عملية تصفية الحساب (حسب التسمية الإسرائيلية) أو حرب الأيام السبعة (حسب التسمية اللبنانية)، هي حرب واسعة شنتها إسرائيل على لبنان، كانت في شهر تموز من العام 1993. وكانت بغرض القضاء على المقاومة اللبنانية المتمثلة في حزب الله، حيث اعتمدت فيها إسرائيل بشكل رئيسي على سلاحها الجوي المتفوق في العدد والعدة والتقنية.

وعملت إسرائيل خلال هذه الحرب على قطع أوصال الجغرافيا اللبنانية عن بعضها البعض، ففصلت الجنوب عن العاصمة بيروت، وفصلت منطقة البقاع عن الغرب والشمال من خلال حزام ناري كثيف. وقد أدى العدوان المذكور إلى تهجير مئات الألاف من اللبنانيين، والحاق خسائر فادحة في الممتلكات، فضلا عن سقوط مئات القتلى والجرحى من المدنيين، وقد استمر هذا العدوان سبعة أيام متواصلة.

سبب الحرب
كان من الأسباب الرئيسية للحرب هو تنامي قوة وقدرة حزب الله العسكرية خصوصا والمقاومة في لبنان عموما، ففي أواخر يونيو 1993، أطلق حزب الله عدد من الصواريخ على إحدى قرى شمال إسرائيل، وبعد عدد من الهجمات قام بها كل من حزب الله والجبهة الشعبية لتحرير فلسطين أدت إلى مقتل خمسة جنود إسرائليين، قررت الحكومة الإسرائيلية آن ذاك استأصال شأفة المقاومة في لبنان وخصوصا حزب الله بعملية عسكرية كبيرة.

الأهداف
كان من الأهداف التي أعلنتها إسرائيل لهذه الحرب القضاء على المقاومة اللبنانية المتمثلة في حزب الله، وتدمير ترسانة الصواريخ الموجودة لديه، ومنعه من استخدام جنوب لبنان كقاعدة لضرب إسرائيل، كما كانت تأمل في الضغط على الحكومة اللبنانية كي تتدخل ضد حزب الله.

النتائج
لم تتمكن إسرائيل من تحقيق أي من أهدافها المذكورة وذلك بسبب صمود المقاومة اللبنانية المتمثلة في حزب الله بالأساس، واستمرار قصف حزب الله لقرى ومستوطنات شمال إسرائيل، وعدم قدرة منع الجيش الإسرائيلي لذلك. فقد تم التوصل إلى وقف إطلاق نار بعد أسبوع من بداية الحرب، والذي تفاوضت بشأنه الولايات المتحدة الأمريكية، وذلك في شكل اتفاق شفوي صدر من (منظمة الأمن العالمي) والتي مقرها ب الولايات المتحدة، جاء فيه: « ''أنه قد تم التوصل إلى اتفاق عن طريق الفم بين إسرائيل وحزب الله، وافقت فيه إسرائيل على الامتناع عن مهاجمة اهداف مدنية في لبنان في حين تعهد حزب الله بوقف إطلاق الصواريخ على شمال إسرائيل' ».

في مايو 2000، انسحبت إسرائيل من جميع الأراضي اللبنانية المحتلة، بموجب قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 425، بعد اثنين وعشرين عاماً من تبني هذا القرار.

انظر أيضًا
 عملية عناقيد الغضب
 حرب لبنان 2006

مصادر

إسرائيل في 1993
لبنان في 1993
أزمات الشرق الأوسط
الصراع في جنوب لبنان (1985–2000)
عمليات إسرائيل العسكرية
مقاومة الاحتلال الإسرائيلي

عملية تصفية الحساب


Halima Aden é uma modelo somali-americana. Ela é conhecida por ser a primeira mulher a usar um hijab no concurso Miss Minnesota USA, onde foi semifinalista. Após sua participação no concurso, Halima recebeu atenção nacional e assinou contrato com a IMG Models. Ela também foi a primeira modelo a usar hijab e burkini na Sports Illustrated Swimsuit Issue.

Em 2021, ela foi nomeada uma das 100 mulheres da BBC.

Infância e educação
Halima Aden nasceu no campo de refugiados de Kakuma, no Quênia. Ela é somali e aos seis anos mudou-se para os Estados Unidos, estabelecendo-se em St. Cloud, Minnesota. Ela frequentou a Apollo High School, onde seus colegas a elegeram como a rainha do baile da escola. Ela é uma estudante da St. Cloud State University.

Carreira
Em 2016, Halima Aden recebeu atenção da mídia nacional depois de competir no concurso Miss Minnesota USA, tornando-se a primeira competidora a usar burquíni e hijabe. Alguns analistas viram isso como um movimento em direção à diversificação na indústria da moda.

No ano seguinte, Halima Aden assinou um contrato de três anos com renovação com a IMG Models. Em fevereiro de 2017, ela fez sua estreia na New York Fashion Week para a marca Yeezy Season 5. Mais tarde, ela atuou como jurada preliminar e de transmissão do concurso Miss USA 2017.

Desde então, ela desfilou para vários designers, incluindo Maxmara e Alberta Ferretti. Ela também participou da Semana de  Moda de Milão, em 2016, e da Semana de Moda Modesta de Londres. Halima Aden posou para American Eagle e British Glamour, e tem uma capa CR Fashion Book.

Halima Aden foi a primeira modelo usando hijabe a desfilar em passarelas internacionais e a assinar com uma grande agência. Em junho de 2017, ela se tornou a primeira modelo a usar hijabe na capa da Vogue Arabia, da Allure, e da Vogue britânica.

Em 2018, Halima Aden tornou-se embaixadora do Fundo de Emergência Internacional para Crianças das Nações Unidas (UNICEF). Seu trabalho é focado nos direitos das crianças.

Em maio de 2019, Halima Aden se tornou a primeira modelo a usar hijabe e burquíni na Sports Illustrated Swimsuit.

Esta não foi a primeira vez em sua carreira que ela quebrou fronteiras, diversificando ainda mais a indústria para ser mais inclusiva para os muçulmanos. Halima Aden afirmou em seu Instagram que sua aparição na Sports Illustrated envia uma mensagem tanto para sua comunidade quanto para o mundo de que "mulheres de todas as origens, aparências, educações ... podem se unir e ser celebradas". Halima se tornou a primeira mulher negra com hijabe a estampar a capa da revista Essence, na edição de janeiro/fevereiro de 2020.

Em abril de 2019, Halima Aden colaborou com a modesta marca de roupas Modanisa para criar sua própria coleção de turbantes e xales chamada Halima x Modanisa. Em entrevista à Teen Vogue, Halima Aden afirmou que sua coleção é para todas, quer usem o hijabe ou não". Ela lançou a coleção na Istanbul Modest Fashion Week, em 20 de abril de 2019.

Escolhas pessoais na modelagem
Em novembro de 2020, Halima Aden anunciou em uma série de histórias do Instagram que havia desistido de ser modelo de passarela porque isso comprometia suas crenças religiosas, embora desde então ela tenha indicado que faria o trabalho de modelo desde que pudesse definir as condições. Halima Aden recebeu apoio para sua decisão de Rihanna, Gigi Hadid e Bella Hadid. O contrato de modelo de Halima Aden inclui o uso do seu hijabe, já que ela o tornou uma parte inegociável de seu trabalho.

Halima Aden falou sobre as dificuldades que enfrenta em agendar trabalhos de modelo que não se adaptam ao fato de ela usar o hijabe. Ela descreveu experiências positivas como com a Maxmara, onde os looks foram projetados especificamente para ela, considerando suas escolhas de roupas. Halima Aden reafirma que não precisa se adequar aos padrões da sociedade para ser uma modelo de sucesso.

Em novembro de 2020, Halima Aden anunciou que planejava se tornar a primeira mulher somali a competir no Miss Universo.

Reconhecimento
Em dezembro de 2021, ela foi nomeada uma das 100 mulheres da BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Modelos da Somália
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2021

Halima Aden


දුර යනු, වස්තූන් කෙතරම් ඈතින් පවතියිද යන්න පිළිබඳ සංඛ්‍යාමය විස්තරය වෙයි.

දුර


عمر عبد الله دخقان (مواليد 1927 في عمان - 19 نوفمبر 2012) هو وزير زراعي أردني سابق، ومسؤول حكومي بعدة مناصب مختلفة. يعود له الفضل بابتكار فكرة قناة البحرين سنة 1977، والتي توصل البحر الميت بالعقبة لحماية الأول من الجفاف.

حياته
تخرّج دخقان من مدرسة السلط الثانوية عام 1946، وحصل على بكالوريوس في الهندسة المدنية عام 1950. بدأ بالعمل مساعداً لوكيل وزارة الأشغال العامة عام 1954، ثم عمل مديراً عاما للخط الحديدي الحجازي الأردني عام 1956. كما عمل مديرا عاما لسلطة المياه المركزية عام 1964م.

المناصب
 عمل مديرا لدائرة الأبحاث الجيولوجية والتعدين عام 1965م.
 عُيّن نائبا لرئيس سلطة المصادر الطبيعية بالوكالة عام 1966م.
 عمل مديرا عاما لشركة الفوسفات الأردنية عام 1969م.
 عُيّن وزيرا للزراعة عام 1970م.
 عُيّن مديرا عاما لمؤسسة إستغلال مياه نهر الأردن عام 1972م.
 عُيّن رئيسا لهيئة وادي الأردن بمرتبة وزير عام 1973م.

المراجع

موسوعة الشخصيات الأردنية- تأليف سامر حجازي-1992م عمان- الأردن - دار الصباح

مواليد 1927
مواليد في مدينة عمان
وزراء زراعة أردنيون
وفيات 1434 هـ
وفيات 2012

عمر عبد الله دخقان


er en ledende japansk bryggerikoncern.

Januar 2014 var Asahi med en markedsandel på 38 % den største blandt fire betydelige ølproducenter i Japan. De efterfølgende var Kirin Beer med 35 % og Suntory med 15 %.

Historie
Asahi blev etableret i Osaka i 1889 som . Gennem 1. verdenskrig arbejdede tyske fanger i bryggeriet.

I 1990 overtog Asahi 19,9 % af aktierne i den australske bryggerigigant Elders IXL, som siden hen blev til Foster's Group, som senere blev solgt til SABMiller.

