Ensembles

Ensemble Altstadt Günzburg

Das Ensemble umfasst die Altstadt Günzburg in den Grenzen der in großen Teilen erhaltenen Stadtbefestigung einschließlich des zum Teil überbauten Grabens.

Die Anlage der Stadt erfolgte planmäßig über nahezu quadratischem Grundriss um 1300 auf der Hochfläche über dem Tal der Günz, während der römische Vicus Guntia und auch die nachfolgende frühmittelalterliche Siedlung im Tal bei der Pfarrkirche Sankt Martin und an den Ufern der Günz zu suchen sind. 1328 war Günzburg, das sich rasch zum Hauptort der Markgrafschaft Burgau entwickelte, befestigt. Die Entwicklung zur Residenzstadt manifestiert sich im Ausbau der Burg in der 2. Hälfte des 16. Jahrhunderts durch Erzherzog Ferdinand II. zur Residenz. Die Anlage bildet in der Südwestecke der Stadt einen monumentalen Schwerpunkt im Stadtgefüge, dem im Nordwesten schon mit der vorbarocken Anlage des ehemaligen Franziskanerinnenklosters und seiner Kirche ein weiterer beherrschender Akzent zur Seite tritt.

Die breite, die Stadt in etwa gleich große Hälften teilende Marktstraße ist die bestimmende Achse im Stadtgrundriss. Von den zwei Toren, die an den beiden Enden die Abschlüsse bildeten, ist das Untere mit mittelalterlichem Kern und Aufbau des späten 16. Jahrhunderts erhalten. Die langen Platzwände entstehen aus bürgerlichen, zum Teil patrizischen Wohnbauten, deren überwiegend barocke Giebelfronten eindrucksvoll und sehr einheitlich die Blüte der Stadt im 18. Jahrhundert zum Ausdruck bringen. Nach schwäbischer Art herrschen Giebelhäuser vor.

Neben dem Marktplatz ergeben sich eigenwertig kleinere Straßen- und Platzräume, deren Günzburg Charakter den unterschiedlichen sozialen Aufbau des 16. bis 19. Jahrhunderts widerspiegelt. Parallel zur Marktachse laufen die Hofgasse und nördlich die Institutsgasse, die deutlich gegenüber den patrizischen Bauten und Gasthöfen des Marktes niedrigere Firsthöhen und schlichtere Fassadengestaltungen aufweisen; in diesen Bereichen hatten sich besonders die Handwerker niedergelassen. Beide Gassen münden in abgeschlossene Plätze jeweils an der Südwest- und Nordostecke der Stadt, die durch monumentalere Bebauung bestimmt sind: der Frauenplatz mit Frauenkirche und Institut der Englischen Fräulein sowie der Schlossplatz, seit jeher Sitz des Stadtherren, mit Schloss, Hofkirche und dem Rathaus in der ehemaligen Münze. Beide Gebäudegruppen sind von markanter Bedeutung für die Stadtsilhouette.

Die Randzone der Altstadt mit Münzgasse, Eisenhausgasse, Wätteplatz, Pfluggasse und Frauengasse wird durch kleine, bescheidene Häuser der Stadtmauer entlang bestimmt. Ihr intimer, ungestörter Charakter stellt einen eigenständigen Wert dar, der für den Aufbau der historischen Stadt von Bedeutung ist. Die Querverbindungen der durch die langen Straßenzüge in vier ungefähr gleich große Teilstücke gegliederten Stadt sind nur kurze Straßenzüge, welche die Abstufung des Stadtbildes im Querschnitt zeigen, aber auch die Störungen deutlich werden lassen.

Aktennummer: E-7-74-135-1

Ensemble Innere Vorstadt

Der eingegrenzte Bereich umfasst die in älterer Zeit auch "Innere Vorstadt" genannte Siedlung, die sich westlich außerhalb der ummauerten Altstadt bis zum Ufer der Günz ausdehnt.

Diese Vorstadt ist älter als die planmäßige Anlage der Altstadt auf der Höhe. Sie besaß im Hochmittelalter durch einen hier abgehaltenen wöchentlichen Markt Bedeutung. Nach der durch Herzog Leopold 1397 verfügten Verlegung dieses Marktes in die ummauerte Oberstadt mussten die dortigen Bürger den Einwohnern der Unterstadt bei der Errichtung von Toren, Zäunen und Gräben zu ihrem Schutz behilflich sein.

Das Grundgefüge dieser Vorstadt ist seit ältester Zeit durch die Verzweigung der Straßen nach Ichenhausen, Krumbach und Ulm am Platz vor der Spitalkirche bestimmt. Bis zum Beginn des 19. Jahrhunderts waren diese Hauptstraßen am Austritt aus der Vorstadt durch Tore abgeschlossen. – Monumentale Mittelpunkte in dem überwiegend durch giebelständige Handwerker- und Ackerbürgerhäuser bebauten Quartier sind die Spitalkirche und das seit der Mitte des 15. Jahrhunderts anstelle eines Widdumhofes der Pfarrei Sankt Martin errichtete Bürgerspital.

Aktennummer: E-7-74-135-2

Stadtbefestigung
Die Stadtbefestigung ist Ende des 16. Jahrhunderts über der Grundlage des 14. Jahrhunderts errichtet worden.

Erhalten sind folgende Teile:
 sogenannter Hexen- bzw. Eulenturm, nordöstlicher Eckturm der Stadtbefestigung, quadratischer Bau mit Mansardzeltdach, im Kern 15. Jahrhundert, Dachteile nach 1735
 sogenannter Ursula- bzw. Vogelturm, nordwestlicher Eckturm der Stadtbefestigung, quadratischer Bau mit Mansardzeltdach, im Kern 14./15. Jahrhundert, oberer Teil nach 1735
 südwestlicher Eckturm, quadratischer Bau mit Zeltdach, im Kern 14./15. Jahrhundert
 Stadtgraben in großen Teilen noch erkennbar

Siehe auch Adolf-Paul-Gasse 1, 2, 5, 7, Eisenhausgasse 1–5, Frauengasse 1–5, 8, Frauenplatz 1, 2, 3, 4, 8, Kapuzinergasse 8, Marktplatz 6, 40, 42, 43, 44, Münzgasse 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15, 17, 19, Pfluggasse 1–9, Postgasse 6, 8, 10, 12, 14, Radwinkel 5, 7, Rathausgasse 2, Schloßplatz 2, 3, 4, Theaterplatz 1, Wätteplatz 3, Zum Kuhturm 1, 3.

Aktennummer D-7-74-135-1

|}

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Günzburg

|}

Deffingen

|}

Denzingen

|}

Leinheim

|}

Nornheim

|}

Reisensburg

|}

Riedhausen bei Günzburg

|}

Wasserburg

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Abgegangene Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Günzburg

Anmerkungen

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Gunzburg
!

Liste der Baudenkmäler in Günzburg


The Yokosuka MXY9 Shuka (秋花, "Autumn flower") was a projected development of the MXY8 training glider, adding a small motorjet engine, the Tsu-11. It was intended to provide further training for pilots who were to fly the Mitsubishi J8M and Ki-200 rocket-powered interceptor aircraft.

None were built prior to Japan's surrender and the end of World War II.

Specifications (MXY9, as designed)

See also

Notes

References

Motorjet-powered aircraft
1940s Japanese experimental aircraft
World War II Japanese trainer aircraft
MXY9

Yokosuka MXY9


Wiener Privatklinik (WPK) este un spital privat din Viena, condus de medicul austriac Walter Ebm. Directorul medical al WPK este profesorul Rainer Kotz. Spitalul este dotat cu 145 de paturi, un bloc operator cu 4 săli de operație, servicii de imagistică avansată, fizioterapie și recuperare medicală la standarde internaționale.

Deține nouă centre de competență, oferind pacienților servicii de diagnostic și tratament într-o largă varietate de specialități medicale: medicină cardiovasculară, chirurgia nervilor periferici, oncologie, ortopedie, medicină sportivă, chirurgie traumatologică, radiologie intervențională și microchirurgie, chirurgie plastică, recuperare medicală și investigații specifice domeniului aeronautic.

În cadrul său lucrează circa 30 de medici angajați și peste 150 de medici colaboratori.

Pacienți
Spitalul are în jur de 7.000 de pacienți anual. Aproximativ 40% sunt pacienți internaționali, iar 20% dintre aceștia sunt români.

Cifra de afaceri

În 2015, Wiener Privatklinik a înregistrat o cifră de afaceri de 70 milioane de euro.

Centrul de oncologie
Centrul de oncologie al spitalului este unul dintre puținele centre medicale din Europa care abordează conceptul de medicină personalizată în oncologie, oferind pacienților cele mai noi și inovatoare tratamente personalizate împotriva cancerului - terapia personalizată țintită și imunoterapia. Aceste terapii completează seria de tratamente oncologice clasice (chimioterapia, radioterapia sau intervenția chirurgicală). Diagnosticul final și strategia de tratament sunt stabilite în urma unei examinări histopatologice a țesutului tumoral.

Printre medicii Centrului de oncologie se numară și Prof. Univ. Dr. Christoph Zielinski, unul dintre cei mai apreciați specialiști oncologi din Europa.

