ඒක දේවවාදය යනු එකම දෙවියන්වහන්සේ කෙනෙකු පිළිබඳ විශ්වාස කිරීම වෙයි. ඒක දේවවාදය පිළිබඳ තරමක් පටු අර්ථදැක්වීමක් වනුයේ,  සර්වබලධාරී, සෑම තැනක වැඩසිටින සහ  සියළු දේ පිළිබඳ ඥානයක් සහ අවබෝධයක් සහිත, සහ ලෝකයේ කටයුතු පිළිබඳව නිරන්තරයෙන් මැදිහත් වන්නාවූ සහ ලෝකය මැවූ එකම එක දෙවියන්වහන්සේ කෙනෙකු  වැඩසිටින බවක් විශ්වාස කිරීමයි.

ඉතිහාසය
විශ්වීය දේවතාවකගේ පැවැත්ම පිළිබඳ අර්ධ-ඒක දේවවාදී ප්‍රකාශයන් අග ලෝකඩ යුගයට අයත් වන අතර, අඛෙනටෙන්ගේ මහා ගීතිකාව අටෙන් වෙත. දකුණු ආසියාවේ යකඩ යුගයේ වෛදික යුගයේදී ඒක දේවවාදය කෙරෙහි නැඹුරුවක් ඇති විය. ර්ග්වේදය බ්‍රාහ්මණයාගේ ඒකීයභාවය පිළිබඳ සංකල්ප ප්‍රදර්ශනය කරයි, විශේෂයෙන් සාපේක්ෂව දහවන පොතෙහි  එය මුල් යකඩ යුගයට අයත් ය, උදා. නාසඩියා සූත්‍රයේ.

පලමු ඒකදේවවාදය වන් ස්රොස්ට්‍රියානුවාදය දැඩි ලෙස ඒක දේවවාදී නොවීය මන්ද එය අහුරා මස්ඩා සමඟ වෙනත් දෙවිවරුන්  වන්දනාමාන කළ බැවිනි. පුරාණ හින්දු දේවධර්මය ඒකාකාරී වූ නමුත් නමස්කාරයේ දැඩි ඒක දේවවාදයක් නොවීය. මන්දයත් එය බොහෝ දෙවිවරුන්ගේ පැවැත්ම තවමත් පවත්වා ගෙන යන හෙයිනි. කොලොෆොන්හි සෙනෝෆේන්ස් සහ ඇන්ටිස්ටීනස් ඇතුළු පුරාණ ග්‍රීක දාර්ශනිකයන් බොහෝ දෙනෙක් ඒක දේවවාදයට යම් සමානකම් ඇති සමාන බහු දේවවාදී ඒකවාදයක් විශ්වාස කළහ.  පුද්ගලික ඒක දේවවාදී දෙවියෙකු යන සංකල්පය ඒකාකාරී සන්දර්භයක් තුළ පිළිසිඳ ගත් පළමු ආගම යුදෙව් ආගමයි.  සදාචාරය දෙවියන්ගෙන් පමණක් ඇති බවත් එහි නීති වෙනස් නොවන බවත් පවසන සදාචාරාත්මක ඒක දේවවාදය පිළිබඳ සංකල්පය, මුලින්ම සිදු වූයේ යුදෙව් ආගමේය, නමුත් දැන් එය සොරොස්ට්‍රියානුවාදය ඇතුළු බොහෝ නූතන ඒක දේවවාදී ආගම්වල මූලික මූලධර්මය වේ. ක්රිස්තියානි ධර්මය, ඉස්ලාම්, සික් ආගම සහ බහා ඇදහිල්ල.

යුදෙව්, ක්‍රිස්තියානි සහ ඉස්ලාමීය සම්ප්‍රදායන්ට අනුව, ඒක දේවවාදය මානව වර්ගයාගේ මුල් ආගම විය; මෙම මුල් ආගම සමහර විට "ආදම් ආගම" ලෙසද, ඇන්ඩර්ව් ලැන්ග්ට අනුව, "urereligion" ලෙසද හැඳින්වේ. 19 වන සියවසේදී ආගමේ විශාරදයින් බොහෝ දුරට එම මතය අතහැර දැමුවේ සත්වවාදයේ සිට බහු දේවවාදය හරහා ඒක දේවවාදය දක්වා වූ පරිණාමීය දියුණුවට පක්ෂව ය, නමුත් 1974 වන විට මෙම න්‍යාය එතරම් පුළුල් ලෙස නොපවතින අතර ලැන්ග්ට සමාන නවීකරණය කරන ලද දෘෂ්ටියක් වඩාත් ප්‍රකට විය. අවශ්‍යතාවය ඔස්ට්‍රියාවේ විල්හෙල්ම් ෂ්මිට් විසින් 1910 ගණන් වලදී "මුල්" හෝ "ප්‍රාථමික ඒක දේවවාදය" යන උර්මොනෝතිස්මස් නම් කර ඇත. ග්‍රීක දාර්ශනික ඒක දේවවාදයට සමානව යුදෙව් ආගම, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සහ ඉස්ලාමය බහු දේවවාදයට විරුද්ධව වැඩී ඇති බවට මත  විය. මුල් විශ්වාස  බහු දේවවාදය දක්වා වර්ධනය වූ අතර එය හීනෝතවාදයට වර්ධනය වූ අතර ඒකපාර්ශ්විකත්වයට වර්ධනය වූ අතර සැබෑ ඒක දේවවාදයක් දක්වා වර්ධනය විය.

ආබ්‍රහමීය ආගම්
ආබ්‍රහම් ආගම්වල සියලුම අනුගාමිකයන් තමන් ඒක දේවවාදීන් ලෙස සලකන අතර, යුදෙව් ආගමේ සමහරු ක්‍රිස්තියානි ධර්මය පිරිසිදු ඒක දේවවාදයක් ලෙස සලකන්නේ නැත (ත්‍රිත්වයේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය නිසා) එය ෂිතූෆ් ලෙස වර්ගීකරණය කරති. ඉස්ලාමය ද නූතන ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ඒක දේවවාදයක් ලෙස පිළිගන්නේ නැත. මූලික වශයෙන් එය ත්‍රිත්ව ක්‍රිස්තියානි ධර්මය නිසා ය. ඉස්ලාමය තර්ක කරන්නේ මුල් ඒක දේවවාදී ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ කොටසක් නොවන බවයි.  අනෙක් අතට, කිතුනුවන් තර්ක කරන්නේ ත්‍රිත්වයේ මූලධර්මය ඒක දේවවාදයේ වලංගු ප්‍රකාශනයක් වන අතර, ත්‍රිත්වය වෙනම දෙවිවරුන් තිදෙනෙකුගෙන් සමන්විත නොවන බව සඳහන් කරමින්, ඒ වෙනුවට පුද්ගලයන් තිදෙනා, එක දෙයක් තුළ එකවර (එක් ද්‍රව්‍යයක් ලෙස) පවතින දේවත්වය.

යුදෙව් ආගම

යුදෙව් ආගම සාම්ප්‍රදායිකව ලෝකයේ පැරණිතම ඒක දේවවාදී ආගමක් ලෙස සැලකේ,  පැරණිතම ඊශ්‍රායෙලිතයන් (ක්‍රි.පූ. 7 වන සියවසට පෙර) බහු දේවවාදීන් යැයි විශ්වාස කෙරුණද, පරිනාමය වී ඇත්තේ පරමාදර්ශී හා පසුව ඒකපාර්ශ්වික, ඒක දේවවාදයට වඩා. පසුකාලීන යුදෙව් ආගමේ දෙවියන් වහන්සේ ඒක දේවවාදී, නිරපේක්ෂ, නොබිඳිය හැකි හා අසමසම පුද්ගලයෙකි, සියලු පැවැත්මේ අවසාන හේතුව ඔහුය. බබිලෝනීය තල්මූඩ් වෙනත් "විදේශීය දෙවිවරුන්" යථාර්ථය සහ බලය වැරදියට මිනිසුන් විසින් හඳුන්වන නොපවතින ආයතන ලෙස සඳහන් කරයි. ඒක දේවවාදය පිළිබඳ රබ්බිනික් යුදෙව්වාදයේ වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශයක් වන්නේ මයිමොනයිඩස්ගේ ඇදහිල්ලේ මූලධර්ම 13 න් දෙවැන්නයි.

දෙවියන් වහන්සේ, සියල්ලටම හේතුව එකකි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ එක් යුගලයක මෙන් එකක් හෝ විශේෂයක් වැනි (බොහෝ පුද්ගලයින් ඇතුළත් වන) හෝ බොහෝ මූලද්‍රව්‍ය වලින් සෑදී ඇති වස්තුවක හෝ අනන්ත ලෙස බෙදිය හැකි තනි සරල වස්තුවක් ලෙස නොවේ. දෙවියන් වහන්සේ එකමුතුකමකි.

යුදෙව් ආගමේ සමහරු  සහ ඉස්ලාමය ඒක දේවවාදය පිළිබඳ ක්‍රිස්තියානි අදහස ප්‍රතික්ෂේප කරති. යුදෙව් ආගම ෂිතුෆ් යන පදය භාවිතා කරන්නේ දෙවියන් වහන්සේට නමස්කාර කිරීම යන්නෙන් යුදෙව් ආගම තනිකරම ඒක දේවවාදී (යුදෙව් නොවන අයට තවමත් අවසර දී ඇතත්) හෝ බහු දේවවාදය (තහනම් වනු ඇත) ලෙස නොවේ.

ක්‍රි.පූ., ඊශ්‍රායෙලයේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ නමස්කාරය වෙනත් බොහෝ ආගම් සමඟ තරඟකාරී විය. හෙබ්‍රෙව් බයිබලයේ පැරණිතම ග්‍රන්ථ මෙම තරඟය පිළිබිඹු කරයි. හොෂෙයා සහ නාහුම්ගේ පොත්වල මෙන්, කතුවරුන් ඊශ්‍රායෙලයේ ජනයාගේ "ඇදහිල්ල අත්හැරීම" ගැන විලාප නගමින්, ඔවුන්ගේ බහු දේවවාදී ආගම් අත් නොහරින්නේ නම් දෙවියන් වහන්සේගේ උදහසට ලක් වන බවට ප්‍රකාශ කරති.

පුරාණ ඊශ්‍රායෙලිත ආගම මුලින් බහු දේවවාදී විය; [ඊශ්‍රායෙලිතයන් එල්, බාල්, අෂෙරා සහ ඇස්ටාර්ට් ඇතුළු බොහෝ දෙවිවරුන්ට වන්දනාමාන කළහ. සමිඳාණන් වහන්සේ මුලින් ඉශ්රායෙල් රාජ්‍යයේ සහ යූදා රාජ්‍යයේ ජාතික දෙවියා විය. කාලය ගෙවී යත්ම, වෙනත් දෙවිවරුන්ට වන්දනාමාන කිරීමට විරුද්ධ වීම නිසා සමිඳාණන් වහන්සේගේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික වන්දනාව වඩ වඩාත් සටන්කාමී විය. පසුකාලීනව ජොෂියා රජුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් දැඩි ඒකාධිකාරී ක්‍රමයක් පැනවීය. යූදාගේ වැටීමෙන් හා බබිලෝනීය වහල්භාවයේ ආරම්භයෙන් පසුව, පිටුවහල් කරන ලද රාජකීය මළුව වටා පූජකයන් හා ලියන්නන්ගෙන් කුඩා පිරිසක් එක්රැස් වූ අතර, ඔවුන් මුලින්ම ලෝකයේ එකම දෙවියන් ලෙස යෙහෝවා යන සංකල්පය වර්ධනය කළහ.

ක්‍රිස්තියානි ධර්මය

ත්‍රිත්වය යනු ක්‍රිස්තියානි ධර්මය තුලදි  දෙවියන් වහන්සේ සාරය වශයෙන් එකම දෙවි කෙනෙකු වන නමුත් පුද්ගලයන් තිදෙනෙකි: පියාණන් වන දෙවියන් වහන්සේ, පුත්‍රයාණන්  යේසුස් සහ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේය යනුවෙනි .

325 දී පළමුවන රෝමානු අධිරාජ්‍යයා වූ කොන්ස්ටන්ටයින් I විසින්  කරන ලද (වර්තමාන තුර්කියේ) නයිසියාවේ පැවැත්වූ පළමු නයිසියා කවුන්සිලය, රෝම අධිරාජ්‍යයේ බිෂොප්වරුන්ගේ පළමු කිතුනු  කවුන්සිලය වන අතර වඩාත්ම සැලකිය යුතු ලෙස පළමු නිල  ක්‍රිස්තියානි ධර්මය, නිකීන් ක්‍රීඩ් ලෙස හැඳින්වේ. ඇදහිල්ල ඇති කිරීමත් සමඟම, බිෂොප්වරුන්ගේ  පොදු සභා සඳහා විශ්වාසයන් පිළිබඳ ප්‍රකාශයන් සහ මූලධර්මවාදී ඕතඩොක්ස්වාදයේ පිළිගත් ග්‍රන්ථ නිර්මාණය කිරීම සඳහා පූර්වාදර්ශයක් ස්ථාපිත කරන ලදි - පල්ලිය සඳහා පොදු ඇදහීමක් නිර්වචනය කිරීමට .

සභාවේ එක් අරමුණක් වූයේ දෙවිපියාණන්  සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවයේ දී යේසුස්ගේ ස්වභාවය පිළිබඳව ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ඇති වූ මතභේද විසඳීමයි. විශේෂයෙන්, යේසුස් වහන්සේ පියාණන් වන දෙවියන් වහන්සේට සමාන ද්‍රව්‍යයක්ද නැතිනම් හුදෙක් සමාන ද්‍රව්‍යයක්ද යන්නයි.

ක්‍රිස්තියානි ඕතඩොක්ස් සම්ප්‍රදායන් (නැගෙනහිර ඕතඩොක්ස්, පෙරදිග ඕතඩොක්ස්, රෝමානු කතෝලික සහ බොහෝ රෙපරමාදු භක්තිකයන්) මෙම තීරණය අනුගමනය කරන අතර එය 381 දී කොන්ස්ටන්ටිනෝපල් හි පළමු කවුන්සිලයේදී නැවත තහවුරු කරන ලද අතර එහි සම්පූර්ණ සංවර්ධනය කරා ළඟා වූයේ කපදෝසියානු පියවරුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් මගිනි. දෙවියන් වහන්සේ ත්‍රිත්ව නමින් හැඳින්වෙන ත්‍රිත්ව වස්තුවක් ලෙස ඔවුන් සලකන අතර, එය "පුද්ගලයන්" තිදෙනෙකුගෙන් සමන්විත වන අතර, පියාණන් වන දෙවියන් වහන්සේ, පුත්‍රයාණන් වන දෙවියන් වහන්සේ සහ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේ ය. මෙම තිදෙනා විස්තර කර ඇත්තේ "එකම ද්‍රව්‍යයක" (μοούσιος) ලෙස ය.

ත්‍රිත්වය පිළිබඳ ඕතඩොක්ස් ක්‍රිස්තියානි අර්ථ දැක්වීම ලබා දෙන නිකීන් ක්‍රීඩ් (සහ වෙනත්) ආරම්භ වන පරිදි, "මම එක දෙවි කෙනෙකුව විශ්වාස කරමි" යන්න කිතුනු ඇදහිල්ලේ කේන්ද්‍රීය බව කිතුනුවන් තරයේ කියා සිටිති. ක්‍රි.ව. 325 දී නිකේන් ක්‍රීඩ්ගේ කාලයට වඩා විවිධ ක්‍රිස්තියානි පුද්ගලයින් දෙවියන්ගේ ත්‍රිත්ව අභිරහස-ස්වභාවය ඇදහිල්ලේ සම්මත වෘත්තියක් ලෙස ඉදිරිපත් කළහ.

බොහෝ නූතන කිතුනුවන් විශ්වාස කරන්නේ දේවත්වය ත්‍රිත්වයක් බවයි, එයින් අදහස් කරන්නේ ත්‍රිත්වයේ පුද්ගලයන් තිදෙනා එක් දෙවියකු තුළ  සිටින අතර සෑම පුද්ගලයෙකුම මුළුමනින්ම දෙවියන් වහන්සේය. දෙවියන් වහන්සේ මවා ඇති මනුෂ්‍ය දෙවියෙකු වන ක්‍රිස්තුස් ජේසුස් වහන්සේගේ ධර්මය ද ඔවුහු දරති. මෙම කිතුනුවන් දිව්‍යමය පුද්ගලයන් තිදෙනාගෙන් එක් අයෙකු දෙවියන් පමණක් බවත් අනෙක් දෙදෙනා එසේ නොවන බවත් විශ්වාස නොකරයි. නමුත් ඔවුන් තිදෙනාම අභිරහස් ලෙස දෙවියන් සහ එක් අයෙකි.

විශ්වීයවාදය, යෙහෝවාගේ සාක්ෂිකරුවන්, මෝමන්වාදය සහ වෙනත් අය ත්‍රිත්වය පිළිබඳ එම අදහස් බෙදා නොගනිති.

මෝමන්වාදය වැනි සමහර ක්‍රිස්තියානි විශ්වාසයන් තර්ක කරන්නේ දේවත්වය යනු පියාණන් වන දෙවියන් වහන්සේ, ඔහුගේ පුත් යේසුස් ක්‍රිස්තුස් සහ ශුද්ධාත්මයාණන් ඇතුළු වෙනම පුද්ගලයන් තිදෙනෙකු බවයි.  මානව වර්ගයාගේ උදාර පැවැත්ම සඳහා එක් එක් කවුන්සිලයට පෙර, බොහෝ මුල් කිතුනුවන් අතර ප්‍රධානතම විශ්වාසය වූයේ දේවත්වය වෙනම පුද්ගලයන් තිදෙනෙකු බවය. මෙම මතයට සහය දක්වමින්, යටත්කම පිළිබඳ විශ්වාසයේ මුල් ක්‍රිස්තියානි උදාහරණ ඔවුන් උපුටා දක්වයි.

ඒකීයවාදය යනු දේවධර්මවාදී ව්‍යාපාරයක් වන අතර එය ත්‍රිත්වවාදයට සෘජුවම වෙනස්ව දෙවියන් වහන්සේ එක් පුද්ගලයෙකු ලෙස වටහා ගැනීම සඳහා නම් කර ඇත.