I 2009 overtog Asahi den australske bryggerikoncern Schweppes Australia.

I begyndelsen af 2009 opkøbte Asahi 19,9 % af Tsingtao Brewery fra Anheuser-Busch InBev for i alt 667 mio. amerikanske dollar. Salget gjorde Asahi Breweries, Ltd. til den næststørste aktionær i Tsingtao efter Tsingtao Brewery Group.

I juli 2011 opkøbte Asahi den New Zealandske juiceproducent Charlie's og vand og juice divisionerne fra den australske bryggerikoncern P&N Beverages.

I august 2011 opkøbte Asahi New Zealand's independent Likørproducent, som bl.a. fremstiller Vodka Cruiser og andre alkoholiske drikke, for 97,6 mia. Yen. I maj 2013 blev den New Zealandske detailhandelskæde Mill Liquorsave opkøbt. Asahi opkøbte de australske mærker og aktiver i Cricketers Arms og Mountain Goat Brewery i henholdsvis 2013 og 2015.

I april 2016 købte Asahi Meantime Brewery fra London, samt ølmærkerne Grolsch og Peroni fra SABMiller.

I april 2021 introduceredes Asahi Super Dry Nama Jockey Can (med pop-off top), en dåse, hvor hele toppen tages af ved åbning og dåsen således kan bruges som et bæger.

Mærker

Virksomhedens primære øl fra 1957 til udgangen af 1980'erne var Asahi Gold (overtaget fra Asahi Draft, på sin originale opskrift).

I 1987 introducerede Asahi Asahi Super Dry et produkt der transformerede ølindustrien i Japan. Asahi Super Dry beskrives som en højt udsøgt lager uden de kraftigere maltsmage ved konkurrende produkter. Det medførte stigende efterspørgsel efter dry beer og Asahi overgik Kirin i omsætning og profit.

Andre ølprodukter inkluderer:
 Asahi Draft – Lager (første gang produceret i 1892)
 Asahi Gold – Lager (tidligere flagship produkt; første gang produceret i 1957)
 Asahi Stout
 Asahi Z – Dry lager
 Asahi Black – en 5 % dark lager
 Asahi Prime Time – Tysk pilsnerlignende lager (kun på markedet i Japan)

Referencer

Eksterne henvisninger

  Wiki collection of bibliographic works on Asahi Breweries

Bryggerier i Japan
Etableret i 1889
Virksomheder i Tokyo

Asahi Breweries


Phymatidium falcifolium é uma espécie de planta do gênero Phymatidium e da família Orchidaceae.
A forma vegetativa de Phymatidium falcifolium, principalmente pelas folhas conduplicadas, longas e caudadas,
distribuídas em espiral densa ao longo do caule relativamente alongado, lembram
em seu conjunto pequenas Tillandsias (Bromeliaceae)
e de imediato o distinguem das outras espécies de Phymatidium.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1833 por John Lindley.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Phymatidium lopesii  Ruschi
 Phymatidium tillandsioides  Barb.Rodr.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição
Planta com cerca de 50 milímetros de altura e raízes glabras. Ela tem folhas bifaciais, acuminadas. Sua inflorescência é glabra. Ela tem flores com pedicelo glabro e ovário angular. Sépala dorsal oblongo-lanceolada ou elíptica, patente, aguda a obtusa. Sépalas laterais ovado a oblongo-lanceoladas ou elípticas, patentes, agudas a obtusas.

Pétalas oblongas, ovadas ou ovado-lanceoladas, patentes, agudas a obtusas. Labelo inteiro, oblongo, ovado ou obovado, obtuso; margens laterais deflexas, eroso-laceradas, margem frontal inteira, ondulada; disco provido de calosidade branca, ovada, cobrindo cerca de ¾ do labelo. Coluna levemente arqueada, desprovida de aurículas no ápice; rostelo curto, curvado para frente; cavidade estigmática pequena, ovado-lanceolada; tábula infraestigmática crassa, trilobada em vista dorsal, a porção central verde reluzente, os lóbulos laterais mais claros, voltados para cima em forma de aurículas grandes intumescidas; antera prolongada em bico muito curto, sem dentes laterais próximo ao ápice emarginado; polinário com estipe cuneado, truncado na região de inserção das polínias, viscídio oblongo.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Paraná, Rio de Janeiro, Santa Catarina e São Paulo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar, floresta ombrófila pluvial e mata de araucária.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Royer, C.A.; Smidt, E.C.; Brito, A.L.V.T. Phymatidium  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Phymatidium falcifolium no projeto Flora e Funga do Brasil
 Phymatidium falcifolium no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Phymatidium
Plantas descritas em 1833
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Phymatidium falcifolium


Nadine Ltaif, née le 19 juillet 1961 Liban, est une poète québécoise.

Biographie
Nadine Ltaif vit sa jeunesse au Liban puis s'installe à Montréal à la fin de son adolescence en 1979. Elle poursuit des études de lettres et de cinéma à l'Université de Montréal où elle obtient une maîtrise en création littéraire sous la direction de Monique Bosco.

Son mémoire L'odyssée du phénix est publié aux Éditions Guernica sous le titre Les Métamorphoses d'Ishtar (1987), puis aux Éditions du Noroît (1991). En 2008, ce titre est traduit en anglais par John Asfour, aux éditions Guernicahttp://www.litterature.org/recherche/ecrivains/ltaif-nadine-1123/. Dès ce premier recueil de poèmes, elle traite de l'expérience de la migration et de l'exil en puisant dans les mythologies de sa région d'origine, le Moyen-Orient, tout en se mesurant aux réalités de son pays et de sa ville d'accueil. Ancrée dans le féminisme, son oeuvre s'inspire également de la poésie japonaise ainsi que du poète libanais Adonis.

Elle fait ensuite paraître plusieurs titres aux Éditions du Noroît dont Élégies du Levant, Montréal (1995), Entre les fleuves (Guernica, 1992) lequel est traduit en anglais par Christine Tipper sous le titre Changing Shores (Guernica, 2008), Le livre des dunes (1999), Ce que vous ne lirez pas (2010), Hamra, comme par hasard (2014) ainsi que Rien de mon errance (2019).

L'ensemble de son œuvre fait l'objet de plusieurs études qui touchent à la migration, à la relecture des mythes d'un point de vue féministe et à l'écriture poétique entre les langues. « Il faut saluer chez cette poète l'instinct de l'analogie ».

Traduite dans quelques langues et elle-même traductrice, elle signe des textes dans de nombreuses revues littéraires québécoises et européennes. En 2007, elle cofonde et codirige la revue numérique multilingue Mïtra.

Nadine Ltaif participe à plusieurs colloques sur la francophonie dans divers pays dont le Canada, la France (notamment à l'Unesco à Paris), la Belgique, la Tunisie, l'Inde, l'Espagne ainsi qu'aux Marché de la poésie à Paris et à Montréal et aux Rencontres internationales de poésie à Trois-Rivières et à Coimbra au Portugal.

Elle collabore aussi à la production de films d'auteurs depuis 2001 en tant qu'assistante et coordinatrice de production sur les films de la cinéaste Hejer Charf produits par Nadja Productions inc. dont elle est également directrice des communications (compagnie qui a produit entre autres le film Victoria, long métrage de fiction écrit, interprété et réalisé par Anna Karina en 2008).

Nadine Ltaif a joué en tant qu'actrice dans le film de Michka Saäl : Loin d'où (Les Films de l'Autre, 1989), et a été recherchiste et actrice dans L'Arbre qui dort rêve à ses racines de la même réalisatrice (ONF, 1992).

Elle est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois.

Œuvres

Poésie
 Les Métamorphoses d'Ishtar, Montréal, Guernica, 1988, 62 p.
 Entre les fleuves, Montréal, Guernica, 1992, 51 p.
 Élégies du Levant, Montréal, Éditions du Noroît, 1995, 61 p.
 Le livre des dunes, Montréal, Éditions du Noroît, 1999, 73 p.
 Le rire de l'eau, Montréal, Éditions du Noroît, 2004, 68 p.
 Les Métamorphoses d'Ishtar, suivi de, Entre les fleuves, Montréal, Éditions du Noroît, 2008, 127 p.
 Ce que vous ne lirez pas, Montréal, Éditions du Noroît, 2010, 100 p.
 Hamra, comme par hasard, Montréal, Éditions du Noroît, 2014, 95 p.
 Rien de mon errance, Montréal, Éditions du Noroît, 2019, 64 p.

Livre d'artiste
 Vestige d'un jardin, avec les estampes de Mirella Aprahamian, Montréal, Ateliers Graff, 1993, 1 portefeuille.

Traduction anglaise
 The Metamorphoses of Ishtar, traduction de Les Métamorphoses d'Ishtar par John Afour, Éditions Guernica, 2011

  Changing Shores , translated by Christine Tipper, Toronto : Guernica Editions, 2009

 Journeys, translated by Christine Tipper Guernica Editions, 2021, 85 pages.

Traduction
 Nisan, John Asfour, traduit de l'anglais par Nadine Ltaif, Montréal, Éditions du Noroît, 2009, 101 p.

Collectif
 Avec Monique Bosco, sous la direction de Nadine Ltaif et Claire Varin, Montréal, Paris, Médiaspaul, 2017, 173 p.

Prix et honneurs
 1991 - Finaliste : Prix Émile Nelligan (pour Entre les fleuves)

Notes et références

Liens externes

Poétesse québécoise
Femme de lettres québécoise
Diaspora libanaise au Québec
Étudiant de l'Université de Montréal
Naissance en juillet 1961
Naissance au Liban
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Nadine Ltaif


قرية ملس قرية سورية تتبع ناحية أرمناز في منطقة حارم في محافظة إدلب. بلغ عدد سكانها 2,938 نسمة في عام 2004 حسب إحصاء المكتب المركزي للإحصاء.

تقع في الشمال الغربي لمحافظة إدلب وهي تقع على الطريق العام لمدينة أرمناز. وهى قرية رومانية قديمة تعود إلى الحكم الروماني حيث وجد فيها مجموعة من الآثار والقبور الرومانية عند سفح جبلها. يقسم الطريق الرئيسي القرية إلى قسمين شرقي على سفح جبل باريشا وغربي على سهل ممتد أمام الجبل، يبعد عنها الجبل الأعلى قرابة 3 كم غربا.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة حارم
قرى محافظة إدلب

ملس (إدلب)


8039 Grandprism este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8039 Grandprism este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne și Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

8039 Grandprism


Heinz Draheim (* 5. November 1915 in Schönfeld, Kreis Dramburg; † 25. April 2012) war ein deutscher Professor für Geodäsie und langjähriger Rektor der Universität Karlsruhe.

