Lejyoner kelimesinin Türkçe karşılığı çarkacıdır. Roma ordusundaki askerlere verilen isimdir. Ayrıca Fransız yabancılar lejyonundaki askerlere ve ünlü Fransız nişanı Légion d'honneur'u alan kişiye denir.

Tarihi
İlk yaralı spartaküs ülkeyi savunma görevi 3 aşirete verilmişti(Tatienses, Ramnes ve Luceres). İlk ordu 3 piyade lejyonu ve 3 süvari centuriasından oluşuyordu. Daha uzaktaki savaşlar başlayınca askerlere maaş verilmeye başlandı. Manipulus bölünmesi uygulanmaya başlandı. Askerler yaşlarına göre sınıflanıyordu. En gençler hastati, sonraki princeps ve en deneyimlileri olan triarii. Hastati ve princeps 1200 kişi, triarii ise 600 kişiydi. Lejyon taktik birleşimi, her biri iki centuria'dan oluşan manipuluslara dayanıyordu (120 hastati, 120 princeps, 60 triarii). Manipulusların yanına veles(en genç ve yoksullarda oluşan) birliği veriliyordu. Ayrıca lejyon süvari birliğiyle destekleniyordu. Başkomutanlık imperium sahibi bir magistratusun elindeydi. En yoksullar hiçbir zaman askere alınmıyordu. Gaius Marius bunu değiştirdi. Jugurtha'ya karşı askere ihtiyacı olduğu için gönüllülerin hepsini askere aldı. Alabilecekleri ganimeti düşünen en yoksullar askere yazıldı. Hiçbir şeyleri olmadığı için komutanlarına sıkı sıkı bağlıydılar. Lejyon mevcudu 6000 e çıktı.
İmparatorluk döneminde başkomutanlık, imparatoru temsilden ve senato sınıfından olan bir legatus legionis'e verildi. Augustus lejyondaki süvari sayısını 2 katına çıkardı. İç savaşlardan sonra lejyonlar eyalet isimleriyle anılmaya başlanadı. İtalya'dan artık yeterince gönüllü çıkmıyordu. Eyaletlerde yeterince gönüllü hala vardı. Hizmet sonunda verilen yurttaşlık hakkı, dolgun ücretler, primler ve 20 yıllık hizmet sonunda verilen para (veya toprak) onları orduya çekiyordu. 20 yıllık hizmet sonucu lejyonerler, vetenarus oluyor ve diploma alıyorlardı. Geç imparatorluk döneminde toplumdaki genel buhran orduyu da etkiledi. Lejyonlar sınırları korumak yerine imparatoru korumakla görevlendirildiler. Lejyonlar herhangi bir ordu birliği durumuna düşüyor ve nemeri adıyla adlandırılıyorlardı. Centuriolar ortadan kalkıyor ve yerine ducenariusve centanarius oluyordu. Son dönemlerde lejyon sayısı 170 çıkmıştı fakat mevcutları sadece 1000 kişiydi.

Maaşlar ve Ödemeler
Askerlerin ana geliriydi. Ayrıca yeni bir imparator tahta çıktığında kazanılan yerlerde yağma hakları vardı. Marius döneminde en düşük asker maaşı 225 denarii, Domitian döndür

Lejyoner Rütbeleri

Yüksek Seviyeli Rütbeler
 Dux: Birden fazla lejyonu komuta eden kişidir. Bu rütbe geç imparatorluk döneminde çıkmıştır. Önceleri buna benzer rütbeler Konsül ve Imperator'dur.
 Legatus Legionis: Lejyon komutanıdır. Senatör sınıfındandır. İmparator tarafından seçilir ve yaklaşık 4 yıl görevde kalır. Bölgede başka lejyon yoksa aynı zamanda bölge valisi olur.
 Tribunus Laticlavius: Senatör sınıfındandır. Senato veya imparator tarafından seçilir. Lejyondaki 2. komutandır. Legatus Legionis ölürse, komutayı devralır.
 Praefectus Castrorum: Savaşta komutanlık yapar ve lejyondaki 2. komutandır. Tribunus Laticlavius'tan bir alt seviyededir.
 Tribuni Angusticlavii: Her lejyonda 5 tane bulunur. Şövalye sınıfındandır. Savaş komutasını öğrenmek için oradadır.
 Primus Pilus: Cohort'a komuta eder. Normal maaşın 60 katını alır.

Orta Seviyeli Rütbeler
 Pilus Prior: 1.Cohort'un 10 centurions undan oluşur. En yüksek centurions dur. Savaşta Cohort'un savaş düzenini düzenler.
 Primi Ordines: 1.Cohort'un 5 centurions undan ve primus pilustan oluşur. (Primus pilus hariç)Normal asker maaşının on katını alırlar. Ve diğer centurionslarda daha yüksek rütbededirler.
 Centurions: Century komutanıdır. 80 kişiyi komuta eder. Normal asker maaşının 10 katını alır.
 Optio: Century deki 2. komutandır. Normal askerlerin 3 katı maaş alır.

Düşük Seviyeli Rütbeler
 Duplicarius: Normal askerlerin maaşının 2 katını alır.
 Tesserariu(Muhafız komutanı): Her century de bir tane bulunur. Normal askerlerin maaşının 1,5 katını alır.
 Decurion: Bir contubernium(8 kişiden oluşan askeri birlik)u komuta eder. Bir century de 10 tane bulunur.

Özel Görevliler
 Aquilifer: Kartal büstünü taşırdı. Lejyonda bir tane bulunur. Normal asker maaşının 2 katını alırdı.
 Signifer: Üzerinde özel lejyon amblemleri olan signum u taşırdı. Normal asker maaşının 2 katını alırdı.
 Cornicen: Cornu adlı çalgıyı çalardı.
 Imaginifer: İmparatorun resmini taşırdı.

Ayrıca bakınız
 Roma lejyonu
 Roma İmparatorluğu
 Roma Cumhuriyeti
 Romalılar
 Batı Roma İmparatorluğu
 Doğu Roma İmparatorluğu

Kaynakça
(Yazıların bir bölümü http://en.wikipedia.org/wiki/Legionary  çeviridir.)

Antik Romalı askerî personel
Askerî organizasyon
Eski meslekler

Lejyoner


أندرسون هايز كوبر   (3 يونيو 1967) هو صحفي وكاتب ومقدم برامج أمريكي. يعمل حاليا كمذيع أساسي لسي إن إن في البرنامج الإخباري أندرسون كوبر 360°. البرنامج عادة ما يبث مباشر من استوديو بمدينة نيويورك، إلا أنه غالبا ما يتم بث البرنامج على الهواء مباشرةً من موقع قصص الأخبار العاجلة. في عام 2012 كشف كوبر عن أنه مثلي الجنس: ويُعتبر كوبر وفقاً لصحيفة نيويورك تايمز «أبرز صحفي مثلي في التلفزيون الأمريكي.»

الحياة والتعليم
ولد كوبر في 3 يونيو عام 1967 في مدينة نيويورك وهو الابن الأصغر للكاتب والفنان ومصمم الأزياء ويات إيموري كوبر والوريثة غلوريا فاندربلت.

بدأت تجربة كوبر الإعلامية في وقت مبكر من حياته فعندما كان رضيع، تم تصويره من قبل ديان اربس. وفي سن الثالثة، كان كوبر ضيفا في برنامج عرض الليلة في 17 سبتمبر 1970، حيث ظهر مع والدته. من سن العاشرة إلى الثالثة عشر، عمل كوبر كعارض أزياء مع موديلات فورد لرالف لورين، كالفن كلاين وميسي.

تعرض والد كوبر لسلسلة من المشاكل في القلب، وتوفي في بتاريخ 5 يناير عام 1978، حيث كان يخضع لجراحة القلب المفتوح في سن الخمسين. ويقال أن هذا أثر على كوبر في صغره «بشكل كبير». وقال أنه وهو يستعيد ذكريات الماضي، «اعتقد بأنني أشبه كثيرا والدي بعدة طرق»، بما في ذلك «أننا متشابهين كثيرا، وبأننا نملك نفس روح الدعابة وحب قراءة القصص». يعتبر كوبر كتاب والده العائلات نوع من الدليل... «كيف كان يريد مني أن أعيش حياتي والخيارات التي كان يريد مني أن أخذها، ولذلك أشعر بأنني مرتبط جدا به».

خلال النصف الثاني من السنة النهائية في مدرسة دالتون، في سن السابعة عشر، انتقل كوبر إلى جنوب أفريقيا في «شاحنة 13 طنا للجيش البريطاني» في الوقت الذي أصيب به بالملاريا، واحتاج إلى دخول المستشفى في كينيا. وكوصف للتجربة، كتب كوبر «أفريقيا مكان يًنسى وتنسى فيه».

الشقيق الأكبر لكوبر كارتر فاندربيلت كوبر انتحر يوم 22 يوليو عام 1988، في سن الثالثة والعشرين، من خلال القفز من شرفة الطابق الرابع عشر من شقة فوق سطح فاندر بيلت في مدينة نيويورك. وكتبت غلوريا فاندربيلت في وقت لاحق عن وفاة ابنها في كتاب قصة أم، حيث أعربت عن اعتقادها بأن الانتحار الذي نجم عن الذهان نتجت من وجود حساسية لدواء بروفينتيل وهو الدواء المستخدم لمكافحة الربو يذكر أندرسون ان انتحار كارتر أثار اهتمامه بالصحافة. «الخسارة هو الموضوع الذي أقوم بالتفكير فيه كثيرا وشيء أتناوله في عملي. وأعتقد بأنك عندما تواجه أي نوع من الخسارة، وخصوصا النوع الذي واجهته، ستثار لديك تساؤلات حول البقاء على قيد الحياة: لماذا بعض الناس تزدهر في الحالات التي لا يمكن ان يتحملها آخرون؟ هل سوف أكون قادرا على البقاء وعلى مواصلة حياتي في العالم وحدي؟».

تخرج كوبر من مدرسة دالتون في عام 1985، وواصل تعليمه في جامعة ييل، حيث كان مقيما في كلية ترمبل، وأصبح عضو في جمعية المخطوطات. كما درس كلا من العلوم السياسية والعلاقات الدولية وتخرج عام 1989.

في الكلية، قضى كوبر صيفان كمتدرب في وكالة الاستخبارات المركزية. على الرغم من انه من الناحية الفنية لم ينل أي قسط من التعليم الصحفي الرسمي، إلا أنه اختار مهنة الصحافة بدلا من البقاء مع الوكالة بعد المدرسة، بعد أن كان على حد قوله «مدمن لمتابعة الأخبار منذ كنت في الرحم».

بعد أول عمل له كمراسل في أوائل عام 1990، حصل كوبر على إجازة من التقارير وعاش في فيتنام لمدة سنة، وخلال هذه الفترة درس اللغة الفيتنامية في جامعة هانوي. وتحدث عن تجربته في فيتنام مع طلاب وقادة سى سبان، وقال انه منذ ذلك الحين، نسي كيف يتكلم اللغة.

السيرة المهنية

القناة الأولى

بعد تخرجه من جامعة ييل، حاول كوبر الحصول على عمل دخول المستوى عبر الرد على الهواتف لصالح أي بي سي، لكنه لم يوفق في ذلك. مع وجود صعوبة في وضع قدميه على أول طريق مجال البث المباشر، قرر كوبر طلب مساعدة من صديق له للحصول على بطاقة عضوية صحفية مزورة. في ذلك الوقت، كان كوبر يعمل حقيقةً فاحص لوكالة أنباء صغيرة وهي القناة الأولى، والتي تنتج برنامج إخبارى شبابي يًبث على العديد من المدارس الإعدادية والثانوية في الولايات المتحدة. ثم دخل كوبر ميانمار بنفسه ببطاقة العضوية الصحفية المزورة والتقى مع الطلبة الذين يحاربون الحكومة البورمية. وكان في نهاية المطاف قادرا على بيع ما لديه من أخبار محلية الصنع للقناة الأولى.

بعد التقارير الواردة من ميانمار، عاش كوبر في فيتنام لمدة سنة لدراسة اللغة الفيتنامية في جامعة هانوي. وبعد إقناع القناة باصطحاب كاميرا هاى - 8 معه، سرعان ما بدأ أندرسون تصوير وتجميع تقارير عن الحياة والثقافة الفيتنامية التي بثت على القناة الأولى. ثم عاد في وقت لاحق لتصوير قصص من مجموعة متنوعة من المناطق التي مزقتها الحروب في مختلف أنحاء العالم، بما في ذلك الصومال والبوسنة ورواندا. عن هاجس انتحار أخيه، يوضح كوبر أن «الشيء الوحيد الذي أعرفه حقيقةً هو أنني كنت أتألم وبحاجة للذهاب إلى مكان حيث الألم الخارجي يضاهي شعور الألم بداخلي». ويصف كوبر نفسه بأنه قد أصبح «مفتوناً بالحروب» خلال هذه الفترة الخطيرة من حياته.

مع العمل لعدة سنوات، بدأ كوبر يصبح وببطء أقل حساسية للعنف الذي كان يشهده من حوله؛ أصبحت أهوال من الإبادة الجماعية في رواندا شيئا تافها: «كنت أنظر لأرى عشرة جثث وأفكر، أتعلم، إنها عشرة، ليس أمرا سيئا». ولكن حادثة معينة جذبته إلى أنه:

مرّ كوبر على جانب الطريق عبر خمس جثث والتي كانت في الشمس لعدة أيام. جلد يد امرأة تقشر مثل القفازات. وللأعراب عن سحر هذه الحادثة الرهيبة، نزع كوبر كاميرته المهملة، واتخذ صورة مقربة لـ البومه الشخصي. وعندما كان يفعل، شخص ما التقط صورة له. في وقت لاحق اظهر هذا الشخص الصورة لكوبر، وقال: «أنت بحاجة إلى إلقاء نظرة على ما تقوم به». «وهنا أدركت إني يجب أن أتوقف و[...] يجب أن ابدأ التقرير عن بعض المعارض أو مسابقة ملكة الجمال أو شيء من هذا القبيل، لمجرد مثل، وأذكر نفسي ببعض المشاهد.»