ඉස්ලාම්

අරාබි අක්ෂර වින්‍යාසය කියවීම "අල්ලාහ්, ඔහුගේ මහිමය මහිමයට පත් වේවා"

ඉස්ලාමයේ දෙවියන් (අල්ලාහ්) සර්ව බලධාරී හා සියල්ල දන්නා, විශ්වයේ මැවුම්කරු, තිරසාර සහ විනිශ්චයකරු වේ. ඉස්ලාමයේ දෙවියන් දැඩි ලෙස ඒකීය (තව්හිඩ්) අද්විතීය (වහීඩ්) සහ සහජයෙන්ම එක් (අහද්), දයානුකම්පිත හා සර්වබලධාරී ය. අල්-කුර්ආනය ස්ථානයකින් තොරව පවතී  අල් කුර්ආනයෙහි සඳහන් වන්නේ "කිසිම දර්ශනයකට ඔහුව ග්‍රහණය කරගත නොහැකි නමුත් ඔහුගේ ග්‍රහණය සියලු දර්ශනයට වඩා ඉහළින් තිබේ. දෙවියන් වහන්සේ සියල්ලටම වඩා තේරුම් ගෙන ඇති නමුත් සියල්ල ගැන දැනුවත්ව සිටියි" (අල් කුර්ආනය 6: 103) ඔහු  ක්රිස්තියානි ධර්මය හා යුදෙව් ආගම තුළ වන්දනාමාන කළ එකම දෙවියන්  ය.

ක්‍රි.ව. 7 වන සියවසේදී ඉස්ලාමය බිහි වූයේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය හා යුදෙව් ආගම යන දෙකෙහිම සන්දර්භයෙනි. ඉස්ලාමීය විශ්වාසයන්ට අනුව මුහම්මද් දෙවියන් වහන්සේගෙන් නව ආගමක් ගෙන ආවේ නැත, ඒ වෙනුවට ආබ්‍රහම්, මෝසෙස්, දාවිත්, යේසුස් සහ දෙවියන් වහන්සේගේ අනෙකුත් සියලුම අනාගතවක්තෘවරුන් විසින් අනුගමනය කරන ලද ආගමයි. ඉස්ලාමයේ ප්‍රකාශය නම් දෙවියන් වහන්සේගේ පණිවිඩය කාලයාගේ ඇවෑමෙන් දූෂිත, විකෘති හෝ නැතිවී ගොස් ඇති අතර තව්රාත් (ටෝරා), ඉන්ජිල් (සුවිශේෂය) සහ සාබුර්ගේ නැතිවූ පණිවිඩය නිවැරදි කිරීම සඳහා අල් කුර්ආනය මුහම්මද් වෙත යවන ලද බව යි.

අල් කුර්ආනය ලෝකය ඉක්මවා යන තනි හා නිරපේක්ෂ සත්‍යයක පැවැත්ම තහවුරු කරයි; මැවිල්ලෙන් ස්වාධීන වන අද්විතීය හා වෙන් කළ නොහැකි පුද්ගලයෙකි. අල් කුර්ආනය දෙවියන්ගේ ද්විත්ව ක්‍රියාව පිළිබඳ අදහස වැනි ද්විමය චින්තන ක්‍රම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. දෙවියන් වහන්සේ ප්‍රාදේශීය, ගෝත්‍රික හෝ දේශාභිමානී දෙවියන්ට වඩා විශ්වීය දෙවියෙකි; සියලු ස්ථිරසාර සාරධර්ම ඒකාබද්ධ කොට නපුරක් නොකරන නිරපේක්ෂයෙකි. දහවන සිට දහනව වන ශතවර්ෂය දක්වා සුන්නි ඉස්ලාමයේ ආධිපත්‍යය දැරූ අෂාරි දේවධර්මය,  දිව්‍ය එක්සත්කම මිනිස් තර්කනයට ප්‍රවේශ විය නොහැකි  විශ්වාස කරයි.

තව්හිඩ් යනු මුස්ලිම් ඇදහිල්ලේ ප්‍රමුඛතම ලිපියයි, "දෙවියන් හැර වෙනත් දෙවියෙකු නැත, මුහම්මද් දෙවියන්ගේ දූතයාය. මැවුමකට දේවත්වය ආරෝපණය කිරීම අල් කුර්ආනයේ සඳහන් එකම සමාව දිය නොහැකි පාපයයි.  ඉස්ලාමීය ඉගැන්වීම් සියල්ලම තව්හිඩ් මූලධර්මය මත රඳා පවතී.

මධ්‍යකාලීන ඉස්ලාමීය දාර්ශනිකයෙකු වූ අල්-ගසාලි සර්වබලධාරිත්වයෙන් ඒක දේවවාදය පිළිබඳ සාක්ෂියක් ඉදිරිපත් කරමින් කියා සිටියේ එක් සර්වබලධාරීයෙකු පමණක් සිටිය හැකි බවයි. මක්නිසාද යත් සර්වබලධාරී  දෙදෙනෙකු සිටියේ නම්, පළමුවැන්නාට දෙවැන්න කෙරෙහි බලය තිබිය යුතුය (දෙවන අර්ථය සර්වබලධාරී නොවේ) හෝ නැත (පළමු අර්ථය සර්වබලධාරී නොවේ); මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ සර්වබලධාරී ජීවියෙකු පමණක් සිටිය හැකි බවයි.

ඔවුන් සම්ප්‍රදායානුකූලව ඒක දේවවාදය පිළිබඳ සංකල්පයක් දෙවියන් ලෙස තනි පුද්ගලයෙකු සමඟ ප්‍රකාශ කරන බැවින් යුදෙව් ආගම  සහ ඉස්ලාමය ඒක දේවවාදය පිළිබඳ ක්‍රිස්තියානි අදහස ප්‍රතික්ෂේප කරයි. දෙවියන්ට නමස්කාර කිරීමේ ඒක දේවවාදී නොවන ක්‍රම ගැන සඳහන් කිරීමට යුදෙව් ආගම ෂිතූෆ් යන යෙදුම භාවිතා කරයි. මුස්ලිම්වරු අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙස යේසුස්ට (අරාබි බසින් ඊසා)ගරු   කරයි .

බහා ඇදහිල්ල

පුද්ගලික දෙවියෙකු වීම, මිනිසුන්ට සම්පූර්ණයෙන් වටහා ගැනීමට නොහැකි තරම්ය. දෙවියන් පිළිබඳ මනුෂ්‍යයාගේ ප්‍රාථමික අවබෝධය ලබා ගත හැක්කේ ඔහුගේ දිව්‍ය අතරමැදි ප්‍රකාශනයන් තුළින් ඔහුගේ හෙළිදරව් කිරීම් මගිනි. බහායි ඇදහිල්ල තුළ, ත්‍රිත්වය වැනි ක්‍රිස්තියානි මූලධර්මයන් දෙවියන් වහන්සේ තනිකඩයෙක් හා සමාන නොවන බව බහාගේ මතයට පටහැනි බව පෙනේ. බහායි ඇදහිල්ලේ පැවැත්ම මුහම්මද් තුමාණන්ගේ හෙළිදරව්වෙහි අවසානභාවය පිළිබඳ ඉස්ලාමීය මූලධර්මයට අභියෝගයකි.

දෙවියන්ගේ ප්‍රකාශයන් ලෙස හැඳින්වෙන දිව්‍ය අතරමැදියන් හරහා බහා ඇදහිල්ලේ දෙවියන් වහන්සේ මනුෂ්‍යත්වයට සන්නිවේදනය කරයි. මෙම ප්‍රකාශන ලෝකයේ ආගම ස්ථාපිත කරයි. මිනිසුන්ට දෙවියන් වහන්සේ වෙත ළඟා විය හැක්කේ මෙම දිව්‍ය අතරමැදියන් හරහා වන අතර, ඔවුන් තුළින් දෙවියන් වහන්සේ දිව්‍යමය එළිදරව්ව සහ නීතිය ගෙන එයි.

දෙවියන්ගේ ඒකීයභාවය බහා ඇදහිල්ලේ මූලික ඉගැන්වීම්වලින් එකකි. බහා ඇදහිල්ලේ අනිවාර්ය යාච්ඤා තුළ  පැහැදිලි ඒක දේවවාදී සාක්ෂි ඇතුළත් වේ. දෙවියන් වහන්සේ යනු සියලු පැවැත්මේ උල්පත වන අපිරිසිදු, නිර්මානය නොකළ තැනැත්තාය. ඔහුව විස්තර කර ඇත්තේ "පුද්ගලික දෙවියන්, නොදන්නා, ප්‍රවේශ කළ නොහැකි, සියලු එළිදරව්වල උල්පත, සදාකාලික,  සර්වබලධාරී සහ සර්වබලධාරී" යනුවෙනි. සීමාව ඉක්මවා හා කෙලින්ම ප්‍රවේශ විය නොහැකි වුවද, ඔහුගේ ප්‍රතිරූපය ඔහුගේ මැවිල්ලෙන් පිළිබිඹු වේ.  ප්‍රාග් ඉතිහාසික යුගයේ සිට වර්තමානය දක්වා ආගම් පිහිටුවා ඇති අනාගතවක්තෘවරුන් සහ පණිවිඩකරුවන් වන දෙවියන් වහන්සේගේ ප්‍රකාශයන් ලෙස හැඳින්වෙන අතරමැදියන් හරහා දෙවියන් වහන්සේ තම කැමැත්ත හා අරමුණ මානව වර්ගයාට සන්නිවේදනය කරයි යන්න උගන්වයි.

රස්තෆාරි

සමහර විට රස්තෆාරියානුවාදය ලෙස හැඳින්වෙන රස්තෆාරි නව ආගමික ව්‍යාපාරයක් සහ සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත. එය 1930 ගණන් වලදී ජැමෙයිකාවේ වර්ධනය විය. එයට කිසිදු මධ්‍යගත අධිකාරියක් නොමැති අතර වෘත්තිකයන් අතර බොහෝ විෂමජාතීයතාවයක් ඇත, ඔවුන් රස්තෆාරි, රස්තෆාරියන් හෝ රස්තස් ලෙස හැඳින්වේ.

රස්තෆාරි ඔවුන්ගේ විශ්වාසයන් ගැන සඳහන් කරන්නේ බයිබලයේ නිශ්චිත අර්ථකථනයක් මත පදනම් වූ ඒවා "රාස්තලොජි" ලෙසිනි.  එක් එක් පුද්ගලයා තුළ අර්ධ වශයෙන් වාසය කරන ජාහ් ලෙස හැඳින්වෙන තනි දෙවියෙකු පිළිබඳ ඒක දේවවාදී විශ්වාසයකි. ඉතියෝපියාවේ හිටපු අධිරාජ්‍යයා වන හේයිල් සෙලැසිට කේන්ද්‍රීය වැදගත්කමක් ලබා දී ඇත. බොහෝ රස්තස් ඔහුව සලකන්නේ පෘථිවියේ යාහ්ගේ අවතාරයක් ලෙසත් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීම ලෙසත් ය. තවත් අය ඔහුව සලකන්නේ සෑම පුද්ගලයෙකු තුළම අභ්‍යන්තර දේවත්වය මුළුමනින්ම හඳුනාගත් මිනිස් අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙසය.

බෞද්ධාගම

වෙනත් ආගම්

ප්‍රෝටෝ-ඉන්දු-යුරෝපීය ආගමේ උත්තරීතර දෙවියා වූයේ  ඩියුස් පේතර් ය. මෙම උත්තරීතර දේවතාවියගේ නාමයෙන් උපුටා ගත් වචන ගණනාවක් ඒක දේවවාදී දෙවියෙකු දැක්වීමට විවිධ ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවල භාවිතා වේ. එසේ වුවද, ප්‍රෝටෝ-ඉන්දු-යුරෝපීය ආගම ඒක දේවවාදයක් නොවීය.

බටහිර යුරේසියාවේ, ස්ලාවික් ආගමේ පුරාණ සම්ප්‍රදායන් තුළ ඒක දේවවාදයේ අංග අඩංගු විය. ක්‍රි.ව. හයවන සියවසේදී, බයිසැන්තියානු වංශකතාකරුවෙකු වන ප්‍රොකොපියස් වාර්තා කළේ ස්ලාව් ජාතිකයන් "අකුණු නිර්මාණය කළ එකම දෙවියෙකු සියල්ලන්ගේ එකම අධිපතියා බව පිළිගනියි. ඔහුට ගොන්නු සහ සියලු පූජා සතුන් පූජා කරන" බවයි. ප්‍රොකොපියස් සඳහන් කරන්නේ පෙරෝන් නම් කුණාටු දෙවියාය. ඔහුගේ නම ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ අකුණු සැර වැදීමේ ප්‍රෝටෝ-ඉන්දු-යුරෝපීය දෙවියා වන පර්ක්වුනොස් වෙතිනි . පුරාණ ස්ලාව් ජාතිකයන් ඔහුව ජර්මානු දෙවියා වූ තෝර් සහ බයිබලීය අනාගතවක්තෘ එලියා සමඟ සමමුහුර්ත කළේය.

ඉන්දු-ඉරාන ආගම්

හින්දු ධර්මය

ක්‍රිෂ්ණා තම විශ්වරූපය (විශ්වීය ස්වරූපය) අර්ජුනට කුරුක්ෂේත්‍රයේ යුධ පිටියේදී ප්‍රදර්ශනය කරයි.

පැරණි ආගමක් ලෙස හින්දු ආගමට ඒක දේවවාදය, බහු දේවවාදය, පංචේන්ද්‍රවාදය, පංචේවාදය, ඒකවාදය සහ අදේවවාදය වැනි ආගමික සංකල්ප උරුම වේ; සහ දෙවියන් පිළිබඳ එහි සංකල්පය සංකීර්ණ වන අතර එය එක් එක් පුද්ගලයා මත රඳා පවතී.එහිදී  සම්ප්‍රදාය හා දර්ශනය අනුගමනය කරන ලදී.

හින්දු අදහස් පුළුල් වන අතර ඒක දේවවාදයේ සිට පැන්ටේවාදය හා පැනෙන්ටිස්වාදය (විකල්ප වශයෙන් සමහර විද්වතුන් විසින් මොනිස්ටික් දේවවාදය ලෙස හැඳින්වේ) ඒක දේවවාදය හා අදේවවාදය දක්වා විහිදේ. හින්දු ධර්මය තනිකරම බහු දේවවාදී යැයි කිව නොහැකිය. හින්දු ආගමික නායකයින් පුන පුනා අවධාරණය කර ඇත්තේ දෙවියන්ගේ ස්වරූපයන් බොහෝමයක් වන අතර ඔහු සමඟ සන්නිවේදනය කිරීමේ ක්‍රම බොහෝය, දෙවියන් වහන්සේ එකකි. මූර්ති පූජාව යනු මැවීම නිර්මාණය කරන, පවත්වා ගෙන යන සහ විසුරුවා හරින වියුක්ත එක් දෙවියෙකු (බ්‍රාහ්මණ) සමඟ සන්නිවේදනය කිරීමේ ක්‍රමයකි.

රිග් වෙද 1.164.46,

ඉන්ද්‍රා මිත්‍රා වරූමාග්නිමහුරතෝ දිව්‍යා සා සුපර්ඕ ගරුට්මන්,

ekaṃ sad viprā bahudhā vadantyaghniṃ yamaṃ mtariśvānamāhuḥ

"ඔවුන් ඔහුව හඳුන්වන්නේ ඉන්ද්‍රා, මිත්‍රා, වරුණ, අග්නි යනුවෙනි. ඔහු ස්වර්ගීය වංශවත් පියාපත් ඇති ගරුඩා ය.

ගෞඩියා වෛශ්නව, නිම්බාර්ක සම්ප්‍රදායේ සම්ප්‍රදායන් සහ ස්වාමිනාරායන සහ වල්ලභගේ අනුගාමිකයන් ක්‍රිෂ්ණා සියලු අවතාරවල උල්පත ලෙස සලකති,

විෂ්ණුගේ හෝ නාරායන හා සමාන විය යුතුය. එබැවින් ඔහු ස්වයාම් භගවාන් ලෙස සැලකේ.

ක්‍රිෂ්ණා ස්වයාම් භගවාන් ලෙස පිළිගත් විට, මෙය ගෞඩිය වෛශ්නවාදයේ, වල්ලභා සම්ප්‍රදායේ, සහ අනෙකුත් සියලු අවතාරවල ප්‍රභවය ලෙස ක්‍රිෂ්ණා පිළිගත් නිම්බාර්ක සම්ප්‍රදායේ විශ්වාසය බව තේරුම් ගත හැකිය. . මෙම විශ්වාසය මූලික වශයෙන් "භගවතම්ගේ සුප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශයෙන්"  (1.3.28) ලබාගෙන ඇත.  මෙම දේවධර්මීය සංකල්පයට වඩා වෙනස් මතයක් වන්නේ ක්‍රිෂ්ණා නාරායන හෝ විෂ්ණුගේ අවතාරයක් ලෙස සංකල්පයයි. කෙසේ වෙතත්, අවතාරවල ප්‍රභවය ලෙස විෂ්ණු ගැන කථා කිරීම සාමාන්‍ය දෙයක් වුවද, මෙය වෛශ්‍යවාදයේ දෙවියන්ගේ නම් වලින් එකක් පමණක් වන අතර, ඔහු නාරායන, වාසුදේව සහ ක්‍රිෂ්ණා ලෙසද හැඳින්වේ. වෛශ්නවාදයේ ආධිපත්‍යය සහිත දිව්‍යමය චරිතයක් ඇත.

