În Evul mediu, cuvântul latin advocatus (în engleză advocate, în franceză avoué, în germană Vogt) era un termen general care se referea la orice persoană numită (ad-vocatus) să o apere pe alta, cum ar fi un jurist sau un advocatus ecclesiae, de obicei, un nobil desemnat să apere interesele unei anumite biserici.

Advocatus, ca termen ce desemnează un membru al unei instanțe de drept, apare pentru prima dată în secolele al XII-lea și al XIII-lea, concomitent cu redescoperirea dreptului Roman.

Advocatus ecclesiae
Termenul de advocatus ecclesiae, tradus mot-a-mot "avocat al bisericii", reprezintă denumirea latină pentru persoanele care aveau datoria, în diferite circumstanțe, de a reprezenta o anumită biserică sau mănăstire, și de a le apăra drepturile în confruntările cu alte grupări. Acești avocați aveau ca scop principal reprezentarea clienților în fața instanțelor laice. Jurisdicția civilă se aplica în cazul bisericii sau a mănăstirilor, însă în cazul unui atac efectiv, acești avocați erau dispuși să le apere cu propriile forțe. În cele din urmă, era de datoria lor să scoată oamenii la luptă în numele bisericii sau al mănăstirii și de a-i comanda pe timp de război. În schimbul acestor servicii, avocatul primea un anumit venit de la biserică, bunuri sau servicii, pe care le putea cere, sau asupra cărora avea drept de sechestru.

Astfel de avocați sunt recunoscuți încă din vremea romanilor. În urma Sinodului de la Cartagina, din 401, s-a stabilit prin decret că împăratul, în colaborare cu episcopii, ar trebui să numească apărătorii bisericii.  În plus, există dovezi care atestă existența acestor defensores ecclesiæ în Italia, la sfârșitul secolului al V-lea. Astfel, Papa Grigorie I a restrâns numărul de membri ai clerului. Intra în atribuțiile acestora să îi protejeze pe cei săraci și să apere atât drepturile, cât și bunurile bisericii.

În Imperiul Franc, sub Dinastia Merovingiană, acești reprezentanți ai bisericilor apar ca agentes, defensores și advocati.

Sub dominația Carolingiană, îndatoririle avocaților bisericii s-au extins și au fost definite în conformitate cu principiile de guvernare care au funcționat în timpul domniei lui Carol cel Mare. Din acel moment, termenul advocatus ecclesiæ a căpătat caracter medieval. Conform Capitularului, clerul superior ar trebui să aibă avocați: "în numele onoarei bisericilor și a respectului față de preoție" (pro ecclesiastico honore, et pro sacerdotum reverentia). Carol cel mare, care a obligat episcopii, abații și starețele să aibă avocați, le-a poruncit totodată să-și aleagă cu grijă persoanele care urmează să le apere interesele. Astfel, reprezntanții clerului trebuiau să fie în primul rând bărbați,să aibă un nivel ridicat de educație,să dețină cunoștințe solide din domeniul juridic și totodată să dețină proprietăți (Grafschaft). În concluzie, bisericile mănăstirile și alte instituții de acest fel și-au ales avocații conform criteriilor mai sus menționate.

În  timpul Carolingienilor era obligatoriu ca episcopii, stareții și starețele să numească astfel de funcționari în fiecare zonă unde aveau  proprietăți. Funcția nu era ereditară, avocatul era ales fie doar de stareț, fie de  către stareț și episcop cu aprobarea  contelui. Aceleași cauze care au condus la dezvoltarea  sistemului feudal au avut impact și asupra avocatului. În momente de cumpănă, bisericile și mănăstirile nu aveau nevoie de avocat ca protector înarmat, ci aveau nevoie de el în calitate de reprezentant legal. Astfel, acesta trebuia  să le apere drepturile, dar totodată să-și îndeplinească și obligațiile față de stat, precum colectarea taxelor și impozitelor pe timp de război. În acest fel a apărut o nouă clasă de avocați, al căror salariu consta într-o subvenție de pământ, denumită popular feudă, care la fel ca alte feude, a devenit ereditară odată cu începutul secolului al XI-lea.

În timpul lui Carol cel Mare, intra în atribuțiile regelui să numească avocații, dar între timp acest drept a fost câștigat de mai multe instituții ecleziastice. La început, funcția nu era ereditară și nu era menținută pe viață; însă în perioada post-carolingiană, aceasta a devenit ereditară și era deținută de nobilii puternici, care se străduiau în mod constant să-și extindă puterea prin intermediul bisericii sau al mănăstirilor. Decretele conciliare au fost adoptate încă din secolul al IX-lea pentru a proteja instituțiile ecleziastice împotriva pretențiilor excesive ale avocaților lor, care într-adevăr deveniseră în multe privințe o povară grea pentru cler. În aparență, avocații păreau să apere interesele bisericii, însă acesta a fost doar un pretext pentru a pune stăpânire pe bunurile sale, pentru a o jefui, și a-și însuși zeciuielile( arhaism folosit pentru taxe și impozite) și alte venituri. În plus, s-au pus în calea celor ce doreau cu adevărat să o protejeze.

Cum această funcție oferea atât de multe avantaje, a devenit în scurt timp una foarte vânată. Pretențiile excesive ale avocaților au dat naștere multor dispute între ei și instituțiile ecleziastice. Episcopii și stareții, care se considerau abuzați de către avocații lor, au făcut apel la Sfântul Împărat Roman și la Papă cerând protecție. În secolul al XII-lea, Roma a emis avertismente serioase pentru a  restrânge puterea avocaților, amenințându-i cu sancțiuni grave din partea clerului. Totuși, aceste abuzuri nu au fost pe deplin stopate. Uneori chiar împărații și prinții exercitau funcția de avocat în colaborare cu avocați adjuncți.

În Franța
În Franța, avocații, cunoscuți sub numele de avoués, erau de două tipuri. Prima categorie includea marii baroni pentru care avocatura era mai degrabă bază a poziției în societate decât o sursă de venit, cu toate că erau remunerați de biserică pentru protecția pe care le-o ofereau. Un exemplu îl reprezintă ducele din Normandia care a fost avocat pentru aproape toate mănăstirile din ducat. Cea de-a doua categorie era reperezentată de burghezie, pentru care această funcție era ereditară și care reprezenta adesea singura sursă de venit. Avocatul unei mănăstiri din această clasă era ales de episcop. Rolul său era, în general, să reprezinte starețul în calitatea sa de domn feudal, să acționeze ca reprezentant al său în instanțele superioare, să exercite dreptatea seculară în numele clientului său în curtea abatativă și să-i conducă pe supuși în luptă.

În secolele al X-lea și al XI-lea advocatus ecclesiae mai era cunoscut și sub denumirea de custos sau adjutator . La început, numai ducii și conții erau numiți advocati, dar spre sfârșitul secolului al XI-lea această denumire era atribuită și simplilor curteni. De obicei călugării își consultau avocatul înainte să aleagă un stareț nou, iar părerea acestora conta în procesul de selecție  Atunci când un nobil ctitorea sau restaura o mănăstire, devenea, de obicei, avocatul acesteia. Situația s-a schimbat însă în secolul al XII-lea: funcția de avocat a intrat în declin ca rezultat al reformelor gregoriene. De exemplu, Ordinul Cistercian (ordin călugăresc catolic) nu a acceptat niciodată avocați din rândul mirenilor.

În Țările de Jos

 Advocatus a jucat un rol mai important în politica feudală a Imperiului și a Țărilor de Jos decât în Franța, unde atribuțiile sale, rezumate la apărarea intereselor instituțiilol religioase, s-au extins începând cu secolul al XIII-lea. Acest lucru s-a datorat creșterii puterii centrale și a eficienței administrației regale. De fapt, ei renunțaseră de mult la valorile ce defineau profesia de advocatus, mai ales după ce au început să fie remunerați prin feud. Acest lucru i-a  făcut să profite de poziția lor pentru a-i jefui și intimida pe cei pe care se presupunea că trebuiau să-i apere. Consemnările din epoca Medievală sunt pline de plângeri trimise de stareți, plângeri legate de uzurpări, abuzuri și acte de violență comise de avocați.

În Țările de Jos (la fel ca în Germania) advocati erau desemnați de către stăpân sau de către împărat, să ia locul executorului judecătoresc (olandeză schout, germană Belding) sau de a-l asista pe oficial în materie de Drept.

În Anglia
În Anglia, cuvântul advocatus nu a fost niciodată folosit pentru a se face referire strict la reprezentantul legal unui stareț; În unele dintre cele mai mari mănăstiri acești "advocati" erau de fapt niște comisari a căror funcție se transmitea ereditar  și care nu se deosebeau de avocații de rând,având aceleași drepturi și privilegii. În schimb, cuvântul advocatus sau, mai frecvent, avowee era folosit în mod constant în Anglia pentru a desemna patronul unui beneficiu ecleziastic, al cărui drept unic era acela de a prezenta un paroh episcopului pentru instituție. În acest fel, dreptul ereditar de prezentare a unui beneficiu a ajuns să fie numit în limba engleză avocat (din latinescul advocatio).

Termenul Vogtei din germană

În Germania, titlul de Vogt (advocatus sau "advocate") nu  a fost acordat numai avocaților bisericilor și mănăstirilor, ci, încă de la începutul Evului Mediu, acesta a fost atribuit și funcționarilor numiți de către Sfântul Împărat Roman să administreze terenuri direct sub stăpânirea sa, spre deosebire de domeniile conților care deveniseră moștenitorii ereditari ai Imperiului. Biroul sau teritoriul unui Vogt se numea Vogtei. Terenul administrat de către un Vogt  putea fi, de asemenea, cunoscut ca un Vogtland (terra advocatorum), un nume care se mai folosește și astăzi pentru o regiune, Vogtland, care se învecinează cu principatele  Reuss și porțiuni adiacente ale Saxoniei, Prusia și Bavaria. Funcția de avocat tindea să devină ereditară iar adesea însuși împăratul se intitula Vogt.

Vezi și

 Vidame

Note

Lectură suplimentară

 Charles West, "Semnificația  Avocatului Carolingian", Medievală Timpurie Europa, 17 (2009), pp.  186-206
Titluri ecleziastice
Feudalism
Cuvinte și expresii în limba latină

Advocatus


Parkiralište (američki engl. parking lot, brit. engl. car park) je otvoreno područje namijenjeno isključivo parkiranju prometala, skup parkirališnih mjesta na nekom prostoru.

Javna parkirališta najčešće se nalaze ispred trgovačkih centara i športskih borilišta (stadiona, dvorana...), dok se u privatna parkirališta ubrajaju sva ona namijenjena smještanju vozila određenih vlasnika. Nalaze se ispred kulturnih i političkih ustanova, stambenih zgrada ili u gradovima kao parkirališna područja (parking-zone) u kojima se parkiranje vozila naplaćuje po satu. U oblike privatnih parkirališta ubrajaju se dvorišta i kućne i javne garaže.

Parkirališni prostori označeni su posebnim prometnim znakom, najčešće plavim kvadratom s bijelim velikim tiskanim slovom P.

Pojam parkirališta ne treba miješati s parkiranjem (parkingom) kao činom smještanja vozila (prometala) u mirovanje.

Izvori

Cestovni promet

Parkiralište


Der Große Preis von Ungarn 2012 (offiziell Formula 1 Eni Magyar Nagydíj 2012) fand am 29. Juli auf dem Hungaroring in Mogyoród statt und war das elfte Rennen der Formel-1-Weltmeisterschaft 2012.

Berichte

Hintergrund
Nach dem Großen Preis von Deutschland führte Fernando Alonso in der Fahrerwertung mit 34 Punkten vor Mark Webber und 44 Punkten vor Sebastian Vettel. In der Konstrukteurswertung führte Red Bull-Renault mit 53 Punkten vor Ferrari und mit 70 Punkten vor McLaren-Mercedes.

Beim Großen Preis von Ungarn stellte Pirelli den Fahrern die Reifenmischungen P Zero Medium (weiß) und P Zero Soft (gelb), sowie für nasse Bedingungen Cinturato Intermediates (grün) und Cinturato Full-Wets (blau) zur Verfügung.

Mit Michael Schumacher (viermal), Jenson Button, Lewis Hamilton (jeweils zweimal), Alonso, Kimi Räikkönen, Heikki Kovalainen und Webber (jeweils einmal) traten sieben ehemalige Sieger zu diesem Grand Prix an.

Als Rennkommissare fungierten Gerd Ennser (DEU), Lajos Herczeg (HUN), Radovan Novak (CZE) und Danny Sullivan (USA).

Training
Im ersten freien Training fuhr Hamilton die Bestzeit vor seinem Teamkollegen Button und Alonso. In diesem Training übernahm Jules Bianchi den Force India von Nico Hülkenberg, Valtteri Bottas den Williams von Bruno Senna und Dani Clos den HRT von Narain Karthikeyan.

Im zweiten freien Training fing es während des Trainings an zu regnen. Dabei verlor Schumacher die Kontrolle übers ein Fahrzeug und demolierte die Frontpartie seines Autos bei einem Unfall. Hamilton war erneut der schnellste Pilot. Räikkönen wurde Zweiter, Senna Dritter.

Im dritten freien Training fuhr Webber auf trockener Strecke die schnellste Zeit vor Hamilton und Vettel.

Qualifying
Im ersten Abschnitt des Qualifyings fuhr Hamilton die Bestzeit. Die HRT-, Marussia- und Caterham-Piloten sowie Daniel Ricciardo schieden aus. Im zweiten Abschnitt blieb Hamilton an der Spitze. Die Piloten auf den Plätzen zwei bis zehn lagen innerhalb von etwa dreizehntel Sekunden. Die Mercedes- und Sauber-Piloten sowie Jean-Éric Vergne, Paul di Resta und Webber schieden aus. Im finalen Abschnitt erzielte Hamilton erneut die schnellste Runde und erhielt damit die Pole-Position vor Romain Grosjean und Vettel.

Rennen
Der Start zum Großen Preis von Ungarn musste zunächst abgebrochen werden und eine weitere Einführungsrunde durchgeführt werden. Der Grund für den Startabbruch war, dass Schumacher die falsche Startposition eingenommen hatte. Anstatt auf die 17. Position zu fahren, fuhr Schumacher auf die 19. Position. Er stellte darauf seinen Motor ab, da er dachte, dass für diesen Fall eine fünfminütige Unterbrechung vorgesehen sei. Diese Regelung galt allerdings nur bis 2006. Schumacher wurde in die Boxengasse geschoben und nahm das Rennen von dort auf.

Beim Start kam Hamilton gut los und behielt die Führung ungefährdet. Grosjean wurde von Vettel angegriffen und behauptete seine Position. Vettel verlor dabei Schwung. Dies ermöglichte Button, in der zweiten Kurve außen an Vettel vorbei auf die dritte Position zu fahren. Auch dahinter gab es Verschiebungen. Alonso ging an Räikkönen vorbei auf den fünften Platz. In der Anfangsphase ging Schumacher zum Reifenwechsel an die Box. Allerdings fuhr er zu schnell und erhielt umgehend eine Durchfahrtsstrafe. In der Anfangsphase versuchten die Piloten, ihre Reifen zu schonen.

An der Spitze setzten sich Hamilton und Grosjean ab. Grosjean hatte wenige Sekunden Rückstand auf Hamilton. Button geriet auf dem dritten Platz unter Druck von Vettel. In der 15. Runde war Button der erste Pilot aus der Spitzengruppe, der an die Box ging. Er wechselte von den weicheren auf die härtere Reifenmischung. Drei Runden später folgen Vettel und Alonso. Während Alonso ebenfalls auf die härteren Reifen wechselte, blieb Vettel auf der weicheren Mischung. Button blieb vor Vettel, Alonso fiel hinter Sergio Pérez, der noch nicht gestoppt hatte, zurück und war daher nicht in der Lage, den Vorteil der frischen Reifen zu nutzen. Hamilton ging vor Grosjean an die Box und ging, nachdem der zwischenzeitlich Führende Räikkönen gestoppt hatte, erneut in Führung. Hamilton wechselte auf die härtere Mischung, die Lotus-Piloten blieben auf der weicheren Reifenmischung. Räikkönen ging durch den Stopp an Alonso vorbei.

