se generalu Reda u Rimu Franciscu Zamori i nekolicini drugih kardinala, uključujući Rodolfa Pia da Carpija. Dubrovačke su vlasti potom u studenome 1561. da Carpiju pokušale objasniti zašto su morale protjerati trojicu franjevaca, među kojima je bio i pučanin Franjo Radeljević, štićenik pape Siksta V., a kasnije i sam provincijal. Mjesec dana kasnije dubrovačka je vlada ponovno pisala da Carpiju da je razlog spora namjera pučkih franjevaca da održe izvanredni kapitul prije Uskrsa. Vlasti su svoj potez pravdale i pred Zamorom i pokušale pridobiti dubrovačkog nadbiskupa Lodovica Beccadellija njihovoj strani. Zamora je intervenirao poslavši vizitatora 1561. u Dubrovnik koji je tada bio prožet ne samo sporom među franjevcima, već i svjetovnim klerom i redovnicama. U svibnju 1562. dubrovačke su vlasti poslale Jakova de Tudisija biskupu Beccadelliju koji je bio sudionik Tridentskog koncila da pokuša riješiti sporove. Nakon što je prva vizitacija koju je organizirao Zamora propala, poslao je drugog vizitatora u prosincu 1562., Angela Petrivola da Ferma. Da Fermo je pokušao prekinuti uplitanje vlasti u svađe franjevaca i pozvao na odgovornost neposlušnu braću, među kojima je bio i prvi Lukarević s ostalom trojicom fratara.

Dubrovačke su vlasti apelirale na generala da poništi kaznu za Lukarevića i ostale jer nisu krivi za neposluh. Kako je general bio i sudionik Tridentskog sabora, dubrovačke su vlasti pokušale doći do njega preko nadbiskupa Beccadellija, ali bezuspješno. Lukarević i drugi franjevci, potpomognuti vlastima, odbili su se javiti Zamori na zahtjev vizitatora, uz obrazloženje da su zaokupljeni pastoralnim radom. Da Fermo je i dalje inzistirao da se izvanredni kapitul mora održati i da se optuženi franjevci trebaju javiti generalu.

U međuvremenu je umro trebinjsko-mrkanski biskup Toma Crijević. Dubrovačke su vlasti tada pisale Amalteu, tajniku kardinala Karla Boromejskog da se njegovim nasljednikom imenuje Lukarević, franjevac "vrsnog života". Na taj su način vlasti pokušale riješiti postojeće sporove i popuniti upražnjeno mjesto biskupa trebinjsko-mrkanskog. No, da bi kandidatura prošla, bilo je potrebno riješiti spor između generala Zamore s jedne strane i Lukarevića, kojeg podržavaju vlasti s druge strane. Kako se pitanje Lukarevićeva imenovanja odugovlačilo, vlasti su ponovno pisale najutjecajnijim kardinalima o njegovu imenovanju. Početkom 1563. vlasti su zamolile Zamoru da sam dođe u Dubrovnik kako bi se uvjerili da su vlasti u sporu u pravu. U travnju 1563. pisali su kardinalima Borromeu, da Carpiju, Alessandru Farneseu i Clementeu d'Oleri. Lukarevićevu imenovanju posebno se usprotivio Da Carpi koji je inzistirao da se prethodno riješi postojeći spor.

General Zamora poduzeo je drastičan korak i pozvao svu dubrovačku braću da dođu u Trident radi rješavanja spora. Kako bi smirile generala, vlasti su poslale posebnog izaslanika Giovannija Augustina di Pozza koji je bio u blizini Venecije kako bi smirio generala. Neki su se franjevci doista odazvali generalovu pozivu i otišli u Trident, a među njima je bio i Lukarević. Međutim, završili su zatočeni u Anconi što je dodatno produbilo spor. Time se intenzivirala komunikacija između Rima i Dubrovnika. Dubrovčani nisu znali za situaciju zatočenih franjevaca i za događaj su doznali vjerojatno od ankonskih fratara. Ponovno su pisali Amaltheu, okrivljujući vizitatore da su krivo optužili vlasti za potiskivanje braće. Nadbiskup Beccadelli stao je u sporu na generalovu stranu, dok je de Pozzo uspio uvjeriti generala da odustane od pozivanja dubrovačkih franjevaca u Trident, tim više što Rim nije odobravao takav potez.

