Litokarpus (lat. Lithocarpus), biljni rod iz porodice bukovki iz tropske i suptropske Azije. Priznato je 340 vrsta.

Vrste

 Lithocarpus acuminatus (Roxb.) Rehder
 Lithocarpus aggregatus Barnett
 Lithocarpus ailaoensis A.Camus
 Lithocarpus amherstianus (Wall. ex A.DC.) A.Camus
 Lithocarpus amoenus Chun & C.C.Huang
 Lithocarpus amygdalifolius (Skan) Hayata
 Lithocarpus andersonii Soepadmo
 Lithocarpus annamensis (Hickel & A.Camus) Barnett
 Lithocarpus annamitorus (A.Chev.) A.Camus
 Lithocarpus apoensis (Elmer) Rehder
 Lithocarpus apricus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus arcaulus (Buch.-Ham. ex D.Don) C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus areca (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus aspericupulus (Markgr.) Rehder
 Lithocarpus atjehensis Hatus. ex Soepadmo
 Lithocarpus attenuatus (Skan) Rehder
 Lithocarpus auriculatus (Hickel & A.Camus) Barnett
 Lithocarpus bacgiangensis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus balansae (Drake) A.Camus
 Lithocarpus bancanus (Scheff.) Rehder
 Lithocarpus bassacensis (Hickel & A.Camus) Barnett
 Lithocarpus beccarianus (Benth.) A.Camus
 Lithocarpus bennettii (Miq.) Rehder
 Lithocarpus bentramensis (A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus bicoloratus (Elmer) A.Camus
 Lithocarpus blaoensis (A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus blumeanus (Korth.) Rehder
 Lithocarpus bolovenensis A.Camus
 Lithocarpus bonnetii (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus brachystachyus Chun
 Lithocarpus braianensis A.Camus
 Lithocarpus brassii Soepadmo
 Lithocarpus brevicaudatus (Skan) Hayata
 Lithocarpus brochidodromus S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus bullatus Hatus. ex Soepadmo
 Lithocarpus burkillii A.Camus
 Lithocarpus calolepis Y.C.Hsu & H.Wei Jen
 Lithocarpus calophyllus Chun ex C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus cambodiensis A.Camus
 Lithocarpus campylolepis A.Camus
 Lithocarpus cantleyanus (King ex Hook.f.) Rehder
 Lithocarpus carolinae (Skan ex Dunn) Rehder
 Lithocarpus castellarnauianus (Vidal) A.Camus
 Lithocarpus caudatifolius (Merr.) Rehder
 Lithocarpus caudatilimbus (Merr.) A.Camus
 Lithocarpus celebicus (Miq.) Rehder
 Lithocarpus cerifer (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus chevalieri A.Camus
 Lithocarpus chienchuanensis Hu
 Lithocarpus chifui Chun & Tsiang
 Lithocarpus chittagongus (King ex Hook.f.) Merr.
 Lithocarpus chiungchungensis Chun & P.C.Tam
 Lithocarpus chrysocomus Chun & Tsiang
 Lithocarpus cinereus Chun & C.C.Huang
 Lithocarpus clathratus (Seemen) Rehder
 Lithocarpus cleistocarpus (Seemen) Rehder & E.H.Wilson
 Lithocarpus clementianus (King ex Hook.f.) A.Camus
 Lithocarpus coalitus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus coinhensis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus concentricus (Lour.) Hjelmq.
 Lithocarpus confertus Soepadmo
 Lithocarpus confinis S.H.Huang ex Y.C.Hsu & H.W.Jen
 Lithocarpus confragosus (King ex Hook.f.) A.Camus
 Lithocarpus conocarpus (Oudem.) Rehder
 Lithocarpus coopertus (Blanco) Rehder
 Lithocarpus corneri S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus corneus (Lour.) Rehder
 Lithocarpus cottonii A.Camus
 Lithocarpus craibianus Barnett
 Lithocarpus crassifolius A.Camus
 Lithocarpus crassinervius (Blume) Rehder
 Lithocarpus cryptocarpus A.Camus
 Lithocarpus cucullatus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus curtisii (King ex Hook.f.) A.Camus
 Lithocarpus cyclophorus (Endl.) A.Camus
 Lithocarpus cyrtocarpus (Drake) A.Camus
 Lithocarpus dahuoaiensis Ngoc & L.V.Dung
 Lithocarpus dalatensis A.Camus
 Lithocarpus damiaoshanicus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus daphnoideus (Blume) A.Camus
 Lithocarpus dasystachyus (Miq.) Rehder
 Lithocarpus dealbatus (Hook.f. & Thomson ex Miq.) Rehder
 Lithocarpus debaryanus (Warb.) Markgr.
 Lithocarpus dinhensis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus dodonaeifolius (Hayata) Hayata
 Lithocarpus dolichostachys A.Camus
 Lithocarpus ducampii (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus echinifer (Merr.) A.Camus
 Lithocarpus echinocarpus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus echinophorus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus echinops Hjelmq.
 Lithocarpus echinotholus (Hu) H.Y.Chun & Huang ex Y.C.Hsu & H.W.Jen
 Lithocarpus echinulatus Soepadmo
 Lithocarpus edulis (Makino) Nakai
 Lithocarpus eichleri (Wenz.) A.Camus
 Lithocarpus elaeagnifolius (Seemen) Chun
 Lithocarpus elegans (Blume) Hatus. ex Soepadmo
 Lithocarpus elephantum (Hance) A.Camus
 Lithocarpus elizabethae (Tutcher) Rehder
 Lithocarpus elmerrillii Chun
 Lithocarpus encleisacarpus (Korth.) A.Camus
 Lithocarpus eriobotryifolius Yahara
 Lithocarpus eriobotryoides C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus erythrocarpus (Ridl.) A.Camus
 Lithocarpus eucalyptifolius (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus ewyckii (Korth.) Rehder
 Lithocarpus falconeri (Kurz) Rehder
 Lithocarpus farinulentus (Hance) A.Camus
 Lithocarpus fenestratus (Roxb.) Rehder
 Lithocarpus fenzelianus A.Camus
 Lithocarpus ferrugineus Soepadmo
 Lithocarpus floccosus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus fohaiensis (Hu) A.Camus
 Lithocarpus fordianus (Hemsl.) Chun
 Lithocarpus formosanus (Skan) Hayata
 Lithocarpus gaoligongensis C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus garrettianus (Craib) A.Camus
 Lithocarpus gigantophyllus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus glaber (Thunb.) Nakai
 Lithocarpus glaucus Chun & C.C.Huang ex H.G.Ye
 Lithocarpus glutinosus (Blume) Soepadmo
 Lithocarpus gougerotae A.Camus
 Lithocarpus gracilis (Korth.) Soepadmo
 Lithocarpus guinieri A.Camus
 Lithocarpus gymnocarpus A.Camus
 Lithocarpus haipinii Chun
 Lithocarpus hallieri (Seemen) A.Camus
 Lithocarpus hancei (Benth.) Rehder
 Lithocarpus handelianus A.Camus
 Lithocarpus harlandii (Hance ex Walp.) Rehder
 Lithocarpus harmandii (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus hatusimae Soepadmo
 Lithocarpus havilandii (Stapf) Barnett
 Lithocarpus hendersonianus A.Camus
 Lithocarpus henryi (Seemen) Rehder & E.H.Wilson
 Lithocarpus himalaicus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus honbaensis A.Camus
 Lithocarpus howii Chun
 Lithocarpus hypoglaucus (Hu) C.C.Huang ex Y.C.Hsu & H.W.Jen
 Lithocarpus hystrix (Korth.) Rehder
 Lithocarpus imperialis (Seemen) Markgr.
 Lithocarpus indutus (Blume) Rehder
 Lithocarpus irwinii (Hance) Rehder
 Lithocarpus iteaphyllus (Hance) Rehder
 Lithocarpus ithyphyllus Chun ex H.T.Chang
 Lithocarpus jacksonianus A.Camus
 Lithocarpus jacobsii Soepadmo
 Lithocarpus javensis Blume
 Lithocarpus jenkinsii (Benth.) C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus jordanae (Laguna) Rehder
 Lithocarpus kalkmanii S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus kamengii K.C.Sahni & H.B.Naithani
 Lithocarpus kawakamii (Hayata) Hayata
 Lithocarpus kemmaratensis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus keningauensis S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus kingianus (Gamble) A.Camus
 Lithocarpus kochummenii S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus konishii (Hayata) Hayata
 Lithocarpus kontumensis A.Camus
 Lithocarpus korthalsii (Endl.) Soepadmo
 Lithocarpus kostermansii Soepadmo
 Lithocarpus kozlovii A.Camus
 Lithocarpus kunstleri (King ex Hook.f.) A.Camus
 Lithocarpus laetus Chun & C.C.Huang ex Y.C.Hsu & H.W.Jen
 Lithocarpus lampadarius (Gamble) A.Camus
 Lithocarpus laoticus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus laouanensis A.Camus
 Lithocarpus lappaceus (Roxb.) Rehder
 Lithocarpus lauterbachii (Seemen) Markgr.
 Lithocarpus leiocarpus A.Camus
 Lithocarpus leiophyllus A.Camus
 Lithocarpus leiostachyus A.Camus
 Lithocarpus lemeeanus A.Camus
 Lithocarpus lepidocarpus (Hayata) Hayata
 Lithocarpus leptogyne (Korth.) Soepadmo
 Lithocarpus leucodermis Chun & C.C.Huang
 Lithocarpus levis Chun & C.C.Huang
 Lithocarpus licentii A.Camus
 Lithocarpus lindleyanus (Wall. ex A.DC.) A.Camus
 Lithocarpus listeri (King) Grierson & D.G.Long
 Lithocarpus lithocarpaeus (Oerst.) Hjelmq.
 Lithocarpus litseifolius (Hance) Chun
 Lithocarpus longanoides C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus longinux (Hu) Chun ex Y.C.Hsu & H.Wei Jen
 Lithocarpus longipedicellatus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus longzhouicus (C.C.Huang & Y.T.Chang) J.Q.Li & Li Chen
 Lithocarpus loratifolius Phengklai
 Lithocarpus lucidus (Roxb.) Rehder
 Lithocarpus luteus Soepadmo
 Lithocarpus luzoniensis (Merr.) Rehder
 Lithocarpus lycoperdon (Skan) A.Camus
 Lithocarpus macilentus Chun & C.C.Huang
 Lithocarpus macphailii (M.R.Hend.) Barnett
 Lithocarpus magneinii (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus magnificus (Brandis) A.Camus
 Lithocarpus maingayi (Benth.) Rehder
 Lithocarpus mairei (Schottky) Rehder
 Lithocarpus mariae Soepadmo
 Lithocarpus megacarpus Soepadmo
 Lithocarpus megalophyllus Rehder & E.H.Wilson
 Lithocarpus megastachyus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus meijeri Soepadmo
 Lithocarpus mekongensis (A.Camus) C.C.Huang & Y.T.Zhang
 Lithocarpus melanochromus Chun & Tsiang ex C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus melataiensis S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus menadoensis (Koord.) Soepadmo
 Lithocarpus mianningensis Hu
 Lithocarpus microbalanus A.Camus
 Lithocarpus microlepis A.Camus
 Lithocarpus milroyi (Purkay.) Barnett
 Lithocarpus mindanaensis (Elmer) Rehder
 Lithocarpus moluccus (L.) Soepadmo
 Lithocarpus monticola (Koidz.) Rehder
 Lithocarpus muluensis S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus naiadarum (Hance) Chun
 Lithocarpus nantoensis (Hayata) Hayata
 Lithocarpus nebularum A.Camus
 Lithocarpus neorobinsonii A.Camus
 Lithocarpus nhatrangensis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus nieuwenhuisii (Seemen) A.Camus
 Lithocarpus nodosus Soepadmo
 Lithocarpus oblanceolatus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus oblancifolius S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus obovalifolius (Hickel & A.Camus) Barnett
 Lithocarpus obovatilimbus Chun
 Lithocarpus obscurus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus ochrocarpus A.Camus
 Lithocarpus oleifolius A.Camus
 Lithocarpus ollus (Kurz) A.Camus
 Lithocarpus ombrophilus A.Camus
 Lithocarpus oogyne (Miq.) A.Camus
 Lithocarpus orbicarpus Strijk
 Lithocarpus orbicularis Soepadmo
 Lithocarpus ovalis (Blanco) Rehder
 Lithocarpus pachycarpus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus pachylepis A.Camus
 Lithocarpus pachyphyllus (Kurz) Rehder
 Lithocarpus paihengii Chun & Tsiang
 Lithocarpus pakhaensis A.Camus
 Lithocarpus pallidus (Blume) Rehder
 Lithocarpus palungensis C.H.Cannon & Manos
 Lithocarpus paniculatus Hand.-Mazz.
 Lithocarpus papillifer Hatus. ex Soepadmo
 Lithocarpus parvulus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus pattaniensis Barnett
 Lithocarpus paviei (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus perakensis Soepadmo
 Lithocarpus petelotii A.Camus
 Lithocarpus phansipanensis A.Camus
 Lithocarpus philippinensis (A.DC.) Rehder
 Lithocarpus pierrei (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus platycarpus (Blume) Rehder
 Lithocarpus platyphyllus A.Camus
 Lithocarpus polystachyus (Wall. ex A.DC.) Rehder
 Lithocarpus porcatus Soepadmo
 Lithocarpus proboscideus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus propinquus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus psammophilus A.Camus
 Lithocarpus pseudokunstleri A.Camus
 Lithocarpus pseudomagneinii A.Camus
 Lithocarpus pseudomoluccus (Blume) Rehder
 Lithocarpus pseudoreinwardtii A.Camus
 Lithocarpus pseudosundaicus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus pseudovestitus A.Camus
 Lithocarpus pseudoxizangensis Z.K.Zhou & H.Sun
 Lithocarpus pulcher (King) Markgr.
 Lithocarpus pulongtauensis C.H.Cannon & Xi Chen
 Lithocarpus pusillus Soepadmo
 Lithocarpus pycnostachys A.Camus
 Lithocarpus qinzhouicus C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus quangnamensis A.Camus
 Lithocarpus quercifolius C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus rassa (Miq.) Rehder
 Lithocarpus recurvatus Barnett
 Lithocarpus reinwardtii (Korth.) A.Camus
 Lithocarpus revolutus Hatus. ex Soepadmo
 Lithocarpus rhabdostachyus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus rigidus Soepadmo
 Lithocarpus robinsonii Rehder
 Lithocarpus rosthornii (Schottky) Barnett
 Lithocarpus rotundatus (Blume) A.Camus
 Lithocarpus rouletii (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus rufescens Barnett
 Lithocarpus rufovillosus (Markgr.) Rehder
 Lithocarpus rufus (Koidz.) A.Camus
 Lithocarpus ruminatus Soepadmo
 Lithocarpus sandakanensis S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus scortechinii (King ex Hook.f.) A.Camus
 Lithocarpus scyphiger (Hance) A.Camus
 Lithocarpus sericobalanos E.F.Warb.
 Lithocarpus shinsuiensis Hayata & Kaneh.
 Lithocarpus shunningensis Hu
 Lithocarpus siamensis A.Camus
 Lithocarpus silvicolarum (Hance) Chun
 Lithocarpus skanianus (Dunn) Rehder
 Lithocarpus sogerensis (S.Moore) Markgr. ex A.Camus
 Lithocarpus solerianus (Vidal) Rehder
 Lithocarpus songkoensis A.Camus
 Lithocarpus sootepensis (Craib) A.Camus
 Lithocarpus sphaerocarpus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus stenopus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus stonei S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus submonticola (Elmer) Rehder
 Lithocarpus suffruticosus (Ridl.) Soepadmo
 Lithocarpus sulitii Soepadmo
 Lithocarpus sundaicus (Blume) Rehder
 Lithocarpus syncarpus A.Camus
 Lithocarpus tabularis Y.C.Hsu & H.Wei Jen
 Lithocarpus taitoensis (Hayata) Hayata
 Lithocarpus talangensis C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus tawaiensis S.Julia & Soepadmo
 Lithocarpus tenuilimbus H.T.Chang
 Lithocarpus tenuinervis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus tephrocarpus (Drake) A.Camus
 Lithocarpus thomsonii (Miq.) Rehder
 Lithocarpus toumorangensis A.Camus
 Lithocarpus touranensis (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus trachycarpus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus triqueter (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus truncatus (King ex Hook.f.) Rehder
 Lithocarpus tubulosus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus turbinatus (Stapf) Forman
 Lithocarpus uraianus (Hayata) Hayata
 Lithocarpus urceolaris (Jack) Merr.
 Lithocarpus uvariifolius (Hance) Rehder
 Lithocarpus variolosus (Franch.) Chun
 Lithocarpus vestitus (Hickel & A.Camus) A.Camus
 Lithocarpus vidalianus A.Camus
 Lithocarpus vidalii (Fern.-Vill.) Rehder
 Lithocarpus vinhensis A.Camus
 Lithocarpus vinkii Soepadmo
 Lithocarpus vuquangensis Ngoc & V.H.Nguyen
 Lithocarpus wallichianus (Lindl. ex Hance) Rehder
 Lithocarpus woodii (Hance) A.Camus
 Lithocarpus wrayi (King) A.Camus
 Lithocarpus xizangensis C.C.Huang & Y.T.Chang
 Lithocarpus xylocarpus (Kurz) Markgr.
 Lithocarpus yangchunensis H.G.Ye & F.G.Wang
 Lithocarpus yersinii A.Camus
 Lithocarpus yongfuensis Q.F.Zheng

Sinonimi
 Arcaula Raf.
 Corylopasania (Hickel & A.Camus) Nakai
 Cyclobalanus (Endl.) Oerst.
 Kuromatea Kudô
 Limlia Masam. & Tomiya
 Pasania (Miq.) Oerst.
 Synaedrys Lindl.

