The Beat (known in the United States and Canada as the English Beat and in Australia as the British Beat) are a British band formed in Birmingham, England, in 1978. Their music fuses Latin, ska, pop, soul, reggae and punk rock.

The Beat, consisting of Dave Wakeling (vocals, guitar), Ranking Roger (vocals), Andy Cox (guitar), David Steele (bass), Everett Morton (drums), and Saxa a.k.a. Lionel Augustus Martin (saxophone), released three studio albums in the early 1980s: I Just Can't Stop It (1980), Wha'ppen? (1981) and Special Beat Service (1982), and a string of singles, including "Mirror in the Bathroom", "Save It for Later", "I Confess", "Too Nice to Talk To", "Can't Get Used to Losing You", "Hands Off...She's Mine", and "All Out to Get You".

Career

1978–1983
The Beat formed in Birmingham, England, in 1978, during a period of high unemployment and social upheaval in the United Kingdom. Ranking Roger, one of the band's vocalists, added a Jamaican vocal flavour to the band's sound with his toasting style. Jamaican saxophonist Saxa added a Jamaican ska instrumental sound. Saxa (born Lionel Augustus Martin in 1930) had played saxophone with Prince Buster, Laurel Aitken, and Desmond Dekker in the first wave of ska. He joined the Beat to record their first single, "Tears of a Clown", a cover version of the Motown hit by Smokey Robinson and the Miracles.

The band's debut studio album, I Just Can't Stop It, was released in May 1980, entering the UK albums chart at No. 3. Notable singles from the album included "Can't Get Used to Losing You", "Mirror in the Bathroom", "Hands Off...She's Mine" and "Best Friend". The second Beat album, Wha'ppen? was supported by extensive touring, including a United States tour with the Pretenders and Talking Heads. The album yielded more UK hits, with "All Out to Get You", "Drowning" and "Doors of Your Heart", all of which broke into the Top 40 of the UK Singles Chart. The Beat received support from modern rock radio stations such as KROQ-FM in Los Angeles, the now-defunct KQAK The Quake 99FM (98.9) in San Francisco and KYYX in Seattle.

Although the Beat's main fan base was in the UK, the band was also popular in Australia, partly due to exposure on the radio station Triple J and the TV show Countdown. The Beat had a sizable following in the US and Canada, where the band were known as the English Beat for legal reasons (to avoid confusion with the American band the Beat). The Beat toured the world with well-known artists including David Bowie, the Clash, the Police, the Pretenders, R.E.M., the Specials and Talking Heads. Members of the band often collaborated on stage with the Specials.

During their early career, the band were associated with Birmingham-based cartoonist Hunt Emerson, who designed their 'Beat Girl' icon and painted the mural that was used on the cover of Wha'ppen?

Post-breakup
After the break-up of the Beat in 1983, Dave Wakeling and Ranking Roger went on to form General Public and had a couple of hit singles in the US and Canada including "Tenderness", while Andy Cox and David Steele formed Fine Young Cannibals with vocalist Roland Gift from the ska band Akrylykz. Drummer Everett Morton and Saxa formed the International Beat along with the Birmingham-based singer, Tony Beet, and the band released an album titled The Hitting Line on Blue Beat Records in 1990 (BBSLP 009). The album was produced by Ranking Roger and he often guested with the band at some of their shows. The International Beat toured the UK and United States until 1992.

Ranking Roger also briefly joined Mick Jones' post-Clash band Big Audio Dynamite and performed at several live shows with the band. However, the band broke up shortly after he joined when its last album was shelved by the record company. Meanwhile, "March of the Swivelheads", an instrumental version of the Beat's song "Rotating Head", was used in the climactic chase scene of 1986's Ferris Bueller's Day Off; the band was listed in the end credits as "The (English) Beat". "Save It for Later" was featured on the soundtrack album to 1996's Kingpin, 2010's Hot Tub Time Machine and 2017's Spider-Man: Homecoming.

Everett Morton formed Beat Goes Bang and recruited vocalist Ross Lydon from 360, bass player Faisal Rashid, and Lukasz Machometa on sax, former member of Citybeats and Urban Groove Syndicate.

Roger released his solo debut, a reggae-oriented album entitled Radical Departure, in 1988. In the early 1990s, Roger joined members of the Specials to form Special Beat, which toured and released two live albums. They supported the Campaign for Nuclear Disarmament (CND). In 2001, Roger released another solo album, Inside My Head, which included traditional reggae and ska with influences of electronica, jungle and dub. Ranking Roger's son, Ranking Junior, has followed in his father's footsteps. In 2005, he appeared on the Ordinary Boys' single "Boys Will Be Boys" and is a current member of the Beat in the UK.

Pete Townshend performed the song "Save It for Later" numerous times between 1985 and 1998. The Who performed the song twice on their 1989 Reunion Tour.

The Wonder Stuff also played "Save It for Later" featuring Ranking Roger on their "From the Midlands with Love" series in June 2012.

Pearl Jam also began playing "Save It for Later" in 1996 blending it into the end of "Better Man", and it remained in the set list of their 2014 tour.

21st century
In 2003, the Beat's original line-up, minus Cox and Steele, played a sold-out one-off gig at the Royal Festival Hall. In 2004, the VH1 show Bands Reunited tried unsuccessfully to reunite the original line-up.

In 2006, the UK version of the Beat, featuring Ranking Roger, recorded a new album that was mixed by Adrian Sherwood, but it remains unreleased. The band also featured Everett Morton and Mickey Billingham on keyboards, formerly a member of Dexys Midnight Runners and General Public.

Dave Wakeling fronts the US version of the group as the English Beat, which usually adds a couple of General Public songs to the setlist. The singer and his band flew over to the UK in April 2011, to perform at the London International Ska Festival at the Clapham Grand music venue. They played the Great Dorset Steam Fair show 2011 on 31 August 2011. At this point, both the UK and US versions of the band continued to tour frequently on either sides of the Atlantic.

In mid-2012, the Beat released a box set, titled The Complete Beat, comprising their three albums along with non-album singles, remixes and live material.  Additional bonus tracks were included on re-released, double-CD versions of each studio album.

The English Beat recorded two new songs that feature prominently in the Scooby-Doo! Mystery Incorporated episode "Dance of the Undead" which aired 26 March 2013. It features a zombie ska group called Rude Boy and the Ska-Tastics who come back to life in order to turn people into zombies and make them dance to ska music forever. According to an interview Dave Wakeling conducted with the San Francisco Examiner, he said: "This was my first opportunity to do anything for television as a gun for hire, and I actually managed to record and mix two songs in 12 hours. It was like running at double speed with no brakes, but it was exciting, and Warner Bros. really loved them. So the zombies have a song called 'You're Dead Right, Mate,' and the Hex Girls have one called 'We're the Good Bad Girls,' which has a definite Ramones-Runaways vibe to it, but frankly, I'm really happy I did it, because I've always loved 'Scooby-Doo."

In late 2013, the Beat with Ranking Roger released the live album, Live in London which featured a new song titled "How Do You Do (Side to Side)" and also a song previously released solo by Ranking Roger, entitled "Dangerous", among many other songs.

The Beat feat. Ranking Roger released Bounce, a studio album, on 30 September 2016, on CD, Vinyl and Digital on DMF Records. The first single from the album, 'Walking on the Wrong Side' was released in July 2016, whilst the album reached No. 49 on the UK Albums Chart.

Saxa (born Lionel Augustus Martin) died on 3 May 2017 at the age of 87.

In 2018 the Beat feat. Ranking Roger released The Beat – Live at the Roundhouse a live album with accompanying DVD, while the (English) Beat starring Dave Wakeling released an album called Here We Go Love. This album was announced by Wakeling in 2014, with the project funded through the PledgeMusic website (which was a direct-to-fan music platform where fans could donate money to a group to complete an album project).

On 26 January 2019 the Beat feat. Ranking Roger released a new studio album, Public Confidential. The first single from the album 'Maniac' was playlisted on BBC Radio 6 Music.

Weeks after undergoing surgery for two brain tumours, and while undergoing treatment for lung cancer, Ranking Roger died at home on 26 March 2019, aged 56.

In October 2021, drummer Everett Morton died at the age of 71.

In March 2021, Mini Murphy (Ranking Junior from the Special Beat and the version of the Beat signed to DMF Music in 2016) teamed up with indie rock band the Ordinary Boys to record a tribute to his late father, Ranking Roger. The resulting double-A side single, with "Legacy" on one side and "Jump and Skank" on the other, was released as a download, vinyl and CD single by United Sound Records/Proper.

Personnel

The Beat / The English Beat
 Andy Cox – guitar (1978–1983)
 Everett Morton – drums (1978–1983, died 2021)
 Ranking Roger – lead vocals, toasting (1978–1983, died 2019)
 Saxa – saxophone (1978–1983, died 2017)
 David Steele – bass (1978–1983)
 Dave Wakeling – lead vocals, guitar (1978–1983)
 Dave 'Blockhead' Wright – keyboards (1980–1983)
 Wesley Magoogan – saxophone (1981–1983)

The English Beat starring Dave Wakeling
 Dave Wakeling – lead vocals, guitar
 Brian Nucci Cantrell – drums, vocals
 Matt Morrish – sax, vocals
 Kevin Lum – keys, vocals
 Minh Quan – keys, vocals
 Esteban Flores - keys
 Brad Engstrom – bass, vocals
 Antonee First Class – toasting (current)

Discography

 I Just Can't Stop It (1980)
 Wha'ppen? (1981)
 Special Beat Service (1982)
 Here We Go Love (2018)

References

Bibliography
 The Rolling Stone Encyclopedia of Rock and Roll, Third Edition (Fireside, 2001)
 The Beat: Twist and Crawl by Malu Halasa (Eel Pie, 1981)

External links

 The English Beat official website (US)
 The Beat official website (UK)
 Northamptonshire Evening Telegraph interview with The Beat
 Songfacts interview with Dave Wakeling
 2009 Dave Wakeling interview at Bullz-Eye.com

British reggae musical groups
Musical groups established in 1978
Musical groups disestablished in 1983
Musical groups reestablished in 2006
English new wave musical groups
Second-wave ska groups
English ska musical groups
English post-punk music groups
1978 establishments in England
Musical groups from Birmingham, West Midlands
Second British Invasion artists
2 Tone Records artists

The Beat (British band)


Allan Gonçalves Sousa (født den 27. januar 1997) er en brasiliansk fodboldspiller, der spiller for AAB. Han kan spille både hængende angriber, på kanten eller helt fremme i angrebet.

Karriere

Qatar
Sousa spillede i den bedste række i Qatar for Al Arabi og for Al-Markhiya fra 2016-2017.

Vejle Boldklub
Den 9. februar 2017 annoncerede Vejle Boldklub, at Allan Sousa var rejst med holdet på træningslejr i Tyrkiet forud for foråret i 2016-17-sæsonen. Klubben skrev desuden, at Sousa undervejs på den 12 dage lange træningslejr ville sætte sin signatur på en aftale med traditionsklubben.

Han etablerede sig fra forårsæsonens begyndelse sig som en starter i klubben, men fik først scoret sit første mål for Vejle Boldklub den 7. maj 2017, da han på et direkte frispark bragte Vejle Boldklub på 1-1 hjemme mod AB.

I den efterfølgende 2017-18-sæson scorede han ni ligamål og lagde op til otte scoringer i 28 kampe. Dermed var han en en afgørende spiller i Vejle Boldklubs tilbagevenden til Superligaen.

Han indledte 2018/2019-sæsonen i Superligaen med at score Vejle Boldklubs første mål i sæsonen, da han på straffespark bragte VB foran 1-0 i det, der endte med at blive en 3-1-sejr over Hobro IK. Han fulgte op med også at score i de efterfølgende to kampe mod henholdsvis Brøndby IF og AGF. Forud for den tredje kamp i sæsonen mod AGF forlængede Sousa sin kontrakt med Vejle Boldklub til sommeren 2021.

Referencer

Ekstern henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub

Allan Goncalves Sousa


Butjadingen steht für:

 die Landschaft Butjadingen, heute eine Halbinsel zwischen Jadebusen und Weser, entstanden im 14. Jahrhundert als Insel nördlich der Heete
 die Gemeinde Butjadingen im niedersächsischen Landkreis Wesermarsch, Teil der gleichnamigen Landschaft
 das ehemalige oldenburgische Amt Butjadingen, umfasste die gleichnamige Landschaft

Butjadingen (Begriffsklärung)


An Aristida holathera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Domin. An Aristida holathera in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. h. latifolia.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aristida

Aristida holathera


Sandro Salvadore (29. november 1939 - 4. januar 2007) var en italiensk fodboldspiller (libero/midterforsvarer).

Salvadore blev europamester med Italiens landshold ved EM 1968 på hjemmebane, og spillede én af italiernes tre kampe i turneringen. I alt nåede han at spille 36 kampe for landsholdet, og han deltog også ved både VM 1962 i Chile og VM 1966 i England.

På klubplan repræsenterede Salvadore henholdsvis AC Milan i sin fødeby samt Juventus i Torino. Han vandt flere italienske mesterskaber med begge klubber.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1962
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1968
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Fodboldspillere fra AC Milan
Personer fra Milano

Sandro Salvadore


Djiman Koukou (Porto Novo, Benín, 14 de noviembre de 1990) es un futbolista beninés. Juega de centrocampista en el Red Star FC del Championnat National.

También es internacional para la selección de fútbol de Benín.

Trayectoria
Koukou jugó en su país para el Requins de l'Atlantique y el Soleil. El 5 de julio de 2009, emigró a Francia para fichar por el Évian de la tercera división. Firmó un contrato por dos temporadas.

Después de 19 partidos y un gol con el Évian, se marchó al Créteil-Lusitanos y tuvo una buena temporada (jugó 28 partidos y anotó un gol). En junio de 2011, Koukou firmó por el Beira-Mar de Portugal. No jugó ni un partido en el club de Aveiro y fue prestado al Belenenses de la segunda división.