Protocoale de îngrijire
Spitalul Wiener Privatklinik reprezintă un standard în sistemul medical austriac în ceea ce privește protocoalele de îngrijire. Întreg personalul este certificat la nivel internațional, în concordanță cu normele oficiale ISO 9001:2015. Anual se efectuează un control de audit prin care se verifică în detaliu calitatea proceselor de îngrijire a pacienților, asigurând astfel un control strict al infecțiilor intraspitalicești.

Note

Companii din Austria
Spitale din Austria

Wiener Privatklinik


Pyotr Ivanovich Kafarov (Pre-reform Russian: Петръ Ива́новичъ Кафа́ровъ; Modern Russian: Пётр Ива́нович Кафа́ров), also known by his monastic name Palladius (Pre-reform Russian: Палла́дій; Modern Russian: Палла́дий; 29 September 1817, Chistopol – 18 December 1878, Marseille), was an early Russian sinologist.

Biography
Kafarov was born in the family of an Orthodox priest. He studied in Kazan seminary and Saint-Petersbourg Academy, from which was sent to the Russian Orthodox Mission in China.

Like his teacher Hyacinth (Bichurin), Palladius was a Russian Orthodox monk. During his stay in China, he discovered and published many invaluable manuscripts, including The Secret History of the Mongols.

During his scholarly career, Kafarov's works focused on Chinese linguistics, history, geography, and religion. Kafarov notably translated many Buddhist scriptures from Chinese, Mongolian, and Tibetan. Kafarov also studied the history of Christianity in imperial China and helped pioneer the study of Chinese Islam.

For more than three decades, Archimandrite Palladius headed the Russian Orthodox mission in China and held ethnographic and linguistic research there.

Kafarov designed a Cyrillization system for the Chinese language, known as the Palladius system.  This system has remained the basis for official transcription of Chinese personal and geographical names in Russia ever since.

The Chinese-Russian Dictionary composed by Archimandrite Palladius remains a well-known work even today.

Works
 《漢俄合璧韻編》掌院修士巴第遺篇,1888年,北京同文舘 (Chinese-Russian Dictionary by Archimandrite Palladius, 1888, Tungwen Guan) Volume 1 Volume 2 1896 edition

See also
 Cyrillization of Chinese
 «Elucidations of the Marco Polo's Travels in North-China» («Journal of the North-China Branch of the R. As. Soc.», vol. X, 1876)
 «The Road from Beijing to Blagoveschinsk» (The journal of the Royal Geographic Society of London, Volume 42, J. Murray, 1872)

References

1817 births
1878 deaths
People from Chistopol
Lexicographers from the Russian Empire
Sinologists from the Russian Empire
Chinese Orthodox Church
Eastern Orthodox missionaries
Russian Orthodox monks
Archimandrites
Monks from the Russian Empire
Expatriates from the Russian Empire in China
Missionary linguists
19th-century lexicographers
Russian scientists

Palladius (Kafarov)


{{Taxobox
| name = Moskusrottukengúra
| status = LC
| status_system = IUCN3.1
| status_ref =
| image = Musky-rat.jpg
| image_width = 250px
| regnum = Dýraríki (Animalia)
| phylum = Seildýr (Chordata)
| classis = Spendýr (Mammalia)
| infraclassis = Pokadýr (Marsupialia)
| ordo = Pokagrasbítar (Diprotodontia)
| familia = Hypsiprymnodontidae
| genus = Hypsiprymnodon
| species = H. moschatus
| binomial = Hypsiprymnodon moschatus
| binomial_authority =  Ramsay, 1876<ref name="Ramsay1875">{{cite journal |last1=Ramsay |first1=E.P. |title=Description of a new genus and species of rat kangaroo, allied to the genus Hypsiprymnus, proposed to be called Hypsiprymnodon moschatus |journal=Proceedings of the Linnean Society of New South Wales |date=1875 |volume=1 |pages=33–35|doi=10.5962/bhl.part.12382 }}</ref>
| range_map = Musky Rat Kangaroo area.png
| range_map_width = 250px
| range_map_caption = Útbreiðsla moskusrottukengúru
}}

Moskusrottukengúra (fræðiheiti: Hypsiprymnodon moschatus'') eða moskuskengúra''' er smákengúra sem finnst í Norðaustan-Ástralíu.

Tenglar

Pokadýr

Moskusrottukengúra


Clare Colvin (* in London) ist eine englische Journalistin und Schriftstellerin.

Leben
Colvin ist die Tochter des englischen Journalisten Ian Colvin. Sie kam in London zur Welt, verbrachte aber nahezu ihre gesamte Kindheit und Jugend im Ausland. Ihr Vater, der als Auslandskorrespondent in vielen Ländern arbeitete, lebte dort immer zusammen mit seiner Familie.

Colvin lebte während der Apartheid in Südafrika und später u. a. im Libanon und Marokko. An der Amerikanischen Universität in Beirut studierte Colvin u. a. Englische Literatur. Im Anschluss daran kehrte sie nach London zurück und bekam eine Anstellung im Verlag von André Deutsch.

Daneben begann Colvin für verschiedene Zeitungen und Zeitschriften zu schreiben. Sie arbeitete als Literaturkritikerin für die Daily Mail und The Independent, später dann auch als Theaterkritikerin für die Times. Daneben entstand mit den Jahren auch ein – vom Publikum wie auch der Kritik – vielgelobtes kleines literarisches Werk.

Werke (Auswahl)
als Autorin
 The fatal season. Duckworth, London 1996, ISBN 0-7156-2730-9.
 Masque of Gonzaga. Arcadia Books, London 1999, ISBN 1-905147-26-0.
 Die Gilde der Spiegelmacher ("The mirror maker"). BLT, Bergisch Gladbach 2005, ISBN 3-404-92175-5.

als Herausgeberin
 Geoffrey Kendall: The Shakespeare wallah. The autobiography of Geoffrey Kendall. Sidgwick & Jackson, London 1986, ISBN 0-283-99230-1.
 John Nash: Book designs. A minories touring exhibition. The Minories Edition, Colchester, Essex 1986, ISBN 0-948252-01-4.

Weblinks
 Homepage von Clare Colvin

Journalist (Vereinigtes Königreich)
Autor
Brite
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Clare Colvin


Carl von Ewald henviser til:

 Carl Ewald (officer) (1789-1866) – dansk general
 Carl von Ewald (jurist) (1852-1932) – tysk statsmand

Se også

 Carl Ewald

Carl von Ewald


An Bromus formosanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Masaji Masazi Honda. An Bromus formosanus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Taiwan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromus

Bromus formosanus


Sırrı Yırcalı Anadolu Lisesi, kısaca SYAL, 1984 yılında Balıkesir Anadolu Lisesi adıyla kurulmuş olan ve 1987'de şehrin ileri gelenlerinden Sırrı Yırcalı'nın yaptırdığı binaya taşınarak, bu iş adamının adını alan Anadolu Lisesidir.

Uzun yıllar boyunca, bölgedeki en yüksek puanlı lise olarak kalan okulun müdürlüğünü, kurulduğu günden 4 Ocak 2010'a kadar Süleyman Sayan yapmıştır. Mezunlarının üniversite giriş sınavlarındaki başarısı ve spor takımlarının aralıksız şampiyonlukları, okulun Türkiye çapında bilinen bir lise olmasını sağlamıştır.

Tarihinde ÖSS ve ÖYS Türkiye birincileri bulunan okul, 2001 yılı ÖSS sonuçlarına göre en yüksek puan ortalamasına sahip 3. Anadolu Lisesi olmuştur. Kapasitesi 826 öğrenci ve 60 öğretmendir.

Balıkesir'in Doğu çıkışında, Bursa-İstanbul yolu üzerinde bulunan lise, yaklaşık 27.000 m² alana kurulmuş olup bu alan içerisinde 1551 m²lik okul binası, 820 m²lik yemekhane binası, 1000 m²lik spor salonu, ön ve arka bahçeler, 3 adet basketbol sahası, 2 adet futbol sahası ve 1 adet tenis kortu bulunur.

SYAL, 2005 -2006 Eğitim Öğretim yılında Türkiye İçin Eğitimde Kalite Yarışmasında Türkiye'nin en kaliteli 3. okulu ve 2008 - 2009 eğitim - öğretim yılında En İyi Görünümlü Okul Bahçeleri yarışmasında Türkiye 1.si seçilmiştir. Ayrıca okul öğrencileri yurt içi ve yurt dışında birçok başarıya imza atmıştır. Okul sportif faaliyetlerde de İl ve Bölge çapında birincilikler kazanmıştır.

Kulüpler,Sosyal Etkinlikler, Topluluklar Ve Öğrenci Oluşumları
Okul bünyesinde Doğa ve Dağcılık,Felsefe,Model United Nations,ve  Sosyal Dayanışma ve Yardımlaşma Kulüpleri bulunmakta ve her yıl düzenli olarak faaliyetler yürütmektedirler. Bunlara ek olarak Geleneksel olarak her yıl halka açık konser düzenleyen bir Koro Topluluğu da vardır.Ayrıca okul öğrencileri ve mezunları tarafından yönetilen öğrencilerin istekleri ve eleştirilerini dile getiren Syal Offensive Memes adlı  mizahi ve eleştirisel bir öğrenci oluşumu ve sayfası da bulunmaktadır.