إي بي سي

في عام 1995، أصبح كوبر مراسل ايه بي سي نيوز، وارتقى في نهاية المطاف إلى مذيع مساعد في برنامجه الليلى أخبار العالم الآن  في 21 سبتمبر 1999. في عام 2000 حول المسار الوظيفي، بالعمل كمضيف لبرنامج واقع أي بي سي المول:

في سنتي الأخيرة لدلى أم بي سي، كنت أعمل خلال الليل مقدما للنشرة الأخبارية ومرة أخرى خلال النهار في 20/20. وهكذا فقد كنت أنام ما بين فترات مناوبة من اثنين لأربع ساعات، كنت متعبا جدا وأردت تغييرا. أردت أن أصفي ذهني وأن أبتعد عن الأخبار قليلا، وقتها كنت مهتما ب تلفزيون الواقع فقد كان هذا النمط من البرامج جذابا ومثيرا للاهتمام

كما كان كوبر ضيفا مؤقتا لريجيس فيلبين في برنامج حواري تلفزيوني مباشر مع ريجيس وكيلى  في عام 2007 عندما خضع فيلبين لعملية جراحة القلب. وهو ملخص لعرض مشاهد من اندرسون كوبر 360 °، وغالبا ما ابدي متعة في الطريقة التي يضحك بها.

سى إن إن

غادر كوبر برنامج مول بعد الموسم الثاني للعودة إلى بث الأخبار في عام 2001 في سي ان ان، وعلق: "موسمين كانا كافيين، وحدثت هجمات 11 سبتمبر وكنت أعتقد بأنني بحاجة للعودة إلى الأخبار. "كان عمل كوبر الأول في سي ان ان مراسل إلى جانب بولا زان في اميركا صباحا. في عام 2002 أصبح مراسل سي ان ان في وقت الذروة الأسبوعي. منذ عام 2002، استضافت شبكة سي ان ان ليلة رأس السنة بنيويورك خاصة من تايمز سكوير. في يوم 8 سبتمبر عام 2003 أصبح مذيع في اندرسون كوبر 360°.

غطى كوبر عددا من القصص الهامة في عام 2005، بما فيها أضرار تسونامي في سريلانكا وثورة الأرز في بيروت وفاة ووفاة البابا يوحنا بولس الثاني، والزفاف الملكي للأمير تشارلز وكاميلا باركر بولز.

خلال تغطية سى ان ان عقب إعصار كاترينا، في مواجهة السيناتورة ماري لاندرو، والسيناتور ترينت لوت والقس جيسي جاكسون عن مفهومهم لرد الحكومة على ذلك. كما قال كوبر في وقت لاحق في مقابلة مع مجلة نيويورك «نعم، أنا لا أفضل أن تكون عاطفيا وأفضل ألا أنزعج، ولكن من الصعب عدم حدوث ذلك عندما تكون محاطا بالشجعان الذين يعانون وهم في حاجة». لاحظت مجلة الإذاعة والكابل  «وفي أعقاب ذلك، ساعد إعصار كاترينا على دخول نوع جديد من الصحافة الشبابية - انتلق اندرسون كوبر عبر شبكة سي. ان ان إلى النجومية السريعة كما الفتى الذهبي لشبكة سى ان ان ومحبوب من الأوساط الاعلامية بسبب التغطية العاطفية للعاصفة.»

في آب / أغسطس 2005، غطى مجاعة النيجر من مارادي.

في أيلول / سبتمبر 2005 تغير شكل الأخبار المسائية  لشبكة سي ان ان من 60 إلى 120 دقيقة لتغطية العنف غير العادي في موسم الأعاصير. وللمساعدة في توزيع بعض من تزايد عبء العمل، كان كوبر يعمل مؤقتا كمساعد مراسل لآرون براون. وافيد بان هذا الترتيب أصبح دائما في نفس الشهر من قبل رئيس عمليات شبكة سي ان ان الأمريكية، جوناثان كلاين، الذي دعا كوبر «مراسل المستقبل.»
بعد إضافة كوبر، ازداد تصنيف الأخبار المسائية زيادة كبيرة؛ ولاحظ كلاين أن كوبر كان اسم على طرف لسان الجميع."  ولمزيد من الاستفادة من هذا، أعلن كلاين عن تغيير كبير في البرامج في 2 نوفمبر عام 2005. برنامج كوبر 360° سيتم زيادته إلى ساعتين، ويتم تغيير موعده إلى 10 بعد الظهر الذي كان سابقا موعد الأخبار المسائية، ويحل برنامج الساعة الثالثة من غرفة عمليات وولف بليتزر محل موعد برنامج كوبر سابقا في السابعة مساء. مع "عدم وجود خيارات" لاستضافته البرامج، آرون براون ترك سي ان ان، ظاهريا بعد "اتفاق متبادل" مع جوناثان كلين بشأن هذه المسألة.، في أوائل عام 2007، وقع كوبر عقد بعدة سنوات مع سي ان ان، التي من شأنها أن تتيح له المواصلة كمساهم في 60 دقيقة، فضلا عن مضاعفة راتبه من مليوني دولار سنويا إلى ما تردد عن 4 ملايين دولار.

في أكتوبر 2007، بدأ كوبر استضافة البرنامج الوثائقي، كوكب الأرض في خطر، مع سانجاي غوبتا وجيف كورين على شبكة سي. ان ان. في عام 2008، كون هو، وغوبتا، والاميركية ليزا لينغ من المستكشفة الجغرافية الوطنية فريقا لتكملة، الكوكب في خطر: خطوط القتال، والتي بدات لأول مرة في كانون الأول / ديسمبر 2008. في عام 2007 أيضا بدأ استضافة أبطال سي ان ان: تكريم كل النجوم، برنامج حيث يكرم ويوضح أفعال غير عادية من قبل الناس العاديين.

كتاباته
 كوبر هو كاتب حر حيث ظهرت مقالاته في العديد من المنافذ الأخرى، بما فيها مجلة ديتالز.
 في مايو 2006 نشر كوبر الإرساليات من الحافة، ومذكرات هاربر كولينز عن تفاصيل حياته والعمل في سري لانكا، وأفريقيا، والعراق ولويزيانا على مدار العام السابق. تبرع ببعض عائدات الكتاب للجمعيات الخيرية. وتصدر الكتاب قائمة صحيفة نيويورك تايمز عن أفضل الكتب مبيعا في 18 يونيو 2006.

حياته الشخصية
كوبر له اثنان من الاخوات غير الاشقاء والأكبر سنا، ليوبولد ستانسلاوس «ستان» ستوكوسكى (مواليد 1950)، وكريستوفر ستوكوسكى (مواليد 1952)، من زواج غلوريا فاندربيلت عشر سنوات من الموصل ليوبولد ستوكوسكى.

كوبر لم يتزوج قط، وتجنب مناقشة نشطة لحياته الخاصة، مشيرا إلى الرغبة في حماية حياده كصحفي. تصريحاته العلنية تتناقض عمدا مع حياة والدته التي مضت في دائرة الضوء من الصحافيين الشعبيين ونشرها لمذكراتها التي توضح التفاصيل بصراحة عن شئونها مع المشاهير؛ وتعهد كوبر «بعدم تكرار هذه الاستراتيجية».<ref>[https://www.out.com/detail.asp?id=22392 إن الحجرة الزجاجية: نحن نعلم جميعا النجوم التي بداخل الخزانة الزجاجية، لذلك لماذا لا تخرج؟] مايكل ماستو آوت، أيار / مايو 2007، تاريخ النشر في 3-10-2008  </ref>حرب اندرسون كوبر الخاصة بقلم بو برونسون؛ 12 فبراير 2007، الدراسات الاجتماعية؛ النشر في 4 أكتوبر 2008.  افادت وسائل الاعلام المستقلة ان كوبر مثلي الجنس،  وفي مايو 2007، جعلته مجلة اوت  في المرتبة الثانية وراء ديفيد جيفين في قائمة الخمسين «أقوى مثلي بين الرجال والنساء في أمريكا». وعندما سئل عن نشاطه الجنسي ذكر «انا افهم لماذا الناس قد تكون مهتمة. ولكني لا اتحدث عن حياتى الشخصية. لقد اتخذت قرارا منذ فترة طويلة، قبل أن أعرف أحد على الإطلاق سيكون مهتما بحياتي الشخصية. الامر كله عن كونى مراسلا انى يجب أن أكون مراقبا، وأن أكون قادرا على التكيف مع أي فريق كنت فيه، وأنا لا أريد أن أفعل شيئا يهدد ذلك». إلا أنه ناقش رغبته في أن يكون له أسرة وطفل.

وقال أيضا لأوبرا وينفري - في الوقت الذي تعزز فيه كتابه — انه يعاني من عسر قراءة كالطفل. واكد ان لديه «عسر قراءة معتدل» في عرض الليلة لجاي لينو، الذي كان لديه أيضا عسر قراءة في أغسطس 2007. في مارس 2008، ذكر كوبر على شبكته أنه خضع لعملية جراحية صغيرة في عينه اليسرى لإزالة «بقعة صغيرة من سرطان الجلد».

 جوائز
 2008 جائزة العمل ضد الجوع الإنساني
 2005 الجائزة الوطنية للعناوين عن تغطية تسونامي
 جائزة إيمى لمساهمته في تغطية سى ان ان جنازة الأميرة ديانا، وآخرى في عام 2006 عن التغطية الحية الرائع لقصص الأخبار العاجلة—نموذج مطول لتقريره عن المجاعة في النيجر
 اللوحة الفضية من مهرجان شيكاغو السينمائي الدولي لتقريره من سراييفو عن الحرب الأهلية البوسنية
 برونزية لتغطية المجاعة في الصومال
 الجائزة البرونزية من المهرجان الوطنية للفيلم والفيديو التعليمى لتقريره عن الإسلام السياسي
 2001 جائزة تحالف المثليين والسحاقيات ضد التشهير في الإعلام عن الصحافة التلفزيونية الرائعة عن «بطل الثانوية». تقريره 20/20 وسط المدينة  عن رياضى المدرسة الثانوية كوري جونسون

 الجدول الزمني الوظيفي
 1999-2000: أخبار العالم الآن مذيع مساعد
 2001-2002: مضيف مول
 2003 إلى الوقت الحاضر: مذيع اندرسون كوبر 360°
 2005: مذيع مساعد في الأخبار المسائية
 2007 إلى الوقت الحاضر: مراسل 60 دقيقة''

مراجع

انظر أيضا
 كريس سيليزا

وصلات خارجية

 اندرسون كوبر 360°
 شبكة اندرسون كوبر 360°
 سي إن إن: المراسلون والصحفيون: اندرسون كوبر

المحك (برنامج)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة نيويورك
أشخاص يعانون من عسر القراءة
أصحاب أعمال أمريكيون
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 21
أمريكيون مغتربون في فيتنام
أمريكيون من أصل ويلزي
حائزون على جائزة إيمي
خريجو جامعة ييل
خريجو مدرسة دالتون
شخصيات إل جي بي تي من ولاية نيويورك
شخصيات تلفزيون من مدينة نيويورك
صحفيو سي إن إن
صحفيون أمريكيون
صحفيون أمريكيون في القرن 20
صحفيون أمريكيون في القرن 21
صحفيون مثليون أمريكيون
صحفيون مثليون من الولايات المتحدة
صحفيون من مدينة نيويورك
عارضو أزياء أمريكيون
عارضو أزياء إل جي بي تي
عارضو أزياء بإعاقات
عارضو أزياء من مدينة نيويورك
عارضو أزياء من ولاية نيويورك
عارضون أطفال أمريكيون
عائلة فاندربيلت
كتاب أمريكيون
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب مثليون
كتاب مثليون من الولايات المتحدة
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات مثليون
كتاب من مانهاتن
كتاب من مدينة نيويورك
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
مثليو الجنس
مدونون أمريكيون
مدونون ومدونات أمريكيون
مذيعو أخبار تلفزيونية أمريكيون
مذيعون مثليون من الولايات المتحدة
مراسلو تلفزيون أمريكيون
مراسلون حربيون أمريكيون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مقدمو برامج تلفزيونية حوارية أمريكيون
مقدمو برامج مسابقات أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلون أمريكيون
مواليد 1967
مواليد في نيويورك
كتاب مثليون أمريكيون

أندرسون كوبر


Doina Deleanu () este o actriță română care joacă pe scena Teatrului Național "Vasile Alecsandri" din Iași din anul 1980.

Carieră
Doina Deleanu s-a născut în anul 1954, la Timișoara. S-a mutat cu părinții la Bacău, unde a absolvit și liceul. În 1994 a absolvit Academia de Arte "George Enescu" din Iași, la clasa profesorilor Geta Angheluță, Sergiu Tudose și Emil Coșeru.

Între anii 1975 și 1980 este actriță la Teatrul "George Bacovia" din Bacău, iar din 1980 joacă pentru Teatrului Național "Vasile Alecsandri" Iași.

Doina Deleanu este soția actorului Adi Carauleanu.