Izvori

Bukovke

Litokarpus


Hatari er et islandsk techno og punk rock band fra Reykjavík. Bandet består af Klemens Nikulásson Hannigan, Matthías Tryggvi Haraldsson og Einar Hrafn Stefánsson, og har udgivet en EP samt fire singler. Hatari er indstillet til at repræsentere Island i Eurovision Song Contest 2019 med deres sang "Hatrið Mun sigra".

Diskografi

Studiealbummer
 Neyslutrans (2020)

EPs
 Neysluvara (2017)

Singler
 Spillingardans (2019)
 Klefi/صامد feat. Bashar Murad (2019)
 Klámstrákur (2019)
 Engin Miskunn (2020)

Referencer

Musikgrupper fra Island
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019
Islands Eurovision Song Contest-deltagere

Hatari (band)


මෙම කෙසෙල් ප්‍රභේදය වතුපාළු ලෙසද හඳුන්වයි. දුර්ලභ කෙසෙල් ප්‍රභේදයකි. ව්‍යාජ කඳ කොළ පැහැතිය. ව්‍යාජ කඳ මීටර් 3-4.5 උස් වන අතර පත්‍ර කඳ මීටර් 0.3-1 උස්ව වැඩේ. පත්‍ර පාද වල දුඹුරු පාටට හුරු කළු පාට සළකුණු ඇත. කඳ විශාල ලෙස මහත් නොවේ. පත්‍ර නටුව පිටතට වක් වී නොමැත. පත්‍ර නටුවේ දම්පාට දාරයක් ඇත. පත්‍රයේ මැද නාරටිය කොළ පැහැතිය. පත්‍ර තලයේ උඩ පෘෂ්ඨය තද කොළ පාටය, යටි පෘෂ්ඨය ලා කොළ පාටය. කෙසෙල් මුහය දම් පාටය. කොළපු වල පැහැදිලි නාරටි ඇත. කෙසෙල් ගෙඩියේ මදය රසවත්ය, පිටි සහිතයි. කෙසෙල් කැන තරමක් කෝණයකට තිරස්ව පිහිටා ඇත. මෙම කෙසෙල් කැනක ඇවරි 9 -10 ක් ලබාගත හැකිය. මෙම කෙසෙල් ප්‍රභේදය ඉදුණු විට කහ පැහැයට හැරේ. කැනේ නටුව දම් පාටට හුරු කොළ පාටය. කැනක බර කි.ග්‍රෑම් 15-18 ක් පමණ වේ. ගෙඩිය හරස්කඩකට කැපූ විට ත්‍රිකෝණාකාරය. මෙම කෙසෙල් ප්‍රභේදයට වෙළඳපොලෙහි ඉහළ වටිනාකමක් පවතී.

පූවාළු


Innocenzo Conti (Roma, 25 de maio de 1715 - Roma, 14 de janeiro de 1787) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Roma em 25 de maio de 1715. Segundo dos sete filhos de Giovanni Battista Casali, marquês de Postina, e Maria Maddalena Millini. Os outros irmãos eram Alessandro, Lodovico (um jesuíta, reitor do Collegio Romano), Faustina e mais três meninas. Sobrinho-neto do cardeal Savo Millini (1681); e sobrinho do cardeal Mario Millini (1747), por parte de mãe. Tio-tataravô do cardeal Giovanni Battista Casali del Drago (1899).

Educação
Enviado para estudar no Collegio dei Nobili di S. Carlo , Modena, 1725; mais tarde, voltou a Roma, onde obteve o doutorado in utroque iure , tanto em direito canônico quanto em direito civil.

Início da vida
Ele foi destinado à carreira eclesiástica a fim de reservar bens para o irmão mais velho Alessandro. Ele foi preparado com precisão sem ter a vocação para o sacerdócio. Ele aperfeiçoou sua formação jurídica e mostrou em várias ocasiões suas habilidades de oratória. Sua oração In festo Ascensionis Christi oratio habita na Basílica Lateranensi ad Sanctissimum DN Clementem XII... ab Antonio Casalio Patritio Romano, foi publicado em Roma em 1738. Ingressou na prelatura romana como Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, em 9 de agosto de 1742. Relator da SC do Bom Governo, setembro de 1743. Prelado da SC do Bom Governo Conselho, 1744. Presidente da Câmara Apostólica, 12 de dezembro de 1750. Clérigo coadjutor de Monsenhor Melchior Maggi, decano da Câmara Apostólica, setembro de 1751; clérigo da Câmara Apostólica, novembro de 1751. Cônego do capítulo da basílica patriarcal liberiana, 1752. Prefeito do Arquivo da Câmara Apostólica, dezembro de 1753-1759; como tal, tinha jurisdição sobre todos os notários e arquivos públicos dos estados da Igreja. Relator da SC do Conselho até 1760. Presidente della Grascia, setembro de 1759-1761, controlando com excepcional rigor e método a distribuição de alimentos aos pobres. Em 1760, ele foi proposto como núncio em Paris, mas recusou por não possuir patrimônio suficiente para prosseguir com uma carga tão cara (mesmo no século XVIII, os escritórios diplomáticos papais não tinham aluguel suficiente); provavelmente sua relutância também se devia ao desejo de não ser obrigado a receber ordens sacras. Secretário da SC da Sagrada Consulta , novembro de 1761. Protonotário apostólico sopranumerário não participante. Governador de Roma e vice-camerlengo da Santa Igreja Romana, 26 de setembro de 1766; pró-governador desde sua promoção ao cardinalato até 22 de setembro de 1774; sucedeu monsenhor Enea Silvio Piccolomini, promovido a cardinalato, reformou o tribunal do governador e agilizou as estruturas processuais, mas diante da habitual inércia dos juízes, teve que recorrer a prêmios em dinheiro para exortá-los; ele também aplicou medidas severas, incluindo depoimento, em caso de descumprimento grave. Impulsionado pela preocupação moralista de não deixar as presas na ociosidade, introduziu na prisão feminina de S. Michele uma fiação de lã, linho e linho. Fundou o Conservatorio di San Pietro in Montoriopara os pobres, e estabeleceu uma padaria e fábrica para a produção de outros produtos, que mais tarde foi nomeado Conservatório Pio em 1782 por causa do apoio do Papa Pio VI.

Ordens sagradas
Ele nunca recebeu nenhuma das ordens sagradas.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 12 de dezembro de 1770; publicado no consistório de 15 de março de 1773; recebeu o chapéu vermelho em 18 de março de 1773; e a diaconia de S. Giorgio em Velabro, 19 de abril de 1773. Ele foi designado para a SS. CC. de Propaganda Fide, Sagrada Consulta , Avignon e Lauretana . Protetor, entre outros, do Hospício Apostólico de San Michele ; da arquiconfraria del Gonfalone ; da arquiconfraria del SS. Crocefisso di San Marcello ; e do Conservatorio di San Pietro in Montorio , que ele havia fundado; e do Colégio Germânico, ex-companhia de Jesus. Prefeito da SC de Bom Governo, 26 de março de 1773 até sua morte. Membro da comissão, presidida pelo Cardeal Mario Marefoschi Compagnoni, que em 1773 executou a supressão da Companhia de Jesus; considerado muito moderado, embora ausente por motivo de doença durante as atividades cruciais da comissão em setembro de 1773, foi substituído por intervenção do ministro espanhol em Roma, José Moñino, conde de Floridablanca. Em seguida, ele voltou a trabalhar na congregação e, junto com o cardeal Andrea Corsini e contra os cardeais Francesco Xaverio Zelada, Mario Marefaschi e Francesco Carafa della Spina di Traetto, poupou os jesuítas presos em Castel Sant'Angelo de um tratamento duro. Na véspera da morte de Clemente XIV, julgando que poderia haver perturbações da ordem pública, o cardeal Casali ordenou que fossem tomadas medidas preventivas estritas, como mobilizar todas as forças policiais e transferir para Castel Sant'Angelo os detidos que estavam nas prisões de Campidoglio e nas novas cadeias. Participou noconclave de 1774-1775 , que elegeu o Papa Pio VI; em 22 de setembro de 1774, alegando que não poderia, de dentro do conclave, fazer uma vigilância efetiva da paz pública de Roma, na qual havia grande agitação, renunciou ao cargo de pró-governador e foi substituído pelo monsenhor Giovanni Potenziani . Em agosto de 1775, como prefeito da SC de Bom Governo, realizou a visita apostólica à comunidade de Frascati, solicitada por alguns de seus vizinhos; entre outras coisas, reformou os estatutosdell'Annonae deMonte di pietà, e as condições de contratos e arrendamentos da comunidade, medidas tomadas para extinguir as dívidas da Universitydei bovattieri; também ordenou uma investigação sobre o capital da comunidade e a preparação de um inventário exato de todos os bens de propriedade da comunidade. No ano seguinte, ingressou na congregação particular estabelecida por Pio VI com o motu proprio de 27 de julho de 1776, para revisar o plano de reforma tributária já preparado alguns anos antes pelo pontífice quando era ecônomo geral. O cardeal Casalli foi essencialmente favorável ao projeto, sugerindo emendas que foram aceitas. A congregação especial concluiu seus trabalhos em 7 de janeiro de 1777, aprovando quase totalmente o projeto proposto. Optou pela diaconia de S. Maria ad Martyres , em 17 de fevereiro de 1777. No dia 15 de dezembro seguinte, o cardeal emanou oEditto sopra la formazione del catasto e allibrazione universale del terratico , que solicitou a formação de uma congregação em cada que determinaria a propriedade da terra, sua extensão e seu valor; as operações duraram até fevereiro de 1786. Ele foi nomeado protetor da Società georgicade Montecchio, fundado em 1778, e instou os estados a se dedicarem especialmente à educação prática do campesinato. O cardeal Casali prestou especial atenção, para a promoção do comércio, às estradas, cuja administração dependia da SC de Bom Governo. Lá foi criada a nova estrada de Velletri para Terracina (concluída em 1786); e um de Frosinone a Piperno; foi melhorado o de Cassia entre Viterbo e Ronciglione; o Lauretana (perto de Pedaso); e a Clementina. As pontes de Ceprano sobre o rio Liri; e de Benevento sul Calore, foram construídas; e o castelo de Grottamare foi reconstruído. Como administrador de Terracina il Casali, o cardeal expandiu a cidade e melhorou o porto; ele também deu um novo impulso aos banhos termais de Nocera Umbra e Viterbo. Conhecedor da cultura antiquária, e auxiliado por um secretário, Angelo Comolli, conhecedor das artes, o cardeal Casali era também um apaixonado pelas escavações arqueológicas. Já em 1772, ele havia encontrado e dado ao Papa Clemente XIV aara di Vulcano (conhecida como ara Casali ), descrita em publicação do antiquário Horace Orlandi; em novembro de 1777, o cardeal doou ao Papa Pio VI, para o Museu Pio Clementino, as estátuas de Endimione e Niobide . Por vários anos ele sofria de gota.

Morte
Morreu em Roma em 14 de janeiro de 1787, pouco antes das 18 horas. Exposto na igreja de S. Agostino, Roma, onde teve lugar o funeral, e sepultado no túmulo da sua família na capela de S. Pietro Apostolo nessa mesma igreja. Monsenhor Cesare Brancadoro, futuro cardeal, publicou Elogio storico per onorare la memoria dell'emin. Cartão Signor. Antonio Casali , Macerata, 1787.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIV

Antonio Casali


Eyþór Ingólfsson Melsteð (f. 2. febrúar 1994) er íslenskur kraftlyftingamaður. Hann keppti í mótinu Sterkasti maður heims 2020 og hafnaði í 4 sæti í sínum riðli. Árið 2021 hafnaði hann í 10. sæti í sömu keppni. Eyþór á heimsmet í náttúrusteinapressu (137 kg).

Eyþór er uppalinn í Breiðdalsvík. Eyþór keppti fyrst í vaxtarrækt áður en kraftlyftingarnar tóku við.

Eyþór er í kringum 148kg í keppnisformi.

Heimildir

Íslenskir kraftlyftingamenn

Eyþór Ingólfsson Melsteð


Kup Zagrebačkog nogometnog saveza za sezonu 2001./02. je igran od rujna 2001. do svibnja 2002. godine  U kupu nastupaju klubovi s područja Grada Zagreba, a pobjednik natjecanja natjecanja je stekao pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2002./03.
Kup je osvojilo Croatia iz Sesveta, pobijedivši u završnici Trnje iz Zagreba''.

Sudionici
U natjecanju su sudjelovala 42 kluba, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2001./02.

Rezultati

1. kolo
Igrano 12. rujna 2001.

2. kolo
Igrano 26. rujna 2001.

3. kolo
Igrano 10. listopada 2001.

4. kolo
Igrano 24. listopada 2001.

Četvrtzavršnica
Igrano 16., 17. i 18. travnja 2002.

Poluzavršnica
Igrano 30. travnja 2002.

Završnica
Igrano 7. svibnja 2002.

Poveznice
 Zagrebački nogometni savez
 Kup Zagrebačkog nogometnog saveza

Izvori

 nk-maksimir.hr, Kup ZNS-a 2001./02. , pristupljeno 9. rujna 2017.

2001-02
Zagreb-kup

Kup Zagrebačkog nogometnog saveza 2001./02.


Sølystgade i Aarhus er anlagt og navngivet i 1877 efter gården "Sølyst" som købmand, konsul Peter Herskind i 1860 lod opføre oppe på bakken ovenfor byen. Den vestlige del af gaden fra Sjællandsgade til Ny Munkegade blev anlagt i 1890.

Sølystgade 30 har huset Bagernes Rugbrødsfabrik.

Kilder og henvisninger

Gader i Aarhus

Sølystgade


Verkehrsbetriebe Gschwindl ist ein österreichisches Verkehrsunternehmen mit Firmensitz im niederösterreichischen Großebersdorf und Unternehmenszentrale im Industriegebiet Wien-Strebersdorf. Das Unternehmen gliedert sich in die Mutterfirma Herbert Gschwindl Urlaub & Reisen GmbH sowie die Tochterfirma Herbert Gschwindl Buslinien GmbH. Die drei wichtigsten Betriebszweige sind Reisebus, Fahrtendienst und Linienverkehr. Zudem betreibt die zum Gschwindl-Konzern gehörende Austrotouring Verkehrsbetriebe GmbH den Busterminal Vienna.

Geschichte
Das von Josef Gschwindl gegründete Familienunternehmen ist seit Ende der 1920er Jahre im Transportwesen tätig. Nachdem Herbert Gschwindl sen. die Firma übernommen hatte, baute er sie weiter aus; Sein Sohn Herbert Gschwindl jun., vergrößerte das Unternehmen abermals. Inzwischen ist das Familienunternehmen in der 4. Generation.

In den 1990er Jahren kaufte Gschwindl die Firma Fahrtendienst Haas und baute diese aus.

Mit rund 600 Mitarbeitern sind die Verkehrsbetriebe Gschwindl das größte Busunternehmen im Weinviertel.

Betriebshöfe
Seit April 2022 sind alle Unternehmenszweige zentral am Standort Wien-Strebersdorf, Trauzlgasse 1, konzentriert.

Neben der Unternehmenszentrale verfügt Gschwindl noch über einen Betriebshof in Poysdorf. Einige Busse werden auch auf dem Dr. Richard-Abstellplatz Hackinger Straße sowie auf einem Gelände in der Gorskistraße abgestellt.

Ehemalige Standorte
 Betriebsgarage Nordwestbahnhof; Nordwestbahnstraße 16, 1200 Wien; für Linienbusse; 2016 aufgelöst
 Betriebshof Wolfganggasse; Eichenstraße 2, 1120 Wien; für Linienbusse; 2018 aufgelöst
 Betriebshof Oberlaaer Straße; Oberlaaer Straße 282, 1230 Wien; für Linienbusse; 2023 aufgelöst
 Unternehmenszentrale Hagenbrunn; Hubertusgasse 2, 2201 Hagenbrunn-IZ; für Reisebus und Fahrtendienst; 2022 aufgelöst

Linienverkehr International
Der internationale Linienverkehr wird vom Busterminal Wien Stadion Center abgewickelt.