Mezunlar Derneği
Balıkesir Sırrı Yırcalı Anadolu Lisesi Mezunlar Derneği inin 2019 yılında temelleri atılmış, 16 Ocak 2020 tarihinde resmi olarak faaliyete geçmiştir. Derneğin amacı; dernek üyeleri arasında iletişim kurarak, Sırrı Yırcalı Anadolu Lisesi Ailesi arasındaki sevgi ve saygı bağlarını devam ettirmek ve sosyal alanda kaynaşmış bir birlik kurmaktır. SYAL Ailesi arasındaki dayanışmayı ve yardımlaşmayı sağlayarak, okul mezunlarının sosyal ve ekonomik hayata katılmasında destek olabilmek, SYAL öğrencilerinin ve mezunlarının kültürel, bilimsel ve sosyal alanda gelişmesine hizmet etmek derneğin en önemli amaçlarındandır.

Dış bağlantılar
 SYAL Mezunlar Derneği Websitesi
 http://www.syal.meb.k12.tr/
 SYAL Öğrencilerinin Websitesi
 SYAL Mezunlar Derneği Facebook Grubu
 SYAL Mezunlar Derneği Facebook Fan Sayfası
 SYAL Facebook Fan Sayfası

Basında SYAL
 Abbas Güçlü'nün SYAL Hakkındaki Yazısı

Kaynakça

Balıkesir ilinde bulunan liseler
Anadolu liseleri
1984'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1984'te kurulan eğitim kurumları

Sırrı Yırcalı Anadolu Lisesi


Onthophagus kraatzeanus é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1883 por Lansberge.

Referências

Ligações externas

kraatzeanus
Coleópteros descritos em 1883

Onthophagus kraatzeanus


Columneinae, podtribus gesnerijevki, dio tribusa Gesnerieae. Sastoji se od 28 rodova

Rodovi

 Nautilocalyx Linden (39 spp.)
 Centrosolenia Benth. (15 spp.)
 Chrysothemis Decne. (10 spp.)
 Paradrymonia Hanst. (17 spp.)
 Trichodrymonia Oerst. (29 spp.)
 Pagothyra (Leeuwenb.) J. F. Sm. & J. L. Clark (1 sp.)
 Crantzia Scop. (4 spp.)
 Glossoloma Hanst. (29 spp.)
 Alloplectus Mart. (8 spp.)
 Drymonia Mart. (82 spp.)
 Columnea L. (215 spp.)
 Corytoplectus Oerst. (12 spp.)
 Neomortonia Wiehler (1 sp.)
 Pachycaulos J. L. Clark & J. F. Sm. (1 sp.)
 Alsobia Hanst. (4 spp.)
 Episcia Mart. (9 spp.)
 Christopheria J. F. Sm. & J. L. Clark (1 sp.)
 Rufodorsia Wiehler (4 spp.)
 Oerstedina Wiehler (2 spp.)
 Cobananthus Wiehler (1 sp.)
 Nematanthus Schrad. (32 spp.)
 Lesia J. L. Clark & J. F. Sm. (2 spp.)
 Codonanthe (Marloth) Hanst. (8 spp.)
 Codonanthopsis Mansf. (15 spp.)
 Rhoogeton Leeuwenb. (2 spp.)
 Cremersia Feuillet & L. E. Skog (1 sp.)
 Lampadaria Feuillet & L. E. Skog (1 sp.)
 Lembocarpus Leeuwenb. (1 sp.)

Izvori

Gesnerijevke

Columneinae


People of German origin have at times been persecuted due to a perception that they were linked with German nationalist regimes, particularly Imperial Germany and Nazi Germany.

By country

Australia
During World War I, when Britain declared war on Germany, naturalized Australian subjects born in enemy countries and Australian-born descendants of migrants born in enemy countries were declared "enemy aliens". Approximately 4,500 "enemy aliens" of German or Austro-Hungarian descent were interned in Australia during the War.

Canada
In Canada, thousands of German-born Canadians were interned in detention camps during World War I and World War II and subjected to forced labor.

During World War II, 711 Jewish refugees fleeing the Nazi regime in Europe were interned at Camp B70 in Ripples, New Brunswick at the request of Winston Churchill, who worried that there could be German spies among their numbers. The prisoners were subjected to forced labor, including felling lumber and chopping wood to heat the camp. After a year of internment, the refugees were seen as valuable to the war effort, and given the option to participate in the war or find sponsorship in Canada. The camp was temporarily closed in 1941, and converted to a prisoner-of-war camp for the remainder of the war.

Czechoslovakia

A few days after the end World War II, 2,000 Germans were massacred in Postoloprty and Žatec by the Czechoslovak army.

In the summer of 1945, there were a number of incidents and localized massacres of the German population.

The following examples are described in a study done by the European University Institute in Florence:

 In the Přerov incident, 71 men, 120 women, and 74 children were killed.
 30,000 Germans were forced to leave their homes in Brno for labour camps near Austria. It is estimated that several hundred died in the march.
 Estimates of killed in the Ústí massacre range from 30 to 700 civilians. Some women and children were thrown off the bridge into the Elbe River and shot.

Law No. 115 of 1946 (see Beneš decrees) provides: "Any act committed between September 30, 1938, and October 28, 1945, the object of which was to aid the struggle for liberty of the Czechs and Slovaks or which represented just reprisals for actions of the occupation forces and their accomplices, is not illegal, even when such acts may otherwise be punishable by law." As a consequence, atrocities committed during the expulsion of Germans were made legal.

Italy

At the end of World War I, the majority-German-speaking southern part of Tyrol was incorporated into Italy's new borders. Following the rise of the Fascist movement under Benito Mussolini, the ethnic Germans of this enclave faced growing persecution. Their names, and the names of the towns and places in the area, were changed to Italian. In addition, Mussolini engaged in a campaign to resettle ethnic Italians into the region. Many Tyroleans fled to Germany during this time, and the situation in this province became a source of friction between Hitler and Mussolini.

After the end of World War II, the organized persecution of Germans in South Tyrol came to an end, although ethnic strife continued for decades.

Norway
The children of Norwegian mothers and German soldiers were persecuted after the war (see War children).

German POWs in Norway were forced to clear their own minefields and then walk over them, leading to the death and mutilation of hundreds of prisoners.

Poland

Soviet Union

As a result of the German invasion of the Soviet Union on June 22, 1941, Stalin decided to deport Russians of German descent into internal exile and forced labor in Siberia and Central Asia. On August 12, 1941, the Central Committee of the Communist Party decreed the expulsion of the Volga Germans from their autonomous republic, allegedly for treasonous activity. On September 7, 1941, the Volga German Autonomous Soviet Socialist Republic was abolished and about 438,000 Volga Germans were deported. In subsequent months, additional ethnic Germans were deported to the Gulag in Siberia and Central Asia from other traditional settlements such as Ukraine and Crimea.

The Soviets were not successful in expelling all German settlers living in the Western and Southern Ukraine, however, due to the rapid advance of the Wehrmacht (German army). The secret police, the NKVD, was able to deport only 35% of the ethnic Germans in Ukraine. Thus in 1943, the Nazi German census registered 313,000 ethnic Germans living in the occupied territories of the Soviet Union. With the Soviet re-conquest, the Wehrmacht evacuated about 300,000 German Russians and brought them back to the Reich. Because of the provisions of the Yalta Agreement, all former Soviet citizens living in Germany at the war's end had to be repatriated, most by force. More than 200,000 German Russians were deported, against their will, by the Western Allies and sent to the Gulag. Thus, shortly after the end of the war, more than one million ethnic Germans from Russia were in special settlements and labor camps in Siberia and Central Asia. It is estimated that 200,000 to 300,000 died of starvation, lack of shelter, overwork and disease during the 1940s.

Near the end of World War II and during the occupation of Germany, Soviet forces invaded German villages and raped German women en masse. It is believed by historian Antony Beevor that "a 'high proportion' of at least 15 million women who lived in the Soviet zone or were expelled from Germany's eastern provinces were raped." Several thousand women committed suicide. On the final day of hostilities, 900 women in one village just east of Berlin took their children and drowned them in the river (followed by their own suicides) as soon as they heard the Russian guns coming. In all, only about 4,000 Soviet soldiers were ever punished for atrocities. (See also Soviet war crimes)

United Kingdom
Germans were demonized in the press well before World War I, e.g. when the Kaiserliche Marine started to challenge the Royal Navy, but particularly around 1912 and during World War I. The anti-German sentiment was so intense that the British Royal Family was advised by the government to change its name (which was of German origin), resulting in the House of Saxe-Coburg-Gotha becoming the House of Windsor. Kaiser Wilhelm II of Germany was a grandson of Queen Victoria of the United Kingdom and the nephew of King Edward VII of the United Kingdom.

United States
During the 18th and 19th centuries, German-Americans were among the most common non-Anglophone group in the United States. Numerous incidents of hostility against these groups took place during the 19th century but were largely non-systematic. A source of particular tension was the presence of pacifist Mennonite and Amish communities, who speak a dialect of German called Pennsylvania Dutch.

The portrayal of Germany as "The Hun" in British World War I propaganda inflamed existing tensions. The situation came to a crisis with America's entry into the war in 1917. Anti-German rioting was widespread. Many German-language periodicals, which had numbered in the hundreds, ceased operation, particularly in the Midwestern United States. Many German-Americans translated their names or altered them to resemble English names (a trend which had begun in the 19th century). By the time the U.S. troops returned from Europe, the German community had ceased to be a major force in American culture, or was no longer perceived as German.