Teatrografie

Teatrul "George Bacovia" Bacău

 Treplev - Pescărușul de A. P. Cehov, regia Cătălina Buzoianu, 1969
Teatrul "George Bacovia" Bacău
 Măriuca, Țiganca – Chirița în provincie de Vasile Alecsandri, regia Zoe Anghel Stanca, 1975
 Louise Miller – Intrigă și iubire de Friedrich Schiller, regia Anca Ovanez-Doroșenco, 1976
 Cerșetoarea – Casa Bernardei Alba de Federico Garcia Lorca, regia Zoe Anghel Stanca, 1976
 Zița – O noapte furtunoasă de I. L. Caragiale, regia Nae Cosmescu, 1976
 Cixi – Unchiul nostru din Jamaica de Dan Tărchilă, regia I. G. Russu, 1976
 Tânăra – Apărați dragostea de George Raisici, regia Bora Grigorovici, 1976
 Galea – Tineri căsătoriți caută cameră de Mihail Roscin, regia Gheorghe Jora, 1977
 Joujou – Pelina de Ion Luca, regia Mușata Mucenic, 1977
 Kristin – Domnișoara Iulia de August Strindberg, regia Cristian Pepino, 1977
 Decebal – Titanic Vals de Tudor Mușatescu, regia I. G. Russu, 1978
 Laura – Dubla dispariție a Marthei N. de Ștefan Oprea, regia I. G. Russu, 1978
 Nina – Tranzit de Leonid Zorin, regia Valeriu Moisescu, 1978
 Dale – În ceasul al treisprezecelea de Dumitru Solomon, regia Letiția Popa, 1978
 Nazi, Fata – Duelul de Mar Baidjiev, regia Mircea Crețu, 1978
 Geta Plăcintă – Piatră la rinichi de Paul Everac, regia Nae Cosmescu, 1978
 Phebe – Cum vă place de William Shakespeare, regia Cristian Pepino, 1979
 Mariana – Concurs de frumusețe de Tudor Popescu, regia I. G. Russu, 1979
 Crina – Doi pentru un tango de George Genoiu, regia Constantin Dinischiotu, 1979
 Amelie – Cea mai puternică de August Strindberg, regia Mircea Crețu, 1979
 Tina – Mofturoasa de Virgil Stoenescu, regia I. G. Russu, 1980

Teatrul Național "Vasile Alecsandri" din Iași

 Ea – Duo Amore de Mircea Radu Iacoban, regia Mircea Radu Iacoban, 1980
 Mira – Camera de alături de Paul Everac, regia Călin Florian, 1980
 Oleana – Apus de soare de Barbu Ștefănescu Delavrancea, regia Nicoleta Toia, 1980
 Pajul - Don Carlos de Friedrich Schiller, regia Dan Nasta, 1980
 Regina cea Mică - Ciocârlia de Jean Anouilh, regia Dan Nasta, 1981
 Luluța – Chirița în provincie de Vasile Alecsandri, regia Alexandru Dabija, 1981
 Îndrăgostita – Autobuzul de Stanislav Stratiev, regia Călin Florian, 1981
 Celia - Cum vă place de William Shakespeare, regia Nicoleta Toia, 1982
 Dora - Hoțul de vulturi de Dumitru Radu Popescu, regia Călin Florian, 1982
 Denise - Jacques fatalistul de Denis Diderot, regia Dan Nasta, 1982
 Maria Costin - Drumuri și răscruci de Paul Everac, regia Călin Florian, 1982
 Julieta - Față în față cu teatrul după Ion Sava, regia Mirel Ilieșiu, 1983
 Isabel – Casa cu fantome de Calderon de la Barca, regia Nicoleta Toia, 1983
 Cleo - Bătrânul de Hortensia Papadat-Bengescu, regia Nicoleta Toia, 1983
 Valeria - Rugăciune pentru un disc-jokey de Dumitru Radu Popescu, regia Dan Stoica, 1984
 Josephine – Povestea Unirii de Tudor Șoimaru, regia Dan Nasta, 1984
 Agika – Familia Tot de Istvan Orkeny, regia Beke Sandor, 1984
 Kira – Ultima noapte de vară de Aleksei Arbuzov, regia Eugen Todoran, 1984
 Josie – Epitaf pentru George Dillon de John Osborne, regia Nicoleta Toia, 1985
 Hermia – Visul unei nopți de vară de William Shakespeare, regia Cristina Ioviță, 1986
 Florica – Autorul e în sală ? de Ion Băieșu, regia Saul Taișler, 1986
 Savina – Ultima dragoste de Pavlovski, regia Ovidiu Lazăr, 1987
 Euxinia – Săptămâna patimilor de Paul Anghel, regia Dan Stoica, 1987
 Lelia – Descoperirea familiei de Ion Brad, regia Nicoleta Toia, 1987
 Lizeta – Jocul dragostei și-al întâmplării de Marivaux, regia Ovidiu Lazăr, 1989
 Fata vitregă – Șase personaje în căutarea unui autor de Luigi Pirandello, regia Irina Popescu Boieru, 1989
 Didona – Cartea lui Ioviță de Paul Everac, regia Dan Alecsandrescu, 1989
 Martirio – Casa Bernardei Alba de Federico Garcia Lorca, regia Irina Popescu Boieru, 1990
 Soția sergentului – Poliția de Slawomir Mrozek, regia Cristian Hadji-Culea, 1990
 Eliza – Avarul de Molière, regia Dan Alecsandrescu, 1990
 Indianca (Vrăjitoarea) – Orfeu în Infern de Tennessee Williams, regia Irina Popescu Boieru, 1991
  Irma Lambert – Nebuna din Chaillot de Jean Girodaux, regia Irina Popescu Boieru, 1991
 Subreta – Robespierre de George Astaloș, regia Eugen Todoran, 1991
 Martorul II (fata de la garderobă) – Spectatorul condamnat la moarte de Matei Vișniec, regia Irina Popescu Boieru, 1992
 Nina Alexeevici Zarecinaia – Pescărușul de A. P. Cehov, regia Irina Popescu Boieru, 1992
 Fata – Adunarea femeilor de Aristofan, regia Alexandru Dabija, 1993
 Mommina – Astă seară se improvizează de Luigi Pirandello, regia Irina Popescu Boieru, 1993
 Mița Baston – D'ale carnavalului de I. L. Caragiale, regia Emil Coșeru, 1993
 Șeful de cabinet – Nu muriți din întâmplare ! de Ion Băieșu, regia Ion Sapdaru, 1995
 Ludovic al XVII lea – Robespierre și regele de Dumitru Radu Popescu, regia Ovidiu Lazăr, 1995
 Eugenia – Tango de Slawomir Mrozeck, regia Ion Sapdaru, 1996
 Femeia cu ouă – Nu sunt Turnul Eiffel de Ecaterina Oproiu, regia Irina Popescu Boieru, 1996
 Smărăndița – Cinel-cinel de Vasile Alecsandri, regia Sorana Coroamă Stanca, 1996
 Sufleurul – Cântecul lebedei de A. P. Cehov, regia Ada Lupu, 1997
 Estelle – Cu ușile închise de Jean Paul Sartre, regia Nikolov Perveli Vili, 1997
 Teibele – Teibele și demonul ei de Isaac Bashevis Singer și Eve Friedman, regia Alexander Hausvater, 1998
 Titania – Visul unei nopți de vară de William Shakespeare, regia Ion Sapdaru, 1998
 Mediatorul – Cine-ajunge sus la fix de Dumitru Solomon, regia Nikolov Perveli Vili, 1999
 Doamna elegantă – Roberto Zucco de Bernard Marie Koltes, regia Alexander Hausvater, 1999
 Marianne – Tartuffe de Molière, regia Petru Vutcărău – 2000
 Ea 2 – Mașina de vânt de Constantin Popa, regia Constantin Popa – 2000
 Ranevskaia – Livada de vișini de A. P. Cehov, regia Alexander Hausvater – 2000
 Zoe – O scrisoare pierdută de I. L. Caragiale, regia Virgil Tănase – 2001
 Hanako Tsukioka, Asistenta șefă, Gheișa, Adepta lui Mishima – Nō Cinci povești de dragoste de Yukio Mishima, regia Alexander Hausvater – 2002
 O doamnă –  Inimă de câine (O istorie monstruoasă) după Mihail Bulgakov, regia Ion Sapdaru – 2003
 Iudita – Iudita de Howard Barker, regia Moshe Yassur – 2003
 A treia gheișă, A doua nevastă, Theodora, Kali – Poarta miresmei după Marguerite Yourcenar, regia Irina Popescu Boieru – 2003
 Popova – Despre efectul dăunător al nostalgiei după A. P. Cehov, regia Ion Sapdaru – 2004
 Maggie – Dansează ... fetele Mundy după Brian Friel, regia Ada Lupu – 2004
 Irodiada – Salomeea de Oscar Wilde, regia Alexander Hausvater – 2004
 Beatrice – Slugă la doi stăpâni de Carlo Goldoni, regia Nikolov Perveli Vili – 2005
 Raisa Pavlovna Gurmâjscaia – Pădurea de Aleksandr Nikolaevici Ostrovski, regia Andrei Andreev – 2006
 Ritsuko – Arborele tropicelor de Yukio Mishima, regia Alexander Hausvater – 2006
 Ninel Karnauhova – Audiția de Alexandr Galin, regia Claudiu Goga – 2007
 Lady MacDuff – Macbeth de William Shakespeare, regia Mihai Măniuțiu – 2007
 Suzanne Delicias – Orchestra de Jean Anouilh, regia Irina Popescu Boieru – 2008
 Babette - Biedermann și incendiatorii de Max Frisch, regia Felix Alexa - 2009
 Hecuba - Aici, la porțile beznei după Hecuba și alte tragedii de Euripide, regia Mihai Măniuțiu - 2010
 Soția - Dawn-Way (Oameni slabi de înger. Ghid de folosire) de Oleg Bogaev, regia Radu Afrim - 2011
 Doamna Boeuf - Rinocerii de Eugène Ionesco, regia Claudiu Goga - 2011.
 Protipendada - Iașii în carnaval de Vasile Alecsandri, regia Alexandru Dabija - 2012
 Doamna Profesor Granger - Focul (451° Fahrenheit) de Ray Bradbury, regia Irina Popescu Boieru - 2012
 Clothilde - Pălăria florentină de Eugène Labiche, regia Silviu Purcărete - 2013
 Tankhuma, nebuna -  Golem, regia Alexander Hausvater-2013
 Barbara Fordham -Acasă, în miezul verii de Tracy Letts, regia Claudiu Goga-2014
 Tania - Iarna dragostei noastre de Nadejda Ptușkina, regia - Emil Gaju, 2015
 Ernestina van Veen, scenografa - Goldberg Show - Facerea lumii și alte întâmplări, după Variațiunile Goldberg de George Tabori, regia - Mihai Măniuțiu, 2016
 Paula - Joc de pisici de Örkény István, regia Irina Popescu-Boieru, 2016
 Femeia 3/Teodora Perju-"Seceta roșie" după "Cartea foametei" de Larisa Turea, regia Petru Hadârcă, 2017
 Domnica - "Moartea unui artist" de Horia Lovinescu, regia Irina Popescu Boieru, 2017
 Spectacol dedicat împlinirii a 100 de ani de la primul concert dirijat de George Enescu la Iași -2017
 Linda Loman - Moartea unui comis-voiajor de Arthur Miller, regia - Claudiu Goga, 2018

 Filmografie
 1978: Urgia, regia Iosif Demian și Andrei Blaier
 1978: Pe firul apei, regia Letiția Popa
 1981: Am o idee!..., regia Alecu Croitoru
 1984: Salutări de la Agigea, regia Cornel Diaconu
 2002: Chirița în provincie, regia Eugen Todoran

 Premii și distincții
 Premii pentru actorie
 1984: Mențiune la "Festivalul de Teatru Contemporan, Brașov, 1984" – pentru rolul "Valeria" din spectacolul "Rugăciune pentru un disk jokey" de Dumitru Radu Popescu, regia Dan Stoica
 1996: Premiul pentru cea mai bună actriță în rol secundar la Festivalul Național "I. L. Caragiale" din București – pentru "Ludovic al XVII-lea" din spectacolul "Robespierre și regele" de Dumitru Radu Popescu, regia Ovidiu Lazăr
 1998: Premiul "Vasile Pogor" acordat  – pentru performanțele atinse în profesia de actriță
 1998: Premiul "Fundatia "Prietenii Iasului" - Emil Alexandrescu, 1998" – pentru rolul "Teibele" din spectacolul "Teibele și demonul ei" de Issac Bashevis Singer, regia Alexander Hausvater

Ordine și medalii
 2001: Diplomă de onoare oferită pentru contribuția la zestrea spirituală locală și națională
 2004: Medalia "Meritul Cultural" în grad de Cavaler oferită de Președinția României pentru întreaga activitate
 2009: Diplomă de onoare oferită de Ministerul Educației, Cercetării și Inovării pentru merite deosebite în acțiuni de promovare a artei și valorilor culturale

Note

Legături externe

  - cinemagia.ro

Nașteri în 1954
Nașteri pe 21 noiembrie
Actrițe de teatru române
Actrițe de film române
Actori români în viață
Timișoreni

Doina Deleanu


Michael Burnham je izmišljeni lik iz serije Zvjezdane staze: Discovery. Glumi ju Sonequa Martin-Green. Kao dijete ju glumi Arista Arhin.

Fiktivna biografija

Rani život
Rođena je na Zemlji. Klingonci su joj ubili roditelje tijekom napada na istraživačku bazu Doctari Alpha, dok je bila još mlada. Odgojio ju je Sarek na Vulkanu, čime postaje prvi čovjek koji pohađa naučnički centar na Vulkanu, kao i Vulkansku znanstvenu akademiju, od 2245. do 2249. godine, gdje naučava kvantnu mehaniku..

Kao dijete, Burnham je zahvaćena napadom na naučnički centar. Bombardiranje ju je onesvjestilo, pa je Sarek izveo stapanje umova (mind meld) kako bi ju osvjestio. Kao rezultat toga, dio Sarekove katre ostao je u njenu umu, što mu je kasnije omogućilo da s njom komunicira čak i preko velikih udaljenosti.Burnham je dobitnica Vulkanske znanstvene legije časti.

Karijera u Floti

USS Shenzhou
2249. godine, Burnham se pridružila Zvjezdanoj floti, te je dodijeljena zvjezdanom brodu USS Shenzhou, pod kapetanicom Philippom Georgiou. Primarno joj je polje interesa ksenoantropologija. Eventualno je došla do čina zapovjednice, i 2256. je već bila prva časnica kapetanice Georgiou.

Susret s Klingoncima
Prethodeći Bitci Binarnih zvijezda (Battle of the Binary Stars), Burnham se pobunila protiv kapetanice, i preuzela kontrolu na Shenzhou-om, kako bi, sukladno Sarekovim savjetima, napala Klingonce, što bi oni vidjeli kao častan potez, pa bi i Federaciju vidjeli kao dostojnog neprijatelja. Za taj je čin osuđena za pobunu, za što je i sama priznala krivnju. Ostala je bez čina, i osuđena je na život u zatvoru.