Selección nacional
Ha sido internacional con la selección de fútbol de Benín en 39 ocasiones y ha marcado un gol. Su debut se produjo el 7 de septiembre de 2008, en la victoria 3-2 sobre  en la clasificación de AFC para la Copa Mundial de Fútbol de 2010.

También participó en dos ediciones de la Copa Africana de Naciones.

Participaciones en Copas Africanas

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Nationalfootballteams
 Ficha en El.soccerway.com

Personas de Porto Novo
Futbolistas de Benín
Futbolistas del Requins de l'Atlantique FC
Futbolistas del Soleil Football Club
Futbolistas del Évian Thonon Gaillard FC
Futbolistas de la Union Sportive Créteil-Lusitanos
Futbolistas del Sport Clube Beira-Mar
Futbolistas del Clube de Futebol Os Belenenses
Futbolistas del UMS Montélimar
Futbolistas del Chamois Niortais Football Club
Futbolistas del Racing Club de Lens
Futbolistas del FC Astra Giurgiu
Futbolistas del Red Star Football Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Benín

Djiman Koukou


Belenalan, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı kaynaklarda Belenilvat'dır.

Coğrafya
Antalya iline 155 km, Akseki ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Akseki'nin mahalleleri

Belenalan, Akseki


LogicalDOC ist ein Dokumenten-Management-System, das darauf ausgerichtet ist, Dokumente innerhalb eines Unternehmens zu verwalten und zu teilen.
LogicalDOC ist ein Inhalts-Projektarchiv mit Lucene-Indizierung, jBPM-Arbeitsabläufen und verschiedenen automatischen Import-Verfahren. Das System wurde mit Java-Technologie entwickelt.

Geschichte
Im Jahr 2006 entschlossen sich zwei Entwickler mit Erfahrung in kommerziellen J2EE-Produkten, ein Geschäft zu gründen, das sich Logical Objects nannte und als Aufgabe die Pflege und Weiterentwicklung des Open-Source-Projekts Contineo hatte. Nach einem Jahr entschloss sich Logical Objects, sich vom alten Projekt zu trennen und ein komplett neues Produkt, LogicalDOC, zu starten.
Mitte 2008 wurde die erste Version auf SourceForge zur Verfügung gestellt. Die Versionsnummer lautete 3.6, um die Nummerierung des alten Projekts fortzuführen.

2010 gewann LogicalDOC den Bossie Award in der Kategorie Dokumenten-Management.

Lizenz
Der Quellcode von LogicalDOC wird unter GNU LGPLv3 vertrieben.

Architektur
LogicalDOC wurde mit JAVA-Technologie unter Verwendung von J2SE-Standards und des Tomcat Applications Servers entwickelt. Daher kann es auf verschiedensten Plattformen installiert werden (GNU/Linux, Windows, Mac OS).

Die Architektur von LogicalDOC basiert auf folgenden Technologien:
 Apache Tomcat Application Server
 Java SE 7 (JDK 1.7 oder höher)
 GWT (Google Web Toolkit – Ajax)
 Lucene
 Spring Framework

Durch die schlanke Architektur kann LogicalDOC auf einer breiten Palette von Geräten verwendet werden, um Cloud/SaaS Dokumentenmanagement zu nutzen.
Daten können in einer relationalen Datenbank (MySQL, Oracle, PostgreSQL usw.) gespeichert werden.

Allgemeine Merkmale
Ein Dokumenten-Management-System verwaltet private oder geschäftliche Unterlagen und vereinfacht den Zugriff auf frühere Dokumentenversionen. Es ermöglicht die Suche nach Inhalten durch die Nutzung von Volltext-Indizierung. LogicalDOC ist aktuell in 15 Sprachen verfügbar. Es kann so eingerichtet werden, dass die Volltextindizierung für jede unterstützte Sprache durchgeführt wird, um Suchalgorithmen, die auf die speziellen Spracheigenschaften ausgerichtet sind, zu nutzen.

Funktionsumfang von LogicalDOC:
 Dokumenten-Management
 Dokument-Versionen (Neben- und Hauptversionen)
 Bild-Verwaltung
 Archiv-Zugriff via WebDAV und Webservice
 jBPM Workflow
 Lucene
 Unterstützung mehrerer Sprachen
 Multi-Plattform-Unterstützung (Windows, GNU/Linux, Mac OS X)
 Browser-basierte GUI (Internet Explorer, Firefox, Google Chrome, Safari)
 Desktop-Integration mit Microsoft Office und Microsoft Outlook
 Clustering-Unterstützung
 modulare Authentifizierung: LDAP oder Active Directory
 Unterstützung für mehrere Datenbanken: MySQL, PostgreSQL, Oracle, Microsoft SQL Server
 vollständige Dokumenten-Vorschau
 Integrierte OCR- und Barcode-Erkennung
 Integrierte TWAIN-Scanner-Unterstützung
 Clustering

Siehe auch
 Content-Management-System (CMS)
 Enterprise Content Management (ECM)

Weblinks
 LogicalDOC.COM
 LogicalDOC bei SourceForge
 LogicalDOC bei FreeCode
 LogicalDOC LinkedIn page

Einzelnachweise

Freies Content-Management-System
Dokumentenmanagementsystem
Java-Programm
Kollaborationssoftware

LogicalDOC


Muddy Creek is a tributary of the Colorado River, approximately  long, in north central Colorado in the United States.

It rises in northwestern Grand County, in the Routt National Forest west of Rabbit Ears Pass at the continental divide. It flows south, east, then southwest, and joins the Colorado near Kremmling.

Wolford Mountain Reservoir
The creek was dammed in 1996 to create the Wolford Mountain Reservoir, which forms part of the Wolford Mountain Recreation Area.

See also
 List of rivers of Colorado
 List of tributaries of the Colorado River

References

Rivers of Colorado
Rivers of Grand County, Colorado
Tributaries of the Colorado River in Colorado

Muddy Creek (Colorado)


Torsney est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
 (1896-1942), homme politique américain de New York
Paddy Torsney (née en 1962), femme politique canadienne en Ontario

Homonymie de patronyme

Torsney


Topoľovka este o comună slovacă, aflată în districtul Humenné din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 812 locuitori.

Istoric
Localitatea Topoľovka este atestată documentar din 1479.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Topoľovka, Humenné


Daneville Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Daneville Township (North Dakota)
 Daneville Township (South Dakota)

Daneville Township


Tiyomersal (İngilizce: thiomersal) ya da sodyum etilcıva tiyosalisilat, ağırlığının yaklaşık %49'unu cıvanın oluşturduğu, antibakteriyel ve antifungal etkili bir organik cıva bileşiğidir. Madde ABD'de thimerosal (Türkçe: timerosal) olarak bilinmektedir.

1930'lardan bu yana ilaç endüstrisi tarafından aşıların raf ömrünü uzatmak ve aşı sıvısı içinde bakteri üremesini engellemek için kullanılmıştır. Genelde çoklu aşıların içinde bulunmaktaydı. Son dönemde otizm'e yol açtığı gibi asılsız yanlış iddialar ile yoğun araştırmalara maruz kalmış, Kanada gibi bazi ülkeler tarafından tiyomersal içeren çocuk aşıları piyasadan çekilmiştir.

Antiseptikler
Organik kükürt bileşikleri
Organik cıva bileşikleri
Karboksilik asitler

Tiyomersal


La Agrupación Electoral de Fuerzas Democráticas fue el nombre que adoptó la candidatura al Senado que formaron el PSOE, el partido democristiano Izquierda Democrática y otras fuerzas de izquierda e independientes para las elecciones generales españolas de 1977 por la circunscripción de Santander.

Los tres candidatos presentados fueron Tomás González Quijano (PSOE), Benito Huerta (Izquierda Democrática) y Eduardo Obregón (católico antifranquista). Se da la circunstancia de que los dos últimos participarían en la fundación, en noviembre de 1978, del Partido Regionalista de Cantabria, si bien Huerta pasaría posteriormente al PSOE.

La victoria en Santander fue para la Unión de Centro Democrático, que se llevó tres senadores. El cuarto fue uno de los candidatos de Fuerzas Democráticas, Benito Huerta, que se integró en el grupo parlamentario Progresistas y Socialistas Independientes.

Véase también
 Senado Democrático

Referencias

Enlaces externos
Elecciones al Congreso de Diputados del 15 de junio de 1977. Notas aclaratorias, en historiaelectoral.com

Partidos políticos de Cantabria
Partidos políticos de la Transición española
Partidos políticos desaparecidos de España
Coaliciones electorales de España

Fuerzas Democráticas


José Jacinto Valente Farinho (Beja, 18 de agosto de 1792 — Beja, 24 de julho de 1855), bacharel em Direito pela Universidade de Coimbra (1817), magistrado judicial, juiz de fora em Borba e depois em Angra, membro da Junta Provisória de Angra. Saldanhista, foi expulso da Terceira por Palmela em 1831. Foi procurador régio na Relação dos Açores e Ministro dos Negócios Eclesiásticos e da Justiça do governo do Marechal Saldanha, entre 6 de outubro de 1846 e 28 de abril de 1847.

Naturais de Beja
Políticos de Portugal

José Jacinto Valente Farinho


දෙවන පක්ෂ ක්‍රමය යනු,  පළමුවන පක්ෂ ක්‍රමයෙන් පසුව, 1828 සිට 1854 දක්වා පමණ කාලය තුලදී  එක්සත් ජනපදයෙහි පැවැති  දේශපාලන පක්ෂ ක්‍රමය නම් කිරීමට ඉතිහාසඥයින් හා දේශපාලන විද්‍යාඥයින් භාවිතා කරන  යුග බෙදීමෙහි පදයකි.  මෙම ක්‍රමය විසින් විදහා දැක්වුනේ 1828න් ඇරඹී විගසින් වර්ධනයක් පෙන්වූ ඡන්දදායක උද්යෝගය වන අතර, එය ප්‍රදර්ශනය කෙරුනේ මැතිවරණ දිනයෙහි ඡන්දය දුන් ප්‍රතිශතය, මැතිවරණ රැළි,  පක්ෂවාදී පුවත්පත්, සහ පක්ෂය වෙත පැවති ඉහළ මට්ටමෙහි පුද්ගලික  පක්ෂපාතිත්වය යන්නෙනි.

සටහන්

දෙවන පක්ෂ ක්‍රමය


"King" Bennie Nawahi (July 3, 1899 – January 29, 1985) was an American steel guitarist from Hawaii who was popular in the U.S. during the 1920s and 1930s.

Biography

Benjamin Keakahiawa Nawahi was born  in Honolulu, Territory of Hawaii, one of 12 children.  While not of royal descent, he was eventually nicknamed "King" as many show business personalities are for their particular genre.

Nawahi learned to play guitar in the parks of Honolulu for pennies, often teaming with Sol Hoopii, who would later become his rival for the title "King of the Hawaiian Guitar", along with Sam Ku West.  He was also known as "King of the Ukulele".

In 1919 Nawahi played with his brother Joe's band, the Hawaiian Novelty Five, on the Matsonia passenger liner that sailed between Honolulu and San Francisco. The group eventually became a staple on the Orpheum vaudeville circuit's North America tour.

Bennie Nawahi separated from the group and embarked on a solo career as a singing ukulele player.  Master showman Sid Grauman proclaimed him "King of the Ukulele" and the nickname stuck.

In 1920 an act of the United States Congress established "Hawaii National Park" (later split into Hawaii Volcanoes National Park and Haleakalā National Park), shining a spotlight on the islands.  The 1920s became a heydey for all things Hawaiian, including novelty acts of the vaudeville genre.  Among Nawahi's novelty stunts was playing Turkey in the Straw on Hawaiian guitar with his feet.  Tin Pan Alley went with the Hawaii craze and between 1915 and 1929 produced such ditties as Hello Hawaii How Are You? (1915) (when many pronounced the state's name as How-Wah-Yah), Oh How She Could Yacki Hacki Wiki Wacki Woo (1916), Hula Hula Dream Girl (1924) and That Aloha Waltz (1928).

There is some evidence Bennie Nawahi also used the name "J. Nawahi", as the Victor Library lists the tune Hula Blues by "J. Nawahi (instrumentalist : steel guitar)".

By 1928 Nawahi had begun recording for multiple record labels, including Columbia, Victor, Q.R.S. and Grey Gull, under multiple names (including Red Devils, Q.R.S. Boys, Slim Smith, Hawaiian Beach Combers, Georgia Jumpers, Four Hawaiian Guitars and King Nawahi & the International Cowboys), with bandmates that included soon to be Sons of the Pioneers, Tim Spencer (singer) and Leonard Slye (later to become cowboy star Roy Rogers).

Blindness and later life

One night in 1935 while driving home from a performance, Nawahi was suddenly struck blind.  No medical cause was ever identified.   The loss of vision was permanent,  but he never allowed it to impede his life, as he continued performing and touring until the 1970s, when he was partially paralyzed by a stroke.

Nawahi set a remarkable swimming record for blind people in 1946.  He swam the 22 miles of choppy Pacific Ocean waters from San Pedro, California to Santa Catalina Island in just over 22 hours, guided only by coach John Sonnichson and a bell on a lead boat.

He appeared briefly in the 1985 Academy Award-nominated documentary film on Roy Smeck, Wizard of the Strings.

He died in Long Beach, California on January 29, 1985.

Discography

From Honolulu To Hollywood: Jazz, Blues & Popular Specialties Performed Hawaiian Style (2008) CD (The Old Masters)
Hawaiian String Virtuoso: Steel Guitar Rec 1920's  (2000) CD 2055 (Yazoo)

References

External links
Nawahi, Victor Library

Steel guitarists
Hawaiian ukulele players
Native Hawaiian musicians
People of the Territory of Hawaii
Musicians from Honolulu
1899 births
1985 deaths
American mandolinists
Blind musicians
20th-century American guitarists
Guitarists from Hawaii
American male guitarists
20th-century American male musicians
American blind people
American musicians with disabilities

"King" Bennie Nawahi


Måsøyfjorden er et sund mellem Hjelmsøya og Måsøya i Måsøy kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Sundet har en længde på ni kilometer fra nord til syd. I nord har Måsøyfjorden åbning ud mod Barentshavet, og indløpet er mellem Svartviknæringen i vest og holmen Måsøykalven i øst. I syd ender den mellem Straumsnesodden i vest og Varnesset i øst, og går over i Breisundet, som ligger på sydsiden af Hjelmsøya, og Måsøysundet syd for Måsøya. Længere mod syd går Kullfjorden videre mod syd.