Although some persecution of ethnic Germans did occur during World War II, it was not widespread. Most of the German-American population no longer identified themselves as German, nor were they identified with Nazis in the popular mind.  Despite this, the US government interned as dangerous nearly 11,000 persons of German ancestry. Only enemy aliens were supposed to be interned, but family members, some of them American citizens, were allowed to "voluntarily" join them in the camps.

See also
 Flight and expulsion of Germans (1944–1950)
 World War II evacuation and expulsion
 Expulsion of Germans from Romania after World War II
 German diaspora

References

External links
NY Times book review of Other Losses by historian Stephen Ambrose
History News Network Bacque and Fisher respond to Ambrose
Totenbuch der Donauschwaben History of Communist Yugoslavian persecution and genocide of ethnic German minority and collection of names of the missing and dead.
de Zayas Homepage Alfred-Maurice de Zayas, Professor and author who has studied the German expulsions and persecutions extensively and written books on the topic.
A Legacy of Dead German Children Ten thousand German children under five died in Danish camps
Danish Study Says German Children Abused
A modest proposal, Time magazine, 1941
Morgenthau's Hope, Time magazine 1945

Sudetenland
German diaspora
Ethnic cleansing of Germans
Civil detention in the United States
Anti-German sentiment
Propaganda in the United Kingdom

Persecution of Germans


Lawrence Clinton Washington (né en 1951, Vermont) est un mathématicien américain de l'Université du Maryland, spécialisé en théorie des nombres.

Biographie
Washington étudie à l'Université Johns-Hopkins, où en 1971 il obtient son BA et sa maîtrise. En 1974, il obtient son doctorat à l'Université de Princeton sous Kenkichi Iwasawa avec sa thèse Class numbers and  extensions . Il devient ensuite professeur assistant à l'université Stanford et à partir de 1977 à l'université du Maryland, où il devient en 1981 professeur associé et en 1986 professeur. Il occupe des postes de visiteur dans plusieurs institutions, dont l'IHES (1980/81), au Max-Planck-Institut für Mathematik (1984), Institute for Advanced Study (1996) au MSRI (1986/87), ainsi qu'à l'Université de Pérouse, l'Université de Nankai et l'Université d'État de Campinas.

Washington écrit un ouvrage important sur les corps cyclotomiques. Il travaille également sur les fonctions L p-adiques. Il écrit un traité avec Allan Adler sur leur découverte d'un lien entre les analogues de dimensions supérieures des carrés magiques et les fonctions L p-adiques. Washington réalise d'importants travaux sur la théorie d'Iwasawa, l'heuristique de Cohen-Lenstra, les courbes elliptiques et leurs applications à la cryptographie.

En théorie d'Iwasawa, il prouve avec Bruce Ferrero en 1979 une conjecture de Kenkichi Iwasawa, qui énonce que le -l'invariant s'annule pour les Z p-extensions cyclotomiques des corps de nombres abéliens (Théorème de Ferrero-Washington).

Plus récemment, Washington a publié sur la dynamique arithmétique, les sommes des puissances des nombres premiers et les invariants d'Iwasawa des extensions Z p non cyclotomiques.

Œuvres

 Introduction to Cyclotomic Fields, Graduate Texts in Mathematics, Springer, 1982, 2nd edn. 1996
 Galois Cohomology in Cornell, Silverman, Stevens (eds.): Modular forms and Fermat's Last Theorem, Springer, 1997
 Elliptic Curves: Number theory  and cryptography, CRC Press, 2003, 2nd edn. 2008
 with James Kraft: An Introduction to Number Theory with Cryptography, CRC Press, 2003, 2nd edn.
 with Wade Trappe: Introduction to Cryptography and Coding Theory, Prentice-Hall, 2002, 2nd edn. 2005

Notes et références

 Joseph Oesterlé Travaux de Ferrero et Washington sur le nombre de classes d'idéaux des corps cyclotomiques, Séminaire Bourbaki, Nr. 535, 1978/79
 Lawrence C. Washington, Curriculum Vita

Références

Liens externes

 Page de Washington

Étudiant de l'université de Princeton
Étudiant de l'université Johns-Hopkins
Théoricien des nombres
Mathématicien américain du XXIe siècle
Mathématicien américain du XXe siècle
Naissance en 1951
Naissance au Vermont
Docteur de l'université de Princeton

Lawrence C. Washington


Guitarras Juan Estruch  es una marca de guitarras y otros instrumentos musicales de Barcelona. La compañía fue fundada por Juan Estruch Rosell en 1880, siendo maestro de otros lutieres de fama como Enrique Sanfeliu de quien exponen una guitarra en el ministerio de educación de Uruguay.

Después de la guerra civil, su hijo Joan Estruch Sastre se hizo cargo del taller de la calle Ample continuando con la construcción artesanal de guitarras siguiendo la tradición familiar.

A su muerte (1970), su hijo Joan Estruch Pipó, se hizo cargo de la empresa hasta su muerte en 1989.

Hoy en día la empresa sigue en Rubí, con el nombre  ESTRUCH Luthiers , a cargo de la viuda y el antiguo encargado del taller Rafael Montes que entró a los 14 años, aunque la mayor parte de su producción es para la exportación.

En los años sesenta muchos de los cantautores de la nueva canción catalana fueron clientes del taller de la calle Ample haciendo un lugar de encuentro con animadas tertulias

Datación

Desde 1880 hasta aproximadamente 1920 las guitarras tenían etiquetas rectangulares y sin año de fabricación escrito en ellas. El periodo de fabricación solo era reconocible por la dirección escrita en la etiqueta (Calle Ancha - Barcelona). No había ningún sistema de numeración.

Desde 1920 - 1960 fueron utilizadas etiquetas redondas en los instrumentos. La etiqueta representaba una mujer vestida con un traje flamenco bordeado por la bandera española. Tampoco se empleó ningún sistema de numeración.

De 1960 hasta 1969, la etiqueta siguió siendo redonda, pero sin la bandera ni la mujer. En la etiqueta solo se puede leer JUAN ESTRUCH - BARCELONA (sin dirección).

A partir de 1969 hasta ahora, las etiquetas están numeradas y se incluye el año de fabricación.

Los instrumentos con etiquetas firmadas por Juan Estruch Pipó fueron hechos personalmente por él mismo. Los que no se firmaron, fueron hechos por sus empleados.

Véase también
 Salvador Ibáñez

Referencias

Enlaces externos

Fabricantes de guitarras

Guitarras Juan Estruch


Le Plateau de Diesse ist der Name eines Fusionsprojekts am Tessenberg, Kanton Bern, Schweiz.

Die am Abhang des Chasseral gelegene Region Montagne de Diesse liegt westlich der Stadt Biel und besteht aus den zwei Gemeinden Plateau de Diesse und Nods.

Am 11. März 2012 verhinderte das Nein der Stimmberechtigten von Nods die Umsetzung des Fusionsprojekts. In Prêles, Diesse und Lamboing stimmte eine Mehrheit der Abstimmenden dem Vorhaben zu. Diese drei Gemeinden fusionierten auf den 1. Januar 2014 zur neuen Gemeinde Plateau de Diesse.

Weblink
Offizielle Website des Fusionsprojekts

Kommunalpolitik (Schweiz)
Politik (Kanton Bern)

Le Plateau de Diesse


ඇන්ඩෲ කොන්රඩ් ද සිල්වා (1974 නොවැම්බර් 23)  යනු ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් සහිත ඕස්ට්‍රේලියානු R&B සහ රොක් ගායන ශිල්පියෙකි.

ඔහු 2012 වසරේ ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැත්වූ මිස් ශ්‍රී ලංකා ඔන්ලයින් තරඟයේ විනිශ්චකාරවරයෙකු ලෙසද සහභාගී විය.

පවුල් පසුබිම
ශ්‍රී ලාංකික ජන්මයක් සහිත මවුපිය යුවලකට දාව ඇන්ඩෲ ද සිල්වා, 1974 නොවැම්බර් 23 වන දින, ඕස්ට්‍රේලියාවේ මෙල්බර්න්හීදී උපත ලැබීය.

සංගීත දිවිය
1991 - 1997 කාලය තුලදී CDB සංගීත කණ්ඩායමෙහි සාමාජිකයෙකු වශයෙන් ඔහු කළක් කටයුතු කලත්, පළිකා තත්වයකට ප්‍රතිකාර ගැනීමට වුවමනා වූ නිසා ඉන් ඉවත් වූ බව පැවසෙයි.

2013 වසරේදී ඔහු, "මිරැකල් (Miracle)" නමින් ගීතයක් නිකුත් කරන ලදී.

ඕස්ට්‍රේලියා'ස් ගොට් ටැලන්ට්
ඕස්ට්‍රේලියාවේ රූපවාහිනී නාලිකාවක් විසින් පැවැත්වූ, ඕස්ට්‍රේලියා'ස් ගොට් ටැලන්ට් සීසන් 6 රියැලිටි වැඩසටහනේ ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීමට, 2012 වසරේදී ඇන්ඩෲ ද සිල්වා ට හැකිවිය. ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් ඔහුට ඩොලර් 250 000 ක මුදල් ත්‍යාගයක්ද හිමිවූ බව සඳහන්ය.