Grosjean, der durch einen nicht optimalen Boxenstopp einige Sekunden auf Hamilton verloren hatte, machte den Rückstand schließlich wieder weg und sein Abstand auf Hamilton schwankte um eine Sekunde. In der 34. Runde ging Button erneut an die Box. Er wechselte auf die weichere Reifenmischung. Fünf Runden später ging Vettel an Button, der hinter Senna zurückgefallen war, vorbei. Kurz danach absolvierten auch Grosjean und Hamilton ihren zweiten Stopp. Vettel, Grosjean und Button fuhren nun auf der härteren Reifenmischung. Grosjean fiel zunächst hinter Alonso zurück. Alonso und Räikkönen blieben von der Spitzengruppe länger auf der Strecke und nahmen auch die härtere Reifenmischung mit. Während Alonso keine Plätze gutmachte, übernahm Räikkönen, der einen guten zweiten Stint gefahren war, nach einem engen Zweikampf mit Grosjean den zweiten Platz hinter Hamilton. Zwar verbremste sich Räikkönen, da er aber auf der Innenbahn war und Grosjean die Auslaufzone zum Ausweichen nutzte, blieb er vor Grosjean.

Im Mittelfeld gab es ein Duell zwischen Pastor Maldonado und di Resta. Maldonado fuhr innen in eine Rechtskurve herein und drängte di Resta mit einer Berührung in die Auslaufzone. Die Rennleitung belegte Maldonado daraufhin mit einer Durchfahrtsstrafe für das Verursachen einer Kollision.

Räikkönen holte den Rückstand auf Hamilton auf und lag schließlich bis zum Ende des Rennens in etwa eine Sekunde hinter Hamilton. Einen Überholversuch unternahm er jedoch nicht, da er dafür nie nah genug an seinem Gegner herankam. Vettel und Button gingen noch einmal an die Box. Button wechselte auf die härtere, Vettel auf die weichere Reifenmischung. Button fiel hinter Alonso zurück; Vettel kam direkt vor Alonso zurück auf die Strecke und behielt seine Position, war aber auf frischeren Reifen. Er machte bis zum Rennende den Rückstand auf Grosjean wieder vollständig weg, zu einem Überholversuch kam es aber nicht mehr.

Vor dem Ende des Rennens fielen Schumacher und Karthikeyan aus. Schumacher gab mit einem technischen Defekt an der Box auf, Karthikeyan stellte sein Auto mit einem Bruch der Lenkung ab. Dieser Defekt kündigte sich über einige Runden an, indem das Auto leicht nach rechts zog.

Hamilton gewann schließlich das Rennen vor den Lotus-Piloten Räikkönen und Grosjean. Vettel wurde Vierter vor Alonso und Button. Die weiteren Punkte gingen an Senna, Webber, Felipe Massa und Nico Rosberg. Hamilton gewann den 19. Grand-Prix seiner Formel-1-Karriere.

In der Weltmeisterschaft vergrößerte Alonso den Abstand auf den zweitplatzierten Webber. Vettel, Hamilton und Räikkönen auf den Plätzen dahinter holten auf. Bei den Konstrukteuren blieb Red Bull in Führung. Ferrari fiel vom zweiten auf den vierten Platz zurück. McLaren war vor Lotus neu auf dem zweiten Platz.

Bis zum nächsten Rennen, dem Großen Preis von Belgien, gab es ein fünfwöchige Sommerpause.

Meldeliste

Anmerkungen

Klassifikationen

Qualifying

Anmerkungen

Rennen

Anmerkungen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten zehn des Rennens bekamen 25, 18, 15, 12, 10, 8, 6, 4, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Einzelnachweise

2012
Ungarn
Sportveranstaltung in Mogyoród
Hungaroring

Großer Preis von Ungarn 2012


Philip John Bainbrigge, né en 1817 et mort en 1881, est un officier, artiste et arpenteur dans l'armée britannique. Son père, Philip Bainbrigge, un vétéran de la guerre d'Espagne, avait également été artiste et arpenteur.

Il s'est inscrit au Collège militaire royal en 1830, où il a appris la peinture militaire et l'arpentage militaire.

Dans sa thèse de doctorat, Kamille Parkinson a écrit que Bainbrigge était reconnu comme peignant dans la « tradition pittoresque » et était considéré comme un membre du « Groupe de 1838 ».

Selon Christie's, Bibliothèque et Archives Canada possède une grande collection de ses croquis canadiens.

Références

Liens externes

Naissance en 1817
Peintre britannique du XIXe siècle
Décès en 1881
Décès à Londres

Philip John Bainbrigge


Sword Art Online (Japoneză: ソードアート・オンライン, Sōdo Āto Onrain) este un light novel japonez apărut în 2009, scris de Reki Kawahara și ilustrată de Abec. Scena are loc în viitorul apropriat și se concentrează pe diverse lumi virtuale sub forma unor jocuri MMORPG.

Romanele au început să fie publicate de ASCII Media Works' și Dengeki Bunko în 10 aprilie 2009, cu o serie de spin-off în octombrie 2012. După această serie au fost publicate opt manga de ASCII Media Works' și Kadokawa .

Subiect
În anul 2022 vine lansat un joc de Realitate Virtuală Online (VRMMORPG) numit Sword Art Online. Un joc în care jucătorii își controlează avatarele cu propriile lor corpuri folosind o piesă de tehnologie numită Nerve Gear. După ce jocul vine lansat publicului, jucătorii descoperă că nu se pot deconecta. Creatorul jocului, Akihiko Kayaba, îi informeaza că nu pot scăpa până nu ajung la al 100-lea etaj al Aincrad-ului(un castel zburător în care vine ambientat jocul) și îl înving pe ultimul Boss. În plus, dacă aceștia mor în joc, mor și în viața reală. Provocarea de a-și salva viața lui și prietenilor săi, terminând jocul, a lui Kirito(Kirigaya Kazuto), începe acum.

Seriale Anime
Seriale de televiziune din 2012

Sword Art Online


The Aerial Experiment Association (AEA) was a Canadian-American aeronautical research group formed on 30 September 1907, under the leadership of Dr. Alexander Graham Bell.

The AEA produced several different aircraft in quick succession, with each member acting as principal designer for at least one. The group introduced key technical innovations, notably wingtip ailerons and the tricycle landing gear.

According to Bell, the AEA was a "co-operative scientific association, not for gain but for the love of the art and doing what we can to help one another." Although the association had no significant commercial impact, one of its members, Glenn Curtiss, later established a commercial venture that would ultimately become the Curtiss Aeroplane and Motor Company.  The AEA was disbanded on 31 March 1909.

Origins

The AEA came into being when John Alexander Douglas McCurdy and his friend Frederick W. "Casey" Baldwin, two recent engineering graduates of the University of Toronto, decided to spend the summer in Baddeck, Nova Scotia. McCurdy had grown up there, and his father was the personal secretary of Bell. He had grown up close to the Bell family and was well received in their home. One day, as the three sat with Bell discussing the problems of aviation, Mabel Bell, Alexander's wife, suggested they create a formal research group to exploit their collective ideas. Being independently wealthy, she provided a total of US$35,000 (equivalent to $ in ) to finance the Association, with $20,000 made available immediately by the sale of property.

Curtiss, the American motorcycle designer and manufacturer and a recognized expert on gasoline engines, was recruited as a member of the association, and his associate Augustus Post assisted as representative from the Aero Club of America. Curtiss had visited the Wright brothers to discuss aeronautical engineering and offered them use of a 50 hp engine. Wilbur cordially declined, saying that a motor of their own development met their power needs, unaware that the AEA was about to become a serious competitor in powered flight. Bell wrote to U.S. President Theodore Roosevelt to have an interested young officer who had volunteered his help, U.S. Army Lieutenant Thomas Selfridge, officially detailed to Baddeck. Selfridge was assigned to the Aeronautical Division, U.S. Signal Corps on 3 August 1907, two days after its formation, and was sent to Nova Scotia. A year later, on 17 September 1908, while riding as a passenger with Orville Wright on a demonstration flight for the U.S. Army, he became the first person killed in an aircraft accident.

First experiments
In 1898, Bell experimented with man-lifting tetrahedral kites and wings constructed of multiple compound tetrahedral kites covered in maroon silk. The tetrahedral wings were named Cygnet I, II and III, and were flown both uncrewed and crewed (Cygnet I crashed during a flight carrying Selfridge) in the period from 1907 to 1912. Some of Bell's kites are on display at the Alexander Graham Bell National Historic Site.

Later AEA designs

The AEA's work progressed to heavier-than-air machines, applying their knowledge of kites to gliders. The AEA collaboration led to very public success. Casey Baldwin became the first Canadian and first British subject pilot on 12 March 1908 flight of Red Wing.

Its successor, White Wing, also of 1908, was the first airplane to have Bell's ailerons. The following design, the June Bug, also of 1908 and piloted by Curtiss, won the Scientific American Trophy by making the first official one-kilometer flight in North America, although the Wrights had already accomplished this in 1904.

Their fourth flying machine, the Silver Dart, also constructed in 1908, made the first controlled powered flight in Canada on 23 February 1909 when it was flown off the ice of Bras d'Or Lake near Baddeck by McCurdy, who had been one of its designers. On 10 March 1909, McCurdy set a record when he flew the Silver Dart on a circular course over a distance of more than , a feat that the Wrights had already accomplished in 1905. The Association made the first passenger flight in Canada on 2 August, also in the Silver Dart.

Much development also took place in Hammondsport, New York, where in 1908 pioneering experimentation was done on seaplane carried out by Curtiss. In France Henri Fabre successfully flew the first powered seaplane in history, the Fabre Hydravion, in March 1910.

Organization's dissolution

Bell's organization was established with a fixed term mandate, which was extended to March 31, 1909, by joint agreement of all its members, with Mrs. Bell contributing an additional $10,000 of financing. After Lt. Selfridge's death in September 1908, McCurdy became the organization's secretary and Bell's cousin, Charles J. Bell, became the Association's legal trustee.  In March 1909, strained relations arose between Curtiss and the Association's other members. A request for him to attend the association's meeting and resolve the issue went unanswered.

It was also in March that Curtiss abruptly announced a new commercial venture—in partnership with Augustus Moore Herring and backed by wealthy members of the Aero Club of America—called the Herring-Curtiss Company.  This new development, plus the fact that it effectively displaced the AEA's headquarters at Curtiss' own facility in Hammondsport, resulted in the AEA's mandate expiring without further extension on March 31.

Aircraft designed and constructed

 AEA Glider (1907), biplane hang glider based on the designs and data shared by Octave Chanute
 Aerodrome No. 1 Red Wing  (1908), Selfridge design, single-seat powered biplane
 Aerodrome No. 2 White Wing  (1908), Baldwin design, single-seat powered biplane
 Aerodrome No. 3 June Bug  (1908), Curtiss design, single-seat powered biplane
 Aerodrome No. 3A Loon (1908), June Bug modified as a floatplane
 Aerodrome No. 4 Silver Dart (1909), McCurdy design, powered biplane
 Aerodrome No. 5 Cygnet II & Cygnet III  (1909), Bell design, single-seat powered aircraft with unorthodox wing
 Bell Oionus I (1910), tetrahedral triplane built after the AEA had disbanded, constructed at Baddeck Kite House, Nova Scotia, and Bell's final aviation pursuit.

See also
 1911 in aviation

References

Notes

Citations

Bibliography

 Casey, Louis S. Curtiss, The Hammondsport Era, 1907-1915, New York: Crown Publishers, 1981, pp. 12–15, , .
 Milberry, Larry. Aviation in Canada. Toronto: McGraw-Hill Ryerson, 1979. .
 Milberry, Larry. Aviation in Canada: The Pioneer Decades, Vol. 1. Toronto: CANAV Books, 2008. .
 Phillips, Allan. Into the 20th Century: 1900/1910 (Canada's Illustrated Heritage). Toronto: Natural Science of Canada Limited, 1977. .
 Toward, Lilias M. Mabel Bell: Alexander's Silent Partner. Toronto: Methuen, 1984. .

Further reading
 Parkin, John H. Bell and Baldwin: Their Development of Aerodromes and Hydrodromes at Baddeck, Nova Scotia. Toronto: University of Toronto Press, 1964.

External links

 A Most Noble Experiment
 The Aerial Experiment Association

1907 establishments in Canada
Aviation in Canada
Victoria County, Nova Scotia
Alexander Graham Bell
Aviation history of Canada

Aerial Experiment Association


Alpski dvornik (planinski dvornik, lat. Koenigia alpina, sin. Polygonum alpinum), biljna vrsta iz porodice dvornikovki. Alpski dvornik nekada je pripisivan rodu dvornika (Polygonum), pa mu je odatle i ostalo ime, a danas u rod Koenigia.

Raširena je po Europi (uključujući i Hrvatsku) i Aziji.

Sinonimi
 Aconogonon alpinum (All.) Schur
 Aconogonon alpinum var. elephantinum Stepanov
 Aconogonon diffusum (Willd. ex Spreng.) N.N. Tzvel.
 Aconogonon dshawachischwilii (Charkev.) Holub
 Aconogonon dshawachischwilii (Charkev.) Sojak
 Aconogonon jeholense (Kitagawa) Hara
 Aconogonon polymorphum Nakai
 Gononcus undulatus (Murr.) Raf.
 Persicaria alpina (All.) H. Gross
 Persicaria dshawachischwilii (Kharkev.) Cubey
 Pleuropteropyrum alpinum (All.) Kitag.
 Pleuropteropyrum japonicum (Maxim.) Nakai
 Pleuropteropyrum jeholense Kitagawa
 Pleuropteropyrum undulatum (Murr.) A. Löve & D. Löve
 Polygonum acidum Pall.
 Polygonum alpinum All.
 Polygonum ciliatum Willd. ex Spreng.
 Polygonum diffusum Willd. ex Spreng.
 Polygonum divaricatum Vill.
 Polygonum dshawachischwilii Charkev.
 Polygonum jeholense (Kitag.) Baranov & Skvortsov ex S.X. Li & Y.L. Chang
 Polygonum latifolium Kotschy ex Boiss.
 Polygonum ochreatum Willd. ex Meisn.
 Polygonum polymorphum Ledeb.
 Polygonum polymorphum var. japonicum Maxim.
 Polygonum polymorphum var. lapathifolium Maxim.
 Polygonum sibiricum L. fil.
 Polygonum undulatum Murr.
 Polygonum weyrichii var. alpinum (All.) Maxim. ex Franch. & Sav.

Vanjske poveznice

Izvori

Persicarieae
Flora Europe
Flora Azije

Alpski dvornik


NGC 5944 est une lointaine galaxie spirale située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5944 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1887.

Groupe compact de Hickson 76

NGC 5944 fait partie du groupe compact de Hickson 76 (HCG 76B). Ce groupe de galaxies comprend sept membres. Les six autres galaxies du groupe sont NGC 5941 (HCG 76B), NGC 5942 (HCG 76C), PGC 55316 (HCG 76D), PGC 55325 (HCG 76E), PGC 55313 (HCG 76F) et PGC 55307 (HCG 76G).