Der ligger to gårde  ved fjorden på Hjelmsøya, Russesund og Svartvik.

Måsøyfjorden er 119 meter på det dybeste, lige vest for Måsøykalven.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Måsøy

Måsøyfjorden


Manuel Alday Marticorena (San Sebastián, Guipúzcoa, 5 de septiembre de 1917-Madrid, 28 de diciembre de 1976), fue un futbolista español que jugaba como delantero. Jugador histórico del Real Madrid Club de Fútbol del que llegó a ser uno de sus más importantes jugadores en la posguerra (años 1940).

Trayectoria

Comenzó a jugar al fútbol en un modesto equipo madrileño llamado Imperio Foot-ball Club mientras cursaba estudios de medicina en la capital de España. Con ellos disputó el Campeonato Mancomunado Centro 1939, el primer torneo regional celebrado en Madrid tras finalizar la Guerra Civil. En dicho torneo se enfrentó entre otros al Real Madrid Club de Fútbol —entonces Madrid Foot-Ball Club— el cual decidió ficharlo tras el torneo de cara a la disputa del Campeonato de Liga de esa temporada. Alday fue por tanto integrante del primer Madrid de la posguerra durante cinco temporadas, entre 1939 y 1944, en las que llegó a anotar 81 goles en 94 partidos.

Fue uno de los más prolíficos delanteros de la historia del club, y durante sus primeras cuatro temporadas fue el principal goleador del equipo blanco. En el campeonato nacional anotó 66 goles, números que le llevaron a ser en su momento el máximo goleador histórico del club en Liga y el que más hat-trick marcó. También fue poseedor de otras curiosas marcas como el de jugador más efectivo (goles por minutos de juego), el de primer madridista en marcar cinco goles en un mismo partido de Liga o el de ser el autor del gol número 500 del club en Liga.

Sin embargo esa época fue una de las más oscuras de la historia del club blanco y de hecho Alday no logró hacerse con ningún título durante su permanencia con los madridistas. Destacaron eso sí la participación del equipo en el torneo de Copa de 1940 en la que Alday fue máximo anotador con 13 goles y en la que el equipo llegó a la final, perdida frente al Real Club Deportivo Español, y el Campeonato de Liga 1941-42 en la que marcó 23 goles (tercer máximo realizador) que llevaron al club al subcampeonato, a siete puntos del campeón Valencia Club de Fútbol. También fue subcampeón de la Copa de 1943, aunque apenas jugó en ese torneo. En esta ocasión el Athletic Club venció a los madridistas en la final.

Tras la temporada 1943-44, en la que sólo disputó tres partidos, se retiró el fútbol. A partir de entonces se dedicó a ejercer la medicina.

Estadísticas

Clubes
 Datos actualizados a final de carrera.

Fuentes: Imperio - BDFutbol - Aguanís.

Anécdotas

 Hasta la temporada 2011-12 cuando fue superado por Cristiano Ronaldo Alday era el [[Anexo:Estadísticas del Real Madrid Club de Fútbol#Tripletes oficiales|tercer jugador blanco con mayor número de hat-trick en Liga, solo por detrás de Alfredo Di Stéfano y Ferenc Puskás. Sus ocho hat-trick le siguen situando en el cuarto puesto de esta lista —en el mencionado campeonato, no así en el global—.
 Fue el autor del gol 500 del Real Madrid en Liga.
 Anotó en un partido Amistoso 7 goles frente al Real Unión Club de Irún.

Referencias

Bibliografía

Nacidos en San Sebastián
Delanteros centro de fútbol
Futbolistas de Guipúzcoa
Futbolistas del Real Madrid Club de Fútbol en los años 1930
Futbolistas del Real Madrid Club de Fútbol en los años 1940

Manuel Alday Marticorena


إيزابيل أوبير (بالفرنسية: Isabelle Huppert) ممثلة فرنسية من مواليد باريس في 16 مارس 1953، أوبير حائزة على عدد من الجوائز من مهرجانات سينمائية عالمية من بينها برلين وموسكو وفينيسيا حاصلة على جائزة سيزر 1996 كأفضل ممثلة عن دورها في فيلم المراسم.
كما حازت مرتان على جائزة أفضل ممثلة في مهرجان كان السينمائي، المرة الأولى كانت عن دورها في فيلم مغامرة فيوليت Violette Nozière العام 1987 من إخراج كلود شابرول، والمرة الثانية عن دورها في عازفة البيانو La Pianiste من إخراج مايكل هانيكي العام 2001، إضافة لجائزة حازتها في أغسطس 2008 من مهرجان مونتريال السينمائي عن مجمل أعمالها الفنية. وفي 2009 اختيرت كرئيسة لمهرجان كان السينمائي.

فيلموغرافيا
 Faustine et le bel été 1972
 César et Rosalie 1972
 Les Valseuses 1974
 The Judge and the Assassin 1976
 Docteur Françoise Gailland 1976
 The Lacemaker|La Dentellière 1977
 Les Indiens sont encore loin 1977
 Violette Nozière (1978)
 Sauve qui peut (la vie) 1979
 Loulou (1980)
 Heaven's Gate (1980)
 La dame aux camélias 1980
 Coup de torchon 1981
 Passion 1982
 Coup de foudre 1984
 The Bedroom Window 1987
 Une affaire de femmes 1988
 La vengeance d'une femme 1990
 Madame Bovary 1991
 La séparation 1994
 Amateur 1994
 La Cérémonie 1995
 Rien ne va plus 1996
 Le affinità elettive 1996
 Les palmes de M. Schultz 1997
 L'École de la chair 1997
 Pas de scandale 1999
 Merci pour le chocolat 1999
 Les destinées sentimentales 2000
 La comédie de l'innocence 2000
 Saint-Cyr 2000
 La pianiste 2001
 8 femmes 2002
 La vie promise 2002
 Deux (2002)
 Time of the Wolf 2002
 Ma mère 2004
 I Heart Huckabees 2004
 Les sœurs fâchées 2005
 Gabrielle 2005
 Robert Wilson Video Portrait 2006
 L'Ivresse du pouvoir 2006
 Nue propriété 2007
 Home 2008
 هي 2016
 فرانكي 2019

مصادر

وصلات خارجية

 Isabelle Huppert at filmsdefrance.com

أشخاص على قيد الحياة
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
حائزون على جائزة سيزار لأفضل ممثلة
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
حائزون على وسام الاستحقاق الوطني الفرنسي من رتبة ضابط
رواة كتب صوتية
رومان كاثوليك فرنسيون
فرنسيون من أصل يهودي ألماني
فرنسيون من أصل يهودي مجري
فرنسيون من أصل يهودي نمساوي
ممثلات أداء صوتي فرنسيات
ممثلات أفلام فرنسيات
ممثلات تلفاز فرنسيات
ممثلات حائزات على جائزة غولدن غلوب لأفضل ممثلة
ممثلات فرنسيات في القرن 20
ممثلات فرنسيات في القرن 21
ممثلات مسرح فرنسيات
ممثلات من باريس
مواليد 1953
مواليد في باريس

إيزابيل أوبير


Coccineorchis, biljni rod iz porodice kaćunovki smješten u podtribus Spiranthinae.

Postoji osam vrsta raširenih po Meksiku i Srednjoj i Južnoj Americi.

Vrste
 Coccineorchis bracteosa (Ames & C.Schweinf.) Garay
 Coccineorchis cernua (Lindl.) Garay
 Coccineorchis cristata Szlach., Rutk. & Mytnik
 Coccineorchis dressleri Szlach., Rutk. & Mytnik
 Coccineorchis navarrensis (Ames) Garay
 Coccineorchis sneidernii Szlach. & Kolan.
 Coccineorchis standleyi (Ames) Garay
 Coccineorchis warszewicziana Szlach., Rutk. & Mytnik

Izvori

Spiranthinae

Coccineorchis


An Xanthosoma platylobum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adolf Engler. An Xanthosoma platylobum in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthosoma

Xanthosoma platylobum


Tiger II veya tam adıyla Panzerkampfwagen Tiger Ausf. B, İkinci Dünya Savaşı'nda kullanılmış bir Alman ağır tankıdır. Tiger I'in halefi olan Tiger II'nin tasarımı, ağır tank Tiger I'de kullanılan kalın zırhı orta tank Panther'de kullanılan eğimli zırh ile birleştirmişti. Tank yaklaşık 70 ton ağırlığındaydı ve 100 ile 185 milimetre kalınlığında ön zırh ile korunuyordu. Ana silah olarak uzun namlulu 8,8 cm KwK 43 L/71 tanksavar topuna sahipti. Şasi tasarımı aynı zamanda Jagdtiger tanksavar aracında da kullanıldı.

Ocak 1943'te tasarlanmaya başlayan Tiger II, Ekim 1943'te üretim hattına girdi. Şubat-Mayıs 1944 arasında eğitim birliklerine,  Haziran 1944'te de cephe birliklerine gönderilmeye başlandı. Tiger II, Alman Ordusu ve Waffen-SS'in ağır tank taburlarında görev yaptı. İlk olarak 11 Temmuz 1944'te Müttefiklerin Normandiya Çıkarması sırasında 503. Ağır Panzer Taburu tarafından savaşta kullanıldı. Doğu Cephesi'nde Tiger II ile donatılan ilk birlik, 1 Eylül 1944'te envanterinde 25 Tiger II bulunan 501. Ağır Panzer Taburu oldu. Savaşın Mayıs 1945'teki bitişine dek aktif olarak kullanıldı.

Tiger II, II. Dünya Savaşı'nda operasyonel olarak kullanılan en ağır tanktı. Doğu ve Batı cephelerinde karşısında yer alan Müttefik tanklarını kolaylıkla yok edebilmesine rağmen az sayıda üretilmesi sebebiyle savaşın sonucuna etkide bulunmadı.

Adlandırma
Tiger II tankının Almanlar tarafından kullanılan resmî adı Panzerkampfwagen Tiger Ausf. B'ydi ve kısaca Tiger B olarak adlandırılmaktaydı. Cephane envanteri tanımı Sd.Kfz. 182 idi. Gayriresmî olarak Königstiger (Almanca Bengal kaplanı) adıyla da bilinen tank, Müttefikler tarafından Royal Tiger olarak tercüme edilmiş fakat özellikle Amerikan kuvvetleri olmak üzere Müttefikler tarafından yanlış bir şekilde King Tiger olarak adlandırılmıştır.

Araç proje, tasarım ve üretim süreci boyunca birçok resmi evrakta farklı adlarla da anılmıştır. Wa Pruef 6 tankı çeşitli dokümanlarda VK 45.02 (H), Tiger III (VK 45.03), Pz.Kpfw.Tiger Ausf.B ve Henschel Tiger B gibi isimlerle anmış; Reichsministerium für Bewaffnung und Munition (Reich Silahlanma ve Mühimmat Bakanlığı) 11 Aralık 1944'te "Königstiger" adını kullanmış, Henschel ise VK 45.03, Tiger III, Tiger 3, Tiger II ve Tiger 2 isimlerini kullanmıştır. Tüm isimler aynı tank modelini belirtmektedir.

Geliştirme süreci

Alman ordusu için ağır tank tasarımlarının geliştirilmesine 1937'de başlandı ve tasarım için ilk sözleşme Henschel ile yapıldı. Bu sözleşmeyi 1939'da Porsche'ye verilen başka bir tasarım sözleşmesi izledi.  VK 45.01 (H) ve VK 45.01 (P) olarak adlandırılan prototiplerden Porsche daha inovatif benzin-elektrik hibrit teknoloji üzerinde çalışırken, Henschel'in çalışmaları Waffenamt'''ın daha geleneksel spesifikasyonlarını kullanıyordu. İki şirket gövde, şanzıman, süspansiyon ve otomotiv özelliklerinden sorumluyken, iki şirketin prototipleri de Krupp tarafından geliştirilen aynı taret tasarımını kullanıyordu. Üretim sözleşmesini kazanan Henschel projesi Tiger I olarak Ağustos 1942'de üretime girdi.

Ocak 1943'te Tiger I tankının daha gelişmiş bir versiyonu için çalışmalar başladı. 5 Şubat 1943'te konsept tasarımların değerlendirilmesinin ardından Wa Prüf 4 (silah tasarım ofisi) 8,8 cm KwK 43 (L/71) topunun geliştirilmesi için sözleşmeyi kazandı. Krupp ayrıca bu topu monte edecek ve küçük değişikliklerle hem Porsche, hem de Henschel şasilerinde kullanılabilecek taretin detaylı tasarımına başladı.