Leben
Nach dem Abitur in Berlin studierte Draheim Geodäsie an der Technischen Hochschule Berlin. Von 1939 bis 1943 nahm er am Zweiten Weltkrieg teil, bis er in Kriegsgefangenschaft geriet. Nach seiner Entlassung 1947 begann er als wissenschaftlicher Mitarbeiter an der Technischen Universität Berlin zu arbeiten. Dort promovierte er 1952 zum Dr.-Ing. und habilitierte 1958 über "Aposphären als geodätische Rechenflächen".

1959 wurde Draheim an die TH Karlsruhe auf eine außerordentliche Professur für Geodäsie am Geodätischen Institut berufen, dessen Direktor er 1960 wurde. Von 1965 bis 1966 war er Dekan der Fakultät für Bauingenieur- und Vermessungswesen. Als Rektor der Fridericiana war Draheim insgesamt 15 Jahre, von 1968 bis 1983, im Amt. Seinen Lehrstuhl Geodäsie II hatte Hermann Mälzer zwischen 1970 und 1979 vertretungsweise übernommen.

Neben Forschung und Lehre war Draheim von 1970 bis 1972 Präsident des Dachverbands für Vermessungsingenieure FIG, zu dessen Ehrenpräsidenten er 1974 ernannt wurde.

Ab 1962 war er Hauptschriftleiter der Fachzeitschrift Allgemeine Vermessungs-Nachrichten. Daneben war er Herausgeber der "Sammlung Wichmann", einer Buch- und Schriftenreihe geodätischer Lehrbücher.

Der Musikpädagoge Joachim Draheim ist sein Sohn.

Ehrungen
 Ehrenmedaille der Stadt Karlsruhe (1982)
 Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland 1. Klasse (1981)
 Verdienstorden des Landes Baden-Württemberg (1984)
 Kommandeur im Orden Palmes Académiques
 Ehrenkurator der Hochschule Karlsruhe – Technik und Wirtschaft
 Ehrendoktorat der Technischen Universität Budapest
 Ehrenmitglied des Vereins "Gesellschaft zur Pflege wissenschaftlicher Kontakte im Hause Heinrich Hertz" e.V.
 Ehrenmitglied des Deutschen Vereins für Vermessungswesen
 Ehrenpräsident der Fédération Internationale des Géomètres (FIG)
 Ehrenmitglied der Royal Institution of Chartered Surveyors

Literatur
(Auswahl)

 Die Hochschulen in der Herausforderung der 70er Jahre: Festschrift zum 65. Geburtstag von Heinz Draheim, herausgegeben von Heinz Gerhard Kahle, Karlsruhe 1980
 Festschrift für Heinz Draheim zum 80. Geburtstag, Eugen Kuntz zum 70. Geburtstag, Hermann Mälzer zum 70. Geburtstag, herausgegeben vom Geodätischen Institut der Universität Karlsruhe (TH) Karlsruhe 1995 ISBN 3-00-000220-0

Weitere siehe unten.

Weblinks

 Nachruf des KIT
 Nachruf der avn (dynamischer Link zum pdf auf der Seite)

Einzelnachweise

Geodät
Leiter des Karlsruher Instituts für Technologie
Hochschullehrer (Karlsruher Institut für Technologie)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger des Verdienstordens des Landes Baden-Württemberg
Träger des Ordre des Palmes Académiques (Komtur)
Deutscher
Geboren 1915
Gestorben 2012
Mann

Heinz Draheim


Rastislav Gont, pe numele de mirean Ondrej Gont, () este actualul întâistătător al scaunului mitropolitan al Bisericii Ortodoxe din Ținuturile Cehiei și din Slovacia.

Biografie
S-a născut în 25 ianuarie 1978 în Snina, Slovacia. După absolvirea școlii primare (1992) și a liceului (1996), a absolvit Facultatea de Teologie Ortodoxă a Universității Prešov (2002). Tema lucrării de diplomă a fost Taina morții.

A efectuat un stagiu de cercetare pe o durată de patru luni la Universitatea Aristotel din Salonic. De asemenea, a locuit o vreme la Mănăstirea Sfânta Teodora din Salonic.

În 7 septembrie 2003 a fost hirotonit diacon de mitropolitul Nicolae al Cehiei și Slovaciei. Câteva zile mai târziu, în 21 septembrie 2003, a fost hirotonit preot în Catedrala Sf. Alexandru Nevski din Prešov, de Miron, arhiepiscop de Hajnov.

Din decembrie 2003 a activat, ca administrator spiritual, în cadrul Orfelinatului Sfântul Nicolae din Medzilaborce. Centrul se ocupa cu educarea copiilor și a mamelor cu probleme sociale și psihice, ocupând de-a lungul timpului mai multe funcții de educator, dar fiind și duhovnic al acestuia.

El a cooperat cu tutori și pedagogi în punerea în aplicare a principiilor creștine de bază în viața copiilor care au suferit de boli sociale sau mintale și a îndrumat tineri să se înscrie la cursurile Facultății de Teologie Ortodoxă din cadrul Universității din Prešov. În 2008 a înființat Corul Sf. Apostol Andrei format din tinerii găzduiți de Orfelinat. Un amănunt semnificativ ce ține de latura filantropică a actualului mitropolit Rastislav este acela că din 2010 a luat în grijă trei copii orfani.

În 6 octombrie 2012, la Mănăstirea Acoperământul Maicii Domnului din Komárno a fost tuns călugăr de PS Tihon, Episcop de Komárno și starețul Mănăstirii, primind numele de Rastislav.

În 7 octombrie 2012 a fost ridicat la rangul de egumen. În 20 octombrie 2012 a fost ales Arhiepiscop de Prešov și al Slovaciei, iar în 18 noiembrie a fost hirotonit întru arhiereu în Catedrala Sf. Alexandru Nevski din Prešov.

Întronizare
În 11 ianuarie 2014 a fost ales în calitatea de conducător al Bisericii Ortodoxe din Cehia și Slovacia de adunarea generală a Bisericii Cehiei și Slovaciei, iar în 9 februarie 2014 a fost întronizat.

Nașteri în 1978
Arhiepiscopi din secolul al XXI-lea
Episcopi ortodocși cehi
Episcopi ortodocși slovaci

Rastislav Gont


În mitologie, magia binefăcătoare este o magie care este folosită pentru a salva ceva sau pe cineva iar în literatură apare ca fiind folosită de către personajele pozitive.

Magie

Magie albă


Le HMS Hajen (en suédois, « requin ») était le navire de tête de la  de sous-marins de la marine royale suédoise.

Carrière
Le navire a été commandé en 1949 à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1953. Le navire a été lancé le  et a été mis en service le .

Il a été désarmé le  et plus tard ferraillé à Landskrona en 1983.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1954
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1983

HMS Hajen (1954)


Gaston Tissandier () a fost un chimist, meteorolog, aviator și editor francez. Ar putea fi considerat și aventurier din moment ce a reușit să scape cu un balon din Parisul asediat de germani în septembrie 1870. El a fondat și editat revista științifică La Nature și a scris mai multe cărți.

Fratele său a fost ilustratorul Albert Tissandier. Fiul său, Paul, a devenit un aviator bine-cunoscut.

Biografie

Gaston Tissandier s-a născut la Paris în anul 1843. A studiat chimia și în 1864 a devenit șeful laboratorului experimental al Union nationales. El a fost, de asemenea, profesor la Asociația politehnică. Interesul său în domeniul meteorologiei l-a determinat să se ocupe de aviație.

Prima sa călătorie în aer a fost realizată la Calais în 1868, împreună cu Claude-Jules Dufour, iar balonul lui a plutit deasupra mării și a fost adus înapoi de către un curent de aer de sens opus. În septembrie 1870, în timpul Războiului Franco-Prusac, el a reușit să fugă cu balonul din Paris asediat de germani.

Cea mai aventuroasă călătorie a avut loc în apropiere de Paris, în aprilie 1875. El și tovarășii săi, jurnalistul Joseph Crocé-Spinelli și ofițerul naval Théodore Henri Sivel, au reușit să urce cu balonul la altitudinea record de 8.600 de metri (28.000 de picioare). Amândoi tovarășii săi au murit din cauza presiunii scăzute a aerului. Tissandier a supraviețuit, dar a devenit surd.

În 1883, Tissandier a montat un motor electric Siemens unui dirijabil, creând astfel primul aparat de zbor alimentat cu energie electrică.

Tissandier și-a raportat observațiile meteorologice Academiei Franceze de Științe. În 1873 el a fondat revista științifică săptămânală La Nature, pe care a editat-o până în 1896, după care a fost continuată de alții. De asemenea, el a scris mai multe cărți:

Lucrări
 Eléments de Chimie (1870)
 L'Eau (1867)
 La Houille (1886)
 Histoire de mes ascensions récit de quarante voyages aériens (1868-1886) (1887; ediția germană, 1872)
 En ballon! Pendant le siège de Paris. Souvenirs d'un aéronaute (1871)
 Les Merveilles de la photographie (1874)
 Histoire de la gravure typographique (1875)
 Simples notions sur les ballons (1876)
 A history and handbook of photography (La photographie, 1873)
 Le Grand Ballon captif à vapeur de M. Henry Giffard (1879)
 Les Martyrs de la science (1879)
 Observations météorologiques en ballon. Résumé de 25 ascensions aérostatiques (1879)
 Les ballons dirigeables: Application de l'électricité à la navigation aerienne; [Ouvrage accompagné de 35 fig. et de 4 pl. hors texte] (1885)
 La photographie en ballon, avec une table (1886)
 Histoire des ballons et des aéronautes célèbres (1890)
 La Tour Eiffel de 300 mètres: description du monument, sa construction, ses organes mécaniques, son but et son utilité. Avec une lettre autographie de G. Eiffel (1889)
 Bibliographie aéronautique: Catalogue de livres d'histoire, de science, de voyages et de fantaisie, traitant de la navigation aérienne ou des aérostats (1887)
În afară de aceste lucrări științifice, Tissandier a publicat, de asemenea, mai multe lucrări pentru tineret, cum ar fi Les récréations scientifiques ou l'enseignement par les jeux (1880), probabil prima carte de experimente științifice simple pe care oricine le putea efectua în propria sa casă. Capitolele sale se bazau parțial pe coloana "physique sans appareils" (fizică fără aparate) din La Nature.