Nakon što su svi sporovi riješeni, konzistorij je potvrdio Lukarevićevo biskupsko imenovanje 30. srpnja 1563. godine. Za biskupa je zaređen 16. kolovoza iste godine u Bazilici sv. Ivana Lateranskog. Glavni posvetitelj je bio Marcantonio kard. Maffei, a suposvetitelji Albert Dujmić Gliričić i Antonmaria Salviati.

Nakon Lukarevićeva imenovanja spor se, međutim, nastavio. O tome je pisao i poznati hrvatski književnik Marin Držić. Lukarević je kao biskup uspio sudjelovati u završnoj fazi Tridentskog sabora. Prvi put se spominje kao sudionik 7. studenog 1563. godine. On je među pet posljednjih biskupa koji su sudjelovali na koncilu kada je njegova zadaća već bila obavljena. Tako je Lukarević bio sudionik posljednje dvije sjednice sabora na kojima se nije raspravljalo o važnijim dogmatskim pitanjima. Dekret o sakramentu ženidbe donesen je na sjednici na kojoj je Lukarević bio nazočan u studenome 1563. godine, no tada su sve rasprave koje su prethodile dekretu bile završene. Lukarević je tako mogao samo dati suglasnost na dekret bez rasprave. Lukarić je bio posljednji potpisnik koncilskih dokumenata na kraju koncila 4. prosinca 1564. Dekrete Tridentskog sabora je potpisao kao "Jacobus episcopus merchanensis et trebinensis".

Preminuo je 1575. godine. Pokopan je u crkvi Male braće u Dubrovniku. Ipak, ne postoje oznake o točnom položaju njegovih ostataka.

Izvori

Literatura

Knjige

Mrežna sjedišta

Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski franjevci
Trebinjsko-mrkanski biskupi

Jakov Lukarević (biskup)


بلدية جيسكلارينْيْ (بالكاتالانية: Gisclareny) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 34 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

جيسكلاريني


Do I Hear a Waltz? is a musical with a book by Arthur Laurents, music by Richard Rodgers, and lyrics by Stephen Sondheim. It was adapted from Laurents' 1952 play The Time of the Cuckoo, which was the basis for the 1955 film Summertime starring Katharine Hepburn.

Background
Laurents originally conceived the production as a small chamber musical with music by Richard Rodgers, lyrics by Oscar Hammerstein, and Mary Martin in the lead role of spinster Leona Samish. By the time the project began to jell, however, Hammerstein had died, and Stephen Sondheim was asked by Laurents and Mary Rodgers, Richard Rodgers' daughter, to write the lyrics. Even so, Rodgers felt that the original play did not lend itself to musicalization; Sondheim agreed. According to Peter Filichia, "Sondheim didn't want to do the musical in the first place, but given that Laurents sought him – and had recommended him for 'West Side Story' when he was a novice — he accepted. Also a factor was that his now-deceased mentor Oscar Hammerstein had recommended that he succeed him as Rodgers' lyricist."

Rodgers, who was producing the Broadway production, rejected Martin as too old for Leona.

Franco Zeffirelli was the first choice for director, and he met with Laurents, Sondheim, and Rodgers, who fell asleep during their discussion. Laurents suspected Rodgers had been drinking, and when he discovered a bottle of vodka secreted in the toilet tank during a later visit to the Rodgers apartment, he realized he had been correct. The composer's chronic drinking proved to be a major problem throughout the rehearsal period and pre-Broadway run at the Colonial Theatre in Boston and the Shubert Theatre in New Haven.