Porsche'nin VK 45.02 (P) tasarımı arkaya monte edilmiş bir taret ve ortaya monte edilmiş bir motor içeriyordu. Tankın gövdesi; ön, yan ve arkada 80 mm kalınlığında zırhlı plakadan üretilmiş, ön zırhın üst plakası 45 derece, alt plakası 35 derece açıyla tasarlanmıştı. Eğimli zırh, Tiger I'in 100 mm'lik dikey zırhına göre çok daha verimli bir zırh koruması sağlıyordu. Prototipin en sıra dışı özelliği güç sistemindeydi. Araçta yer alan iki adet Porsche Typ 101/3 hava soğutmalı 10 silindir motorun her biri 2.200 d/dk'da 300 HP güç üretmekteydi. Depolama pili olmayan bu benzin-elektrik hibrit sisteminde her palet, bir benzinli motor ve bağlı olan jeneratörün ürettiği elektrik gücünün Siemens üretimi elektrik motorlarını çevirmesi, motorların da tahrik dişlileri aracılığıyla tankı ilerletmesi ile çalışıyordu. Bu tahrik yöntemi daha önce Tiger (P) (daha sonra Elefant prototipleri) ve bazı Amerikan tasarımlarında denenmiş, I. Dünya Savaşı'ndaki Saint-Chamond tankı ile savaş sonrasında üretilen FCM Char 2C'de de kullanılmıştı. Porsche'nin diğer bir teklifi hidrolik tahrik sistemi kullanmaktı ancak bu tasarımlar Henschel'inkilere göre daha az destek topladı. 65 ton ağırlığındaki Porsche prototipi 35 km/sa son hıza ulaşabiliyordu ve 157 km menzili vardı. Aracın süspansiyonu, Elefant tank imha edici ile aynıydı. Tasarımın her iki yanında, çifter çifter bojilere monte edilmiş toplam altı yol tekerleği vardı. Bojilerin gövdeye daha kısa boyuna burulma çubukları ile bağlanmasıyla dâhilî alan tasarrufu sağlanmakta ve onarım yapmak kolaylaşmaktaydı.

Henschel'in VK 45.03 (H) tasarımı, Panther tankının yapısına benzeyen eğimli zırha sahip geleneksel bir gövde tasarımı kullanıyordu. Arkaya monte edilmiş bir motoru ile Henschel'in önceki tasarımı Tiger I'e benzer şekilde her bir tarafta enine burulma çubuklarına monte edilmiş, dokuzar adet 80 cm çapında arası kauçuk yastıklı çelik teker çiftlerinden oluşan yol tekerleri vardı. Bakımı kolaylaştırmak için Tiger I'de olduğu gibi birbirinin üstüne binen yol tekerleri, Tiger I'den farklı olarak birbirlerinin arasına girmemekteydi. Neredeyse tüm Alman tankları ve yarı paletli araçlarında kullanılmakta olan tam Schachtellaufwerk kauçuk lastikli yol tekerleği sisteminden farklı olarak Tiger II'de yol tekerleri, çiftler arasındaki kauçuk yastıklar hariç tamamen çeliktendi. II. Dünya Savaşı'nın sonuna doğru Tiger I ve Panther de tamamen çelik tekerli tasarıma geçiş yapmıştı.

 Tasarım

Tiger II'lerin tamamı tasarım sözleşmesini kazanan Henschel tarafından üretildi. Araç, alışılageldik Alman tank tasarım prensiplerine uygun şekilde tasarlanmıştı. Önde sürücü kompartımanı, ortada savaş kompartımanı, arkada ise motor kompartımanı yer alıyordu. Ön kompartımanın solunda sürücü yer alıyordu. Sürücü, yüksekliği ayarlanabilir bir koltukta oturuyordu ve dışarıyı çatışma esnasında döndürülebilir bir periskopla gözlemlerken çatışma olmadığı zamanda da başını zırhlı sürücü kapağından dışarı çıkartarak gözlemleyebiliyordu. Ön sağda telsiz operatörü/gövde makineli tüfekçisi yer alıyordu. İki mürettebat bölmesini aracın aktarma organları ve telsizleri ayırıyordu. Aracın ortasında yer alan savaş kompartımanı taret ve taretle beraber dönen taret sepetinden oluşuyordu. Nişancı tarette sol önde, tank komutanı sol arkada, yükleyici ise sağ kısımdaydı; taretin ortasında ise 8,8 cm KwK 43 top yer alıyordu. Aracın arka kısmında Maybach HL230 motoru yer almakta, motor gücü taretin altından geçen bir şaft ile önde yer alan şanzıman ve son dişlilere aktarılmaktaydı.

Üretilen araçlarda iki farklı taret tasarımı kullanıldı. Porsche prototipi, VK 45.02 (P) için tasarlandığı şeklindeki yanlış inanış nedeniyle hatalı olarak "Porsche tareti" olarak da adlandırılan ilk tasarımı kullanan araçlar genellikle hatalı bir şekilde Tiger II (P) olarak adlandırılsa da aslında bu taret, her iki prototip için de Krupp'ın ilk tasarımıdır. Porsche VK 45.02 (P) ile Henschel VK 45.02 (H) prototipleri için üretilen taretler arasındaki tek fark, Porsche için üretilenlerin elektrikli, Henschel için üretilenlerin hidrolik travers mekanizmasına sahip olmasıdır. Yuvarlak bir ön yüzeye ve eğimli kenarlara sahip bu taret tasarımının solunda, komutan kupolasını yerleştirme amacıyla kavisli bir çıkıntı yer almaktaydı. İmal edilen ilk elli taret, sözleşmeyi kazanan Henschel'in ürettiği VK 45.03 gövdelere monte edildi ve harekâtlarda kullanıldı. 7 Aralık 1943'te "Porsche" taretlerin üretimi sona erdi, 51. araçtan itibaren daha yaygın olarak kullanılan ve "üretim taret" () olarak adlandırılan, zaman zaman hatalı olarak "Henschel taret" de denilen yeni taretin üretimine geçildi. Bu tasarım, düz ve daha kalın ön yüz zırha sahipti. Basitleştirilmiş bu tasarımda, önceki taretin kavisli ön alt kısmı tarafından oluşturulan mermi tuzağı (eğimli zırhtan seken mermilerin daha az zırhlı gövde tavanını delmesine sebep olan tasarım) giderilmiş, taretin yanları daha az açılı hale getirilerek mühimmat kapasitesi arttırılmış, komutan kupolası için taret yanına bir şişkinlik ekleme gereksinimi ortadan kaldırılmıştı. İlk tasarım taret 80 mermi, üretim tareti 86 mermi taşıyabiliyordu.

Taretler, 8,8 cm KwK 43 L/71 topu monte etmek için tasarlanmıştı. Bu top, birkaç erken üretim araç hariç tüm Tiger II'lerde kullanılan Leitz Turmzielfernrohr 9d (Almanca: "taret teleskopik görüşü") monoküler nişangaha sahipti. Tank nişancısı, 3x ve 6x yaklaştırma seçeneğinden birini seçebiliyordu; az yaklaştırma geniş alan gözlemi yapmayı ve hedefi bulmayı sağlarken yüksek yaklaştırma hassas şekilde nişan almada kullanılıyordu. Nişangahta birbirinden dörder milimetre mesafede yer alan yedi üçgen, mesafe tahmini ve hareketli hedeflerin gidiş yönüne nişan almada nişancıya yardımcı oluyordu. Araçlarda Mayıs 1944'e kadar Turmzielfernrohr 9b/1 (TZF 9b/1) nişangah, daha sonra 9d (TZF 9d) tek dürbünlü nişangâh kullanılmıştır. Eğitim esnasında 2 m yüksekliğinde ve 2,5 m genişliğindeki bir hedefe ilk atışta isabet olasılığı, mühimmat türüne bağlı olarak 1.000 metrede %100, 1.500 metrede %95-97, 2.000 metrede ise %85-87 oranındaydı. Kaydedilen savaş performansı daha düşüktü, ancak 1.000 metrede hâlâ %80'in üzerinde, 1.500 metrede %60'larda, 2.000 metrede ise %40'lardaydı. 30 derecelik açıda zırhı delme yeteneği Panzergranate 39/43 (zırh delici, sertleştirilmiş çelik; daha uzun menzil, daha düşük delicilik, patlayıcı dolgu) için 100 metrede 202 milimetre, 2.000 metrede ise 132 milimetreydi. Panzergranate 40/43 mermisi (Zırh delici, tungsten karbür çekirdek; daha kısa menzil, daha yüksek delicilik, inert)için bu oranlar 100 metrede 238 mm, 2.000 metrede 153 mm seviyesindeydi. Sprenggranate 43 (SPGR) yüksek patlayıcı mermisi az zırhlı veya zırhsız hedefler için kullanılabilirdi. Hohlgranate veya Hohlgeschoss 39 (HlGr-HEAT veya yüksek patlayıcı tanksavar savaş başlığı) mermisi ise her menzilde 90 mm zırh delme gücüne sahipti ve zırhsız ya da zırhlı hedeflere karşı çift amaçlı bir cephane olarak kullanılabilmekteydi. Önerilen cephane yükü %50 PzGr 39/43 zırh delici, %50 SprGr yüksek patlayıcı şeklindeydi. Bulunabildiği takdirde en ağır zırhlı Rus tanklarına karşı kullanmak üzere birkaç PzGr 40/43 tungsten çekirdekli mermi de taşınmaktaydı. SprGr yerine duruma göre HlGr de yüklenebilmekteydi. Ayrıca araçta yer alan iki MG 34 7,92 mm makineli tüfek için 5.850 mermi kapasitesi vardı.

Taret dönüşü, gücünü ana motordan ikincil bir tahrik mili ile alan değişken hızlı Boehringer-Sturm L4S hidrolik motor tarafından sağlanmaktaydı. Nişancının sağındaki bir kol ile seçilebilen yüksek ve düşük hız ayarı mevcuttu. Taret, motor devir hızından bağımsız olarak düşük viteste saniyede 6º, yüksek hız ayarında 2.000 devir/dakikada saniyede 19º (Tiger I ile aynı), en yüksek motor hızı olan 3.000 devir/dakikada ise saniyede 36º hızla (10 saniyede tam tur) döndürülebilmekteydi. Hareketin yönü ve hızı nişancı tarafından ayak pedalları veya sol koluna yakın bir kumanda kolu ile kontrol edilmekteydi. Motor gücü kaybedildiğinde, örneğin tankın yakıtı bittiğinde veya motor çalıştırılmadığında, taret nişancı ve yükleyicinin el tekerlekleri ile manuel olarak çevrilebilmekteydi. El kolunun her bir devri yarım derecelik dönüş sağlamaktaydı, yani 20° taret dönüşü için el çarkının 40 tam tur çevrilmesi veya taretin 360° tam dönüş yapması için el çarkının 720 tam devir çevrilmesi gerekmekteydi.

Tüm Alman tankları gibi Tiger II'nin de benzinli bir motoru vardı. Tank, Panther ve Tiger I tanklarında da kullanılan güç veren 700 PS (690 hp, 515 kW) gücündeki V-12 Maybach HL 230 P30 motorunu kullanmaktaydı. Tiger II, II. Dünya Savaşı'nın diğer birçok ağır tankı gibi yetersiz bir güce sahipti ve çok fazla yakıt tüketmekteydi. Şanzıman, sekiz ileri ve dört geri vitesli Maybach OLVAR EG 40 12 16 Model B idi. Şanzıman gücünü hassas ve bozulmaya yatkın çift yarıçaplı bir direksiyon sistemi tasarımı olan Henschel L 801 ile paletlere aktarmaktaydı. Burulma çubuğu tipindeki süspansiyon, gövdeyi her iki tarafta dokuz aks üzerinde taşımaktaydı. Üst üste binen ancak birbiri arasına girmeyen 80 cm çapında çelik ve araları kauçuk yastıklı yol tekerleri aracın ağırlığını paletlere aktarmaktaydı.

Tiger I gibi, her tank için iki takım palet üretilmekteydi: normal "savaş paletleri" ve demiryolu hareketi sırasında kullanılan daha dar "nakliye paletleri". Nakliye paletleri, tankın toplam genişliğini azaltmakta ve tankın sert zeminde kısa mesafelerde sürülmesi için kullanılabilmekteydi. Mürettebatın tank nakliye aracından iner inmez savaş paletine geçmesi beklenmekteydi. Savaş paletlerinde zemin basıncı 0,76 kg/cm2 (10,8 psi) seviyesindeydi.

 Türevler

 Komuta modeli Panzerbefehlswagen Tiger Ausf B olarak adlandırılan Tiger II'nin komuta modelinin, Sd.Kfz. 267 ve Sd.Kfz. 268 adlı iki versiyonu vardı. Komuta modelleri, ekstra teçhizata yer sağlamak için 63 adet 8,8 cm mühimmat taşımaktaydı ve motor bölmesinde ek zırhları vardı. Sd.Kfz. 267, FuG 8 ve FuG 5 telsiz setlerini kullanmaktaydı. Dışındaki değişiklikler arasında taret tavanına monte edilmiş 2 metre uzunlukta çubuk anten ile yalıtımlı 105 mm Antennenfuß Nr. 1 tabana monte edilmiş ve büyük bir zırhlı silindir tarafından korunan Sternantenne D ("Yıldız anten D") yer almaktaydı. Bu ekipman, ilk olarak derin su geçişi ekipmanı için kullanılan bir pozisyonda, arka güverte kaplamasına yerleştirilmişti. Sd.Kfz. 268, taret tavanına monte edilmiş iki metrelik bir çubuk anten ve arka güverteye monte edilmiş 1,4 metrelik bir çubuk anten ile FuG 7 ve FuG 5 telsizlerini kullanmaktaydı.

 Jagdtiger

Tiger II şasi tasarımı aynı zamanda Jagdtiger taretsiz (kazamat) Jagdpanzer tanksavar aracında da kullanıldı. Uzatılmış bir Tiger II şasisi ile inşa edilen ve aynı süspansiyonu paylaşan Jagdpanzer ağır tank avcısı Jagdtiger (Sd.Kfz. 186), şasinin ön kısmına monte edilmiş 250 mm kalınlıkta zırhla kaplı üst yapıda 12,8 cm PaK44 L/55 top taşımaktaydı. 1943 başlarında planlanan aracın tahta maketi 20 Ekim 1943'te, ilk prototipi ise Nisan 1944'te tamamlandı. Araçtan 150 adet sipariş edildi, ancak savaşın sonuna dek 70 ile 88 adet arası üretildi.

 Geschützwagen Tiger

Geschützwagen Tiger, Tiger II şasisi temelli bir ağır kundağı motorlu toptu. Önerilen farklı silahlarla donatılmış modelleri Grille 17/21/30/42 olarak da adlandırılmıştır. Haziran 1942'de planlandı ve prototipler Ocak 1943'te sipariş edildi. Ağır topların üretim sıkıntıları sebebiyle araçta Ocak 1945'te kuyruk stabilize mermiler kullanan büyük kalibreli, uzun menzilli yivsiz havanların kullanılmasına karar verildi. Projede Krupp ve Škoda tasarımları yarıştı. Škoda tarafından 30,5 cm GrW havan kullanan ilk prototip Nisan 1945'te, savaşın son ayında test edildi. Araç, savaşın sonunda Müttefikler tarafından ele geçirildi.