අතර්ව වේද සහ යජුර් වෙදන් මෙන් රිග් වෙද ඒක දේවවාදී චින්තනය ගැන සාකච්ඡා කරයි: "දේවයන් සැමවිටම විෂ්ණුගේ උත්තරීතර වාසස්ථානය දෙස බලයි" (tad viṣṇoḥ paramaṁ padaṁ sadā paśyanti sṻrayaḥ Rig Veda 1.22.20)

"එකම සත්‍යය,  බොහෝ නම් වලින් දනී" (රිග් වෙද 1.164.46)

"මුලදී නූපන් බිහි වූ විට, උන්වහන්සේගේ ආධිපත්‍යය දිනා ගත් අතර ඉන් ඔබ්බට උසස් කිසිවක් නොතිබුණි" (අතර්ව වෙද 10.7.31) [121]

"උන් වහන්සේ හා සැසඳීමට කිසිවෙක් නැත. උන් වහන්සේට සමාන්තරව කිසිවෙක් නැත. ඔහුගේ මහිමය සැබවින්ම ශ්‍රේෂ්ටය." (යජුර් වෙද 32.3)

දෙවියන්ගේ  ගුණාංග ගණන ගණන් කළ නොහැකි අතර, පහත සඳහන් ගුණාංග හය (භග) වඩාත්ම වැදගත් ය:

ජානා (සර්ව විද්‍යාව), සියලු ජීවීන් ගැන එකවර දැන ගැනීමේ බලය ලෙස අර්ථ දැක්වේ

අයිශ්වර්යා (ස්වෛරීභාවය, ඊශ්වර යන වචනයෙන් උපුටා ගන්නා ලදි), එය සියල්ලන්ටම අභියෝග කළ නොහැකි පාලනයකින් සමන්විත වේ

කළ නොහැකි දේ කිරීමට ඇති හැකියාව වන ශක්තිය , බලය

බාලා (ශක්තිය) යනු සෑම දෙයක්ම කැමැත්තෙන් හා තෙහෙට්ටුවකින් තොරව ආධාර කිරීමේ හැකියාවයි

විකෘති නිර්මාණ සඳහා ද්‍රව්‍යමය හේතුව තිබියදීත්, උත්තරීතරම තැනැත්තා ලෙස නොමේරූ බව රඳවා ගැනීමේ බලය පෙන්නුම් කරන Vīrya (ජවසම්පන්න)

තේජාස් (තේජස), එය ඔහුගේ ස්වයංපෝෂිත භාවය සහ උන්වහන්සේගේ අධ්‍යාත්මික ශක්තියෙන් සෑම දෙයක්ම අභිබවා යාමට ඇති හැකියාව ප්‍රකාශ කරයි .

ශිව  සම්ප්‍රදායට අනුව, චාමකම් (चमकम्) ශුද්ධ ලියවිලිමය සම්ප්‍රදායට එකතු කරන ශ්‍රී රුද්‍රම් (සංස්කෘත श्रि रुद्रम्) යනු යජුර්වේදය (ටීඑස් 4.5, 4.7) වෙතින් ලබාගත් රුද්‍රා (ශිවගේ සාරාංශයක්) සඳහා කැප කරන ලද හින්දු ස්තෝත්‍රයකි. ). [124] [125] ශ්‍රී රුද්‍රම් ශ්‍රී රුද්‍රප්‍රස්නා, සතරුද්‍රයා සහ රුද්‍රධ්‍යා යන අය ලෙසද හැඳින්වේ. ශිව විශ්වීය උත්තරීතර දෙවියන් හා සමාන වන වේදන්තයේ මෙම පා important ය වැදගත් ය. මෙම ගීතය දෙවියෙකුගේ නම් ගණනය කිරීමේ මුල් උදාහරණයකි,  හින්දු ආගමේ සහස්රානාම සාහිත්‍යයෙහි පුළුල් ලෙස වර්ධනය වූ සම්ප්‍රදායකි.

හින්දු ආගමේ නයායවාදය ඒක  දේවවාදී මතයක් සම්බන්ධයෙන් තර්ක කිහිපයක් ඉදිරිපත් කර තිබේ. එවැනි දෙවියෙකු එක් අයෙකු පමණක් විය හැකි බවට නයනිකාවරු තර්කයක් ලබා දී ඇත. කුසුමන්ජලී හි දී, මීමම්සා පාසලේ යෝජනාවට එරෙහිව මෙය සාකච්ඡා කරනු ලැබේ, ආරම්භයේ දී බොහෝ දේවදූතයන් (දේවාස්) සහ රිශියන්   සිටි බව උපකල්පනය කරයි.

නයායවාදයට අනුව  බහු දේවවාදියාට ඔහුගේ ආකාශ වස්තු කිහිපයක පැවැත්ම හා සම්භවය පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක සාක්ෂි ලබා දිය යුතු බවත්, ඒ කිසිවක් තාර්කික නොවන බවත්, එක් සදාකාලික සර්ව බලදාරී    දෙවියෙකු උපකල්පනය කිරීම වඩා තර්කානුකූල බවත් ය.

සොරොස්ට්‍රියානුවාදය

විශ්වීය ද්විත්වවාදය සහ ඒක දේවවාදය ඒකාබද්ධ කරන අතර එය ලෝකයේ ආගම් අතර සුවිශේෂී වේ. සොරොස්ට්‍රියානුවාදය ද්විත්වවාදයේ සිට ඒක දේවවාදය දක්වා කාලයාගේ ඇවෑමෙන් පරිණාමයක් ප්‍රකාශ කරයි.

සොරොස්ට්‍රියානුවාදය යනු ඒක දේවවාදී ආගමකි, සොරෝස්ට්‍රියානුවාදය බොහෝ විට ද්විත්ව, ද්විවාදී හෝ ද්වේෂවාදී ලෙස සලකනු ලැබේ, අවසානයේ හොඳ අහුරා මැස්ඩා (නිර්මාණාත්මක ආත්මය) සහ අවසානයේ නපුරු ඇන්ග්‍රා මයිනූ (විනාශකාරී ආත්මය) හි උපකල්පිතයන් කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය නිසා. . පර්සියානු අධිරාජ්‍යයේ නිල ආගම ලෙස සොරොස්ට්‍රියානුවාදය කලක් පෘථිවියේ විශාලතම ආගම් වලින් එකකි. සොරොස්ට්‍රියානුවන්ට ("පාර්සිස්" හෝ "සර්ටොෂ්ටිස්") පළමු ඒක දේවවාදීන් වීම  සහ වෙනත් ලෝක ආගම් කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කිරීම යන ගෞරවය හිමි වේ. එක්රැස් කරන ලද සංඛ්‍යාලේඛන අනුව අනුගාමිකයින්ගේ සංඛ්‍යාව මිලියන 3.5 ක් ය .

සික් ආගම

සික් යනු ඒක දේවවාදී  සහ හෙළි කළ ආගමකි. සීක් දෙවියන් වහන්සේ රාම්, අල්ලාහ් සහ වහීගුරා වැනි බොහෝ නම් වලින් හැඳින්වුවද එකම දෙවියෙකු ලෙස හඳුන්වන අතර හැඩයෙන් තොර, කාලානුරූපී සහ නොපෙනෙන අයෙකි: නිරාකාර්, අකාල් සහ අලක්. සියලු මැවිල්ලෙහි දෙවියන් සිටී (සරව් වීපක්). දෙවියන් වහන්සේ "අභ්‍යන්තර ඇසෙන්" හෝ "හදවතෙන්" දැකිය යුතුය. දෙවියන් සහ මනුෂ්‍යයන් අතර සන්නිවේදනයේ පැවැත්මට එහි දැඩි යෙදුම ඉඩ දී ඇති හෙයින්, සිකි බැතිමතුන් භාවනා කළ යුතුය.

සික් දහම යනු 16 වන සහ 17 වන සියවස් වලදී උතුරු ඉන්දියාවේ පැනනැඟුණු ඒක දේවවාදී ඇදහිල්ලකි . සීක්වරු එක්, කාලානුරූපී, සර්වබලධාරී, උත්තරීතර මැවුම්කරුවෙකු විශ්වාස කරති. මුල් මන්ත්‍රය ලෙස හැඳින්වෙන ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්හි ආරම්භක පදය මෙය සංකේතවත් කරයි:

පන්ජාබි: ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ

පරිවර්තනය

එක් විශ්ව මැවුම්කරුවෙකු වන දෙවියන්, උත්තරීතර වෙනස් කළ නොහැකි සත්‍යය, විශ්වයේ මැවුම්කරු, භීතියෙන් ඔබ්බට, වෛරයෙන් ඔබ්බට, මරණයෙන් ඔබ්බට, උපතින් ඔබ්බට, ස්වයං පැවැත්මෙන්, ගුරුගේ කරුණාවෙන්.

"ੴ" ("Ik āaṅkār") යන වචනයට සංරචක දෙකක් ඇත. පළමුවැන්න ੧, ගුර්මුකි හි "1" ඉලක්කම් නිර්මාතෘගේ ඒකීයභාවය සංකේතවත් කරයි. වචනයේ තේරුම: "එක් විශ්ව මැවුම්කරුවෙකු වන දෙවියන්" යන්නයි.

ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්ගේ පිටු 1430 සියල්ලම මුල් මන්ත්‍රයේ පුළුල් කිරීම් බව බොහෝ විට කියැවේ. සීක්වරුන්ට දෙවියන් සඳහා බොහෝ නම් ඇතත්, සමහර ඒවා ඉස්ලාමයෙන් හා හින්දු ආගමෙන් උපුටා ගත් ඒවා වුවද, ඔවුන් සියල්ලෝම එකම උත්තරීතර පුද්ගලයාට යොමු දක්වයි.

සික් ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි සඳහන් වන්නේ මුළු අවකාශය පුරා පැතිරී විශ්වයේ සියලු ජීවීන්ගේ මැවුම්කරු වන එකම දෙවියන් වහන්සේය. ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්ගේ පහත දැක්වෙන උපුටා දැක්වීම මෙම කරුණ ඉස්මතු කරයි:

"මුළු විශ්වයේම බොහෝ ජීවීන් විනිවිද යන හා විහිදෙන එකම දෙවියෙකු ගැන ගායනා කරන්න, මෙනෙහි කරන්න. දෙවියන් වහන්සේ එය මැවූ අතර දෙවියන් වහන්සේ එය සෑම තැනම ව්‍යාප්ත කරයි. මා බලන සෑම තැනකම මම දෙවියන්වහන්සේ දකිමි. පරිපූර්ණ ස්වාමින් වහන්සේ පරිපූර්ණ ලෙස ව්‍යාප්ත වී ඇත ජලය, දේශය සහ අහස; ඔහු නොමැතිව තැනක් නැත.

- ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්, පිටුව 782

කෙසේ වෙතත්, ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ් එහි ද්විත්ව නොවන ප්‍රවණතා හේතුවෙන් ඒකවාදය උගන්වයි යැයි තර්ක කිරීමට ප්‍රබල අවස්ථාවක් තිබේ:

පන්ජාබි: ਸਹਸ ਪਦ ਬਿਮਲ ਨਨ ਏਕ ਪਦ ਗੰਧ

"ඔබට නෙළුම් පාද දහස් ගණනක් ඇත. එහෙත් ඔබට එක අඩියක්වත් නැත. ඔබට නාසයක් නැත, නමුත් ඔබට නාසය දහස් ගණනක් ඇත.

- ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්, පිටුව 13

දෙවියන් වහන්සේට බොහෝ නම් ලබා දී ඇති බව සීක්වරු විශ්වාස කරති, නමුත් ඔවුන් සියල්ලෝම යොමු දක්වන්නේ එකම දෙවියන් වන වාහිගුරේ යනුවෙනි. ඉස්ලාම්, හින්දු හා ක්‍රිස්තියානි ධර්මය වැනි වෙනත් ආගම්වල සාමාජිකයන් එකම දෙවියන්ට නමස්කාර කරන බව සීක්වරු විශ්වාස කරන අතර අල්ලාහ්, රහීම්, කරීම්, හරී, රාම් සහ පර්බ්‍රාම් යන නම් සීක් ශුද්ධ ලියවිලිවල නිතර සඳහන් වේ. සීක් ආගමේ දෙවියන් ගැන නිශ්චිත සඳහනක් නොතිබුණද, දෙවියන් පිළිබඳව බහුලව භාවිතා වන සීක් යොමුව වන්නේ අකාල් පුරක් (එහි අර්ථය "සැබෑ අමරණීය" යන්නයි) හෝ   වහේගුරු ය.

පුරාණ ග්‍රීක ආගම

කොලොෆොන්හි සම්භාව්‍ය ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙකු වූ සෙනෝෆනේස්ගේ කවි වල ඉතිරිව ඇති කොටස් වලින් පෙනී යන්නේ ඔහු නූතන ඒක දේවවාදීන්ගේ අදහස් හා සමාන අදහස් දැරූ බවයි. ඔහුගේ කවි මානව විද්‍යාත්මක දෙවිවරුන්ගේ සාම්ප්‍රදායික මතය දැඩි ලෙස විවේචනය කරමින්, "... ගවයින් සහ අශ්වයන් සහ සිංහයන් අත තිබුනේ නම් හෝ ඔවුන්ගේ දෑතින් තීන්ත ආලේප කර මිනිසුන් වැනි කෘති නිර්මාණය කළ හැකි නම් ... [ඔවුන්] දෙවිවරුන් නිරූපණය කරයි ඒ වෙනුවට, සෙනෝෆනේස් ප්‍රකාශ කරන්නේ, "... එක් දෙවියෙක්, දෙවිවරුන් හා මිනිසුන් අතර ශ්‍රේෂ්තම තැනැත්තා, මනුෂ්‍යයන් මෙන්, ස්වරූපයෙන් හෝ චින්තනයෙන් නොවේ.   එම දේවධර්මය ඒකාකාරී බව පෙනේ, නමුත් දැඩි අර්ථයෙන් සැබවින්ම ඒක දේවවාදී නොවේ. ඇන්ටිස්ටීනස් වැනි පසුකාලීන දාර්ශනිකයන් සෙනෝෆනේස් විසින් පැහැදිලි කරන ලද මූලධර්මවලට සමාන විශ්වාසයන් විශ්වාස කළද, ඔහුගේ අදහස් පුළුල් ලෙස ජනප්‍රිය වූ බවක් නොපෙනේ.

ප්ලේටෝ බහු දේවවාදියෙකු වුවද, ඔහුගේ ලේඛනවල ඔහු බොහෝ විට සොක්‍රටීස් ඉදිරිපත් කරන්නේ "දෙවියන්" ගැන ඒකීය ස්වරූපයෙන් කථා කරන බවය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු බොහෝ විට දෙවිවරුන් ගැන බහු ස්වරූපයෙන් කථා කරයි. නිදසුනක් වශයෙන්, යුතිෆ්‍රෝ උභතෝකෝටිකය සකස් කර ඇත්තේ "දෙවිවරුන් විසින් ශුද්ධ කරන ලද දෙය ශුද්ධ නිසාද, නැතහොත් එය දෙවිවරුන් විසින් ආදරය කරන නිසාද?"

හෙලෙනිස්ටික් ආගම

දාර්ශනික  ඒක දේවවාදයේ වර්ධනය ග්‍රීක දර්ශනයේ ප්‍රතිඵලය කි. 2 සිට 3 වන සියවස් වලදී, මුල් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ඒක දේවවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි තරඟකාරී ආගමික ව්‍යාපාර කිහිපයකින් එකක් පමණි.

ඔනිස්ට්වාදීන්, විශේෂයෙන් දාර්ශනික ප්ලොටිනස්ගේ. ප්ලොටිනස්ගේ ලේඛනවල, "ද වන්" විස්තර කර ඇත්තේ සිතාගත නොහැකි, ඉක්මවා ගිය, සියලු මූර්තිමත් කරන, ස්ථිර, සදාකාලික, හේතුකාරක වස්තුවක් ලෙස ය. එය මුළු පැවැත්ම පුරාම විහිදේ යයි සදහන් ය.

ක්‍රි.ව. 4 වන සියවසේ සයිප්‍රසයට ක්‍රිස්තියානි ට අමතරව ඩයොනිසස්ගේ ඒක දේවවාදී සංස්කෘතියක්ද තිබී ඇත.

හයිප්සිස්ටේරියන් යනු ග්‍රීක ලේඛනවලට අනුව ඉතා උසස් දෙවියෙකු විශ්වාස කළ ආගමික කණ්ඩායමකි. පසුකාලීනව මෙම හෙලනික් ආගමේ සංශෝධන ඒක දේවවාදයට ගැලපෙන පරිදි පුළුල් ජනතාවක් අතර අවධානයට ලක් විය. සියුස් ප්‍රධාන දෙවියා ලෙස වන්දනාමාන කිරීම ඒක දේවවාදයේ දිශාවට ප්‍රවණතාවක් පෙන්නුම් කළ අතර සුලු  දෙවිවරුන්ගේ බිඳී ගිය බලයන්ට අඩු ගෞරවයක් දැක්වීය.

ඒක දේවවාදය


Lego 4+ (tidligere kendt som 4 Juniors i 2003) var en produktlinje produceret af den danske legetøjskoncern LEGO, der var designet til børn fra 4 år og opefter. Serien benyttede almindelige legoklodser, men havde minifigurer der var større og som ikke kunne skilles ad. Sættene havde generelt færre klodser og også gerne flere store specialklodser, hvilket gjorde dem nemmere at samle.

Sæt

Pirates

7070 Catapult Raft
7071 Treasure Island
7072 Captain Kragg's Pirate Boat
7073 Pirate Dock
7074 Skull Island
7075 Captain Redbeard's Pirate Ship
7080 Scurvy Dog and Crocodile
7081 Harry Hardtack and Monkey
7082 Cannonball Jimmy and Shark
7289 Captain Redbeard in Box
7290 Captain Kragg in Barrel

City

4651 Police Motorcycle
4652 Tow Truck
4653 Dump Truck
4654 Tanker Truck'
4655 Quick Fix Station
4657 Fire Squad HQ
4666 Speedy Police Car
4667 Loadin' Digger
4668 Outrigger Construction Crane
4669 Turbo-Charged Police Boat

Spider-Man

4858 Doc Ock's Crime Spree
4860 Doc Ock's Café Attack

Referencer

Eksterne henvisninger
 4+ på Brickset

4+

Lego 4+


Hidenori Ishii (født 23. september 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokushima Vortis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hidenori Ishii


171183 Haleakala este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
171183 Haleakala este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala, în cadrul proiectului Faulkes Telescope Educational Project. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,77 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 171001-172000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

171183 Haleakala


Vasily Alekseyevich Degtyaryov (; 2 January 1880, Tula – 16 January 1949, Moscow) was a Soviet and Russian engineer who specialized in weapons design. He was awarded the title of Hero of Socialist Labour in 1940.