Vom 14. Juli 2016 bis Juli 2017 betrieb Gschwindl im Auftrag der ÖBB-Fernbus GmbH die Linien Wien–Berlin, Wien–Venedig und Prag–Venedig.

Linienverkehr Niederösterreich
Gschwindl konnte bei den Ausschreibungen des Verkehrsverbund Ost-Region mehrere Auftragslose in den Bereichen Weinviertel-West, Weinviertel-Ost und St. Pölten-Region gewinnen und betreibt in diesen Gebieten Regionalbuslinien.

Die Busse werden von den Betriebshöfen Wien-Strebersdorf und Poysdorf aus betrieben. Einzelne Busse werden auf öffentlichen oder privaten Parkflächen in der Nähe der Linien abgestellt.

 Linie 1: Stadtverkehr Korneuburg
 Linie 2: Stadtverkehr Korneuburg
 Linie 150: Wien Floridsdorf - Bernhardsthal
 Linie 446: Sieghartskirchen - Krems
 Linie 470: St. Pölten - Tullnerfeld
 Linie 471: Böheimkirchen - Michelbach Markt
 Linie 472: Böheimkirchen - Stössing
 Linie 473: Böheimkirchen - Herzogenburg
 Linie 476: Herzogenburg - Traismauer
 Linie 480: St. Pölten - Traismauer
 Linie 486: Krems - Paudorf
 Linie 488: Krems - Paudorf
 Linie 489: Krems - Gansbach
 Linie 500: Wien Floridsdorf - Mistelbach
 Linie 505: Wien Floridsdorf - Zistersdorf
 Linie 560: Mistelbach - Bernhardsthal
 Linie 561: Mistelbach - Rabensburg
 Linie 562: Mistelbach - Hohenau
 Linie 563: Mistelbach - Drösing
 Linie 564: Mistelbach - Drösing
 Linie 565: Mistelbach - Dürnkrut
 Linie 566: Mistelbach - Bernhardsthal
 Linie 567: Mistelbach - Zistersdorf
 Linie 568: Poysdorf - Zistersdorf
 Linie 569: Hohenau - Poysdorf
 Linie 570: Mistelbach - Eibesthal
 Linie 571: Mistelbach - Martinsdorf
 Linie 572: Mistelbach - Ernstbrunn
 Linie 573: Altlichtenwarth - Hollabrunn
 Linie 850: Wien Floridsdorf - Korneuburg
 Linie 853: Korneuburg - Enzersfeld
 Linie 856: Ortsverkehr Langenzersdorf
 Linie 857: Korneuburg - Pyhra
 Linie 858: Korneuburg - Ernstbrunn

Ehemalige Linien
 Linie GS1: Deutsch-Wagram – IZ Hagenbrunn
 Linie GS2: Deutsch-Wagram – Wolkersdorf
 Linie WA 50: Pöggstall – Melk
 Linie WA 51: Ybbs an der Donau – Ysper – Pöggstall – Zwettl
 Linie WA 60: Gföhl – Krumau am Kamp
 Linie WA 61: Gföhl – Lichtenau – Ottenschlag – Kottes

Linienverkehr Wien
In den 1970er und 1980er Jahren betrieb Gschwindl Linienverkehr als Subunternehmer der Wiener Verkehrsbetriebe. Durch Entzug des Auftrags verschwand dann der Name Gschwindl im Linienverkehr.

Der Wiedereinstieg gelang am 1. März 2012 durch Übernahme der Wiener Lokalbahnen Busbetrieb GmbH (WLBB), welche daraufhin in Herbert Gschwindl Buslinien GmbH umbenannt wurde, und deren Linien 16A, 33A, 37A, 67A, 70A und 80A sowie dem IKEA-Bus. Seither wurden zahlreiche zusätzliche Linien übernommen, einige mussten hingegen an die Konkurrenz abgegeben werden. Insgesamt stieg die Anzahl der Linien stetig.

Gschwindl ist nach Dr. Richard der zweitgrößte private Betreiber von Autobuslinien in Wien. Derzeit werden sechzehn Linien im Auftrag der Wiener Linien sowie jeweils eine Linie im Auftrag der Österreichischen Post AG und des G3 Shopping Resort betrieben. Gelenkbusse werden auf den Linien 92A, 92B (Wochenends) und G3 eingesetzt.

Linien

Fuhrpark
Mit der Übernahme des Busbetriebes WLBB der Wiener Lokalbahnen im März 2012 wurden auch 34 Busse der Marke Mercedes-Benz Citaro mit Abgasnorm Euro 3 bzw. EEV übernommen. Diese kamen vorrangig auf den von den WLBB übernommenen Linien 16A, 33A, 37A, 67A, 70A und 80A zum Einsatz. Alle von den WLBB übernommenen Busse mit Abgasnorm EEV wurden umlackiert und bekamen die Wiener Linien-Lackierung sowie eine vierstellige Wagennummer, anstelle der bei den WLBB gebräuchlichen dreistelligen Wagennummer. Die Euro 3-Wagen behielten ihre Lokalbahn-Lackierung und ihre dreistellige Wagennummer. Inzwischen wurden alle Busse Lokalbahn-Beständen ausgeschieden und zahlreiche neue Fahrzeuge angeschafft.

Derzeit umfasst der Fuhrpark der Herbert Gschwindl Buslinien GmbH ca. 100 Niederflur-Stadtlinienbusse, welche in den Betriebshöfen Trauzlgasse (Wien 21), Hackinger Straße (Wien 14, Dr. Richard) und Gorskistraße (Wien 23) stationiert sind. Alle Fahrzeuge werden durch Dieselmotoren angetrieben und verfügen über eine Klimaanlage.

Normalbusse
Stand: ca. 2020

Gelenkbusse
Stand: ca. 2020

Ehemalige Linien

Ehemalige Fahrzeuge
Seit Wiedereinstieg in den Linienverkehr Wien 2012.

Normalbusse

Gelenkbusse

Weblinks

 Website des Unternehmens
 Gschwindl im Stadtverkehr-Austria-Wiki

Busunternehmen (Österreich)
Öffentlicher Personennahverkehr (Wien)
Unternehmen (Bezirk Mistelbach)
Verkehrsunternehmen (Wien)

Gschwindl


est un jeu de lettres en ligne gratuit développé en  par Josh Wardle. Ce jeu est une adaptation directe du jeu télévisé américain Lingo (Motus en France) qui propose de faire deviner un mot par plusieurs tentatives, en indiquant pour chacune d'entre-elles la position des lettres bien placées et mal placées. Par sa popularité sur Twitter, Wordle rencontre un succès immédiat dans sa version en anglais. Il est rapidement proposé dans d'autres langues et imité dans d'autres versions. L'originalité du jeu tient dans le fait qu'une seule énigme commune à tous les joueurs est proposée chaque journée.

Le , le jeu est racheté par le New York Times pour une somme de plusieurs millions de dollars.

Description du jeu
Le but du jeu est de deviner un mot spécifique de cinq lettres en un maximum de six tentatives, en tapant des lettres sur un écran de six lignes de cinq cases chacune. La personne qui joue inscrit sur la première ligne un mot de cinq lettres de son choix et entre sa proposition. Après chaque proposition, les lettres apparaissent en couleurs : le fond gris représente les lettres qui ne se trouvent pas dans le mot recherché, le fond jaune représente les lettres qui se trouvent ailleurs dans le mot, et le fond vert représente les lettres qui se trouvent à la bonne place dans le mot à trouver. Un seul mot est proposé par jour. Il est possible de copier dans le presse-papier la grille jouée (positions des lettres bien placées et mal placées) afin de la partager.

Implémentation du jeu

Le jeu s'exécute uniquement en JavaScript sur le navigateur web sans participation active du serveur. La triche est donc possible en consultant le code-source qui contient la liste des mots potentiellement utilisables ainsi que la méthode de sélection selon le jour actuel. L'état de la partie est enregistrée par le navigateur avec l'API localStorage ce qui rend possible de rejouer en effaçant les données stockées par le navigateur ou en utilisant le mode de navigation privée.

Histoire

Josh Wardle est un développeur de logiciel qui a collaboré au développement de deux expériences sociales pour Reddit. En période de confinement dû à la pandémie de Covid-19, il invente le jeu pour sa partenaire, passionnée de jeux d'énigmes. Devant l'enthousiasme de sa partenaire et de sa famille, il décide de mettre son jeu en ligne à la mi-octobre 2021. Il ajoute en  la possibilité de partager ses résultats sur les médias sociaux au moyen d'émojis. Le succès est immédiat : le , 90 personnes y jouent, plus de deux millions quelques semaines plus tard.

Le nom du jeu associe le nom de son développeur (Wardle) et le mot anglais  (en français : mot).

Succès du jeu
Plusieurs facteurs expliquent la grande popularité du jeu : sa simplicité, sa gratuité, l'absence de publicités, la possibilité de partager ses résultats sur les médias sociaux, le fait qu'il ne soit pas nécessaire de télécharger une application pour y jouer, et qu'il ne soit pas addictif, puisqu'on peut n'y jouer qu'une fois par jour.

Sources d'inspiration du jeu

Le jeu est une déclinaison directe du jeu télévisé américan Lingo créé en 1987 (et adapté à la télévision française en 1990) qui lui-même est inspiré du jeu de mots Jotto inventé en 1955 par Morton M. Rosenfeld ainsi que du jeu Mastermind créé par Mordecai Meirowitz qui lui se joue avec des couleurs. Avec le jeu Lingo, on indique pour chaque tentative la position des lettres qui sont bien placées et mal placées contrairement au jeu Jotto où l'on spécifie uniquement le nombre de lettres trouvées (qu'elles soient en bonne ou mauvaise position). Pour le Mastermind, une combinaison de couleurs doit être trouvée : on indique à chaque tentative le nombre de couleurs bien placées et mal placées (sans spécifier leur position ce qui rend le jeu plus ardu).

Clones et versions
Alors que Josh Wardle n'a pas l'intention de commercialiser son jeu, d'autres s'en sont rapidement inspirés pour créer des applications payantes imitant le jeu et offrant la possibilité d'y jouer plusieurs fois par jour. Face aux protestations des adeptes du jeu gratuit, les applications sont retirées.

À la suite de la popularité de Wordle, de nombreuses variantes ont été créées de par le monde dans de nombreuses langues.

D'autres sites proposent le jeu wordle en français, en espagnol, allemand, en italien, en français ou encore en espéranto.
Enfin, de nombreuses variantes permettant de deviner un mot à partir d'une base donnée plus restreinte que celle du dictionnaire ont également fait surface. On retrouve ainsi des versions centrées sur l'univers d'Harry Potter, la nourriture ou encore le boys band coréen BTS.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Voir aussi
 Mastermind

Liens externes

Jeu de lettres
Jeu américain

Wordle


Bette Davis (1908–1989) foi uma atriz estadunidense de cinema, televisão e teatro. Davis começou a atuar em filmes em 1931, inicialmente contratada pela Universal Studios, onde fez sua estreia no cinema em "Bad Sister". Foi inicialmente vista como pouco atraente pelos executivos do estúdio, e foi designada para uma série de filmes B no início de sua carreira.

Davis fez uma transição para Warner Bros. em 1932, e fez seu desempenho inovador em "The Man Who Played God", ao lado de George Arliss. Continuou em uma sucessão de filmes, mas não ganhou mais reconhecimento até que ela concordou em estrelar "Escravos do Desejo", uma adaptação cinematográfica da obra de W. Somerset Maugham que foi dirigida por John Cromwell, em um empréstimo para a RKO. O papel de Mildred Rogers foi rejeitado por várias atrizes, mas Davis foi aclamada pela crítica por sua atuação. "Dangerous" (1935) tornou-se a primeira vez que ela ganhou um Oscar de melhor atriz.

Em 1936, convencida de que sua carreira seria arruinada por aparecer em filmes medíocres, Davis abandonou seu contrato com a Warner Bros. e decidiu fazer filmes na Inglaterra. Davis explicou seu ponto de vista a um jornalista, dizendo: "Eu sabia que, se continuasse a aparecer em filmes mais medíocres, não teria nenhuma carreira pela qual valesse a pena lutar". Ela acabou resolvendo seus desentendimentos com a Warner e voltou ao estúdio em 1937. Durante o tempo, ela foi uma das inúmeras atrizes consideradas para o papel de Scarlett O'Hara no filme "Gone with the Wind", de David O. Selznick, mas não chegou a ser testada. A Warner a escalou para "Jezebel" (1938) como recompensa por ter sido recusada por Selznick. Foi um sucesso de crítica e bilheteria, e lhe rendeu outro Oscar de melhor atriz.

Davis estava no auge de sua carreira no final dos anos 1930, e no início e meados dos anos 1940, numa época em que ela era uma das atrizes mais bem pagas de Hollywood, chegando a recusar muitos papéis que considerava inferiores. Recebeu uma nova indicação ao Oscar por sua atuação em "Dark Victory" (1939), e ganhou aclamação por suas performances em "The Old Maid" (1939) e "A Carta" (1940). Davis ganhou elogios por sua interpretação de Elizabeth I em "The Private Lives of Elizabeth and Essex" (1939), com Errol Flynn e Olivia de Havilland. Davis depois apareceu no melodrama "The Little Foxes" (1941) e na comédia "The Man Who Came to Dinner" (1942).

Um dos maiores sucessos de Davis na Warner Bros. foi "A Estranha Passageira", que lhe rendeu outra indicação ao Oscar. Seus filmes posteriores para o estúdio, incluindo "Deception" (1946), "Winter Meeting" (1948) e "A Filha de Satanás" (1949), falharam nas bilheterias. Ela recusou papéis principais em "Alma em Suplício" e "Possessed" – ambos os filmes acabaram indo para Joan Crawford. À medida que sua popularidade diminuiu, a Warner Bros. rescindiu seu contrato em 1949 e, a partir de então, ela ocupou uma carreira de freelancer.

Davis recebeu um renascimento na carreira em "All About Eve", da 20th Century-Fox, ao interpretar a estrela da Broadway de meia-idade, Margo Channing, que é manipulada por uma fã obcecada. O filme foi um dos maiores sucessos de 1950, e ela foi novamente indicada ao Oscar, mas perdeu para Judy Holliday. Embora Davis tenha recebido fortes críticas por sua atuação em "The Star", sua carreira diminuiu ao longo do restante da década.

Na década de 1960, Davis recebeu mais um renascimento em popularidade. Mesmo que sua aparição em "Pocketful of Miracles" tenha sido recebida negativamente, ela ganhou elogios por sua interpretação da estrela sem sucesso e desequilibrada Jane Hudson, em "What Ever Happened to Baby Jane?", que lhe rendeu sua indicação final ao Oscar. Ela manteve o status de estrela ao longo do resto de sua carreira, e apareceu em vários outros filmes de suspense, como "Com a Maldade na Alma" e "The Nanny".

Davis estrelou seu último filme "Wicked Stepmother", embora sentisse que o roteiro era pobre em conteúdo. O filme teve problemas de produção, e Davis muitas vezes discutia com Larry Cohen – o diretor – o que a fez se retirar do filme logo após o início de sua produção. Após cinquenta e oito anos de carreira, ela fez sua última aparição.

Os títulos em português referem-se a exibições no Brasil e Portugal.

Palcos

Cinema

Longas-metragens

Participações menores

Televisão

Aparições na rádio

Lux Radio Theatre

Ligações externas

  - operated by the Estate of Bette Davis

 Jerry Haendiges Vintage Radio Logs: Lux Radio Theater

Bibliografia

Filmografias de atrizes
Filmografias de pessoas dos Estados Unidos

Filmografia de Bette Davis


În universul fictiv științifico-fantastic Star Trek, un tricorder este un dispozitiv multifuncțional de mână utilizat la scanarea senzorilor (de mediu), analiza datelor și înregistrarea acestora.

Trei variante inițiale ale tricorderului apar în Star Trek, emise de organizația fictivă Flota Stelară. Tricorderul standard este un dispozitiv de folosință universală, folosit în principal pentru a cerceta zone necunoscute, a examina detaliat lucrurile vii și pentru a înregistra și revizui datele tehnice. Tricorderul medical este utilizat de medici pentru a ajuta la diagnosticarea bolilor și pentru a colecta informații despre un pacient; diferența principală între acesta și un tricorder standard este un scaner detașabil de mână de înaltă rezoluție stocat într-un compartiment al tricorderului atunci când nu este utilizat. Tricorderul de inginerie este un dispozitiv foarte bine reglat pentru scopurile ingineriei navale. Există, de asemenea, multe alte tipuri mai puțin utilizate de tricorderuri special. Cuvântul "tricorder" este o abreviere a numelui complet al dispozitivului, "TRI-function reCORDER", cu referire la funcțiile principale ale dispozitivului: detectarea, calculul și înregistrarea.

Note

Legături externe

 Life imitates Star Trek
 Star Trek medical device uses ultrasound to seal punctured lungs
 http://www.tricorderproject.org/index.html

Dispozitive Star Trek

Tricorder


නව ගිවිසුම බයිබලයේ දෙවන කොටසයි. අළුත් ගිවිසුම යනුවෙන් ද හදුන්වයි.