Note

Acest text se bazează în parte pe articole din enciclopedii vechi în limbile germană și suedeză, ce se află acum în domeniul public.

Legături externe
 La Nature, complete year runs 1873–1905, digitized by Conservatoire National des Arts et Métiers, Paris
 Tissandier Collection from the Library of Congress.  Drawings, prints, and photographs by and collected by Gaston and Albert Tissandier.
 Works by Gaston Tissandier at Project Gutenberg
 Works by or about Gaston Tissandier at Internet Archive
 Gaston and Albert Tissandier Collection: Publications relating to the history of aeronautics, (1,800 titles dispersed in the collection). From the From the Rare Book and Special Collections Division at the Library of Congress
 Tissandier, Gaston (1887) Histoire des balons et des aéronautes célèbres - digital facsimile from the Linda Hall Library

Nașteri în 1843
Decese în 1899
Înmormântări în cimitirul Père Lachaise
Ingineri aeronautici francezi
Chimiști francezi

Gaston Tissandier


පටකයක් යනු බහුසෛලික ජීව දේහ වල සෛල කිහිපයක් එක් වීමෙන් සෑදී ඇති ව්‍යුහයකි. නමුත් මේවා අවයව නොවන අතර අවයව සෑදී ඇත්තේ මේ පටක එක් වීමෙනි. උදාහරණයක් ලෙස හෘදය අවයක් වන අතර හෘදයේ ඇති හෘත් පේශි පටකයකි.

පටක


Multi-protagonist film er en filmgenre, der er kendetegnet ved at have et flere karakterer - og ikke bare en enkelt protagonist - der så er at finde i forskellige handlingstråde. Disse tråde kan være helt adskilte fra hinanden eller de kan krydse hinandens spor. Eksempler på genren er Robert Altmans Nashville (1975) og Short Cuts (1993), Paul Thomas Andersons Magnolia (1999), Richard Curtis' Love Actually (2003), Paul Haggis' Oscarvinder Crash (2004) og Alejandro González Iñárritus Babel (2006). Typisk for multi-protagonistfilmen er, at den fremhæver forskelligheder mellem sociale rum og mennesker i stedet for at have et mere singulært perspektiv. Den fokuserer på parallelitet i stedet for centrere fortællingen omkring en narrativ, kausal fremdrift og har således ofte et stærkere fokus på karakterskildring end handling. Genren er karakteriseret ved at indeholde forskellige slags karakterer, forskellige livsopfattelser og at skildre forskellige sociale og kulturelle rum. Især Robert Altman står som en central instruktør inden for denne genre. Multi-protagonist fortællinger findes også i tv-serier som fx Game of Thrones (2011-2019)

Se også
 Filmhistorie
 Filmgenre

Referencer

Litteratur
 María del Mar Azcona (2010) The Multi-Protagonist Film. Malden: Wiley-Blackwell.

Film
Filmgenrer
Filmhistorie

Multi-protagonist film


Radionička brusilica služi za brušenje (oštrenje) alata u manjim radionicama. Sastoji se od postolja sa stupom na kome se nalazi elektromotor. Na rotoru elektromotora nalazi se produženo vreteno, koje nosi 2 brusne ploče. Brusne ploče su zaštićene oklopom, a ispred brusne ploče se nalaze oslonci za alat koji se brusi. Oslonci se mogu primicati i odmicati na potrebnu udaljenost od brusne ploče. Za donji dio oklopa, pričvršćen je lijevak za koji se veže priključna cijev usisivača za prašinu. Uključivanje i isključivanje izvodi se pritiskom na dugme ili prekidač. Brusna ploča se postavlja na vreteno preko zaštitnog olovnog prstena. Zatim se brusna ploča navlači na vreteno i učvršćuje između dvije prirubnice, pomoću vijka i matice. Između prirubnica i brusne ploče nalaze se gumeni prstenovi.

Brusna ploča

Brusna ploča ili brusno kolo se sastoji od:
 sredstava za brušenje ili abraziva, koja mogu biti prirodna ili umjetna, i
 vezivnog sredstva, koja mogu biti neorganska ili organska.

Označavanje brusnih ploča
Primjer: 450 x 100 x 127 A 60 K 8 V
(450) D – promjer brusne ploče (450 mm),
(100) B – širina brusne ploče (100 mm),
(127) d – promjer provrta na brusnoj ploči (127 mm),
(A) – oznaka sredstava za brušenje,
(60) – krupnoća zrna,
(K) – tvrdoća brusne ploče,
(8) – oznaka strukture brusne ploče,
(V) – oznaka veziva.

Izvori

Obrada metala
Alati

Radionička brusilica


An Dichaea muricatoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fritz Hamer ngan Leslie Andrew Garay. An Dichaea muricatoides in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea muricatoides


يعدّ متحف أرواد أحد المتاحف السورية الهامة، يوجد في جزيرة أرواد، أنشئ عام 1985م.

الموقع
يقع المتحف ضمن قلعة أرواد الأثرية التي تتوسط الجزيرة.

أقسام المتحف الرئيسية
يقسم المتحف إلى جناحين رئسيين :
 جناح الآثار.
 جناح التقاليد الشعبية.

جناح الآثار
ويقسم الجناح إلى عدد من القاعات المنفصلة عن بعضها البعض وقد وزعت المعروضات فيها حسب المواقع الجغرافية التابعة للجزيرة تاريخيا:
 قاعتان لأثار جزيرة أرواد.
 قاعتان لموقع عمريت الاثري.
 قاعتان لآثار تل كزل.
 قاعتان للتنقيبات البحرية.

جناح التقاليد الشعبية
ويقسم الجناح إلى عدد من القاعات تحتوي معروضات تتعلق بالحياة الاجتماعية لسكان الجزيرة.
 قاعتان للنحاسيات التقليدية.
 قاعة الصدفيات البحرية.
 قاعة المراكب.
 قاعة الصيد البحري.
 قاعة الفن الحديث.

أهم القطع المعروضة في المتحف
 مجموعة من الآثار من العصر البرونزي الحديث وقطع من الفترة الهيلنستية والرومانية والبيزنطية.
 تمثال من الحجر الرملي ارتفاعه/ 29سم/ يمثل طفل بحالة الجلوس.
 جرار – صحون فخارية - أباريق – قمع فخاري، من الفترة الإغريقية والرومانية والبيزنطية.
 نموذج مركب شراعي من صنع أهالي المنطقة ذو ثلاث صواري.
 قاعدة تمثال من الحجر البازلتي.
 مجموعة من اللوحات الزيتية والمائية التي تصور الحياة الاجتماعية لسكان الجزيرة.
 مجموعة من أدوات الصيد.
 مجموعة مختلفة الأشكال من الأدوات النحاسية التي تستخدم لأغراض منزلية.

المصادر
 متحف أرواد
 مديرية المتاحف والأثار

مبان ومنشآت في محافظة طرطوس
تأسيسات سنة 1985 في سوريا
متاحف أثرية في سوريا
متاحف أسست سنة 1985
متاحف طرطوس

متحف أرواد


الجملة الاسمية هي ما تقدم فيها العنصر الاسمي، ويتكون تركيبها الأساسي من جزأين هما: المبتدأ والخبر (المسند إليه والمسند).
فالعلاقة بين عنصري الجملة الاسمية هي علاقة الإسناد، فالمبتدأ موضوع، والخبر حديث عن هذا الموضوع، والمبتدأ محكوم عليه والخبر محكوم به. مثل: خالد كريم (مبتدأ + خبر).

أنواع الجملة الاسمية
تقسم الجملة الاسميّة المنسوخة إلى ثلاثة أنواع، وهي: الجملة المثبتة، والجملة المنفيّة، والجملة المؤكدة.

الجملة الاسمية المثبتة
عرّف البعض من النحويين الجملة الاسميّة المثبّتة بقولهم: «هي الجملة التي يدّل فيها المسند على الدّوام والثّبوت، أو التي يتّصف فيها المسند إليه اتّصافاً ثابتاً غير متجدّد، وهي التي يكون فيها المسند اسماً، وموضوع الاسم على أن يثبت به المعنى للشيء من غير أنْ يقتضي تجدّده شيئاً بعد شيء»، ويعني هذا أنّ الجملة الاسميّة المثبتّة هي التي تعطي المعنى التام المقصود عند المتكلم عندما يريد إيصاله إلى المستمع، سواءً أكان المستمع مستخبراً من المتحدّث أم كان مخبراً، وتمتاز الجملة الاسميّة المثبتّة بأنّها تبدأ دائماً باسم يكون المحور الرئيسي في الكلام وهو المبتدأ، نحو قولنا: «المؤمن صابرٌ»، وهذه الجملة استوفت شروطها بوجود الاسم الثاني وهو الخبر الذي أضاف الفائدة والمعنى الكامل للمبتدأ.

الجملة الاسمية المنفية
هي الجملة التي يدخل عليها أحد أدوات النفي، مثل: لم ينفع الأمم إلا أبناؤها المخلصون.

حيث تُقسم أداوت النفي إلى قسمين، وهما: الحروف، وهي: (لم، لا، ولن، ولما، وإنْ، ولات، وما)، والأفعال، مثل الفعل الناقص (ليس).

الجملة الاسمية المؤكدة
الجملة الاسميّة المؤكدة هي الجملة التي تدخل عليها أداة من أدوات التوكيد التي تؤكد العلاقة الإسناديّة بين المبتدأ والخبر، وحروف التوكيد هي: أنّ، وإنّ، ولام الابتداء، ونونا التوكيد الثقيلة والخفيفة، ولام القسم، وقد، ولكن، وإلى، والحروف النافية الزائدة، مثل: «ما، ولا، والباء، وفي»، ومن الأمثلة عليها: «للعلم سلاحٌ»، و«إنّ العلم سلاحٌ»، و«والله إنّ الاتحاد قوة»، ومن الطرق الأخرى للتوكيد أسلوب القصر، كقوله تعالى: (وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ)، وضمير الفصل، كقوله تعالى: (كانوا هُمُ الخاسِرينَ).