 Önerilen geliştirmeler
Maybach HL230'u yakıt enjeksiyonlu bir motora dönüştürmeye çalışan HL234 versiyonu, aracın gücünü yaklaşık 800 ile 900 PS'ye (hp) çıkaracaktı. Entwicklungskommission Panzer oybirliğiyle HL234'ün derhal motor tasarımı ve tedarik programına dahil edilmesine karar verdi. AK-7-200 modeli, Maybach Olvar-B direksiyon sistemine alternatif olarak incelendi, ancak Waffenamt araştırma ve geliştirme departmanı Wa Prüf 6, yeni tasarımın daha zayıf sürüş özellikleri sunduğunu buldu ve Maybach Olvar-B sistemi kullanılmaya devam edildi. Simmering-Graz-Pauker Sla.16 motorunu kullanan bir program da vardı, ancak savaş esnasında sınırlı hammadde ve malzeme olması bu programın iptal edilmesine neden oldu. Krupp, tanka yeni geliştirilen 10,5 cm KwK L/68 topunun takılmasını önerdi. Wa Prüf 6 bunu desteklemedi, çünkü Heer topun kendisini kabul etmemişti. Önerilen diğer iyileştirmeler arasında stabilize edilmiş nişangahlar, stabilize edilmiş bir ana top, otomatik mühimmat besleme sistemi, Carl Zeiss AG stereoskopik telemetre, ısıtmalı mürettebat bölmesi, ilave 12 mermi kapasitesi ve zehirli gazlara karşı koruma sağlamak için bir aşırı basınç ve hava filtrasyon sistemi vardı. Bunların hiçbiri teklif aşamasının ötesine geçmedi veya savaş bitmeden üretime girmedi.

 Üretim

Tiger II savaşın sonlarında geliştirildi ve üretilen 1.347 adet Tiger I'e nispeten az sayıda üretildi. Henschel tarafından tamamlanan ilk Tiger II, üretim hattından Ekim 1943'te çıktı ve Kasım 1943'te Heereswaffenamt müfettişleri tarafından kontrol edilerek hizmete girdi. Başlangıçta üretim hedeflerine ulaşılamaması, üretim başlangıcı sorunları olarak nitelendi. Ekim 1943-Mayıs 1944 arasında hedeflenen 191 aracın sadece 38'i üretilebildi. 1944 ilkbaharında iki tank taburunu donatmak için gereken 100 Tiger II hâlâ hazır değildi.

Toplam 1.500 Tiger II siparişi verilse de, Müttefik bombardımanı nedeniyle üretim kesintiye uğradı. Diğerlerinin yanı sıra 22, 27, 28 Eylül ile 2 ve 7 Ekim 1944 arasındaki beş baskında Henschel fabrikasını hedef alan 2.906 ton patlayıcı ve 1.792 ton yangın bombası fabrika alanının %95'ini yok etti. Bunun, üretilen yaklaşık 657 adet Tiger II'nin kaybına neden olduğu tahmin edilmektedir (bu dönem için 940 tank planlanmış, 283 tank üretilmişti). Savaş boyunca 1943'te bir, 1944'te 379 ve 1945'te 112 adet olmak üzere toplam 492 adet Tiger II üretildi. Tam hızda üretim 1944 ortasından savaşın sonuna kadar sürdü. Henschel fabrikası 4 Nisan 1945'te Amerikan askerleri tarafından ele geçirilene dek düşük kapasitede de olsa üretime devam etti. Üretilen her Tiger II için 300.000 adam/saat gerekiyordu ve araç başına 800.000 Reichsmark maliyetiyle o dönemde üretilen en pahalı Alman tankıydı.

Tankların üretiminde iki ayrı fabrika görev alıyordu: şasiler sadece Henschel & Sohn, Kassel'de üretiliyor, son montaj ise Wegmann Waggonfabrik AG'de gerçekleştiriliyordu. Bir adet Tiger II'nin bu iki fabrikada tamamlanması için gereken süre 14 gündü. Henschel & Sohn, Kassel fabrikasında 8.000 işçi 12 saatlik iki vardiyayla çalışıyordu, gece vardiyası, gündüz vardiyasının %50'si kadar üretim yapmaktaydı. 18 ile 22 arası tank şasisi daima üretim hattında, 10 şasi ise daima son montaj hattında almaktaydı. Wegmann Waggonfabrik AG, Kassel fabrikası ise Tiger II'nin son montajının yapıldığı tek fabrikaydı. 1.200 işçinin çalıştığı fabrika, 10 (ay sonlarında 11) saatlik iki vardiyada taret halkalarını tamamlıyor; Krupp, DHHV ve Škoda'nın parçalarını üretimi taretleri ve kendi ürettiği taret mekanizmalarını monte ediyordu. Eğitimli personel taret montajını 7 günde tamamlayabiliyorken savaşın sonuna doğru fabrikada zorla çalıştırılan yabancılar montajı 10 ila 12 günde tamamlıyordu.

 Operasyonel geçmiş
Tiger II, Mart 1945'te Feldherrnhalle tümenine verilen beş tank dışında sadece Alman Ordusu ve Waffen-SS'in ağır tank taburlarında görev yaptı. Araçlar eğitim birliklerine Şubat-Mayıs 1944'te verildi. Cephedeki birliklere teslimatlar Haziran 1944'te başladı. İlk olarak 11 Temmuz 1944'te Müttefiklerin Normandiya Çıkarması sırasında 503. Ağır Panzer Taburu tarafından savaşta kullanıldı. Doğu Cephesi'nde Tiger II ile donatılan ilk birlik, 1 Eylül 1944'te envanterinde 25 Tiger II bulunan 501. Ağır Panzer Taburu oldu.

Tiger II, II. Dünya Savaşı'nda operasyonel olarak kullanılan en ağır tanktı. Doğu ve Batı cephelerinde karşısında yer alan Müttefik tanklarını kolaylıkla yok edebilmesine rağmen az sayıda üretilmesi sebebiyle savaşın sonucuna etkide bulunmamıştı.

 Organizasyon
[[Dosya:Bundesarchiv_Bild_146-1975-102-14A,_Panzer_VI_(Tiger_II,_Königstiger).jpg|küçükresim| [[503. Ağır Panzer Taburu|Schwere Heeres Panzer Abteilung 503 (s.H.Pz.Abt. 503) 'Feldherrnhalle'nin]] daha dar "nakliye paletleri" ile donatılmış Tiger II tankları, birliğin Macaristan'a gitmesinden önce, Almanya Sennelager'daki zırh antrenman sahasında Nazi Alman savaş zamanı propaganda haber bülteni için poz veriyorken.]]
Araştırma, eğitim ve Panzer-Lehr'e beş tanklı bir bölüm dışında, Tiger II sadece Alman Ordusu (Heer) ve Waffen-SSin ağır tank taburlarına (schwere Panzer-Abteilungen) verildi.
Standart bir tabur (Abteilung) 45 tanktan oluşuyordu:

Tiger II'yi kullanan birimler şöyleydi:

 Heer: (s. H.Pz.Abt) 501, 502, 503, 504, 505, 506, 507, 508, 509, 510, 511
 SS: (s. SS. Pz.Abt) 501, 502, 503

 Dayanıklılık ve hareket kabiliyeti

İlk üretilen Tiger II'ler keçe ve contalarındaki sızıntılar ve daha hafif bir araç için tasarlanmış tahrik sistemine binen aşırı yük sebebiyle çok dayanıklı araçlar değillerdi. İlk başlarda çift dönüş yarıçaplı direksiyon sistemi arızaya özellikle yatkındı. Mürettebatın eğitim eksikliği bu sorunu daha da arttırıyordu; başlangıçta diğer tanklarda sadece sınırlı bir eğitim verilen sürücüler genellikle doğrudan cepheye giden operasyonel birimlere gönderilmekteydi.

501. Ağır Panzer Taburu, Doğu Cephesi'ne vardığında 45 tankından sadece sekizi operasyonel durumdaydı; tanklardaki problemler çoğunlukla aktarma organları arızalarından kaynaklanıyordu. Panzer Lehr Tümeni'ne teslim edilen ilk beş Tiger II, savaşta kullanılmadan önce arızalandı ve düşman eline düşmesini önlemek için mürettebatları tarafından imha edildi.

Modifiye edilmiş keçeler, contalar ve aktarma organı bileşenlerinin kullanıma girmesi, daha iyi sürücü eğitimi ve yeterli bakım tankın mekanik güvenilirliğini geliştirdi. 15 Mart 1945 tarihli istatistikler, Tiger II için %59 dayanıklılık oranı belirtmekteydi. Tankın dayanıklılık oranı Panzer IV'ün %62'lik oranına neredeyse eşit ve aynı dönemde faaliyet gösteren Panther'in %48'lik oranından daha iyiydi.

İlk dayanıklılık sorunlarına rağmen Tiger II böyle ağır bir araç için oldukça çevikti. Dönemin Alman kayıtları ve test sonuçları, aracın taktik mobilitesinin çoğu Alman veya Müttefik tankına eşit veya daha iyi olduğunu göstermektedir.

 Muharebe tarihi

Tiger II'nin ilk muharebe kullanımı 503. Ağır Panzer Taburu'nun 1. Bölüğü tarafından, 18 Temmuz 1944'te Overlord Harekatı sırasında Troarn ve Demouville arasındaki Atlantik Harekâtı'na karşı gerçekleştirildi. İki tank çatışmada kaybedildi, bölük komutanının tankı Goodwood Harekâtı sırasında oluşan bir bomba kraterine düştükten sonra kurtarılamaz bir şekilde mahsur kaldı.

Doğu Cephesi'nde, ilk olarak 12 Ağustos 1944'te 501. Ağır Panzer Taburu (s.H.Pz.Abt. 501) Lvov-Sandomierz Taarruzu'na direnmekte kullanıldı. Birlik Baranów Sandomierski yakınlarındaki Vistül Nehri üzerindeki Sovyet köprü başına saldırdı. Oględów yolunda üç Tiger II, birkaç T-34-85 tarafından pusuda imha edildi. Bu tanklar mürettebatın ölümüne neden olan mühimmat patlamalarına maruz kaldığı için ana top mermilerinin taretin içinde saklanması yasaklandı; bu yasak tankın mühimmat kapasitesini 68'e düşürdü. 501'in 14 kadar Tiger II'si, 11-14 Ağustos arasında Sovyet T-34-85 ve IS-2 tankları ile ISU-122 tank avcıları tarafından uygunsuz kumlu arazide pusuya düşürülerek imha edildi veya ele geçirildi. Üç operasyonel Tiger II'nin ele geçirilmesi Sovyetlerin Kubinka'da test yapmalarına ve aracın güçlü ve zayıf yönlerini değerlendirmelerine olanak verdi.

15 Ekim 1944 günü, 503. Ağır Panzer Taburu'nun Tiger II'leri Panzerfaust Harekâtı sırasında çok önemli bir rol oynamıştır. Tanklar, Otto Skorzeny'nin askerlerinin Macar başkenti Budapeşte'yi almasında ve ülkenin savaşın sonuna dek Mihver Devletleri saflarında tutulmasında önemli rol oynadı. 503 daha sonra Debrecen Muharebesi'ne katıldı. 503, Macar harekât bölgesinde 166 gün kaldı, bu süre zarfında en az 121 Sovyet tankı, 244 tanksavar topu ve kundağı motorlu top, beş uçak ve bir treni yok etti. Tabur bu esnada 25 Tiger II kaybetti; on tanesi Sovyet birlikleri tarafından vurularak yandı, ikisi fabrika revizyonu için Viyana'ya geri gönderildi, on üç tanesi mürettebatları tarafından genellikle düşman eline düşmelerini önlemek için çeşitli nedenlerle havaya uçuruldu. İmha ettiği 162 düşman zırhlı savaş aracı ile tüm zamanların en başarılı tank ası Kurt Knispel, 503'te görev yaptı ve 29 Nisan 1945'te Tiger II'de girdiği bir çatışmada öldü.

Önemli sayıda Tiger II, Aralık 1944'teki Ardenler Taarruzu sırasında (Bulge Muharebesi olarak da bilinir) dört ağır panzer taburuna dağıtılmış şekilde yer aldı. Toplam üretimin yaklaşık üçte biri olan en az 150 Tiger II bu muharebede yer aldı ve çoğu saldırı sırasında kaybedildi.

Tiger II'ler Sovyetlerin Ocak 1945'teki Vistül-Oder ve Doğu Prusya taarruzlarında; Almanların Mart 1945'te Macaristan'daki Balaton Gölü Harekâtı'nda, Nisan 1945'teki Seelow Tepeleri Muharebesi'nde ve savaşın sonunda Berlin Muharebesi'nde görev yaptı. 12 Ocak 1945'te, 524'üncü Ağır Panzer Taburu'ndan bir Tiger II grubu, hem Alman hem de Sovyet formasyonlarının ağır kayıplar yaşadığı Lisow köyü yakınlarında IS-2 tanklarıyla kısa mesafeden bir çatışmada yer aldı. 21 Mart 1945'te Veszprém'de Öskü - Hajmasker yolunda SS 101'e bağlı bir Tiger II, iki Panther desteğiyle 17 düşman tankını savaş dışı bıraktı. 23 Mart 1945'te 2./schwere SS-Panzer-Abteilung 502 tarafından gün doğumunda Sachsendorf'a yapılan bir taarruzda yirmiden fazla Sovyet tankı imha edildi. 16 Nisan 1945'te 1./schwere SS-Panzer-Abteilung 502, altı operasyonel tankı ile Oder Nehri yönünde Oder-Neisse Taarruzu'na katılan on bir Sovyet tankını imha etti. 22 Nisan'da Steinhöfel dışında pozisyon alan 502, 11 Sovyet tankını daha imha etti; ancak cephanesi ve yakıtı tükenen birçok tank terk edildi. 23 Nisan'da Demnitz-Steinhöfel yakınındaki çatışmalarda 15 düşman tankı imha edildi.