Biography

He was a factory worker at the Tula Arms Plant. He became married in 1905. Starting in 1918, Vasily Degtyaryov headed the first Soviet firearms design bureau at Kovrov Arms Factory.

In 1927, the Red Army was equipped with his 7.62 mm light machine gun DP-27. This design led to the development of the DT tank machine gun (1927) and two aircraft machine guns: DA and DA-2 (1928).

In 1940 he became a Doctor of Technical Sciences, and Hero of Socialist Labour (he received the second such award in its history just two weeks after Joseph Stalin). He joined the Communist Party of the Soviet Union in 1941.

During the Axis invasion of the USSR in summer 1941 he created the PTRD-41 14.5mm anti-tank rifle. In 1944 he became Major General of the Engineering and Artillery Service of the Soviet Union. He designed a belt-fed light machine gun, the RPD, chambered for the 7.62×39mm intermediate cartridge.

Vasily Degtyaryov was awarded the Stalin Prize in 1941, 1942, 1944, and 1949 (posthumously).

He was buried in a cemetery in Kovrov.

Inventions
Degtyaryov developed a total 82 types of machine guns, submachine guns and anti-tank rifles, 19 of them were officially adopted.

Degtyaryov designed several models of submachine guns, the best of which would be adopted by the Soviet Army in 1934 (modernized in 1940) as the ППД PPD-40 (from Пистолет-пулемёт Дегтярёва, "Degtyaryov's submachine gun").
In 1930, Degtyaryov designed a 12.7 mm large-caliber machine gun, the ДК, or DK (Дегтярёва Крупнокалиберный, "Large-caliber Degtyaryov"). In 1938, this machine gun was upgraded by Georgy Shpagin and renamed ДШК (DShK) (Дегтярёва Шпагина Крупнокалиберный, "Large-caliber Shpagin-Degtyaryov").
In 1939, Degtyaryov designed his heavy machine gun called ДС, or DS (Дегтярёва Станковый "Heavy Degtyaryov"). The DS-39 was issued to the Red Army and used in the Winter War of 1939–1940. The belt feed mechanism damaged the cartridge cases and the gun was found too complicated and liable to malfunctions and was withdrawn from service.

Honours and awards
 Stalin Prizes;
1942 – 1st class and 2nd class
1946 – 2nd class
1949 – 1st class (posthumous)
 Hero of Socialist Labour (January 1940)
 Three Orders of Lenin (1933, 1940, 1944)
 Order of Suvorov, 1st class (September 1945)
 Order of Suvorov, 2nd class (November 1944)
 Order of the Red Banner of Labour
 Order of the Red Star
 Medal "For the Victory over Germany in the Great Patriotic War 1941–1945" (1945)

Commemoration

On the day of the designer's death, by a resolution of the Council of Ministers of the USSR, monthly scholarships were established in his name:
 one is for graduate students (850 rubles) and one for is students (400 rubles) of the Leningrad Military Mechanical Institute;
 two are for post-graduate students (850 rubles) and two are for students (400 rubles) of the Tula Mechanical Institute;
 five are for excellent students (350 rubles) of the Kovrov College.
On October 17, 1954, a monument was erected in Kovrov for Degtyaryov, and a bust and several plaques were installed on the territory of the weapons factory bearing his name. At the memorial for gunsmiths and designers, a bas-relief was made in his likeness. A museum was opened in Degtyaryov's house on January 6, 1978. In addition, a technical school, a secondary school, a kindergarten, a recreation park, the House of Culture of Metal Workers and the former Komsomolskaya Street in Kovrov were named after him. A pioneer camp near the village of Sukhanikha was named after Degtyaryov. In many cities of the former USSR (Kharkiv, Novosibirsk, Lomonosov, Saint Petersburg) streets carry the name of Degtyaryov. On November 6, 1979, on the occasion of the centennial of the designer's birth, the USSR Ministry of Communications issued a postal envelope with his image. January 2, 1980 in Kovrov held a special cancellation of these envelopes. On August 18, 2004, the Russian Post also issued an envelope depicting Degtyaryov.

In popular culture
Degtyaryov appears in the 2020 Russian biographical film AK-47, played by Valery Barinov.

See also
 Degtyaryov Plant
 RPD machine gun

References

Bibliography

Footnotes

1880 births
1949 deaths
People from Tula, Russia
People from Tulsky Uyezd
Communist Party of the Soviet Union members
First convocation members of the Soviet of the Union
Second convocation members of the Soviet of the Union
Soviet major generals
Russian engineers
Russian inventors
Soviet engineers
Firearm designers
20th-century Russian engineers
Heroes of Socialist Labour
Recipients of the Stalin Prize
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Recipients of the Order of Suvorov, 1st class
Recipients of the Order of Suvorov, 2nd class
Recipients of the Order of the Red Star

Vasily Degtyaryov


An Dendrobium hypopogon in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Dendrobium hypopogon in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium hypopogon


Faridkot (en punyabí: ਫਰੀਦਕੋਟ ਜ਼ਿਲਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.FR.

Comprende una superficie de 1 472 km².

El centro administrativo es la ciudad de Faridkot.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 618 008 habitantes, de los cuales 290 887 eran mujeres y 327 121, varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Faridkot

Distrito de Faridkot


Le Champions Trophy d'Asie féminin est une compétition internationale de hockey sur gazon biennale féminine disputée par les cinq meilleures équipes nationales féminines des associations membres de la Fédération asiatique de hockey sur gazon.

Le tournoi a été remporté par trois équipes différentes. Corée du Sud sont les championnes en titre et ont le plus de titres avec trois. Le Japon et l'Inde ont toutes deux remporté le tournoi une fois. Le tournoi a été étendu à six équipes en 2021.

Résultats

Performances des équipes nationales

* = pays hôte

Équipes apparues

Voir aussi
 Champions Trophy d'Asie masculin
 Coupe d'Asie féminine de hockey sur gazon

Références

Lien externe
 Fédération asiatique de hockey sur gazon

Champions Trophy d'Asie féminin
Compétition fondée en 2010

Champions Trophy d'Asie féminin


Demokratska stranka (tali. Partito democratico, PD) je politička stranka lijevog centra, pretežno socijaldemokratske i socijalno-liberalne orijentacije u Italiji.

PD je osnovan 14. listopada 2007. godine, kao rezultat ujedinjenja dvije veće političke stranke:
 Demokratske ljevice (tal. Democratici di Sinistra, DS), uglavnom socijaldemokratske i socijalističke orijentacije;
 Bijela Rada — Demokracija je sloboda (tali. La Margherita-Democrazia è Libertà), pretežno socijalno-liberalne i ljevičarsko-kršćanske orijentacije.

Osim te dvije stranke, Demokratskoj stranci se pripojilo još nekoliko manjih stranaka, koje su sve bile dio koalicije L'Ulivo (Maslina).

Povijest
PD je rođena kao sinteza raznog političkog porijekla:
 Demokratske ljevice (socijaldemokrate, demokratski socijalisti)
 Demokracija je sloboda – Ivančica (socijalni liberali, levi hrišćani)
 Europski republikanski pokret (socijalni liberali);
 Italija Centra (liberali, demokršćani);
 Reformistička alijansa (socijaldemokrate);
 Demokratski Republikanci (liberali);
 Demokratska stranka Juga (liberali);
 Projekt Sardinija (socijaldemokrate).

Iz tog nasljedstva PD je orijentirana prema socijaldemokraciji i socijalnom liberalizmu, kršćanskoj ljevici i ekologizmu.

Iako su prvobitno bili zainteresirani da se priključe, u izgradnji PD-a nisu sudjelovali Talijanski demokratski socijalisti ni Italija vrijednosti.

Na europskom nivou, PD je započela suradnju s Strankom europskih socijalista i jedan je od osnivača Napredne alijanse socijalista i demokrata u Europskom parlamentu. Na međunarodnom planu od 2013. također je među osnivačima nove ljevičarske međunarodne organizacije pod imenom Progresivni savez.

PD je druga najveća talijanska stranka i snažno je ukorenjena u Emiliji-Romanji, Toskani, Umbriji, Markama, Bazilikati i Sardiniji kao i u dijelovima Veneta i Lombardije.
PD je stvorena 14. listopada 2007. putem primarnih izbora koji su se ujedinili na demokratski način stvaranje stranke.

Prvi tajnik je bio gradonačelnik Rima, Valter Veltroni, koji je podnio ostavku 17. veljače 2008. godine, nakon izbornog poraza na Sardiniji. Privremeno je izabran za tajnika Dario Franceschini, koji je međutim pobjeđen na izborima za tajnika (25. listopada 2009.) od strane Piera Luigija Bersanija.

Drugi istaknuti vođa je bio Romano Prodi osnivač koalicije lijevog centra L'Ulivo i bivši predsjednik Minstarskog vijeća Talijanske Republike. Bio je predsjednik stranke od njenog osnivanja do 16. travnja 2008. kada je podnio ostavku.

Međutim krajem listopada 2009. dolazi do raskola u PD-u, nakon pobjede Pier Luigija Bersanija na izborima za tajnika dijelovi demokršćanske struje u PD-u pod vodstvom bivšeg lidera Bijele Rade Francesca Rutelija, odlučuju napuštanje stranke i novembra iste godine raskolnici će formirati novu centralističku stranku, pod imenom Savez za Italiju.

16. studenog 2011. PD je podržao novu tehnokratsku vladu dr.Marija Montija.

Na parlamentarnim izborima 2013. PD je napravio koaliciju "Italija opšte dobro" zajedno s Ljevicom ekologijom slobodom, Demokratskim centrom i Socijalističkom partijom i kandidirala je svog tajnika Bersanija za premijera. Koalicija je pobijedila na izborima i dobila je apsolutnu većinu mandata (345) u Domu poslanika. U Senatu međutim nije uspjela dobiti dovoljnu većinu kako bi sastavila vladu.

Zajedno s koalicijom desnog centra u travnju 2013. PD je sastavila novu vladu čiji je premijer član PD-a Enrico Letta. 11. maja nakon Bersanijeve ostavke Guglielmo Epifani je izabran za novog sekretar PD-a.

8. prosinca putem primarnih izbora Matteo Renzi je izabran na mjesto Epifanija i preuzeo vodstvo u stranci. 22. veljače 2014. Renzi postaje novi premijer (i najmlađi u povijesti Italije) nakon što je Leta podnio ostavku. U međuvremenu 27. veljače PD je postao službeni član Partije europskih socijalista i u Rimu je održan kongres europskih socijalista.

Stranku je od 2013. do 2018. godine vodio Matteo Renzi, koji je podneo ostavku nakon poraza stranke na općim izborima 2018. godine. Matteo Orfini bio je privremeni predsjednik. Na izborima u svibnju 2019. godine za tajnika je izabran Nicola Zingaretti, predsjednik Oblasti Lacija. Podnio je ostavku nezadovoljan frakcijskim sukobima u stranci, pa ga je naslijedio Enrico Letta. On je odstupio nakon poraza na parlamentarnim izborima 2022. Na izborima u stranačkim kružocima pobijedio je predsjednik Emilije i Romagne Stefano Bonaccini, ali je u drugoj fazi biranja, među onima koji glasaju za tu stranku, pobijedila 2023. Elly Schlein, a Bonaccini je postao predsjednik PD.

Vođe

Tajnici

Predsjednici

Izborni rezultati

Izvori

Vanjske poveznice

Talijanske političke stranke

Demokratska stranka (Italija)


An apportionment paradox exists when the rules for apportionment in a political system produce results which are unexpected or seem to violate common sense.

To apportion is to divide into parts according to some rule, the rule typically being one of proportion. Certain quantities, like milk, can be divided in any proportion whatsoever; others, such as horses, cannot—only whole numbers will do. In the latter case, there is an inherent tension between the desire to obey the rule of proportion as closely as possible and the constraint restricting the size of each portion to discrete values. This results, at times, in unintuitive observations, or paradoxes.

Several paradoxes related to apportionment, also called fair division, have been identified. In some cases, simple post facto adjustments, if allowed, to an apportionment methodology can resolve observed paradoxes. However, as shown by examples relating to the United States House of Representatives, and subsequently proven by the Balinski–Young theorem, mathematics alone cannot always provide a single, fair resolution to the apportionment of remaining fractions into discrete equal whole-number parts, while complying fully with all the competing fairness elements.

History
An example of the apportionment paradox known as "the Alabama paradox" was discovered in the context of United States congressional apportionment in 1880, when census calculations found that if the total number of seats in the House of Representatives were hypothetically increased, this would decrease Alabama's seats from 8 to 7. An actual impact was observed in 1900, when Virginia lost a seat to Maine, even though Virginia's population was growing more rapidly: this is an example of the population paradox. In 1907, when Oklahoma became a state, New York lost a seat to Maine, thus the name "the new state paradox".

The method for apportionment used during this period, originally put forth by Alexander Hamilton, but vetoed by George Washington and not adopted until 1852, was as follows:

 First, the fair share of each state is computed, i.e. the proportional share of seats that each state would get if fractional values were allowed.
 Second, each state receives as many seats as the whole number portion of its fair share.
 Third, any state whose fair share is less than one receives one seat, regardless of population, as required by the United States Constitution.
 Fourth, any remaining seats are distributed, one each, to the states whose fair shares have the highest fractional parts.

The Hamilton method replaced a rounding method proposed by Thomas Jefferson, and was itself replaced by the Huntington–Hill method in 1941. Under certain conditions, the Huntington-Hill method can also give paradoxical results.

Examples of paradoxes

Alabama paradox
The Alabama paradox was the first of the apportionment paradoxes to be discovered. The US House of Representatives is constitutionally required to allocate seats based on population counts, which are required every 10 years. The size of the House is set by statute.

After the 1880 census, C. W. Seaton, chief clerk of the United States Census Bureau, computed apportionments for all House sizes between 275 and 350, and discovered  that Alabama would get eight seats with a House size of 299 but only seven with a House size of 300. In general the term Alabama paradox refers to any apportionment scenario where increasing the total number of items would decrease one of the shares. A similar exercise by the Census Bureau after the 1900 census computed apportionments for all House sizes between 350 and 400: Colorado would have received three seats in all cases, except with a House size of 357 in which case it would have received two.

The following is a simplified example (following the largest remainder method) with three states and 10 seats and 11 seats.

Observe that state C's share decreases from 2 to 1 with the added seat.

In this example of a 10% increase in the number of seats, each state's share increases by 10%. However, increasing the number of seats by a fixed % increases the fair share more for larger numbers (i.e., large states more than small states). In particular, large A and B had their fair share increase faster than small C. Therefore, the fractional parts for A and B increased faster than those for C. In fact, they overtook C's fraction, causing C to lose its seat, since the Hamilton method allocates according to which states have the largest fractional remainder.

The Alabama paradox gave rise to the axiom known as house monotonicity, which says that, when the house size increases, the allocations of all states should weakly increase.

Population paradox

The population paradox is a counterintuitive result of some procedures for apportionment. When two states have populations increasing at different rates, a small state with rapid growth can lose a legislative seat to a big state with slower growth.

Some of the earlier Congressional apportionment methods, such as Hamilton, could exhibit the population paradox. In 1900, Virginia lost a seat to Maine, even though Virginia's population was growing more rapidly. However, divisor methods such as the current method do not.

New states paradox

Given a fixed number of total representatives (as determined by the United States House of Representatives), adding a new state would in theory reduce the number of representatives for existing states, as under the United States Constitution each state is entitled to at least one representative regardless of its population. Also, even if the number of members in the House of Representatives is increased by the number of Representatives in the new state, a pre-existing state could lose a seat because of how the particular apportionment rules deal with rounding methods. In 1907, when Oklahoma became a state, it was given a fair share of seats and the total number of seats increased by that number. The House increased from 386 to 391 members. A recomputation of apportionment affected the number of seats because of other states: New York lost a seat while Maine gained one.

The Alabama paradox gave rise to the axiom known as coherence, which says that, whenever an apportionment rule is activated on a subset of the states, with the subset of seats allocated to them, the outcome should be the same as in the grand solution.

Balinski–Young theorem
In 1983, two mathematicians, Michel Balinski and Peyton Young, proved that any method of apportionment that does not violate the quota rule will result in paradoxes whenever there are four or more parties (or states, regions, etc.). More precisely, their theorem states that there is no apportionment system that has the following properties for more than four states  (as the example we take the division of seats between parties in a system of proportional representation):
 It avoids violations of the quota rule: Each of the parties gets one of the two numbers closest to its fair share of seats. For example, if a party's fair share is 7.34 seats, it must get either 7 or 8 seats to avoid a violation; any other number will violate the rule.
 It does not have the Alabama paradox: If the total number of seats is increased, no party's number of seats decreases.
 It does not have the population paradox: If party A gets more votes and party B gets fewer votes, no seat will be transferred from A to B.

It is of note that any method of apportionment free of the Population Paradox will always be free of Alabama Paradox. The converse is not true, however.

Interestingly, Webster's method can be free of the Population Paradox and the Alabama Paradox and not violate quota when there are three or fewer states. All divisor methods (which is exactly the class of all apportionment methods that are free of the population paradox) do not violate the quota rule for two states.

They show a proof of impossibility: apportionment methods may have a subset of these properties, but cannot have all of them:
 A method may follow quota and be free of the Alabama paradox. Balinski and Young constructed a method that does so, although it is not in common political use.
 A method may be free of both the Alabama paradox and the population paradox. These methods are divisor methods, and Huntington-Hill, the method currently used to apportion House of Representatives seats, is one of them. However, these methods will necessarily fail to always follow quota in other circumstances.
 No method may always follow quota and be free of the population paradox.

public static long[] BalinskiYoung(long quantity, double[] weights)
{
    var sumWeights = weights.Sum();
    var allocations = new long[weights.Length];
    for (var q = 1L; q <= quantity; q++)
    {
        var rmax = double.MinValue;
        var amin = long.MaxValue;
        var index = -1;
        for (int i = 0; i < weights.Length; i++)
        {
            var a = allocations[i];
            var w = weights[i];
            if (a < w * q / sumWeights) // to keep to quota rule
            {
                var r = w / (1 + a); // divisor method
                if (r > rmax || (r == rmax && a < amin))
                {
                    rmax = r;
                    amin = a;
                    index = i;
                }
            }
        }
        allocations[index]++;
    }
    return allocations;
}

The division of seats in an election is a prominent cultural concern. In 1876, the United States presidential election turned on the method by which the remaining fraction was calculated. Rutherford Hayes received 185 electoral college votes, and Samuel Tilden received 184. Tilden won the popular vote. With a different rounding method the final electoral college tally would have reversed. However, many mathematically analogous situations arise in which quantities are to be divided into discrete equal chunks. The Balinski–Young theorem applies in these situations: it indicates that although very reasonable approximations can be made, there is no mathematically rigorous way to reconcile the small remaining fraction while complying with all the competing fairness elements.