Il n'y avait que cinq galaxies dans la publication originale de l'astronome britanico-canadien Paul Hickson. Les galaxies HCG 76F et HCG 76G ont été ajoutées au groupe en 2009 par Reiner Vogel.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5944 sur le site du professeur C. Seligman

5944
Constellation du Serpent
Galaxie spirale
Galaxie découverte en 1887
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5944


යේ හේ මොහාබ්බතයින්(සිංහල: මේ ආදරයයි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය ඇරඹි ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවකි. 2013 දෙසැම්බර් 3 දින විකාශය ඇරඹි මෙය සඳුදා සිට ඉරිදා දක්වා සවස සහ රාත්‍රියේ ප.ව. 07:30ට සහ ප.ව. 11ට විකාශය වේ. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ල්දදේ බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් වෙනුවෙන් ඒක්තා කපූර් විසිනි. මෙම කතාමාලාව අර්ධ වශයෙන් මංජු කපූර්ගේ නවකථාවක් වන කස්ටඩි නවකථාව පාදක කරගනිමින් නිර්මාණය වූවකි. දිල්ලිය පසුබිම්ව නිර්මාණය වූ මෙම කතාමාලාව තුළින් දෙමළ ජාතික කාන්තාවක වන වෛද්‍ය ඉෂිතා අයියර් සහ පන්ජාබි ජාතිකයකු වන රමන්කුමාර් භල්ලාගේ ප්‍රේම කථාව නිරූපණය වේ. ඉෂිතා වඳ තැනැත්තියක වන අතර, සිය දික්කසාද වූ පියා සමග වෙසෙන රමන්ගේ දියණිය වන රුහි ඇයට ප්‍රිය කරයි. රමන්ගේ හිටපු බිරිඳ වන ෂගුන්, රමන් සමග විවාහයෙන් ඇගේ පුත්‍රයා වන ආදිත්‍ය සමග සිය පෙම්වතා වන අශෝක් ඛන්නා සමග දිවි ගෙවයි. නොයෙකුත් සිදුවීම් සිදු වන අතර, රමන් සහ ඉෂිතා විවාහ වෙයි. විකාශය වන කාලය තුළ යහපත් ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර සහ ඉහළ ඇගයුම් හිමිකරගත් මෙම කතාමාලාව මේ වන විට ඉන්දියානු රූපවාහිනියේ ඉහළම වැඩසටහන් අතුරින් එකක් ලෙස රැඳී සිටියි. 2016 අප්‍රේල් මස සිට මෙම කතාමාලාව අවුරුදු 7ක් ඉදිරියට කථාව නිරූපණය කරයි. මේ වන විට, මෙම කතාමාලාව සම්මාන 49ක් හිමි කරගැනීමට සමත්ව සිටියි.

කථා පුවත
මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව මගින් දෙමළ ජාතික කාන්තාවක වන ඉෂිතා අයියර් සහ පන්ජාබි පාතිකයකු වන රමන් භල්ලාගේ ප්‍රේම අන්දරය නිරූපණය වේ. ඉෂිතා වඳ තැනැත්තියකි. සිය දික්කසාද වූ පියා සමග සිටින රමන්ගේ දියණිය වන රුහි ඉෂිතා වෙත සමීප වන්නේ හැඟීම්බර අයුරෙනි. මේ අතර රමන්ගේ හිටපු බිරිඳ වන ෂගුන් අරෝරා ඇගේ පෙම්වතා වන රමන්ගේ හිටපු ප්‍රධානියා මෙන් ව්‍යාපාරික සතුරා ද වූ අශෝක් ඛන්නා සමග දිවි ගෙවයි. ඇය රමන්ට දාව උපන් ඇගේ පුත්‍රයා වූ ආදිත්‍ය (ආදි) ද තමන් සමීපයේ තබා ගනියි. භල්ලා පවුල සහ අයියර් පවුල අසල්වැසියෝ වෙති. නොයෙකුත් සිදුවීම් මධ්‍යයේ රුහිගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ සිතා රමන් සහ ඉෂිතා විවාහ වෙති ක්‍රමයෙන් ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන ඔවුහු ප්‍රීතිමත් දිවියක් ගත කරති.

මේ අතර ෂගුන්, ඉෂිතා සහ රමන්ගේ විවාහ දිවියට බාධා සිදු කරයි. ෂගුන්ට අශෝක් සමග විවාහ වීමට අවශ්‍ය වන අතර, ඉෂිතාගේ සොහොයුරිය වන මිහිකා, ෂගුන්ගේ සොහොයුරා වන මිහිර් සමග විවාහ වීමට අදහස් කරයි. මිහිර් රමන්හට සිය සොහොයුරකුට මෙන් සලකයි. අශෝක් මිහිකාට හිරිහැර කිරීමට උත්සාහ දරයි. ෂගුන් සහ අශෝක්ගේ විවාහය අවලංගු කෙරේ. අශෝක් මිහිකාට තර්ජන එල්ල කරන අතර, මිහිර්ව බේරාගැනීම සඳහා ඇය අශෝක් හා විවාහ වෙයි. මඳ කලකින් රමන්ගේ පුත් ආදිත්‍ය (ආදි) සහ ෂගුන් යළි ඔවුන් වෙත පැමිණෙන අතර, ඔවුන් සමග ජීවත් වේ. ආදි යොදාගෙන ෂගුන් ඉෂිතා සහ රමන්ගේ විවාහය අවුල් කිරීමට උත්සාහ දැරුව ද, එය අසාර්ථක වේ. ඉෂිතා රමන්ගේ සොහොයුරිය වන රින්කි හට මිහිර්ව විවාහ කර දෙන්නට උත්සාහ ගනියි. ශගුන් භල්ලා නිවස හැර යයි. අශෝක් සමග විවාහය පසුපස ඇති සැබෑ හේතුව පැහැදිළි කරන මිහිකා අශෝක්ව දික්කසාද කරයි. රමන්ගේ සොහොයුරා වන රොමි ගැබිනියක වන සරිකා සමග විවාහ වෙයි. මුලින් රොමි ඇයව අත්හැර සිටිය ද, සිය පුත්‍රයා වන රෝහිත් වෙනුවෙන් ඔහු ඇයව පිළිගනියි. ඉෂිතා සමග මුලින් විවාහ ගිවිසගෙන සිටි සුබ්‍රමනියම් චන්ද්‍රන්/ සුබ්බු කථාවට පිවිසෙයි. පලිගැනීමක් ලෙස ඉෂිතා සහ රමන් අතර ගැටලු ඇති කිරීමට සුබ්බු උත්සාහ දරයි. නමුත් පසුව වැරදි වැටහීම් පහ වී සත්‍යය හෙළි වේ. ෂගුන් ද නැවත යහපත් තත්ත්වයට පත්ව ඇති අතර, සැමදෙනාම සතුටින් ජීවිතය ගත කරති...

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත

 දිව්‍යාංකා ත්‍රිපති, වෛද්‍ය ඉෂිතා එන් කුමාර් භල්ලා ලෙස (විවාහයට පෙර: ඉෂිතා විශ්වනාත් අයියර්) : වන්දිතා-මිහිකා යන අයගේ සොහොයුරියයි. මාධවි සහ විශ්වනාත් යන අයගේ දියණියයි. රමන්ගේ බිරිඳයි. රුහි, ආදි සහ පිහුගේ මවයි (2013-) ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය
 කරන් පටෙල්, රමන් කුමාර් ඕම්ප්‍රකාශ් භල්ලා ලෙස: රොමි, සිම්රන් සහ රින්කිගේ සොහොයුරායි. සන්තෝශ් සහ ඕම්ප්‍රකාශ්ගේ පුත්‍රයායි. ඉෂිතාගේ සැමියායි. රුහි, ආදි, පිහු යන අයගේ පියායි. (2013-) ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය
 ඇනිටා හසනන්දනි, ෂගුන් අභිමන්යු රාඝව් ලෙස: පූර්ණිමා ප්‍රකාශ්ගේ දියණියයි. මිහිර්ගේ සොයුරියයි. රමන්ගේ හිටපු බිරියයි. රුහි සහ ආදිගේ මවයි. පිහුගේ හදාගත් මවයි. අශෝක් සහ මනෝජ් යන අයගේ කලින් පෙම්වතියයි. මනිගේ බිරියයි. (2013-) ප්‍රධාන එදිරිවාදිනියයි
 ආදිති භාටියා, රුහි රමන් කුමාර් භල්ලා ලෙස: රමන් සහ ඉෂිකාගේ දියණියයි. ආදි සහ පිහුගේ සොහොයුරියයි (2016-) සමාන්තර ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයකි
 රුහනිකා ධවාන්, පිහු රමන් කුමාර් භල්ලා / හිටපු රුහි රමන් කුමාර් භල්ලා ලෙස : රමන් හ ඉෂිතාගේ දියණියයි, ආදි සහ රුහිගේ සොයුරියයි (2013-) සමාන්තර ප්‍රධාන චරිතයකි
 අභිෂේක් වර්මා, ආදිත්‍ය රමන් කුමාර් භල්ලා (ආදි) ලෙස : රමන් සහ ඉෂිතාගේ පුත්‍රයායි. රුහි සහ පිහුගේ සහෝදරයායි. ආලියාගේ පෙම්වතායි. (2016-) සමාන්තර පිරිමි ප්‍රධාන චරිතයකි.
 ක්‍රිෂ්ණා මුඛර්ජී, ආලියා ලෙස : ඉෂිතාගේ හදාගත් දියණියයි. අභිමන්යුගේ ලේලියයි. ආදිත්‍ය පෙම්වතියයි
 සිද් මක්කාර්, විද්‍යුත් සහායි ලෙස (ඉෂිතාගේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ මිතුරෙකි)

සහාය චරිත

ෂිරීන් මිර්සා, සිම්රන් ඕම්ප්‍රකාශ් භල්ලා/ මුලින් සිම්රන් පර්මීත් ඛුරානා (සිම්මි) ලෙස : රමන්-රොමි-රින්කිගේ සොහොයුරියයි. සන්තෝෂි සහ ඕම්ප්‍රකාශ්ගේ දියණියයි. පර්මීත්ගේ හිටපු බිරියයි. සුබ්‍රමනිය්මගේ හිටපු පෙම්වතියයි. අනන්‍යාගේ මවයි (2013-)
 විවේක් දාහියා, ඒ. සී. පී. අභිෂේක් සිං ලෙස : රමන්-ඉෂිතාගේ මිතුරෙකි. සරිකාගේ සොහොයුරායි (2015-)
 රාජ් සිං අරෝරා, මිහිර් අරෝරා ලෙස: පූර්ණිමා ප්‍රකාශ්ගේ පුත්‍රයායි. ෂගුන්ගේසොහොයුරායි. මිහිකාගේ හිටපු පෙම්වතායි. රින්කිගේ සැමියායි (2013-)
 අවන්තිකා හුන්දාල්, මිහිකා රොමේෂ් භල්ලා ලෙස : ඉෂිතා සහ වන්දිතාගේ සොයුරියයි. මාධවිගේ ලේලියයි. මිහිර්ගේ හිටපු පෙම්වතියයි. අශෝක්ගේ හිටපු බිරියයි. රොමිගේ දෙවන බිරිඳයි (2016-)
 ආලි ගෝනි, රොමේෂ් ඕම්ප්‍රකාශ් භල්ලා (රොමි) ලෙස : රමන්, සිම්රන්, රිනකි යන අයගේ සොහොයුරායි. සන්තෝෂි සහ ඕම්ප්‍රකාශ්ගේ පුත්‍රයායි. සරිකාගේ හිටපු සැමියායි. මිහිකාගේ සැමියායි (2013-)
 සුමීත් සච්දේව්, අභිමන්යු ආඝව් (මානි) ලෙස: ඉෂිතාගේ මිතුරෙකි. ෂගුන්ගේ සැමියායිත ආලියාගේ මාමායි. (2014, 2016-)
 සංග්‍රාම් සිං, අශෝක් ඛන්නා ලෙස: රම්නගේ ව්‍යාපාර සතුරා/තරගකරුවායි. ෂගුන්ගේ හිටපු පෙම්වතායි. මිහිකාගේ හිටපු සැමියායි (2013-) ප්‍රධාන පිරිමි එදිරිවාදී චරිතය
 පවිත්‍රා පුනියා, අධිනීතිඥ නිධි ඡබ්‍රා ලෙස: ඉෂිතාලේ ව්‍යාජ නීතිඥයායි. රමන්ගේ හිටපු පෙම්වතියයි. රුහිගේ කළමනාකාරිණියයි. (2016-) සමාන්තර කාන්තා අදිරිවාදී චරිතයකි
 පංකජ් භාටියා, බාල චන්ද්‍රන් ලෙස : දේව්‍යානිගේ පුත්‍රයායිත වන්දිතාගේ සැමියායි. ශ්‍රවන් සහ ක්ෂිතිජගේ පියායි (2013-)
 ශ්‍රැති බාප්නා, වන්දිතා බාල චන්ද්‍රන් ලෙස : ඉෂිතා සහ මිහිකාගේ සොහොයුරියයි. බාලාගේ බිරියයි. ශ්‍රවන් සහ ක්ෂිතිජගේ මවයි (2013-)
 මිහිර් අරෝරා, ශ්‍රවන් බාල චන්ද්‍රන් ලෙස : බාලා සහ වන්දුගේ පුත්‍රයායි. ක්ෂිතිජගේ සහෝදරයායි (2016-)
 කාව්‍යා රම්නානි, අනන්‍යා පර්මීත් ඛුරානා ලෙස : සිම්රන් සහ පර්මීත්ගේ දියණියයි (2016-)
 කෞෂාල් කපූර්, ඕම්ප්‍රකාශ් භල්ලා ලෙස : සන්තෝෂිගේ සැමියායි. රමන්, රෝමි, සිම්රන්, රින්කි යන අයගේ පියායි, ආදි, රුහි, පිහු සහ අනන්‍යාගේ සීයායි (2013-)
 ෂාහ්නාස් රිස්වාන්, සන්තෝෂි ඕම්ප්‍රකාශ් භල්ලා (තෝෂි) ලෙස : ඕම්ප්‍රකාශ්ගේ බිරියයි. රමන්, රොමි, සිම්රන් සහ රින්කිගේ මවයි. ආදි, රුහි, පිහු, අනන්‍යා යන අයගේ මිත්තණියයි (2013-)
 අභය් භාර්ගව, විශ්වනාදන් අයියර් ලෙස : මාධවිගේ සැමියායි. ඉෂිතා, වන්දිතා යන අයගේ පියායි. ආදි, රුහි, පිහු, ශ්‍රවන්, ක්ෂිතිජ යන අයගේ මුත්තණුවන් ය (2013-)
 නීනා කුල්කර්ණි, මාධවි විශ්වනාදන් අයියර් ලෙස : විශ්වනාදන්ගේ බිරියයි. ඉෂිතා, වන්දිතා යන අයගේ මවයි. ආදි, රුහි, පිහු, ශ්‍රවනන් සහ ක්ෂිතිජගේ මිත්තණියයි. (2013-)
 ස්වාති කපූර්, සචි ලෙස : රොමි සහ ඉෂිතාගේ ගුරුතුමියයි (2016-)
 කිරාන් භාර්ගව, ශෝභනා වෙන්කටේෂ් ලෙස : අභිමන්යු රාඝව්ගේ සොයුරියගේ නැන්දණියයි. ආලියා සහ විහ්වාන්ගේ මිත්තණිය (දාදි) ද වේ.