Laurents suggested that John Dexter direct the show, but later regretted the choice. Dexter insisted on giving the lead role of Leona to Elizabeth Allen, who Laurents felt could manage the acting and singing but had a cold personality too contrary to that of the character. Rodgers' mistreatment of Sondheim left the lyricist feeling apathetic if not outright sour about the project, but he maintained his professionalism. The first run-through was disastrous, and Dexter immediately lost interest, leaving most of the work to his assistant-choreographer Wakefield Poole. Herbert Ross was called in to work on the dance routines and brought with him his wife Nora Kaye, who served as a mediator among the warring factions. She was faced with an arduous task, given Rodgers' open dismissal of Sondheim's lyrics as "shit," as well as his eventual ban of Laurents from rehearsals completely.

Synopsis
New York City secretary Leona Samish arrives in Venice ("Someone Woke Up"), where she is staying at the Pensione Fioria, where she is greeted by owner Fioria ("This Week Americans"). There she meets Americans Eddie and Jennifer Yaeger, who are living in Rome and have come to Venice for a vacation, and the McIlhennys, an older couple on a package tour ("What Do We Do? We Fly!").

While shopping, Leona sees a ruby glass goblet in a store window and goes inside to inspect it. The owner, Renato di Rossi, tells her it is an authentic 18th-century piece, not a reproduction. He offers not only to find her a matching glass to make up a pair, but to show her the sights of the city, as well. Leona refuses his offer and leaves, but returns the next day to buy the goblet. Later that day, a package with a second goblet is delivered to the hotel. Soon after, Renato arrives to invite Leona to join him for coffee in Piazza San Marco that evening. When the McIlhennys show her their purchase of a set of glasses exactly like hers, Leona believes Renato misrepresented their value, but Signora Fioria assures her they are antiques.

Later in the day, Renato's son Vito comes to tell Leona that Renato will be late for their meeting because one of his children is ill and needs to see a doctor. Realizing Renato is married, she cancels their rendezvous. He comes to the pensione and explains he and his wife have not loved each other for years but divorce is not an option, not only because the country doesn't permit it, but because they have their children to consider as well. To Leona, his casual attitude about extramarital affairs is wrong, but she still finds herself attracted to him, and agrees to keep their date.

Meanwhile, the Yaegers are facing problems of their own. Eddie, finding himself enamoured with Signora Fioria, announces he wants to put distance between himself and the woman by returning to the United States.

Renato arrives with a garnet necklace for Leona, who is thrilled with his gift and agrees to extend her stay in Venice. She hosts a party in the garden of the pensione, and as the party is in progress, Renato's son Vito comes to tell his father that the jeweler wants his money; overhearing this, Leona happily gives him the money. However, when she discovers Renato has received a commission on the sale of the necklace, she accuses him of being interested only in her money, and he leaves.

Fioria and Jennifer attempt to comfort Leona, who drunkenly reveals Eddie and Fioria spent the previous evening together, only to immediately regret her words ("Everyone Loves Leona"). The following day both the Yaegers and the McIlhennys check out of the pensione as Fioria is happy that everyone is leaving and making way for the next group of guests ("Last Week Americans"). On hearing Renato had been there before she awoke, Leona goes to his store to make amends, but he tells her a relationship with her would be impossible because of her complicated outlook on life. His affection for her is gone, and they part as friends ("Thank You So Much").

Original cast and characters

Song list

 Act I
 Overture
 "Someone Woke Up" – Leona Samish
 "This Week Americans" – Signora Fioria
 "What Do We Do? We Fly!" – Leona Samish, Mrs. McIlhenny, Mr. McIlhenny, Eddie Yaeger and Jennifer Yaeger
 "Someone Like You" – Renato Di Rossi
 "Bargaining" – Renato Di Rossi
 "Here We Are Again" – Leona Samish, Vito and Ragazzi
 "Thinking" – Renato Di Rossi and Leona Samish
 "No Understand" – Signora Fioria, Eddie Yaeger and Giovanna
 "Take the Moment" – Renato Di Rossi