References

External links
The Constitution and Paradoxes
Apportionment: Balinski and Young's Contribution

Apportionment (politics)
Decision-making paradoxes

Apportionment paradox


Maqellara (,  oder ) ist ein Dorf in der Gemeinde (bashkia) Dibra, die zum Qark Dibra gehört, im nordöstlichen Albanien.

Bis zum Sommer 2015 bildete Maqellara mit einigen umliegenden Dörfern eine eigenständige Gemeinde (komuna). Heute ist sie eine Njësia administrative innerhalb der Gemeinde Dibra.

Geographie

Maqellara liegt in der historischen Region Dibra auf halbem Weg zwischen der Stadt Debar (alb. Dibra) in Nordmazedonien und der albanischen Stadt Peshkopia. Die Grenze zu Nordmazedonien ist nur ein paar Kilometer entfernt. Maqellara liegt im fruchtbaren Tal des Schwarzen Drin auf einer Terrasse auf der Ostseite des Flusses. Der Ort ist rund 60 Kilometer Luftlinie von der albanischen Hauptstadt Tirana entfernt; auf der Straße ist aber eine rund 160 Kilometer lange Strecke durch die Berge zu bewältigen.

Östlich der Terrasse erhebt sich steil das Östliche Randgebirge, die südlichen Ausläufer des Korabgebirges. Der  hohe Berg Kërçin überragt das Dorf, das auf rund 600 Meter Höhe liegt. Die Maja e Velivarit im Nordosten ist mit  der höchste Berg auf dem Gebiet der ehemaligen Gemeinde. Der tiefste Punkt ist in der Drin-Schlucht im Nordwesten auf rund

Zur Gemeinde von Maqellara gehörte neben dem eigentlichen Dorf noch 21 weitere Ortschaften. Davon sind die Dörfer Burim, Kllobçisht und Pocest ähnlich groß oder sogar größer als Maqellara. Rund 89 Hektar des Gemeindegebiets von 87,3 Quadratkilometer waren Wald und 2950 Hektar landwirtschaftliche Flächen.

Bevölkerung
Die Gemeinde von Maqellara zählte 2011 10.662 Einwohner (Volkszählung 2011), nach eigenen Angaben sogar 13.632 Einwohner (2014). Der Ort ist neben Albanern auch von ethnischen Mazedoniern bevölkert. Genaue Zahlen zur ethnischen Verteilung liegen nicht vor. Verbreitete Religionen sind der Islam und das katholische Christentum.

Geschichte
Erstmals erwähnt wurde Maqellara 1467 in einem osmanischen Register. Demnach gab es im Dorf damals sieben Häuser.

Die im 16. Jahrhundert errichtete Allajbeg-Moschee im Dorf Burim und die aus vorosmanischer Zeit stammende Verklärungskirche im Dorf Herbel zählen zu den nationalen Kulturdenkmäler Albaniens.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Einwohner sind mehrheitlich in der Landwirtschaft beschäftigt. Viele Bewohner sind infolge von Arbeitslosigkeit und Armut in die Hauptstadt Tirana oder in den Westen ausgewandert.

Die Region ist wirtschaftlich rückständig und es fehlen Investitionen in die Infrastruktur. Die albanische Nationalstraße SH 6 führt westlich des Dorfes vorbei nach Peshkopia. Eine schnellere Verbindung nach Tirana stellt die noch nicht ganz vollendete Rruga e Arbërit dar, die über weite Strecken schon für den Verkehr freigegeben wurde.

Über den Grenzübergang Bllata ist Maqellara mit dem keine zehn Kilometer entfernten nordmazedonischen Städtchen Debar verbunden.

Literatur

Weblinks
 Strategic Plan of Maqellare Commune (PDF; 842 kB)

Einzelnachweise

Ort im Qark Dibra
Ort in Albanien
Dibra (Gemeinde)
Ehemalige Gemeinde in Albanien

Maqellara


Dr. Thürmers Motionskur er en kortfilm fra 1913 instrueret af Alf Nielsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1913
Stumfilm fra Danmark

Dr. Thürmers Motionskur


ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි සංස්කෘතිකමය සහ ඓතිහාසික වැදගත් භූ කළාපයකි. ක්‍රි.ව. 1815 මාර්තු මස දක්වා සිංහලේ නමින් ස්වෛරීය රාජ්‍යයක්ව පැවති ප්‍රදේශය මෙයට අයත් භූ සීමාව වේ.

අතීතය
1815දී උඩරට ගිවිසුම මගින් මෙම ප්‍රදේශය සහ එහි ජනතාවගේ පාලනය කොන්දේසි 12කට යටත්කොට බ්‍රිතාන්‍ය අයර්ලන්ත එකඟවූ රාජ්‍යයට පවරාදෙන ලදී. ක්‍රි.ව. 1817දී මෙම කලාපය ඈඳා බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ කොටසක් බවට පත්කරන ලදී.

භූ සීමාව
වර්තමාන දේශපාලන සහ පරිපාලන සීමා අනුව උඩරට ප්‍රදේශය පහත පරිදිවේ.
 මධ්‍යම පළාත
 උතුරුමැද පළාත
 ඌව පළාත
 සබරගමුව පළාත
 කුරුණෑලග දිස්ත්‍රික්කය
 පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ හත්පත්තු 1ක්:  දෙමළ හත්පත්තුව
 වවුනියා දිස්ත්‍රික්කයේ කෝරල 3ක්:නැගෙනහිර චින්න චෙට්ටිකුලම කෝරලය, බටහිර චින්න චෙට්ටිකුලම කෝරලය, තිරුක්කුමුලෙයි දකුණ කෝරලය
 මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ පත්තු 3ක්:බිංතැන්න පත්තුව, මාගම් පත්තුව, පානම් පත්තුව
 තිරිකුණාමලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පත්තු 1ක්:කඩ්ඩුකුලම් පත්තුව

උඩරට ජනතාව
උ‍ඩර‍ට ප්‍රදේශයේ ස්ථීරව පදිංචිව සිටි සිංහලයන් ගෙන් පැවතඑන ජනතාව උඩරට ජනතාව ලෙස සැලකේ.

උඩරට සිංහල උප භාෂාව
උඩරට මිනිසුන් භාවිතා කර පැරණි සිංහල හාෂාව වේ

සිංහල නීතිය හෙවත් උඩරට නීතිය

අතීතයේ සිංහල රා‍ජධානි‍යේ බලපැවැත්වූ  සිංහල නීතිය වර්තමානයේ බලපැවැත්වන්නේ උඩරට සිංහලයන‍ට පමණක් බැවින් වර්තමානයේ මෙම නීති උඩරට නීතිය නමින්      නිතර හැඳින්වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සෙංකඩගල යුගය- සිංහලේ රාජධානිය

නීතිය - ශ්‍රී ලංකා
සිංහල සංස්කෘතිය
උඩරට

උඩරට (නෛතික කලාපය)


This is a survey of the postage stamps and postal history of New South Wales, a former British colony now part of Australia.

Pre-stamp era
New South Wales was the first part of Australia to be settled by Europeans, and the first to operate a postal service, which in 1803 was carrying letters between Sydney and Parramatta for a 2d charge. In 1809 a collecting office in Sydney was established to receive mail from passing ships, and in 1825 the postal service was expanded. Mail coach service began in 1830, and in 1835 a new Postage Act superseded the 1825 statute and set rates based on weight and distance travelled.

The postmaster of the time, James Raymond, was in communication with Rowland Hill in England and worked to encourage the prepayment of letters in NSW. In 1838, Raymond introduced envelopes embossed with the seal of the colony, and available for local mail for 1¼ pence each instead of the 2d charged letters paid for in cash. They are thus regarded as precursors of the Penny Black. However, the envelopes were not popular, and in 1841 Raymond was unable to develop official interest in postage stamps for the colony.

First stamps

In 1842 regular mail service was carried by steamer between Melbourne and Sydney, and the first mail packet from Britain arrived in 1844. An act of 1848 reformed the postal system and authorized the use of stamps; the first stamps appeared on 1 January 1850. They were locally produced, and depicted a scene of Sydney and its harbour, thus becoming known as the "Sydney Views". The 1d, 2d, and 3d stamps were separately engraved, and then re-engraved and retouched over the next year, yielding dozens of varieties.

In 1851 the colony switched to a more conventional design, a profile of Queen Victoria wearing a laurel wreath, first in a somewhat crude rendition, then a better one in 1853. The colony also took the unusual step of using paper watermarked with the denomination, a practice that resulted in a number of mismatches between watermark and printed denomination that are rare and highly prized today.

In 1854 the colony issued 6d and 1/- stamps printed locally, from plates engraved by Perkins Bacon in England. These were large square stamps with the standard profile of Victoria wearing a diadem, framed with a hexagon and octagon respectively. The designs were reused for 5d and 8d in 1855.

In 1856 a Perkins Bacon design was also adopted for the lower values as well. The inking of all these was highly variable, and there are dozens of distinct color varieties. The use of perforation began in 1860; unfortunately for collectors, the stamps were very closely spaced, the perforating process not well controlled, and it is unusual to find stamps from before 1899 where the perforation does not touch or cut into the design on one or more sides.

The first 5-shilling stamp was issued in 1861, and it was notable for being a round design resembling a medallion. In 1861, new designs were created by De La Rue and printed both in London and the colony.

In 1871 a watermark reading "NSW" surmounted by a crown began to replace the numerals, and in 1885 a need for high-values prompted the overprinting of 5/-, 10/-, and one-pound revenue stamps with "POSTAGE".

New South Wales celebrated its 100th anniversary in 1888 with an issue of what is widely considered to be the first commemorative stamps. The set of eight, each with a different design, were all inscribed "ONE HUNDRED YEARS". Among the designs were a view of Sydney, an emu, Captain Cook, a lyrebird, and a kangaroo. The 20/- value included portraits of both Arthur Phillip the first governor, and the then-governor Lord Carrington.

A 2½d stamp depicting an allegorical figure of Australia appeared in 1890, while ½d, 7½d, and 12½d values were produced in 1891 as surcharges on existing stamps.

In 1897 two early semi-postal stamps were issued, paying 1d and 2½d rates, but sold for 1/- and 2/6 respectively, the additional proceeds going to a Consumptives' Home. In the same year a set of three stamps marked Victoria's Diamond Jubilee.

The formation of the Commonwealth had no immediate effect on the NSW postal system. Although the new constitution granted the  commonwealth power to run a national postal service, unification was not immediate.  The systems gradually merged during the 1900s. In 1903 a 9d stamp in two colors (brown and blue) was inscribed "COMMONWEALTH" and mentioned the initials of each member along with its year of founding. In 1905 the stamps began to be printed on paper watermarked with a crown and the letter "A", with reprintings of existing designs occurring into 1910.

In 1913 the stamps of New South Wales were superseded by those of Australia.

Most of the stamps of New South Wales are readily available today, but it is somewhat complex to collect; there are a dozen types of watermarks, multiple perforations, and numerous color shades. While the Scott catalog distinguishes about 200 major types, it calls out many more minor varieties, and the Stanley Gibbons catalog totals some 400 distinct varieties.

Numeral cancellations
Numeral cancellations on New South Wales postage stamps are also of interest to collectors. Ninety-six post offices had already been opened when the first postage stamps were issued on 1 January 1850. Numeral obliterators were allocated to these post offices to cancel stamps on outgoing mail. Sydney itself had no number and used dumb obliterators. The first allotment of numbers was based on the pattern of roads radiating outward from Sydney.

Numerals and obliterators continued to be allocated to opening post offices up to the beginning of 1904 with 2099 (Toolijooa) probably the last number assigned. The patterns of allocation provide a way of tracking the history of settlement of the state, although made complex by re-allocations as post offices closed or jurisdiction was transferred, as happened when Queensland became a separate colony.

Larger post offices also impressed a date-stamp on covers with the name of the originating office. This means that covers or stamps torn from covers or pairs of stamps can be used to tie numbers to mailing offices where official records are missing. Even so, as many as 300 New South Wales numbers are still untied.

There can be many variations of numeral cancellations depending on the type of obliterator used. The first obliterators allocated had horizontal bars. These were followed by "ray" types. The colour of the ink used might also vary. The Sydney obliterators also exist in many variations.

Most collectors of numerical cancellations ignore the stamp itself, which may appear upside-down or sideways in albums or stock cards.

Postal stationery
New South Wales issued its own postal stationery until the Commonwealth of Australia stationery was made available in 1911. Envelopes were issued in 1838 for local use within Sydney, New South Wales and were used till 1857.  Between 1870 and 1911 eleven different envelopes were produced and issued. Registration envelopes were first made available to the public in 1880 and a total of 14 different were produced. Newspaper wrappers were available from 1864, New South Wales being the second postal administration after the United States to issue newspaper wrappers. A total of 12 different wrappers are known. Letter cards were in use from 1894 and a total of 11 different letter cards were produced. Postcards were available from 1875 and, by the time the Australian Commonwealth postcards were introduced, New South Wales had produced a total of 34 different items.

See also
Stamps and postal history of Australia
Revenue stamps of New South Wales

References and sources
References

Sources
 Andrew Houison, History of the Post Office: together with an historical account of the issue of postage stamps in New South Wales, Sydney, Government Printer, 1890.
 Stanley Gibbons Ltd: various catalogues
 The Encyclopaedia of Postal Authorities
 Stuart Rossiter & John Flower: The Stamp Atlas
 Alan G. Brown & Hugh M. Campbell: New South Wales Numeral Cancellations, 2nd ed., 1977
 H.M. Campbell: Australian Numeral Cancellations: A Compendium, 1983
 Hugh M. Campbell: Queensland Postal History and Australian Numerical Cancellations. Supplements, 1997

Further reading

Houison, Andrew. History of the Post Office, together with an historical account of the issue of postage stamps in New South Wales. Sydney: C. Potter, Government Printer, 1890.

History of New South Wales
Philately of Australia
Postal history of Australia
Postage stamps of Australia

Postage stamps and postal history of New South Wales


بليتشيبسين  هي قرية في جمهورية أديغيا في روسيا.

الجغرافيا

الإثنية

مراجع

مدن أديغيا

بليتشيبسين (أديغيا)


ولا نص كلمة هو البوم للفنان المصري محمد فؤاد، تم إصداره عام 2007.

قائمة الأغاني

 خايف موت - 4:03
 خدنى الحنين  - 4:13
  شايف نفسك  - 4:42
  طمنى عليك  - 4:28
  لو ليا حق  - 4:51
 مابيعرفنيش  - 4:45
  مكدبش عليك  - 4:19
  وانت جنبى  - 4:22
 ولانص كلمة  - 4:03
  ياجت ياراحت  - 3:58

مراجع

ألبومات باللغة العربية

ولا نص كلمة (ألبوم)


El ciclo litológico o ciclo de las rocas es un concepto de geología que describe las transiciones de material en el tiempo geológico que permiten que toda roca pueda transformarse en uno de estos tres tipos: Rocas sedimentarias, Rocas metamórficas y rocas ígneas. Las rocas pueden pasar por cualquiera de los tres estados cuando son forzadas a romper el equilibrio. Una roca ígnea como el basalto puede disgregarse y alterarse cuando se expone a la atmósfera, o volver a fundirse al subducir por debajo de un continente. Debido a las fuerzas generadoras del ciclo de las rocas, las placas tectónicas y el ciclo del agua, las rocas no pueden mantenerse en equilibrio y son forzadas a cambiar ante los nuevos ambientes. El ciclo de las rocas es un modelo que explica como los tres tipos de rocas provienen de alguna otra, y como el proceso cambia un tipo a otra a lo largo del tiempo. El tiempo para que una roca complete las fases es de millones de años, y en la vida de la Tierra no todas las rocas pueden completarlo.

Desarrollo histórico

El concepto original del ciclo de las rocas es habitualmente atribuido al que se considera «el padre de la geología», James Hutton (1726-1797). El ciclo de las rocas fue una parte del  uniformismo y su famosa cita: «no hay vestigio del principio, y no hay una predicción de un fin», aplicado en particular al ciclo de las rocas y al ciclo geológico. Este concepto de ciclo de las rocas se mantuvo vigente hasta la revolución que supuso el descubrimiento de las placas tectónicas en la década de 1960. Con el desarrollo y comprensión del motor de las placas tectónicas, el ciclo de las rocas cambió hasta como lo conocemos hoy en día. El ciclo de Wilson desarrollado por J. Tuzo Wilson durante la década de 1950, ayudó a entender el proceso de renovación de material desde las zonas de subducción hasta los valles divergentes.

El ciclo

Transición a ígneas

Cuando las rocas son levantadas del interior de la Tierra hasta la superficie, éstas suelen estar fundidas en magma. Si las condiciones para que el magma permanezca líquido no perduran, el magma se enfriará y solidificará en una roca ígnea. Una roca que se enfría en el interior de la Tierra se denomina intrusiva o plutónica y su enfriamiento será muy lento, produciendo una estructura cristalina de granos gruesos. Como resultado de la actividad volcánica el magma puede llegar a enfriarse en la superficie de forma muy rápida, dando lugar a las rocas extrusivas o rocas volcánicas. Estas rocas tienen unos granos muy finos y algunas veces se enfrían tan rápido que no forman cristales visibles, como el caso de la obsidiana (vidrio) o el basalto (microcristalino). Cualquiera de los tres tipos de roca tiene su origen en magma fundido y enfriado.