Karijera na Discoveryju

Likovi iz Zvjezdanih staza

Michael Burnham


An Calamagrostis trichodonta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hugh Algernon Weddell, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert John Soreng. An Calamagrostis trichodonta in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis trichodonta


Hans Hesse (21. svibnja 1865. – 8. studenog 1938.) je bio njemački časnik i vojni zapovjednik. Rođen je 21. svibnja 1865. godine. Na početku Prvog svjetskog rata obnaša dužnost načelnika stožera VII. pričuvnog korpusa kojim je na Zapadnom bojištu zapovijedao Hans von Zwehl. U sastavu istog sudjeluje u najprije u opsadi Namura, potom opsadi Maubeugea, te Prvoj bitci na Aisnei. Dužnost načelnika VII. pričuvnog korpusa obnaša do svibnja 1915. kada je imenovan načelnikom stožera Armijskog odjela Gaede zamijenivši na tom mjestu Bernharda Bronsarta von Schellendorffa. Tri mjeseca poslije tog imenovanja, u kolovozu 1915. promaknut je u čin pukovnika.

U rujnu 1916. imenovan je načelnikom stožera ponovno formirane 9. armije kojom je zapovijedao Erich von Falkenhayn. S navedenom armijom upućen je u Rumunjsku koja je ušla u rat na strani Antante. Sudjeluje u Rumunjskoj kampanji koja je rezultirala zauzimanjem gotovo cijele Rumunjske za što je 11. prosinca 1916. odlikovan ordenom Pour le Mérite. Dužnost načelnika stožera 9. armije obnaša do travnja 1917. kada postaje načelnikom odjela veza pri Glavnom stožeru. Navedenu dužnost obnaša do kraja rata.

Hans Hesse preminuo je 8. studenog 1938. godine.

Vanjske poveznice
     Hans Hesse na stranici Axishistory.com

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Hans Hesse


Häselrieth ist ein Stadtteil der Stadt Hildburghausen im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage
Häselrieths Flur endet am nordöstlichen Stadtrand von Hildburghausen. Der Stadtteil befindet sich an der Bundesstraße 89, die in Richtung Themar führt. Die Gemarkung ist ländlicher Raum und für die Landwirtschaft erschlossen und teilweise kupiert.

Geschichte
Die erste gesicherte Erwähnung des Dorfes "Haselrit" erfolgte in einem Lehensbrief des Abtes vom Kloster Hersfeld an Ortolph von Reygeriet vom 8. April 1287. Andere Quellen nennen das Jahr 1169 für die urkundliche Ersterwähnung des Dorfes.
Die Brücke über die Werra und die Kirche sind historische Zeugnisse. Auf dem Häselriether Berg vermutet man einen vorchristlichen Kultplatz.

Häselrieth war 1675–1676 von Hexenverfolgung betroffen. Aus der Familie Schellenberg gerieten die Großeltern mit ihrem Enkel in einen Hexenprozess. Der 4-jährige Caspar Schellenberg wurde beschuldigt, er hätte mit seinen Großeltern gehext.

Ende 1945 wurden acht Bürger aus Hildburghausen und Umgebung von sowjetischer Geheimpolizei am Waldrand oberhalb der Jungviehweide ermordet und verscharrt. Sie wurden nach Entdeckung durch Kinder in einem Gemeinschaftsgrab auf dem Friedhof beerdigt, das zur DDR-Zeit aber unkenntlich war. Nach der Wende wurde den Toten 1997 ein Gedenkstein gesetzt.

1969 wurde Häselrieth in die Stadt Hildburghausen aufgenommen.

Persönlichkeiten
 Johann Bierdümpfel (* 3. September 1564 in Häselrieth; † 1. Juni 1620 in Wien), Arzt
 Friedrich Dotzauer (* 20. Januar 1783 in Häselrieth; † 6. März 1860 in Dresden), Cellist und Komponist

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Hildburghausen)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1169
Gemeindeauflösung 1969

Häselrieth


11596 Francetic este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11596 Francetic este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Catalina Station de Timothy B. Spahr. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 19,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11596 Francetic


Sápes, en ,  est un village et un ancien dème du district régional de Rhodope, en Macédoine-Orientale-et-Thrace, Grèce. Depuis 2010, il est intégré au sein du dème de Marónia-Sápes.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à  tandis que celle du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Ancien dème en Grèce

Sápes


Yasushi Endo (født 7. april 1988) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yasushi Endo


Mustafa Alabora (d. 16 Mart 1946, İstanbul), Türk tiyatro, sinema, dizi oyuncusu ve seslendirme sanatçısı.

Yaşamı
İstanbul Şişli'de doğup büyüyen Mustafa Alabora, Sabahattin Alabora ve Nur Hayat Fatma Pınar'ın oğludur. Talatpaşa Ortaokulunu bitirdikten sonra İstanbul Belediye Konservatuvarından mezun olmuştur. 1968-1969 yıllarında Halk Oyuncuları'nda oynadıktan sonra Vasıf Öngören, Halil Ergün ve Erdoğan Akduman'la birlikte Ankara Birliği Sahnesi'ni kurdu. 1972 yılında siyasi tutuklu olarak 2,5 yıl cezaevinde kaldı. Kent Oyuncuları, İstanbul Şehir Tiyatrosu ve Dormen Tiyatrosu gibi tiyatrolarda pek çok rolde oynadı. TV'de pek çok seslendirme yaptı. Uzun yıllar MSM - Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nde öğretim üyesi olarak görev yaptı ve tiyatro bölüm başkanlığını sürdürdü. Kurtuluş ve Kara Melek adlı TV dizilerinde oynadı. Mustafa Alabora, oyuncu Memet Ali Alabora'nın babasıdır. Ünlü Türk bestekârı Selahattin Pınar, Mustafa Alabora'nın dayısıdır. Derya Alabora ise kuzenidir.

Sevecen Tunç'un Mustafa Alabora ile yaptığı nehir söyleşi, İşim Gücüm Yaşamak: 'Mustafa Alabora' Kitabı başlığı ile Heyamola Yayınları tarafından 2015'te yayımlanmıştır.

Tiyatro oyunları
 Aslolan Hayattır : Macit Koper - İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1994
 Altı Derece Uzak : John Guare - İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1992
 Kral Lear : Wiliam Shakespeare - İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1990
 Ağrı Dağı Efsanesi : Yaşar Kemal - İstanbul Şehir Tiyatrosu 1989
 Tanrı (oyun) : Woody Allen : Özel Tiyatro - 1988
 Beş Para Etmez Oyun : Bertolt Brecht - İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1979
 Asiye Nasıl Kurtulur : Vasıf Öngören - Birlik Tiyatrosu
 Devri Süleyman : Aydın Engin - Genar Tiyatrosu - 1968
 Hırçın Kız : Wiliam Shakespeare
 Üç Kuruşluk Opera : Bertolt Brecht
 Bir Garip Oyun

Filmografisi

Filmler
 Ölüm Tarlası
 Balatlı Arif
 Vurguncular
 Umutsuzluk
 Kopuk
 Sahtekar
 Dehşet Gecesi
 Bir İhtimal Daha Var
 Uzun Hikâye
 Poyraz Karayel: Küresel Sermaye
 Karanlık Şehir Hikayeleri: Kilit
 Ailecek Şaşkınız

Diziler
 1979 - Hayatım Roman
 1987-1991 - Uğurlugiller
 1992 - Savcı
 1994 - Kurtuluş
 1997-2000 - Kara Melek
 2004 - Kasırga İnsanları
 2005-2007 - Yanık Koza
 2006 - Karınca Yuvası
 2015 - Poyraz Karayel - Ünsal Özbakan
 2021 - Hamlet - Ahmet Kesmeci

Dış bağlantılar

1946 doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek seslendirme sanatçıları
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Yaşayan insanlar
Şişli doğumlular

Mustafa Alabora


إمسني (Emesene) هو برنامج مراسلة فورية مصمم للعمل مع شبكة Passport. NET التابعة لشركة مايكروسوفت، وهو برنامج حر مفتوح المصدر.

التطوير
إمسني هو برنامج متعدد المنصات يعمل على نظم التشغيل لينكس وأيضا مايكروسوفت ويندوز، وكتب باستعمال لغة بايثون وطور باستعمال GTK+ وأيضا pyGTK وpyCairo.

المزايا
النسخة الأخيرة من إمسني هي 1.0.1 وهي متوافقة مع النسخة الأخيرة من ويندوز لايف ماسنجر، ويملك إمسني العديد من المزايا أهمها:
 مراسلة متخفية Offline Messanging.
 الرسائل الخاصة.
 دعم نقل الملفات.
 دعم كاميرا الويب (استقبال فقط - جاري التطوير).
 دعم الألسنة عند الحديث لأكثر من جهة اتصال.
 التنبيه بالاهتزاز.
 مكتبة إضافات غنية (إضافة إمسني بلس، إضافة يوتيوب، إضافة last.fm وغيرها).
 دعم بأكثر من 16 لغة من بينها اللغة العربية.
 الرد التلقائي في حالة الغياب Auto-Reply.
و العديد من الخيارات الأخرى المتوفرة في توثيق البرنامج.

انظر أيضًا
 aMSN.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع إمسني الرسمي.
 صفحة إمسني في سورسفورج.نت.

برامج مراسلة فورية
برمجيات 2006
برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية
برمجيات حرة بلغة بايثون
برمجيات متعددة المنصات
تراسل فوري
جنوم
تهاتف مرئي
مؤتمرات الفيديو

إمسني


Window of opportunity er en eksperimentalfilm fra 2008 instrueret af Sidse Carstens efter eget manuskript.

Handling

'A short period of time during which an opportunity must be acted on or missed.' 4 personer skal handle på den situation de befinder sig ind. Et kort øjeblik som kan have konsekvenser for deres fremtid og skæbne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 2008

Window of opportunity


Brevicoryne brassicae (cunoscută în limbaj popular sub numele de "păduchele cenușiu al verzei") este o specie de insecte dăunătoare cu o largă răspândire în lume. Este o afidă care afectează culturile de varză, conopidă, gulie sau ridiche.

Note

Brevicoryne

Brevicoryne brassicae


النواصر هي مدينة مغربية في الوسط الغربي للبلاد. تقع النواصر ضمن إقليم النواصر جنوبي الدار البيضاء بمحاذاة مطار محمد الخامس الدولي. تضم النواصر 12.696 نسمة (حسب إحصاء 2004).

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم النواصر
بلديات المغرب
عواصم أقاليم المغرب
مدن المغرب

النواصر


Junyent ist der Familienname folgender Personen:

 Manuel d'Amat i de Junyent (1704/1707–1782), spanischer Gouverneur von Chile und Vizekönig von Peru
 Maria Carme Junyent i Figueras (1955–2023), spanische Linguistin
 Oleguer Junyent (1876–1956), spanischer Maler
 Oriol Junyent (* 1976), spanischer Basketballspieler
 Óscar García Junyent (* 1973), spanischer Fußballspieler, siehe Óscar García (Fußballspieler)
 Roger García Junyent (* 1976), spanischer Fußballspieler

Junyent


Juliana R. Force (25 de dezembro de 1876 - 28 de agosto de 1948) foi a diretora fundadora do Whitney Museum of Art nos Estados Unidos. Também serviu como administradora da Região 2 (cidade e estado de Nova York) do Projeto de obras de arte públicas da era do New Deal.

Nascida em Doylestown, Pensilvânia, filha de Maxmillian Rieser e Juliana Schmutz, faleceu em Manhattan aos 67 anos.

Mortos em 1948
Nascidos em 1876
Administradores dos Estados Unidos

Juliana R. Force


National Chi Nan University (NCNU; ) is a university located in Puli Township, Nantou County, Taiwan.

History

Founding
The National Chi Nan University Planning Committee was established on 1 March 1991 in order to  establish a university with the following missions:
 To provide more higher education opportunities.
 To improve the education of Overseas Taiwanese.
 To assist in developing industries as a part of Six-Year National Construction Plan of Taiwan.
 To balance cultural and educational development between regions.

Land which had been the property of the Taiwan Sugar Corporation was selected as the campus of the new university in January 1992. The initial phase of construction of the university was completed in July 1995. The first classes of graduate students were enrolled at the University in September 1995. The first classes of undergraduates registered in September 1996, along with the official opening of the campus.

921 earthquake
When the devastating 1999 Jiji earthquake struck Nantou County on 21 September 1999 (921), all major buildings and dormitories in campus were critically damaged, and the University suffered a great loss of equipment and basic infrastructure. President Ricard Lee had led the three-day evacuation of the entire student body and the provisional relocation to the campus of National Taiwan University in Taipei City for one semester. The restoration of the campus was mostly completed in the following six months. The student body and all the Colleges went back to the campus in the next semester.

Ranking

Colleges

NCNU has four colleges: Education, Humanities, Management, and Science and Technology.

Featuring
The Taiwanese drama series, Hana Kimi was filmed here.

Notable natives
 Lin Li-chan, member of Legislative Yuan

See also
 List of universities in Taiwan

References

External links

 The Affiliated Senior High School of National Chi Nan University

1995 establishments in Taiwan
Educational institutions established in 1995
Universities and colleges in Nantou County

National Chi Nan University


Valdir Espinosa (født 17. oktober 1947, død 27. februar 2020) var en brasiliansk fodboldspiller og træner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien
Personer fra Porto Alegre

Valdir Espinosa


La Nuit d'amour () est un film américain réalisé par George Fitzmaurice et sorti en 1927.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : La Nuit d'amour
 Titre original :
 Réalisation : George Fitzmaurice
 Scénario : Lenore J. Coffee
 Production : Samuel Goldwyn
 Photographie : George Barnes, Thomas E. Brannigan
 Montage : Grant Whytock
 Distributeur : United Artists
 Durée :  (8 bobines)
 Date de sortie :

Distribution
 Ronald Colman : Montero
 Vilma Bánky : Princess Marie
 Montagu Love : Duke de la Garda
 Natalie Kingston : Donna Beatriz
 John George : Jester
 Bynunsky Hyman : Bandit
 Gibson Gowland : Bandit
 Laska Winter : Gypsy Bride
 Sally Rand : Gypsy Dancer
 William H. Tooker : l'ambassadeur d'Espagne
 Eugenie Besserer : Gypsy

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1927
Film d'action américain
Film d'aventure américain
Film romantique américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film produit par Samuel Goldwyn

La Nuit d'amour


chalcedonion church හෙවත් දිව්‍යමය සහ ශාරිරීක ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පිලිගන්නවු සභාව කොටස් දෙකකට වෙන්වීම. බටහිර කතෝලික පල්ලිය සහ නැගෙනහිර ඔර්තොඩොක්ස් පල්ලිය මෙසේ වෙන් වු සභා දෙකවේ.