හිටපු චරිත
 මිහිකා වර්මා, මිහිකා අයියර් ලෙස : ඉෂිතා සහ වන්දිතා සොහොයුරියයි. මාධවිගේ ලේලියයි. මිහිර්ගේ හිටපු පෙම්වතියයි. අශෝක්ගේ හිටපු බිරියයි (2013-2016) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 භානුජීත් සුදාන්/අමිත් ටන්ඩන්, වෛද්‍ය. සුබ්‍රමනියම් චන්ද්‍රන් ලෙස : දේව්‍යානිගේ පුත්‍රයායි. ඉෂිතාගේ හිටපු පෙම්වතායි. සිම්රන්ගේ හිටපු පෙම්වතායි. බාලාගේ සොහොයුරායි. ලක්ෂ්මිගේ සැමියායි (2013, 2015) (හැරගිය)
 ෂහීනා සුර්වේ, ලක්ෂ්මි සුබ්‍රමනියම් චන්ද්‍රන් ලෙස : සුබ්‍රමනියම්ගේ බිරියයි (2015) (මියගිය)
 අංජු මහේන්දෘ, සුජාතා කුමාර් ලෙස : ලක්ෂ්මිගේ මවයි (2015) (හැරගිය)
 ගෞතම් අහුජා, ළමා ආදිත්‍ය රමන් කුමාර් භල්ලා (ආදි) ලෙස : රමන් හා ඉෂිතාගේ පුත්‍රයායි. රුහි, පිහු ගේ සොහොයුරායි. (2014-2016) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 භවේශ් ජයිස්වාල්, ළමා ශ්‍රවන් බාල චන්ද්‍රන් ලෙස : වන්දු සහ බාලාගේ පුත්‍රයායි. ක්ෂිතිජගේ සොහොයුරායි (2013-2016) (ප්‍රතිස්ථාපිත)
 ස්වීටි වාලියා, පම්මි මෙහ්රා ලෙස : සන්තෝෂිගේ මිතුරියකි (2013-2016) (හැරගිය)
 විනීත් කුමාර්, සුරාජ් කුමාර් ඛන්නා ලෙස : අශෝක්ගේ සොහොයුරායි (2013-2016) හිටපු ප්‍රධාන පිරිමි එදිරිවාදී චරිතයයි (හැරගිය)
 රේෂා කොන්කර්, රින්කි මිහිර් අරෝරා ලෙස : සන්තෝෂි සහ ඕම්ප්‍රකාශ්ගේ දියණියයි, රොමි, රමන් සහ සිම්රන්ගේ සොයුරියයි. නිඛිගේ හිටපු පෙම්වතියයි. මිහිර්ගේ බිරියයි (2014-2015) (මියගිය)
 මනෝජ් චන්දිලා, මනෝජ් පෝල් මහතා ලෙස : ඉෂිතාගේ වෛද්‍යවරයායි. ෂගුන්ගේ හිටපු පෙම්වතෙකි. (2015-2016) (හැරගිය)
 නීල් මොත්වානි, නීල් පතාක් ලෙස : රමන්ගේ නීතිඥයා සහ මිතුරායි. ත්‍රිෂාගේ සැමියායි. (2014-2016) (හැරගිය)
 ගරිමා ජායින්, ත්‍රිෂා නීල් පතාක් ලෙස : රජීව්ගේ සොහොයුරායි. නීල්ලේ බිරියයි (2014) (පසුබිම් රංගනය)
 දීප් ජායිත්ලි, ප්‍රතීක් ලෙස : ඉෂිතාගේ හිටපු පෙම්වතෙකි (2013-2014) (පසුබිම් චරිතය)
 සරිකා දිලන්, සරිකා රොමේෂ් භල්ලා ලෙස : අභිෂේක්ගේ සොයුරියයි. රොමිගේ හිටපු බිරියයි. (2014-2016) හිටපු ප්‍රධාන එදිරිවාදී කාන්තා චරිතයයි (හැරගිය)
 අංජලි උජ්වානි, දේව්‍යානි චන්ද්‍රන් ලෙස : බාලා සහ සුබ්‍රමනියම්ගේ මවයි. (2013-2016) හිටපු එදිරිවාදිනියකි (හැරගිය)
 අනුරාග් ෂර්මා, පර්මීත් ඛන්නා ලෙස : සිම්මිගේ හිටපු සැමියායි. අනන්‍යාගේ පියායි (2013-2015) හිටපු ප්‍රධාන පිරිමි එදිරිවාදී චරිතයකි (හැරගිය)
 ගෞරව් නන්දා, රජීව් ටන්ඩන් ලෙස : රමන්ගේ මිතුරෙකි (2014-2015) (හැරගිය)
 දර්ශන් පාණ්ඩ්‍යා, ප්‍රතීක් ෂර්මා ලෙස : අභිෂේක්ගේ මිතුරෙකි (2015-2016) (හැරගිය)
 අර්ෂිමා තාපර්, සංජනා ලෙස : මිහිර්ගේ ව්‍යාජ සොයුරියයි (2014) (පසුබිම් රංගනය)
 නවිනා බෝලේ, ඩිම්පල් මල්හෝත්‍රා ලෙස : නිඛිල්ගේ සොයුරියයි (2015) (පසුබිම් රංගනය)
 හර්ගුන් ග්‍රෝවර් හෝ රිබ්භු මෙහ්රා, නිඛිල් මල්හෝත්‍රා ලෙස : රින්කිගේ හිටපු පෙම්වතායි (2015) එදිරිවාදී චරිතයකි (පසුබිම් රංගනය)
 කනිෂා මල්හෝත්‍රා, ඒසීපී ශාලිනි ලෙස (2015) (හැරගිය)
 රුචිකා රාජ්පුත්, විනීගේ මව ලෙස (2015) (හැරගිය)
 අර්ෂිෆා ඛාන්, විනී ලෙස : ආදිත්‍යගේ මිතුරෙකි (2015) (හැරගිය)
 ගෝපාල් සිං, චාන්ද් මිෂ්රා ලෙස : අශෝක්ගෙන් පලිගැනීමට අවශ්‍ය වූ බස් රියැදුරා (2015) (හැරගිය)
 කරිෂ්මා ෂර්මා, රයිනා ලෙස : බාලාගේ තර්ජනකරුවායි (2014) (හැරගිය)
 අව්දීප් සිධු, අනිල් නාග්පාල් ලෙස : රමන්ගේ නීතීඥයායි (2016) (මියගිය)
 වරුන් ඛන්ඩේල්වාල්, සයුෂ් චද්දා ලෙස : අමර්නාත්ගේ සොහොයුරායි (2016) එදිරිවාදියෙකි (හැරගිය)
 ලලිත් බිෂ්ත්, අමර්නාත් චද්දා ලෙස : පල්ලවිගේ සැමියායි (2016) (මියගිය)
 ගරිමා කපූර්, පල්ලවි අමර්නාත් චද්දා ලෙස : අමර්නාත්ගේ බිරියයි. රෝහිත්ගේ මවයි (2016) (හැරගිය)
 මනිෂ් ඛන්නා, ෂ්‍යාම් රායිචන්ද් ලෙස : ෂනායාගේ පියා/ඉෂිතාගේ ව්‍යාජ පියායි (2016) (හැරගිය)
 සරීනා රෝෂන් ඛාන්, ඉස්මායිල්ගේ මව ලෙස (2016) (පසුබිම් රංගනය)

විශේෂ නිරූපණයන්
 ශ්‍රද්ධා කපූර් සහ සිද්ධාර්ත් මල්හෝත්‍රා - ඒක් විලේන් චිත්‍රපටය ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2014)
 දීපිකා පඩුකෝන් සහ අර්ජුන් කපූර් - ෆයින්ඩින්ග් ෆැනී චිත්‍රපටය ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2014)
 විද්‍යා බාලන් සහ වසුධා - හමාරි ආධුරි කහානි ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2015)
 සල්මන් ඛාන් - බජ්රංගි භායිජාන් ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2015)
 තුෂාර් කපූර් සහ අෆ්තබ් ෂිව්දාසනි - ක්‍යා කූල් හේන් හම් 3 ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2016)
 එම්රාන් හෂ්මි - අෂාර් ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2016)
 රන්බීර් කපූර් සහ අනුෂ්කා ෂර්මා - ඒ දිල් හේ මුෂ්කිල් ප්‍රවර්ධනය කරමින් (2016).
 ද්‍රාෂ්ති ධාමි - ඇගේ නව වැඩසටහන වන පර්දේස් මේන් හේ මේරා දිල් ප්‍රවර්ධනය කරමින්

ඇගයීම්

නිෂ්පාදනය

මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ඒක්තා කපූර් විසින් ඇගේ බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් යන සන්නාමය යටතේ ය. පළමුව මෙම වැඩසටහන සඳහා යොදන්නට යෝජනා වූයේ මේරා තේරා රිෂ්තා පුරානා යන නාමයයි. පසුව එය යේ හේ මොහාබ්බතයින් ලෙස වෙනස් කෙරිණි. මෙහි දිව්‍යංකා ත්‍රිපති සමග අනෙක් ප්‍රධාන චරිතය වන රමන් භල්ලාගේ චරිතය නිරූපණයට මුලින් තෝරාගැනුණේ සෙසෑන් ඛාන් (කසෞතී සින්දගී කේහි අනුරාග්ගේ චරිතය හේතුවෙන් ප්‍රකට වූ) ය. නමුත් අවසානයේ ඒ සඳහා කරන් පටෙල් තෝරා ගැනිණි. රුහි භල්ලාගේ චරිතය රඟපෑම පිණිස රුහානිකා ධවාන් තෝරා ගැනිණි. මෙහි සහායක චරිත සඳහා අවසානයේ අලි ගෝනි, ශ්‍රැති බාප්නා, නීලා කුල්කර්ණි, මිහිකා වර්මා, ෂිරීන් මිර්සා, ෂාහ්නාස් රිස්වාන්, සුමීත් සච්දේව්, අභය් භාර්ගව, පංකජ් භාටියා, ගෞතම් අහුජා ඇතුළු පිරිස තෝරාගැනිණි. මෙහි එන ඍණාත්මක චරිත නිරූපණයට ඇනිටා හසනන්දනි රෙඩ්ඩි සහ සංග්‍රාම් සිං තෝරාගැනිණි. වසර 7ක් ගතවීමෙන් පසු රුහිගේ චරිතය සඳහා ආදිති භාටියා තෝරාගැනිණි. ඉෂිතා සහ රමන්ගේ දියණිය වන පිහුගේ චරිතය ද රුහානිකා ධවාන් විසින්ම නිරූපණය කරන ලදී. වැඩුණු ආදිගේ චරිතය නිරූපණයට අභිෂේක් වර්මා යෝජනා විය. මෙහි අභිමන්යු රාඝව් (මනි) ගේ ලේලිය සහ ආදිගේ පෙම්වතිය වන ආලියාගේ චරිතයට ක්‍රිෂ්ණා මුඛර්ජී තෝරාගැනිණි.

පිළිගැනීම

2015 මාර්තු අග වන තෙක්ම එක්සත් රාජධානියේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අතුරින් ඉහළම ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතය පෙන්වීමට මෙම කතාමාලාව සමත් විය. එය 156, 500කි. 2015 මාර්තු අග වන විට දියා ඕර් බාති හම් නැමැති කතාමාලාව 173, 300ක ප්‍රේක්ෂක ප්‍රමාණයක් හිමිකරගත්තේ ය. නමුත් 2015 ඔක්තෝබර්- නොවැම්බර් වන විට, එක්සත් රාජධානිය තුළ යේ හේ මොහාබ්බතයින් කතාමාලාව 248, 300ක ප්‍රේක්ෂක ප්‍රමාණයක් හිමිකරගත්තේ ය. වසර දෙකක් පුරා විකාශය වුවද, 2016 ජනවාරි වන විට එය TRP සටහනේ තෙවන ඉහළම ඉන්දියානු රූපවාහිනී වැඩසටහන බවට පත් විය.

අනුවර්තන සහ අන්තර්ජාතික විකාශය

 දෙමළ බසින් කල්‍යාණම් මුදල් කාදල් වරෛ යනුවෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය වූ මෙය ස්ටාර් විජේ නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය විය.
 මලයාලම් බසින් ප්‍රාණයම් යනුවෙන් නම්කෙරුණු මෙය ඒෂියානෙට් නාළිකාව ඔස්සේ විකාශ්‍ය කෙරිණි.
 තෙලිඟු බසින් මානසුපලිකේ මෞනගීතම් යනුවෙන් MAA ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය විය.
 බෙංගාලි බසින් මොන් නියේ කාචකාචි යනුවෙන් නම්කෙරුණු මෙය ස්ටාර් ජල්ෂා නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වේ.
 ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහල බසින් හඬකවා මේ ආදරයයි යනුවෙන් නම් කළ මෙම කතාමාලාව සිරස ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වේ.
 කන්නඩ බසින් අවනු මාට්ටේ ශ්‍රාවනි යන නාමයෙන් මෙම කතාමාලාව ඒෂියානෙට් සුවර්ණා නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වේ.
 දකුණු අප්‍රිකාව තුළ ඉංග්‍රීසි බසින් හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව ග්ලෝ ටීවී DSTV 167 සහ ස්ටාර් ප්ලස් සවුත් ඇෆ්‍රිකා/මොරිෂස් නාළිකාවලින් විකාශය විය. එසේම මෙය MBC ඩිජිටල් 4 (මොරිෂස්) නාළිකාව ඔස්සේ ද විකාශය වේ.
 වියට්නාමය තුළ Hạnh phúc muộn màng යන තේමාව ඔස්සේ මෙය THVL නාළිකාවෙන් විකාශය වේ.
 කාම්බෝජය තුළ 2016 වර්ෂයේ SEATV ඔස්සේ මෙම කතාමාලාව විකාශය වීම ඇරඹිණි.
 ඉන්දුනීසියාව තුළ RCTI නාළිකාව ඔස්සේ 2015 ඔක්තෝබර් 19 සිට 2015 නොවැම්බර් 11 දක්වා රුහි තෙර්සයාං යන නාමයෙන් විකාශය විය. 2016 අගෝස්තු 1 දින එහි පළමු කථාංගයේ සිට ANTV නාළිකාව මගින් යළි විකාශය කරන ලද්දේ මොහාබ්බතයින් යන තේමාව ඔස්සේ ය.
 පාකිස්ථානය තුළ උර්දු 1 නාළිකාව මගින් යේ හේ මොහාබ්බතයින් යන තේමාව ඔස්සේම විකාශය කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 නිල වෙබ්අඩවිය

නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
2013 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
දිල්ලිය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
මාලා නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

යේ හේ මොහාබ්බතයින්


الـسيگا ماستر سيستم (بالإنجليزية: Sega Master System ؛ باليابانية: マスターシステム) هو جهاز كمبيوتر نظام 8 بت مُصمم لألعاب فيديو، صنع الجهاز من قبل شركة سيجا، وتم إصداره للمرة الأولى في عام 1986 من اليابان.

ملاحظات

مراجع

وصلات خارجية
 SegaMasterSystem.com - A Master System fan site.

 Master System at Sega Archives (official website by Sega of Japan) (in Japanese)
 Sega Master System at SegaFans
 Master System Museum
 Master System Console Database
 SMS Power - Unreleased games discussion/exhibition.

مشغلات سيجا
ألعاب عقد 1980
ألعاب عقد 1990
مشغلات ألعاب فيديو منزلية
الجيل الثالث من أنظمة ألعاب الفيديو
انحلالات سنة 1989
انحلالات سنة 1991
انحلالات سنة 1996 في أوروبا
ماستر سيستم
منتجات عرضت في 1985
منتجات عرضت في 1986
منتجات عرضت في 1987
منتجات عرضت في 1989

سيجا ماستر سيستم


Uxaklukka (fræðiheiti: Campanula anchusiflora) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Grikklandi.