Cambios post-volcánicos

Las  masas de rocas de origen ígneo empiezan a cambiar tan pronto como empiezan a enfriarse. Los gases que se encuentran mezclados en el magma empiezan a disiparse lentamente y los flujos de lava pueden tardar muchos años en enfriarse. Estos gases atacan los componentes de las rocas y depositan minerales en las cavidades y fisuras. La zeolita es muy conocida por este origen. Incluso antes de los procesos postvolcánicos hayan cesado la descomposición atmosférica y la meteorología empieza a reaccionar con el mineral volcánico, especialmente aquellos que no sean estables con nuestra atmósfera. La lluvia, el frío, el ácido carbónico, el oxígeno y otros agentes operan continuamente sobre las rocas, arrastrando aquellos minerales solubles en agua o produciendo nuevos productos (como por ejemplo oxidando el hierro). En la clasificación de rocas estos cambios son considerados generalmente no esenciales: las rocas son clasificadas y descritas como si estuvieran frías, lo que es habitual en la naturaleza.

Cambios secundarios

El cambio epigenético (procesos secundarios) pueden ser tratados de diversas maneras, cada una dependerá del grupo de rocas o de los minerales constituyente, además usualmente hay más de un proceso involucrado en la alteración de la roca. La solificación, que es reemplazar minerales por cristales o silicatos, es muy común en materiales félsicos, como la riolita o la serpentinita. La kaolinización es la descomposición del feldespato en rocas más comunes como el caolín (además de cuarzo con arcillas). También el granito y la sienita sufren procesos similares. La serpentinización es la alteración del olivino al grupo de la serpentina (con magnetita), es típica de las peridotitas, pero ocurre sobre todo en rocas máficas. En la uralitización secundaria la hornblenda remplaza la augita. La cloritización es la alteración de la augita hasta el grupo de las cloritas y dioritas. La epidotización ocurre también en rocas de este grupo y consiste en el desarrollo de epidotita desde biotita, hornblenda, augita o plagioclasa de feldespato.

Transición a metamórfico

Las rocas expuestas a altas temperaturas y presiones pueden cambiar física o químicamente para formar rocas diferentes, llamadas metamórficas. Los metamorfismos regionales se refieren a los efectos sobre grandes masas de rocas en una región amplia, generalmente asociada con la formación de cordilleras en procesos orogénicos. Estas rocas pueden exhibir laminación planar por la deformación tectónica debida a altas presiones, llamada foliación, de la que pueden superponerse varias fases diferentes según la evolución geológica del orógeno. Otro tipo de metamorfismo está causado cuando un cuerpo de roca entra en contacto con una intrusión ígnea que calienta la roca que lo rodea. Este metamorfismo de contacto da como resultado una roca recristalizada por el calor extremo, o incluso con minerales añadidos por los fluidos del magma que puede cambiar la química de la roca, lo que se denomina metasomatismo.

Transición a sedimentaria

Las rocas expuestas a la atmósfera terrestre están sujetas a procesos erosivos y meteorológicos. El agua, el viento, la nieve, la contaminación o la biología pueden cambiar su química o su forma. La erosión y la meteorología rompen la roca original en trozos más pequeños y lo acarrean hasta otros lugares, donde pueden ir disolviéndolos poco a poco, disgregándolos. Este material disgregado puede volver a asentarse en estratos y formar de nuevo una roca, es el caso de la arenisca que está formada por granos de arena compactados. Hay veces que la fusión puede ser tan fuerte que no parece claro que el material venga de un disgregado, son el caso de lutitas. Otra fuente importante de rocas sedimentarias son los restos biológicos que pueden formar rocas sedimentarias cementadas, como el travertino. Todas las rocas calizas provienen de procesos de sedimentación, generalmente biológica y las cuevas son lugares de nueva formación continua de rocas sedimentarias.

Fuerzas que mueven el ciclo de las rocas

Placas tectónicas

En 1967, J. Tuzo Wilson publicó un artículo en Nature describiendo el proceso cíclico de apertura y cierre de las cuencas oceánicas, especialmente enfocado al área del Océano Atlántico. Este concepto, como parte de la revolución de la tectónica de placas, se llegó a denominar el Ciclo de Wilson. El ciclo de Wilson ha tenido unos efectos profundos en la interpretación del ciclo de la rocas así como el papel que juega la tectónica de placas en la generación y destrucción de material.

El papel del agua

La presencia de gran cantidad de agua en la Tierra es de gran importancia para el ciclo de las rocas. Más allá de los procesos de transporte y meteorización, el agua es capaz de disolver los ácidos del suelo para descomponer las rocas a través del agua subterránea. Quizás sea mucho más importante este proceso que el desgaste producido en las rocas marinas o los procesos de sedimentación. El agua es capaz de arrastrar iones disueltos que rompen los enlaces que conforman los compuestos de la rocas. El agua de escorrentía puede transportar estos materiales y depositarlos en otros sitios o en determinadas cuencas, como en los fenómenos kársticos.

Otro papel del agua poco conocido es en los procesos metamórficos que ocurren en las rocas volcánicas en el fondo del mar. Algunas veces se introducen flujos de agua que se abren camino entre las fracturas de la roca. Este proceso se le denomina serpentinización.

El agua y otros compuestos volátiles son fundamentales para la fusión de la corteza oceánica existente en las zonas de subducción, uno de los puntos fundamentales del ciclo. En estas zonas el agua en presencia del dióxido de carbono y calizas es una importante fuente de componentes volátiles. Este proceso además involucra al ciclo del carbono.

Referencias

 Fichter, Lynn S., (2000), The Wilson Cycle and a Plate Tectonic Rock Cycle , James Madison University, Department of Geology and Environmental Science. Retrieved 18 Aug. 2005.

Enlaces externos

 The Six Fundamental Concepts about the Earth's Geology - NASA
 Wilson cycle - a detailed Plate Tectonics rock cycle
 The Rock Cycle Song
 Modelling the rock cycle with STELLA
 Wilson cycle
 A circular Wilson cycle?

Geología
Conceptos relacionados con la petrología

Ciclo litológico


An Chimonobambusa tuberculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hsueh f. ngan L.Z.Gao. An Chimonobambusa tuberculata in nahilalakip ha genus nga Chimonobambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chimonobambusa

Chimonobambusa tuberculata


Problem osam topova ili samo problem topova poznati je kombinatorni problem šahovske matematike. Autor problema je engleski matematičar i sastavljač brojnih zagonetki Henry Dudeney.

Osnovni problem glasi: ''Na koliko načina maksimalan broj istobojnih topova može stajati na šahovskoj ploči (8 × 8 polja), a da se ne napadaju?

Lagano možemo odgovoriti na pitanje maksimalnog broja topova. Kako imamo 8 redova i 8 stupaca, maksimalan je broj topova očito 8, a da imamo npr. 7 redova i 8 stupaca, maksimalan broj topova bio bi 7. Poopćimo ovo: ako imamo ploču n × n, maksimalan broj topova je upravo n, a ako imamo ploču k × m maksimalan broj topova je manji broj tog umnoška.

Nešto je teže odgovoriti na drugi dio pitanja, ali prebrojavanje nije komplicirano u ovom slučaju. Kako imamo 8 istobojnih topova, imamo 8 kombinacija za postavljanje tog topa u prvom stupcu. Prvi je red popunjen. Za stavljanje drugog topa u drugi stupac imamo 7 slobodnih polja. Ako nastavimo zaključivati doći ćemo do broja  što zapisujemo kao  (čitaj: osam faktorijela).

U slučaju kada broj topova ne mora odgovarati broju polja i stupaca (ploča ), prebrojavanje ipak nije onako jednostavno. Tada se koristimo idejama elementarne kombinatorike.

Uzmimo za primjer 3 istobojna topa na standardnoj šahovskoj ploči. Neka su stupci označeni slovima , a redovi brojevima . Tada 3 slova od 8 možemo grupirati na    načina. No, svaku smo kombinaciju brojili  puta pa ukupan broj dijelimo tim brojem. I sada, za svaku tu kombinaciju imamo opet  kombinacija, no sada je poredak redova sada bitan (dvije dimenzije). To nam daje ukupan broj kombinacija koji iznosi 18,816. Dakle, imamo formulu za  topova na ploči , a ona glasi: .

Možemo postupiti i ovako.
Problem ćemo riješiti na istom primjeru. Primijetimo da bilo gdje se nalazio, svaki top udara na  drugih polja. Zbog toga, sljedeći top ima na raspolaganju  polja, treći   polja, itd. Dobivamo formulu
.

Ovo očito stvara zanimljivu vezu:
 za sve prirodne brojeve   .

Još teža varijacija problema je kada broj topova ne mora odgovarati broju redova i stupaca, ali niti broj redova ne mora odgovarati broju stupaca (ploča ). Tada za prebrojavanje koristimo topovski polinom (eng. rook polynomial).

Problemski šah

Izvori

Problem osam topova


An Cyrtochilum methonica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Cyrtochilum methonica in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtochilum

Cyrtochilum methonica


කැනේඩියානු සාහිත්‍යය පිළිබඳව විවේචනයන් නාභිගත වී ඇත්තේ ජාතිවාදී හා ප්‍රාදේශීය තේමාවන් මතය. රට තුළ නිර්මාණය වුණු සාහිත්‍යයේ සංකීර්ණත්වය අගය කිරීම මින් තෘප්ත වන අතර කැනේඩියානු සාහිත්‍යය මනෝ විද්‍යාත්මක සම්භවයක් සහිත බවට හැඟීමක් ජනිත කිරීමට උපකාරී විය.

අන් සෑම ජාතික ජනපදවල සාහිත්‍ය සේම කැනේඩියානු සාහිත්‍යය ද එහි සමාජ දේශපාලනමය ව්‍යුහයේ බලපෑමට ලක් වී ඇත. කැනේඩියානු ලේඛකයන් සියළු ආකාරයේ ලේඛණ ඉදිරිපත් කොට ඇත. ලේඛකයන් මත ඓතිහාසික හා භූ විද්‍යාත්මක බලපෑම විශාලය.

කැනඩාවේ ප්‍රමුඛ සංස්කෘතීන් වන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය හා ප්‍රංශ සංස්කෘතීන්ය. තවදුරටත් කැනඩාවට බහු වාර්ගික ස්වදේශීය ජනතාවගේ හා ජාත්‍යන්තර ආගමනයේ මෑත දශකවල බලපෑම ඉතා ප්‍රබලය.

කැනේඩියානු සංස්කෘතිය සම්පිණ්ඩනය කොට Canlit ලෙස සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වේ.

කැනේඩියානු සාහිත්‍යයේ ස්වරූපයන්
කැනේඩියානු සාහිත්‍යයට අදාල වු විශේෂ ලක්ෂණ කිහිපයක් මෙසේ දැක්විය හැකිය.

කැනේඩියානු සාහිත්‍යය ඉංග්‍රිසි බසින් හෝ ප්‍රංශ බසින් ලියන ලද වුවද බලකොටු මානසිකත්වය හා බැදුණු

- කැනේඩියානු කර්තෘවරුන් බොහෝ විට මහජනයාගේ ජීවිත කෙරෙහි දේශගුණය හා භූගෝලයේ බලපෑම අවධාරණය කරති.

- බොහෝ කර්තෘවරුන් කැනඩාව හරහා බටහිර දෙසට ගමන් කිරිමට කැදවිමක් කරමින් දේශසිමාවන් හි ජීවිතය සංස්කෘතික මිථ්‍යාවක් ලෙස නිරන්තරයෙන් නිරික්ෂණය කරති.

- බොහෝ කැනේඩියානු  ලේඛකයන් ලෝකය තුල කැනඩාවේ තත්ත්වය පිළිබද ආවර්ජනය කරති. තමන් ඉංග්‍රිසි බස කථා කරන අසල් වැසියන් විසින් වට කර ඇති බවත් . ප්‍රංශ කැනේඩියානුවන්ට බොහෝ විට හැඟෙති. ඔවුහු සිය ආයතනය හා සංස්කෘතිය අධික්ෂණ ශිලිව ආරක්ෂා කරති. ඒ හා සමානවම ඉංග්‍රිසි ජාතික කැනේඩියානුවන් තමන් ඇමරිකානු එක්සත් ජනපද ජනතාව හා සංස්කෘතිය විසින් වටකරනු ලැබ ඇතැයි බොහෝ විට හගිති.  කැනේඩියානුවන් ලේඛකයින් එවැනි ගැටලු කෙරෙහි දක්වන ආකල්පය බොහෝ නවකථා හා කාව්‍යයන්ගෙන් නිරූපනය වේ.

කැනේඩියානු සාහිත්‍යයට අදාල වු විශේෂ ලක්ෂණ
කැනේඩියානු සාහිත්‍යය ඉංග්‍රිසි හෝ ප්‍රංශ භා‍ෂාවෙන් ලියැවුණත්, බොහෝ විට ආරක්ෂක හමුදාවන්ගේ මානසිකත්වය හා එකට ඇඳුණු 3 ක් වන (1) ස්වභාධර්මය (2) ප්‍රාන්ත ජිවිතය (3) කැනඩාවේ ලෝකයේ හිමි ස්ථානය සහ දෘෂ්ඨිකෝණ‍යන් පිළිබිඹු වේ. බොහෝ විශිෂ්ඨ ලේඛකයන් ජනවාර්ගික ජීවිතය ඉලක්ක කර තිබෙන බැවින්, කැනේඩියානු ජන වර්ගයන් සහ සංස්කෘතික විවිධත්වය හොදින් සාහිත්‍ය තුලින් නිරූපනය වේ.

	කැනේඩියානු කතුවරයන් බොහෝ විට මිනිසුන්ගේ ජිවිත කෙරෙහි භුගෝලිය දේශගුණික බලපෑම අවදාරණය කරනු ලබයි.

බටහිර දේශ සිමාවන් හරහා කැනඩා ප්‍රාන්ත ජිවිත තුළ නිරන්තරයෙන්ම සංස්කෘතික මිත්‍යාවන් උපදවන බව බොහෝ ලේඛකයින් ප්‍රකාශ කර තිබේ. අනෙක් ලේඛනය වන්නේ ධිවරයාගේ ජීවිතය යන කථාන්දරය, ආක්ටික් හි නිතර විශාල පුළුල් විම නිසා සැමදා විද්‍චාන් උතුරු ප්‍රාන්තය භාවිතා වේ.

බොහෝ කැනේඩියානු ෙල්ඛකයන් ලෝකය තුළ කැනඩාවේ ස්ථාන තුලින් පිළිබිඹු වේ. ප්‍රංශ කැනේඩියානුවන් බොහෝ විට ඉංග්‍රිසි කථාකරන අසල්වැසියන්ගේන් වටවී ඇති බව හැගේ. ඔවුන් දැඩි අපේක්ෂාවෙන් ඔවුන්ගේ ආයතන සහ සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කරයි. එසේම බොහෝ විට ඉංග්‍රිසි කැනේඩියානුවන් ඇමරිකානු ජනතාව සහ සංස්කෘතියෙන් වටවු බවක් හැගේ. බොහෝ නවකතා සහ කවි තුලින් මෙවැනි ප්‍රශ්න පිලිබද කැනේඩියානු ලේඛකයින් සැලකිලිමත් බව පෙන්නුම් කරනු ලබයි.

සැළකිය යුතු චරිත

කැනඩාව නිල වශයෙන් රටක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වූයේ 1867 ජුලි 1 වැනි දිනයි. එදිනට කලින් එහි තිබුණු සාහිත්‍යය යටත් විජිත යුගයට අයිති යැයි තර්ක කරනු ලැබේ. උදාහරණයක් වශයෙන් සුසානා මූඩි සහ කැතරින් පාර් ට්‍රේල් නැමැති ඉංග්‍රිසි ජාතික සොයුරියන් දෙදෙනා 1832 වර්ෂයේදී ඔවුන්ගේ රට වශයෙන් කැනඩාව තෝරා ගෙන එහි ගොස් පුරෝගාමින් වශයෙන් ඔවුන්ගේ අත් දැකීම්, මූඩි විසින් Roughing it in the bush (1852) සහ life in the Claering (1853) කෘති වලින්ද පාර් ට්‍රේල් විසින් The backwoods of Canada (1836) සහ Canadian crusoes (1852) කෘති වලින්ද එළි දැක්වූහ. කෙසේ වෙතත් ඔවුන් දෙදෙනා ඔවුන් ජීවත්ව සිටි කාලය පුරාම ලේඛණයෙහි යෙදුනු අතර ඔවුන්ගේ පොත් බොහෝ විට විෂම කැනේඩියානු සමාජය සමග ගැටුනේය. මෙම තේමාවන් මාග්‍රට් ඇට්වුඩ් ගේ Survival වැනි කෘතිවල මෙන්ම අනෙකුත් කැනේඩියානු කෘතිවලද නැවත පල විය. මූඩි සහ පාර් ට්‍රේල් ගේ සොයුරිය වූ ඇග්නස් ස්ට්‍රික්ලන්ඩ් එංගලන්තයේම රැඳි සිටි අතර අලංකාර රාජකීය චරිත කථා ලියමින් කැනේඩියානු සහ ඉංග්‍රිසි සාහිත්‍යය අතර පැහැදිලි වෙනසක් නිර්මාණය කළාය.

කැනේඩියානු සාහිත්‍ය වංශයේ මුල් කාලීන ලේඛකයන්ගේ කෙනෙකු ලෙස තෝමස් චැන්ඩ්ලර් හැලිබර්ටන් (1796-1865) ගේ නම සඳහන් වේ. කැනඩාව නිල වශයෙන් වෙනම රටක් ලෙස ප්‍රකාශ වීමට වර්ෂ දෙකකට පෙර ඔහු මිය ගියේය. ඔහු ප්‍රසිද්ධියට පත් වන්නේ ඔහු විසින් නිර්මාණය කළ 'සෑම් ස්ලික්' නම් විකට චරිත තුලිනි. එම චරිතය The Clockmaker සහ තවත් විකට කෘතින් කීපයකම හැලිබර්ටන්ගේ ජීවිත කාළය පුරාම නිරූපණය කෙරුණේය.

අන්තර්ජාතික වශයෙන් දන්නා ජීවමානව සිටින කැනේඩියානු සාර්ථක නවකථා කාරියක කිවිඳියක සහ විචාරිකාවක් වන්නේ මාර්ගර්ට් ඇට්වුස්ය.