المبتدأ
المبتدأ: هو اسم مُفرد أُسند إليه الخبر، وحكمه الرفع. لا بد أن يكون المبتدأ اسماً مفرداً، ليس جملة ولا شبه جملة، ولكنه يأتي مصدراً مؤولاً.

أقسام المبتدأ
يُقسم المبتدأ إلى ثلاثة أقسام:

 الاسم الصريح أو المفرد، مثل: الجوُّ صافٍ، المبتدأ هنا هو (الجوُّ)، وهو اسم صريح.
 الضمير المنفصل، مثل: أنتم رجال المستقبل، المبتدأ هنا هو (أنتم)، وهو ضمير منفصل.
 المصدر المؤول، مثل: أن تتحدث بسرعةٍ أصعب لفهم الناس، المبتدأ هنا هو (أن تتحدث)، وهو مصدر مؤول، وتقدير الجملة هو (حديثك بسرعة أصعب لفهم الناس).أما بالنسبة للحروف المصدرية فهي (أن، أنَّ، كي، ما، لو).

التطابق بين مبتدأ الوصف ومرفوعه
للمبتدأ الوصف مع مرفوعه ثلاث حالات هي:
 التطابق في الإفراد.
 التطابق في التثنية والجمع.
 عدم التطابق بين الوصف ومرفوعه.

الخبر
الخبر: هو الجزء من الكلام الذي يكون مع المبتدأ معنى تاماً.ممكن أن يتعدد الخبر للمبتدأ الواحد، مثل: محمد ذكي كريم طويل.

يقسم الخبر إلى ثلاثة أقسام:

الخبر مفرد
مثل: (الجو «جميل») «فجميل» خبر مفرد على شكل كلمة واحدة ولا يكون جملة أو شبه جملة كالتالي:

خبر الجملة
يكون الخبر الجملة على شكلين أو قسمين:

الخبر على شكل جملة فعلية
مثل: (محمد «يأكل الفاكهة») «يأكل الفاكهة» هي جملة فعلية تكون في محل رفع خبر المبتدأ «محمد» وتتكون الجملة الفعلية من: يأكل وهو فعل مضارع وفاعل وهو ضمير مستتر تقديره هو عائد على «محمد» والفاكهة مفعول به.

الخبر على شكل جملة اسمية
مثل (الشمس حرارتها مرتفعة): هي جملة اسمية تكون في محل رفع خبر المبتدأ (الشمس).

الخبر شبه الجملة
يكون على شكلين أو قسمين:

الخبر شبه الجملة من الجار والمجرور
مثل: (العصفور «على الشجرة»).شبه جملة من الجار والمجرور في محل رفع الخبر.

الخبر شبه الجملة من الظرف
مثل (العصفور فوق الشجرة).

الابتداء بالنكرة
يتقدم الخبر على المبتدأ إذا كان الخبر شبه جملة والمبتدأ نكرة.

وجوب تقديم المبتدأ
يتقدم المبتدأ على الخبر وجوباً في الحالات التالية:

 إذا تساوى المبتدأ والخبر في التعريف، مثل: المسجدُ الأقصى مسرى الرسول.
 إذا تساوى المبتدأ والخبر في التنكير، مثل: أصبرُ منكَ في الشدائد أقدرُ منكَ على الحياة.
 إذا كان المبتدأ من الألفاظ التي لها حق الصدارة في الجملة، مثل: ما التعجبية في: ما أجملَ السماء! وأسماء الاستفهام في مثل: من في البيت؟ وأسماء الشرط، مثل: من يزرع يحصُد، والاسم المبدوء بلام الابتداء، مثل: لمحمدٌ رسولٌ كريم.
 إذا كان المبتدأ محصوراً في الخبر، مثل: ما الحياةُ إلا كفاحٌ.
 إذا كان خبر المبتدأ جملةً فعليةً، فاعلها ضمير مستترعائدٌ على المبتدأ، مثل: الباطلُ يضمحلُ.

وجوب تقديم الخبر
يتقدم الخبر على المبتدأ وجوباً في الحالات التالية:

 إذا كان الخبرُ اسم استفهام، مثل: متى الخلاصُ؟
 إذا كان الخبرُ محصوراً في المبتدأ، مثل: إنما فارسٌ عنترة.
 إذا كان في المبتدأ ضميرٌ عائدٌ على بعض الخبر، مثل: للمرأةِ دورها في المجتمع.
 إذا كان الخبرُ شبهَ جملة، والمبتدأ نكرةً غيرَ مخصصةٍ بوصفٍ أو بإضافةٍ، مثل: قربَ المدرسةِ جامعٌ.

الحذف

الحذف الجائز
يجوز حذف المبتدأ؛ لوجود قرينةٍ دالةٍ على المحذوف، مثل: كتابٌ، إذا كان جواباً لمن يسألُ: ماهذا؟

يجوز حذف الخبر أيضاً، مثل: عليٌ، إذا كان جواباً لمن يسأل: من طبيبك؟

الحذف الواجب
يحذف المبتدأ وجوباً في حالاتٍ، منها:

 إذا كان خبر المبتدأ مصدراً يسد مسد فعله، ويُغني عن ذكره، مثل: صبرٌ جميلٌ.
 إذا كان خبر المبتدأ مشعراً بالقسم، مثل: في ذمتي لأدافعن عن المظلوم.

يحذف الخبر وجوباً في حالاتٍ، منها:

 إذا وقع المبتدأُ بعد لولا، مثل: لولا المتابعةُ والدراسةُ، مانجحتُ.
 إذا كان المبتدأ نصاً صريحاً في القسم، مثل: ايمُ اللهِ، لأحسنن لوالدي.
 إذا كانت واو العطف بعد المبتدأ تدل على المشاركة والاقتران بين المبتدأ والاسم المعطوف، مثل: كلُ امرئٍ وطباعُه.

التعدد والوظيفة الإعرابية

المصادر والمراجع

انظر أيضًا
 جملة فعلية
 الإملاء في اللغة العربية
 إن وأخواتها
 كان وأخواتها
 ظن وأخواتها

قرارات حسب النوع
نحو عربي

جملة اسمية


NGC 5610 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5610 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784.

NGC 5610 a été utilisée par Gérard de Vaucouleurs comme une galaxie de type morphologique (R1')SB(s)ab dans son atlas des galaxies.

La classe de luminosité de NGC 5610 est I-II et elle présente une large raie HI. Selon la base de données Simbad, NGC 5610 est une galaxie de Seyfert de type 2.

À ce jour, cinq mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5610 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe de NGC 5610
Selon A.M. Garcia, la galaxie NGC 5610 est la principale galaxie d'un groupe qui porte son nom. Le groupe de NGC 5610 compte au moins quatre membres. Les trois autres galaxies du groupe sont NGC 5548, NGC 5559 et UGC 9165.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5610 sur le site du professeur C. Seligman

5610
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5610


NGC 5837 est une galaxie spirale barrée relativement éloignée et située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5837 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1887.

NGC 5387 présente une large raie HI. Selon la base de données Simbad, NGC 5837 est une radiogalaxie.

À ce jour, cinq mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5837 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Supernova
Deux supernovas ont été découvertes dans NGC 5837 : SN 2014 ac et SN 2015Zce.

SN 2014ac
Cette supernova a été découverte le  par S. Leonini, G. Guerrini, P. Rosi, M. Conti et L.M. Tinjaca Ramirez du groupe ISSP (Italian Supernovae Search Project). Cette supernova était de type Ia.

SN 2015
Cette supernova a été découverte dans NGC 5837 le  par l'astronome amateur britannique Ron Arbour. Cette supernova était de type IIn-pec.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5837 sur le site du professeur C. Seligman

5837
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Radiogalaxie
Objet céleste découvert en 1887
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5837


Tokat elin hızla savrulması ile yapılan vuruştur. Genellikle tokat bir kişinin diğer kişinin suratına eli ile hızla vurması anlamında kullanılır, ancak insan suratı haricinde hayvanlara da, nesnelere de tokat atılabilir.

Çeşitli kültürlerde bazen bir yerme hareketi olarak kullanıldığı gibi bazen de övgü olarak kullanılırdı. Örneğin eski kabilelerde, kabile üyelerinin birinin yaptığı hatalı bir davranışa karşılık olarak yüzüne tokat atılarak kızartılırdı. Yüzdeki bu kırmızılık kabileyi utandırmış bir durum olduğunun habercisiydi. Tam tersi durumlarda, örneğin kabileyi başarılı kılmış bir davranış içinse, sırtı tokatlanarak kızartılmış bir kabile üyesi etrafta gururla dolaştırılırdı.

Osmanlı Tokadı, Osmanlı askerlerince, gerektiğinde kullanılabilecek bir silahtı. Avrupa'da ise tokat, bir dönem çokça can alan düellolarda, rakibin düelloya davet edilmesinde kullanıldı. Zamanla karşısındakini daha da aşağılamak isteyenler, tokat yerine daveti eldivenlerini rakibin suratına çarparak yapmayı adet edindiler.

Bunların yanında tokatlamak, bir kişinin kendine gelmesi için uyarmak için de olumlu amaçlarla kullanılabilir.

Fizyoloji

Tokat (hareket)


ක්රිෂ්ණා දෙවියන්ව කාලියා නගයා යමුනාවට ඇදලා ගත්තා ක්රිෂ්ණා කාලියාගේ වල්ගෙන් අල්ලා හිස වටා කරකවා පොලෙවා ගසා කාලියාගේ පෙන ගොබේ පාගා මරා දැමීමට හදනවා කාලියාගේ භාර්යාවන් විසින් ක්රිෂ්ණාගෙන් ඇයද සිටිනවා තම ස්වාමියාට සමාව ලබා දෙන ලෙසට ක්රිෂ්ණා කාලියාට සමාව දී යාමුනාවෙන් යන ලෙසට නිවේදනය කරයි කාලියා පවසනවා මා මෙම යමුනාවෙන් පිටතට ගියොත් රාජාලියා තමා අවසන් කරාවි කියා ක්රීෂ්ණා කාලියාගේ ඉසමත නැගී නර්තනය කර ක්රිෂ්ණාගේ පා සළකුණු කරා

කාලිය


Top Dawg Entertainment (TDE) este o casă de discuri independentă fondată în 2004, de directorul general (CEO) Anthony "Top Dawg" Tiffith. Dave "Miyatola" Free și Terrence "Punch" Henderson sunt co-președinți ai TDE. În prezent, există șapte artiști sub egida casei de discuri, SZA, Isaiah Rashad, Lance Skiiiwalker și artiștii principali, membrii Black Hippy Kendrick Lamar, Jay Rock, Schoolboy Q și Ab-Soul. Casa de discuri găzduiește, de asemenea, o echipă de producție, din care fac parte Digi+Phonics, THC și King Blue. Artiștii sunt distribuiți prin Interscope Records.