(ඊට පළමු වන කොටස හෙබ්රව් බයිබලයයි.) පැරණි ගිවිසුම. මෙය ග්‍රීක ගිවිසුම. ග්‍රීක ශුද්ධ වූ ලියවිලි යනුවෙන් ද හඳුන්වයි. මෙය ග්‍රීක ශුද්ධ ලියවිලි ලෙස ද හැදින්වේ. (මෙය ග්‍රික භාෂාවෙන් පරිවර්තනය කරන ලද්දකි.) මෙහි මුල් ආකෘතිය ලියනු ලැබුවේ ක්‍රි.ව. 45 පසු හා ක්‍රි.ව. 1540 පෙර සිටි කතෘවරුන් විසිනි. (Koine Greek භාෂාවෙනි.) එහි ග්‍රන්ථ 27 ක් සියවස් ගණනක් පුරා ම ඒකරාශි කොට තනි ග්‍රන්ථයක් බවට පත් කෙරිණි. නව ගිවිසුම, නූතන බටහිර සංස්කෘතිය හැඩගැස්වීමට බොහෝ සෙයින් ඉවහල් වේ. බහුතරයකගේ නිකායන් මෙම ග්‍රන්ථ 27 (ජේසුස් ක්‍රිස්තුගේ පුජක ධුරය සම්බන්ධ කරගත් සිදුවීම් / කතාන්තර සතර, එනම් ශුබාරංචියයි.) සමග එකග වේ. මෙහි සටහන් කර ඇති ග්‍රන්ථ නිශ්චිත පිළිවෙකට තිබිය යුතුයැයි කියා සැලකිල්ලට නො ගැනේ. ජේසුස් වහන්සේ Aramiaia භාෂාවෙන් කථා කළ ද නව ගිවිසුම ලියා තිබුනේ ග්‍රික භාෂාවෙනි.
අලුත් ගිවිසුම - නිර්මාණය කළ දිනයන්

නිර්මාණය කළ යුගය
සම්ප්‍රදායට අනුව, පාවුළුගේ ලියවිලි ශුද්ධ ලියවිල්ලේ පෙරමුණ ගත්තේය. එහි අවසානයට පත් වූයේ ජෝහාන්ගේ ලියවිලිය. (renaeus of Lyons) ඉරේනියස් පැවසු අන්දමට මතෙව් හා මාක්ගේ ශුභාරංචි ලියවුනේ පේදුරු හා පාවුළු රෝමයේ දේශනා කරන කාලයේය. ලුක් ශුබාරංචිය ද එම කාලයේම හෝ ඊට ටික කලකට පසුව ලියවුනු බව ඔහු පැවසුවේය.

නව ගිවිසුමේ ඇති ශුද්ධ ලියවිලිවල දිනගත කිරීම් සම්බන්ධයෙන් බොහෝ වියතුන් එකඟත්වය පළ කළහ. ඒ අනුව ශුභාරංචියේ මාක්ව 65 ට පෙර ද 75 ට පසු ද දින ගත කර තිබේ. මතෙව්ව දින ගත කර ඇත්තේ 70 – 85 අතර දීය. ලුක්ව 80- 95 අතර දින ගත කර ඇත. නව ගිවිසුමේ මුල් ග්‍රන්ථය වන්නේ පාවුළුගේ සන්දේශය වන පළමු තෙසලෝනිවරුන්ය. සංස්කෘතික ලේඛකයන් නො වූවන්ගේ සන්දේශ 70 -150 ත් අතර දින ගත කෙරේ.

1830 දී ජර්මානු වියතුන් මෙම ග්‍රන්ථ 3 වන සියවසටත් පසුව දිනගත කර ති‍බේ. නමුත් අලුත් ගිවිසුමේ පිටපත් හා අසම්පූර්ණ කොටස් අවසාන වශයෙන් දින ගත කිරීමේ දී විවිධ හේතු නිසා ප්‍රශ්න නැගේ. ඊට අමතරව අලුත් ගිවිසුමේ ග්‍රන්ථ 27 ක් අතුරින්, 10 ක් කොරින්ත් සභාවේ ලියවිලි මඟින් උපුටා දක්වන අතර, ඉන් 16 ක් ෆිලිප්පි සභාවේ ලියවිලි මඟින් උපුටා දැක්වේ. ඒ අනුව අලුත් ගිවිසුමේ සමහර ග්‍රන්ථ පළමු දළ සටහන් වේ. ඉතිරි ග්‍රන්ථ ඊට පසු කාලයේ දී Clement හෝ Polycarp මඟින් සම්පූර්ණ කළ බවට නිශ්චිත කළ හැකි වේ.

නව ගිවිසුම - ආධිපත්‍යය

විවිධ අවබෝධතා හා නිසි ආධිපත්‍යවලින් එකිනෙකට වෙනස් වුවත් සියලුම ක්‍රිස්තියානුවෝ නව ගිවිසුමට ගෞරවය දක්වති. නව ගිවිසුමේ ආධිපත්‍ය අදහස්, දේවානුභාව මතයන් මත තීරණය වේ. යම් පුද්ගලයෙකු බයිබලය හා සම්බන්ධ ධර්මය (Inerrancy) පිළිගන්නා තරමට ම, දෙවියන් වහන්සේගේ චරිතය පිළිබඳව එම කෙනාගේ දේවානුභාවය ඉමහත්ය. මෙම පදයන්හි අර්ථය පැහැදිලි කිරීමට අපහසු බැවින් මේවා අවුල් සහගත විය හැකිය.නමුත් මෙම පදයන් මෙලෙස තේරුම් ගත හැකිය.

Infallibility - නොවරදින සුළු බව, ධර්මය සම්බන්ධයෙන් බයිබලය ඒකාන්තයෙන් ම නිවැරදි වීම.

Inerrancy - කරුණු අවධාරණයන් අනුව බයිබලය ඒකාන්තයෙන් ම නිවැරදි වීම.

Authoritativeness - සදාචාරය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නවල දී බයිබලය ඒකාන්තයෙන් ම නිවැරදි වීම.

ආචාර්ය පීටර් ස්ටෝනර් වැනි ක්‍රිස්තියානු වියතුන් බයිබලයේ දිවැසියාව දැක, බයිබලයේ දේවානුභාවය සම්බන්ධයෙන් තර්ක කළහ. මෙලෙස තර්ක කිරීමට හේතු වූයේ බයිබලය විශ්වාස කළ හැකි බව පෙන්වීමටයි. බටහිර දේශය හාස්කම් පිළිබඳ සාක්ෂි මෙයට විරුද්ධව උපයෝගි කරගති.හාස්කම් ගැන විශ්වාසයක් නොමැති බටහිර ජනතාව විසින් (David hume) ඩේවිඩ් හුම්ගේ තර්ක හෝ (Deism) ඩෙයිසම් ගේ තර්ක ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.

මෙම සියළුම මතයන්ට අදාළ අදහස්, බයිබලයේ අඩංගු විවිධ ග්‍රන්ථ (ඉතිහාසය, කාව්‍ය) වලින් නිවැරදි ලෙස පහදා දේ.
ශුද්ධවූ බයිබලය
කිතු දහම

නව ගිවිසුම


සිල්කි මෝරා යනු කාකරයිනිඩයි පවුලට (Carcharhinus falciformis) අයත් ක්ෂීරපායී මෝරුන් විශේෂයකි.සමෙහි ස්වභාවය අනුව ඔවුන් මේ ලෙස නම් කර ඇත.නිවර්තන කලාපීය සාගර වල නොගැඹුරු මුහුදේ මෙම මෝරුන් විශේෂය සුලබ වශයෙන් දක්නට ඇත.ඉතා චංචල ස්වභාවයක් ඇති මෙම මෝරා මහද්වීපික තටකයට මීටර් 50ක් (අඩි 164ක්) පමණ ගැඹුරු මුහුදේ දී දැක ගත හැකිය. අනාකූල සිහින් සිරුරකට හිමිකම් කියන මෙම මත්ස්‍යයා සාමාන්‍යයෙන් මීටර් 2.5ක් (අඩි 8යි අඟල් 2යි ) පමණ වර්ධනය වේ.සිරුර පසුපස ඇති වක්‍රාකාර දාරයක් සහිත කුඩා පෘෂ්ඨීය වරල නිසා මොවුන් අනෙක්කුත් මෝරන් අතරින් විශේෂ කොට හදුනා ගත හැක. එමෙන්ම නිදහස් ලෙස විහිදී ගිය දෑකැත්තක හැඩැති ලය වරල් යුගලයක්ද මෙම මත්සයාට ඇත.ඒවා මතුපිට ලෝකඩමය අළු පැහැයක් ඇති අතර යට ප්‍රදේශය සුදු පැහැයක් ගනී.

මොවුන් වෙසෙන සාගරික කලාපයේ ගොදුරු හිඟ වූ විට මොවුන් ඉතා වේගවත් මුරණ්ඩු ස්වභාවයකින් යුතු දඩයක්කාරයකු ලෙස හැසිරේ.මෙම මෝරු විශේෂය ප්‍රධාන වශයෙන් කටු සහිත මසුන් සහ සෙෆලපොඩ් නැමැති මසුන් විශේෂය ආහාරය ලෙස ලබා ගනී.තම මුඛය පුළුල් ලෙස විවෘත කරමින් කුඩා මසුන් රෑනක් එකවර හඹා ගොස් දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරිම සිදු කරයි.එමෙන්ම මොවුන් බලයා,කෙළවල්ලා වැනි මසුන්ගේ ඉව ඔස්සේ හඹා ගොස් ගොදුරු කර ගැනීමටද කැමත්තක් දක්වයි.ශ්‍රවණ සන්වේදනය ඉතාම තියුණු වන මෙම සත්වයාට තමන් ගොදුරු කර ගන්නා කුඩා වර්ගයේ මාළුන් විසින් ඇති කරන අඩු සංඛ්‍යාත හඩවල් ඔස්සේ යමින් ආහාර ප්‍රභව සොයා ගැනීම ඉතා පහසුවෙන් සිදු කරයි.

සිල්කි මෝරා ජලාබුජ සත්වයෙකි.එනම් කළලය පෝෂණය වන්නේ කළල බන්ධනය මගින් මවට සම්බන්ධ වීමෙනි.මෙය ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලයේ එක් විශේෂ අවස්ථාවකි.මෙම සතුන්ගේ ප්‍රජනන ක්‍රියාවලිය ඍතු චක්‍රය අනුව සිදු වේ. මෙක්සිකෝවේ ගල්ෆ් කලාපයේ වෙසෙන ගැහැණු සතුන් හැර අනෙකුත් සාගර කලාප වල ජීවත් වන  ගැහැණු සත්ත්වයා ප්‍රජනනයේදී  වාර්ෂිකව හෝ ද්විවාර්ෂිකව පැටවුන් 16 දක්වා පමණ බිහි කරයි.අලුතින් බිහි වන පැටවුන් ගැඹුරු මුහුදෙහි ජීවත් වීමට තරම් වැඩෙන තෙක් මුල් මාස කිහිපය ගොඩබිමට ඈතින් ඇති ගල්පර ආශ්‍රිතව ගැවසෙමින් ජීවත් වේ.

සමහර අවස්ථා වලදී කිමිදුම් කරුවන්ටද ආක්‍රමණශීලී ප්‍රහාර එල්ල කරන මෙම මත්සයා සතු විශාල කැපෙන සුළු දත් නිසා ඔවුන්ට තවත් භයානක පෙනුමක් ලැබී ඇත.කෙසේ වුවද මිනිසුන් ඔවුන්ගේ වාසස්ථාන වලට ඇතුල් වූ අවස්ථා කිහිපයකදී හැර අනෙකුත් අවස්ථා වල එල්ල කරන ලද ප්‍රහාර දුර්ලභ වේ.
සිල්කි මෝරාගේ වරල් ඉතා වටිනාකමින් වැඩි අතර සම,මෝර තෙල්,හකු හා මස්ද ලබා ගනී.මොවුන් ඉතා සුලභ බැවින් බොහෝ රටවල් වල මත්ස්‍ය කර්මාන්තයේ ප්‍රධාන සංරචකයක් ලෙස වැඩි වාණිජ වටිනාකමක් හිමි කර ගනී.තවද සිල්කි මෝරා බලයා,කෙලවළ්ලා වැනි මාළු විශේෂ සමඟ නිරන්තරයෙන් ගැවසෙන නිසා බලයන් කෙලවළ්ලන් ඇල්ලීම සිදු කරන බොහෝ අවස්ථා වල අහඹු ලෙස මෝරුන්ද දැල් වලට හසු වීම සිදු වේ.අනෙකුත් මෝරුන්ගේ මෙන්ම ප්‍රජනන ක්‍රියාවලිය සෙමෙන් සිදු වුවද සිල්කි මෝරා බොහෝ ප්‍රදේශයක පැතිරී ගිය සාමාන්‍ය ගහණයකින් යුතු මෝරුන් විශේෂයකි.නමුත් පසුගිය කාල වකවානුව තුල මත්ස්‍ය කර්මාන්තය හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ ගහණය අඩු වී යන බවට ගණන් බලා ඇත.  2007 වසරේදී  International Union for Conservation of Nature (IUCN) මගින් නිකුත් කර ඇති සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව මෙම මෝරුන්ගේ සංරක්ෂණ තත්වය අවම වැදගත් සිට තර්ජනයට ලක්වීමට ආසන්න ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

වර්ගීකරණය

සිල්කි මෝරා කාකරියස් ෆැල්සිෆෝමිස් ( Carcharias (Prionodon) falciformis ) කාණ්ඩයට එක් කරමින් ඔවුන් පිළිබද ප්‍රථම අර්ථ දැක්වීම සිදු කරනු ලැබුයේ ජර්මානු විද්‍යාඥයන් දෙදෙනෙකු වූ ජොහැන්ස් මුලර් හා ජකොබ් හෙන්ලේ විසිනි.
මොවුන් දෙදෙනාගේ නිදර්ශනය වූයේ සෙන්ටි මීටර් 53ක් (අඟල් 21)ක් පමණ වූ භ්‍රෑණයකි.
වෙනත් මෝරුන් විශේෂයක් ලෙස හදුනාගනු ලැබ තිබූ වැඩුණු සිල්කි මෝරා කාකරයිනස් ෆැල්සිෆෝමිස් ( Carcharhinus falciformis )
ලෙස නිවැරදිව හදුනා ගනු ලැබුවේ 1943 දී හෙන්රි බිග්ලෝ,විලියම් ස්කෝර්ඩර් හා ස්ටුවර්ට් ස්ප්‍රින්ගර් විසිනි.
ෆැල්සිෆෝමිස්  යනු දෑකැති හැඩයට ලතින් භාෂාවේ ඇති විශේෂණ පදයකි. එය මෙම මත්සයාගේ පෘෂ්ඨීය හා
ලය වරල් හා සම්බන්ධ වන්නකි.සිල්කි මෝරා යන පොදු නම ඔවුන්ට ලැබී ඇත්තේ අනෙක් මෝරුන්ගේ  සම සමඟ සංසන්දනය කල විට ඔවුන්ගේ සම ඉතා කදිම ලෙස කුඩා කොරපොතු වලින් වැසී මෘදු
ස්වභාවයක් පැවතීම නිසාවෙනි.

වංශ ප්‍රවේණිය හා පරිණාමය
සිල්කි මෝරාගේ පොසිල දතක් උතුරු කැරොලිනාවෙන් හමු වී ඇත.එය කාල නිර්ණයෙන් වසර 12,000ක් පමණ පැරණි බව සොයා ගෙන ඇත.  සිල්කි මෝරාගේ
මූලික පරිණාමය අවිනිශ්චිත වූවකි.1982 ප්‍රධාන ශරීරාංග සැලකීමෙන් ජැක් ගැරික් නම් විද්‍යඥයා බ්ලැක් ස්පොට් මෝරා ඔවුන්ගේ ආසන්නතම නෑදෑයෙක් ලෙස හදුනා ගැනිනි.
1988දී ලෙනාර්ඩ් කම්පැග්නෝ සිල්කි මෝරා තාවකාලික වශයෙන් බ්ලැක් නෝස් මෝරා,බ්ලැක්ටිප් රීෆ් මෝරා,නර්වස් මෝරා,කොපර් මෝරා,රාත්‍රී මෝරා ඇතුලත් කාණ්ඩයට ඇතුලත් කරන ලදී. 1992දී ගැවින් නේයිලර් සිල්කි මෝරාගේ වංශ ප්‍රවේණිය පිළිබද එන්සයිම මත පදනම් වෙමින් කල විශ්ලේෂණයකදී නැමුමක් සහිත ළය වරල් ඇති විශාල මෝරුන්ගේ කාණ්ඩයට අයත් බව සොයා ගන්නා ලදී.මෙම කාණ්ඩයේ එක් ශාඛාවකට සැන්ඩ්බාර් මෝරා,,විශාල නාසයක් ඇති මෝරා අයත් වන අතර සිල්කි මෝරා ප්‍රධාන ශාඛාවට අයත් වේ.මෙම කොටසට කැරිබියානු ගල්පර මෝරා,ගැලපෙගෝස් මෝරා,සාගරික වයිට්ටිප් මෝරා,ඩස්කි මෝරා,නිල් මෝරා ද අයත් වේ.
රයිබසෝමීය ඩී.එන්.ඒ විශ්ලේෂණයකින් පසු මින් ඩොසේයි ඇබ්කලට් විසින් සිල්කි,නිල්,විශාල නාසයක් ඇති යන මෝරුන් විශේෂ 3 අතර සමීප සමානතා ඇති බව තහවුරු කරන ලදී.