East-West Schism


Amanda Kolczynski (født 10. August 1993) er en fransk håndboldspiller som spiller i ESBF Besançon og for Frankrigs kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra ESBF Besançon
Håndboldspillere fra Frankrig

Amanda Kolczynski


Elsemar Pedro (4. travnja 1990.) je angolski rukometaš. Nastupa za angolski klub Primeiro de Agosto i angolsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Danskoj i Njemačkoj 2019., gdje je reprezentacija Angole završila na 23. mjestu.

Izvori

Angolski rukometaši

Elsemar Pedro


El lord del Sello Privado (, también llamado lord guardián del Sello Privado) es quinto en rango de los grandes oficiales de Estado en el Reino Unido, después del lord presidente del Consejo y antes del lord gran chambelán. Antiguamente, su titular era el responsable del sello personal (privado) del monarca (en comparación con el Gran Sello Real, que es responsabilidad del lord canciller). En la actualidad el titular del cargo ocupa un puesto en el Gabinete.

Aunque es uno de los cargos más antiguos del gobierno, no cumple una función importante en la actualidad, por lo que el cargo, generalmente, ha sido utilizado como una suerte de ministro sin cartera. Desde el gobierno de Clement Attlee, el puesto de lord del Sello Privado, con frecuencia, ha sido utilizado por el presidente de la Cámara de los Lores o el presidente de la Cámara de los Comunes.

Durante el reinado de Eduardo I, antes de 1307, el Sello Privado era resguardado por otro funcionario.

Lores del Sello Privado (desde 2001)

 Gareth Williams, barón Williams de Mostyn, 2001–2003.
 Peter Hain, 2003–2005.
 Geoff Hoon, 2005–2006.
 John Whitaker Straw, 2006–2007.
 Harriet Harman, 2007–2010.
 George Young, 2010–2012.
 Andrew Lansley, 2012-2014.
 Tina Stowell, 2014-2016.
 Natalie Evans, 2016-2022.
 Nicholas True, desde 2022

Referencias

Política de Reino Unido
Títulos

Lord del Sello Privado


Montreuil (), sometimes unofficially referred to as Montreuil-sous-Bois (), is a commune in the eastern suburbs of Paris, France. It is located  from the centre of Paris, in the Seine-Saint-Denis department and in the Métropole du Grand Paris. With a population of 111,367 as of 2020, Montreuil is the third most populous suburb of Paris after Boulogne-Billancourt and Saint-Denis. It is located north of Paris's Bois de Vincennes (in the 12th arrondissement), on the border with Val-de-Marne.

Name
The name Montreuil was recorded for the first time in a royal edict of 722 as Monasteriolum, meaning "little monastery" in Medieval Latin. The settlement of Montreuil started as a group of houses built around a small monastery.

History
Under the reigns of Louis XIV and Louis XVI the "Peach Walls" which provided the royal court with the fruits were located in Montreuil. It was also later home to the Lumière brothers and George Méliès whose workshops were located in lower Montreuil.

On 1 January 1860, the city of Paris was enlarged by annexing neighboring communes. On that occasion, the commune of Charonne was disbanded and divided between the city of Paris, Montreuil, and Bagnolet. Montreuil received a small part of the territory of Charonne.

Today Montreuil is divided into several districts:

 Le bas Montreuil (which joins together the old workshops (bordering on Saint-Mandé), the marché aux puces (bordering on Paris, carries of Montreuil),
The Mairie (town hall) (the malls, la croix de Chavaux, the mairie, and the Church of St Peter and St Paul),
 La Noue (parc des Guilands, city of du Val, Robespierre, bordering on Bagnolet),
 Le Bel Air (Jean Moulin housing estate, park des Beaumonts, city of Bel Air, city of Grand Pechers),
 La Boissière (all the north of Montreuil including parc Montreau and parc des Beaumonts, bordering on Romainville, Noisy-le-Sec, Rosny-sous-Bois and Fontenay-sous-Bois).

Main artistic heritage
 Decorations (ceramics and frescoes) in the state school "Voltaire" by Maurice Boitel (1954).
 Many definitive street art murals on several buildings of the city, like the tribute to Frantz Fanon, French psychiatrist and philosopher from the French overseas department of Martinique (boulevard Théophile Sueur).
 "Au temps d'harmonie", pointillist painting from famous 19th century French painter Paul Signac, in the town hall.
 Polyptych (enamels), in the cathedral entrance of the Georges Méliès student residence by Guillaume Bottazzi.

Heraldry

Geography

Climate

Montreuil has a oceanic climate (Köppen climate classification Cfb). The average annual temperature in Montreuil is . The average annual rainfall is  with May as the wettest month. The temperatures are highest on average in July, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Montreuil was  on 25 July 2019 and 12 August 2003; the coldest temperature ever recorded was  on 17 January 1985.

Demographics

Population

Immigration

Montreuil's inhabitants often exaggeratedly nickname the town the "second Malian town after Bamako", or sometimes "Mali-sous-Bois" or "Bamako-sur-Seine" even if the Seine doesn't cross the town. Montreuil has indeed a very important Malian population : more than  inhabitants according to the INSEE in 1999, between  and  people according to the mairie, which estimates that Montreuil has the largest Malian community in France. 10% of the population is Malian or has Malian origins.

Administration
The mayor of Montreuil is the member of Parti communiste français Patrice Bessac, who was elected on the second round of 2014 municipal elections, defeating the former ex-Communist mayor Jean-Pierre Brard in a four-way second round. He was re-elected in the first round of the 2020 elections with 51.34% votes, though with 33.67% participation (down from 53.11% in the 2014 election) due to the COVID-19 crisis (which also caused a delay of the 2nd turn in other cities).

The city is divided into two cantons: canton of Montreuil-1 and canton of Montreuil-2.

Economy

Video game company Ubisoft has its corporate head office in Montreuil. The Air France Paris office (of Air France-KLM) is in Montreuil.

Education
The commune's educational services are operated out of the Opale B Administrative Building. Montreuil has eight collèges, three lycées, two lycées techniques, and the IUT of the University of Paris 8.

Senior high schools/sixth form colleges:
 Lycée Eugénie-Cotton
 Lycée Jean Jaurès
 Lycée Condorcet

The Montreuil Library (Bibliothèque de Montreuil) consists of the Robert-Desnos Central Library, the Daniel-Renoult Library, the Colonel-Fabien Library, and the Paul-Eluard Library. Robert-Desnos, in a park near the commune's town hall, is the largest library in the commune. It houses a music library and Internet access points. Daniel-Renoult, near Montreau Park, serves the Montreau-Ruffins Théophile Sueur community. Colonel-Fabien, in the Ramenas-Fabien-Léo Lagrange community, is near the Intercommunal Hospital. Paul-Eluard is near the La Grande Porte shopping centre and is within  of the Robespierre Paris Métro station and Rue de Paris.

Notable residents and personalities

Pierre de Montreuil, famous 13th century architect, died in 1267 in Paris
Gaston-Auguste Schweitzer, sculptor
Djamel Abdoun, Algerian footballer who played at the 2010 FIFA World Cup
Mehdi Abeid, Algerian footballer
Jean-Claude Andruet, rally driver
Oumar Bakari, footballer
Vicki Bècho, footballer for France
Rosette Bir, sculptor
Sacha Boey, footballer
Jacques Brel, singer/songwriter/actor
Souarata Cisse, basketball player
Yehvann Diouf, Senegalese Footballer
Olivier Dacourt, footballer
Emmanuel Flipo, artist
Pape Gueye, footballer
Sikou Niakate, footballer
Elisha Owusu, footballer
Mamadou Samassa, footballer
Tignous, cartoonist and activist killed in the Charlie Hebdo shooting
Élodie Bouchez, actress
Henri Decaë, cinematographer
Nicolas Aithadi, Visual Effects, Guardians of the Galaxy
Jean Delannoy, director
Émile Reynaud, director
Abel Thermeus, footballer
Frédéric Verger, writer
Christophe Guilluy, geographer
Helno (Noël Rota) (1963-1993), singer with Lucrate Milk, Bérurier Noir & Les Négresses Vertes
Adèle Haenel, actress
Nordi Mukiele, footballer
Ethan Mbappé, footballer
Warren Zaïre-Emery, footballer

Transport
Montreuil is served by three stations on Paris Métro Line 9: Robespierre, Croix de Chavaux, and Mairie de Montreuil.

There are several new Métro (Line 11 - Montreuil-Hôpital) and tramway (extension of the T1 tramway) stations under construction. The region is also working on the extension of the Métro Line 1 to Val-de-Fontenay, with a possible new station in the East of Montreuil (Grands Pêchers).

International relations

Montreuil is twinned with Cottbus, Brandenburg, Germany and a few other towns and cities of Africa, Asia and Europe.

See also
 Hornec gang
 Gaston-Auguste Schweitzer Birthplace of this sculptor
 Pierre de Montreuil
 Musée de l'Histoire vivante

References

External links

 Official website

Communes of Seine-Saint-Denis
Cities in Île-de-France
Cities in France

Montreuil, Seine-Saint-Denis


Kromosom 3 er et af menneskets 23 kromosompar, og menneskets celler indeholder sædvanligvis to kopier af dette kromosom. Kromosom 3 omfatter mere end 198 millioner basepar  (DNA's byggesten) og repræsenterer omkring 6.5% af det samlede DNA i cellerne.

Identificering af generne på hvert kromosom er et aktivt område inden for genforskningen. Eftersom forskerne benytter forskellige metoder til at anslå antallet af gener på hvert kromsom, findes der varierende angivelser af antallet. Kromosom 3 indeholder sandsynligvis i omegnen af 1.026  til 1.085 protein kodende gener.

Gener
De følgende gener findes på kromosom 3:

p-arm
De følgende er nogle af de gener der findes på p-armen (den korte arm) af det mennesklige kromosom 3:
 ALAS1: aminolevulinate, delta-, synthase 1
 APEH: kodende enzym Acylamino-acid-releasing enzym
 ARPP-21: Cyclic AMP-regulerende phosphoprotein, 21 kDa
 AZI2: kodende protein 5-azacytidine-induced protein 2
 BRK1: SCAR/WAVE actin nucleating complex subunit
 BRPF1: bromodomain og PHD finger containing 1
 BTD: biotinidase
 C3orf60/NDUFAF3: kodende enzym NADH dehydrogenase [ubiquinone] 1 alpha subcomplex assembly factor 3
 CACNA2D3: calcium channel, voltage-dependent, alpha 2/delta subunit 3
 CCR5: chemokine (C-C motif) receptor 5
 CGGBP1: CGG triplet repeat binding protein 1
 CNTN4: Contactin 4
 COL7A1: Collagen, type VII, alpha 1 (epidermolysis bullosa, dystrophic, dominant og recessive)
 DCLK3: Doublecortin like kinase 3
 EAF1: ELL associated factor 1
 ENTPD3: ectonucleoside triphosphate diphosphohydrolase 3
 FBXL2: F-box og leucine rich repeat protein 2
 FOXP1: Forkhead Box Protein P1
 GMPPB: GDP-mannose pyrophosphorylase B
 HEMK1: kodende protein HemK methyltransferase family member 1
 HIGD1A: HIG1 domain family member 1A
 LARS2: leucyl-tRNA synthetase, mitochondrial
 LIMD1: LIM domain-containing protein 1
 MITF: microphthalmia-associated transcription factor
 MLH1: mutL homolog 1, colon cancer, nonpolyposis type 2 (E. coli)
 MYRIP: Myosin VIIA og Rab interacting protein
 NBEAL2: Neurobeachin-like 2
 NKTR: NK-tumor recognition protein
 NPRL2: Nitrogen permease regulator 2-like protein
 OXTR: oxytocin receptor
 PTHR1: parathyroid hormone receptor 1
 QRICH1: kodende protein QRICH1, also known as Glutamine-rich protein 1,
 RBM6: RNA-binding protein 6
 RPP14: Ribonuclease P protein subunit p14
 SCN5A: sodium channel, voltage-gated, type V, alpha (long QT syndrome 3)
 SETD5: SET domain containing 5
 SFMBT1: Scm-like with four mbt domains 1
 SLC25A20: solute carrier family 25 (carnitine/acylcarnitine translocase), member 20
 STT3B: catalytic subunit of the oligosaccharyltransferase complex
 SYNPR: synaptoporin
 TDGF1: Teratocarcinoma-derived growth factor 1
 TMEM158: Transmembrane protein 158
 TMIE: transmembrane inner ear
 TRAK1: trafficking kinesin-binding protein 1
 TRANK1: kodende protein Tetratricopeptide repeat og ankyrin repeat containing 1
 TUSC2: tumor suppressor candidate 2
 UCN2: Urocortin-2
 VGLL3: vestigial-like family member 3
 VHL: von Hippel-Lindau tumor suppressor
 ZMYND10: zinc finger MYND-type containing 10
 ZNF502: kodende protein Zinc finger protein 502
 ZNF621: kodende protein Zinc finger protein 621