Tilvísanir

 Myndir af Uxaklukku

Bláklukkur

Uxaklukka


Lamborghini Sesto Elemento (engl. "Sixth Element") je sportski model automobila ograničene serije koji proizvodi talijanski proizvođač automobila Lamborghini, a debitirao je na Salonu automobila u Parizu 2010. godine. Automobil je nazvan Sesto Elemento po simbolu ugljika u periodnom sustavu elemenata - šesti element, jer je većinom napravljen od ugljika.</blockquote>

Dizajn i specifikacije
Sesto Elemento opremljen je poluautomatskim mjenjačem sa šest brzina i sustavom pogona na sva četiri kotača. Pogoni ga 5,2-litreni V10 motor koji je posuđen od Gallardo Superleggere, snage 570 KS (419 kW; 562 KS) i 540 Nm ( 398 lbf⋅ft) zakretnog momenta. Šasija, karoserija, pogonska osovina i dijelovi ovjesa izrađeni su od ugljičnih vlakana, čime se ukupna masa smanjuje na 999 kg, što je usporedivo sa subkompaktnim automobilima.

Motor se hladi kroz 10 prepoznatljivih šesterokutnih otvora u poklopcu motora, a dva otvora sa strane usisavaju zrak izravno u motor. Lamborghini tvrdi da je vrijeme ubrzanja od 0 do 100 km/h 2,5 sekunde,  0–200 km/h 8,0 sekundi,  i maksimalna brzina više od 338 km/h.

Lamborghini Sesto Elemento ima omjer snage i mase od 1,75 kg po konjskoj snazi, što je trenutno najbolji omjer snage i mase postignut proizvodnim Lamborghinijevim modelom.

Unutrašnjost Sesto Elementa je općenito bez komfora kao što je klima uređaj i stereo uređaj. Sjedala su izrađena od ugljičnih vlakana i na njih je nanesena pjena. Sjedala su pričvršćena izravno na podvozje vozila, smanjujući masu i troškove proizvodnje.

Proizvodnja

Lamborghini je najavio planove za proizvodnju 20 automobila sredinom 2011. godine, s tim da će svaki automobil koštati 2,92 milijuna dolara. Svih 20 automobila već je prodano nakon potvrde proizvodnje. U to je vrijeme Sesto Elemento bio najskuplji Lamborghini ikad načinjen, sve dok Lamborghini Veneno nije izašao iz proizvodnje, s cijenom od 6,5 milijuna USD (4,162.150,00 £).

Kovani je ugljik Lamborghini izradio u suradnji s Boeingom i Sveučilištem Washington. Cijena mu je trećina cijene uobičajenih ugljičnih vlakana dok su masa i čvrstoća gotovo jednaki.

Materijal Lamborghini proizvodi sam u novoj tvornici, a cijeli proizvodni proces traje, navodno, manje od 10 minuta i uklanja potrebu za pečenjem na visokim temparaturama kao kod metode kojom su se dobivala klasična ugljična vlakna.

Izvori

https://www.jutarnji.hr/autoklub/aktualno/lamborghini-sesto-elemento-570-konjskih-snaga-po-toni-i-340-kmh/1885137/

https://www.car.info/en-se/lamborghini/sesto-elemento/specs

Sesto elemento
Športski automobili

Lamborghini Sesto Elemento


Blumea (abreviado Blumea) es una revista ilustrada con descripciones botánicas que es editada en Holanda desde el año 1934 con el nombre de Blumea; Tijdschrift voor de Systematiek en de Geografie der Planten (A Journal of Plant Taxonomy and Plant Geography). Leiden.

Lleva el nombre de Blumea en honor del naturalista y botánico alemán-neerlandés Carl Ludwig Blume.

A excepción de un breve período durante la Segunda Guerra Mundial, Blumea se ha publicado continuamente desde 1934. Trata de la taxonomía, morfología, anatomía, biogeografía y ecología de espermatofitas y criptógamas nativas del Sudeste de Asia, África subsahariana (excluida Sudáfrica ) y América del Sur. Blumea se publica tres veces al año, con cada tema de numeración en torno a las 600 páginas.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas en inglés
Revistas científicas de los Países Bajos
Publicaciones fundadas en 1934

Blumea (revista)


Uğur Hakan Polat (d. 4 Eylül 1961, İstanbul), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusudur.

1978 yılında Ankara Sanat Tiyatrosu'na katıldı. 1981'de Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'nde eğitim gördü.

16 yıldır Devlet Tiyatrosu'nda ve 30 tiyatro eserinde rol aldı. 1996 yılında İsmet Küntay Tiyatro Ödülü'nü aldı. Çevirdiği birçok sinema filminde de ödüllere layık görüldü. Bunlardan bazıları; Salkım Hanım'ın Taneleri ile Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde "En İyi Erkek Oyuncu"; Bütün Kapılar Kapalıydı sinema filmi ile 1990 yılında Ankara Film Festivali'nde "Umut Veren Oyuncu" ödülünü aldı.

Filmografi

Tiyatro oyunları
 Çehov Makinası: Matei Vișniec - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2012
 Kredi Kartı-Vak'a aaaaa!: Cüneyt Çalışkur - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2010
 Vur Yağmala Yeniden: Mark Ravenhill - Tiyatro Dot
 Sansürcü: Anthony Neilson - Tiyatro Dot
 Ben Ruhi Bey Nasılım: Edip Cansever - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2001
 Patron: Tarık Buğra - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2000
 Kuvayi Milliye: Nâzım Hikmet - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1997
 İçerdekiler: Melih Cevdet Anday - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1995
 Olmayan Kadın: Kenan Işık - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1994
 Hamlet: William Shakespeare - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1993
 Küçük Burjuvalar: Bertolt Brecht - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1993
 Oresteia: Aiskhylos - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1992
 Fırtına: William Shakespeare - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1991
 Dün Gece Yolda Giderken Çok Komik Bir Şey Oldu: Larry Gelbert / Bert Shevelove - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1991
 Ballar Balını Buldum (Yunus Emre): Nezihe Araz - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1990
 Odissinbad: Ksenya Kalogerapulu - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1989
 Altı Kişi Yazarını Arıyor: Luigi Pirandello - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1989
 Hoşu'nun Utancı: Şinasi Ekicioğlu - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1988
 Yedi Kocalı Hürmüz: Sadık Şendil - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1987
 Tohum ve Toprak: Orhan Asena - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1987
 Deli İbrahim: Turan Oflazoğlu - Adana Devlet Tiyatrosu - 1986
 Kaktüs Çiçeği: Pierre Barillet / Jean-Pierre Gredy - Adana Devlet Tiyatrosu - 1986
 Müfettiş: Nikolay Vasiliyeviç Gogol - Adana Devlet Tiyatrosu - 1986
 Akvaryum: Aldo Nicolai - Adana Devlet Tiyatrosu - 1986
 Düşüş: Nahid Sırrı Örik / Kemal Bekir - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1984
 Hikâye-i Mahmut Bedrettin: Mehmet Akan - Ankara Sanat Tiyatrosu - 1980
 Oyun Nasıl Oynanmalı: Vasıf Öngören - Ankara Sanat Tiyatrosu - 1979
 Kafatası: Nâzım Hikmet - Ankara Sanat Tiyatrosu - 1979
 Ferhat ile Şirin: Nâzım Hikmet - Ankara Sanat Tiyatrosu - 1979

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İMDb sayfası
 SinemaTürk sayfası

1961 doğumlular
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Yaşayan insanlar
Devlet tiyatroları sanatçıları

Uğur Polat


Jimena de la Frontera, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden biri olan Cádiz'a bağlı 44 belediyeden biridir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımlarına göre Jimena de la Frontera belediyesinin nüfusu 9.200 kişidir.

Cádiz belediyeleri
Beyaz köyler rotası
Campo de Gibraltar İlçesi'nin belediyeleri

Jimena de la Frontera


تفاعل الاستبدال العطري المحب للإلكترونات هو تفاعل عضوي يحث فيه استبدال لذرة (غالباً ما تكون الهيدروجين) في هيدروكربون عطري وذلك بكاشف محب للإلكترونات. من أهم تفاعلات الاستبدال العطري المحب للإلكترونات تفاعلات النترتة والهلجنة والسلفنة، بالإضافة إلى تفاعلات الألكلة مثل تفاعل فريدل-كرافتس.

أمثلة
 إن النترتة العطرية لتشكيل مركبات نترو تتم عن طريق تشكيل أيون النترونيوم من حمض النتريك وحمض الكبريتيك
 السلفنة العطرية لحلقة البنزين تجري باستخدام حمض الكبريتيك الساخن لتعطي حمض بنزين السلفونيك.
 هلجنة البنزين بالبروم أو الكلور أو اليود تعطي الأريل الموافق، بحيث يكون التفاعل محفزاً باستخدام ثلاثي هاليد الحديد الموافق.

مراجع

آليات تفاعل
تفاعلات استبدال

استبدال عطري محب للإلكترونات


Whitfield County may refer to:

Whitfield County, Georgia
USS Whitfield County (LST-1169), a 1954 United States Navy landing ship tank
Whitfield County School District, Georgia

See also
 , named after Whitfield County
 Whitfield (disambiguation)

Whitfield County


Mary Angela Docter (born February 11, 1961) is an American speed skater from Madison, Wisconsin. She competed in four Olympic Games (in 1980, 1984, 1988 and 1992), placing sixth in the 3,000 meter in 1980 and 1984.

After the 1988 Olympic Games, she admitted that she got stoned three nights during the week prior to competition. She finished 19th in the 3,000 meters and 11th in the 5,000 meters event.

According to the New York Times, after Docter qualified for the 1992 team in three speed-skating events — 1,500, 3,000 and 5,000 meters — she told the media about her drug addiction over the past 10 years, revealing its destructive nature and how she finally confronted the problem by seeking help.

Docter competed in tennis and athletics in high school, and later attended the University of Wisconsin. She is the sister of fellow Olympic athlete Sarah Docter.

References

External links

1961 births
Living people
American female speed skaters
Speed skaters at the 1980 Winter Olympics
Speed skaters at the 1984 Winter Olympics
Speed skaters at the 1988 Winter Olympics
Speed skaters at the 1992 Winter Olympics
Olympic speed skaters for the United States
Sportspeople from Madison, Wisconsin

Mary Docter


سراء هو موضع أثري في السعودية يقع في حائل يبعد مسافة 50 كم جنوب مدينة حائل عاصمة المنطقة، وهو موقع حصين موفور الماء، ومأهول تاريخياً، وتقوم عليه حاليا قرية تسمى قرية سراء ويسكنها فخذ الهمزان من قبيلة طيء، وتقع في شرقي هضبة الديرع ضمن جبال رمان الأسمر في منطقة الثنية ما بين جبلي أجا وسلمى، وهي على طريق الحجاز القديم، وحاليا على طريق الحجاز السريع، ويخترقها وادي سراء الذي تكسوه النخيل البعل، مياهها قريبة ووفيرة ولكنها هماج غير صالحة للشرب، وهي بحاجة ماسة للماء العذب.

تأثرت سلبا بنزف الهجرة الداخلية التي أفرغتها من شبابها، مما أدى إلى تناقص عدد السكان وبالتالي إلى تدني الخدمات الأساسية ؛

قد تردد اسم هذا الموقع كثيرا في الشعر الجاهلي والهلالي، (توجد به آبار وآثار من قصور وقلاع، ونقوش جبلية ثمودية ولحيانية وأسدية وطائية)

جاء ذكر سراء في الشعر الجاهلي ومن ذلك ما قاله الشاعر زهير بن أبي سلمى

دارٍ لأسماء بالغمرين ماثلةً * كالوحي ليس بها من أهلها أرمُ
و قد أراها جميعاً غير مقويةٍ * سـراء منها فـ وادي الجفر والهدم

و كانت سراء من أشهر موارد آل أسلم المحببّة لهم، وتسمّى مارد القروى والقروى ناقة لهم، وكانت أكبر بلدة قائمة يوما ما، حتى أن صاحب معجم البلدان وصفها بأنها مدينة سلمى وفيها أكثر من ثلاثمائة بئر كان منها خمسة عليها حصون حصينة لا تزال آثارها بادية للعيان.

ويقول أحد الشعراء إبان تغريبة بني هلال:

صفى جو سراء ورك وياطب إلا مطوية * العلا عليها أربع طول الليال وقوف

المراجع

قرى منطقة حائل

سراء


Pax Sinica (MÖ 206 - MS 1644) (Latince "Çin Barışı") terimi, Doğu Asya'da Çin egemenliğindeki topraklarda yaşanan barış için kullanır.

Tarihi bağlamda, terim genellikle Han Hanedanı, Tang Hanedanı, Yuan Hanedanı, Ming Hanedanı ve erken dönem Çing Hanedanı yönetimindeki dönem için kullanılır. Bu dönemler, Çin uygarlığının Doğu Asya'daki politik, ekonomik, askeri ve kültürel gücünün egemenliğinde biçimlendirilmiştir.

1990'lardan beri uluslararası İlişkiler teorisinde, Çin'in artan gücüne dayanarak, bazıları 21. yüzyılda bir Pax Sinica oluşacağına inanmaktadır.
Her halukârda, bazıları da, muhalefetin oluşacağına ve Çin'in otonom hükûmetlerine bağlı olarak Çin'in artan gücünün barıştan çok çatışmaları cesaretlendireceğine ya da Çin'in artan gücünün dünyayı hegemonya altına almaya yetmeyeceğine inanmaktadırlar.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Pax Americana
 Pax Britannica
 Pax Europeana
 Pax Mongolica
 Pax Romana
 Pax Ottomana
 Pax Hispanica
 Çin Yüzyılı

Latince politika deyişleri
Sinica

Pax Sinica


El Aeropuerto Juancho E. Yrausquin  es el único aeropuerto en la isla de Saba, que se encuentra en el Caribe. Es considerado como la pista comercialmente útil más corta en el mundo.

Información
A pesar de la reputación de ser el aeropuerto más peligroso del mundo, no han ocurrido accidentes en el aeropuerto. La reputación de riesgo del aeropuerto se debe a la posición física del aeropuerto: está rodeado por un lado de altos cerros, en el otro lado de la pista y en ambos extremos, acantilados que dan al mar. Además, la pista de aterrizaje en el aeropuerto es muy corta (396 m), lo que crea la posibilidad de que un avión podría rebasar la pista durante el aterrizaje o despegue y terminan en el mar o en los acantilados rocosos.

Aunque el aeropuerto está oficialmente marcado como cerrado al tráfico, los aviones regionales de hélice son capaces de aterrizar en este aeropuerto. Los aviones más comunes son los  Twin Otter y  BN-2 islander

El aeropuerto puede ser visto desde algunas partes de la isla de San Martín

Instalaciones

Un Jet no es capaz de aterrizar en el aeropuerto, ya que la pista es muy corta (aprox. -sab.html 1.300 pies o 396 m ). Sin embargo, aviones más pequeños ( DHC-6,  2 BN- y helicópteros) son comunes a la vista allí. Hay una pequeña rampa y terminal en el lado sur de la pista. La rampa también tiene una pista de aterrizaje designado. Las casas de las oficinas del edificio terminal para Winair, inmigración y seguridad, un departamento de bomberos con un camión de bomberos y una torre. La torre es un servicio de asesoramiento solamente, y no proporcionan un control de tráfico aéreo. El combustible de aviación no está disponible en la isla de Saba.

Imágenes

Aerolíneas y destinos

Referencias

Enlaces externos

Juancho E. Yrausquin
Edificios y estructuras de Saba
The Bottom

Aeropuerto Juancho E. Yrausquin


Iryna Bekechkina (en ), est une sociologue ukrainienne née en 1952 et morte en 2020. Elle dirige la Fondation des initiatives démocratiques Ilko-Koucheriv de 2010 à sa mort. Elle s'est spécialisée dans l'étude de la société et de la politique ukrainiennes. Elle est également une commentatrice fréquente des médias et une défenseuse des politiques.

Biographie
Iryna Bekechkina naît le . En 1974, elle obtient un diplôme de philosophie de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev, puis elle termine ses études supérieures à l'Institut de philosophie au sein de l'Académie des sciences de Russie.

Iryna Bekechkina est la rédactrice scientifique du journal , l'une des principales revues de philosophie en Ukraine. En 1977, elle devient chercheuse à l'Académie soviétique des sciences et, à partir de 1990, elle travaille comme chercheuse à l'Institut de sociologie de l'Académie nationale des sciences d'Ukraine.