ව්‍යාප්තිය හා වාසස්ථාන

සිල්කි මෝරා සෙල්සියස් අංශක 23 (ෆැරන්හයිට් අංශක 73) පමණ උෂ්ණත්වයක් ඇති සාගරික කලාපයේ ජීවත් වේ.අත්ලාන්තික් සාගරය ආශ්‍රිතව ගල්ෆ් මුහුදු තීරය,මෙක්සිකෝව හා කැරිබියානු මුහුදු තීරයෙන් මොවුන් සොයා ගත හැකිය.ඉන්දියන් මුහුද,බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවේ මොසැම්බික් රතු මුහුදු, පර්සියානු ගල්ෆ් මුහුදු තීරයෙන්ද දකුණු චීනය,ජපානය ආසන්න මුහුදු තීරයේද දකුණු බාජා කැලිෆෝනියා හා ගල්ෆ් කැලිෆෝනියා හා දකුණුදිග ඕස්ට්‍රේලියාවේ සිට උතුරු නවසීලන්තය සිට උතුරු චිලී දෙසටද මොවුන්ගේ වාසස්ථාන ව්‍යාප්ත වේ. සිල්කි මෝරුන් විශේෂ 4ක් ලෝකය පුරා සාගර ප්‍රදේශ වල  පැතිර ඇත.වයඹ දිග අත්ලාන්තික් සාගරයේ බටහිර හා මධ්‍යම පැසිෆික් සාගරයේ නැගෙනහිර පැසිෆික් සාගරයේ හා ඉන්දියන් සාගරයේ ඔවුන් වෙසෙයි.

උෂ්ණ කලාපීය නැගෙනහිර පැසිෆික් හා උතුරු ගල්ෆ් මෙක්සිකෝවේ වෙසෙන සිල්කි මෝරුන්ගේ ගමන් මාර්ග අධ්‍යනයෙන් සාමාන්‍යයෙන් සිල්කි මෝරා මුහුදු මතුපිට සිට මීටර් 200(අඩි 660) ගැඹුරෙහි ජීවත් වන බව සොයා ගෙන ඇත.නමුත් ඔවුන්ට මීටර් 500 (අඩි 1600) හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමණයක් දක්වා ගැඹුරට කිමිදීමටද හැකියාවක් ඇත .සිල්කි මෝරා තම වේලාවෙන් 99% ගත කරනුයේ මුහුදු මතුපිට සිට මීටර් 50 දක්වා වූ නොගැඹුරු මුහුදෙහිය.එමෙන්ම රාත්‍රිය දහවල ගැන අවධානයක් නොදක්වන මෙම සතුන් ඔවුන් මුහුදෙහි සැරිසරන වේලාවෙන්  80% - 85% ගතකරනුයේ උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 26 - 30 (ෆැරන්හයිට් අංශක 79 - 86) වන සාගර ජලයෙහිය.

මෙම සත්ත්ව විශේෂය දිවයින් ආශ්‍රිත ගල්පර සහිත ගැඹුරු මුහුදු තීරයට විශේෂ ලැදියාවක් දක්වයි.ඔවුන් උතුරු,දකුණු මහද්වීපික මායිම් අතර සැරිසැරීම සිදු කරයි.හදිසි අවස්ථාවන් වල මීටර් 18ක්(අඩි 59)තරම් නොගැඹුරු මුහුදු කලාප වලට පැමිණීමෙන් මොවුන් අනතුරුදායක අවස්ථාවන්ටද මුහුණ දේ.සිල්කි මෝරා ඉතා චංචල වෙනත් ප්‍රදේශ වලට සංක්‍රමණය වීමට කැමති සත්ත්වයෙකි.ඔවුන් පිළිබද අධ්‍යනයෙන් සාමාන්‍ය මෝරෙක් දිනකට කිලෝ මීටර් 60ක්(සැතපුම් 37ක්) පමණ පිහිනීම සිදු කරයි.එමෙන්ම ඔවුන් චලනය වන වපසරිය කිලෝ මීටර් 1339ක් (සැතපුම් 832)පමණ වේ.වැඩුණු සිල්කි මෝරා කුඩා පැටවුන්ට සාපේක්ෂව වැඩි දුරක් චලනය වේ.
පැසිෆික් මුහුදේ හෝ වෙනත් ප්‍රදේශ වල ජීවත් වන මොවුන් ග්‍රීෂ්ම  ඍතුවේදී සමක සීමාවෙන් තරමක් ඔබ්බට වන සාගර කලාප වලට ගමන් කරයි.

විස්තරය

නාස් පුඩු වලට ඉදිරියෙන් වටකුරු ස්වභාවයක් උසුලන  උලක් හැඩැති ශරීරාංගයක් ඇති සිල්කි මෝරා සුමට සිහින් දිග ශරීරයක් ඇති මත්ස්‍යයෙකි.වක්‍රාකාර මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ ඇස් දෙක විනිවිද පෙනෙන (තුන් වන ඇසි පිය ලෙස හදුන්වන ) පටලයකින් සමන්විත වී ඇත.එමගින් ඇසට ආරක්ෂාව සැපයේ.මුඛය දෙපස සිහින් ලෙස රැලි ගැසීමක් දක්නට ඇත. උඩු හනුවෙහි හෝ යටි හනුවෙහි පිළිවෙලින් 14 - 16 හා 13 - 17 ප්‍රමාණයෙන් දත් පිහිටා ඇත.(මූලිකවම දත් 15 බැගින් හනු දෙකෙහිම ) උඩ පිහිටි දත් දැඩි ශක්තිමත් ත්‍රිකෝණාකාර,පිටුපසින් උල් හැඩයක් ගනී.එම දත් මැදදී කෙලින් ඇති අතර බොහෝ විට පැති දිශා වලට ආනතියක් දරයි.පහළ දත් පටු,කෙලින්
ඇති සිනිදු මතුපිටක් සහිත වේ. කරමල් යුගල 5ක්ද මොවුන් සතුවේ.

පෘෂ්ඨීය හා ළය වරල් අනෙකුත් මෝරුන් විශේෂ අතරින් සිල්කි මෝරා හදුනා ගැනීමට උපකාරී වේ.පලමු පෘෂ්ඨීය වරල සාමාන්‍යයෙන් මෝරාගේ දිගෙන් දහයෙන් පංගුවක ප්‍රමාණයට වඩා කුඩා වේ.ඒවා පිහිටා තිබෙන්නේ ළය වරල් වල අග නිදහස් කෙළවරට පිටුපසිනි.එය කලාතුරකින් දක්නට ලැබෙන වක්‍රාකර එස් අකුරක (S) හැඩයක්  ගනී.දෙවැනි පෘෂ්ඨීය වරල තරමක් කුඩා වේ.ළය වරල් පටු දෑකැති හැඩයකින් යුතු වේ.සාමාන්‍යයෙන් වැඩිහිටි මත්ස්‍යන්ගේ ළය වරල් දිග  වේ.පසුපස වරල උල් හැඩයක් දරන අතර එය පිහිටා ඇත්තේ දෙවැනි පෘෂ්ඨීය වරලට මදක් ඔබ්බෙනි. හොදින් වැඩුණු වලිගයක් බඳු පසුපස වරල කොළයක වැනි හැඩයක් ගනී.

සමෙහි සෑම ස්ථානයක්ම දියමන්තියක හැඩැති කොරපොතු වලින් ආවරණය වී ඇත.මෝරාගේ වර්ධනය සමග මෙම කොරපොතු ප්‍රමාණයද වැඩි වේ.සිල්කි මෝරාගේ ශරීරය මතුපිට ලෝහමය දුඹුරු රන් පැහැයක සිට අඳුරු අලු පැහැය දක්වා වෙනස් වේ.උදරය හිම මෙන් සුදු පැහැති වේ.එය ඇලපත දක්වා විහිදී යයි.වරල් (පෘෂ්ඨීය වරල හැර )අග අඳුරු පැහැති වේ.මෙය කුඩා මෝරුන්ගේ බොහෝ විට දක්නට ලැබේ.මොවුන් මිය ගිය පසු ස්වභාවික වර්ණය අඳුරු උදාසීන අලු පැහැයක් බවට පත් වේ. සාමාන්‍යයෙන්  මීටර් 2.5 (අඩි 8.2) පමණ වැඩෙන සිල්කි මෝරාගේ දැනට වාර්තාවී ඇති උපරිම දිග මීටර් 3.5 (අඩි 11) හා  උපරිම බර කිලෝ ග්‍රෑම් 346 වේ. තවද ගැහැණු මත්ස්‍යයා පිරිමි මත්ස්‍යයාට වඩා විශාල වේ.

ජීව විද්‍යාව හා පාරිසරික විද්‍යාව
සිල්කි මෝරා යනු විවෘත මුහුදේ වෙසෙන මිලියන දහසක් තරම් වූ අති විශාල ගහණයක් සහිත මෝරුන් විශේෂ තුන අතරින් එක් විශේෂයකි.අනෙකුත් විශේෂයන් දෙක හා සසදන විට ආහාර දුර්ලභ වන ගැඹුරු මුහුදු තීරයට වඩා වෙරළ අශ්‍රිතව පවතින ගැඹුරු මුහුදු කලාප වලින් මෙම මත්ස්‍යයින් විශාල වශයෙන් සොයා ගත හැකිය.සිල්කි මෝරා ඉතා කඩිසර ලෙස තොරතුරු විපරම් කරන ආක්‍රමණශීලී සත්ත්වයෙකි.සාමාන්‍යයෙන් සෙමෙන් වැඩ කරන අයුරක් පෙන්වූවද තරගකාරී අවස්ථාවල ඉතාමත් ශක්තිමත් භාවයක් පෙන්වයි.මොහු සමහර අවස්ථාවලදී උනන්දුව ඇති කරවන යමක් දුටු විට නොසැලකිලිමත් ලෙස එය වටා ගමන් කිරීම හා හිස දෙපසට පැද්දීම සිදු කරයි.නමුත් අනතුරක් හැගී ගියහොත් එකෙණෙහිම විස්මය දනවන සුළු වේගයකින් වෙනත් තැනක් කරා යමින් එයට ප්‍රතිචාර දක්වයි.මෙම මෝරා බොහෝ විට පාවෙන ලී කොට කැබලි නැව් හෝ බෝට්ටු රදවා තබා ඇති ලණු ආසන්නයේ දැක ගත හැකිය.

වයසින් අඩු සිල්කි මෝරුන් අන්‍යෝන්‍ය ආරක්ෂාව සලසා ගැනීමට මනාව සංවිධානය වූ කණ්ඩායමක් ලෙස සිටීමට ප්‍රිය කරයි.සංක්‍රමණය වීම් වලදී වලදී දහස් ගණනින් මෙම මෝරුන් එකට එකතු වේ.මෙම කණ්ඩායම් සමහර විට ප්‍රමාණයෙන් වෙනස් වේ.මොවුන්ට එක එල්ලේ සාගර මතුපිට දක්වා පිහිනා ගොස් ක්ෂණිකව නැවත ආපසු හැරී ගැඹුරු මුහුදට පිහිනීමේ පුරුද්දක් ඇත.මෙම හැසිරීමට හේතු මෙතෙක් අනාවරණය වී නොමැත.අනතුරකට මුහුණ දුන් විට ඔවුන් ශරීරය පසුපස අර්ධය සොලවමින් වල්ගය හා ළය වරල් ගසමින් හිස ආනත කර ගැනීම සිදු කරයි.ඉන්පසු ඔවුන් අනතුර ඇති දිශාවට පෙනෙන ලෙස කුඩා වළල්ලක හැඩයට දරදඬු ආකාරයට ගැස්සෙමින් චලනය වේ.

සිල්කි මෝරා නිතරම  ස්කැලොප්ඩ් හැමර්හෙඩ් මෝරු විශේෂය සමග එකට කලවම් වී හිදී.තවද සීල් මත්ස්‍යයන්, තල්මසුන්,ඩොල්ෆින්,දළ තල්මසුන් සමගද වාසය කිරීමට කැමැත්තක් දක්වයි.තවද සිල්කි මෝරා කුඩා පයිලට් මාළුවා සමගද වෙසීමට කැමැත්තක් දක්වයි.මක් නිසාද යත් ඔවුන් රංචු වශයෙන් මෝරා ලගින් පිහිනා යාමේදී ඔවුන්ගේ සිරුරු වලට ඉහලින් පීඩනය සහිත ජල රැළිති ඇති වේ.එයට සිල්කි මෝරා ලැදියාවක් දක්වයි.එමෙන්ම ජැක් මත්ස්‍යයින් ඔවුන්ගේ සමෙහි ඇති කුඩා කෑම සුන්බුන් සූරා කමින් පරපෝෂිතයකු ලෙස ජීවත් වේ.

පෝෂණය

සිල්කි මෝරා විවිධ මුහුදු මට්ටම් වල ජීවත් වන කටු සහිත මසුන් ආහාරයට ගනී.බලයා,කෙළවල්ලා,මැකරල්,සාඩින්,ගල් මාළු,මුහුදු මඩකරියා,මුහුදු අගුළුවා,ආඳා වැනි මසුන් මෙන්ම දැල්ලා,කකුළුවාද ආහාරයට ගනී.මෙවැනි මාළු රංචුවක් හමු වූ විට එම ප්‍රදේශයට බොහෝ මොරුන් සංඛ්‍යාවක් ඇදී යයි.ඉන් පසු කුඩා මාළුන් රංචුව කොටු කර ගැනීමෙන් අනතුරුව එම මාළුන් රෑනම විනාශ කර දමයි.මෙලෙස කුඩා ප්‍රදේශයකට කොටු වන මාළු රෑනට විවෘත කරගත් මුඛයෙන් යුතුව දිගින් දිගටම පහර දීම සිදු කරයි.මෙම ප්‍රහාරයට ලක් වන කුඩා මසුන් ඔවුන්ගේ හකු කොනෙන් අල්ලා ගනී.   බොහෝ පිරිසක් කුඩා මාළු රංචුවකින් ආහාර සපයා ගත්තද පහර දීම තනි තනිව සිදු කරයි.
බහමාස් හා වෙරළබඩ ෆ්ලොරීඩාවේ කරන ලද අධ්‍යයන වලට අනුව පෙනී ගොස් ඇත්තේ සිල්කි මෝරා ශබ්දයට ඉතාම සංවේදී වන බවයි.එනම් අඩු සංඛ්‍යාත(10 - 20 හර්ට්ස්) හා අසාමාන්‍ය ස්ඵන්ද වලට ඔවුන් ස්ංවේදී වේ.පර්යේෂණ වලදී ගැඹුරු ජලයේදී නිකුත් කල ශබ්ද වලට මීටර් සිය ගණනක් එපිට මෝරුන්ද ආකර්ෂණය කර ගැනීමට හැකිවිය.එම ශබ්දය ඔවුන්ගේ ආහාර ලෙස ගන්නා සතුන්ගේ සහ කුරුල්ලන්ගේ ඩොල්ෆින් මසුන්ගේ ශබ්දයට සමාන ශබ්ද විය.එහිදී ඔවුන් ඊට තම ආහාර ලෙස රැවටී එයට ඒකරාශී විය. මෙම අධ්‍යයන වලදී තවද හෙලි වූයේ උස් පහත් හඩවල් හෝ වෙනත් ශබ්ද නිකුත් කලද මෝරාගේ ප්‍රතිචාරයේ වෙනසක් සිදු නොවු බවයි.නැවතත් කල පරීක්ෂණ වලින් හෙලිවූයේද ශබ්ද වල වෙනසක් ඇතිවීමෙන් මෝරා පසුබැසීමකට ලක් නොවන බවයි.