 Act II
 "Moon in My Window" – Jennifer Yaeger, Signora Fioria and Leona Samish
 "We're Gonna Be Alright" [revised] – Eddie Yaeger and Jennifer Yaeger
 "Do I Hear a Waltz?" – Leona Samish and Company
 "Stay" – Renato Di Rossi
 "Perfectly Lovely Couple" – Leona Samish, Renato Di Rossi, Mr. McIlhenny, Mrs. McIlhenny, Jennifer Yaeger, Eddie Yaeger, Giovanna and Signora Fiora
 "Thank You So Much" – Renato Di Rossi and Leona Samish
 Finale

 Cut songs
 "Two by Two" - Leona, Vito, girl, Eddie, Jennifer, Fioria, male companion, Mr. McIlhenny, Mrs. McIlhenny
 "We're Gonna Be Alright" [original] – Eddie Yaeger and Jennifer Yaeger
 "Everybody Loves Leona" - Leona (restored in the George Street Playhouse production)
 "Perhaps"
 "Philadelphia"

Productions
The musical opened on Broadway on March 18, 1965 at the 46th Street Theatre and closed on September 25, 1965 after 220 performances. Choreography was by Herbert Ross, with scenery and costumes by Beni Montresor and lighting by Jules Fisher.

Laurents rued the casting - he felt Allen was too young and colorless and Franchi couldn't act - and ignored all the ongoing problems in favor of making his dream a reality, but most of all he regretted the break in his friendship with Sondheim after the show.

The musical received three nominations for the Tony Awards: Elizabeth Allen was nominated for the Tony Award for Best Performance by a Leading Actress in a Musical; nominated for Best Original Score; and nominated for Best Scenic Design, but lost in all three categories.

In May 1966, Do I Hear a Waltz? made its regional theatrical debut at the Pabst Theater in Milwaukee (Wisconsin):  Dorothy Collins as Leona led a cast which also included Ron Holgate (Collins' husband) as Renato, Joel Fabiani as Eddie Yaeger. The production encored at the Paper Mill Playhouse in May–June 1966. Also in the summer of 1966 Do I Hear a Waltz made its West Coast premiere, with Anne Jeffreys as Leona leading the Valley Music Theater production in which Richard Torigi played Renato and Fleury D'Antonakis again played Giovanna.

Dorothy Collins would reprise her role of Leona in the summer of 1967 when Do I Hear a Waltz? was presented by the St. Louis Municipal Opera, with a cast also including Fleury D'Antonakis (reprising her Broadway role as Giovanna), Clifford David (Eddie Yaeger), Enzo Stuarti (Renato), Monique van Vooren (Fioria) and Karin Wolfe (Jennifer Yaeger). With Holgate encoring as Renato opposite Collins as Leona, the production was scheduled for two subsequent Boston-area engagements of Do I Hear a Waltz? that summer: however Collins' maternity leave mandated Julia Meade instead headlining those two engagements opposite Holgate. Also in the summer of 1967 Monique van Vooren encored as Fioria in the Kenley Players of Dayton (Ohio) production of Do I Hear a Waltz? which starred Anita Bryant as Leona and featured Don Amendolia as Vito (Carol Bruce had originally been announced as encoring her Broadway role of Fioria for Kenley Players).

In the summer of 1972 Ronald Holgate again encored as Renato in a tour of Do I Hear a Waltz? with Patrice Munsel headlining as Leona: also in the cast were Richard Kline (Eddie Yaeger) and Denise Lor (Fioria).

In March 1975 Rosalind Harris starred as Leona in a revival of Do I Hear a Waltz? by the Equity Library Theatre of the New York [City] Public Library whose cast also included Melanie Chartoff (Jennifer Yaeger) and Barbara Lea (Fioria).

In 1997, Sondheim was sent a recording of a concert version of Do I Hear a Waltz? that had been presented in London. It was then he realized the original play did lend itself to musical adaptation, but the score Rodgers composed wasn't very good. He enthusiastically contacted Laurents and the two discussed changes that could be made to improve the show.