මෙම කණ්ඩායමද, ඉංග්‍රිසි බසින් කෙටිකථා රචනය කළ හොඳම ජීවමාන ලේඛකයා ලෙස හඳුන්වනු ලැබු ඇලිස් මුන් රෝද, කැනේඩියානු සාහිත්‍යය නගා සිටුවා ලෝකයට බෙදා හරින ලද පළමු පුද්ගලයෝ වූහ. පශ්චාත් යුද සමයෙන් පසු ගත වුනු දශක කිහිපය තුල සෑම අවුරුද්දකම කැනඩාව තුල පලවූයේ සාහිත්‍යමය වටිනා කමින් යුත් ප්‍රකාශන අතලොස්සකි. කැනේඩියානු සාහිත්‍යය, බ්‍රිතාන්‍යය සහ ඇමෙරිකානු සාහිත්‍යයේම කොටසක් යනුවෙන්ද සළකනු ලැබිණ.

නිෂ්පාදනය කරන ලද දේවල් වලින් බොහොමයක් කැනේඩියානු ඉතිහාසය, එළිමහන, සතුන් නැතහොත් සිදු වීම්, වැනි විශේෂ වූ ගතිගුණ ඇති කැනේඩියානු ගති ලක්ෂණ සමග සම්බන්ධ වූයේය. මෙම සම්ප්‍රදායට විරුද්ධ ප්‍රතික්‍රියාවක් වූ ලෙනාර්ඩ් කොහෙන්ගේ නවකථාවක් වූ Beautiful loser (1966) නැමැති කෘතිය එක් විචාරකයෙකු විසින් නම් කරන ලද්දේ 'කැනඩාවේ එතෙක් ලියැවුනු අතිශය පිළිකුල් සහගත කෘතිය' ලෙසිනි.

කැනේඩියානුවන් විසින් කියවන ලද බොහොමයක් පොත් බ්‍රිතාන්‍යයේ හෝ ඇමෙරිකාවේ ලියන ලද ඒවාය. කැනේඩියානු පාසැල්වල සහ විශ්වවිද්‍යාල වල උගන්වන්නේ ද විදේශීය දේවල්ය.

කැනේඩියානු කවියෙකු වූ ලෙනාර්ඩ් කොහෙන් සමහර විට බොහෝ ප්‍රසිද්ධ ගැමි ගී ගායකයෙකු මෙන්ම ගීත රචකයෙකු වූයේය.

20 -21 වැනි ශතවර්ෂයේ අවසාන භාගයේදී

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව මැවිස් ගැලන්ට්, මොර්ඩ්සියා රිච්ලර්, නෝර්මෑන් ලෙවින්, මාර්ගරට් ලෝරන්ස් සහ අර්වින් ලේටන් වැනි කතුවරුන් විසින් කැනේඩියානු සාහිත්‍යයේ පෙර දක්නට නොලැබුණු කොටස් වලට නව බලපෑමක් ඇති කරනු ලැබූහ. මෙම අභාෂය, පළමුව පුළුල් වශයෙන් අගය කිරීමක් සිදු නොවිණි. උදාහරණයක් ලෙස නෝර්මෑන් ලෙවින්ගේ "කැනඩා මේඩ් මි" නම් කෘතියෙහි රට පිළිබඳ අප්‍රසන්න අර්ථ විවරනයක් දක්වා ඇති අතර, එය පුළුල් වශයෙන් නිෂ්ප්‍රභා කෙරිණ.

1967 න් පසුව රටෙහි ශතසංවත්සරික වසර තුළ රජය මඟින්, ප්‍රකාශකයින්ගේ ප්‍රතිපාදන වැඩි කල අතර,එයින් පසු  කුඩා පරිමාණයේ මුද්‍රණාල බොහොමයක් රට තුල ව්‍යාප්ත විය.

1970 අග භාගයේදී විද්‍යා ප්‍රබන්ධ ලෝලියෙකු හා කැනෙඩියානු සාහිත්‍යයේ පඬිවරයෙකු වූ සූසන් වුඩ් විද්‍යා ප්‍රබන්ධ මත දරන්නන්ට පුරෝගාමීව උපකාර කළ අතර (සංක්‍රමනික සංස්කාරක කර්තෘ ජුඩිත් මෙරිල් සමඟින් ) කැනේඩියානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධයන්ට නව ගරුත්වයක් එක් කළේය. මෙමඟින් ප්‍රංශ-කැනේඩියානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ සඟරාවක් වූ "සෝලාරිස්"  වැනි සංසිද්ධි ඇති වීමේ හැකියාව දුරස් විය.

1990 වන විට ලෝකයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම සාහිත්‍යයන් අතරට කැනේඩියානු සාහිත්‍යයද එක්විය

කැනේඩියානු කර්තෘවරු අන්තර්ජාතික ත්‍යාගයන් පවා ලබා ගෙන තිබේ.

	1992 දී, මයිකල් ඔන්ඩච්ඡේගේ "ද ඉන්ග්ලිෂ් පේෂන්ට්" කෘතියට "බුකර්" සම්මානය හිමි විය. මෙම සම්මානය ලැබු පළමු කැනේඩියානු ජාතිකයා මොහු විය.

	බුකර් සම්මානය, 2000 වර්ෂයේදී "ද බ්ල්යින්ඩ් ඇසසින්" වෙනුවෙන් ඇට්වුඩ් විසින්ද, 2002 වර්ෂයේදී "ලයිෆ් ඔෆ් පයි" වෙනුවෙන් යාන් මාට්ල් විසින්ද දිනා ගනු ලැබුහ.

	2001 දී IMPAC සම්මානය "නෝ ග්‍රේට් මිස්චීෆ්" කෘතිය වෙනුවෙන් ඇලිස්ටයර් මැක්ලෝයිඩ් විසින් දිනා ගන්නා ලදී.

	1995 වර්ෂයේදී කැරල් ශීල්ඩ් විසින් "ද ස්ටෝන් ඩයරිස්" වෙනුවෙන් "පුලිට්සර්" සම්මානයද, ඇයගේ "ලැරීස් පාර්ටි" වෙනුවෙන් 1998 දී "ඔරේන්ජ්" සම්මානය ද දිනා ගත්තාය.

	ඩග්ලස් කූප්ලන්ඩ් ද ඔහුගේ කාර්යයන්හීදී අති සාර්ථකත්වයක්ද ලබා තිබේ. ඔහුගේ විශේෂ කෘතියක් ලෙස "ටේල්ස් ෆො ඇන් ඇක්ස්සෙලරේටඩ් කල්චර් (Tales for an Accelerated Culture)" පෙනවා දිය හැකිය.

ලේඛණ කලාව සඳහා ත්‍යාගයන්

සාහිත්‍ය සඳහා සැළකිය යුතු කැනේඩියානු ත්‍යාග සංඛ්‍යාවක් තිබේ.

අත්ලාන්තික් කලාපය පුරා ලේඛකයින්ගේ දක්ෂතා ඉස්මතු කරන්නේ අත්ලාන්තික් ලේඛක තරඟය මගිනි.

කැනේඩියානු කර්තෘවරුන්ගේ සංගමයේ ත්‍යාගය - ඉතා ඉහලින් සළකනු ලැබු කැනේඩියානු ලේඛකයින්ගේ කෘතින් අගය කිරීම සඳහා

CBC සාහිත්‍ය සම්මානය

කැනඩා කවුන්සිලයේ මෝල්සන් ත්‍යාගය - කැනඩා සංස්කෘතික සහ බුද්ධිමය උරුමයන්ට සැළකිය යුතු සේවයක් කළ අයට

ෆ්ලොයිඩ් එස් චාර්මස් කැනේඩියානු නාට්‍ය සම්මානය - කැනේඩියානු නෘත්‍ය සමාගම මගින් වේදිකා ගත කරන හොඳම කැනේඩියානු නාට්‍ය සඳහා

මේරියන් එංගල් සම්මානය - කාන්තා ලේඛකයින් සඳහා

මැට් කොහේන් ත්‍යාගය - කීර්තිමත් සේවය වෙනුවෙන් කැනේඩියානු ලේඛකයෙකුට දෙන ත්‍යාගය

ෂවුග්නෙයි කොහෙන් සම්මානය - දේශපාලන ලියවිලි සඳහා

ජෙරාල්ඩ් ලැම්පර්ට් සම්මානය - හොඳම නව කවියා

ජිලර් ත්‍යාගය - හොඳම කැනේඩියානු නව කථාව හෝ ඉංග්‍රිසියෙන් පල කළ හොඳම කෙටි කථා සංග්‍රහයට

ආණ්ඩුකාරයාගේ ත්‍යාගය - හොඳම කැනෙඩියානු කවි, ප්‍රබන්ධ නොවන කෘතිය, නාට්‍යය, ළමා සාහිත්‍ය (පාඨ) ළමා සාහිත්‍ය (චිත්‍ර) සහ පරිවර්ථනය (ඉංග්‍රිසි ප්‍රංශ භාෂා දෙකින්ම ලියනු ලැබු)

ග්‍රීනින් කාව්‍ය ත්‍යාගය - හොඳම කාව්‍ය ග්‍රන්ථය සඳහා කැනේඩියානු කවියෙකුට සහ අන්තර්ජාතික කවියෙකුට එක් තෑග්ගක් බැගින්

මිල්ටන් ඇකො‍්ර්න් කාව්‍ය ත්‍යාගය - 'ජනතා කවියා' සඳහා වෙන්වි තිබෙන ත්‍යාගය

පැට් ලෝතර් සම්මානය - කාන්තා කාව්‍ය සංග්‍රහය සඳහා සම්මානය

ප්‍රී ඔරෝර සම්මානය ඉංග්‍රිසි සහ ප්‍රංශ භාෂා වලින් කැනේඩියානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ සහ මන:කල්පිත ප්‍රබන්ධය සඳහා

ප්‍රී ඇතනේස් - ඩේවිඩ් - ක්විබෙක් ලේඛකයා සඳහා

ප්‍රී - ජිල්ස් - කොබෙයිල් - ජීවිත කාලය මුලුල්ලේ කරන ලද කාර්යයන් වෙනුවෙන් - (සෑම අවුරුදු 3 කට වරක්)

ප්‍රී විලියම් - ෆ්‍රැන්කෝ  - ඔන්ටාරියන් ලේඛකයෙකුගේ හොඳම කෘතිය සඳහා

රොජර්ස් ලේඛකයින්ගේ භාර ප්‍රබන්ධ ත්‍යාගය - හොඳම ප්‍රබන්ධ කාර්යය සඳහා

ස්ටීවන් ලී කොක් සම්මානය - විහිලු ප්‍රකාශනය සඳහා

තිමති ෆින්‍ඩ්ලේ සම්මානය - පිරිමි (Mid – Career) සඳහා පිරිමි ලේඛක ත්‍යාගය

ට්‍රිලියම් ග්‍රන්ථ සම්මානය ඔන්ටාරියෝ ලේඛකයෙකු විසින් ලියන ලද හොඳම කෘතිය සඳහා

WO මිචල් සාහිත්‍ය ත්‍යාගය - නව ලේඛකයින්ට උපදෙස් දීමට සහ කැනේඩියානු සාහිත්‍යයට ජීවිත කාලය පුරා කරන ලද සේවය සම්බන්ධයෙන් දෙන ත්‍යාගය

රූම් ඔෆ් වන්ස් ඕව්න් වාර්ෂික සම්මානය - කවිය සහ සාහිත්‍යය වෙනුවෙන්

දින 3 නව කථා තරඟය. වාර්ෂික සාහිත්‍ය මැරතන්. කැනඩාවේ සංකල්පයක්

Danuta Gleed Literary සම්මානය ඉංග්‍රිසියෙන් ලියන කැනේඩියානු ලේඛකයෙකුගේ කෙටි ප්‍රබන්ධයක් සඳහා දෙන සම්මානය

එතල් විල්සන් ෆික්ෂන් ත්‍යාගය - බ්‍රිතාන්‍ය කොළොම්බියාවේ වැසියෙකු විසින් ලියනු ලැබු කෙටි කථා එකතු වක් හෝ හොඳම නව කථා සඳහා

ඩොරති ලියිව්සේ කාව්‍ය තෑග්ග - බ්‍රිතාන්‍ය කොළොම්බියාවේ වැසියෙකු විසින් ලියනු ලැබු හොඳම කවි එකතුව සඳහා

ළමා හා තරුණ සාහිත්‍යය සඳහා ත්‍යාගයන්

අත්ලාන්තික් ලේඛක තරඟයේ තරුණ නව කථා සඳහා ත්‍යාගය

ළමා සාහිත්‍ය සඳහා ආර්.රෝස් සැනට් සම්මානය

ඓතිහාසික ප්‍රබන්ධ සඳහා ප්‍යෙජ්රි බිල්සන් සම්මානය

ඈන් කොනර් බ්‍රයිමර් සම්මානය

ළමා සාහිත්‍යය සඳහා ආණ්ඩුකාර ත්‍යාගය.

ළමයින් සඳහා - වසරේ කැනේඩියානු පුස්තකාල සංගමයේ පොත - සම්මානය

CLA තරුණ කැනේඩියානු පොත - සම්මානය

ෂෙයිලා ඒ.ඉගොෆ් ළමා සාහිත්‍ය ත්‍යාගය

එලිසබෙත් ම්‍රැසික් - ක්ලිවර් කැනෙඩියානු පින්තූර පොත සම්මානය

ෆ්ලොයිඩ් එස්.චාමර්ස් සම්මානය - තරුණ නාට්‍ය කලාව සඳහා සම්මානය

වර්ෂයේ හොඳම තොරතුරු පොත

IODE පොත - සම්මානය

මැනිටෝබා තරුණ කියවන්නන්ගේ තේරීම

මැක්ස්ගේ සහ ග්‍රේටා එබල් අනුස්මරණ සම්මා‍නය - ළමා ලේඛණ සඳහා

රෑත් ෂ්වාර්ට්ස් ළමා පොත සම්මානය

විකි මෙට්කාෆ් සම්මානය

කැනේඩියානු සාහිත්‍යය


Bankra (en bengalí: বাঁকড়া ) es una ciudad de la India, en el distrito de Howrah, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 6  a 13 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 67 836 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Bankra


විජය රජු (ක්‍රි.පූ. 543 - කි.පූ. 504) ලංකාවට පැමිණි ආක්‍රමණිකයෙකි. ඔහු ලංකාව යටත් කරගෙන ක්‍රි.පූ. 543 සිට කි.පූ. 504 දක්වා ලංකාව පාලනය කළහ.ශ්‍රී ලංකාවේ මහාවංශය ඔහු පිළිබඳව කරුණු සොයාගත හැකි ප්‍රාථමික මුලාශ්‍රයයි. විජය රජ මුලින්ම ලංකාවට පැමිණ පය තැබූයේ තම්බපන්නිය ටයි.

මහාවංශ කතාව

මහාවංශයට අනුව විජය රජුගේ මිත්තණිය වංග හා කාලිංග වංශික කුමරියකි. ඇය විවාහ වන්නේ සිංහයෙකු සමඟිනි. ඇය එම සිංහයාට දාව දරුවන් දෙදෙනෙකු වදන අතර සිංහයා විසින් මෙම තිදෙනා ව කැලයේ තිබෙන ගල් ගුහාවක සිර කොට තබයි. දිනක් මෙම තිදෙනා ගල් ගුහාවෙන් පැන යන අතර පසුව කුමරියගේ පුත් සිංහබාහු විසින් තම පියා වන සිංහයා ව මරා දමයි. අනතුරුව සිංහබාහු විසින් සිංහපුර නව රාජධානියක් පිහිට වනු ලබයි. එම රාජධානියේ යුවරජු බවට පත් වන්නේ විජය කුමරු යි. නමුත් ඔහුගේ වැරදි ක්‍රියා පිළිවෙත හේතුවෙන් ඔහු ඇතුළු ඔහුගේ අනුගාමිකයන් 700 දෙනෙකුට තම මව් රටින් පිටුවහල් වීමට සිදු වෙයි. අනතුරුව ශ්‍රී ලංකාවට ගොඩ බසින විජය ඇතුළු පිරිසට කුවේණි නම් යක්කනිය මුණ ගැසෙයි. විජයට පහර දුන් කුවේණිය ඔහුගේ පිරිස බිං ගෙයක සිරකර දැමුවාය. තම පිරිස ආපසු නුදුනහොත් කුවේණිය මරා දමන බවට විජය තර්ජනය කළ විට ඇය ඔවුනට ආහාර හා ඇඳුම් ද සපයා දුන්නාය. ඉන්පසු කුවේනිය අවුරුදු 16 ක පමණ වයසැති තරුණියකගේ ස්වරූපයක් ගෙන විජය සමග විවාහ විය. ඉන්පසු ඇගේ සහය ඇති ව විජය යක්කයින් පරාජය කොට ලක්දිව රජ වෙයි.

කුවේනිය විජය නිසා දරුවන් දෙදෙනකු ලැබුවාය. ඒ දියණියක හා පුතෙකි. පසුව විජයට ඇය ප්‍රතික්ෂේප කිරිමට අවශ්‍ය වී "යන්න දරුවන් දෙදෙනා අතහැර යන්න. මිනිසුන් යකුනට සෑම විටම බිය වෙති" යයි කීවේය. කුවේනිය තමන් පිටමං නොකරන ලෙස ආයාචනා කළ නමුත් පලක් නොවීය. ඇයට අවසානයේ මාළිගයෙන් පිට වීමට සිදු විය. දරුවන් ගෙන නොයන ලෙස කලින් කී නමුදු ඇය දරුවන් තමන්ගේ භාරයට ගත්තාය. ඒ වන විට විනාශ නොවී ඉතිරිව තිබු යකුන්ගේ නගරයකට ඇය ගියාය. එහෙත් එහි සිටි තම නෑදෑයින් අතින් ඇය මරුමුවට පත් වූයේ ඇය විසින් ඔවුන් පවා දුන් හෙයිනි. ඇගේ  එක් මාමා කෙනෙකු දරුවන් කෙරේ සෙනෙහස ඇතිව ඔවුන් තම භාරයට ගෙන "ඔබලාද මරා දැමීමට පළමුව පලා යන්නැයි" ඔවුනට කිවේය. ඔවුන් දෙදෙනා මලය රටට පලා ගිය අතර එහි වාසය කිරීම ඇරඹුහ. වැදි ජනතාව ඔවුන්ගේ ඇරඹු‍නි.