ආශ්‍රිත

වැඩිදුර කියැවීම්

1974 උපත්

ඇන්ඩෲ ද සිල්වා


ناوكي ساتو (佐藤直紀 ساتو ناوكي) هو ملحن ياباني ولد في 2 مايو 1970 في محافظة تشيبا.

أعماله في السينما اليابانية
 سبيس باتلشيب ياماتو
 الوحوش الطفيلية
 الوحوش الطفيلية: الخاتمة
 فصل الاغتيال
 فصل الاغتيال: التخرج
 توب سيكريت
 تشيوني سوغيهارا
 كيساراغي
 أولويز: غروب شمس الشارع الثالث
 فندق هونوجي
 روروني كنشين
 روروني كنشين: حريق كيوتو
 روروني كنشين: نهاية الأسطورة
 روروني كنشين: الجزء الأخير: ذا فاينل
 روروني كنشين: الجزء الأخير: ذا بيغينينغ

أعماله في الدراما اليابانية
 كارنيشن

أعماله في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 إيوريكا سفن
 X
 هيرويك إيج
 Precure
 موياشيمون
 بلود سي
 فريق الإنقاذ الآلي
 المتحول السريع جايروزيتر
 أحب ما أحب لذا ليس لدي خيار!!
 فصل الاغتيال
 فصل الاغتيال SECOND SEASON

أنمي الإنترنت
 كوروسينسي كويست!

أفلام أنمي
 سيف الغريب
 إيوريكا سفن: جيب مليء بأقواس قزح
 سلسلة أفلام إيوريكا سفن: هاي-إيفولوشن
 إيوريكا سفن: هاي-إيفولوشن 1
 أنيموني/إيوريكا سفن: هاي-إيفولوشن
 ستاند باي مي دورايمون
 ستاند باي مي دورايمون 2
 رودولف و إيباياتينا

أعماله في ألعاب الفيديو
 428: شيبويا سكرامبل

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
مؤلفو موسيقى أفلام يابانيون
مؤلفو موسيقى أفلام
ملحنو أنمي
ملحنون وملحنات يابانيون
ملحنون يابانيون
مواليد 1970
موسيقيون من تشيبا

ناوكي ساتو


Dikilitaş veya obelisk yüksek, daire veya dört kenarlı tepeye doğru incelen taştan anıt. Genellikle belirli bir şahsı veya olayı anmak için yapılır. Antik dikilitaşlar tek bir taştan oluşurdu (bir monolit). Stel terimi genellikle klasik obelisk forumda olmayan diğer dikili duran farklı anıtlar için kullanılır.

Antik dikilitaşlar

Mısır Dikilitaşları

Dikilitaşlar antik Mısır mimarisinin önemli bir bölümünü oluştururlar. Dikilitaşlar genelde çift halinde tapınakların girişine dikilirdi. Bu anıtların dekoratif nitelikleri dışında pratikte bir işlevleri yoktu. Genellikle yükseklikleri 15–30 m arasında olurdu.

Dikilitaş güneş tanrısı Ra'yı sembolize ederdi. Akhenaten'in dini reformunun ardından kısa bir süre için atenin ışınının taşlaşmış hali olduğuna inanılmıştır. Aynı zamanda tanrının dikilitaşın içinde var olduğuna inanılırdı.

M.Ö. 2600 dolaylarında ilk kaydedilmiş dikilitaş örnekleri ortaya çıkar fakat bu dönemden hiçbir dikilitaş bugüne ulaşamamıştır. MÖ 2400 dolaylarında ise küçük dikilitaşlara rastlanır. Daha sonraları yükseklikleri 20 metreyi aşacak olan Mısır dikilitaşlarının yükseklikleri bu dönemde nadiren 3,5 metreyi aşardı. Bugüne ulaşabilmiş bilinen 27 antik Mısır dikilitaşı vardır, ayrıca bir tane de Aswan'da taşocağında kısmen yontulmuş tamamlanmamış bir dikilitaş bulunmuştur. Bugüne ulaşabilmiş en eski dikilitaş Heliopolis'e dikilmiş olan I. Sesotris dikilitaşıdır.

Mısır'da dikilitaş yapmak için kullanılan madde genelde Asvan'dan gelen kırmızı granittir. Dikilitaşın tepesi genelde altın veya gümüşle kaplanır. Dikilitaşın üstünde niçin dikildiğini anlatan hiyeroglifler yazılırdı. Ama bu yasaklandı.

Romalılar dikilitaşlara büyük bir ilgi duymuşlardır. Öyle ki bugün Roma'da, Mısır'da kalanlardan daha çok dikilitaş dikilidir. Aslında bunların çoğu Roma döneminin bitişiyle yıkılmış (devrilmiş) daha sonra farklı yerlerde tekrar dikilmişlerdir.

Konstantinopolis'te de Doğu İmparatoru Theodosius 390 yılında bir dikilitaş getirtmiş ve özel bir temel üzerine hipodroma diktirmiştir. Her ne kadar Haçlı Seferleri sırasında yıpratılmış olsa da dikilitaş, Osmanlı Devleti döneminde korunmuştur. Bugün İstanbul'da Sultanahmet Meydanı'nda(hipodrom) halen dikilidir.

"Roma dünyanın dikilitaş başkentidir" denilebilir. Birçok dikilitaş barındıran kentte, en ünlü dikilitaş Saint Peter Meydanı'nda bulunan 25,5 metrelik dikilitaştır. Bu dikilitaş MS 37 yılından beri aynı yerde dikilidir.

Orijinal Mısır dikilitaşlarının birçoğu dünyanın farklı yerlerine gönderilmiş ve yeniden dikilmiştir. Roma dışındaki en ünlü dikilitaşlar Londra ve New York'ta bulunan ve Kleopatra'nın İğneleri olarak anılan bir çift dikilitaştır. Ayrıca Paris'te, Place de la Concorde'de bulunan 23 metrelik dikilitaş da oldukça ünlüdür.

Bilinen 26 antik Mısır dikilitaşı bugün aşağıda belirtilen yerlerde bulunmaktadır:

 Mısır - 8
 Firavun I. Tutmosis, Karnak Tapınağı, Luksor
 Firavun II. Ramses, Luksor Tapınağı
 Firavun Hatşepsut, Karnak Tapınağı, Luksor
 Firavun I. Sesostris, Heliopolis, Kahire
 4 tane daha.
 Fransa - 1
 Firavun II. Ramses, Concorde Meydanı, Paris
 İsrail - 1
 Caesarea dikilitaşı
 İtalya - 11
 8 tane Roma'da (bakınız: Roma'daki dikilitaşlar)
 Piazza del Duomo, Katanya (Sicilya)
 Boboli Bahçeleri (Floransa)
 Urbino
 Türkiye - 1
 III. Thutmose, Hipodrom, İstanbul
 Birleşik Krallık - 3
 Firavun III. Thutmose, Kleopatra'nın İğnesi, Londra
 Firavun II. Amenhotep, University of Durham
 Firavun IX Ptolemy, Philae Dikilitaşı, Wimborne, Dorset
 ABD - 1
 Firavun III. Tutmosis, Kleopatra'nın İğnesi, Central Park, New York

Ayrıca Romalılar, kendileri, Mısır stilinde dikilitaşlar yapmışlardır. Roma'da bilinen 5 tane antik Roma dikilitaşı vardır.

Asur Dikilitaşları
Erken Asur uygarlığından bilinen bir dikilitaş formu, MÖ 9. yüzyıldan kalan ve bugün British Museum'da bulunan Kral III. Şalmaneser'in Kara Dikilitaşıdır.

Aksum Dikilitaşları
Etiyopya'da antik Aksum Krallığında birkaç tane dikilitaş yontulmuştur. Bunların en önemli örneği 24 metre uzuluğundaki Aksum Stelidir. 4. yüzyıl dolaylarında yontulmuş olan dikilitaş II. İtalya-Habeşistan Savaşı sırasında yağmalanmış ve 1937'de Roma'ya götürülmüştür. 2003 yılında İtalyan devleti onu geri göndermeyi kabul etmiştir.

Roma Dikilitaşları
Örme Dikilitaş, İstanbul Sultanahmet meydanında yer alan Doğu Roma kökenli dikilitaştır.
 Dikilitaş, Beştaş, İznik, Bursa, Türkiye'de, 1. yüzyıldan kalma Roma kökenli "C. Casius Philiscus" adına yapılmış bir dikilitaş bulunur.
 Place de la République, Arles, Fransa'da, 4. yüzyıldan kalma Roma kökenli bir dikilitaş bulunur.