A revised production was staged at the George Street Playhouse, New Brunswick, New Jersey from October 13, 1999 through November 14, 1999. For this production the dropped song "Everybody Loves Leona" was restored, lyrics were altered or added, and Laurents "revamped quite a bit of the book."

A 2001 revival of the musical was staged at the Pasadena Playhouse, Pasadena, California, where it ran from July 15 through August 19. The production was well received by the critics, and a cast recording was subsequently released on the Fynsworth Alley label.

In 2003, the Landor Theatre in London staged the musical and in March 2014, Charles Court Opera further revived the show at Park Theatre in Finsbury Park.

The musical was presented by Encores! at New York City Center in May 2016. It was directed by Evan Cabnet.

The 42nd Street Moon company of San Francisco has mounted two revivals of Do I Hear a Waltz?, the first in 1998 with Darren Criss as Mauro, the second in 2014 with Emily Skinner as Leona.

Critical response
The original production received mixed reviews. Howard Taubman of The New York Times observed, "The authors . . . have accomplished their conversion from the play with tact and grace. They have not attempted a complete transformation. On the other hand, they have not cheapened or falsified the play . . . They were wise not to overload the musical with production numbers; their taste was unexceptionable when they chose not to turn their work into a brash, noisy affair, which would have been out of keeping with their theme. At the same time one cannot suppress a regret that they failed to be bolder. For there are times, particularly in the early stages, when the songs are merely a decoration. They give the impression that they are there because a musical requires music. They do not translate the story into the fresh and marvelous language that the rich resources of the musical stage make possible."

William Ruhlmann wrote: "Despite the pedigrees of the creators, the show opened to negative reviews, which is explained only partly by the score as heard on this cast recording. Elizabeth Allen, in the lead role, was criticized with backhanded compliments for being too young and attractive for the part, flaws not apparent on the album. Sergio Franchi, as her romantic partner, also came in for criticism, but comes off much better here. And the small supporting cast, featuring Carol Bruce as the proprietor of a pension, is also impressive. But the songs, for the most part, are not memorable."

The production did not recoup its investment, but several songs, including the title song, received radio play. RCA released a single (RCS 47-8552) of two of the songs recorded by Sergio Franchi ("Someone Like You" and "Take The Moment"); and he sang them on several televised shows. Franchi generally received excellent reviews of his singing performance on this show, his Broadway debut.

Post mortem
With the passage of time, Sondheim, the longest surviving member of the original creative team, has reflected on what went wrong with Do I Hear a Waltz? To begin with, his reasons for collaborating with Rodgers were prompted out of obligations to others rather than a belief in the material. In his final meeting with Hammerstein, the dying lyricist recommended that Sondheim collaborate with Rodgers. Additionally, Mary Rodgers (the composer's daughter) was a good friend of Sondheim and forcefully urged him to consider a collaboration. In getting to know Rodgers, Sondheim found a "funny, dour, difficult fellow" who was plagued with self-doubt, thinking that his musical abilities were failing him. This manifested itself in the composer's adamant unwillingness to consider rewriting anything. Sondheim considered "What Do We Do? We Fly" and "Bargaining" to be repetitive songs; victims of the lack of desire to rewrite, a type of song he named "mechanicals." Sondheim felt that Rodgers need not have been so self-doubting "as songs like "Take the Moment" and the show's title tune attest." Eventually Rodgers' self-doubt grew into paranoia with his thinking that Sondheim and Arthur Laurents were plotting against him.

Optimistic at a chance to do something unusual, Sondheim thought that Leona--the lonely and uptight American--should not sing until the end of the show. Rodgers refused to consider such an innovation, bringing Sondheim to recognize that in the Rodgers and Hammerstein collaboration, it was Hammerstein that was the pathbreaker, because Rodgers was an "archconservative" whose innovations were restricted to superficial gimmicks (for example, no string instruments in No Strings). Sondheim felt that Rodgers was not able to write a story in song so he ended up writing many of the lyrics first. Unlike his other partnerships in which composers responded with a collaborative give-and-take between lyrics and music, Sondheim felt that working with Rodgers was like "a set of assignments, either from me to Rodgers or Rodgers to me."