මේ අතර විජයගේ අමාත්‍යවරු තම නායකයාට සුදුසු බිරිඳක් සෙවීම ආරම්භ කළහ. ඔවුනට එවැනි කාන්තාවක් හමු වන්නේ පඬු රටෙනි. ඒ දකුණු ඉන්දියාවේ මදුරෙයි නගරයේ පඬි රජුගේ දියණියයි. පඬි රජු තම දියණිය ලංකාවට එවීමට කටයුතු කළා පමණක් නොව "තම දියණියක් ලංකාවට යැවීමට කැමැත්තෙන් සිටින අය ඉන්නේ නම් ඔවුන්ගේ දියණියට ඇඳුම් සපයා ඒවා ඔවුන්ගේ දොරකඩ තැබිය යුතුය. එවිට එම සළකුණෙන් අප ඒවා ලබා ගන්නවා ඇත" යනුවෙන්  නියෝගයක්ද කළේය. පඬි රටේ කුමරිය මෙහි ළඟා වූ පසු ඇමතිවරු විශාල උත්සවයක් සංවිධානය කොට විජය අභිෂේක කරවූහ. මෙහිදී විජයගේ පිරිසේ සෑම කෙනෙකුටම බිරිඳක් ලැබුණේය. (ඔවුන්ගේ පළමු බිරින්දෑවරු ඔවුන්ගේ මුහුදු ගමනේදී ඔවුන්ගෙන් වෙන් වූහ). විජය රජු වසර 38 ක් රට පාලනය කර මිය යන්නේ කිරුළට නිසි උරුමක්කරුවෙකු නොසිටින පසු බිමක ය. විජයගේ මරණයෙන් හිස් වූ සිහසුනට මීළඟට පත් වන්නේ විජය රජුගේ සොහොයුරෙකුගේ පුතු වූ පණ්ඩුවාසුදේව කුමරුයි. විජය ඇතුළු පිරිසෙන් පසුකාලීන ව සිංහල ජාතිය බිහි වුණි.

දීපවංශයේ සඳහන් විස්තරය

දීපවංශයේ විජය රජතුමා පිළිබඳ ව සඳහන් වන විස්තරය මහාවංශයේ විස්තරයට සමාන වනමුත් කුවේණිය හා දකුණු ඉන්දීය කුමාරිය පිළිබඳ ව එහි සඳහන් වන්නේ නැත.

හියුං සියෑං භික්ෂුවගේ වාර්තාව

හියුං සියෑං හිමියන්ගේ වාර්තාවේ සඳහන් වන්නේ දකුණු ඉන්දියාවෙන් පැමිණි සිංහයෙකු විසින් කුමාරිය පැහැර ගෙන යන බවයි. එහි වංග, කාලිංග හෝ ලාට රට ගැන සඳහනක් නැත. කුමාරිකාව සහ ඇයගේ දරු දෙදෙනා සිංහයාගේ ගුහාවෙන් පලා ගොස් දකුණු ඉන්දියාවේ තමන්ට උරුම රාජධානිය බලා පිටත් වෙයි. පසුව ඇගේ පුතු වන සිංහබාහු විසින් තම පියා ව (සිංහයා ව) ඝාතනය කරනු ලබයි. එම ක්‍රියාවට ඔහුට තෑගි හිමි වන නමුත් පීතෘඝාතන පාපයට දඬුවම් වශයෙන් නැවක දමා පිටුවහල් කරනු ලබයි. ඔහු රත්නදීපයට (ශ්‍රී ලංකාවට) ගොඩ බැස එහි පදිංචි වෙයි. මැණික් ලබා ගැනීමට දිවයිනට පැමිණි නාවික වෙළඳුන්ට කුමාරයා පහර දීමට පටන් ගනියි. පසුව කුමාරයා විසින් ඔවුන්ගේ දරුවන් ව යටත් කර ගෙන දිවයිනේ රඳවා ගනියි. එම දරුවන්ගෙන් සමාජයක් ගොඩ නැඟීමට කුමාරයාට හැකි වෙයි. මෙම වාර්තාවේ දැක්වෙන ආකාරයට සිංහබාහුට දරුවන් සිට ඇති අතර ඔවුන්ගේ මව කවුරුන් දැයි සඳහන් වන්නේ නැත. කුල ක්‍රමයට උපත ලබා දෙමින් සිංහබාහු විසින් සමාජය පන්ති වලට බෙදනු ලබයි. අනතුරුව ඔවුන් යුද්ධ කරමින් තම භූමි ප්‍රදේශය විශාල කර ගන්නා අතර එමගින් සිංහල ජාතිය බිහි වෙයි. මෙම වාර්තාවේ යක්කයින් ගැන සඳහන් වන්නේ නොමැත.

මේවාද බලන්න

 සිංහලේ රාජාවලිය
 මහාවංශය
 කුවේණි කුමරිය
 බම්බා රජ
 යක්කයින්

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රි ලංකා ඉතිහාසය
ශ්‍රි ලංකාවේ රජවරු

විජය රජ


Münib Engin Noyan (d. 1953, İstanbul), Arnavut kökenli Türk tiyatrocu.

İstanbul Alman Lisesi ve Viyana Üniversitesi Felsefe Fakültesi Tiyatrobilimi Enstitüsü'nde eğitim gördü. Türkiye'ye döndükten sonra bir müddet İstanbul Şehir Tiyatroları'nda yönetmen ve dramaturg olarak çalıştı. Bir dönem Avrupa'nın çeşitli yörelerinde, örneğin Fransa'nın güneydoğu şehir ve kasabalarında eşi ile birlikte Yahudi tiplemeleri yapmaktaydı. Sonraları dindar bir kişi haline gelerek yurt içinde ve yurt dışında konferanslar vermeye, dini sohbetlere katılmaya başladı.

Hilal TV'de uzun süre Kapılar ve Köprüler isimli programı hazırlayıp sunmuş, ayrıca yine aynı kanalda Mustafa İslamoğlu ile birlikte Vahyin Penceresinden isimli programı yapmıştır.

Notlar

Dış bağlantılar
Kişisel web sitesi

1953 doğumlular
Özel Alman Lisesinde öğrenim görenler
Türk dramaturglar
Türk tiyatro yönetmenleri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk İslamcılar
Arnavut asıllı Türkler
Resim aranan yazarlar
Yaşayan insanlar

Münib Engin Noyan


Flavio Calle Zapata (San Andrés de Cuerquia, ) é prelado colombiano da Igreja Católica Romana. É arcebispo emérito de Ibagué, a qual governou de 2003 a 2019. Anteriormente, serviu como incumbente da Prelazia de Alto Sinu, de 1989 a 1993 e bispo de Sonsón-Rionegro, de 1993 a 2003.

Biografia
Nasceu em San Andrés de Cuerquia, Antioquia, filho de Pedro Calle e Celia Zapata. Cursou o ensino secundário no Seminário Menor de Santa Rosa de Osos e Filosofia e Teologia no seminário maior da mesma diocese.

Foi ordenado presbítero em 22 de agosto de 1968, em Bogotá, por imposição das mãos do Papa Paulo VI em sua visita apostólica à Colômbia, e foi incardinado à Diocese de Santa Rosa de Osos. Iniciou seu ministério presbiteral como membro da equipe diocesana da pastoral juvenil; depois foi pároco de El Bagre durante nove anos e, seguidamente, membro da equipe diocesana de pastoral. Foi enviado a Roma para estudar e obteve licenciatura e doutorado em Teologia Moral na Pontifícia Universidade Gregoriana. De volta à Colômbia, trabalhou como professor e diretor espiritual do Seminário de Santa Rosa de Osos.

Em 16 de fevereiro de 1989, foi nomeado bispo-prelado do Alto Sinu. Recebeu a consagração episcopal no mês seguinte, das mãos de Monsenhor Joaquín García Ordóñez, então bispo de Santa Rosa de Osos, auxiliado por Monsenhor Angelo Acerbi, núncio apostólico na Colômbia, e Monsenhor Darío Castrillón Hoyos, bispo de Pereira. No ano seguinte, foi nomeado também administrador apostólico da vizinha Diocese de Sincelejo.

No seu aniversário de quatro anos de episcopado, foi nomeado bispo de Sonsón-Rionegro em Antioquia. Tomou posse na Catedral de Sonsón em 19 de março, Solenidade de São José, de quem é devoto; no dia seguinte, tomou posse na Catedral de Rionegro. Sua preocupação principal foi implantar na diocese um plano de pastoral para a Nova Evangelização, seguindo as diretrizes da Conferência de Santo Domingo, logrando integrar o clero, as comunidades religiosas e o laicato. Também foi notável seu trabalho pelas vocações e pelas missões, abrindo novas experiências missionárias na Ásia, na África e na América Central.

Durante seu pastoreio naquela diocese, fortaleceu a Pastoral Social, criou a Corporação Vida, Justicia y Paz e estimulou os programas de educação para a paz, sobretudo através dos Movimentos Sembradores de Paz e Jóvenes Constructores de Sociedad Civil; o próprio liderava a organização dos dirigentes da região, assolada pela ação de grupos armados em conflito, para trabalhar pela pacificação.

Em 10 de janeiro de 2003, o Papa João Paulo II nomeou-o arcebispo de Ibagué e tomou posse de sua sé metropolitana, mais uma vez na Solenidade de São José, na Catedral da Imaculada Conceição. Desde sua chegada a Ibagué, ocupou-se da formação de futuros sacerdotes e do clero. Enviou muitos sacerdotes para estudar em Roma e na Espanha. Como expressão de sua comunhão e cuidado com os sacerdotes, criou a Casa Sacerdotal São José para acolher sacerdotes idosos e enfermos e oferecer-lhes atenção integral.

Em 2007, participou da Quinta Conferência Geral do Episcopado Latino-Americano em Aparecida, Brasil, e, respondendo a esta assembleia, de 2009 a 2011, promoveu a Grande Missão Arquidiocesana para fortalecer os processos de evangelização nas comunidades paroquiais. Em 14 de março de 2014, fez o lançamento do novo plano de pastoral para a Arquidiocese de Ibagué com duração até 2020.

Promoveu a Pastoral Social ao fortalecer o Banco Arquidiocesano de Alimentos, criado por seu antecessor, Monsenhor Juan Francisco Sarasti Jaramillo, CJM, em 12 de junho de 2002. Em 2012, estimulou a construção de um prédio para a nova construção de um abrigo para moradores de rua e fortaleceu a Fundação para a Saúde José Joaquín Flórez Hernández.

Em 18 de junho de 2003, paticipou da fundação da Corporação Desarrollo y Paz del Tolima (TOLIPAZ), com o propósito de promover o desenvolvimento pessoal e a paz no departamento, especialmente nos territórios mais afetados pelo conflito armado e com as comunidades mais vulneráveis.

Pertenceu a diversas comissões e serviços na Conferência Episcopal da Colômbia: em 1993, pertenceu à Comissão Episcopal para a Evangelização da Cultura e da Educação; de 2005 a 2008, foi presidente da Comissão Episcopal para a Família, Vida e Estado Laical. De 2011 a 2014, foi representante da Conferência Episcopal perante o Instituto de Bem-Estar Familiar e delegado substituto da CEC no Conselho Episcopal Latino-Americano (CELAM). De 2014 a 2017, serviu como representante da Comissão Permanente para o Conselho de Presidência.

Comemorou seu jubileu de 50 anos de sacerdócio em 22 de agosto de 2018. No ano seguinte, completando 75 anos de idade, como dita o Código Canônico, Monsenhor Calle pediu afastamento da administração da Arquidiocese. Seu pedido foi acatado pela Santa Sé, que formalizou sua renúncia em 19 de março de 2019. O prelado emérito retirou-se então para junto de sua família em Medellín.

Naturais de Antioquia (departamento)
Arcebispos católicos da Colômbia
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana
Pacifistas

Flavio Calle Zapata


هيبو (أو هيبون، باليونانية: "Ἵππων"، وعاش في القرن الخامس قبل الميلاد) فيلسوف يوناني وعالم طبيعة يصنف ضمن المدرسة الأيونية أو الطبيعية. وعلى الأغلب فقد كان من معاصري أرخيلاوس الأثيني وعاش أغلب حياته في أثينا. ويقول أرسطو أنه ليس جديرا باسم فيلسوف، ورغم أنه يقارنه بطاليس في فكره الأساسي، فإنه يضيف بأن مداركه كانت ضحلة ولا يجب أخذها جديا بعين الاعتبار.

أحيا هيبو أفكار طاليس بأن العالم خلق من الماء وأن النار أتت من الماء وأنهما يعملان بقوة مضادة للأخرى فأنتجت العالم المحسوس. وأكثر من هذا فقد أنكر كل الوجود عدا ما يمكن معرفته عن طريق الحواس، وبهذا تم تصنيفه ضمن الملحدين. وأن الآلهة هم مجرد رجال عظماء تم تقديسهم ضمن الحكايات الشعبية. لكنه كان أكثر اهتماما بالطب حيث قال أن الأمراض والموت سببها جفاف الماء والرطوبة من الجسم. ويقال أنه نظم عبارة على قبره حيث وضع لنفسه مكانا بين هذه الآلهة.

مصادر

سنة الوفاة غير معروفة
سنة الولادة غير معروفة
فلاسفة طبيعيون
فلاسفة عصر ما قبل سقراط
فلاسفة في القرن 5 ق م
يونانيون في القرن 5 قبل الميلاد
فلاسفة يونانيون في القرن 5 ق م

هيبو (فيلسوف)


Antonio Amorosi (1660-1738) fue un pintor tardo-barroco italiano, activo en Ascoli Piceno y Roma, conocido por sus escenas de género.

Biografía
Nacido en Comunanza, en 1668 se trasladó a Roma con intención de formarse como  sacerdote, pero su encuentro en 1676 con Giuseppe Ghezzi y su interés por el arte le llevaron a cambiar de planes, entrando en el taller del maestro con el que iba a permanecer por espacio de once años.  Hacia 1690 se estableció como pintor independiente, firmando y fechando en dicho año la primera obra que de él se conoce: el Retrato del niño Filippo Ricci, actualmente en colección privada de Nueva York.

En 1699 realizó en el Palazzo Comunale de Civitavecchia las pinturas al fresco que representaban al Papa Inocencio III recibiendo a los magistrados de la ciudad y la Virgen con san Fermo, destruidas en 1944. En 1702 y para la iglesia de Santa Maria della Morte de la misma ciudad pintó San Gregorio y las almas del Purgatorio, pintura de altar en la que se aprecian deudas con el arte de Carlo Maratta, y Santa Ana, santo Domingo y san Juan Bautista.

Fue, según parece, el IV duque de Uceda, embajador de España en Roma, el primero en encargarle pinturas de género al modo de los bamboccianti, estimulando en el pintor el gusto por las escenas populares que constituirán hasta su muerte un componente fundamental de su producción, muy estimado por una clientela de clase alta en su mayor parte perteneciente a la aristocracia romana. Fue también gracias a esta faceta de su pintura como entró en contacto y trabó amistad con el historiador del arte Lione Pascoli, quien más adelante sería su primer biógrafo.

Esta dedicación a la pintura de género no le impidió continuar trabajando para las iglesias romanas, conservándose de su dedicación a la pintura religiosa, entre otros, los retablos dedicados a San Gregorio Nacianceno en la iglesia de San Biagio y La Gloria de san Bernardo en San Bernardino ai Monti, una de sus últimas obras.

Según Pascoli, Amorosi fue también un hábil copista de los artistas del Renacimiento y restaurador. Su hijo Filippo colaboró con él en su taller y fue también pintor de escenas de género. Sus pinturas populares, por la afinidad en los temas tratados, se han confundido con frecuencia con las del pintor danés Eberhard Keil, llamado en Italia Monsù Bernardo.

Bibliografía
Battisti, E., «Per la conoscenza di Antonio Amorosi», Commentari, IV, 1953, pp. 155 y ss.
Lo Bianco, A., «Alcune considerazioni sull'attività di Antonio Amorosi», Antologia di Belle Arti, II, 1978, n. 7-8, pp. 286 y ss.

Enlaces externos

Muchacha cosiendo, ficha del pintor en el Museo Thyssen-Bornemisza.

Pintores de Italia del barroco
Pintores de Italia del siglo XVII
Pintores de Italia del siglo XVIII
Nacidos en la provincia de Ascoli Piceno
Fallecidos en Roma

Antonio Amorosi


may refer to:

Places
Hikari Station, a station on Sanyō Main Line in Hikari, Yamaguchi
Hikari, Chiba, a former town in Sousa District, Chiba, Japan
Hikari, Yamaguchi, a city in Yamaguchi Prefecture, Japan

People
Hikari (name), people and characters with the name
Hikari (director),  a writer, director and producer.

Film and TV
Radiance (2017 film), original title Hikari
Hikari TV, IPTV provider and production company

Music
Hikari (Maaya Uchida album)
 Hikari (Sid album)
Hikari (Oceans Ate Alaska album), or the title song by Oceans Ate Alaska, 2017
"Hikari" (Mai Hoshimura song), a 2008 song by Mai Hoshimura
"Hikari" (Hikaru Utada song), a 2001 song by Hikaru Utada
"Hikari", a 2006 song by Yui Horie
"Hikari", a 2007 song by Nujabes and Substantial
"Hikari", a 2012 song by BT from If the Stars Are Eternal So Are You and I
"Hikari" (Pentagon song), a 2017 song by Pentagon

Other uses
Hikari (company), a brand of flake-style fish food
Hikari danio, a species of danio fish in Burma
Hikari Sentai Maskman, the 11th entry of the Sentai Series
Hikari (train), a train service running on the Tōkaidō/Sanyō Shinkansen in Japan
Nakajima Hikari, a family of radial aircraft engines

Hikari


Puegnago sul Garda ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Brescia in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 20 Kilometer ostnordöstlich von Brescia. Durch die Gemeinde fließen der Rio Naviglio und der Rio Avolo. Die Gemeinde grenzt – trotz ihres Namens – nicht unmittelbar an den Gardasee, sondern liegt etwas westlich davon.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Puegnago sul Garda


Albania a participat la Jocurile Olimpice pentru prima dată la München 1972. După o pauză din 1976 până în 1988, s-a întors la Barcelona 1992. Începutul la Jocurile Olimpice de iarnă l-a făcut la Torino 2006. Armenia nu a câștigat nicio medalie olimpică până în prezent.

Medalii după olimpiadă

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Referințe
  Albania la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Albaniei  pe Sports Reference

Albania la Jocurile Olimpice