103. SS Ağır Panzer Taburu (s.SS Pz.Abt. 503) Ocak-Nisan 1945 döneminde Doğu Cephesi'nde (çoğu mekanik arızalar veya yakıt yetersizliğinden sonra kendi mürettebatı tarafından terk edilmiş ve imha edilmiş) 45 Tiger II'nin kaybına karşılık yaklaşık 500 düşman aracını yok etti.

 Silah ve zırh performansı

Kalın zırhı ve güçlü uzun menzilli topu, Tiger II'ye ön cepheden çatışmalarda tüm Müttefik ve Sovyet tanklarına karşı önemli bir avantaj sağladı. Bu özellikle Batı Cephesi'nde geçerliydi; D-Day'den sonra Avrupa'ya dağılmış birkaç M4A3E2 Sherman "Jumbo" ve 1945'te getirilen birkaç M26 Pershing dışında ne İngiliz ne de Amerikan kuvvetleri Tiger II ile doğrudan çatışmaya girebilecek ağır tanklara sahip değildi. Bir Wa Prüf 1 raporu, Tiger II'nin ön zırhının Müttefiklerin en ağır zırh delici tank topu 122 mm D-25T'ye karşı dayanıklı olduğunu ortaya koydu. Öte yandan, Şubat 1945'te yayınlanan bir R.A.C. 3.d belgesi, Zırh delici sabot mermi kullanan İngiliz QF 17 libre 76,2 mm topun teorik olarak Tiger II'nin taretini ve burnunu (alt ön gövde) 1.000 ile 1.200 metre mesafeden delebileceğini değerlendirmekteydi; ancak bu raporda mermi çarpma açısı yer almamış, muhtemelen 90 derecelik ideal açı kullanılmıştır. Bazı kaynaklar Tiger II'nin ön zırhının savaşta delindiğine dair hiçbir kanıt olmadığını iddia etmektedir.

Kalın ön zırhının bir sonucu olarak, Müttefik tankları Tiger II'yle karşılaştıklarında çoğunlukla daha ince yan ve arka zırha yönelik atışlar denemek için kanatlardan saldırmaya çalıştılar. Bu durum, çoğu çatışmada Tiger II'ye taktiksel bir avantaj sağladı. Ayrıca Tiger II'nin ana topu 2,5 kilometreyi aşan menzili ile tüm Müttefik tank silahlarının etkili menzilinin çok ötesinden Müttefik tanklarını imha edebiliyordu.

 Sovyet savaş zamanı testi
Ağustos 1944'te Sandomierz yakınlarındaki Sovyetler tarafından iki Tiger Ausf B tankı ele geçirildi ve kısa süre sonra Kubinka'daki test alanına götürüldü. Nakliye esnasında iki tank çeşitli mekanik arızalar yaşadı; tankın soğutma sistemi aşırı sıcak havalarda yetersizdi, motorun aşırı ısınması ve bunun sonucunda dişli kutusunun arızalanmasına neden oluyordu. Tanklardan birinin sağ süspansiyonunun tamamen değiştirilmesi gerekiyordu ve tam olarak operasyonel hale getirilemedi. Tank her 10 – 15 kilometrede bir tekrar bozuldu. Test sonuçlarına göre 8,8 cm KwK 43, 122 mm D-25T ile benzer zırh delme ve isabet oranına sahipti. Tiger II'nin topu, başka bir Tiger II'nin taret zırhını 400 m mesafeden delebiliyordu. Bir aracın zırhı, 100 ile 152 mm arasında kalibrede mermiler ateşlenerek test edildi. Zırh plakalarının kaynaklanması, dikkatli işçiliğe rağmen benzer tasarımlardan daha kötüydü. Sonuç olarak mermiler zırha nüfuz etmediğinde bile, zırh plakalarının iç kısmında genellikle şanzımana zarar veren ve tankı çalışmaz hale getiren büyük miktarda parçalanma gerçekleşiyordu. Daha ileri testler, zırh plakasının kendisinin Tiger I ve Panther gibi önceki Alman tanklarına kıyasla kalite eksikliklerini gösterdiğini gösterdi. Laboratuvar testleri, zırh plakalarında kullanılan çelik alaşımın molibden içermediğini (Alman endüstrisinin tedarik sorunları sebebiyle molibden yerine vanadyum kullanılmıştı) ve bunun düşük sünekliğe neden olduğunu gösterdi.

Genişletilmiş atış testi, 100 mm BS-3 ve 122 mm A-19 topları tarafından ateşlenen zırh delici mermilerin Tiger Ausf B taretini 1.000-1.500 metre mesafeden deldiğini ve bu da Tiger Ausf B'nin tareti için 0,86 kalite faktörü olduğunu gösterdi. Bununla birlikte, Tiger B taret cephesine karşı ateşleme testi, top ve top kalkanının çıkarılmasından sonra gerçekleştirildi ve zırhın görme yarıkları ve top yeri gibi açıklıklara yakın delinmelere neden oldu. Sağ top açıklığında delinmeler, önceki 100 mm mermi atışları veya zırh hasarı sebebiyle gerçekleşti 100 mm BS-3 ve 122 mm A-19 ayrıca 3-4 atıştan sonra 500-600 metre mesafelerde ön gövdenin kaynak bağlantılarını da delmekteydi.

 Günümüze ulaşan araçlar

Günümüzde Tiger II'nin tek çalışan örneği, Saumur, Fransa'daki Musée des Blindés'te sergilenmektedir. 101. SS Ağır Panzer Taburu'nun 1. Bölük'üne ait bu tank, "üretim taretine" sahiptir ve halka açıktır. 23 Ağustos 1944'te motorunda yaşanan sorun nedeniyle Mantes-la-Jolie yakınlarındaki Brueil-en-Vexin'de mürettebatı tarafından terk edildiği düşünülmektedir. Eylül 1944'te Fransız Ordusu tarafından kurtarıldı ve 1975'te müzeye gönderilmeden önce Satory'deki bir fabrikada saklandı. 123 numaralı tareti taşıdığına inanılan tanka müzenin kurucusu Albay Michel Aubry, savaşın sonunda komuta ettiği M4 Sherman tankını tahrip eden Tiger II'nin onuruna 233 taret numarası koymuştur. Ele geçirilen diğer Alman araçlarının aksine bu Tiger II Fransız Ordusu tarafından hiç kullanılmamıştır.

Günümüze ulaşan diğer tanklardan bazıları aşağıda verilmiştir:

 Bovington Tank Müzesi, Dorset, İngiltere. Erken üretim taretli Tiger II sergilenmektedir. Bu araç, yapılan ikinci yumuşak çelik prototipti ve aktif hizmet görmedi. Bu Tiger II'nin motoru, Tiger I'in tek çalışan örneği Tiger 131'in restorasyonunda kullanılmak üzere sökülmüştür. Müzede yer alan üretim taretli Tiger II, Tiger sergisi için Shrivenham, İngiltere'deki Savunma Akademisinden ödünç alınmıştır.
 Birleşik Krallık Savunma Akademisi, Shrivenham, İngiltere. Tiger II (üretim tareti). s.SS Pz.Abt. 501, gövde numarası 280093, taret numarası 104 olan bu araç kapsamlı Zimmerit kaplamaya sahiptir. Beauvais yakınlarında 23. Hussars, 11. Zırhlı Tümen Başçavuşu Roberts tarafından bir M4 Sherman tankı ile vurulduğu iddia edilmiştir, ancak tank paletler ve son dişlisindeki hasar sebebiyle mürettebatı tarafından devre dışı bırakılmış ve terk edilmişti. Bu aracın son çatışmasının ardından tareti 90° döndürülmüş şekilde bir pancar tarlasında gösteren bir fotoğraf bulunmaktadır. Bu tank şu anda Dorset, İngiltere'deki Bovington Tank Müzesi'nde sergilenmektedir.
 Wheatcroft Koleksiyonu, Leicestershire, İngiltere. Özel bir koleksiyoncu olan Kevin Wheatcroft, tam bir Tiger II'nin restorasyonuna/yeniden inşasına başlamaktadır. Proje kapsamındaki tankın, birçok Tiger II'den parçaları içermesi ve birçok parçasının da yeniden üretilmesi planlanmaktadır. Wheatcroft, bir rekonstrüksiyon için gerekli orijinal parçaların %70-80'ine sahip olduğunu ve kalan parçaların sürekli olarak tedarik edildiğini belirtti. Bilinen ve gösterilen parçalar arasında komple bir ön üst zırh plakası, 8,8 cm KwK 43 ana top, motor güvertesi plakaları, gövdenin arka yanının yaklaşık 1/3'ü, bir dizi palet, sol yan gövdenin iki parça halinde 2/3'ü bulunmaktadır. Projenin amacı yürür şekilde tam bir Tiger II restore etmektir.
 Mantes-la-Jolie, Fransa. Aşağı yukarı eksiksiz fakat ağır hasarlı bir olan Tiger II (üretim tareti) bölgesel yol 913'ün altında gömülü bulundu. Taretin bazı kısımları 2001 yılında sınırlı bir keşif kazısında çıkartılmıştır. Mali nedenlerden ötürü kazı durdurulmuştur. Bir Vexin savaş anıtı için bu Tiger II'yi tamamen kazma ve restore etme planları vardır.
 Kubinka Tank Müzesi, Rusya. Oględów'da Kızıl Ordu tarafından ele geçirilen 002 (502) taret numaralı Tiger II (üretim tareti). Müze halka açıktır.
 Aralık 44 Müzesi, La Gleize, Belçika. Kozmetik olarak restore edilmiş, Ekim 1944'te inşa edilmiş, gövde numarası 280273, taret numarası 213 olan ve s.SS Pz.Abt 501'e ait Tiger II (üretim tareti), tamamen Ardenler Taarruzu'na adanmış Aralık 44 Müzesi koleksiyonunun girişinde sergilenmektedir. Bu tank, 24 Aralık 1944'te Kampfgruppe Peiper'ın ilerlemesinin durdurulduğu La Gleize'de terk edildi. SS-Obersturmfuhrer Wilhelm "Helmut" Dollinger komutasındaki Tiger 213 Le Gleize'de çatışmalar sırasında birçok isabet almış, namlu freni vurulmuş ve çatışma dışı bırakılmıştır. O günden beri La Gleize'de yer almaktadır. Top namlusunun yaklaşık 1/3'lük ön kısmı bir Panther namlusu ve namlu freni ile restore edilmiştir. Ayrıca çamurlukları restore edilmiştir. Aracın dış ve iç ekipmanları bulunmamaktadır, burulma çubuklarının çoğu kırılmıştır, ancak yine de vites kutusu ve motoru yerinde bulunmaktadır.
 Alman Tank Müzesi, Munster, Almanya. Tiger II (üretim tareti) iç mekanda halka açık olarak sergilenmektedir. Gövde numarası 280101. 121 numaralı taret. SS. Pz.Abt 501. Schwere SS-Panzer-Abteilung 501'e ait olan ve SS-Oberscharfiihrer Zahner komutasındaki tank Hauts-de-France'ın La Capelle komünü yakınında bir yolda yakıtının bitmesi sebebiyle mürettebatı tarafından patlatılmış ve terk edilmiş, Amerikan askerleri tarafından yolun kenarına devrilmiştir.
 Ulusal Zırh ve Süvari Mirası Müzesi, Restorasyon Atölyesi, Fort Benning, Amerika Birleşik Devletleri. Tiger II (üretim tareti). Eylül 1944'te inşa edilmiş, gövde numarası 280243, taret numarası 332 olan tank s.SS Pz.Abt. 501e aittir. Trois-Ponts yakınlarında terk edilmesinin ardından 24 Aralık 1944'te Amerika Birleşik Devletleri Ordusu tarafından ele geçirildi. Sol taraf 1940'ların sonlarında Aberdeen Proving Ground'da eğitim için kesilerek açıldı. Fort Knox'taki Patton Süvari ve Zırh Müzesi'nde sergilenmesinin sonrasında Base Realignment and Closure tarafından Fort Benning'e transfer edildi.
 Full İsviçre Askerî Müzesi, İsviçre. Bu Tiger II (üretim tareti) daha önce Thun Tank Müzesi'nde sergilenmiş, Eylül 2006'da geçici olarak bu müzeye verilmiştir. Uzun vadeli bir projede tamamen çalışır duruma getirilecektir. Bu tank savaştan sonra Fransa tarafından İsviçre'ye verildi. Gövde numarası 280215 olan tank s.H.Pz.Abt 506''ya aittir.

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı'ndaki zırhlı araçlar listesi

Karşılaştırılabilir rol, performans ve dönem tankları

 İngiliz Centurion ana muharebe tankı - II. Dünya Savaşı ortasında geliştirildi, 1946'da hizmete girdi
 İngiliz Black Prince ağır tankı - Mayıs 1945'te altı prototip üretildi; hizmete girmedi
 Sovyet IS-2 model 1944 ağır saldırı tankı - 1944'te hizmete girdi
 Sovyet IS-3 ağır tankı - 1945'te hizmete girdi
 Amerikan T32 ağır tankı - prototip; hizmete girmedi
 Amerikan T26E4 "Super Pershing" ağır tankı - M26 Pershing'in ek zırh ve geliştirilmiş T13E1 L/73 90mm topu içeren versiyonu; Batı Avrupa'da 1945'te savaştı
 Amerikan T29 ağır tankı - prototip; hizmete girmedi
 Fransız ARL 44 - 1940'ların sonu ve 1950'lerin başında az sayıda üretildi ve hizmet gördü
 Fransız AMX 50 - 1940'ların sonu ve 1950'lerin başında birçok prototipi üretildi

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Pz.Kpfw hakkında bilgi.  Tiger Ausf. B "Tiger II"  Panzerworld'de
 Armorsite'da Tiger II
 Pantiger, Yeniden Tasarlanmış Bir Tiger  (ABD istihbarat raporu, 1944)
 Tank Chats #47 King Tiger | The Tank Museum  (Tiger II incelemesi)

II. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın tankları
İkinci Dünya Savaşı ağır tanklar

Tiger II


Voleybol, file ile ikiye bölünmüş bir oyun alanı üzerinde altı kişilik iki takım ile oynanan, voleybol topuna eller ve kollarla vurarak file üzerinden karşı tarafın oyun alanına gönderme ve yere değmesini sağlama esasına dayalı bir takım sporudur.