සිල්කි මෝරා ආසන්න වශයෙන් නිව්ටන් 890ක් ලෙස ගණන් බලා ඇත.මොවුන් බලයන් හා කෙළවල්ලන් සමග සමීපව වාසය කරයි.මෙම මසුන් රංචු 'ටූනා' රංචු ලෙස හදුන්වයි.ඝානාවේදී හමු වන බොහෝ ටූනා රංචු පිටුපසින් සිල්කි මෝරුන් කිහිප දෙනෙක් ගැවසෙනු දැක ගත හැකිය.  නැගෙනහිර පැසිෆික් සාගරයේ ටූනා මසුන් මැරීමට යන ධීවරයින්ගේ දැල් ආදී ධීවර ආම්පන්න වලට මොවුන් හානි කරන බවද පැවසේ.එබැවින් එම ධීවරයන් 'දැල් කන මෝරා ' ලෙස මෙම මෝරා අමතයි. සිල්කි මෝරා, බෝතල් හැඩැති නාසයක් සහිත ඩොල්ෆින් මසුන් සමග තරග කරන අවස්ථාවන් දක්නට ලැබේ.එලෙස තරග වදිනුයේ දෙපිරිසම එකම මාළු විශේෂයක් ගොදුරු කර ගැනීමට උත්සහ දරණ විටදීය.මෙහිදී ඩොල්ෆින් මාළුන්ට ලැබෙන ආහාර ප්‍රමාණය රදා පවතිනුයේ අනෙක් පස  සිටින සිල්කි මෝරුන්ගේ ගණන මතයි.මෙහි විශාල මෝරුන් ප්‍රමාණයක් සිටී නම් ඔවුන් මාළු රංචුව මධ්‍යස්ථයේ සිටිමින් ඩොල්ෆින්ට පිටත සීමාව ලබා දේ.එබැවින් මෝරුන්ගේ දරුණු පහරදීම් වලින් සිදු වන අනතුරු වැළකීම සිදුවේ.නමුත් ඩොල්ෆින් මසුන් ප්‍රමාණය වැඩි නම් ඔවුන් සිල්කි මෝරුන් කුඩා මාළු රංචුව වෙතින් පළවා හැරීම සිදු කරයි.මින් කුමන වර්ගයක් වැඩි ප්‍රමාණයකින් සිටියද මෙම ගොදුරු සොයන්නන් දෙවර්ගය ප්‍රසිද්ධියේ එකිනෙකා සමඟ කලහ ඇති කර නොගනී.

ජීව ඉතිහාසය

සිල්කි මෝරාද අනෙකුත් මෝර විශේෂ මෙන්ම ජලාබුජ සත්වයෙකි.කළලය මවගේ වැදෑමහ ඔස්සේ පෝෂණය ලබයි.සිල්කි මෝරාගේ කළල බන්ධනය ක්ෂීරපායී ආකෘතියට ආසන්න සමාන බවක් දක්වයි.එනම් අනෙකුත් ක්ෂීරපයී සත්වයන්ගේ මෙන් මව හා භ්‍රෑණය අතර පවතින ඉතා සියුම් පටලය මෙම සත්ත්වයාට පිහිටා නොමැත.තව දුරටත් සොයා බැලීමේදී කළලය සතු වන රතු රුධිරාණු සෛල මවු පාර්ශවීය රතු රුධිරාණු සෛල වලට වඩා කුඩා වේ.මෙම ලක්ෂණය සාමාන්‍ය ක්ෂීරපායී සත්ත්වයන්ට වඩා වෙනස් වූවකි.වැඩුණු ගැහැණු සතුන් සතුව එක් ඩිම්බකෝශයක් (දකුණු පස ) හා ගර්භාශ දෙකක් පවති. ඒවා එකිනෙක භ්‍රෑණයන් සදහා වෙන් වෙන්ව බෙදී පවතී.

සිල්කි මෝරාගේ ප්‍රජනනය සිදු වනුයේ බොහෝ විට වසරකට වතාවකි. ගල්ෆ් මෙක්සිකෝවේ ජීවත් වන සිල්කි මෝරුන්ගේ සංසර්ගය හා පැටව් බිහි වීම සිදු වනුයේ වසන්තයේ අග භාගයේ වේ.ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේ මුල් කාලයේදීය. (මැයි සිට අගෝස්තු ) ගැහැණු සත්ත්වයා පැටවුන් බිහි කරනුයේ මාස 12ක් ගර්භණී කාලයකට පසුවය.එය සෑම වසරක් පාසා හෝ වසරක් හැර වසරක සිදු කරයි.පැටවුන් සංඛ්‍යාව 1-16 දක්වා ප්‍රමාණයක් එක වර බිහි කරයි.එය ගැහැණු සත්ත්වයගේ විශාලත්වය මත 6 සිට 12 දක්වා වීම සාමාන්‍යයෙන් සිදුවේ. පැටවුන් බිහි කිරීම සිදු වනුයේ මහද්වීපික තටකයට ඔබ්බෙන් වූ ගල්පර ආශ්‍රිතවය.අළුත ඉපදුණු පැටවුන්ට වැඩුණු මෝරුන් විසින් ආහාර හා ආරක්ෂාව සැපයීම සිදු කරයි. ඉපදී පළමු වසර තුල මොවුන් සෙන්ටි මීටර් 25-30ක් (අඟල් 9.8-11.8)පමණ වර්ධනය වේ.මෙම පැටවුන් මාස කිහිපයකට පසු ගල්පර සහිත නොගැඹුරු මුහුදු තීරයෙන් ගැඹුරු මුහුදට සංක්‍රමණය වේ.

වයඹ දිග අත්ලාන්තික් සාගරයේ මෝරුන් අනෙකුත් මෝරුට වඩා වර්ධනය වීමේ නැඹුරුතාවක් දක්වයි.අනෙකුත් මෝරු විශේෂයන්ට සාපේක්ෂව ගැහැණු හා පිරිමි දෙපිරිසම සමාන වර්ධන අනුපාතක් හිමි කර ගනී. මධ්‍යම පැසිෆික් සාගරයේ ගැහැණු සතුන්ගේ වර්ධන වේගය පිරිමි සතුන්ගේ වර්ධන වේගයට වඩා අඩු වේ.තවද ශීත කලාපීය ජලයෙහි ජීවත් වන මෝරුන් උණුසුම් කලාපයේ ජීවත් වන මොරුන්ට වඩා සෙමෙන් වර්ධනය වේ.පිරිමි සතුන් අවුරුදු 6-10 සීමාවේදී හා ගැහැණු සතුන් 7-12 සීමාවේදි ලිංගික පරිණතභාවයට පත්වේ.මොවුන්ගේ උපරිම ආයු කාලය අවුරුදු 22ක් පමණ වේ.

                                                      සිල්කි මෝරාගේ සාමාන්‍යය ජීවන තොරතුරු

මිනිස් බලපෑම්

සිල්කි මෝරාගේ සිරුරේ විශාලත්වය හා දත් වල පිහිටීම නිසා මනුෂ්‍යයාට අවදානම් සත්ත්වයකු ලෙස හදුන්වයි.කෙසේ වුවද ඔවුන් මිනිසුන් හමුවට එනුයේ මිනිසුන් ඔවුන්ගේ වාසස්ථාන වලට ඇතුළු වූ අවස්ථාවන්හිදීය.ආහාරයක් දැකීමෙන් ඔවුන් භයානක ලෙස කලබල වීම සිදුවේ.ස්වාභාවික කුතුහලයකින් හා නිර්භීතකමකින් ඔවුන් කිමිදුම් කරුවන් වෙත ලගා වේ.විවෘත ගැඹුරු මුහුදට වඩා ගල් පර අශ්‍රිතව මොවුන්ට කිමිදුම්කරුවන් හමු වූ විට වඩාත් කළහකාරී ලෙස හැසිරේ.සමහර අවස්ථාවලදී තනිව සිටින සිල්කි මෝරෙකුට කිමිදුම්කරුවෙක් හමු වූ විට මුරණ්ඩු ලෙස කරදර කොට ඔවුන් ජලයෙන් පන්නා දැමීමට තරම් දරුණු වේ.ජාත්‍යන්තර මෝරුන් පහර දීමේ තොරතුරු ලේඛනයේ (  International Shark Attack File  ) සිල්කි මෝරා විසින් සිදු කරනු ලැබූ පහර දීම් ගණන 6කි.ඉන් 3ක් බරපතල ගණයේ පහරදීම් නොවේ.

මෙක්සිකෝ, ග්වාතමාලා, එල් සැල්වදොර්, කොස්ටරීකා,ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය  ,ඉක්වදෝර්, ස්පාඤ්ඤය, පෘතුගාලය, ශ්‍රී ලංකාව,මාලදිවයින, යේමනය වැනි රටවල් වල සිදු කරන වාණිජමය මත්ස්‍ය කර්මාන්තයේදී විශාල වශයෙන් සිල්කි මෝරා අල්ලා ගනු ලැබේ.තවද ටූනා මසුන් ඇල්ලීමට යොදා ගන්නා දැල් වලට අහඹු ලෙස හසු වීමෙන් සැලකිය යුතු සිල්කි මෝරුන් ප්‍රමාණයක් මිය යයි.නැගෙනහිර පැසිෆික් කලාපයේ බහුලවම සිදු වන ටුනා මසුන් කර්මාන්තයේදී මෙලෙස අහඹු ලෙස හසු වීමෙන් මිය යන මෝරුන් අතර නිල් මෝරාට පළමු තැන හිමිවේ.දෙවැනි තැන ලැබෙනුයේ සිල්කි මෝරාටය.මොවුන්ගේ වරල් මෝර වරල් සුප් වලට යොදා ගනී.ඒ සදහා මිනිසුන් මෙම මසුන් මුහුදේදීම මරා වරල් කපා ඉතිරි සිරුරු කොටස් ඉවත දැමීම සිදු කරයි.  නමුත් මේ නිසා ලෝකය පුරා සිල්කි මෝරුන්  මිලියන 1.5ක් පමණ වාර්ෂිකව මිය යන බව ගණන් බලා ඇත.මොවුන්ගේ මස්(අලුත් හෝ ලුණුයොදා වියළනලද  ),සම,මෝර තෙල්ද හකුද ප්‍රයෝජනයට ගනු ලැබේ.මෙම මෝරුන්ගේ හකු විකිණීම සංචාරක කර්මන්තයේදී ප්‍රධාන තැනක් ගනී.සමහර අවස්ථා වල ක්‍රීඩාවක් ලෙස මසුන් ඇල්ලීම කරන පිරිස් නිසාවෙන්ද සිල්කි මෝරුන්මිය යාම සිදුවේ.

සංරක්ෂණය
ලෝකය පුරා ඉතා බහුල ලෙස පැතිරී සිටින සිල්කි මෝරා ඉතා හොද ප්‍රතිශක්තියකින් යුතු මත්ස්‍යයෙකි.නමුත් මහා පරිමාණ මත්ස්‍යය කර්මාන්තය නිසා මොවුන් අධික ලෙස අඩු වෙමින් පවතී.දකුණු හා මධ්‍යම පැසිෆික් සාගර වල ටූනා කර්මාන්තයේදී 1989දී පමණක් මියගිය සිල්කි මෝරුන්ගේ සංඛ්‍යාව 900,000 ක් පමණ වේ.නමුත් එමගින් ඔවුන්ගේ ගහණයට සැළකිය යුතු බලපෑමක් එල්ල නොවිනි.මෙවැනි අවස්ථා පිළිබද ලැබෙන දත්ත ප්‍රමාණවත් නොවීම හා මෝරුන් වර්ග එකිනෙක වෙන්කොට හදුනා ගැනීමට ධීවරයන්ට අත්දැකීම් මදි කම නිසා නිවැරදි සංඛ්‍යා ලේඛන ලබා ගැනීමට නොහැකි තත්වයක් උදා වී ඇත.කෙසේ වුවද අඩු වී යන සිල්කි මෝරුන් ප්‍රමාණය නැවත ප්‍රජනනය මගින් සමතුලිත කිරීමට නොහැකි වී ඇත.වාර්ශිකව සිල්කි මෝරුන් මිය යන ප්‍රමාණය ආහාර හා කෘෂිකර්මාන්ත සංවිධානයට (  Food and Agricultural Organization (FAO)  ) වාර්තා වූ අකාරයට 2000 වසරේදී ටොන් 11,680ක් පමණ වූ පරිභෝජනය 2004 වසරේදී ටොන් 4358 දක්වා පහල ගොස් තිබිණි.මෝරුන් පරිභෝජනය පිළිබද ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් සිදු වූ ගණනය කිරීම් අනුව 1950 සිට 1990 දක්වා මධ්‍යම පැසිෆික් වලින් 90%ක්ද ,1991 සිට 2000 දක්වා කොස්ටරීකා වලින් 60%ක්ද 1950 සිට 1990 දක්වා ගල්ෆ් මෙක්සිකෝවේ 91%ක්ද (සියළු මෝරුන් විශේෂ ) 1986 සිට 2005 දක්වා වයඹ දිග අත්ලාන්තික් වලින් 85%ක්ද  අඩු වී ගොස් ඇත.ශ්‍රි ලංකාවෙන් වාර්තා වූ අන්දමට සිල්කි මෝර මත්ස්‍යය කර්මාන්තයේ උපරිම අල්ලා ගැනීම 1996දී ටොන් 25400 සිට 2006දී ටොන් 1960 දක්වා අවම වී ඇත.ඊට හේතුව දේශීය වෙළද පොල ඉල්ලුම අඩු වීමයි. නමුත් 1970 සිට 1990 දක්වා ජපනයේ හා ඉන්දීය හා පැසිෆික් මුහුදු වල සිදුවන සිල්කි මෝර කර්මන්තයේ පහල බැසීමක් දක්නට නොලැබේ.එමෙන්ම ගල්ෆ් මෙක්සිකෝවේ සහ උතුරු අත්ලාන්තික් සාගරයේ  මෙම අගයන් ගණනය කිරීමට යොද ගත් ක්‍රියාවලි නිවැරදිද යන්න විවාදයට තුඩු දෙන කරුණක් වී ඇත.

දළ වශයෙන් සොයා ගත් තොරතුරු අනුව 2007දී  International Union for Conservation of Nature (IUCN)  මගින් සිල්කි මෝරා වඳ වීමට ආසන්න තත්ත්වයකට පත් මත්ස්‍යයෙක් ලෙස නම් කර ඇත. සිල්කි මෝරා ප්‍රාදේශිය මට්ටමින් නිරිත දිග අත්ලාන්තික් සාගරය,ඉන්දියන් සාගරය, නැගෙනහිර, මධ්‍යම,දකුණු පැසිෆික් සාගරය වැනි කලාප ආශ්‍රිතව තර්ජනයට ලක් වී ඇති බව සොයා ගෙන ඇත. මෙම මසුන්ගේ වරල් කැපීම තහනම් කර ඇති අතර එසේ කරන්නේ නම් එය ජාතික හෝ ජාතික සීමාව ඉක්මවා යන වරදක් බව   United Nations Convention on the Law of the Sea  ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas (ICCAT) , Inter-American Tropical Tuna Commission (IATTC)  වැනි සංවිධාන ටුනා කර්මාන්තයේදී සිල්කි මෝරුන් අහඹු ලෙස හසු වීමෙන් මිය යාම වැළැක්වීමට ක්‍රියාමාර්ග ගෙන ඇත.ටුනා මසුන් සමඟ සිල්කි මෝරා සංක්‍රමණය වීම සුලභව සිදු වේ.එනිසා  වාණිජමය මත්ස්‍ය කර්මාන්තය හමුවේ අහඹු ලෙස සිල්කි මෝරා මිය යාම අවම කර ගැනීමට සරල ක්‍රියාමාර්ගයක් ගැනීමට නොහැකි වී ඇත.

මූලාශ්‍ර
{{reflist|colwidth=30em|refs=

සිල්කි මෝරා


Fabienne Chapus, née le , est une joueuse de pétanque française.

Biographie

Clubs
 ?-? : ?
 ?-2018 : Association Sportive Salindroise (Gard)
 2019-2021 : Amicale Club Bouliste Barjacoise (Gard)
 2022- : Pétanque Marvejolaise (Lozère)

Palmarès

Séniors

Championnats de France
 Championne de France
 Triplette 2009 (avec Nancy Cailotto et Muriel Scuderi) : Association Sportive Salindroise
 Triplette 2016 (avec Léa Escoda et Muriel Scuderi) : Association Sportive Salindroise
 Triplette 2017 (avec Léa Escoda et Muriel Scuderi) : Association Sportive Salindroise

Mondial La Marseillaise
 Vainqueur
 2007 (avec Muriel Scuderi et Virginie Lauer)
 2009 (avec Muriel Scuderi et Patricia Foyot)

Millau

Mondial à pétanque de Millau (2003-2015)
 Finaliste
 Doublette 2007 (avec Muriel Scuderi)

Références

Liens externes

Joueuse française de pétanque
Championne de France de pétanque
Naissance en juin 1969
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

Fabienne Chapus


DaWanda war ein deutsches E-Commerce-Online-Portal, auf dem selbstgefertigte Produkte zum Kauf angeboten wurden. Dazu gehörten Kleidung, Schmuck, Accessoires, Taschen, Babyartikel, Spielzeug, Material und Möbel. Seit 2015 bot die Plattform ein DIY-Portal mit Do-it-yourself-Anleitungen und Materialien.

DaWanda.com war von 2006 bis August 2018 online und 2011 der größte Online-Marktplatz für selbstgemachte Produkte in Deutschland. Es waren über 360.000 Hersteller und 6,9 Millionen Nutzer auf dem Portal angemeldet. Zu diesem Zeitpunkt wurden ca. 5,9 Millionen Produkte gehandelt, täglich kamen circa 15.000 neue hinzu.