Modern Dikilitaşlar
Rönesans'tan başlayarak, dikilitaş anıtsal mimari, özellikle de mezarlar, için çok önemli bir yer teşkil etmiştir. Dünyanın her köşesinde binlerce modern dikilitaş bulmak mümkündür, özellikle de mezarlıklarda. Neredeyse her Amerikan mezarlığında birkaç örneği görülebilir. Bunların içinde özellikle dikkat çeken ve bahsetmeye değer olanlardan bir kısmı şunlardır:

 General Wolfe Dikilitaşı, Stowe Okulu, Buchinghamshire, 1754.
 Kagul Dikilitaşı, Tsarskoe Selo, 1772.
 Chesma Dikilitaşı, Gatchina, 1775.
 Rumyantsev Dikilitaşı, Sankt-Peterburg, 1799.
 Villa Medici, Roma - 1790'da Floransa'daki Boboli Bahçeleri'ne taşınan Mısır dikilitaşının bir 19. yüzyıl kopyası.
 Villa Torlonia, Roma - 1842'de dikilmiş iki dikilitaş.
 Patriots' Grave, Old Burying Ground, Arlington, Massachusetts (1818)
 Bunker Hill Anıtı, Charlestown, Massachusetts - 1827 ile 1843 arasında inşa edilmiştir.
 Dalhousie Dikilitaşı, Raffles Place, Singapur, 1891.
 Washington Anıtı, Washington, ABD - 1848 ile 1888 arasında dikilmiş, 169,29 metre yüksekliği ile dünyanın en yüksek dikilitaşıdır.
 McKinley Anıtı, Buffalo, New York, ABD.
 Foro Italico, Roma - 1932'de Mussolini onuruna dikilmiştir.
 Buenos Aires Dikilitaşı, Arjantin - 1936'da inşa edilmiştir.
 Demidov Sütunu, Barnaul, Sibirya, Rusya.
 Zafer Dikilitaşı, Moskova.
 Wellington Anıtı, Phoenix Park, Dublin, İrlanda - 62 m yüksekliğindedir.
 Juche Kulesi, Pyongyang, Kuzey Kore - 170 metre.

Kaynakça

 31 Mayıs 2006 tarihli İngilizce Vikipedi Dikilitaş maddesi
 Obelisk, Encyclopedia of the Orient

Dış bağlantılar
 Pharaoh's Obelisk, Secrets of Lost Empires, NOVA Online  (İngilizce)
 The Axum Obelisk (İngilizce)
 History of the Egyptian Obelisks  (İngilizce)
 Black Obelisk of Shalmaneser II - Translation of the inscription graved on the obelisk (İngilizce)

Bahçe özellikleri

Dikilitaş


Wheat ist der Familienname folgender Personen:
 Alan Wheat (* 1951), US-amerikanischer Politiker
 Ken Wheat (* 1950), US-amerikanischer Drehbuchautor und Regisseur
 William H. Wheat (1879–1944), US-amerikanischer Politiker

Wheat steht für:
 Mount Wheat, Berg auf der Wiencke-Insel, Palmer-Archipel, Antarktis

Siehe auch:
 Wheatbelt

Wheat


La maison 70 rue Colbert est une ancienne maison particulière à pans de bois dans la ville de Tours, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Construite au , ses façades et ses toitures sont inscrites comme monuments historiques en 1946.

Localisation
La maison est située dans le Vieux-Tours, à l'angle de la rue Colbert de la place Foire-le-Roi. La rue, Colbert reprenant le tracé d'une voie antique, est jusqu'au  la principale rue de Tours, reliant les quartiers proches de la basilique Saint-Martin à l'ouest au secteur de la cathédrale Saint-Gatien à l'est. La place Foire-le-Roi est, au Moyen Âge, l'une des principales places où se tiennent les foires de la ville.

Histoire
La maison est construite au  mais reprise au  au niveau des étages.

Les façades et les toitures sont inscrites comme monuments historiques par arrêté du .

Description
Le bâtiment se compose d'un rez-de-chaussée en maçonnerie surmonté de deux étages et d'un comble mansardé, à pans de bois. Le balcon en fer forgé de la baie qui, au premier étage, donne sur la rue, est un ajout récent, peut-être du .

La façade de la maison sur la rue Colbert est revêtu d'un essentage d'ardoises, les pans de bois restant apparents du côté de la place Foire-le-Roi.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Tours

Liens externes

Monument historique inscrit en 1946
Patrimoine du XVe siècle
Monument historique à Tours

Maison (70 rue Colbert, Tours)


Kamel Daoud (; n. 17 iunie 1970 la Mostaganem) este un scriitor și jurnalist algerian, cunoscut prin critica adusă lumii islamice.
În prezent, este editor al cotidianului Le quotidien d'Oran, de limbă franceză.

Romanul său de debut, Meursault, contre-enquête, a obținut Premiul Goncourt, Premiul François Mauriac  și "Premiul Celor Cinci Continente de Francofonie".
În aprilie 2015, un extras al romanului său a fost publicat în revista "The New Yorker".

La 20 noiembrie 2015, "The New York Times" a publicat, atât în engleză cât și în franceză articolul său critic intitulat: Arabia Saudită, un ISIS care a reușit.
O altă lucrare a sa care a stârnit controverse a fost și Mizeria sexuală din lumea arabă, apărută în aceeași revistă la 14 februarie 2016.

La 3 decembrie 2014, într-o emisiune în cadrul canalului France 2, a declarat în legătură cu islamul:
"Continui să cred că, dacă nu găsim un răspuns clar pentru lumea arabă în ceea ce privește problema divinității, nu vom putea avansa. Chestiunea religioasă este vitală pentru lumea arabă și necesită o rezolvare clară pentru a putea merge înainte."
Câteva zile mai târziu, un imam salafist emite un fatwa prin care solicită condamnarea la moarte a scriitorului pentru insultă adusă religiei.
Ulterior, în urma demersului în justiție a lui Kamel Daoud, imamul este condamnat la închisoare sub acuzația de amenințare.

În ceea ce privește problema refugiaților în Europa, scriitorul are o opinie tranșantă, susținând că Occidentul a manifestat naivitate în ceea ce privește integrarea acestora.

Note

Nașteri în 1970

Scriitori arabi de limbă franceză
Scriitori algerieni
Scriitori africani din secolul al XX-lea
Scriitori africani din secolul al XXI-lea
Jurnaliști
Algerieni în viață
Critica islamului

Kamel Daoud


In several mathematical areas, including harmonic analysis, topology, and number theory, locally compact abelian groups are abelian groups which have a particularly convenient topology on them. For example, the group of integers (equipped with the discrete topology), or the real numbers or the circle (both with their usual topology) are locally compact abelian groups.

Definition and examples

A topological group is called locally compact if the underlying topological space is locally compact and Hausdorff; the topological group is called abelian if the underlying group is abelian.

Examples of locally compact abelian groups include:

  for n a positive integer,  with vector addition as group operation.
  The positive real numbers  with multiplication as operation.  This group is isomorphic to  by the exponential map.
 Any finite abelian group, with the discrete topology.  By the structure theorem for finite abelian groups, all such groups are products of cyclic groups.
 The integers  under addition, again with the discrete topology.
 The circle group, denoted  for torus. This is the group of complex numbers of modulus 1.  is isomorphic as a topological group to the quotient group .
 The field  of p-adic numbers under addition, with the usual p-adic topology.

The dual group

If  is a locally compact abelian group, a character of  is  a continuous group homomorphism from  with values in the circle group .  The set of all characters on  can be made into a locally compact abelian group, called the dual group of  and denoted . The group operation on the dual group is given by pointwise multiplication of characters, the inverse of a character is its complex conjugate and the topology on the space of characters is that of uniform convergence on compact sets (i.e., the compact-open topology, viewing  as a subset of the space of all continuous functions from  to .).  This topology is in general not metrizable.  However, if the group  is a separable locally compact abelian group, then the dual group is metrizable.

This is analogous to the dual space in linear algebra: just as for a vector space  over a field , the dual space is , so too is the dual group . More abstractly, these are both examples of representable functors, being represented respectively by  and .

A group that is isomorphic (as topological groups) to its dual group is called self-dual. While the reals and finite cyclic groups are self-dual, the group and the dual group are not naturally isomorphic, and should be thought of as two different groups.

Examples of dual groups

The dual of  is isomorphic to the circle group . A character on the infinite cyclic group of integers  under addition is determined by its value at the generator 1. Thus for any character  on , .  Moreover, this formula defines a character for any choice of  in .  The topology of uniform convergence on compact sets is in this case the topology of pointwise convergence.  This is the topology of the circle group inherited from the complex numbers.

The dual of  is canonically isomorphic with . Indeed, a character on  is of the form  for  an integer.  Since  is compact, the topology on the dual group is that of uniform convergence, which turns out to be the discrete topology.

The group of real numbers , is isomorphic to its own dual; the characters on  are of the form  for  a real number.  With these dualities, the version of the Fourier transform to be introduced next coincides with the classical Fourier transform on .

Analogously, the group of -adic numbers  is isomorphic to its dual. (In fact, any finite extension of  is also self-dual.) It follows that the adeles are self-dual.

Pontryagin duality

Pontryagin duality asserts that the functor

induces an equivalence of categories between the opposite of the category of locally compact abelian groups (with continuous morphisms) and itself:

Categorical properties
 shows that the category LCA of locally compact abelian groups measures, very roughly speaking, the difference between the integers and the reals. More precisely, the algebraic K-theory spectrum of the category of locally compact abelian groups and the ones of Z and R lie in a homotopy fiber sequence

References

Abelian group theory
Topological groups

Locally compact abelian group


Andrei-Ionuț Ursu (Buzău, Roménia, 16 de janeiro de 1993), conhecido simplesmente como WRS, é um dançarino, cantor e compositor romeno que irá representar a Roménia no Festival Eurovisão da Canção 2022.