One particular incident involved an infamous lyric change referring to a married couple in the song We're Gonna Be All Right. Sondheim's lyrics for the song tended to lean toward a more cynical view of marriage and his suggestion that the husband and wife might find consolation by having separate affairs, even a homosexual one, was quite revolutionary for 1965. He recalls, "I wrote lyrics which had some bite to them and Dick Rodgers thought the song was wonderful. Next day he called a lunch and kept slamming the lyrics against my forearm and saying, 'This will not do, this will not do,' and I kept asking, 'Why?' The truth was, he'd shown the lyrics to his wife and she did not like it. He probably showed it to her out of enthusiasm. But you know, it's got stuff about sexuality in it."

Ultimately Sondheim understood the failure of Do I Hear a Waltz? in the context of Mary Rodgers's formulation of what she called a "Why? musical". Such a musical is usually based on good source material but raises the question as to what the addition of music does to enhance the original.  With rare exceptions (Sondheim cited My Fair Lady as such an exception because its creators loved and respected the story), "Why? musicals" gain nothing from having music added, usually resulting in a dilution of the original material. Sondheim accepted responsibility for being naive in thinking that his participation in Do I Hear a Waltz? was a quick way to make money off of good source material—an effort that failed.

Recordings
The original cast recording was released by Columbia Records in 1965, and was chosen by Billboard as an Original Cast Spotlight Album. A remastered version was released on compact disc and cassette tape by Sony Broadway in 1992. A KeelanMusic review gives a very favorable review to the Original Cast recordings, irrespective of the Broadway criticisms.

The 13 March 1975 performance of the 1975 Equity Library production was recorded on audiocassette and is held in the Equity Library Theatre collection.

A recording of the Pasadena Playhouse production was released by Fynsworth Alley in 2001. Musical excerpts (not included on the original cast recording) include the overture, Lezione in Inglese, We're Going to the Lido, Everybody Loves Leona.

Awards and nominations

Original Broadway production

References

External links

 Do I Hear a Waltz at the Stephen Sondheim Reference Guide
 Background information and production details at RNH theatricals
 Detailed plot synopsis, guidetomusicaltheatre.com

1965 musicals
Broadway musicals
Musicals based on plays
Musicals by Stephen Sondheim
Compositions by Richard Rodgers
Musicals by Arthur Laurents
Musicals set in Venice

Do I Hear a Waltz?


Acur (Cucumis melo var. flexuosus), kabakgillerden, kabuğu çizgili ve nadiren tüylü, bir hıyar çeşidi gibi görünse de gerçekte bir kavun varyetesidir.

Bu bitkinin meyveleri bazen düz, bazen yay gibi bükülerek 1 metreye kadar uzayabilir. Kabuğu beyazımsı yeşil renkte, üzeri hafif tüylü ve uzunlamasına çizgilidir.

Türkiye'de en yaygın tüketim şekli ev tipi turşu yapımıdır. Taze olarak tüketimi de oldukça yaygındır. Genellikle kabuğu soyulmadan yıkandıktan sonra olduğu gibi tüketilir.

Dış bağlantılar
 Acurlar hakkında
 Fotoğraflarla Acur

Cucumis

Acur


Idrissa Gana Gueye (født d. 26. september 1989) er en senegalesisk professionel fodboldspiller, som spiller for Premier League-klubben Everton og Senegals landshold.

Klubkarriere

Diambars og Lille
Efter at have startet sin karriere med Diambars i hjemlandet, rykkede Gueye i 2008 til Frankrig, hvor han skrev kontrakt med Lille. Her spillede han de følgende syv sæsoner, og var blandt andet med til at vinde det franske mesterskab med klubben i 2011.

Aston Villa
Guyana skiftede i sommeren 2015 til Aston Villa.