Seit dem Start der Plattform war DaWanda auf Deutsch, Französisch und Englisch verfügbar. Im Sommer 2012 kamen im Zuge einer Internationalisierung weitere Sprachen hinzu. Die DaWanda GmbH hatte ihren Hauptsitz in Berlin und Zweigstellen in Spanien und Polen (Stand 2017).

Vorbild sowie Hauptwettbewerber in Deutschland war Etsy, ein US-amerikanisches Unternehmen, das seit 2005 auf dem Markt ist und seit 2011 eine deutsche Version seiner Seite betreibt. Ein weiterer Konkurrent war Amazon Handmade.

Ende Juni 2018 wurde bekannt, dass DaWanda den Betrieb Ende August 2018 einstellt. DaWanda empfahl den Käufern und Verkäufern, zum US-amerikanischen Portal Etsy zu wechseln, bot ein Umsteige-Tool an und leitet seit Schließung die Website entsprechend um.

Geschäftsmodell
Das Internetunternehmen wurde im Jahr 2006 von Claudia Helming und Michael Pütz gegründet, die als Geschäftsführer tätig waren. Die Käufer erwarben die Produkte über die Website direkt vom Hersteller. Im Gegensatz zu Portalen wie eBay durften auf DaWanda nur handgemachte, individualisierte, aufgearbeitete, restaurierte, veredelte oder nach Maß angefertigte Produkte sowie hochwertige industrielle Produkte, die mindestens 20 Jahre alt sind ("Vintage-Artikel"), vertrieben werden.

DaWanda erhielt für jedes verkaufte Produkt zunächst eine Provision in Höhe von 5 Prozent des Verkaufspreises (ohne Versandkosten), ab Januar 2017 dann 9,5 Prozent. Hinzu kam eine Einstellgebühr zwischen 10 und 30 Cent, abhängig vom Preis des Produktes.

Entwicklung
Im Jahr 2010 verzeichnete der Online-Marktplatz zwar erstmals schwarze Zahlen und erzielte 2011 laut Medienberichten einen Umsatz von bis zu 5 Millionen Euro, allerdings wies das Unternehmen laut Bilanzbericht in den Jahren 2012 (4,9 Mio.) und 2013 (3,5 Mio.) insgesamt rund 8,4 Millionen Euro Verluste auf. Laut DaWanda soll im Jahr 2014 auch ein Minus erwirtschaftet worden sein. In einer Finanzierungsrunde im November 2011 erhielt das Unternehmen vier Millionen Euro Wachstumsfinanzierung durch die Venture-Capital-Gesellschaften Vorwerk Direct Selling Ventures und Piton Capital. Weitere Gesellschafter des Unternehmens waren neben Helming und Pütz, Holtzbrinck Ventures, Team Europe Ventures, der European Founders Fund und Point Nine Capital. 2012 plante DaWanda in anderen europäischen Ländern Büros zu eröffnen.

Im Januar 2015 übernahm der US-Investor Insight Venture Partners das Ruder, der auch bei Kleiderkreisel stark investierte. Vorwerk Ventures und Holtzbrinck Ventures stiegen bei DaWanda im Rahmen dieser Übernahme aus. Insight Venture Partners hielt danach 55,7 Prozent am Unternehmen. Im April 2016 wurde DaWanda bei StartupRanking auf den Platz 3 in Deutschland eingestuft.

2016 machte das Unternehmen einen Verlust von 4,2 Millionen Euro vor Steuern. Unternehmensgründer Michael Pütz verließ im gleichen Jahr die Plattform. Im Juni 2017 wurde bekannt, dass DaWanda 60 der damals 230 Mitarbeiter entlassen musste. Betroffen waren der Berliner Hauptsitz sowie die Niederlassungen in Polen und Spanien. Als Grund nannte die Geschäftsführerin Claudia Helming, "damit wir uns auf die Weiterentwicklung unseres Geschäftsmodells konzentrieren können und die Werttreiber klar im Auge haben". Über das gesamte Jahr 2017 lag der Umsatz der Plattform bei 16,4 Millionen Euro, ein Wachstum von 21,4 %. Der operative Verlust betrug gleichzeitig immer noch fast eine Million Euro, wobei im letzten Quartal des Jahres erstmals mit Gewinn gearbeitet worden war. Im Juni 2018 meldete deutsche-startups.de, DaWanda werde abgewickelt. Einen Tag später wurde berichtet, dass angepeilt werde, die Plattform Ende August 2018 offline gehen zu lassen. Mitbewerber Etsy kündigte gleichzeitig an, das Unternehmen selbst nicht übernehmen zu wollen, wohl aber deren Verkäufer.

DaWanda empfahl den Käufern und Verkäufern, zum US-amerikanischen Portal Etsy zu wechseln, und bot ein Tool an, mit dem Nutzer (laut Angaben von DaWanda bis zum 30. August 2018) sämtliche Produkte und Bewertungen mit wenigen Klicks nach Etsy exportieren konnten. Ebenfalls bestand die Möglichkeit des Exports dieser Daten nach Fairmondo, einer Plattform-Kooperative. Die Website von DaWanda leitet nun auf Etsy um.

Weblinks
 Eigene Website
 Inga Michler: Handgefertigt, selbstgemacht, bunt bemalt - und bloß keine Großserien. In: Welt online. 18. September 2011.
 Astrid Herbold: Die Rückkehr der Heimarbeit. In: Zeit online. 9. Juni 2011.
 Anna-Lena Roth: Schenk doch mal Haarreifen mit Lebkuchen! auf: Sueddeutsche.de, 2. Dezember 2010.

Einzelnachweise

Internetunternehmen
Handelsunternehmen (Berlin)
Gegründet 2006
Aufgelöst 2018

DaWanda


Der Sven-Simon-Preis ist eine Auszeichnung für das "beste Sportfoto" des Jahres.

Benannt ist der Preis nach Axel Springer jr. (1941–1980), Sohn des Verlegers Axel Springer, der unter dem Pseudonym Sven Simon selbst als Fotograf internationale Anerkennung gefunden hatte. Der Journalist und ehemalige Chefredakteur der Welt am Sonntag war 1980 im Alter von 38 Jahren gestorben.

Zum Andenken an Simon stiftete die Welt am Sonntag den Sven-Simon-Preis, der 20 Jahre lang an Jugendliche verliehen wurde, die sich im Naturschutz engagierten. Seit 1999 wird die mit insgesamt 14.000 Euro dotierte Auszeichnung für die besten Sportfotos des Jahres vergeben. Der Jury unter Vorsitz von Axel Sven Springer, dem Sohn von Axel Springer jr., gehören bekannte Sportler an, darunter Boris Becker, Franz Beckenbauer, Birgit Fischer, Bernhard Langer, Heiner Brand, Heike Drechsler, Franziska van Almsick, Katarina Witt und Rosi Mittermaier.

Nach der Verleihung des Preises werden die ausgezeichneten Fotos in der Berliner Axel-Springer-Passage ausgestellt.

Preisträger

 1999 – Stefan Hesse: Schwimmblase
 2000 – Laci Perényi: Abgetaucht
 2001 – Hans-Alfred Roth: Helme (Bahnsprinterin Katrin Meinke mit turbantragendem Anschieber beim Bahnrad-Weltcup 2001 in Ipoh/Malaysia)
 2002 – Gero Breloer: Edelfan
 2003 – Lars Kaletta: Der Raketenmann
 2004 – Jochen Lübke: Hanging Horse
 2005 – Frank Sorge: Wasser
 2006 – Dan Towers: Überleben (Der Schweizer Segler Bernhard Stamm im Sturm bei der Weltumsegelungsregatta Velux 5 Oceans)
 2007 – Tom Körber: Surfer begegnet Robbe
 2008 – Enno Friedrich: Sturz ins Glück (Vielseitigkeitsreiterin Alexa Bendfeld stürzt bei einem Wasserhindernis von ihrem Pferd El Greco)
 2009 – Hans Rauchensteiner: Leuchtstab (Siebenkämpferin Hanna Kasjanowa während der Leichtathletik-WM in Berlin beim Speerwurf)
 2010 – Markus Gilliar: Fußballnationalspieler (Thomas Müller schießt ein Tor bei der WM 2010)
 2011 – Eberhard Thonfeld: Wasserkraftwerk (Kanuten beim Training)
 2012 – Sebastian Widmann: Blinden-Fußball
 2013 – Adam Pretty: Origiami (Synchronschwimmen)
 2014 – Kai Pfaffenbach: Magic Touch (Siegtor von Mario Götze im Fußball-WM Finale 2014)
 2015 – Matthias Hangst: Wolkenflug (Carlos Gimino beim "High Diving" bei der Schwimm-WM in Kasan 2015)
 2016 – Lars Baron: Servus Schweini
 2017 - Eberhard Thonfeld: Gegen den Strom (Schwimmer Christian Diener beim Training in einer Gegenstromanlage)
 2018 - Alexander Hassenstein: Olympischer Goldflug (Ein Skispringer während der Nordischen Kombination bei den Olympischen Winterspielen Pyeongchang 2018)
 2019 - Adam Pretty: Focus (Die Kletterin Amy Dunlop an einer Felswand in China)
 2020 - Matthias Hangst: Lichtsprung (Snowboarder Ruka Hirano bei einem Trainingssprung vor atemberaubender Bergkulisse mit aufgehender Sonne)
 2021 - Matthias Hangst: Pappkameraden (Namenloser Skispringer bei den Nordischen Ski-Weltmeisterschaften in Oberstdorf vor Zuschauern aus Pappe, da echte Menschen wegen der Corona-Epidemie nicht zugelassen waren)
 2022 - Matthias Hangst: Unterwassershow (Start der Frauen bei den Triathlon-Europameisterschaften im Olympiapark in München.)

Weblinks
 Welt am Sonntag prämiert das Sportfoto des Jahres: Der Sven-Simon-Preis 2011 geht an Eberhard Thonfeld auf axelspringer-mediapilot.de v. 5. Februar 2012
 dpa-Fotograf Gero Breloer gewinnt Sven-Simon-Preis auf presseportal.de vom 8. Juli 2003
 Die besten Sportfotos des Jahres 2007 auf welt.de
 Sven-Simon-Preis auf kulturpreise.de

Fotopreis (Deutschland)
Sportjournalismus (Deutschland)
Axel Springer SE
Simon, Sven
Axel Springer

Sven-Simon-Preis


La Police nationale ukrainienne (), communément abrégé en Police (, ), est l'unique service national de police d'Ukraine formé le 3 juillet 2015, dans le cadre des réformes post-Euromaïdan lancées par le président ukrainien Petro Porochenko, pour remplacer l'ancien service de police national ukrainien, la militsia. Le 7 novembre 2015, tous militsia restants sont qualifiées de membres « intérimaires » de la police nationale.

L'agence est placée sous la tutelle du ministère de l'Intérieur.

Historique
Avant le 3 juillet 2015, l'application de la loi en Ukraine est assurée directement par le ministère de l'Intérieur sous le nom de militsia. Des plans de réforme du ministère, dont la corruption est largement reconnue, avaient été préconisés par divers gouvernements et partis, mais ces plans n'ont jamais été réalisés.

Au lendemain du mouvement Euromaïdan de 2013-2014 et de la révolution qui suivra, la nécessité d'une réforme est reconnue par toutes les parties. Des élections législatives ont lieu en octobre 2014, donnant suite à une coalition des cinq partis au pouvoir s'engageant à réformer le ministère et à créer un nouveau service de police national.

Dans le cadre des réformes, le ministre de l'Intérieur, Arsen Avakov, présente des plans pour réduire le nombre de policiers en Ukraine à  d'ici la fin de 2015. Les plans de réforme débutent avec la combinaison de l'actuel State Auto Inspection (DAI) du ministère et du service de patrouille dans la capitale du pays, Kiev, à l'été 2015. Cette nouvelle patrouille de police reçoit des financements de divers pays.  nouveaux policiers et femmes, choisis parmi  candidats, sont recrutés pour lancer le nouveau service à Kiev. Les officiers étaient formés aux États-Unis.
Lors du lancement de la nouvelle patrouille de police de Kiev le 4 juillet 2015, la militsia cesse toutes les patrouilles mais continue à travailler dans les circonscriptions et les bureaux administratifs. Après cela, la nouvelle patrouille de police est déployée à travers l'Ukraine. L'organisation est officiellement créée sous le nom de Police nationale le 2 septembre 2015. Fin septembre 2015,  nouveaux gendarmes prennent du service à Kiev, 800 à Kharkiv et  dans les villes d'Odessa et de Lviv. À ce stade, la militsia compte  officiers et continue à gérer la plupart des services de police à travers l'Ukraine.
Le salaire de base de la nouvelle force de police (près de 400 dollars par mois) est environ trois fois supérieur au salaire de base de l'ancienne militsia ; notamment pour tenter de réduire la corruption.

La nouvelle police nationale remplace officiellement l'ancienne militsia le 7 novembre 2015. Ce jour-là, les militsia restants sont qualifiés de membres « temporaires » de la police nationale. Le changement leur permettra de devenir membres de la police nationale après des « contrôles d'intégrité », mais éligibles que s'ils remplissent les critères d'âge suivant nouvelle une formation. Cette période de transition prend fin le 20 octobre 2016. Au cours de cette période de transition, 26 % des commandants de police sont révoqués et  policiers et policières rétrogradés et le même nombre de personnes promues.

L'unité est engagée lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Terminologie
Selon le professeur Oleksandr Ponomariv de l'Institut de journalisme de l'université de Kiev, le terme ukrainien correct pour un policier est « politsiyant » (). Cela contraste avec le terme « politseysky » (), un mot emprunté à la langue russe, couramment utilisé pour désigner un officier de la police nationale.

Les grades sont rarement utilisés par le public lorsqu'il s'adresse aux policiers en Ukraine ; il est plus courant d'entendre le terme Pan () (féminin Pani () – utilisé pour désigner les policiers. Des termes qualificatifs tels que « ofitser » () ou « politseiskyi » () peuvent également être utilisés conjointement avec ces formes d'adresse.

Structure et succursales
La police nationale est divisée en plusieurs services différents. Chaque force a des subdivisions internes. Cela laisse le service de police avec un grand nombre de branches spécialisées qui peuvent cibler plus spécifiquement certains types de crimes et appliquer des connaissances plus spécialisées dans l'enquête sur les cas liés à leur domaine de police. En plus de ces groupes spécifiques, toutes les forces de police conservent une majorité d'agents aux fins de patrouille et d'application générale de la loi.

La police contient les subdivisions suivantes:

 Police criminelle () – enquête et prévention des crimes graves et violents en Ukraine
 Département de lutte contre la criminalité liée à la drogue
 Département de la cyberpolice () – lutte contre la cybercriminalité
 Département de la sécurité économique
 Département de la police de patrouille () – opérations générales d'application de la loi, police de la circulation et patrouille (y compris les divisions de police anti-émeute)
 nombre d'administrations communales
 Département de la sécurité de la police () – Successeur du service de sécurité de l'État (rien à voir avec l'administration de la sécurité de l'État)

De plus, les unités spéciales suivantes existent :

 Police spéciale () – Chargé de maintenir l'ordre dans les zones à statut particulier et/ou affectées par des catastrophes naturelles ou écologiques.
 Brigade d'assaut de la police nationale Rage («Лють») créée en 2023 pour contrer l'invasion de l'Ukraine.
 Unité d'intervention opérationnelle rapide (KORD) () – Unité d'intervention tactique, chargée de résoudre les situations d'impasse impliquant des otages et / ou des suspects lourdement armés. Également chargé de fournir une fonction de soutien tactique aux autres officiers divisionnaires.
 Services d'enquête préalable au procès () – Représentants du Bureau national d'enquête, des autorités fiscales et des services de sécurité, chargés d'enquêter sur les délits.

Insignes d'épaule des subdivisions de la police régionale

Grades

Officiers généraux

Officiers supérieurs

Officiers subalternes

Sous-officiers et policiers du rang

Équipement
Les agents portent une caméra qui surveille en permanence leurs performances. Les vidéos qui en résultent sont postées sur les réseaux sociaux et diffusées dans une émission de télé-réalité.

Véhicules

Journée de la police

La journée nationale de la police () le 4 juillet est la fête professionnelle de la police ukrainienne commémorant la suspension des fonctions d'application de la loi par la militsia et la création de la police nationale ukrainienne. Cela coïncide également avec le premier serment des policiers de patrouille sur la place Sofia de Kiev. Cet événement est introduit et célébré pour la première fois le 4 août 2015. Le président Petro Porochenko, par décret du 4 avril 2018, change cette date pour le 4 juillet, jour également désigné comme fête nationale.