Elle commence à travailler à la Fondation pour les initiatives démocratiques Ilko-Koucheriv, en 1996, où elle mène des recherches et publie des articles portant essentiellement sur la sociologie de la politique et des élections, notamment sur la politique ukrainienne.

Iryna Bekechkina prend la tête de la Fondation des initiatives démocratiques en 2010, et y reste jusqu'à sa mort. Elle est également membre du conseil d'administration du Bureau de liaison des Think Tanks ukrainiens et est affiliée à l'ONG Media Director, une organisation ukrainienne de surveillance des médias.

Notes et références

Liens externes

Scientifique ukrainien
Femme sociologue
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Naissance en février 1952
Décès en mars 2020
Décès à 68 ans
Naissance dans l'oblast de Sverdlovsk
Naissance en RSFS de Russie
Décès à Kiev

Iryna Bekechkina


Rhus typhina sin. R. hirta, oțetarul roșu, este o specie de plantă cu flori din familia Anacardiaceae, originară din estul Americii de Nord. Ea este găsită în primul rând în sud-estul Canadei, în nord-estul și centrul vestic al Statelor Unite ale Americii și în Munții Apalași, dar este cultivată pe scară largă ca plantă ornamentală în mai multe țări din zona temperată.

Referințe

Legături externe

Bioimages: Rhus typhina.
 Brian Johnston. A Close-up View of the Staghorn Sumac (Rhus typhina). Microscopy—UK.
 USDA Plants Profile for Rhus typhina (staghorn sumac)
 Germplasm Resources Information Network: Rhus typhina.
 Bioimages: Rhus typhina (as R. hirta).
 Photographs and descriptions of plants of Missouri. Rhus typhina.
 North Woods wiki. Rhus typhina.
 Brian Johnston. A Close-up View of the Staghorn Sumac (Rhus typhina). Microscopy—UK.

Flora din Utah
Specii cu risc scăzut
Anacardiaceae

Oțetar roșu


Bargfeld-Stegen, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 17,81 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 1 Temmuz 2005 itibarıyla 2733 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise km² başına 141 seviyesindedir. Belediye Başkanlığı Andreas Gerckens tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Bargfeld-Stegen


Pachychernes florezi est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Chernetidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du département de Bolívar en Colombie. Elle se rencontre vers San Jacinto.

Description
La femelle holotype mesure  et la femelle paratype , les mâles mesurent de  à  et les femelles de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Marimón, Villarreal-Blanco, Romero-Ortiz et Gutierrez en 2021.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Eduardo Flórez Daza.

Publication originale
 Marimón, Villarreal-Blanco, Romero-Ortiz & Gutierrez, 2021 : « A new species and new records of Pachychernes Beier, 1932 from Colombia (Pseudoscorpiones, Chernetidae). » Zootaxa, , .

Notes et références

Chernetidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Colombie

Pachychernes florezi


An Ischaemum albovillosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Ischaemum albovillosum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum albovillosum


Le Fiesta Bowl de janvier 2022 est un match de football américain de niveau universitaire joué après la saison régulière de 2021, le  au State Farm Stadium situé à Glendaledans l'État de l'Arizona aux États-Unis.

Il s'agit de la  édition du Fiesta Bowl.

Le match met en présence l'équipe indépendante des Fighting Irish de Notre Dame et l'équipe des Cowboys d'Oklahoma State issue de la Big 12 Conference.

Il débute à  locales et est retransmis à la télévision par ESPN.

Sponsorisé par la société PlayStation, le match est officiellement dénommé le 2020 PlayStation Fiesta Bowl.

Oklahoma State gagne le match sur le score de 37 à 35.

Présentation du match

Le Fiesta Bowl faisant partie des bowls majeurs, les équipes y participant ont été désignées par le Comité du College Football Playoff.

Il s'agit de la première rencontre entre ces deux équipes.

Fighting Irish de Notre Dame

Avec un bilan global en saison régulière de 11 victoires et 1 défaite, Notre Dame est éligible et accepte l'invitation pour participer au Fiesta Bowl de 2022. Ils terminent meilleure équipe des indépendants et grâce à ce statut ne participent pas à une finale de conférence. Brian Kelly, entraineur principal de Notre Dame ( saison), ayant démissionné pour s'engager comme entraineur principal à LSU, c'est  (ex coordinateur défensif et entraineur des linebackers de Notre Dame) qui dirigera les Fighting Irish.

À l'issue de la saison 2021 (bowl non compris), ils sont classés #5 aux classements CFP, AP et Coaches

C'est leur  participation au Fiesta Bowl (1-4) :

Cowboys d'Oklahoma State

Avec un bilan global en saison régulière de 11 victoires et 2 défaites (8-1 en matchs de conférence), Oklahoma State est éligible et accepte l'invitation pour participer au Fiesta Bowl de 2022. Ils terminent  de la Big 12 Conference mais perdent la finale de conférence 16-21 jouée contre les Bears de Baylor.

À l'issue de la saison 2021 (bowl non compris), ils seront classés #9 aux classements CFP, AP et Coaches.

C'est leur  participation au Fiesta Bowl (2-0) :

Résumé du match

Match joué en indoors, stade fermé, début à  locales, fin à  locales pour une durée totale de jeu de .

Statistiques

Articles connexes

 Culture du football américain
 Football américain universitaire aux États-Unis
 Lexique du football américain et canadien
 Liste des College Bowls de football américain
 Championnat NCAA de football américain
 Championnat NCAA de football américain 2021

Lien externe

 Site officiel du bowl.

Notes et références

Fighting Irish de Notre Dame
Cowboys d'Oklahoma State
2022 (janvier)
Bowl universitaire américain en janvier 2022

Fiesta Bowl 2022 (janvier)


Geldof Puede hacer referencia a:
 Bob Geldof Cantante y activista irlandés.
 Peaches Geldof Modelo británica nacida en 1989.
 Pixie Geldof Modelo británica nacida en 1990.

Geldof


Wilster er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydvestlige del af Kreis Steinburg i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten. Den er, uden at være en del af amtet, administrationsby for Amt Wilstermarsch.

Geografi
Wilster ligger i Metropolregion Hamburg, omkring otte kilometer vest for Itzehoe og omkring syv kilometer nord for Elben.
Bundesstraße B 5 mod Itzehoe og Brunsbüttel samt B 431 mod Meldorf går gennem kommunen.

Samfærdsel
Wilster har station på jernbanen "Marschbahn" fra Hamborg-Altona mod Westerland på Sylt. Regionalbane 62 har timeforbindelse mod Heide (over Burg, Sankt Michaelisdonn og Meldorf) eller mod Itzehoe.

Historie

Middelalderen
Wilster er oprindeligt en hollandsk bosættelse og benyttede også op til 1282 den hollandske lov. Byen fik lübske stadsrettigheder, følge nogle i år 1240 af grev Gerhard I, ifølge andre i 1282 af grev Gerhard II. I et dokument af kong Christian I dateret 2. november 1470, der introducerede Holstens lov i Wilstermarsch og Krempermarsch i stedet for hollandsk, blev Wilster eksplicit undtaget af hensyn til dens stadsrettigheder. Muligvis har der ligget en fæstning her, eftersom en senere næsten tilmudret grøft ved kirkegården blev kaldt "Borggraven" og omgav en stor del af den gamle bydel.

Renæssancen

I 1565 blev byen ramt af en alvorlig epidemi.

Byen havde i slutningen af 1590-erne 50 ølbryggerier ud af 340 borgere og 26 skibe. Wilster deltog i handelen på Østersøen: gennemsejlende skibe registreres i Øresund i 1569, 1575-79, 1581, 1588-89 og 1597 med 13 skibe, idet byen var fritaget for sundtold. Mens Krempe efter 1600 oplevede en nedgang i skibsfarten på grund af tilmudringsproblemer, udviklede Wilster sig til en voksende rival til Itzehoe. Byen handlede også med Lübeck skønt Hamborg fra 1580 hævdede stabelret for Elbmarsken, herunder Wilster marsk. Wilster handlede også med Bremen og Stade, men i 1570 klagede Wilster over, at folk fra Bremen drev handel i Wilstermarsken.

Under kejserkrigen slog i 1628 de kejserlige tropper lejr ved Wilster.

I 1712 blev byen atter ramt af en ny epidemi.

I 1769 havde byen 1.581 indbyggere.

I Helstaten
Byens befolkningsudvikling i løbet af 1800-tallet: den havde 1.791 indbyggere i 1803, 2.622 indbyggere i 1835, 2.779 indbyggere i 1840, 2.871 indbyggere i 1845, 3.047 indbyggere i 1855 og 3.056 indbyggere i 1860.

I 1832 hærgede kolera her i fire uger og ramte 98 indbyggere.

De hjemmehørende handelsskibes antal og læstedrægtighed fremgår af nedenstående tabel:

I Wilster lå i 1855 8 tobaksfabrikker, 2 eddikefabrikker, 2 garverier. Byen havde 43 handlende, heraf 11 manufakturhandlere, 17 kolonialhandlere, 7 træhandlere, 6 kornhandlere, 1 glasvarehandel, 1 urhandel. Byen havde apotek, 2 værtshuse (det ene Nissens hotel). Af håndværkere fandtes 30 skomagere, 19 snedkere, 11 tømrere, 16 smede, 5 guldsmede, 18 bagere, 8 vævere, 3 barberere, 9 bødkere og 9 slagtere. Byen havde 13 bryggerier og brænderier.

Under Preussen

Wilster fik jernbaneforbindelse i 1878, og takket være en voksende efterspørgsel efter landbrugsvarer, oplevede byen en blomstringstid, som varede til 1. verdenskrig. Efter krigen oplevede byen derimod en krise med afvandring.

Byen havde 4.194 indbyggere i 1925 og amtsdomstol, fabrikation af læder, likør og tobak, drev kvægavl og havde store markeder.

Noter

Litteratur
 Adolph Frederik Bergsøe: Den danske Stats Statistik, Første Bind; Kjøbenhavn 1844
 Adolf Jürgens: Zur Schleswig-Holsteinischen Handelsgeschichte des 16. und 17. Jahrhunderts; Berlin 1914
 Wilhelm Sager: Heere zwischen den Meeren - Heeres- und Kriegsgeschichte Schleswig-Holsteins. Husum Druck- und Verlagsgesellschaft. Husum. 2003, ,
 Johannes von Schrödèr: Topographie des herzogthums Holstein, des fürstenthums Lübek und der freien und Hanse-Städte Hamburg und Lübek; Erster Band; Oldenburg 1855 (tysk)
 Fr. Thaarup: Tabeller til den Statistiske udsigt over den danske stat i begyndelsen af Aaret 1825; Kjøbenhavn 1825
 J. P. Trap: Statistisk-topographisk Beskrivelse af Kongeriget Danmark; Almindelig Deel; (Kjøbenhavn 1860)
 Statistischen Tabellenwerk, Neue Reihenfolge, Zwölfter Band; (Kopenhagen 1857)
 Meddelelser fra Det statistiske Bureau, Sjette Samling: Folketællingen i Kongeriget Danmark, Hertugdømmet Slesvig og Hertugdømmet Holsten og Hertugdømmet Lauenborg den 1ste Februar 1860; Kjøbenhavn 1861

Eksterne henvisninger

 [Metropolregion Hamburg, Kommunens websted]
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Wilster


الإشارة هي كمية متغيرة زمنيا أو مكانيا ويمكنها حمل البيانات ونقل المعلومات وتنقسم الإشارات من إلى قسمين :
 إشارة مستمرة
 إشارة متقطعة

وتنقسم كذلك من حيث الزمن والسعة إلى:
 إشارة رقمية
 إشارة متناظرة

ويتم تحليل الإشارات الكهربية في :
 مجال الزمن
 مجال التردد.

انظر أيضا

 محول إشارة

مراجع

كهرباء
معالجة الإشارة
معالجة رقمية للإشارة
نظرية الاتصالات

إشارة (اتصالات)


عبد الله علي  حمود  عبد الرحمن الصانع ، (1902 - 1954-) أديب وشاعر وسياسي ومؤرخ كويتي.

نبذة عامة
ولد عبد الله بن علي بن حمود بن عبد الرحمن بن أحمد الصانع في عام 1902 وهو من عايلة الصانع من آل حمود ، وعُرف عنه فصاحة اللسان وبلاغة القول وترجع أصوله إلي منطقة المجمعة في سدير عندما هاجر أجداده إلي الكويت في منتصف القرن الثامن عشر ، وكانت حياته مليئة بالأدب والشعر والتاريخ والمواقف المشرفة وهو مرجع في التاريخ والأنساب وسياسي مطلع على بواطن الأمور، له بحوث منشورة في مجلات الكويت وكاظمة والبعثة والرائد الكويتية واليقظة التي كانت تصدرها المدرسة المباركية وكان متولعاً بالآداب العربية ويميل إلي دراسات التاريخ وأستطاع بالإضافة إلي حفظ القرآن الكريم حفظ عدد كبير من أشعار فطاحل العرب (قيل بإنه نحو 10 آلاف بيت شعر)، وكما قال عنه الأديب العماني عبد الله الطائي بإنه من الأدباء الذين أثروا في نهضة الخليج العربي جميعه وبخاصة في عُمان فقد أولع بها ثلاثين عاماً كان يدعو خلالها بالوطنية والحث على التحرر من الاستعمار وكان دائماً يدحض افتراءات المستشرق «بروكلمان» بما تعلمه من تاريخ الطبري وابن إسحاق والعلامة ابن خلدون، وقد أطلق عليه الشيخ جابر العلي الصباح اسم أديب الكويت وسفيرها في الخليج وأهداه كتاب تاريخ الشعوب الإسلامية كما أهداه حاكم الشارقة الشيخ صقر بن سلطان القاسمي خنجراً مذهباً في الثلث الأول من القرن الماضي نظراً لأعماله الجليلة في ذاك الوقت (لازلت عائلته تحتفظ به)، وقد جند طوال حياته قلمه لهدم بهتان رواية العباسة أخت الرشيد لجرجي زيدان والدفاع عن الخليفة هارون الرشيد وأخته العباسة نظراً لغيرته على التاريخ الإسلامي.

تعليمه
تلقى مبادئ القراءة والحساب لدى الشيخ سعد الجراح في مدرسته والشيخ عبد العزيز الرشيد مؤرخ الكويت والشيخ يوسف بن عيسى القناعي وقد قام والده بإقحامه في مجال التجارة وعهد به إلي أحد التجار في الكويت.

حياته

أقام طوال فترة حياته متنقلاً بين مسقط ودبي والشارقة والهند وقد أستقر في الكويت التي ولد ونشأ بها قبل الحرب العالمية الثانية بسنة أي في عام 1944 م وأقام لدى وقف جده عبد الرحمن بن أحمد الصانع بالقرب من قصر السيف مقر حاكم الدولة بين فريج الفرج وفريج الشيوخ (تقاطع سوق الكويت للأوراق المالية مع المسجد الكبير ومسجد الحداد حاليا) وهو أقدم وقف خيري مذكور في تاريخ الكويت المعاصر إذا يعود إلي سنة 1851 ميلادي.

أنشطته
 نائباً لسليمان الجاسم مسؤول الحرس والأمن في منطقة السيف.
 عضو النادي الأدبي الكويتي المؤسس عام 1924.
 رئيس تحرير مجلة الكويت 1950 (أول مجلة ظهرت في جو الخليج العربي)
 عضو مجلس المعارف.
 مدير دائرة تسجيل أملاك (الإمارة) الدولة عام 1952.
 ساهم في النهضة العلمية والأدبية في الكويت والخليج العربي.