q-arm
De følgende er nogle af de gener der findes på q-armen (den lange arm) af det mennesklige kromosom 3:
 ADIPOQ: adiponectin
 AMOTL2: kodende protein Angiomotin-like protein 2
 ARHGAP31: Rho GRPase activating protein 31
 CAMPD1: Camptodactyly
 CCDC80: Coiled-coil domain containing protein 80
 CD200R1: Cell surface glycoprotein CD200 receptor 1
 CLDND1: Claudin domain containing 1
 CPN2: Carboxypeptidase N subunit 2
 CPOX: coproporphyrinogen oxidase (coproporphyria, harderoporphyria)
 DPPA2: Developmental pluripotency associated 2
 EAF2: ELL associated factor 2
 EFCC1: EF-hand og coiled-coil domain containing 1
 ETM1: Essential tremor 1
 ETV5: ETS variant 5
 FAM43A: family with sequence similarity 43 member A
 FAM162A: family with sequence similarity 162 member A
 GYG1: Glycogenin-1
 HGD: homogentisate 1,2-dioxygenase (homogentisate oxidase)
 IFT122: intraflagellar transport gene 122
 KIAA1257: KIAA1257
 LMLN: kodende protein Leishmanolysin-like (metallopeptidase M8 family)
 LRRC15: leucine rich repeat containing 15
 LSG1: large subunit GTPase 1 homolog
  MB21D2: kodende protein Mab-21 domain containing 2
 MCCC1: methylcrotonoyl-Coenzym A carboxylase 1 (alpha)
 MYLK: Telokin
 NFKBIZ: NF-kappa-B inhibitor zeta
 PCCB: propionyl Coenzym A carboxylase, beta polypeptide
 PDCD10: programmeret cell død 10
 PIK3CA: phosphoinositide-3-kinase, catalytic, alpha polypeptide
 PROSER1: Proline og serine rich protein 1
 RAB7: RAB7, member RAS oncogene family
 RETNLB: resistin-like beta
 RHO: rhodopsin visual pigment
 RIOX2: Ribosomal oxygenase 2
 SELT: Selenoprotein T
 SENP7: Sentrin-specific protease 7
 SERP1: Stress-associated endoplasmic reticulum protein 1
 SOX2: transcription factor
 SOX2OT: SOX2 overlapende transcript
 SRPRB: Signal recognition particle receptor subunit beta
 TM4SF1: Transmembrane 4 L6 family member 1
 TRAT1: T-cell receptor-associated transmembrane adapter 1
 USH3A: Usher syndrome 3A
 ZBED2: kodende protein Zinc finger BED-type containing 2
 ZNF9: zinc finger protein 9 (a cellular retroviral nucleic acid binding protein)

Relaterede sygdomme og uregelmæssigheder
Nedenstående sygdomme har sammenhæng med varianter i gener, som hører til kromosom 3:

Kilder

Kromosomer
Homo sapiens

Kromosom 3 (mennesket)


This is a list of universities in Brazil, divided by states.

Across the country there are more than 2,368 Brazilian schools (public and private) recognized by the MEC (Ministry of Education).

Acre
Faculdade da Amazônia Ocidental (FAAO)
 (FADISI)
Faculdade Meta
Federal University of Acre (UFAC)
Instituto Federal do Acre (IFAC)
União Educacional do Norte (UNINORTE)

Alagoas
Federal University of Alagoas (UFAL)
 (UNEAL)
 (UNCISAL)

Amapá
Federal University of Amapá (UNIFAP)
 (UEAP)

Amazonas
Amazonas State University (UEA)
Federal University of Amazonas (UFAM)
National Institute of Amazonian Research (INPA)

Bahia
Bahia State University (UNEB)
Catholic University of Salvador (UCSal)
Federal Institute Baiano (IFBAIANO)
Federal Institute of Bahia (IFBA)
Federal University of Bahia (UFBA)
Federal University of Recôncavo da Bahia (UFRB)
Federal University of Southern Bahia (UFOBA)
Federal University of Western Bahia (UFESBA)
State University of Feira de Santana (UEFS)
State University of Santa Cruz (UESC)
State University of Southwestern Bahia (UESB)
Universidade Salvador (UNIFACS)

Ceará
Ceará State University (UECE)
Federal University of Ceará (UFCE)
State University of Vale do Acaraú (Uva)
 (UniFor)
 (URCA)
University for International Integration of the Afro-Brazilian Lusophony (UNILAB)

Distrito Federal
Catholic University of Brasília (UCB)
Centro Universitário de Brasília (UniCEUB)
 (UniDF)
 (UNIEURO)
Federal Institute of Brasília (IFB)
Instituto Científico de Ensino Superior e Pesquisa (UNICESP)
 (IESB)
 (UniP)
University of Brasília (UnB)

Espírito Santo
Federal University of Espírito Santo (UFES)
 (IFES)
Universidade Vila Velha (UVV)

Goiás
Federal University of Goiás (UFG)
Goiás State University (UEG)
Pontifical Catholic University of Goiás (PUC-GO)

 (UniP)
 (UNIVERSO)

Maranhão
Federal University of Maranhão (UFMA)
Logos Institute of Theology
Unidade de Ensino Superior Dom Bosco (UNDB)
 (UNICEUMA)
Universidade Estadual do Maranhão (UEMA)

Mato Grosso
Federal Institute of Mato Grosso (IFMT)
Federal University of Mato Grosso (UFMT)
La Salle College of Lucas do Rio Verde
Mato Grosso State University (Unemat)

Mato Grosso do Sul
Anhanguera-Uniderp University (UNIDERP)
Dom Bosco Catholic University (UCDB)
Federal University of Grande Dourados (UFGD)
Federal University of Mato Grosso do Sul (UFMS)
Mato Grosso do Sul State University (UEMS)

Minas Gerais
 (UNEC)
Federal Center for Technological Education of Minas Gerais (CEFET-MG)
Federal Institute of Minas Gerais (IFMG)
Federal University of Alfenas (UNIFAL)
Federal University of Itajubá (UNIFEI)
Federal University of Juiz de Fora (UFJF)
Federal University of Lavras (UFLA)
Federal University of Minas Gerais (UFMG)
Federal University of Ouro Preto (UFOP)
Federal University of São João del-Rei (UFSJ)
Federal University of Triângulo Mineiro (UFTM)
Federal University of Uberlândia (UFU)
Federal University of Vales do Jequitinhonha e Mucuri (UFVJM)
Federal University of Viçosa (UFV)
FUMEC University (FUMEC)
Guignard University of Art of Minas Gerais
Inatel
 (IFET-JF)
Minas Gerais State University (UEMG)
Pontifical Catholic University of Minas Gerais (PUC-Minas)
State University of Montes Claros (Unimontes)
University Center of Belo Horizonte (UniBH)
University of Itaúna (UIT)

Pará
  (CESUPA)
  (FABEL)
 Federal Institute of Pará (IFPA)
 Federal Rural University of Amazonia (UFRA)
 Federal University of Pará (UFPA)
 Federal University of Southern and Southeastern Pará (UNIFESSPA)
 Federal University of Western Pará (UFOPA)
 Lutheran University of Brazil (ULBRA)
 Pará State University (UEPA)
 Universidade da Amazônia (UNAMA)
  (UNIP-PA)

Paraíba
Federal University of Campina Grande (UFCG)
Federal University of Paraíba (UFPB)
Paraíba State University (UEPB)

Paraná
 (UniFil)
 (UNINTER)
Federal Institute of Paraná (IFPR)
Federal University for Latin American Integration (UNILA)
Federal University of Paraná (UFPR)
Federal University of Technology – Paraná (UTFPR)
Pontifical Catholic University of Paraná (PUC-PR)
State University of Londrina (UEL)
State University of Maringá (UEM)
State University of Ponta Grossa (UEPG)
 (UNICENTRO)
 (UENP)
Universidade Norte do Paraná (UNOPAR)
Universidade Paranaense (UNIPAR)
Universidade Positivo (UP)
 (UTP)
University of the State of Paraná (UNESPAR)
Western Paraná State University (UNIOESTE)

Pernambuco
Catholic University of Pernambuco (UniCaP)
Federal Institute of Pernambuco (IFPE)
Federal Rural University of Pernambuco (UFRPE)
Federal University of Pernambuco (UFPE)
Federal University of the São Francisco Valley (UNIVASF)
University of Pernambuco (UPE)

Piauí
Centro Universitário Uninovafapi (UNINOVAFAPI)
Federal University of Piauí (UFPI)
 (UESPI)

Rio de Janeiro

Catholic University of Petrópolis (UCP)
Centro Universitário IBMR (IBMR)
Estácio de Sá Universities (UNESA)
Federal Center for Technological Education of Rio de Janeiro (CEFET/RJ)
Federal Institute of Rio de Janeiro (IFRJ)
Federal Rural University of Rio de Janeiro (UFRRJ)
Federal University of Rio de Janeiro (UFRJ)
Federal University of the State of Rio de Janeiro (UNIRIO)
Fluminense Federal University (UFF)
Fundação Getulio Vargas (FGV-Rio)
Instituto Militar de Engenharia (IME)
Petrópolis Medical School (FMP/FASE)
Pontifical Catholic University of Rio de Janeiro (PUC-Rio)
Rio de Janeiro State University (UERJ)
State University of Northern Rio de Janeiro (UENF)
Universidade Candido Mendes (UCAM)
 (UCB)
 (UNIGRANRIO)
 (UNIG)
 (UNIVERSO)
Universidade Santa Úrsula (USU)
Universidade Veiga de Almeida (UVA)
University of Vassouras (USS)
West Zone State University (UEZO)

Rio Grande do Norte
Federal Rural University of the Semi-arid Region (UFERSA)
Federal University of Rio Grande do Norte (UFRN)
 (UERN)
 (UnP)

Rio Grande do Sul
Catholic University of Pelotas (UCPel)
Centro Universitário Ritter dos Reis (UniRitter)
Federal Institute of Rio Grande do Sul (IFRS)
Federal University of Health Sciences of Porto Alegre (UFCSPA)
Federal University of Pampa (Unipampa)
Federal University of Pelotas (UFPel)
Federal University of Rio Grande (FURG)
Federal University of Rio Grande do Sul (UFRGS)
Federal University of Santa Maria (UFSM)
 (IC-FUC)
Lutheran University of Brazil (ULBRA)
Pontifical Catholic University of Rio Grande do Sul (PUC-RS)
Rio Grande do Sul State University  (UERGS)
Sul-Rio-Grandense Federal Institute (IFSul)
 (URCAMP)
Universidade de Santa Cruz do Sul (UNISC)
Universidade do Vale do Rio dos Sinos (Unisinos)
Universidade Feevale (FEEVALE)
Universidade Franciscana (Unifra)
 (Unilasalle)
 (UNIJUÍ)
 (URI)
University of Caxias do Sul (UCS)
University of Cruz Alta (UNICRUZ)
University of Passo Fundo (UPF)
University of Taquari Valley (UNIVATES)

Rondônia
  (FAMA)
 Federal University of Rondônia (UNIR)
 Instituição de Ensino Superior de Cacoal (FANORTE)

Roraima
 Federal University of Roraima (UFRR)

Santa Catarina
Federal Institute of Santa Catarina (IFSC)
Federal University of Fronteira Sul (UFFS)
Federal University of Santa Catarina (UFSC)
Santa Catarina State University (Udesc)
 (Univille)
Universidade do Extremo Sul Catarinense (UNESC)
 (UNOESC)
 (Uniplac)
 (Unisul)
 (Univali)
 (FURB)

São Paulo
Public
Federal Institute of São Paulo (IFSP)
Federal University of ABC (UFABC)
Federal University of São Carlos (UFSCar)
Federal University of São Paulo (Unifesp)
Fundação Educacional do Município de Assis (FEMA)
Instituto Tecnológico de Aeronáutica (ITA)
Municipal University of São Caetano do Sul (USCS)
São Paulo State Technological Colleges (FATEC)
São Paulo State University (Unesp)
State University of Campinas (Unicamp)
Universidade de Taubaté (Unitau)
Universidade Livre de Música (ULM)
University of São Paulo (USP)
Virtual University of the State of São Paulo (UNIVESP)

Private
Anhembi Morumbi University (UAM)
Bandeirante University of São Paulo (UNIBAN)
Catholic University of Santos (UNISANTOS)
 (FEBASP)
Centro Universitário da FEI (FEI)
Centro Universitário das Faculdades Metropolitanas Unidas (FMU)
Centro Universitário Eurípedes de Marília (UNIVEM)
Centro Universitário Ítalo Brasileiro (UniÍtalo)
 (CUSC)
Escola Superior de Propaganda e Marketing (ESPM)
Fundação Armando Alvares Penteado (FAAP)
 (FECAP)
Fundação Getulio Vargas (FGV)
 (FSA)
Insper Institute of Education and Research (Insper)
Instituto Mauá de Tecnologia (IMT)
Mackenzie Presbyterian University (Mackenzie)
Methodist University of Piracicaba (Unimep)
Methodist University of São Paulo (Umesp)
Pontifical Catholic University of Campinas (PUC-Campinas)
Pontifical Catholic University of São Paulo (PUC-SP)
 (UNICID)
Universidade de Mogi das Cruzes (UMC)
Universidade de Ribeirão Preto (UNAERP)
 (UNISA)
Universidade do Vale do Paraíba (UNIVAP)
 (UNG)
 (UNINOVE)
 (UniP)
 (UNISANTA)
Universidade São Francisco (USF)
Universidade São Judas Tadeu (USJT)
 (UNIMARCO, closed in 2012)

Sergipe
Federal University of Sergipe (UFS)

Tocantins
Federal University of Tocantins (UFT)
 (UNITINS)
 (UFNT)

See also
List of federal universities of Brazil
List of public universities in Brazil
List of state universities in Brazil
Rankings of universities in Brazil
Universities and higher education in Brazil

References

External links
Universities in Brazil by region

Universities By State
Brazil
Brazil

List of universities in Brazil by state


Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi (BAİBÜ), 3 Temmuz 1992'de  3837 sayılı Kanun ile kurulmuş ilk vakıf destekli devlet üniversitesidir. Üniversite Bolu'nun hayırsever iş insanı İzzet Baysal tarafından kurulan İzzet Baysal Vakfı tarafından desteklenmektedir.