Artiști

Discografie
Discografia Top Dawg Entertainment, constă în 13 albume de studio, un album compilație, trei extended play-uri (EP), 19 mixtapeuri, 21 singleuri și 81 videoclipuri. În total, casa de discuri a vândut mai mult de trei milioane de albume doar în Statele Unite.

Case de discuri americane

Top Dawg Entertainment


Kondropati, tıpta, kıkırdak hastalıklarına verilen genel isimdir. Kaba bir tanım vermek gerekirse, kondropati "kıkırdak hastalığı" anlamındadır. Genellikle 5 dereceye (grade) ayrılır, 0-2 arası normal olarak tanımlarken, 3-4 arasında hastalıklı olarak tanımlanır.

Kondropati


O Navarin (Наварин) foi um couraçado pré-dreadnought operado pela Marinha Imperial Russa. Sua construção começou em maio de 1890 no Novo Estaleiro do Almirantado em São Petersburgo e foi lançado ao mar em outubro do ano seguinte, sendo comissionado na frota russa em junho de 1896. Era armado com uma bateria principal composta por quatro canhões de 305 milímetros montados em quatro torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento de pouco mais de dez mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de quinze nós (28 quilômetros por hora).

O Navarin passou seus primeiros anos atuando no Mar Mediterrâneo e no Sudeste Asiático. Enquanto estava neste último, participou da 1900 da supressão do Levante dos Boxers na China. Voltou para o Mar Báltico em 1902, sendo designado para a 2ª Esquadra do Pacífico após o início da Guerra Russo-Japonesa em 1904, sendo enviado para aliviar Porto Artur. A frota foi emboscada pelos japoneses na Batalha de Tsushima em maio de 1905, quando o Navarin foi seriamente danificado por disparos de couraçados inimigos e afundando depois de bater em minas navais.

Desenvolvimento
O Navarin era um navio com uma borda livre baixa modelado a partir dos navios blindados britânicos da Classe Trafalgar. O requerimento original era para uma embarcação menor, mas a Marinha Imperial mudou de ideia e pediu por um couraçado capaz de operar "em todos os mares Europeus e [até mesmo] capaz por sua capacidade de carvão alcançar o Extremo Oriente" por considerarem os couraçados alemães da Classe Brandenburg como sendo muito superiores. O projeto foi alterado depois de usa encomenda para a substituição de seu armamento principal por canhões mais poderosos e um aumento de seus armas secundárias de seis para oito canhões de 152 milímetros. O projeto básico do Navarin acabou estabelecendo uma configuração padrão para os pré-dreadnoughts russos que viriam a seguir.

Projeto

Características
O Navarin tinha 105,9 metros de comprimento da linha de flutuação e 107 metros de comprimento de fora a fora. Sua boca era de 20,4 metros e o calado de 8,4 metros. Seu deslocamento era de 10 370 toneladas, quase 740 toneladas a mais do que seu deslocamento projetado de 9 628 toneladas. A tripulação tinha 24 oficiais e 417 marinheiros.

Seu sistema de propulsão era composto por dois motores a vapor de tripla-expansão com três cilindros, cada um girando um eixo de hélice. Sua potência total indicada era de nove mil cavalos-vapor (6 620 quilowatts) usando o vapor oriundo de doze caldeiras cilíndricas de tubo de fogo que funcionavam a uma pressão de 9,4 atmosferas (138 libras-força por polegada quadrada). As caldeiras ficavam arranjadas em quatro salas de caldeiras, cada uma possuindo sua própria chaminé de exaustão. Este arranjo incomum das chaminés deu ao navio o apelido jocoso de "Fábrica". A embarcação foi capaz de alcançar uma velocidade máxima de 15,85 nós (29,35 quilômetros por hora durante seus últimos testes marítimos realizados em novembro de 1895. O Navarin podia carregar até 1,2 toneladas de carvão, o que proporcionava uma autonomia de 3 050 milhas náuticas (5 650 quilômetros) a uma velocidade de dez nós (dezenove quilômetros por hora).

Testes iniciais das caldeiras em maio de 1891 mostraram que elas não conseguiam manter a pressão projetada devido à falhas de projeto. A Marinha Imperial exigiu que o Novo Estaleiro do Almirantado as substituíssem por novas ao seu  próprio custo, porém testes das novas versões ocorridos em agosto de 1893 mostraram que sua produção de vapor era inadequada. A fabricante pediu um ano para poder retificar os problemas, o que a Marinha Imperial concordou pois a construção do couraçado já estava atrasada.

Armamento
A bateria principal do Navarin era composta por quatro canhões Obukhov Modelo 1886 calibre 35 de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia hidráulicas, uma localizada na dianteira e outra à ré da superestrutura. Sua cadência de tiro era um disparo a cada dois minutos e meio. As armas disparavam projéteis de 331,7 quilogramas a uma velocidade de saída de 637 metros por segundo. Cada canhão tinha a disposição oitenta projéteis. Seu armamento secundário era formado por oito canhões Padrão 1877 calibre 35 de 152 milímetros montados em casamatas na superestrutura. A embarcação carregava ao todo 1,6 mil projéteis para essas armas.

A proteção contra barcos torpedeiros incluía catorze canhões Hotchkiss de disparo rápido de 47 milímetros montados na superestrutura. Eles disparavam projéteis de 1,4 quilogramas a uma velocidade de saída de 569 metros por segundo. Oito canhões Maxim de disparo rápido de 37 milímetros foram montados no alto do mastro dianteiro, enquanto outros quatro possivelmente eram usados para armar os notes do navio. Eles disparavam projéteis de 450 gramas a uma velocidade de saída de 402 metros por segundo. O Navarin também foi armado com seis tubos de torpedo de 381 milímetros acima da linha d'água, uma na proa, um na popa e dois em cada lateral.

Blindagem
O couraçado usava uma blindagem composta para todas as suas superfície verticais blindadas, exceto pelas duas torres de artilharia, que eram feitas de uma mais resistente liga de aço-níquel. A espessura máxima do cinturão principal de blindagem na linha d'água era de 406 milímetros na parte central que então reduzia-se mais nas extremidades para entre 305 e 356 milímetros na área dos depósitos de munição. Ele cobria 69,5 metros do comprimento total da embarcação e tinha 2,1 metros de altura, afunilando-se para uma espessura de 203 milímetros na extremidade inferior. Os 45,7 centímetros superiores do cinturão tinham a intenção de ficarem acima da linha d'água, porém o Navarin foi finalizado com um sobrepeso e assim boa parte do cinturão ficava submerso. Ele terminava em anteparas transversais de 356 a 406 milímetros de espessura.

A casamata inferior ficava acima do cinturão e tinha 66,4 metros de comprimento e 2,4 metros de altura, tendo a intenção de proteger as bases das torres de artilharia. Suas laterais possuíam 406 milímetros de espessura e era fechada por anteparas transversais de mesma espessura na proa e na popa. A casamata superior protegia os canhões de 152 milímetros e todas as suas laterais tinham 127 milímetros de espessura. As placas de blindagem das torres tinham 406 milímetros, enquanto as laterais da torre de comando tinham 305 milímetros. O convés blindado tinha 51 milímetros sobre a casamata inferior, mas aumentava para 64 milímetros para além do cinturão principal até a proa e a popa.

História
O Navarin foi nomeado em homenagem à Batalha de Navarino, sendo encomendado em 24 de abril de 1889 do Novo Estaleiro do Almirantado em São Petersburgo. Sua construção começou 13 de julho de 1889 e seu batimento de quilha formal ocorreu 31 de maio de 1890, sendo lançado ao mar em 20 de outubro de 1891. Ele foi transferido para Kronstadt em 1893 com o objetivo de passar por seu processo de equipagem, porém só foi comissionado na Marinha Imperial em junho de 1896 ao custo de mais de nove milhões de rublos. A construção foi atrasada seriamente por problemas com as caldeiras e por entregas atrasadas de placas de blindagem, montagens das armas e outros componentes, mais ineficiências na própria obra. Um exemplo foi de uma companhia russa que não tinha a capacidade de produzir a blindagem para uma portinhola de canhão da espessura necessária, porém a empresa de alguma forma não se deu conta disso e precisou apressadamente encomendar o componente com uma empresa francesa.

O navio foi designado para a Frota do Báltico e iniciou em agosto de 1896 um cruzeiro pelo Mar Mediterrâneo, visitando o porto grego de Pireu em 1º de outubro. Ele e o couraçado  foram enviados para o Extremo Oriente no início de 1898, chegando em Porto Artur em 28 de março. Dois anos depois participou da supressão do Levante dos Boxers na China. O Navarin, Sissoi Veliki e vários cruzadores partiram de volta para o Mar Báltico em 25 de dezembro de 1901 e chegaram em Libau no início de maio de 1902. A embarcação foi passar por reformas em setembro, porém isto foi interrompido em fevereiro de 1904 pelo início da Guerra Russo-Japonesa. O Navarin recebeu telêmetros Barr & Stroud de 1,4 metros, miras telescópicas e um equipamento de rádio Telefunken. Seu armamento leve foi aumentado pela adição de quatro canhões de 75 milímetros no lugar de quatro canhões de 47 milímetros no topo da superestrutura; duas destas armas removidas foram transferidas para o topo das torres de artilharia.