مجلس المعارف

مجلس منتخب من الشعب بانتخابات حرة في عام 1952 وقد أصدر أمير الكويت السابق عبد الله السالم الصباح بتعيين الشيخ عبد الله الجابر الصباح رئيساً له ويضم بالإضافة إلي الأديب عبد الله الصانع كل من السادة مشعان الخضير ويوسف العدساني وخالد الزيد الخالد ومشاري حسن البدر وأحمد البشر الرومي وسليمان العدساني وخليفة خالد الغنيم وسيد علي السيد سليمان وسلطان الكليب ومحمد جاسم المضف ومحمد ملا حسين.

أعماله خارج الكويت
عُين مستشارا في ديوان الشيخ مانع بن راشد بن مكتوم ولي عهد حاكم دبي آنذاك وقد حياة بقصيدة ذائعة الصيت جاء في مقدمتها:

وقد كان على علاقة صداقة وثيقة مع الشيخ سلطان بن صقر القاسمي حاكم الشارقة والشيخ شخبوط بن سلطان آل نهيان حاكم إمارة أبوظبي وقد نظم له قصيدة شهيرة جاء في مقدمتها:

وله علاقة وطيدة بسلطان مسقط آنذاك سعيد بن تيمور وكان له دور بارز في انضمام مسقط إلي وحدات إمارات الخليج ومحاربة الاستعمار.

من أشهر قصائده
كانت القصيدة التي نشرها الأديب الإحسائي عبد الله بن أحمد الشباط في كتابه الماتع لأدباء وأديبات من الخليج العربي 1999 الصادر عن الدار الوطنية الجديدة للنشر والتوزيع قصيدة شهيرة للأديب الصانع والتي سبق أن نشرت في مجلة البعثة العدد 8 أكتوبر 1952 وفيها حيا الشيخ عبد الله المبارك الصباح بقوله:

وفاته
ذكر الأستاذ أحمد البشر الرومي في مذكراته بإن الأديب الصانع توفي فجر يوم 17 فبراير 1954 وتم دفنه في المقبرة القبلية (بالقرب من مجمع الصالحية التجاري حالياً) وقبره يقع غربي قبر أحمد البحر بمسافة 14 ذراع وقام بتوسيد التراب داخل القبر الشيخ خالد عبد اللطيف الحمد وقد أم المصلين الشيخ عبد العزيز حمادة الذي وقف مع أسرة المتوفى لتلقى واجب العزاء وكان يردد عبارة:
«لاتعزّوني بل عزّوا تاريخ الكويت لإنكم دفنتم أحد أعلامه.»

أبناؤه
له من الأبناء خمسة واصل كل منهم مسيرة والده حتى بعد وفاته وهم:
 علي عبد الله الصانع.
 محمد عبد الله الصانع. والد المستشار عبد الله الصانع عضو بالسلطة القضائية في دولة الكويت.
 وليد عبد الله الصانع.
 مانع عبد الله الصانع. (سمي بذلك على اسم ولي حاكم دبي آنذاك).
 فرقد عبد الله الصانع.

تخليدا لذكراه
سميت مدرسة باسمه من قبل حكومة دولة الكويت تخليدا لذكراه كما كتب عنه الشيخ يعقوب الرشيد والأستاذ يعقوب يوسف الغنيم والأستاذ خالد سعود الزيد والمؤرخ فهد بن محمد بن نايف الدبوس في كتابه عبد الله العلي الصانع صفحة ناصعة من الإبداع الأدبي في دولة الكويت والأستاذ أحمد زين السقاف وخالد العدساني في كتابه تاريخ الحركة الفكرية في الكويت والدكتور عبد الله الطابور من الإمارات العربية والأديب العماني عبد الله الطائي وآخرين.

مراجع

كتاب كويتيون
شعراء كويتيون في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

عبد الله الصانع


Junior Murillo (Cali, Valle del Cauca, Colombia; 20 de mayo de 1991) es un futbolista colombiano. Juega como delantero y actualmente milita en el Orsomarso de la Categoría Primera B colombiana.Tiene un hermano llamado Jeison Murillo que actualmente milita en el RC Celta de Vigo de la Primera División de España.

Legado deportivo
Es hermano del también futbolista Jeison Murillo, defensor del Celta de Vigo y la Selección Colombia.

Trayectoria

Inicios
Desde el año 2001 y hasta 2009 estuvo juntó con su hermano Jeison en las Divisiones Menores del Deportivo Cali, allí se destacó siendo goleador en varios torneos juveniles.

Debut y cesión
Debutaría profesionalmente en la Copa Colombia 2010 con el Deportivo Cali, para el segundo semestre del año es cedido al Depor Aguablanca donde logra tener una buena regularidad y regresa al Deportivo Cali en el Torneo Finalización 2011 donde tan solo juega un partido.

Plaza Amador y Orsomarso
Tras una larga inactividad y un paso no tan grato en el fútbol de El Salvador, llega en 2016 a Panamá donde ficha por con el Plaza Amador donde el entrenador Jair Palacios Mulato le da la oportunidad de disputar 5 partidos y al final lograrían el título del Torneo Clausura.

Para 2017 ficha con el Orsomarso anotando una buena cantidad de goles.

Clubes

Estadísticas

Palmarés
 Torneo Clausura 2016 (Panamá) con Plaza Amador.

Referencias
 https://colombia.as.com/colombia/2017/05/09/futbol/1494296905_115631.html
 http://www.repretel.com/deportes/limon-fc-cuenta-con-nuevo-delantero-142022

Enlaces externos
Ficha en Soccerway

Personas de Cali
Hermanos futbolistas
Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Deportivo Cali
Futbolistas del Atlético Fútbol Club
Futbolistas del Club Deportivo Plaza Amador
Futbolistas del Orsomarso Sportivo Clube
Futbolistas del Limón Fútbol Club

Junior Murillo


Căpitănia portului (în ) este o clădire situată în zona Eilandje din cartierul Dam al orașului Antwerpen din Belgia. Clădirea a fost proiectată de arhitecta anglo-irakiană Zaha Hadid. Edificiul adăpostește diverse departamente ale Companiei Portuare Antwerpen.

Descriere
Noua clădire a căpităniei portului Antwerpen, o îmbinare între o veche construcție, proiectată în 1922 de arhitectul Emiel Van Averbeke și adăpostind o cazarmă de pompieri, și o clădire complet nouă, construită deasupra și în jurul celei vechi, este situată pe strada Siberiastraat (sau Cheiul 63), în partea de nord a docului Kattendijk. În fața clădirii a fost amenajată o piațetă, intitulată "Zaha Hadidplein" în onoarea arhitectei, iar adresa căpităniei este Zaha Hadidplein nr. 1. Noul sediu înlocuiește vechea căpitănie a portului situată pe Cheiul Entrepot nr. 1 și este, începând din septembrie 2016, locul de muncă al circa 500 de angajați.

Clădirea seamănă ca formă cu coca unei corăbii poziționată către docul Kattendijk, însă învelișul imită fațetele unui diamant. Astfel, edificiul îmbină tradițiile de mare port al Antwerpenului și de principală piață de diamante. Corpul superior al clădirii, suspendat deasupra fostei cazărmi, se sprijină pe trei piloni de beton în interiorul cărora sunt instalate lifturile și scările. Al patrulea pilon, cel exterior, adăpostește un lift panoramic. Pereții exteriori ai vechii cazarme au fost renovați, dar nu au fost modificați.

Oficialul Marc Van Peel din cadrul căpităniei a indicat că edificiul permite accesul publicului după orele de program ale angajaților și la sfârșit de săptămână. Vizitatorii pot urca pentru o vedere panoramică în clădirea nouă situată deasupra fostei cazărmi și pot afla informații privind activitățile portului Antwerpen.

Date tehnice
Conform paginii oficiale a Portului Antwerpen:

De două ori pe an se execută curățarea întregii fațade din sticlă. Pentru aceasta se folosește doar apă de ploaie reciclată. Întreaga operațiune costă 25.000 de euro.

Note

Legături externe
 De Redactie: Reportaj despre Căpitănia portului Antwerpen

Clădiri și structuri din Antwerpen

Căpitănia portului Antwerpen


Die Badminton-Asienmeisterschaft 2012 fand vom 17. bis 22. April 2012 in Qingdao, China statt. Folgend die Ergebnisse im Herreneinzel.

Sektion 1

Sektion 2

Sektion 3

Sektion 4

Finalrunde

Weblinks
 tournamentsoftware.com

2012
Asienmeisterschaft 2012
Badmintonwettbewerb in Qingdao

Badminton-Asienmeisterschaft 2012/Herreneinzel


Kraljevska palača Capodimonte () velika je palača u Napulju, Italija. Nekada je to bila ljetna rezidencija i lovačka kuća Burbonskih kraljeva obiju Sicilija, jedna od dvije kraljevske palače u Napulju. Danas se sastoji od Nacionalnog muzeja Capodimonte i Kraljevske šume (). Palača je izgrađena na nešto hladnijoj lokaciji na vrhu brda (Capodimonte znači "vrh brda") odmah izvan grada, s urbanim Napuljem koji se kasnije proširio oko nje.

Povijest
Godine 1738. kralj Karlo VII od Napulja i Sicilije (kasnije Karlo III, kralj Španjolske ) odlučio je sagraditi lovačku kuću na brdu Capodimonte. Zatim je odlučio da će umjesto toga sagraditi veliku palaču (Kraljevsku palaču, jer na talijanskom Reggia znači Kraljevska), djelomično zato što je njegova postojeća rezidencija, Palača Portici, bila premalena da primi njegov dvor, a djelomično zato što je trebao mjesto za čuvanje fantastične zbirku umjetnina Farnese koju je naslijedio od svoje majke, Elisabette Farnese, posljednjeg potomka suverene vojvodske obitelji Parme.

Zadužio je Angela Carasalea, Giovannija Antonija Medrana i Antonija Canevarija da ga sagrade. Radovi su započeli u kolovozu 1738., ali je trebalo više od jednog stoljeća da se dovrše, djelomično zbog poteškoća u transportu piperna, korištene vulkanske stijene, iz kamenoloma u Pianuri. Budući da svi sačuvani crteži nose Medranov potpis, većina mu znanstvenika pripisuje potpunu zaslugu. Štoviše, fasada ima malo toga zajedničkog s Canevarijevim opusom. Njegova trezvena artikulacija bliža je herreranskim spomenicima u Španjolskoj i rezultatima vojnog inženjera Medrana. Arhitektonsko posuđivanje nikada nije bilo neutralno, au Capodimonteu su takve značajke uskladile palaču s drugim kraljevskim građevinama, čime su je označile kao člana blisko povezane obitelji krunskih struktura. Značajke izvučene iz Španjolske, Teatro di San Carlo i Palazzo Reale, čini se, upućuju na to da je Medrano nadgledao dizajn. Dobro je poznavao španjolske spomenike, obnovio je Palazzo Reale i izgradio kazalište. Medrano je vjerojatno dizajnirao stepenice, jer njihova prepoznatljiva svjetla u obliku slova C podsjećaju na ona koja je dizajnirao za San Carlo.

Godine 1758. otvoren je prvi dio palače i unesena zbirka umjetnina. Godine 1759. Ferdinand I. naslijedio je svog oca Karla, a sljedeće godine imenovao je arhitekta Ferdinanda Fugu da nadgleda radove na palači i zemljištu. Godine 1787., prema savjetu Jacoba Philippa Hackerta, stvoren je laboratorij za restauraciju slika.

Kada je 1799. godine proglašena Partenopejska republika, Ferdinand je pobjegao u Palermo na brodu Nelson 's Vanguard, ponijevši sa sobom najvrjednije predmete iz palače. Ono što je ostalo opljačkale su francuske trupe generala Championneta koje su tamo bile smještene. Tijekom 10 godina francuske okupacije (1806.-1815.), palača je bila rezidencija Josepha Bonapartea, a zatim Joachima Murata. Zbirka umjetnina prebačena je u Napuljski nacionalni arheološki muzej . Kada se Ferdinand vratio sa Sicilije 1815. godine, zaposlio je mnoge slikare i kipare da rade na uređenju palače.

Franjo I.  naslijedio je svog oca Ferdinanda 1825. godine i imenovao arhitekta Antonija Niccolinija da nadgleda radove na palači. Niccolini je dodao monumentalna stubišta i nove apartmane soba za kraljevsku obitelj, nastavljajući s radom kada je Ferdinand II. naslijedio Francesca I. 1830. Palača je konačno dovršena 1840., a dodana je i galerija sa suvremenom umjetnošću.

S talijanskim ujedinjenjem, kraljevska palača je 1861. godine pripala kući Savoja koja ju je koristila kao rezidenciju i također dopunila umjetničkim zbirkama, imenujući Domenica Morellija kao savjetnika za nove akvizicije. Dodali su i opsežnu zbirku povijesnog vatrenog i drugog oružja. Godine 1866. budoar Marije Amalije od Saske prebačen je u Capodimonte iz palače Portici, a 1877. iz rimske vile na Capriju donesen je mramorni pod iz rimskog doba.

Početkom 20. stoljeća palača je postala rezidencija kneževa od Aoste. Zatim je 1920. postao vlasništvo talijanske države. Godine 1950. postao je muzej s mnogim eksponatima koji su vraćeni iz Zemaljskog muzeja.

Interijer
Na prvom i drugom katu nalazi se Nacionalna galerija ( Galleria Nazionale ).

Drugdje u palači kraljevski apartmani opremljeni su starinskim namještajem iz 18. stoljeća i zbirkom porculana i majolike iz raznih kraljevskih rezidencija. Čuvena tvornica porculana Capodimonte bila je neposredno uz palaču; započeo ga je 1743. godine burbonski kralj Charles.

Vrtovi
Palača se nalazi u Bosco di Capodimonte ('Šuma na vrhu brda'), sada parku, koji je služio kao kraljevski rezervat za lov.

Izvori

Vanjske poveznice

Neoklasicističke palače u Napulju
Barokne palače u Napulju

Palača Capodimonte


The Eminem Show je četvrti studijski album od američkog repera Eminem-a. Album izašao na tržište 26. maja 2002. od strane Aftermath-a, Shady Records,

Interscope Records. Urađen je u suradnji s njegovim dugovječnim prijateljima, Jeff Bass-om i Dr. Dre-om. Na albumu se pojavljuju gostovanja Obie Trice-a,

D12, Dr. Dre-a, Nate Dogg-a i Eminemove kćerke Hailie Jade Mathers. Album uključuje intenzivnije korištenje rap rocka od Eminemovih prethodnih albuma, a njegove teme pretežno se temelje na Eminemovoj istaknutosti u hip hop kulturi, kao i njegovim ambivalentnim mislima o slavi. Na albumu se nalaze i politički komentari o Sjedinjenim Državama, uključujući reference na 11. rujna, Osama bin Laden, Rat protiv terorizma, predsjednika George W. Bush, Lynne Cheney i Tipper Gore-a. Zbog manje satiričnog i liričnog pristupa s faktorima šoka, The Eminem Show smatran je najosobnijim Eminemovim albumom u to vrijeme i korak unatrag od alter-ega ˝Slim Shadya˝.

Široko smatran najiščekivanijim albumom 2002. godine, The Eminem Show debitirao je na prvom mjestu Billboard 200 i tamo je stajao šest uzastopnih tjedana. Prodao je preko 1,3 milijuna primjeraka u drugom tjednu u SAD-u, gdje je zabilježio puni tjedan prodaje. Također je pet tjedana zaredom bio na vrhu britanske ljestvice albuma. Producirao je četiri komercijalno uspješna singla, "Without Me", "Cleanin 'Out My Closet", "Superman" i "Sing for the moment". Album je naišao na pozitivne kritičke kritike, uz pohvale upućene Eminemovoj zreloj, introspektivnoj lirici i eksperimentalnoj produkciji albuma

The Eminem Show bio je i najprodavaniji album 2002. godine u Sjedinjenim Državama i najprodavaniji album u svijetu 2002. godine. Američko udruženje za snimanje (RIAA) certificirano je za ˝Diamond˝, a njegova svjetska prodaja od 27 milijuna primjeraka čini jedan je od najprodavanijih albuma svih vremena i treći najprodavaniji album 21. stoljeća. Na dodjeli nagrada Grammy ˝2003. nominiran je za album godine i osvojio je najbolji rap album, dok je "Without Me" osvojio za najbolji glazbeni video. Blender, Muzik i LAUNCH proglasili su ga

najboljim albumom 2002, a nekoliko publikacija proglasilo ga je najboljim albumom desetljeća 2000-ih.