Everton
Efter kun én sæson hos Aston Villa, der endte med at rykke ud af Premier League efter sæsonen 2015-16, skiftede Gueye til Everton for en pris på ca. 7 millioner britiske pund. Gueye etablerede sig over de næste sæsoner som en central del af Everton mandskabet, og blev i 2018-19 sæsonen kåret som årets spiller i klubben sammen med Lucas Digne.

Paris Saint-Germain
Gueye skiftede i juli 2019 til Paris Saint-Germain. PSG vandt alle 3 mulige titler i Frankrig i Gueyes debutsæson, og nåede til Champions League finalen, hvor de dog tabte til Bayern München.

Everton retur
Gueye skiftede i september 2022 tilbage til Everton.

Landsholdskarriere
Gueye debuterede for Senegals landshold den 11. november 2011.

Gueye var del af Senegals trup til VM 2018 og Africa Cup of Nations i 2015, 2017, 2019 og i 2021, hvor at Senegal vandt tuneringen. Han var også del af Senegals trup til sommer-OL 2012.

Titler
Lille
 Ligue 1: 1 (2010–11)
 Coupe de France: 1 (2010–11)

Paris Saint-Germain

 Ligue 1: 1 (2019–20)
 Coupe de France: 2 (2019–20, 2020–21)
 Coupe de la Ligue: 1 (2019–20)

Senegal

 Africa Cup of Nations: 1 (2021)

Individuelle

 Everton Spillernes Årets Spiller: 1 (2018–19 (delt med Lucas Digne))
 Africa Cup of Nations Tuneringens hold: 1 (2019)
 CAF Årets hold: 1 (2019)
 IFFHS CAF Årets hold: 1 (2020)

Kilder

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Senegal
Fodboldlandsholdsspillere fra Senegal
Fodboldspillere fra Lille OSC
Fodboldspillere fra Aston Villa F.C.
Fodboldspillere fra Everton F.C.
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved Africa Cup of Nations 2015
Deltagere ved Africa Cup of Nations 2017
Deltagere ved Africa Cup of Nations 2019
Deltagere ved Africa Cup of Nations 2021
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Idrissa Gueye


Raymond Mathewson Hood (29 de marzo de 1881 – 14 de agosto de 1934) fue un arquitecto quien trabajó en el estilo art decó al principios y mediados del . Nació en Pawtucket, Rhode Island, y estudió en la Universidad Brown, el Instituto Tecnológico de Massachusetts, y la École des Beaux-Arts en París. En esta última institución conoció a John Mead Howells, con quien Hood posteriormente se asoció. Hood trabajó frecuentemente con el escultor arquitectónico Rene Paul Chambellan para crear la escultura de su edificio y para hacer modelos de plastilina de sus proyectos. Hood murió a los 53 años y fue enterrado en el Cementerio de Sleepy Hollow en Sleepy Hollow, Nueva York.

Obras seleccionadas
 Tribune Tower, Chicago, Illinois  1924
 American Radiator Building, también conocido como el American Standard Building, New York, New York 1924
 Ocean Forest Country Club, Myrtle Beach, Carolina del Sur 1926-1927
 New York Daily News Building (the model for Superman's The Daily Planet), Nueva York  1929
 Masonic Temple, Scranton, Pensilvania 1930
 Rockefeller Center, Nueva York, en donde Hood fue el arquitecto senior en un equipo largo. 1933-37
 McGraw-Hill Building, New York  1934

Referencias
 Walter H. Kilham (1973). Raymond Hood, Architect - Form Through Function in the American Skyscraper. Architectural Book Publishing Company, Inc. (Nueva York)
 Einar Einarsson Kvaran. Architectural Sculpture of America. manuscrito sin publicar
 Contemporary American Architects: Raymond M. Hood (1931). Publicado por Whittlesey House, McGraw-Hill Book Co., Nueva York.

Arquitectos de Estados Unidos
Arquitectos del art déco
Alumnado de la Universidad Brown

Raymond Hood