O Navarin foi designado para a 2ª Esquadra do Pacífico e esta partiu para Porto Artur de Libau em 15 de outubro de 1904, estando sob o comando do vice-almirante Zinovi Rozhestvenski. As embarcações pararam em Tânger no Marrocos no dia 28, com Rozhestvenski dividindo suas forças. Ele mandou que seus navios mais antigos, incluindo o Navarin, seguissem pelo Mediterrâneo e atravessem o Canal de Suez com o objetivo de se reencontrarem com o resto da força em Madagascar. Essa força que tinha o Navarin ficou sob o comando do contra-almirante Dmitri von Fölkersahm e partiu na mesma noite, chegando na Baía de Suda em Creta uma semana depois e então em Porto Said no Egito após mais duas semanas. As duas forças se reencontraram na ilha Nosy Be em 9 de janeiro de 1905, onde permaneceram por mais dois meses enquanto Rozhestvenski finalizava acordos de suprimentos. A esquadra seguiu para a Baía Cam Ranh na Indochina em 16 de março, chegando quase um mês depois para esperarem os navios obsoletos da 3ª Esquadra do Pacífico, comandada pelo contra-almirante Nikolai Nebogatov. Estes chegaram em 9 de maio e a força combinada seguiu para Vladivostok.

Rozhestvenski reorganizou suas embarcações em três divisões: a primeira consistia dos quatro novos couraçados da Classe Borodino e era comandada por ele mesmo, a segunda tinha o Navarin mais os couraçados  e Sissoi Veliki e o cruzador blindado Admiral Nakhimov sob o comando de Fölkersahm, enquanto a terceira ficou com os navios de Nebogatov. Fölkersam morreu de câncer em 26 de maio e Rozhestvenski decidiu não informar o resto da frota para manter a moral alta. O capitão Vladimir Ber do Oslyabya se tornou o novo comandante da segunda divisão, já Nebogatov ficou sem saber que tinha se tornado o segundo em comando da 2ª Esquadra do Pacífico.

Os japoneses emboscaram os russos em 27 de maio na Batalha de Tsushima. Pouco se sabe das ações do Navarin porque pouquíssimos tripulantes sobreviveram e a visibilidade foi ruim durante a maior parte da batalha. O navio aparentemente não participou muito da primeira parte do confronto, porém foi seriamente danificado mais adiante no dia quando era a antepenúltima embarcação da linha de batalha russa. Ele foi atingido quatro vezes na linha d'água, causando grandes inundações na popa. Seu tombadilho estava submerso até a altura da torre de artilharia às 21h00min e o Navarin foi forçado a parar a fim de realizar reparos. Por volta do mesmo momento foi atacado por barcos torpedeiros japoneses que possivelmente o acertaram com um ou dois torpedos. O couraçado conseguiu voltar a seguir em frente e danificou um dos barcos torpedeiros seriamente o suficiente para que este afundasse algum tempo depois. O Navarin foi atacado pela Quarta Divisão de Contratorpedeiros japonesa às 2h00min já do dia 28, que lançaram seis cordas de minas na sua frente. Estas consistiam em quatro minas conectadas com cabos, assim acertar qualquer parte dos cabos iria atrair as minas para o navio. Duas dessas minas bateram no Navarin e ele emborcou e afundou rapidamente. Aproximadamente setenta marinheiros conseguiram abandonar o navio antes dele afundar, porém apenas três sobreviveram quando foram encontrados dezesseis horas depois. Um foi resgatado por um barco torpedeiro japonês e os outros dois por um navio mercante britânico. O restante de sua tripulação morreu. Os sobreviventes afirmaram que os barcos torpedeiros japoneses abriram fogo contra eles quando clamaram por ajuda.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Navios de 1891
Navios construídos na Rússia
Couraçados da Marinha Imperial Russa
Couraçados da Rússia na Guerra Russo-Japonesa
Naufrágios da Guerra Russo-Japonesa

Navarin (couraçado)


Ål, Norveç'in Buskerud eyâletinin bir şehridir.

İsim
Ål'un Norse formu Áll'dır. Áll su yolu anlamına gelmektedir. 1921 yılına kadar şehrin adı Aal olarak yazılıyordu.

Norveç'teki şehirler

Ål


Aechmea mutica é uma espécie de  planta do gênero Aechmea e da família Bromeliaceae. Esta espécie é endêmica do Estado do Espírito Santo no leste do Brasil.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1955 por Lyman Bradford Smith.

Forma de vida
É uma espécie epífita, terrícola e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.

A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Descrição
Brácteas florais largo-ovadas, acuminadas, mucronadas, rosadas.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Faria, A.P.G.; Romanini, R.P.; Koch, A.K.; Sousa, G.M.; Sousa, L.O.F.; Wanderley, M.G.L. 2020. Aechmea  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Aechmea mutica no projeto Flora e Funga do Brasil

mutica
Plantas descritas em 1955
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Aechmea mutica


Armona bezeichnet

mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:
 Armona (Kalifornien), im Kings County
 Armona (Tennessee), im Blount County

eine portugiesische Insel:
 Ilha da Armona mit dem Hauptort Armona (Portugal)

einen Fluss:
 Armona (Fluss), ein rechter Nebenflüsse des Šventoji (Neris)

Armona


La selección de fútbol de Venezuela es uno de los nueve equipos participantes en la Clasificación de Conmebol para la Copa Mundial de Fútbol de 2014, eliminatorias que se llevaron a cabo entre el 7 de octubre de 2011 y 15 de octubre de 2013. El seleccionado venezolano disputó su vigésima segunda eliminatoria y la vigésima consecutiva, habiendo obtenido el octavo lugar en 2006 y 2010.

Resumen
En octubre, tras la Copa América 2011, comenzó la Clasificación de Conmebol para la Copa Mundial de Fútbol de 2014. A diferencias de otras ediciones Venezuela llegaría a las eliminatorias tras haber logrado una excelente participación en la Copa América 2011, por lo cual la prensa destacó que sería un equipo a tener en cuenta en estas eliminatorias.

Como viene siendo costumbre desde las Eliminatorias al Mundial de Fútbol de 2002,  enfrentaría en las dos primeras fechas de la eliminatoria a las selecciones de  y . Para estas dos primeras fechas el seleccionador nacional César Farías realizó dos convocatorias.

En su primera salida La Vinotinto debutaría frente a  el 7 de octubre en el Estadio Atahualpa de Quito, partido que fue disputado por el equipo alternativo de . El resultado quedó 2:0 en contra, el cual que pudo haber sido más abultado de no ser por la poca efectividad del conjunto tricolor. El 11 de octubre en el Estadio José Antonio Anzoátegui de Puerto La Cruz  jugaría con su once de lujo ante una  que venía de ganarle 4:1 a . Todos los pronósticos iban en contra de , debido a qué nunca le habían ganado ni conseguido puntos ante la Albiceleste. Contra todo pronóstico,  venció a  1:0 con gol de Fernando Amorebieta en el minuto 61' tras un tiro de esquina ejecutado por Juan Arango.

En la tercera fecha de las eliminatorias Venezuela enfrentaría como visitante a  en el Estadio Metropolitano Roberto Meléndez de la ciudad de Barranquilla. Ilusionados de una victoria colombiana hecha por el primer gol de Freddy Guarín al minuto 11', los contundentes ataques del combinado cafetero y la fuerte lluvia que azotó el terreno, los venezolanos no cedieron en sus pretensiones dándose al ataque acosando al portero rival David Ospina, quién se lució como héroe tras desviar un tiro libre ejecutado por Juan Arango. El gol del empate llegaría en las botas del recién ingresado Frank Feltscher al minuto 79' tras un despiste del defensor colombiano Luis Amaranto Perea.

En la cuarta fecha de las eliminatorias Venezuela enfrentaría como local a  en el Polideportivo de Pueblo Nuevo de la ciudad de San Cristóbal. El fuerte aguacero que azotó durante todo el partido no impidió que los locales sentenciaran el encuentro con el gol de la victoria cuando el defensa central Oswaldo Vizcarrondo se elevó, con su especialidad, para cabecear un tiro de esquina ejecutado por Julio Álvarez y mandarla al fondo de la red al minuto 26'. El triunfo sirvió para que  alcanzara siete unidades en sólo cuatro fechas, logrando ese registro por primera vez en la historia de la selección. Con este resultado  se ubicaría en la cima de la clasificación junto a  y  ambas con siete puntos, quedando  como tercera en la tabla por la diferencia de goles.

En la quinta fecha de las eliminatorias, a Venezuela se enfrentaría a , en un partido que se disputaría como visitante en el Estadio Centenario de Montevideo. La Vinotinto fue predominada en el primer tiempo por una fuerte , que se ordenó bien tanto en defensa como en ataque. Se irían al entretiempo con un 1:0 a favor de Uruguay, con un gol de Diego Forlán. El segundo tiempo,  reaccionó y tomó más ofensiva frente a la selección uruguaya. Las entradas de Nicolás Fedor y Yohandry Orozco le dieron un mayor poderío ofensivo a Venezuela. En el minuto 83', un centro en el área sería cabeceado por José Salomón Rondón para poner el empate definitivo de 1:1, en un muy disputado partido.

En la sexta fecha la selección volvería a casa para enfrentarse a  en el estadio José Antonio Anzoátegui de la ciudad de Puerto La Cruz. Los locales comenzarían a llegar al área rival desde los primeros minutos, sin embargo, a los 10 minutos del partido,  comenzó a apretar la salida de los locales. Tres minutos después Grenddy Perozo envió el balón al fondo de la portería chilena, aunque finalmente siendo invalidado por un fuera de lugar. En los minutos finales del partido, Matías Fernández recibió un balón dentro del área, se sacó la marca de los defensores y superó por bajo al portero Renny Vega para adelantar a  en el marcador. En el descuento los chilenos conseguirían ampliar la ventaja a los 91' con un tanto de Charles Aránguiz. La victoria le permitió a  sumar doce unidades para ubicarse en el primer lugar de la clasificación, mientras que Venezuela bajo al quinto puesto con ocho unidades.

En la séptima fecha la selección venezolana como visitante enfrentaría a  en el estadio Nacional del Perú. Venezuela tomaría ventaja en los últimos minutos del primer tiempo con un gol de tiro libre de Juan Arango, pero al comienzo del segundo tiempo un par de goles de Jefferson Farfán le darían la ventaja a la oncena peruana. Más tarde, Gabriel Cichero cometería una falta que ocasionaría su expulsión del encuentro y dejaría a Venezuela con 10 jugadores sentenciando así la derrota. En la octava y última fecha para Venezuela en lo que va de la primera vuelta de la ronda de clasificación, la selección enfrentaría a  en el estadio Defensores del Chaco. El comienzo de este partido sería muy reñido, destacando la participación de Daniel Hernández Santos quien estaba en su debut en eliminatorias, parando en par de ocasiones lo que eran claras ocasiones de gol. A los 45' caería el primer gol de Venezuela de las botas de José Salomón Rondón, quien también marcaría el segundo tanto de la oncena venezolana a los 60', sentenciando así la victoria por primera vez en la historia de Venezuela como visitante en Paraguay, y totalizando 11 puntos en la primera vuelta del pre mundial, superando la mayor cantidad de puntos que se habían conseguido en una primera vuelta y ubicándose sexta en la tabla de clasificación.