Üniversitede 1500'e yakın öğretim elemanı, 900 civarında yönetim elemanı görev yapmaktadır. 4 enstitü, 16 fakülte, 2 yüksekokul, 8 meslek yüksekokuluna sahip olan Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesinde 30.000 civarında öğrenci eğitim görmektedir. Üniversitenin merkez kampüsü Bolu'ya 13 kilometre uzaklıktaki Gölköy Kampüsü'dür. Bunun dışında Gerede, Mengen ve Mudurnu'da da faaliyet gösterilmektedir.

Görev yapan rektörler
 Prof. Dr. Kemal Güçlüol (Kurucu Rektör) (1992-1997)
 Prof. Dr. Nihat Bilgen (1998-2002)
 Prof. Dr. Yaşar Akbıyık (2002-2006)
 Prof. Dr. Atilla Kılıç (2006-2010)
 Prof. Dr. Hayri Coşkun (2010-2017)
 Prof. Dr. Mustafa Alişarlı (2017-)

Akademik Birimler

Enstitüler
 Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü (Kapatıldı)
 Fen Bilimleri Enstitüsü (Kapatıldı)
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü (Kapatıldı)
 Sosyal Bilimler Enstitüsü (Kapatıldı)

Fakülteler
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen - Edebiyat Fakültesi
Gerede Uygulamalı Bilimler Fakültesi
 Güzel Sanatlar Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İlahiyat Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 Mimarlık Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi
 Teknoloji Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Ziraat ve Doğa Bilimleri Fakültesi (2020 Yılından İtibaren Ziraat Fakültesi)

Yüksekokullar
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Meslek Yüksekokulları
 Bolu Meslek Yüksekokulu
 Bolu Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Gerede Meslek Yüksekokulu
 Mehmet Tanrıkulu Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Mengen Meslek Yüksekokulu
 Mudurnu Süreyya Astarcı Meslek Yüksekokulu
 Seben İzzet Baysal Meslek Yüksekokulu
 Yeniçağa Yaşar Çelik Meslek Yüksekokulu

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki vakıf üniversiteleri
Ormancılık tarihi
Ormancılık eğitimi
1992'de kurulan üniversiteler
Bolu ilindeki yapılar

Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi


La deuxième saison de Drag Race España est diffusée pour la première fois le  sur ATRESplayer Premium en Espagne et sur WOW Presents Plus à l'international.

Le , l'émission est renouvelée pour sa deuxième saison. Les juges principaux sont Supremme de Luxe, Ana Locking, Javier Ambrossi et Javier Calvo. Le casting est composé de douze candidates et est annoncé le  sur les réseaux sociaux.

La gagnante de la saison reçoit un an d'approvisionnement de maquillage chez Krash Kosmetics et 30 000 euros.

La gagnante de la saison est Sharonne, avec comme secondes Estrella Xtravaganza et Venedita Von Däsh.

Candidates

Les candidates de la deuxième saison de Drag Race España sont :

(Les noms et âges donnés sont ceux annoncés au moment de la compétition.)

Progression des candidates

  La candidate a gagné Drag Race España.
  La candidate est arrivée seconde.
  La candidate a été élue Miss Sympathie.
  La candidate a remporté le titre de  Miss Lost Look pour avoir la meilleure tenue non diffusée de la saison.
  La candidate a gagné le défi.
  La candidate a reçu des critiques positives des juges et a été déclarée sauve.
  La candidate a reçu des critiques des juges et a été déclarée sauve.
  La candidate a reçu des critiques négatives des juges mais a été déclarée sauve.
  La candidate a été en danger d'élimination.
  La candidate a été éliminée.
  La candidate est revenue en tant qu'invitée.

Lip-syncs

   La candidate a été éliminée après sa première fois en danger d'élimination.
   La candidate a été éliminée après sa deuxième fois en danger d'élimination.
   La candidate a été éliminée après sa troisième fois en danger d'élimination.
   La candidate a été éliminée après le lip-sync final.

Juges invités
Cités par ordre d'apparition :
 Gloria Trevi, chanteuse mexicaine ;
 La Zowi, chanteuse espagnole ;
 Eduardo Casanova, acteur et réalisateur espagnol ;
 La Prohibida, chanteuse espagnole ;
 María León, actrice espagnole ;
 Choriza May, drag queen hispano-britannique et candidate de la troisième saison de RuPaul's Drag Race UK ;
 Ruth Lorenzo, chanteuse espagnole ;
 Anabel Alonso, actrice et comédienne espagnole;
 Alexis Mateo, drag queen américaine et candidate de la troisième saison de RuPaul's Drag Race et de la première et cinquième saison de RuPaul's Drag Race All Stars.

Invités spéciaux
Certains invités apparaissent dans les épisodes, mais ne font pas partie du panel de jurés.

Épisode 1

 Mista, photographe espagnol.
Épisode 2

 Les candidates de la première saison de Drag Race España.
Épisode 4

 Carlos Marco, producteur de musique espagnol ;
 Carmelo Segura, chorégraphe espagnol.
Épisode 5

 Jedet, actrice et activiste espagnole ;
 Eva Hache, comédienne espagnole.
Épisode 8

 Carmen Farala, gagnante de la première saison de Drag Race España ;
 Killer Queen, seconde de la première saison de Drag Race España ;
 Sagittaria, seconde de la première saison de Drag Race España ;
 Pupi Poisson, candidate de la première saison de Drag Race España ;
 Dovima Nurmi, candidate de la première saison de Drag Race España.

Épisodes

Notes et références

2

Saison 2 de Drag Race España


Plazma torta je vrsta torte koja je dobila ime po plazma biskvitu koji od 1967. proizvodi Koncern Bambi iz Požarevca i srbijanski je brend.

Povijest
Plazma torta se u Srbiji priprema više od 3 desetljeća. Priprema ove torte nemoguća je bez plazma keksa koji je neizostavan sastojak. Kolač je jednostavan za pripremu, brzo se priprema i ne peče se. Može se oblikovati po želji i primjeren je za dječje rođendane. Vrlo je fleksibilan što se tiče sastojaka, pa po želji možemo dodati sjeckanu čokoladu, krem bananice, žele bombone, ratluk, banane. . . Osim plazma torte izrađuju se i kuglice raznih okusa i boja.

Recepti
Prema jednom receptu za tortu potrebni su vam plazma keksi, jaja, šećer, margarin, orasi, lješnjaci, žele bomboni, ocat, šlag i sok od naranče. Sve sastojke treba sjediniti i po potrebi dodati malo soka. Pazite da se margarin dobro otopi i oblikujte po želji. Kolač premažite šlagom ili čokoladnom glazurom.  Ovo je najjednostavniji recept za plazma tortu jer sadrži samo one sastojke bez kojih ovaj kolač ne može postojati.

Galerija

Vidi više

 Torta
 Hrana

Izvori

Torte
Slatkiši
Srbijanska kultura

Plazma torta


Ondskabens anatomi er en dansk dokumentarfilm fra 2005 skrevet og instrueret af Ove Nyholm.

Filmen blev i 2007 tildelt en Robert for årets lange dokumentarfilm.

Handling
Hvad gør nogle mennesker i stand til at begå massedrab under krig? Og hvordan lever de videre med sådanne gerninger på samvittigheden? Det er kernen i instruktør Ove Nyholms længe ventede film 'Ondskabens Anatomi'. Bag filmen ligger et omfattende videnskabeligt researcharbejde, resulterende i en lang række imponerende åbenhjertige interviews med bødler fra anden verdenskrig og krigen på Balkan, som løfter tæppet for nogle af de refleksioner, der ligger bag deres grusomme handlinger. Hver især har de interviewede deres personlige historie at berette. Lydsiden spiller en væsentlig rolle for filmen og forstærker den tomhed og melankoli, som de interviewede personer udtrykker. 'Ondskabens Anatomi' er et filmisk essay om den mørkeste side af den menneskelige natur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Robertprisen for årets lange dokumentar
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Ondskabens anatomi


Gaelic Storm er debutalbummet fra det keltiske band Gaelic Storm. Det blev udgivet den 28. juli 1998.

Spor
"The Hills of Connemara"
"Bonnie Ship the Diamond / Tamlinn"
"The Farmer's Frolic"
"Johnny Jump Up / Morrison's Jig"
"The Storm"
"Tell Me Ma"
"Rocky Road to Dublin / Kid On The Mountain"
"Sight Of Land"
"The Leaving of Liverpool"
"Sammy's Fancy"
"McCloud's Reel / Whup Jamboree"
"The Road To Liskeard"

Referencer

Gaelic Storm-album
Debutalbum fra 1998

Gaelic Storm (album)


An Platystele aianthera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Irene Bock ngan Speckm.. An Platystele aianthera in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platystele

Platystele aianthera


Werner Wienecke (* 28. September 1944) ist ein ehemaliger deutscher Badmintonspieler.

Karriere
Werner Wienecke gewann 1966 seine erste Bronzemedaille bei den DDR-Mannschaftsmeisterschaften mit dem Team von EBT Berlin. Ein Jahr später konnten die Berliner diese Platzierung verteidigen. 1968 und 1969 reichte es dagegen nur noch zu Rang 6 und Rang 5.

Sportliche Erfolge

Referenzen
 René Born: Badminton in Tröbitz (Teil 1 – Die Anfänge, die Medaillengewinner, die Statistik.) Eigenverlag, 2007.

Badmintonspieler (DDR)
Sportler (Berlin)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1944
Mann

Werner Wienecke


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 4. prosinca – Hanibal Lucić, hrvatski pjesnik, dramatik i prevoditelj (* oko 1485.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1553.


Djævleøen er en gammel betegnelse, for det område der ligger imellem H.C. Ørstedværket og sydhavnen i København.
Området opstod ved opfyldning, fra omkring 1904, og husede i de første år en del hjemløse og subsistensløse.
Djævleøen bestod indtil 1948, hvor området ved nuværende bådehavnsgade blev taget i brug af fiskerne, og det oprindelige område blev rømmet.

Kortreferencer
Navnet Djævleøen eller Djævleøen fremgår på historisk atlas af Lavkantskortet og 4cm kortet 1953 - 1976.

Referencer

Kvarterer i København
Forsvundne bygninger, konstruktioner og anlæg i København
København i 1900-tallet

Djævleøen (København)


Treja  Herred (tysk Treiaharde) var et herred i Sydslesvig i Hertugdømmet Slesvig (Sønderjylland). Herredet er opkaldt efter landsbyen Treja beliggende ved Trenen.

Herredet opstod allerede i 1100-tallet som biskoppeligt fogderi eller birk under Svavsted Fogderi og bestod af bispegods i Arns og Gøs Herreder med tingsted i Treja. Treja lå oprindelig i Sønder Gøs Herred, da Trenen var grænsen mellem Gøs og Arns Herreder. Da Svavsted Amt blev ophævet i 1702 fortsatte fogderiet som Treja Herred i Gottorp Amt. Fra 1702 havde det lille herred alle institutioner i fællesskab med Arns Herred. Treja nævnes ikke i Valdemars Jordebog.

Eneste sogn i Treja Herred er Treja Sogn. Dertil kom ejendomme i Eggebæk Sogn (Esperstoft og Hønning), Husby Sogn (Søgaard og Markerup), Jørl Sogn (Janneby, Jersbæk, Møllebjerg, Sollerup og Sønder Haksted), i Krop Sogn (Lille Rejde) og i Rylskov Sogn (Ranmark) samt besiddelser i Meden, Hyllerup og Valsbøl. Besiddelserne i Svesing Sogn kom senere under Rødemis hhv. Svavsted fogderi. I 1856 kom Hyllerup under Vis Herred.

Litteratur
 M. Mørk Hansen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift: Med historiske og topografiske bemærkninger, bind 2, Kjøbenhavn 1864, side 439

Noter

Herreder i Sydslesvig

Treja Herred


Linus Tornblad (* 2. Juli 1993) ist ein schwedischer Fußballspieler.

Sportlicher Werdegang
Tornblad begann mit dem Fußballspielen beim Azalea BK und wechselte später in die Jugend des Göteborger Klubs GAIS. Dort spielte er sich in die Juniorennationalmannschaft Schwedens. 2010 rückte er in den erweiterten Profikader, es dauerte jedoch bis 2012, ehe er in der Allsvenskan debütierte. Schnell etablierte er sich als Stammspieler, der Klub verpasste jedoch den Klassenerhalt in der höchsten Spielklasse.

Weblinks
 Profil auf der offiziellen Website der GAIS

Fußballspieler (GAIS Göteborg)
Schwede
Geboren 1993
Mann

Linus Tornblad


Kim Jong-nam (Hangul: 김정남; Hanja: 金正男, 10. juni 1970 - 13. februar 2017) var den ældste søn af den afdøde Kim Jong-il, tidligere leder af Nordkorea. Jong-nam var tidligere blandt de mest indflydelsesrige i Nordkorea, hvor han som den ældste søn var udset til at tage over efter Nordkoreas tidligere leder Kim Jong-il. Han faldt dog angiveligt i unåde, efter han i 2001 forsøgte at rejse ind i Japan på et forfalsket pas. Han forklarede dengang, at han ønskede at besøge Disneyland i Tokyo. Uvenskabet førte til, at han i 2003 kom i eksil, og hans halv-lillebror, Kim Jong-un, blev efterfølgende udnævnt til at overtage ledelsen fra sin far. Den 13. februar 2017 blev han udsat for et snigmord i den internationale lufthavn i Kuala Lumpur.