Discografia

Álbuns
 Mandala (2022)

Singles
 "Why" (2020)
 "No Weight" (2020)
 "Hadi" (2020)
 "La răsărit" (2020)
 "All Alone" (2020)
 "Amore" (com İlkan Günüç) (2021)
 "Maui" (com Killa Fonic)(2021)
 "Tsunami" (2021)
 "Leah" (com Iraida) (2021)
 "La Luna" (2022)
 "Dalia" (2022)
 "Don't Rush" (2022)
 "Llamame" (2022)

Cantores da Roménia
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

WRS (cantor)


Akira Kubota (født 12. april 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka og Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akira Kubota


صُمِّيِل (بضم الصاد وتشديد الميم وكسر الياء واللام) وتسمى صُمّيل الخليل تمييزاً لها عن صميل (يافا) (المسعودية)، هي قرية فلسطينية كانت تقع على بعد 36 كم شمال شرقيّ غزّة، هدمت وهجر سكانها خلال حرب احتلال فلسطين عام 1948.

القرية عبر التاريخ
كانت إحدى القرى الّتي أقامها الفرنجة عام 1168م خلال الفترة الصليبيّة كقاعدة حربيّة للهجوم على عسقلان، وللدفاع عن حصن آخر بُني سابقًا في بيت حبرين، ويُنسب اسم القرية إلى «صموئيل» وهو أحد رجال الفرنجة. خصّص السلطان المملوكيّ برقوق وارد القرية كوقف للحرم الإبراهيمي في الخليل، أيّ أنّ ورادها يذهب لمصلحة الحرم الإبراهيميّ، ولذلك عرفت القرية أيضًا بـ«بَرَكة الخليل».

مرّ العالم إدوار روبنسون في القريّة أواسط القرن التاسع عشر وأشار إلى أنّها قرية كبيرة الحجم تقع على مرتفع سهل وأشار إلى بئر كبيرة عامًة، كما وذكر وجود قطعة من سور قديم يبدو وكأنّه كان جزءًا من حصن في الماضي.

فترة الانتداب
كان للقرية شكل نصف دائريّ في أواخر القرن التاسع عشر وبدأت القرية في هذه الفترة بالتوسّع إلى الجنوب الغربيّ طمعًا في الحصول على هدمات تجارية وطبيّة وإداريّة.

معيشة القرية عشيّة الاحتلال
سكن القرية فلسطينيون مسلمون وكان لهم فيها مسجد واحد على الأقل بُني على أنقاض كنيسة صليبيّة، وكانت بيوت القرية مطوّبة. بُنيت بيوتها من البن وهو الطين الّذي خُلط في قوالب مع القصل وكانت تُنقل بعد جفافها والبناء منها. كما وبٌنيت فيها مدرسة للذكور عام 1936 والتحق فيها 88 طالبًا عام 1945.

كان سكّان القرية يتزوّدون مياه الاستعمال المنزليّ من بئر بلغ عمقها 48 مترًا ودعوها «بئر الخليل». وكانت تدفع الضرائب على غلال القمح والشعير والفاكهة وعناصر أخرى مثل الماعز وخلايا النحل، بالإضافة الحبوب والعنب والتين الّتي كانت محاصيلًا أساسيّة.

كانت النقود في القرية قليلة جدًا والمعيشة زهيدة، حيث كان ذراع القماش بقرشٍ واحد والدجاجة بثلاثة قروش وكيلو اللحمة بستّة قروش والعجل بأربعة جنيهات والجمل بخمسة جنيهات ونصف، والقرش الواحد يشتري اثنتي عشرة بيضة.

عائلات القرية
كانت في القرية عائلات كبيرة وهي: سالم، وصبح، وعوض، وسلمي، وبشايرة، ورمضان، ودرابشة (مصريين)، وأصريوه، ومسلم وعائلة أبو حجّاج. كما كانت هنالك عائلات صغيرة لا يتعدّى أفرادها عدد الخمس عائلات، وهي: طه، والنجار، وأبو علي، وحمّاد، وحمدان.

يُعتقد أنّ العائلات الصغيرة كانت تنحدر من أصول مختلفة بالترتيب التالي: عائلة مسلم كان فيها شركس، وسلمي أكراد، وصبح من وادي موسى، ودرابشة مصريين، وبشايرة ورمضان وعوض من الأردن.

أقامت حمولة صبح على قلعة في وسط البلد ولما كثر عددهم توسّعوا إلى خارجها.

مخاتير القرية

كان في القرية مختاران، مختار أوّل ومختار ثانٍ، وكانت توزّع الوظائف بينهما بحيث كان الأوّل هو المتنفّذ والثاني يأتي بالانتخاب وبحسب موافقة أهل البلد عليه. وكانت من وظائف المختار الالتقاء برجال الحكومة والشرطة ورجال الإصلاح. وكان على المختار أن يكرم رجال الشرطة أيضًا لعدم وجود مطاعم في القرية.

مخاتير عام 1948
كان المختار الأوّل الحاج أحمد محمد سلمي، والثاني يوسف أحمد حسن عوض. وامتلك المختار الأوّل ما مقداره 1400 دونمًا من الأراضي كانت معظمها محاور للبلد، أي أراضٍ خصبة بعيدة، واستبدلها مع اليهود على أراضٍ قريبة لأرض المختار. كان المختار فاحش الثراء معروفًا بثرائه على مستوى المنطقة قاطبة. وكان يمتلك الأغنام الّتي كان يرعاها راعٍ خاصّ ويكرم بها ضيوفه عند رعوتهم. أمّا المختار الثاني فقد كان فقيرًا، كان لديه بناء واحد ظفر فيه عشيّة الاحتلال، وقد كلفه البيت كثيرًا. وبعد الرحيل عن القرية تزوّج المختار الثاني ثانيةً وتوظّف مع وكالة «فورمل» في مخيّم الفوّار وبقي في الوظيفة إلى أن تقاعد ومات في الفوّار ودُفن هناك.

الأعراس في القرية
كانت خطبة العروس على العريس تتمّ بلا ظهور العروس أمام العريس مطلقًا، وكان ابن العمّ هو الأولى من حيث الخطبة ولكنّ الأمر تغيّر لاحقًا حيث أصبحت خطبة ابن العم على ابنة عمّه منوطة بموافقة وتوافق من الجميع.

احتفل الناس باحتفال العريس والعرس، وكان في حفل العريس السامر والدبكة، وفي العرس ذبح الذبائح وإطعام الولائم لكلّ من حضر إليهم. وأحضر الحضور السكّر والأرزّ هديّة لأهل العريس، وكان الحال سيئًا ولذلك كانوا يحضرون البضائع بلا أكياس. أمّا إذا توفّرت الذبائح فقد كانوا يحضرون الذبائح هديّة، وكانوا يتسابقون على الخيل أحيانًا كطقس من طقوس العرس.

العزاء في القرية
اعتاد أهل القرية عزومة أهل الميّت عند موت أحدهم، وكان العزاء يستمرّ أكثر من ثلاثة أيام حيث حضر المعزّون من الرجال من خارج البلد، وإذا كان المتوفّى معروفًا في الخارج وذا صيت كان يحضر المعزّون الذبائح. وصلت أعمار الرجال إلى ما يقارب 80 عامًا ولكنّ معدل أعمار الناس كان ما يقارب 70 عامًا.

المقبرة
وُجدت المقبرة في شمال البلد بالقرب من مقبرة قديمة، وكانت أرض المقبرة مشاعًا لكلّ أهل القرية ولكلّ عائلة قسم منها بلا تحديد رسميّ. دُفن الناس المتوفّون فوق قبور قديمة في العموم ولكنّ أكابر القرية من الرجّال دُفنوا في قبور جديدة بحيث يكون لكلّ منهم لحد جديد حجارته من خارج البلد.

الحارات
بُنيت حارات لكلّ عائلة وسُمّيت عند أهل الجبل بالـ«ساحة»، واختار بعض أهل القرية عدم الانضمام لحارات عائلاتهم فكانوا يبنون حارة خاصّة صغيرة عدد أفرادها قليل. بناء الحارات لم يكن متوفّرًا عند كلّ أهل القرية ومن لم يتوفّر له بناء حارة كان ينضمّ للسهر ولشرب القهوة عند حارة أخرى.

القرية في رمضان
اعتاد أهل القرية تناول وجبة الإفطار بشكلٍ جماعيّ مع أهل القرية في الساحة بحيث يحضر كلّ شخصٍ ما تيسّر له من الطعام ويشارك أكله مع الجميع. عند استضافة ضيوف إلى القرية كان جميع أهل القرية يفطرون عند المضيف، ومنهم من يشارك الضيف (المحلّيّ) بالضيافة والمساعدة.

الدراسة والتعليم
قبل عام 1936 كانت الدراسة حصرًا عند المشايخ، حيث أتقن المتعلّمون الكتابة والقراءة بفضل الكتاتيب.

عام 1936 فُتحت المدرسة الّتي بعُدت عن مركز القرية 750-800 م وكان بها معلّم واحد انضمّ إليه معلمٌ آخر لاحقًا، دفع أهل القرية أجرة واحد منهم. كان عدد الطلّاب في المدرسة 88 طالبًا موزّعين على خمسة صفوف.