Oyun, tam orta çizgisi üzerinden bir file ile ayrılmış olan bir sahada oynanır. Oyun esnasında her takımın oyuncuları sahanın kendine ait olan yarısında bulunur ve asla rakip alana geçmezler. Oyunun amacı, voleybol topunu en fazla üç pas yaparak rakip takımın sahasına göndererek yere çarpmasını sağlamak ve rakip takımın aynı amaca ulaşmasını önlemektir. Topa yalnızca eller ve kollarla değil, bütün vücutla dokunulabilir. Oyuncular topu sabit olarak ellerinde tutamazlar ve topa üst üste iki kez vuramazlar. Oyuncuların saha içinde durdukları yerler hemen hemen sabittir: Üç oyuncu fileye yakın durarak atak yapar, diğer üç oyuncu ise atak oyuncularının arkasında durarak savunma yapar.

Bir yarı sahanın arka çizgisinin sağ tarafında ayrılan üçte birlik bölüme "Servis Alanı" adı verilir. Oyun, servis atışı ile başlar. Servis atışı, topu servis alanından atarak bir seferde rakip tarafa gönderme hedefiyle yapılan atıştır. Bu atış, topa el içi, kol ya da yumrukla vurularak yapılabilir. Karşı takım, servisle gelen topu karşılayarak, en fazla üç vuruşla tekrar diğer yarı sahaya göndermeye çalışır. Oyun; topun oyun alanına değmesi, harice gitmesi veya bir takımın faul yapmasına kadar devam eder. Bu üç durumdan biri olduğunda, yeniden servis atışı yapılır.

Topa üç kereden fazla dokunmak, rakip sahaya basmak, fileyi tutmak, fileye temas etmek, topa kuraldışı bir müdahalede bulunmak ya da topu tutmak faul olarak kabul edilir ve faullerde top karşı takıma geçer.

Takımlardan biri, topu diğer takımın yarı sahasına veya rakip çizgisine değdirmeyi başardığında 1 puan kazanır. Eğer atılan top, rakip takımın yarı sahasının dışına değerse, rakip takım 1 puan kazanır.

Bir voleybol maçı toplam beş setten oluşur. İlk dört sette hedef, en az iki fark ile 25 puana ulaşmaktır, son sette ise hedef yine en az iki farkla 15 puana ulaşmaktır. Bir takım üst üste 3 set kazanırsa, maç sona erer.

Tarihi
ABDnin Massachusetts eyaletinde, Genç Erkekler Hristiyan Birliği (YMCA) adındaki spor kulübünde çalışan beden eğitimi öğretmeni William G. Morgan tarafından 9 Şubat 1895'te tasarlandı. Bir kapalı alan sporu olarak 1895'te oynanmaya başlandı. Morgan, bu oyunu "mintonette" olarak adlandırmıştı; daha sonraları topa yere değmeden vurma ilkesinden (vole) yola çıkılarak "voleybol" adı önerildi ve oyun bu adla tanındı. İlk kez Morgan tarafından kaleme alınan voleybol kuralları, YMCA ile Üniversiteler Ulusal Spor Birliği'nin (NCAA) ortak çalışması sonunda 1916'da yeniden düzenlendi. ABD'de kısa sürede tutulan voleybol, I. Dünya Savaşı sırasında ABD askerleri aracılığıyla Avrupa'ya da geçti. Sporun, çeşitli ülkelerde uzun bir dönem bağımsız bir çizgide gelişmesinden sonra, 1947'de Paris'te Uluslararası Voleybol Federasyonu (FIVB) kuruldu. İlk Dünya Şampiyonası 1949 yılında erkekler, 1952'de kadınlar tarafından oynanmıştır. Günümüzde, merkezi İsviçre'nin Lozan kentinde bulunan FIVB'ye 169'tan fazla ülke üyedir.

Tokyo'da oynanan  1964 Yaz Olimpiyatlarından bu yana bu yana voleybol bir olimpiyat oyunudur.  Atlanta'da oynanan 1996 Yaz Olimpiyatları'ndan bu yana ise plaj voleybolu, bir olimpiyat oyunu olmuştur. Oyunun oturarak oynanan bir başka versiyonu da, Paralimpik Oyunlarına dahildir. Erkekler Oturarak Voleybol ilk kez 1980 Paralimpik Oyunları'nda oynanmışken, Kadınlar için olan versiyonu 2004 yılında Paralimpik Oyunlara dahil olmuştur.

Oyuncular ve yerleri

Pasör
Smaçörlere pas kaldıran oyuncudur. Pasör oyun sistemine göre farklı bölgelerden "2" ve "3" arasındaki bölgeye gelerek oynar. Oyunu asıl yönlendiren oyuncudur. Pasörün kötü pas atması halinde smaçöre daha çok görev düşer ve hücumdaki etki azalır. Pasör oyun süresince birçok farklı yerde yer alabilir.

Pasör Çaprazı
Pasör servise geçtiğinde öne gelen ve genellikle uzun pasla hücum eden oyuncu. "2" numara oyuncusu da denilebilir. Bu oyuncu 4-2 taktiğinde görev almaz.

Smaçör
"4" numarada oynayan ve genellikle uzun pasla hücum eden oyunculara denir. Sahada bu görevde oynayan iki oyuncu bulunur. Birisi servise geçtiğinde çaprazı öne geçer, bu sayede "4" numaradan sürekli olarak hücum yapılabilir.

Orta Oyuncu
3 numaradan oynayan ve kısa, kurşun paslarla hücum eden oyunculara denir. Bu görevde 2 oyuncu sahada yer alır. Birisi servise geçtiğinde çaprazı öne geçer, bu nedenle "3" numaralı bölge de sürekli hücum bölgesidir.

Libero
Takımın altıncı oyuncusudur. Farklı renkli (genellikle takım formasının tam zıt renginde) forma giyer, diğer oyunculardan farklı olarak oyuncu listesinde adının yanında bir "L" ibaresi bulunur ve bu ibare bu oyuncunun o maç sırasında başka bir görevde kullanılamayacağını gösterir. Takımın savunma oyuncusudur. Oyun sırasında servis atılmadan önce, takımının o sırada savunmada olan oyuncularından biriyle yer değiştirebilir. Bu yer değiştirme, sahanın arka alanından gerçekleştirilir. Arka alanda parmak pas ve manşet alabilirken, topu 3 metre içinde parmak pasla alamaz. Yerine geçtiği oyuncu "4" numaraya geldiğinde ya da başka bir oyuncuyla değişmesi gerekiyorsa oyundan çıkar. Her iki durumda da oyuna tekrar girebilmesi için bir sayı beklemelidir. Servis atamaz ve 3 metre içinden hücum yapamaz. Arka alandan hücum yapabilir, ancak zıplayamaz. 3 metre içinde hoplayabilir. Arkaya gelen topları parmakla alamaz. Farklı renkte forma giymesinin sebebi voleyboldaki estetik algı ile ilgilidir. Bazen karşı takımın formasını giyebilirler. 2021 yılında FIVB tarafından yapılan kural değişikliğinden önce liberoların takım kaptanı olmalarına izin verilmemekteydi.

Oyuncular
Oyuncunun malzemeleri forma, şort, çorap ve spor ayakkabısıdır. Oyuncuların formaları 1'den 18'e kadar değişiklik gösterebilir. Takım kaptanının formasında, göğüs numarasının altında bir şerit olmalıdır. Diğer oyunculardan farklı renkte olan (libero oyuncuları haricinde) ve/veya kurallara uygun numarası bulunmayan formaların giyilmesi yasaktır. Oyuncular riski kendisine ait olmak kaydıyla gözlük ve lens takabilirler.

Oyunda olmayan oyuncular oyun esnasında ısınma sahasında, molalarda ve teknik molalarda kendi oyun alanlarının arkasındaki serbest bölgede topsuz olarak, set aralarında serbest bölge içinde top kullanarak ısınabilirler.

Filenin önünde bulunan üç oyuncu ön hat oyuncusudur ve "4" (ön-sol), "3" (ön-orta), "2" (ön-sağ) numaralı alanlarda dururlar. Diğer üç oyuncu geri hat oyuncusudur ve "5" (geri-sol), "6" (geri-orta), "1" (geri-sağ) numaralı alanlarda dururlar.

Pas Çeşitleri

Uzun Pas
Genellikle "4" ve "2" numaralı oyunculara atılan yüksek pastır.,,

Kurşun Pas
"4" ve "2" numaralı oyuncuların hücumlarını hızlandırmak amacıyla atılan, file köşelerine doğru ve fileye paralel olarak atılan kısa ve hızlı pastır.

Kısa Pas
"3" numara oyuncularına atılan pastır, hızlı hücumu sağlar ve karşı takımı savunması yerine yerleşmeden yakalama amacı taşır. Yüksekliği ve zamanlamasına göre üç çeşidi vardır.

Erken kısa
"3" numara oyuncusu, top pasöre ulaşmadan önce hareketlenir ve top pasörle buluştuğunda havada olur.

Normal kısa
"3" numara oyuncusu, top pasöre giderken hareketlenir ve top pasörle buluştuğunda zıplar, topla en yüksek noktada buluşup topa vurur.

Geç kısa
"3" numara oyuncusu, topa düşmeye başladığı noktada vurur.

Taktikler

4–2
İki pasör, iki smaçör ve iki orta oyuncu ile sahaya çıkılan taktiktir. Pasörler arka alanda savunma oyuncusu olarak sayılırken öne geldiklerinde pas atmakla görevlidirler. Hücum görevinin sürekli olarak iki oyuncuda olması, bu taktiğin zayıf yönüdür.

5-1
Tek pasör, iki smaçör, iki orta oyuncu ve bir pasör çaprazıyla sahaya çıkılan taktiktir. Pasör arka alana geçtiğinde, öncelikli olarak bir savunma oyuncusudur. Top pasöre gelirse, pasör topu karşılar ve pası atmakla yükümlü olan oyuncu pasör çaprazı olur, aksi takdirde pasör 3 metre içine kaçarak pasını atar ve yeniden savunma pozisyonunu alır. Pasörün arkada olduğu pozisyon takımın üç oyuncusunun hücum edebildiği, dolayısıyla da güçlü oldukları pozisyondur.

Modern 4-2
İki pasör, iki smaçör, iki orta oyuncu ile oynanır. "4-2"den farkı, pasörlük görevinin arka alanda bulunan pasöre ait olmasıdır. Öne geçen pasör; pasör çaprazı gibi oynar ve takım sürekli olarak üçlü hücum yapabilir.

Voleybol sahası
Oyun alanı, 18x9 m2 ölçülerinde bir dikdörtgendir ve her yönde en az 3 m genişliğinde olan bir serbest bölge ile çevrilmiştir. Oyun sahasının üzerinde bulunan serbest oyun boşluğu, her türlü engelden arındırılmış olmalıdır. Serbest oyun boşluğu, oyun sahası yüzeyinden ölçüldüğünde en az 7 m yüksekliğinde olmalıdır. Sahayı çevreleyen çizgiler 5cm kalınlığındadır.

Sahanın yüzeyi düz, yatay ve yeknesak olmalıdır. Oyuncular için sakatlanmaya yol açacak herhangi bir tehlike teşkil etmemelidir. Pürüzlü ve kaygan yüzeylerde oynanması yasaktır. FIVB Dünya ve Resmi Müsabakalarında sadece tahta veya sentetik bir yüzeyin kullanılmasına izin verilir. Bu yüzey daha önce FIVB tarafından onaylanmış olmalıdır. Kapalı salonlarda oyun alanının yüzeyi açık renkte olmalıdır. FIVB Dünya ve Resmi Müsabakalarında çizgiler için beyaz, oyun alanı ve serbest bölge için farklı renkler kullanılmalıdır. Açık hava sahalarında drenaj amacıyla her metre için 5mm'lik eğime müsaade edilir. Saha çizgilerinin sert bir maddeden oluşturulması yasaktır.

Oyun alanının üzerindeki çizgiler
Bütün çizgiler 5cm genişliğindedir. Çizgiler, zeminin ve diğer çizgilerin renklerinden farklı ve açık renkte olmalıdır.

Sınır çizgileri
İki yan ve iki dip çizgi oyun alanını belirler. Yan ve dip çizgilerin her ikisi de oyun alanının boyutlarına dahil olarak çizilir.

Orta çizgi
Orta çizginin tam ortası oyun alanını 9x9 m2 boyutlarında iki eşit alana böler; bununla beraber orta çizgi kalınlığının, bütünüyle, her iki oyun alanının da sınırları içerisinde olduğu kabul edilir. Bu çizgi filenin altından iki yan çizgi arasında uzanır.

Hücum çizgisi
Her oyun alanında, arka kenarı, orta çizginin tam ortasından 3 m geride çizilmiş bir hücum çizgisi, ön bölgeyi belirler.

Bölgeler

Ön bölge
Her oyun alanında ön bölge orta çizginin tam ortası ve hücum çizgisinin arka kenarıyla sınırlıdır. Ön bölgenin yan çizgiler dışında serbest bölgenin sonuna kadar uzandığı varsayılır.

Servis bölgesi
Servis bölgesi, her dip çizginin gerisinde 9 m genişliğindeki sahadır. Bu bölgenin yan sınırları, dip çizgilerden 20cm geriye, yan çizgilerin uzantısı olarak çizilen 15cm uzunluğunda iki kısa çizgiyle belirlenir. Her iki kısa çizgi de servis bölgesinin genişliğine dahildir. Servis bölgesinin derinliği serbest bölgenin sonuna kadar devam eder.