Lista pjesma

 Curtains Up (skit) - 0:37
 White America - 5:24
 Business - 4:11
 Cleanin´ Out My Closet - 4:57
 Square Dance - 5:23
 The Kiss (skit) - 1:15
 Soldier - 3:46
 Say Goodbye Hollywood - 4:32
 Drips (feat. Obie Trice) - 4:45
 Without Me - 4:50
  Paul Rosenberg (skit) - 0:22
 Sing For The Moment - 5:39
 Superman (feat. Dina Rae) - 5:50
 Hailie´s Song - 5:20
 Steve Berman (skit) - 0:33
 When The Music Stops (feat. D12) - 4:29
 Say What You Say (feat. Dr. Dre) - 5:09
 Till´ I Colapse (feat. Nate Dogg) - 4:57
 My Dad´s Gone Crazy (feat. Hailie Jade Mathers) - 4:27
 Curtains Close (skit) - 1:01

Američki glazbeni albumi
Eminem
Albumi iz 2002.

The Eminem Show


Murale  (, Jidariya) est un recueil de poèmes de Mahmoud Darwich paru en arabe à Beyrouth en 2000 et en traduction française en 2003.

Sujet du recueil

Murale exprime la dualité vie/mort à la manière des fresques antiques ou des odes religieuses musulmanes, pour exprimer la maladie et le mystère de la mort.

Réception
Ce recueil est considéré comme particulièrement réussi et représentatif de l'art de Mahmoud Darwich :  ; .

Notes et références

Recueil de poèmes en arabe
Œuvre de Mahmoud Darwich

Murale (Darwich)


Harvard University Press (HUP) este o editură înființată pe 13 ianuarie 1913 ca divizie a Universității Harvard și axată pe publicarea de lucrări științifice. În 2005 a publicat 220 de titluri noi. Este membră a Association of American University Presses. După retragerea lui William P. Sisler în 2017, George Andreou a fost numit în funcția de director; redactor-șef este Susan Wallace Boehmer.

Prezentare generală
Editura are birouri în Cambridge, Massachusetts, în apropiere de Harvard Square, la New York și la Londra, Anglia. Ea deține distribuitorul TriLiteral LLC, împreună cu MIT Press și Yale University Press.

Printre autorii notabili publicați de HUP se numără Eudora Welty, Walter Benjamin, E. O. Wilson, John Rawls, Emily Dickinson, Stephen Jay Gould, Helen Vendler, Carol Gilligan, Amartya Sen, David Blight, Martha Nussbaum și Thomas Piketty.

Display Room din Harvard Square, dedicată vânzării publicațiilor HUP, a fost închisă pe 17 iunie 2009.

Mărci și serii de cărți
HUP deține marca Belknap Press, pe care a inaugurat-o în mai 1954, cu publicarea lucrării Harvard Guide to American History. Seria de cărți John Harvard Library este publicat sub marca Belknap.

Harvard University Press distribuie seria de cărți Loeb Classical Library și este editorul seriilor de cărți I Tatti Renaissance Library, Dumbarton Oaks Medieval Library și Murty Classical Library of India.

Ea este o editură distinctă de Harvard Business Press, care face parte din grupul Harvard Business Publishing, și de editura independentă Harvard Common Press.

Premii
Cartea Listed: Dispatches from America's Endangered Species Act (2011) de Joe Roman a primit în 2012 Premiul pentru carte pe teme de mediu Rachel Carson din partea Societății Jurnaliștilor Ecologiști.

Partizanat politic
Un studiu din 2011 al cărților publicate de Harvard University Press în perioada 2000-2010 pe teme de ideologie politică a constatat că, din 494, doar opt "au avut o viziune care a fost în mod vizibil fie liberală clasică, fie conservatoare".

Note

Bibliografie

Legături externe

 Blog of Harvard University Press

Universitatea Harvard
Edituri universitare din Statele Unite ale Americii

Harvard University Press


Video oyunları
 Dune II (1992)
 Dune 2000 (1998)
 Emperor: Battle for Dune (2001)
 Frank Herbert's Dune (2001)

Dune (video oyunu)


Kuća Cekovića je kuća u Palama, na jugozapadnom dijelu Pala u Romanijskoj ulici.

Građena od 1902. godine a gradnja je završena 1915. godine. Sagradila ju je srpska trgovačka obitelj Ceković, Risto Ceković i Vasilija r. Đokić. Kuća im je bila ljetnikovac. Spada u najočuvanije i najljepše kuće ovih krajeva iz tog vremena. Prije početka rata u BiH 1992. – 1995. godine, gospođa Milojka Ceković, velika donatorica Zemaljskog muzeja BiH u Sarajevu, oporučno je obiteljski ljetnikovac na Palama, zajedno sa svim namještajem, ostavila Mitropoliji Dabrobosanskoj. 2. rujna 2004. godine Ceković kuća proglašena je nacionalnim spomenikom BiH. Obnovljena je 2007. godine. Danas se u njoj nalazi Galerija likovne kolonije Pale.

Izvori

Vanjske poveznice
Detalji o spomeniku (srp.)

Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine
Republika Srpska

Cekovića kuća


Wenzel Ferdinand Popel von Lobkowitz (* 16. Dezember 1654 in Teplice; † 8. Oktober 1697 in Montortone) war ein österreichischer Botschafter.

Herkunft
Seine Eltern waren der Statthalter von Schlesien Christoph Ferdinand Popel von Lobkowitz (* 9. Oktober 1614; † 4. Juli 1658) und dessen erster Ehefrau Marie Magdalena Pruskovská († 12. Februar 1653)

Leben
Er war von 1681 bis 1683 Gesandter von Leopold I. bei Maximilian II. Emanuel.
In der Münchner Residenz verhandelte er mit Maximilian II. Emanuel ein Verteidigungsabkommen. Dieser hatte 1670 ein Bündnis mit Frankreich nicht erneuert. Am 26. Januar 1683 wurde ein Verteidigungsabkommen gegen Frankreich und gegen das Osmanische Reich unterzeichnet
Maximilian II. Emanuel verpflichtete sich, 8000 Mann zu stellen, gegen jährliche Subsidien von 250 000 Gulden im Frieden und 450 000 Gulden im Krieg; darüber hinaus übernahm er mit 15 000 Mann die Deckung gegen einen französischen Angriff auf Vorderösterreich und Tirol.

Von 1685 bis 1688 war Lobkowitz Botschafter bei Ludwig XIV. in Frankreich. Erst 1683 war die Zweite Wiener Türkenbelagerung beendet worden, während das Königreich Frankreich seit 1536 Verbündeter des osmanischen Reichs war.

Am 22. September 1686 ließ Lobkowitz ein Feuerwerk bei der Abtei Saint-Germain-des-Prés zur Feier der Eroberung von Ofen abbrennen.
Zu diesem Thema brachte Lobkowitz eine von Hans Jakob Wolrab (* 1633 in Regensburg; † 1690 in Nürnberg) geschnittene Spottmünze in Umlauf. Die Münzinschrift lautet Leopold der Erden Sonn den Monden Kayser stürzt vom Thron. STAT SOL. LUNA FUGIT (Es steht die Sonne. Es flieht der Mond Buch Josua 10,12,27. Leopold I. wird hier mit dem biblischen Josua gleichgesetzt, während die Sonne (Ludwig XIV) stehen muss und der Mondkönig (Abdurrahman Abdi Pascha zu Mehmed IV.) fliehen muss.). In der Folge verschlechterten sich die Beziehungen und Ludwig XIV. verzögerte die Abschiedsaudienz im Schloss Versailles.

Familie
Er heiratete am 12. Juni 1681 die Gräfin Maria Sophia von Dietrichstein (* 1653; † 4. November 1711), Witwe von Franz Eusebius von Pötting. Das Paar hatte mehrere Kinder:
 Leopold Josef (* 17. Januar 1683; † 19. Mai 1707)
 Therese Ludmilla (* 23. Januar 1684; † 7. August 1684)
 Eleonore Katharina Charlotte (* 1. April 1685; † 3. März 1720) ⚭ 1703 Fürst Philipp Hyazint von Lobkowicz (* 25. Februar 1680; † 21. Dezember 1734)
 Ludwig Philipp (* 12. August 1687; † 27. Dezember 1687)
 Ferdinand  († 28. Mai 1679)

Einzelnachweise

Wenzel Ferdinand
Botschafter (Habsburgermonarchie vor 1804)
Gesandter in Bayern
Österreichischer Botschafter in Frankreich
Kämmerer (Habsburgermonarchie)
Geboren 1654
Gestorben 1697
Mann

Wenzel Ferdinand Popel von Lobkowitz


Atentatele din 11 septembrie 2001 au reprezentat baza pe care s-au clădit ura și discriminarea împotriva arabilor și a musulmanilor din Statele Unite ale Americii. Imediat după incident, crimele și atacurile împotriva musulmanilor au crescut dramatic   ceea ce lasă de înțeles că mare parte a comunității Americane poartă resentimente puternice față de cei ce aderă la Islam. Sondajele din 2002 arătau o opinie publică pozitivă cu privire la musulmani, dar în 2003 acest lucru s-a schimbat brusc, și mai mulți de 44% dintre americani considerau Islamul că fiind o religie ce promovează violență.

Factori ce au dus la radicalizarea opiniei publice cu privire la arabi și musulmani

Este un lucru general acceptat că mass media joacă un rol major în răspândirea informației. Iar această informație, la rândul ei face posibilă crearea unei opinii publice vis a vis de un anumit subiect. Walter Lipman consideră că informația pe care o primim este de "mâna a doua",  în sensul că există filtre care aleg, sortează și oferă informația, fără că audiența să aibă acces la sursă. Astfel că neavând un contact direct cu originea știrii citite sau auzite, cetățeanul de rând își va construi bagajul de cunoștințe și emoții pe baza unei informații de mâna a două. Chiar și atunci când vede incidentul cu proprii săi ochi, individul continuă să își pună încrederea în mass media pentru explicarea evenimentului la care el a asistat personal.   Informația transmisă de mass media va fi cu atât mai mult asimilitata cu cât publicul țintă este mai vulnerabil din punct de vedere emoțional. Atacurile teroriste din 2001 i-au lăsat pe americani vulnerabili și speriați, iar această teamă a fost accentuată profund de către melodrama pusă în scenă pe aproape fiecare post de televiziune. În ceea ce părea a fi o piesă de tatru, Statele Unite reprezentau individul onest și nobil ce avea de înfruntat o mare amenințare ce se ascundea pretutindeni. În urmă unei analize a știrilor difuzate pe postul de televiziune american Fox News, Elisabeth Anker a afirmat că"Melodrama a definit America drept mântuitorul eroic cu un mandat să acționeze din cauza unei răni cauzate de un răufăcător."
În perioada imediat următoare atacurilor, Osama bin Laden și mesajul sau de ura împotriva americii au primit mai multă difuzare în mass media decât președintele G.W. Bush.   Pippa Norris, Montague Kern, și Marion Just au realizat faptul că există o corelație între numărul știrilor despre terorism, publicate la televiziunea americană, și opinia publică ce plasează terorismul drept cea mai importantă problema a țării. Cei trei sunt de părere că doar percepția asupra pericolului s-a schimbat și nu pericolul în sine, concluzionând că informația furnizată de televiziune a creat o falsă impresie de pericol iminent.

Instalarea fricii

Drept rezultat al propagandei de nivel național despre Osama bin Laden, terorism și Islam, oamenii au ajuns să considere cei trei termeni că fiind sinonime. Astfel că Islamul a devenit religia teroriștilor și un instrument ce încurajează și răspândește violență. În martie 2002, aproximativ 25% dintre americani erau de părere că Islamul, mai mult decât oricare altă religie, încurajează violența. Cifra a crescut dramatic, iar in iunie 2003, 44% dintre americani erau de părere că Islamul, mai mult decât oricare altă religie, încurajează violența.   Iar în 2014 cifra a crescut la 50%. În ceea ce privește pericolul extremismul islamic în SUA , 53% din populația Statelor Unite este de părere că acesta este ceva îngrijorător.
Așadar, mai mult decât orice alt grup minoritar sau organizație din SUA, musulmanii au devenit cei criticați și suspectați, de televiziune și oamenii de rând, ca fiind cei mai probabili să cauzeze dezordine și violență.

Statistici
Pe site-ul oficial al FBI există o statistică ce prezintă o lista cu toate atentatele teroriste ce au avut loc în America din anii 1980 până în 2005.  Din acea listase poate vedea extrem de clar că atacurile teroriste comise de musulmani reprezinte un număr extrem de mic din totalul atacurilor. Cetățenii latino americani au fost responsabili de 42% dintre atacuri, urmați de către partizanii grupurilor de extremă stânga cu 24%, 16% dintre atacuri au fost comise de indivizi neafiliați la vreo organizație, evreii extremiști au comis 7% dintre atacuri, iar musulmanii extremiști au fost responsabili doar de 6% dintre aceste atacuri.Cu toate acestea, sondajele de opinie arată o teamă crescândă a americanilor față de musulmani și islam, total nejustificată dacă este să ne uităm la cifrele de mai sus. Exact așa cum Al Qaeda a comis acte de violență în numele islamului, la fel au făcut-o și evreii extremiști în numele iudaismului. Universitatea Duke a publicat un raport în 2010 în care a afirmat că "pericolul terorist reprezentat de către musulmanii-americani radicalizați a fost exagerat."
Iar cifrele sprijină acest lucru. Mai mult de 90% dintre atacuri au fost comise de către nemusulmani.
Raport RAND a arătat că doar 46 de musulmani au devenit radicali din 2001 până în 2009, iar în majoritatea cazurilor, cei deveniți radicali au făcut-o din proprie convingere, fără să fie afiliați la vreo organizație sau recrutați.

Referințe

Bibliografie

 "Walter Lipman's Democracy", Dustin Williams, Chapel Hill, 2007
  "Post-9/11 Terrorism Threats, News Coverage, and Public Perceptions în the United States", Internațional Journal of conflinct and Violence, Volume 1(2) 2007
 "Would-Be Warriors, Incidents of Jihadist Terrorist Radicalization în the United States Since 11 septembrie 2001", Brian Michael Jenkins, Rand Corporation, 2010
 "Villains, Victims and Heroes: Melodrama, Media, and September 11", Elisabeth Anker, journal of communication, March 2005
  "We are Not the Enemy, Hate Crimes against Arabs and Muslims, and those perceived to be Arabs or Muslims after September 11", Human Rights Watch, New York, November 2002
 "Framing Terrorism", Pippa Norris, Montague Kern
 "GLOBAL MEDIA, ISLAMOPHOBIA AND ITS IMPACT ON CONFLICT RESOLUTION ", Faatin Haque and Mahjabeen Khaled Hossain, Institute of Hazrat Mohamamad (SAW) Road 27, House 22, Block-K , Banani Dhaka, Bangladesh
 "The Representation of Islam and Muslims în the Media  ( The Age and Herald Sun Newspapers)", Dr Shahram Akbarzadeh and Dr Bianca Smith , School of Political and Social Inquiry, November 2005

Politică
Mass-media
Islam
Statele Unite ale Americii

Arabii și musulmanii în mass-media americană