Controverses
Selon le journal Ukrayinska Pravda, 64 crimes auraient été commis par des policiers ukrainiens du  janvier 2020 au 30 mai 2020. Les cas s'étalent de l'extorsion au viol jusqu'à des cas de meurtres.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ministère de l'Intérieur (Ukraine)
 Garde nationale de l'Ukraine

Liens externes

2015 en Ukraine
Ukraine
Défense et sécurité en Ukraine

Police nationale (Ukraine)


WA චන්ද්‍රාවතී ලෙස හඳුන්වන වික්‍රමසිංහ ආරච්චිලාගේ චන්ද්‍රාවතී (උපත 1981 මැයි 27) හිටපු ශ්‍රී ලාංකික කාන්තා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩිකාවකි. ඇය ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් කාන්තා එක්දින ජාත්‍යන්තර තරග පහකට ක්‍රීඩා කර ඇත.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1981 උපත්

වික්‍රමසිංහ ආරච්චිලාගේ චන්ද්‍රාවතී


Melina Matsoukas es una directora de videoclips nacida el 14 de enero de 1981.

Vida y Carrera

Melina tiene ascendencia griega, judía, cubana y jamaicana. Incluso su apellido está en griego,
Μελίνα Ματσούκα. Se graduó del American Film Institute y de la Universidad de Nueva York. Agarró sus tesis en Vidseos Musicales.
Matsoukas comenzó a trabajar en la ahora extinta productora de videos Gorila Flix y actualmente trabaja en el Dog Black Films/RSA, con quien firmó desde 2006.
Su trabajo se describe como "tiza de colores brillantes o imágenes nítidas en blanco y negro, luces suaves y elegantes modelos de video retro." Matsoukas dice que un equipo caro, no es necesario para una calidad de vídeo y uno nunca debe pensar que manera: "Un buen vídeo tiene el derecho de efectos visuales, un bien conceptualizado . historia y debe ser emocionante y provocar una reacción "En una entrevista de Venus Zine Fall 's 2010 de la revista, ella dice acerca de ser parte del mundo, videos musicales, "Me encanta la respuesta rápida, la creatividad.." [ 5 ] En cuanto al concepto de vídeo Solange Knowles "decidí", Matsoukas declaró: "Este es su concepto de lo que he definitivamente sólo se desarrolló y poner mi marca en que. "

Filmografía

2006
 "Dem Girls" - Red Handed feat. Paul Wall & Scooby
 "Go 'Head" - Ali & Gipp feat. Chocolate Tai
 "Need a Boss" - Shareefa feat. Ludacris
 "Cry No More" - Shareefa
 "Hey Hey" - 216
 "Money Maker" - Ludacris feat. Pharrell
 "Dangerous" - Ying Yang Twins feat. Wyclef Jean
 "Help" - Lloyd Banks feat. Keri Hilson

2007
 "Because of You" - Ne-Yo
 "Green Light" - Beyoncé
 "Kitty Kat" (codirigido por Beyoncé Knowles) - Beyoncé
 "Suga Mama" (codirigido por Beyoncé Knowles) - Beyoncé
 "Upgrade U" (codirigido por Beyoncé Knowles) - Beyoncé feat. Jay-Z
 "Tambourine" - Eve feat. Swizz Beatz
 "Do You" - Ne-Yo
 "Give It to You" - Eve feat. Sean Paul
 "Bleeding Love" - Leona Lewis (UK version)
 "Hold It Don't Drop It" - Jennifer Lopez
 "Sensual Seduction" - Snoop Dogg
 "How Do I Breathe" - Mario

2008
 "In My Arms" - Kylie Minogue
 "Wow" - Kylie Minogue
 "Modern World" - Anouk
 "Closer" - Ne-Yo
 "I Decided" - Solange
 "Just Dance" - Lady Gaga feat. Colby O'Donis
 "Energy" - Keri Hilson
 "Good Good - Ashanti
 "Beautiful, Dirty, Rich" - Lady Gaga
 "Go Girl" - Ciara feat. T-Pain
 "Return The Favor" - Keri Hilson feat. Timbaland
 "Diva" - Beyoncé
 "Thinking of You" - Katy Perry

2009
 "I Will Be" - Leona Lewis
 "So Good" - Electrik Red
 "Not Fair" - Lily Allen
 "Sweet Dreams" (I Am... Tour interlude video) - Beyoncé
 "Work" - Ciara feat. Missy Elliott
 "I Look To You" - Whitney Houston
 "Million Dollar Bill" - Whitney Houston
 "Sex Therapy" - Robin Thicke
 "Never Knew I Needed" - Ne-Yo
 "Hard" - Rihanna feat. Young Jeezy

2010
 "Rude Boy" - Rihanna
 "Put It in a Love Song" - Alicia Keys feat. Beyoncé
 "Why Don't You Love Me" (codirigido por Beyoncé Knowles) - Beyoncé
 "Rockstar 101" - Rihanna feat. Slash
 "Gimmie Dat" - Ciara

2011
 "S&M" (co-directed by Rihanna) - Rihanna
 "Move Your Body" - Beyoncé
 "I'm Into You" - Jennifer Lopez feat. Lil Wayne
 "We Found Love" - Rihanna feat. Calvin Harris

2012
 "Your Body" - Christina Aguilera
 "Looking Hot" - No Doubt

2013
 "Pretty Hurts" - Beyoncé

2016
 "All Night" - Beyoncé
 "Formation" - Beyoncé

Enlaces externos
 Sitio Oficial a Black Dog Films/RSA

 Melina Matsoukas (Melina)  at Music Video Database
 Melina Matsoukas at Clipland
 Melina Matsoukas on Twitter
 Melina Matsoukas on Facebook

Melina Matsoukas


DIN 126 er en DIN-Standart for en underlagsskive.

Kilde
 bolte.dk
DIN-standarder

DIN 126


Balangoda (en tamil: பலங்கொடா ) es una ciudad de Sri Lanka en el distrito de Ratnapura, provincia de Sabaragamuwa.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 530  a 132 km de la capital nacional, Colombo, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 12 735 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Sri Lanka

Balangoda


Grønvollfoss Station (Grønvollfoss stasjon) er en tidligere jernbanestation på Tinnosbanen, der ligger i Notodden kommune i Norge. Stationen blev åbnet sammen med banen 9. august 1909 under navnet Grønvoldfoss, men stavemåden blev ændret til Grønvollfoss 1. januar 1922. Fra starten havde den status af holdeplads, men den blev opgraderet til station 30. maj 1965. Stationen mistede dog sin bemanding allerede 1. november 1970, og i 1975 blev den nedgraderet til trinbræt, efter at stationsbygningen, der var tegnet af Thorvald Astrup, var blevet revet ned. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1991 og godstrafikken 5. juli samme år. Banen eksisterer dog stadig, og Grønvollfoss sidespor fremgår stadig af Jernbaneverkets stationsoversigt.

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Tinnosbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1909
Ophørt i 1991

Grønvollfoss Station


Pierre Bonhomme ist der Name folgender Personen:

*Pierre Bonhomme (Musiker) (um 1555–1617), belgischer Musiker
Pierre Bonhomme (Priester) (1803–1861), französischer Theologe

Pierre Bonhomme


Juan García (falecido a 31 de dezembro de 1601) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Almería (1597–1601).

Biografia
No dia 17 de agosto de 1597, Juan García foi escolhido pelo Rei da Espanha e confirmado pelo Papa Clemente VIII como Bispo de Almería. Serviu como Bispo de Almería até à sua morte no dia 31 de dezembro de 1601.

Bispos nomeados pelo Papa Clemente VIII
Mortos em 1601
Bispos do século XVI

Juan García (bispo)


Die Lettische Badmintonmeisterschaft 2012 fand vom 4. bis zum 5. Februar 2012 in Līgatne statt.

Austragungsort
 Līgatnes novada Sporta centrs

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=116D9ED1-7AFE-4A2B-8888-AE5AACA6FC1B

2012
Badminton 2012
Līgatne

Lettische Badmintonmeisterschaft 2012


O sismo de North Cascades de 1872 ocorreu às 9:40, hora local, em 14 de dezembro, no território Central de Washington (agora Estado de Washington). Uma intensidade máxima de Mercalli de VIII (grave) foi avaliada para vários locais, embora tenha sido observada agitação menos intensa em muitos outros locais em Washington, Oregon e Colúmbia Britânica. Algumas destas zonas periféricas intermédias registaram tremores de V (moderados) a VII (muito fortes), mas foram notificadas intensidades tão elevadas como IV (ligeiras) tão distantes como Idaho e Montana. Devido à localização remota do mainshock e a uma série de fortes tremores secundários, os danos nas estruturas limitaram-se a algumas cabines próximas das áreas de maior intensidade.

Como o sismo ocorreu antes que os sismógrafos estivessem operando na região, a magnitude do choque e sua localização nunca foram determinadas com precisão, mas os relatórios de intensidade disponíveis para o evento foram estudados e vários epicentros para o evento foram propostos com base nesses limitados dados. Um estudo apresentou uma estimativa Mw de 6,5–7,0, com uma localização proposta no lado leste da Cordilheira Cascade perto do Lago Chelan. Os resultados de um estudo separado indicaram que pode ter sido um evento maior, colocando o choque em North Cascades, ao sul da fronteira Canadá-Estados Unidos em Ross Lake.

Antecedentes
A zona de subducção de Cascadia raramente influencia a porção oeste do estado de Washington, mas o choque M 7.3 de novembro de 1873 perto da fronteira entre Califórnia e Oregon pode ter sido associado a ela. Embora a atividade no Noroeste do Pacífico (especialmente a oeste das Cascades em Washington) tenha sido ocasionalmente localizada perto da zona de subducção, os terremotos lá ( 1949 Olympia, 1965 Puget Sound, 2001 Nisqually ) foram principalmente eventos intraplaca. Um grande terremoto M7 na falha de Seattle em 900 EC pode ter gerado um tsunami em Puget Sound. O evento de 1872 a leste das Cascatas não é bem compreendido devido à falta de registros instrumentais e relatórios confiáveis de intensidade sentida.

Terremoto

Como havia apenas seis sismógrafos operando no estado de Washington e no oeste da Colúmbia Britânica até 1969, há registros instrumentais insuficientes para eventos mais antigos na região. As profundidades focais são desconhecidas para choques que ocorreram antes dessa época, mas os sismólogos Bakun et al. concluiu que o evento ocorreu em uma falha rasa no lado leste da Cordilheira das Cascatas. Eles empregaram um método que foi desenvolvido por WH Bakun e CM Wentworth para usar informações de intensidade de terremoto que podem ser mapeadas para uma magnitude de momento correspondente. As intensidades de doze terremotos do noroeste do Pacífico do século 20 foram usadas para calibração antes de analisar as intensidades conhecidas para o evento de 1872 em uma tentativa de resolver a localização e a magnitude. Os relatórios foram interpretados de forma a colocar o epicentro perto da extremidade sul do lago Chelan, mas outras considerações deixaram outros pontos focais plausíveis ao norte e nordeste do lago. A magnitude foi estimada em 6,5–7,0 com 95% de confiança.

Usando uma estratégia semelhante, SD Malone e S. Bor analisaram as intensidades conhecidas do choque de 1872 e compararam os padrões de intensidade de vários terremotos registrados instrumentalmente que também ocorreram no noroeste do Pacífico. Um fator que foi levado em consideração foi que para terremotos que têm mapas isossísmicos circulares ou ligeiramente elípticos, o epicentro é geralmente próximo ao centro do padrão, mas para choques onde informações instrumentais também estão disponíveis, o epicentro às vezes não é onde teria sido assumido se apenas a informação de intensidade (e nenhuma informação instrumental) estivesse disponível. Um mapa isosismal do terremoto de Olympia de 1949 foi apresentado como um exemplo de um padrão distorcido ou complicado que foi atribuído a condições geológicas locais que atenuaram ou amplificaram as ondas sísmicas, e foi enfatizado que não levar em conta essas características locais poderia levar a uma má interpretação das intensidades sentidas e a um epicentro mal colocado.

Malone e Bor fizeram três simulações, com um evento M7.4 projetado ocorrendo a uma profundidade de , mas levou em consideração as diferenças de atenuação tanto a leste quanto a oeste das Cascatas. Três locais exploratórios foram investigados, incluindo o cenário na extremidade sul do Lago Chelan que supostamente teve distúrbios significativos no solo, sua localização preferida perto do Lago Ross e um terceiro local ao norte da fronteira Canadá-Estados Unidos que havia sido proposto muito antes por WG Milne. O local do lago Ross foi escolhido porque correspondia mais ao padrão isossísmico, mas não era fortemente preferido em relação ao local de Milne, e a localização do lago Chelan foi excluída como sendo o epicentro, devido às características de atenuação regional que exigiam uma localização mais distante o Oeste. Várias profundidades foram investigadas, mas cada uma teve pouco impacto nos padrões isossísmicos abaixo da intensidade VI e, como a maioria dos terremotos a noroeste ocorre entre  de profundidade, eles acreditam que o choque também ocorreu perto dessa profundidade, mas não descartaram a possibilidade de ter sido um evento mais raso.Mais recentemente, Sherrod, usando LiDAR, identificou uma escarpa de falha em Spencer Canyon. O trabalho de campo subsequente determinou que esta escarpa de falha provavelmente é a ruptura do solo para o terremoto de 1872. A imagem LiDAR indica que a escarpa da falha tem um comprimento de . Estudos de abertura de valas revelaram uma falha de impulso de mergulho noroeste medindo pelo menos  longo que se moveu pela última vez entre 1856 e 1873 durante um único terremoto. Os resultados estimaram o choque em M 6.7–7.3.

Danos
Embora o terremoto tenha sido sentido em uma área muito ampla (do Oceano Pacífico a Montana e da Colúmbia Britânica a Oregon), a área mais afetada era amplamente despovoada e existiam muito poucas casas. Um prédio de toras que foi construído em sedimentos não consolidados do rio perto da foz do rio Wenatchee havia deslocado as toras do telhado e a cozinha se separou do resto da estrutura. Outra cabana de madeira entre Entiat e Winesap também teve danos no telhado. Intensidades de Mercalli tão altas quanto VI ( Forte ) atingiram a porção oeste do estado, perto da altamente populosa região de Puget Sound, e a sudeste além de onde o local do reator nuclear de Hanford ficava mais tarde.

Tremores secundários
Existe uma relação entre a profundidade do tremor principal e a ocorrência de tremores secundários, e vários terremotos do noroeste do Pacífico ilustram essa ligação, como o evento M5.5 Elk Lake de fevereiro de 1981 no sudoeste de Washington, que foi seguido por mais de 1.000 nos primeiros dois anos. O terremoto M7.3 1959 Hebgen Lake em Montana teve uma sequência significativa de tremores secundários, e o raso evento M7 1983 Borah Peak foi seguido por quatro tremores secundários. Em oposição, os eventos intraplaca (e choques crustais acima da zona de subducção ) no lado oeste das Cascatas tiveram sequências de tremores secundários insignificantes, geralmente representando um número mínimo de pequenos tremores secundários. Por exemplo, o choque Nisqually de 2001 ocorreu a quase  de profundidade e foi seguido por apenas quatro pequenos tremores secundários, e houve uma procissão semelhante para o terremoto da Ilha de Vancouver em 1946, um choque crustal M7.6 que também teve uma profundidade focal próxima .

Os tremores secundários se seguiram ao evento de 1872 e, durante as primeiras 24 horas, foram fortes o suficiente para serem sentidos em uma ampla área, de Idaho ao sul da Colúmbia Britânica. A intensidade dos choques diminuiu com o passar do tempo e, após um ano, eles ainda ocorriam, mas eram sentidos apenas em Wenatchee, Lago Chelan e Entiat. Bakun et ai. listou a considerável sequência de tremores secundários como uma forte indicação de que o evento inicial foi superficial.

A área de Entiat permaneceu sismicamente ativa até o século 20, levando à especulação de que os terremotos foram tremores secundários de longa duração do evento de 1872.

Veja também

Referências

Fontes

  as corrected by

Ligações externas
 Cientistas podem estar desvendando o mistério do grande terremoto de 1872 – The Seattle Times
 Geologia do Lago Chelan - Universidade Central de Washington

1872 na América do Norte
História pré-estado de Washington
Sismos em 1872
Sismos nos Estados Unidos

Sismo de North Cascades de 1872


Letícia Magnani Hage (Araraquara,9 de setembro de 1990) é uma jogadora de voleibol brasileira, atuante na posição de Central foi campeã da edição do Sul-Americano Juvenil de 2008 no Peru e demalhista de bronze no Mundial Juvenil de 2009 no México, também vice-campeã na Copa Pan-Americana de 2012 no México e o tíotulo do Montreux Volley Masyers de 2013.

Clubes

Prêmios

Seleção Brasileira

 Copa Pan-Americana
 Finalista: 2012

Clubes

Superliga Brasileira A
 Campeã: 2022-23

 Copa do Brasil
 Finalista: 2008  e 2023

 Supercopa do Brasil
 Finalista: 2015

 Campeonato Mineiro
 Finalista: 2022

Naturais de Araraquara
Voleibolistas do Praia Clube Uberlândia
Voleibolistas do Mackenzie Esporte Clube
Voleibolistas do Esporte Clube Pinheiros
Voleibolistas do Fluminense Football Club

Letícia Hage