Oyuncu değiştirme bölgesi
Oyuncu değiştirme bölgesi, her iki hücum çizgisinin yazı hakemi masasına kadar olan uzantısı ile sınırlıdır.

Libero değişim bölgesi
Libero değişim bölgesi, serbest bölgenin, takım sıraları tarafındaki bir bölümü olup, hücum çizgisi uzantısından dip çizgiye kadar olan alanla sınırlandırılmıştır.

Isınma sahası
FIVB Dünya ve Resmi Müsabakalarında ısınma sahaları yaklaşık 3x3 m2 boyutlarında, serbest bölgenin dışında ve oturma sıralarının bulunduğu taraftaki köşelerde yer alır.

Ceza sahası
Yaklaşık 1x1 m2 boyutlarında olan ve iki sandalye bulundurulan bir ceza sahası, her bir dip çizgi uzantısının dışında olacak şekilde, kontrol sahası içinde yer alır. Bu sahalar 5 cm genişliğinde kırmızı bir çizgiyle sınırlandırılabilirler.

File
File, düşey olarak orta çizginin üstünde yer alır ve erkekler için 2,43 m; kadınlar için 2,24 m yüksekliğindedir. File, 1 m genişliğinde, 9,50 ile 20 m uzunluğundadır ve 20 cm2lik karelerden oluşan siyah iplerden yapılmıştır. Anten, 1,80 m uzunluğunda ve 10 mm çapındadır. Antenlerin her birinin 80 santimetrelik üst kısımları filenin üzerinde devam eder. Antenler filenin bir parçası sayılır ve geçiş boşluğunun yan sınırlarını belirler.

Voleybol kuralları

Voleybol topu

Top, içinde lastik veya benzeri bir maddeden bir kesenin bulunduğu esnek deri ya da sentetik deriden yapılmış ve küresel şekildedir. Tek bir açık renk ya da renk kombinasyonu kullanılabilir. Uluslararası resmi müsabakalarda kullanılan topların sentetik deri maddesinin ya da renk kombinasyonlarının FIVB standartlarına uyması gereklidir. Çevresi 65–67cm ve ağırlığı 260-280 gr'dır. İç basıncı 0.30-0.325kg/cm²'dir. (294.3-318.82 mbar veya hPa)

Yasaklı malzemeler
Herhangi bir sakatlığa sebep olacak veya rakibe oranla avantaj sağlayacak her türlü eşya yasaktır. Oyuncular gözlük veya lens takabilir ancak sorumluluk oyuncunun kendisine aittir.

Kaptanlar
Kaptanlar kendi takımlarından sorumludurlar. Maç öncesi ve sonrası takım cetvelini imzalar ve kurada takımını temsil eder.

Sayı kazanmak
Bir takım 4 şekilde sayı elde edebilir: Rakip sahanın zeminine top temas ettiği zaman, top en son rakip sahanın oyuncusuna değip dışarı çıktığı zaman, rakip takımın bir hatası sonucu (oyun kurallarına aykırı bir davranış yapılması) veya rakip takım herhangi bir ihtar (uyarı) aldığında.

Setler
Bir takım en az 2 sayı farkla 25 sayıda olduğu zaman seti kazanmış olur. 24-25 olduğu durumlarda set 2 sayı fark oluşana kadar devam eder. Üç set alan takım maçı kazanmış olur. 2-2'lik durum eşitliğinde beşinci set oynanır. Beşinci set 2 sayı farkı kuralıyla birlikte 15 sayı üzerinden oynanır.

Saha seçimi ve ilk servisi atacak takımın seçilmesi
Oyunun başında başhakem tarafından kura atışı yapılır. Bu şekilde saha ve ilk servisi atacak takım belirlenir. Kurayı kazanan takımın iki seçeneği vardır: Ya ilk servisi kullanmayı seçer ya da sahayı seçer. İlk servisi kullanacak takım filede ilk ısınacak takımdır.

Oyundaki Oyuncu Sayısı
Her takımın oyunda altı oyuncusu bulunur.

Dönüşler
Dönüşteki sıraya başlangıç dizilişi ile başlanır. Set bitene kadar ve oyuncuların pozisyonları ile kontrol edilir. Bir takım servis karşılıyorsa, eğer servis atma hakkı kazanırsa o takımın oyuncuları saat yönünde bir pozisyon dönerler.

Seyirciler
Türkiye'de bilhassa mahallî voleybol müsabakalarında bir oyuncu servis kullanmaya hazırlanırken o takımın taraftarları "hoooop" diye tezahürata başlar, oyuncu kullandığı anda da "güüüm" diyerek bitirirler.

Fotoğraflar

Dış bağlantılar
 Dünya Voleybol Federasyonu
 Türkiye Voleybol Federasyonu

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Voleybolda Olimpiyat madalyası kazananlar listesi
Dünya Erkekler Voleybol Şampiyonası
Dünya Kadınlar Voleybol Şampiyonası
Voleybol Dünya Kupası
Voleybol Dünya Ligi
Kadınlar Voleybol Dünya Kupası
Erkekler Voleybol Dünya Kupası
Uluslararası Voleybol Federasyonu
 Türkiye kadın millî voleybol takımı
 Türkiye erkek millî voleybol takımı
Yaz Olimpiyatları'nda voleybol
Oturarak voleybol
Plaj voleybolu
Türkiye Voleybol Federasyonu

Top oyunları
Kısmi çömelme pozisyonu
Amerika Birleşik Devletleri kökenli sporlar
Spor türevleri
Takım sporları
Yaz Olimpiyatları sporları
Spor etkinlikleri
Spor kuralları ve yönetmelikleri

Voleybol


Ferenc Pfaff (născut ca Franz Pfaff; ) a fost un arhitect și profesor universitar ungar-austriac.

Carieră

Pfaff a absolvit în 1880 după ce a studiat sub îndrumarea lui Imre Steindl la Universitatea Tehnică "József Nádor" din Budapesta. La începutul carierei sale, a proiectat o serie de clădiri mai mici, printre care se numără și biserica romano-catolică din Svábhegy.

Este însă cel mai faimos pentru cariera sa ca arhitect la Căile Ferate Maghiare. A fost angajat în 1887, a devenit mai târziu director al lucrărilor de construcție în partea maghiară din cadrul Imperiului Austro-Ungar. În următoarele două decenii a proiectat aproximativ 20 de stații feroviare mari și numeroase altele mai mici, mai ales în stilul eclectic renascentist. Aceste clădiri erau adesea modeste, dar notabile pentru bunul lor simț al proporției și al scării. De asemenea, el a reproiectat o serie de stații existente, în special în Croația (Zagreb și Rijeka) și în Ungaria (Győr, Kassa și Miskolc).

Stații de tren

Până în anul 2023 au fost identificate 31 de clădiri de stații de cale ferată, proiectate de Ferenc Pfaff.

 Gara Arad, 1905-1910
 Gara Bratislava, 1905
 Gara Carei
 Celldömölk
 Gara Cluj
 Debrețin
 Osijek
 Füzesabony, 1893
 Ghimeș-Făget
 Győr (remodelare)
 Kaposvár
 Karlovac
 Košice (remodelare)
 Leopoldov
 Miskolc Gömöri, 1899
 Miskolc Tiszai, 1901 (remodelată)
 Gara Jimbolia
 Pécs, (1900)
 Rijeka, 1890
 Gara Satu Mare
 Seghedin, 1902 - restaurată în 2006 conform planurilor originale
 Gara Timișoara-Iosefin, 1897
 Vârșeț
 Gara Centrală din Zagreb

Alte clădiri
 Cantonul Feroviar Nr. 30 din Ghimeș

Note

Nașteri în 1851
Decese în 1913
Șvabi bănățeni
Arhitecți maghiari
Arhitecți din secolul al XIX-lea
Arhitecți din secolul al XX-lea
Oameni din Austro-Ungaria
Oameni din Mohács

Ferenc Pfaff


حزب الائتلاف الوطني الفنلندي هو حزب سياسي ليبرالي محافظ في فنلندا أسس عام 1918. وهو أحد أقوى ثلاثة أحزاب في فنلندا بجانب حزب الوسط والحزب الاشتراكي الديمقراطي. برنامج الحزب يهدف إلى تحقيق حرية الفرد والمساواة والنظام الاقتصادي والديمقراطي الغربي ومبادئ حقوق الإنسان.

مراجع

أحزاب سياسية أسست في 1918
أحزاب ليبرالية في فنلندا
أحزاب محافظة في فنلندا
أحزاب محافظة ليبرالية
أحزاب ممثلة في البرلمان الأوروبي
اتجاه محافظ في فنلندا
أحزاب أعضاء في الاتحاد الديمقراطي الدولي
الليبرالية في أوروبا
تأسيسات سنة 1918 في فنلندا
أحزاب سياسية في الثورة الروسية

حزب الائتلاف الوطني الفنلندي


Gaoh ist der Familienname folgender Personen:

 Abdou Gaoh (1922–1992), nigrischer Politiker
 Amadou Gaoh (1925–2015), nigrischer Politiker
 Aminatou Gaoh (* 1961), nigrische Diplomatin
 Daddy Gaoh (1906–1973), nigrischer Politiker

Siehe auch:
 Gao (Begriffsklärung)

Gaoh


Air Corridor era uma companhia aérea com sede em Nampula, Moçambique. Operava serviços domésticos. A sua base principal era o Aeroporto de Nampula. A Air Corridor encerrou as operações em 10 de janeiro de 2008.

História
A companhia aérea foi fundada em 2004 e iniciou suas operações em agosto de 2004 com um único Boeing 737. Era propriedade privada. Devido a preocupações de segurança, o pessoal do governo dos Estados Unidos foi inicialmente proibido de usar esta transportadora, uma proibição que foi levantada em 9 de fevereiro de 2007.

Destinos
A Air Corridor operava serviços para os seguintes destinos domésticos programados (Março de 2007):

 Beira
 Tete
 Lichinga
 Maputo
 Nampula
 Pemba
 Quelimane

Frota

Frota atual
A frota da Air Corridor consistia nas seguintes aeronaves (Abril de 2008):

Frota Histórica
A frota da Air Corridor também consistiu nas seguintes aeronaves:

Ver também

 Lista de companhias aéreas fora de operação

Empresas aéreas extintas em 2008
Empresas aéreas fundadas em 2004

Air Corridor


Irving "Irv" Bemoras (nacido el  en Chicago, Illinois y fallecido el  en Buffalo Grove, Illinois) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA. Con 1,91 metros de estatura, lo hacía en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Fighting Illini de la Universidad de Illinois, siendo elegido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference en 1953.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo primera posición del Draft de la NBA de 1953 por Milwaukee Hawks, donde jugó una temporada, en la que promedió 7,4 puntos y 3,3 rebotes por partido.

No volvió a jugar como profesional hasta el comienzo de la temporada 1956-57, cuando fichó como agente libre por los St. Louis Hawks. Jugó una temporada, en la que alcanzaron las Finales de la NBA, en las que cayeron ante Boston Celtics en el séptimo y definitivo encuentro. Bemoras promedió 5,1 puntos y 2,0 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Bemoras en NBA.com
 Ficha de Irv Bemoras en ultimatenba.com

Baloncestistas de Illinois
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Illinois Fighting Illini
Baloncestistas de los Milwaukee Hawks
Baloncestistas de los St. Louis Hawks
Nacidos en Chicago

Irv Bemoras


O Conselho de Sábios () foi um grupo não eleito de proeminentes haitianos de elite, formado por representantes de diversos setores da sociedade após o golpe de Estado de 2004 que depôs e exilou o presidente haitiano Jean-Bertrand Aristide, com a missão de participar da constituição dos órgãos governamentais e exercer o papel de órgão de controle do poder executivo.

Segundo a Organização dos Estados Americanos (OEA) "o Conseil des Sages tem como atribuições preliminares, por um lado, designar um Primeiro-Ministro e, por outro lado, ser consultado sobre a escolha do Gabinete Ministerial."

Os membros do conselho foram: Lamartine Clermont (da Igreja Católica), Macdonald Jean (da Igreja Episcopal), Daniele Magloire (da Comissão dos Direitos Humanos), Christian Rousseau (do setor universitário), Anne-Marie Issa (do setor privado), Ariel Henry (da Convergência Democrática, representante da oposição) e Paul-Emile Simon (do Partido Lavalas, de Aristide).

Ver também
Groupe des 184

Política do Haiti

Conselho de Sábios


Zita Užlytė (* 13. Januar 1980 in Švenčionys) ist eine litauische liberale Politikerin, Mitglied des Seimas.

Leben
Nach dem Abitur an der 1. Mittelschule Švenčionėliai absolvierte Užlytė das Bachelorstudium der litauischen Philologie (Lituanistik) an der Vilniaus pedagoginis universitetas und wurde Lehrerin. Danach studierte sie im Magisterstudiengang an der Fakultät für Strategiemanagement und Politik der Mykolo Romerio universitetas in Vilnius.
Ab 2002 arbeitete sie als Lehrerin für litauische Sprache an der Mittelschule Riešė (in der Rajongemeinde Vilnius).

2008 wurde Užlytė Mitglied von Tautos prisikėlimo partija und war von 2008 bis 2012 Mitglied  von Seimas.

Quellen

Schullehrer
Tautos-prisikėlimo-partija-Mitglied
Krikščionių-partija-Mitglied
Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Person (Rajongemeinde Švenčionys)
Litauer
Geboren 1980
Frau

Zita Užlytė


Fujisawa may refer to:

Fujisawa (surname)
Fujisawa, Iwate, a former town in Iwate Prefecture, Japan
Fujisawa, Kanagawa, a city in Kanagawa Prefecture, Japan
Astellas Pharma, formed from the merger of Yamanouchi Pharmaceutical Co., Ltd. and Fujisawa Pharmaceutical Co., Ltd.

Fujisawa