Referencer

Personer fra Nordkorea
Personer fra Pyongyang

Kim Jong-nam


Jorge Majfud, (1969), Uruguay. Uruguaylı gazeteci, yazar, romancı. 2012 yılında Foreign Policy dergisi Majfud'u "10 en etkili İberya-Amerikan aydınlarından biri" olarak listelemiştir

Eserleri

 Memorias de un desaparecido (Roman, 1996)
 Crítica de la pasión pura (Denemeler, 1998)
 La reina de América (Roman, 2001)
 El tiempo que me tocó vivir (Denemeler, 2004)
 La narración de lo invisible (Denemeler, 2006)
 Perdona nuestros pecados (Masalları, 2007)
 La ciudad de la Luna (Roman, 2009)
 Crisis (Roman, 2012)
 Algo salió mal (Masalları, 2015)
 El mar estaba sereno (Roman, 2016)

Dış bağlantılar
 Books at Biblioteca Miguel de Cervantes
 The Privatization of God
 Interview of María Luisa Pedrós
 Books and essays

Kaynakça

Majfud, Jorge
Majfud
Majfud
Majfud
Majfud
Uruguaylı erkekler
Uruguaylı erkek yazarlar
20. yüzyıl Uruguaylı yazarlar
21. yüzyıl Uruguaylı yazarlar
İspanyolca eser veren kişiler
İspanyolca eser veren yazarlar
Uruguaylı roman yazarları
Uruguaylı mimarlar

Jorge Majfud


Hosking est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
 (1926-2021), journaliste et femme politique britannique
 (né en 1940), joueur australien de football australien
 (1924-1967), miliaire américain des Forces spéciales
 (1909-1991), photographe et ornithologue anglais
 (né en 1942), historien britannique de la Russie
 (né en 1943), économiste et criminologue britannique
Henry Alfred Hosking (1908-1957), homme politique canadien en Ontario
, réalisatrice et documentariste australienne
 (né en 1958), homme politique britannique

 (né en 1965), présentateur télévisuel néo-zélandais
 (née en 1969), compositrice et musicienne américaine
 (1888-1974), joueur australien de football australien
 (1800-1861), architecte et auteur anglais

Homonymie de patronyme

Hosking


Enrichment steht für:
 Enrichment (Biologie), einem Beschäftigungs-Konzept für die Haltung von Tieren in Gefangenschaft
 Enrichment (Pädagogik), einem pädagogischen Konzept für die Förderung von begabten Schülern

Siehe auch:
 Jobenrichment

Enrichment


منقذ العلي (23 مارس 1962 - 26 مايو 2015)، هو صحفي ومذيع سوري.

حياته
هو من مواليد حماة السورية في 23 مارس عام 1962، تخرج من جامعة دمشق حيث يحمل بكالوريوس آداب، وكان قد عمل مذيع أخبار في إذاعة وتلفزيون سوريا لعشرة أعوام (1987 - 1997)، وعمل بعدها مذيعاً في القسم الرياضي في قناة الجزيرة من عام 1997 حتى وفاته بمرض السرطان.

آخر ما كتبه الإعلامي منقذ العلي على «فيسبوك» لابنه:

حبيبي وأملي أسامة
رغم ألمي وأنت تعلمه فقد كانت صوَر تخرّجك من مدرسة الشويفات بلسما خفف عني قليلا رغم ما حمله من غصة بغربتنا عنك ياولدي وغيابنا عن حدث انتظرته 12 سنة
(هكذا كتب الله لنا )
قلوبنا كانت معك تلهف لفرحتك تضحك لضحكتك
نرفع يدنا معك من بعيد جدا لنعيد تجهيز عباءة التخرج
وفقك الله يا ولدي وأسعدنا جميعا بِلمِّ شمل تعود فيه الصحة والعافية إلى ديارنا ويعود الأمل (ولم نفقده يوما)
إن الله معنا هو القادر وهو الشافي والمعين فحسبنا الله ونعم الوكيل
من قلبي أبارك لك وأتمنى أن نكون معك في تخرجك من الجامعة
لا تتأخر فكلنا بانتظارك
والدك المحب
منقذ

وفاته
توفي منقذ العلي فجر الثلاثاء 26 مايو / أيار 2015 بمرض السرطان، وصُلِّي على جثمانه في مسجد دار الهجرة في فرجينيا بالولايات المتحدة، بعدما تقرر أن يدفن في مقبرة سال فارد.

مصادر
بيانات منقذ العلي على موقع الجزيرة توفي بتاريخ 25/5/2015

المراجع

أشخاص من حماة
خريجو جامعة دمشق
صحفيو قناة الجزيرة
مذيعون سوريون
مغتربون سوريون في قطر
مواليد 1381 هـ
مواليد 1962
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015
وفيات بسبب السرطان

منقذ العلي


Açe, Endonezya'da özel bir bölgedir. Sumatra Adası'nın kuzey ucunda bulunur.

Etimoloji
Açe Bölgesi'nin başkenti olan Banda Açe, 1962 yılına kadar halk arasında Kuta Raja, yani Kral Şehri olarak biliniyordu. Başkente adını veren Banda ismi Farsça "liman" anlamına gelen "bandar"dan, açe (açeh) ise Keling dilinde (hintçe) "güzel" ve "sevimli" anlamına gelen "aci" ve "aca"dan gelmektedir. Bu coğrafyanın isminin bu denli farklı telaffuz edilmesinin nedeni, Açe'ye çok farklı uluslardan insanların gelmiş olmasıdır. İngilizce olarak "acheh", "atjeh" veya "achin" olarak da yazılan Açe'nin, Osmanlı arşiv belgelerinde Açi, Aşi, Açin olarak yer alır.
Sözlü gelenekte ise açe kelimesi bir kısaltma olarak algılanır ve şu şekilde açıklaması yapılır: "a" Arapları, "ç" Çinlileri, "e" Avrupalıları, "h" ise Hintleri temsil eder. Bir başka yazılış şekli olan atjeh ise Arap, Türk, Japon, Avrupalı ve Hint anlamına gelir.

Tarihçe
Açe Endonezya'nın bir bölgesidir. Açe bir sultanlık olarak 1514'te kurulmuştur. Açe'yi sömürgeleştirmeye çalışan ve Sumatra'yı işgal amacında olan ilk Batılı güç Portekizlilerdir. Portekizlilerin baskıları sonucu Açeliler 1565'te İstanbul'a bir kurul göndererek Osmanlı Devleti'nden yardım istemişlerdir. Saldırılara karşı işbirliği yapmak amacıyla Osmanlılarla bir antlaşma imzalanmıştır (1567). Antlaşma çerçevesinde Osmanlılarca Açe'ye cephane ve silah gönderilmiştir. Ancak Açe'ye Portekizliler değil, Hollandalılar egemen olmuştur. Hollanda 1873'te Açe'ye ültimatom vererek bir takım ayrıcalıklar ve isteklerde bulunmuştur. Ültimatomun reddedilmesi üzerine başlayan savaş Hollanda'nın teknolojik üstünlüğü nedeniyle Açe aleyhinde sonuçlanmıştır. Açe Sultanı Tunku Muhammed Davut'un 1903'te Hollandalıların egemenliğini tanımasıyla bölge yönetim bakımından Hollanda kolonisine dahil olmuştur. Hollanda Açe'ye bir genel vali atayarak yönetime el koymuştur. Hollanda'nın Açe'deki egemenliğini Endonezya'ya devretmesi Açeli bağımsızlık yanlılarını tekrar direnişe sevketmiştir. Silahlı direniş örgütü Gerakan Aceh Merdeka (Özgür Açe Hareketi=GAM) 1976'da kurulmuştur. Açe'deki şiddet ve terör olayları nedeniyle yaklaşık 130,000 kişi mülteci konumuna düşmüştür. İki milyondan fazla Açeli, başkent Benderaçe'de toplanarak 8 Kasım 1999'da bağımsızlık ya da Endonezya'ya bağlılık konusunda referandum istediklerini ilan etmişlerdir. 26 Aralık 2004 tarihli tsunami felaketiyle gündeme gelmiş ve Kızılay tarafından 8 TIR yardım malzemesi acilen ulaştırılmıştır. Halkın %98'i Müslüman olup, bayrağında Türk bayrağından esinlenmiştir.

Açe Bayrağı ve Türk Bayrağı

2004 yılında yaşanan büyük tsunami felaketi nedeniyle, bölgeye giden BBC muhabiri George Alagiah, ilk izlenimlerini şöyle anlatıyordu:

"Açe'ye indiğimde kendimi Türkiye'de sandım. Hayır, her yerde kebap dükkânları olduğu için değil... Bana kartpostal satmaya çalışan çocukları gördüğümden de değil... Yok yok, ayakkabı boyacılarının bağrışmalarından ya da araba kornalarından da değil... Belki inanamayacaksınız ama; herkesin Türk bayraklı şapka giymesinden dolayı böyle bir fikre kapıldım. Yolda gördüğüm bir genç Açeli'ye, neden şapkalarında Türk bayrağı olduğunu sorduğumda bana verdiği yanıt çok ilginçti. Adı Recep olan bu genç, 'kendi bayrağımız olan şapkayı giyersek, altı ay hapis yatıyoruz. Türk bayrağına kimse bir şey diyemiyor. Türk bayrağı da bizimkiyle aynı... Zaten, Türkler bizim atalarımız sayılır ve biz bayrağımızı 500 yıl önce onlardan almışız. Bundan dolayı, ne zaman bir maç olsa Türkiye millî futbol takımının formasını giyiyor, evlerimize Türk bayrağı asıyoruz.' "Şaşırdım kaldım 'Tanrım bu Türkler nerede yok?' dedim".

Osmanlı İmparatorluğu ve Açe
Osmanlı Devleti 16'ncı yüzyılda Hint Okyanusu'na büyük boyutlara varan birçok savaşlarda bulunmuş, Müslüman halkların paylarını korumuştur. Böylece Hristiyan Avrupalı ülkelerin denizaşırı ordusal eylemlerine karşı, bölgenin güvenliğini sağlamış, ticarî yolların denetimini ele geçirmiş, farklı Müslüman gruplar arasında da din birliğini sağlamıştı. Bunun sonucunda, Endonezya sınırları içerisinde bulunan Sumatra Adası'nın  kuzey bölgesindeki Açe Krallığı, Osmanlı egemenliğini kabul etmişti. Osmanlı'dan yıllarca ordusal ve ekonomik yardım alan bu krallık, en sonunda Türk bayrağını kendine özgürlük simgesi olarak seçmişti.

Bugün Endonezya'dan ayrılıp bağımsız bir devlet kurma çabasını veren ve kendi dillerinde adı "Nanggröe Açe Dârüsselam" olan Açe, Aralık 2004'te tsunami ile yerle bir olmuş, Türk halkının dikkatini ilk kez, yaşanan bu felaket yanında, dalgalandırdıkları Türk bayraklarıyla çekmişti.

"Türkiye nerede, Endonezya nerede?", "Türkler buraya neden gitsin?", "Türk bayrağı neden Sumatra'da dalgalansın?" sorularının yanıtını, Avrupalı tarihçiler çoktan vermişti. Güneydoğu Asya tarihçisi Anthony Reid'in belirttiği gibi, Osmanlı Devleti'nin uğraşı iki ayrı dönemde olmuştu. Birinci uğraş Gujerat'taki (Hindistan'ın güney batısı) ve Endonezya çevresindeki Müslümanları korumak ereğiyle yapılan "askeri operasyon", ikincisi de 1560 yıllarda Kızıl Deniz ticaretini denetim altına almak ve Avruparlıları buradan uzak tutmak için gerçekleştirilen "ticari operasyon"du. Bu süreç içinde, bölgenin Avrupalı kolonicilere karşı kendilerini savunabilmesi için silah ve cephane yardımı yapılmıştı.

Ünlü Türk tarihçisi Zuhuri Danışman'ın verdiği bilgiye göre, Açeliler yabancı yayılmacılara karşı, Türkler'den sık sık yardım istemişlerdi. Bunun nedeni ise, Mısır Beylerbeyi Hadım Süleyman Paşa'nın önerisi üzerine, Süveyş'te Portekizlilerle başa çıkabilmek için, Türk Sultanı tarafından 1530'da bir donanma yaptırılması ve bu donanmanın Hint Okyanusu'ndan da sorumlu olmasıydı.

Ayrıca Osmanlı döneminde buraya giden Türk komutanlar buraya yerleşmişler ve zamanla burada bir Türk köyü meydana gelmiştir.

Açe tsunami doğal afeti
Açe 26 Aralık 2004 tarihindeki tsunamiden önemli oranda etkilenmiştir.

Bölge ve Şehirler
4 adet büyük şehir vardır.
Benderaçe, Langsa, Lhokseumawe ve Sabang.

Bölgeler
Açebesar, Açebanda (Merkez Açe), 17 numara), Doğu Açe, Açecâya, Kuzey Açe, Aceh Singkil, Güney Açe, Güneydoğu Açe, Güneybatı Açe, Aceh Tamiang, Batı Açe, Bener Meriah, Bireuen, Gayo Lues, Nagan Raya, Pidie ve Simeulue.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Açe Darussalam eyaletinin resmî web sitesi

Endonezya'nın adaları

Açe


Pedro Lorenzo Alliana Rodríguez (nascido em 19 de fevereiro de 1974) é um político e empresário paraguaio, É o atual vice-presidente do Paraguai desde 2023. Anteriormente foi deputado nacional entre 2013 e 2023 e foi presidente do Partido Colorado de 2015 a 2023.

Biografia
Nasceu em Pilar em 1974, e se casou com Fabiana Maria Souto, com quem tem quatro filhos. Em 2018, ele foi diagnosticado com leucemia, mas se recuperou após tratamento no Brasil.

Carreira política
Começou sua carreira política como candidato a prefeito de Pilar em 2006 pelo Partido Colorado, mas perdeu a eleição. Em 2008, foi eleito governador do departamento de Ñeembucú, cargo que ocupou até 2012. Em 2013, foi eleito deputado nacional por Ñeembucú e foi reeleito em 2018. Foi presidente da Câmara dos Deputados de 2019 a 2022 e presidente do Partido Colorado de 2015 a 2023. É aliado dos ex-presidentes Horacio Cartes e Mario Abdo Benítez, que lideram as duas principais facções do Partido Colorado. Em 2023, foi escolhido como candidato a vice-presidente na chapa de Santiago Peña, ex-ministro da Fazenda de Cartes, e venceu a eleição com 52 por cento dos votos.

Políticos do Paraguai
Empresários do Paraguai
Naturais de Pilar (Paraguai)
Homens

Pedro Alliana


البوم هو اسم شائع قد يدل على أي من التالي:

 بوم (سفينة) من السفن الخشبية القديمة.
 حيوان البوم من الطيور الليلية الجارحة المميزة في عالم الطيور.
 ألبوم مجموعة من الأغنيات أو المقطوعات الموسيقية.

البوم (توضيح)