Mientras se jugaba la novena jornada, Venezuela aprovechaba su descanso para concentrar en Maturín con 26 jugadores. Para la décima fecha, La vinotinto le tocaba enfrentar a la Selección de fútbol de Ecuador en el Estadio Olímpico José Antonio Anzoátegui. La selección tricolor se encontraba entre los primeros clasificados, sin embargo, en condición de visitante solo había logrado 1 punto. La selección venezolana, tuvo que afrontar las bajas de César González, Oswaldo Vizcarrondo, Tomás Rincón y Luis Manuel Seijas con jugadores como Grenddy Perozo y futbolistas del medio local como Edgar Pérez Greco y Evelio Hernández, quienes tuvieron una mala participación para los aficionados. Recién empezado el encuentro, Venezuela se adelanta en el marcador por medio de un disparo de larga distancia de Juan Arango en el minuto 5. Posterior a esta acción, hubo dos ocasiones por parte del combinado local que no pudo cosechar. En el minuto 23, la selección ecuatoriana consigue el empate cuando Segundo Alejandro Castillo logra colocar el balón en la esquina inferior derecha del arco después del despeje en un tiro de esquina. Tras el gol, el encuentro se volvió monótono con pocas ocasiones para los dos conjuntos. Terminado el encuentro, Venezuela acaba en la cuarta posición gracias a las derrotas de sus contrincantes, Chile y Uruguay.

En la 11° fecha,  visitaba a la líder , condición en la que Venezuela jamás ha podido sumar, ni siquiera un punto en toda la historia. En el partido, Venezuela jamás fue a presionar a , la cual domino todo el partido para finalizar venciendo 3:0, con un doblete de Gonzalo Higuaín y un gol de Lionel Messi. Al final del partido, fue criticado el arbitraje de Victor Carrillo, al cobrar un polémico penal y un gol en posición adelantada de Gonzalo Higuaín.

En la siguiente fecha,  superó por 1:0 a  y se mantuvo en el quinto lugar de la clasificación, tras aprovechar la derrota de Uruguay por 0:2 contra Chile. Venezuela anotó el único tanto gracias al delantero Salomón Rondón.

El 7 de junio de 2013, Venezuela desaprovechó una buena oportunidad de ganar fuera de casa por segunda vez al conceder un empate 1:1 en las postrimerías del partido ante  en La Paz. Cuatro días más tarde, la Vinotinto perdió 0:1 ante  en Puerto Ordaz, un encuentro clave al tratarse de un rival directo por la 5° plaza que otorga una repesca ante el quinto de la zona asiática (). La situación no mejoró en la 15° fecha, al ser vapuleada por  en Santiago 3:0 aunque el colegiado anuló incomprensiblemente un gol válido de Salomón Rondón. Sin embargo Venezuela volvió a la senda del triunfo a costa de  al derrotarlo el 10 de septiembre en Puerto La Cruz 3:2, poniéndose a tres puntos del 5° lugar aunque con un solo partido por disputar a falta de dos fechas del final de las eliminatorias. El 11 de octubre de 2013 Venezuela puso punto final a su campaña eliminatoria al conceder un empate 1:1 ante su similar de , resultado que certifica su eliminación matemática del Mundial de Brasil 2014 al finalizar en 6° lugar de la tabla clasificatoria, siendo así la vez más cercana que tuvo la vinotinto de clasificar a la Copa Mundial de Fútbol por primera vez en su historia.

Tabla de posiciones

{| width=100%
|width=55%|
{| border="1" style="background: #F5FAFF; border: gray solid 1px; border-collapse: collapse;" align=center
|-
|bgcolor=#D0E7FF style="width: 23px;"|
| bgcolor="#ffffff" align="left" | <small>En zona de clasificación directa para el Mundial 2014.
|-
|bgcolor=#C8FFC8 style="width: 23px;"|
| bgcolor="#ffffff" align="left" | <small>En zona de repesca para clasificar al Mundial 2014 frente a su similar de AFC.
|-
|bgcolor=#f5faff style="width: 23px;"|
| bgcolor="#ffffff" align="left" | En zona de eliminación.
|}
|

|}

 Evolución de posiciones

 Partidos
 Primera vuelta
{{partidos
|deporte    = fútbol
|local      = Ecuador
|paíslocal  = Ecuador
|resultado  = 2:0 '(2:0)
|visita     = Venezuela
|paísvisita = Venezuela
|fecha      = 7 de octubre de 2011, 16:05 (UTC-5)
|estadio    = Estadio Olímpico Atahualpa
|ciudad     = Quito
|refe       = Enrique Osses (Chile)
|asistencia = 32.278
|goleslocal = J. Ayoví Benítez
|reporte    = http://es.fifa.com/worldcup/preliminaries/southamerica/matches/round=258419/match=300170246/report.html
|color = P
}}

 Jugadores
 <small>Jugadores convocados para el partido de Venezuela frente a , el 11 de octubre de 2013.

  = Capitán.

Últimos convocados

</center>
Notas
 LES Jugador removido por lesión.
 REM Jugador removido por decisión técnica.
 AMO Jugador removido por amonestación

Goleadores

Sancionados
Los siguientes jugadores han sido amonestados, o suspendidos por uno o más partidos tras ser expulsados por doble amarilla o por roja directa, o por acumulación de tarjetas:

Referencias

Véase también
 Selección de fútbol de Venezuela
 Clasificación de Conmebol para la Copa Mundial de Fútbol de 2014
 Copa Mundial de Fútbol de 2014

Venezuela
2014
Fútbol en Venezuela en 2011
Fútbol en Venezuela en 2012
Fútbol en Venezuela en 2013

Venezuela en la clasificación de Conmebol para la Copa Mundial de Fútbol de 2014


Vuelta a Andalucía 2019 var den 65. udgave af det spanske landevejscykelløb i regionen Andalusien. Løbet foregik i perioden 20. til 24. februar 2019. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2019 og var i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev danske Jakob Fuglsang fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Jakob Fuglsang kørte for
Jonas Vingegaard kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

Vuelta a Andalucía
UCI Europe Tour 2019

Vuelta a Andalucía 2019


ولبة، وهي مدينة بجنوب غربي إسبانيا.

 مقاطعة ولبة، وهي مقاطعة بجنوب غربي إسبانيا.
 وادي ولبة، وهو وادٍ مغمور بجنوب غربي إسبانيا.

ولبة (توضيح)


Ensemble La Fenice is a period wind band based in the town of Auxerre in the Burgundy region of France.

Founded in 1990 by the cornett player Jean Tubéry, the ensemble specializes in music of the Baroque era played on period instruments.

External links
La Fenice Ensemble home page

French orchestras
Chamber orchestras
Musical groups established in 1990
1990 establishments in France
Musical groups from Bourgogne-Franche-Comté

Ensemble La Fenice


الصحافة المستقلة أو الخاصة هي الصحافة التي لا تنتمى إلى اى اتجاه سياسى معين أو تتبنى ايدولوجيه بعينها ,ولا تعبر عن أحد الاحزاب السياسية ,وانما تفسح المجال على صفحاتها لكافه الاراء والاتجاهات السياسية والمذاهب الفكرية والاجتماعية, ويطلق عليها أحيانا الصحف الخاصة، وهى صحف يغلب عليها اصلا طابع صحافه الخبر, إلى جانب عرض الاراء السياسية المختلفة والاهتمام بابراز رأى محايد يعبر عن موقفها الذي تعتنقه.

اقرأ أيضا
 وسائل إعلام مستقلة
صحافة
أخلاقيات الصحافة
 ديموقراطية حديثة
قانون اعلام
 جون بتلر ييتس

صحافة

صحافة مستقلة


Folgend die Ergebnisse und Platzierungen bei den Commonwealth Games 1978 im Dameneinzel im Badminton.

Ergebnisse

Endstand

Weblinks
 Medaillengewinner der Commonwealth Games

1978
Badminton
Badminton 1978
Badmintonwettbewerb in Edmonton
Frauenbadmintonwettbewerb

Commonwealth Games 1978/Badminton (Dameneinzel)


බොහෝ ලෙසින් පීඒඑස්ඕකේ () යන සංකේත නාමයෙන් හැඳින්වෙන , පෑන්හෙලනික් සමාජවාදී ව්‍යාපාරය () යනු, ග්‍රීසියේ සමාජ-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී  දේශපාලන පක්ෂයකි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී පක්ෂයක් ලෙසින්, 1974 සැප්තැම්බර් 3 දිනදී, අන්ද්‍රෙයාස් පපන්ද්‍රොයෝ විසින් එය ආරම්භ කරන ලදි. 1981 ව්‍යවස්ථාදායක මැතිවරණයෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, හෙලනික පාර්ලිමේන්තුවෙහි බහුතරයක් දිනාගත් ග්‍රීසියේ පළමු මධ්‍ය-වාමාංශික පක්ෂය බවට පීඒඑස්ඕකේ පත් විය .

ආශ්‍රිත

 දිමිත්‍රීස් මිකලපූලෝස්, ග්‍රීස් අන්ඩර් සෝෂලිෂම් තුල, "පීඒඑස්ඕකේ ඇන්ඩ් ද ඊස්ටර්න් බ්ලොක්", නිව් රොෂේල්, නිව්යෝර්ක්: ඕර්ෆියස් පබ්ලිෂිං ඉන්කෝපරේටඩ්, 1988, පිටු. 339–337. ISBN 0-89241-460-X

පෑන්හෙලනික් සමාජවාදී ව්‍යාපාරය


Kontemplation er en dansk eksperimentalfilm fra 1992 instrueret af Lars Johansson efter eget manuskript.

Handling
En mand opholder sig alene i et sommerhus. Landskab og hav ophæver den lineære tidsfornemmelse - rummet mellem bevidst og ubevidst udvides.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Kontemplation (eksperimentalfilm)