كانت المدرسة للبنين فقط، ولم تكن هناك أي مدرسة للبنات. ووُظّف المعلّم في المدرسة بعد الصف الأوّل الثانويّ أو الثاني الثانويّ. وبعد التخرّج من المدارس بحث الطلّاب عن مهنة زراعيّة، وقليل منهم توجّه إلى المجدل أو إلى الخليل لإكمال التعليم. وكان كلّ أهل صمّيل من المتعلمين سوى 5 منهم بقوا أميين.

معلّمي سنة 1948
كان في البلد معلّمان في عام 1948، هما «خالد محمود مصطفى الخطيب» و«محمد علي خالد».

المناخ والطقس
كان الطقس حارًا في الشتاء. معدّل المطر في صمّيل كان 440 ملم وكان المطر شحيحًا في سنة 1937 ولكنّه زاد عن معدّل رام الله في سنة 1944 حيث سقط 600 ملم من الأمطار في صمّيل. واحتاجت المزاريع ما يزيد عن 300 ملم من أجل نجاح القمح، و250 ملم من أجل نجاح الشعير.

بئر القرية
واسمه بئر خليل وعمقه 48م، وماؤه عذب وصحّي روى القرية كلّها ولم توجد أي آبار غيره. اتّفق أهل البلد على حفر المواصير لتوصيل المياه إلى مناطق القرية إلّا أنّ المشروع لم يتمّ.

ديانة القرية
جميع أهل القرية كانوا مسلمين، وكان في القرية مسجد واحد وكان الناس يقبلون لصلاة الجمعة وصلاة العيد حيث يمتلئ المسجد ويصلّي الناس في خارجه أيضًا. لم يغب أهل القرية عن الصلاة إلّا نادرًا. وحجّ الكثير من أهل القرية رغم بهاظة ثمن الحجّ وصعوبة ظروف التنقّل بالسيارات وعدم ثباتها على الطرق غير المعبدة.

الصحّة في القرية
لم تكن هناك أي عيادات في البلد. وسُجّل المواليد الجدد عند المختار وحضر شخص من قسم الصحّة لتطعيمهم (خاصّة ضدّ الجدري وأبو خاتون). أمّا عند مرض أحد أهل القرية واشتداد مرضه كانوا يأخذونه إلى تصبية - وهو طبيب ألمانيّ يتكلم العربيّة والألمانية والعبريّة، وكان من أمهر الأطباء. لم تكن هناك تغذية صحيّة للطفل ولكن بأكل كما تأكل العائلة.

آثار في القرية
احتوت صمّيل على بقايا قلعة من العصور الوسطى وأعمدة وبركة مبنيّة بالدبش، وكان فيها «بير صمّيل» أو «بير الخليل» الّذي احتوى على بئر وقطع من الفخّار وعواميد من الرخام.

وقعت خربة «أبي عرّام» في جنوب القرية وكان فيها أيضًا آثار منها أنقاض مغارة وحصى وفسيفساء.

السكان
قُدّر عدد سكانها عام 1596 بحوالي 363 نسمة، وارتفع عددهم تباعًا حتّى سنة 1948 وكان قد بلغ 1102 نسمة. بحسب تقدير تعداد اللاجئين من عام 1998 بلغ عدد اللاجئين من القرية 6767 نسمة.

كان في القرية 283 بيتًا عام 1948.

الموقع
بُنيت القرية على تلّ رمليّ في السهل الساحليّ محاطًا بالأودية، وربطتها طرق فرعيّة بالطريق العام بين المجدل وبيت جبرين عند ملتقى الطرق قرب قرية عراق المنشيّة. وبعض الطرق في القرية كانت معبّدة وبعضها ترابيّ. وأحيطت البلدة بأراضي بعلين وجسير والجلديّة وتلّ الترمس وبرقوسيا وزكرين وزيتا.

أراضي صمّيل
بلغت مساحة أراضي صمّيل 18923 دونماً، منها 16261 دونمًا للفلسطينيين و2620 دونمًا تسرّبت للصهاينة و42 دونمًا مشاع.

54 دونمًا من أراضي الفلسطينيين كانت مزروعة بالبساتين المرويّة، و16101 دونمًا مزروعة بالحبوب، و31 دونمًا مبنيّة. و16155 دونمًا صالحة للزراعة و498 دونمًا بور.

قُسّمت أرض البلد إلى 6 أجزاء لاّن البلد احتوت على 6 حمايل وكان لكلّ منها حمولة 54 قيراط، واشترك مع بعض الحمايل عائلات متفرّقة.

احتلال صمّيل وتطهيرها عرقيًا

احتلت قوات إسرائيلية من لواء غفعاتي في إحدى هجماته الّتي كان يشنّها جنوبًا، وذلك خلال الفترة الّتي عُرقت ب«الأيام العشرة» أو فترة ما بين الهدنتين (بين 8 و18 تمّوز من عام 1948). دخل الصهاينة إلى صمّيل في 9 تمّوز 1948 وأحرقوا القرية ورجع بعضهم متسلّلين، طُرد سكّانها منها شرقًا نحو منطقة الخليل، انتقل بعض أهل القرية إلى إذنا ومنها إلى النبي صالح ثمّ إلى الكهوف في تفوح ومنها إلى مخيّم الفوّار.

القرية اليوم

لا تزال بقايا بيوت القرية موجودة وبقايا حائط يُرجّح أنّه بُني سابقًا ليحيط القرية. ومن حيث النباتات، فإنّ نبات الخبّيزة يغطّي الموقع إضافةً إلى حشائش بريّة وشجيرات شوج المسيح وسياجات كثيفة من نبات الصبّار. كما ويمكن رؤية طريق قرويّة قديمة وإلى جانبها صفّ من نبات الصبّار. وبُني على أرض القرية كوخ يأوي عائلة عربيّة (الّتي يُرجّح أن أفرادها يعملون في إحدى المستعمرات الإسرائيليّة). أما بقيّة الأراضي المجاورة فإنّها تُستغلّ من المزارعين الإسرائيليين.

مغتصبات صهيونيّة على أرض القرية
أُقيمت خمس مستعمرات على أراضٍ كانت تابعة للقرية وهي:

 عام 1946 -  والّتي تقع إلى شمال موقع سكن القرية.
 1953 - ، ،  الّتي تقع غرب مستعمرة كدما وبالقرب منها.
 1968 - .

مراجع

قرى فلسطين
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء غزة

صميل (غزة)


Teofrastov mračnjak (konoplja duga, žutosljez, mračnjak pusteni, lat. Abutilon theophrasti), biljna vrsta iz porodice sljezovki. Jedina je iz roda mračnjaka koja raste u Hrvatskoj, a rasprostranjena je kroz Euroaziju od Italije na istok sve do Kine, u Australiji, Indiji, Pakistanu, Egiptu, te je uvezena u velike dijelove Sjedinjenih država, zapadne Europe, Rusije i dijelove Afrike.

Jednogodišnja je biljka koja narastge do dva metra. Cvjetovi su joj dvosponi, sastavljeni od pet žutih latica, pet dlakavih lapova i bez vanjske čaške. Veoma se lako razmnožava, a jedna biljka stvori od 700 do 17000 sjemenki, koje klijavost mogu očuvati do 50 godina.

U Europi je smatraju korovom, dok se u Aziji uzgaja kao tekstiklna biljka. Od nje se izrađuju sagovi, prostirači i konopi za jarbole i jedra. Plodovi su joj jestivi, jedu se sirovi dok su nedozreli, a zreli se kuhaju, suše i melju u prah.

Izvori

Vanjske poveznice
 Britannica

Malvoideae
Flora Hrvatske
Flora Azije
Flora Europe
Flora Sjeverne Amerike
Flora Afrike

Teofrastov mračnjak


الإمبراطور سينيه  هو الإمبراطور الثاني والعشرون في اليابان حسب قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه. ولكن يعتقد أن فترة حكمه كانت في أواخر القرن الخامس الميلادي.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

أباطرة اليابان
مواليد القرن 5
مواليد في ساكوراي (نارا)
وفيات 484
وفيات في ساكوراي (نارا)
ملكيون في آسيا في القرن 5
ملكيون يابانيون في القرن 5

الإمبراطور سينيه


මෙම මුද්දරයට පෙර නිකුත් කිරීම

කොළඹ ජාතික රෝහල-150 වන සංවත්සරය - 2015.03.20

මෙම මුද්දරයට පසු නිකුත් කිරීම

-"තවම නිකුත් කර නැත."-

ශ්‍රී ලංකාවේ මුද්දර

2015 වසරේ වෙසක් උත්සවය නිමිත්තෙන් නිකුත් කළ මුද්දර


O BET Award para Atleta Masculino do Ano (do original em inglês, BET Award for Sportsman of the Year) é uma das atuais categorias do BET Awards, premiação estabelecida em 2001 para reconhecer destaques do mercado fonográfico e de entretenimento afro-americano. Esta categoria foi apresentada originalmente junto com a estreia da premiação na edição de 2001 e destina-se a premiar atletas do sexo masculino individualmente cuja performance tenha sido de destaque ou inspiradora durante o ano anterior à cada edição específica.

Vencedores e indicados

Ver também
 BET Award para Atleta Feminina do Ano
 Prêmio Laureus do Esporte Mundial de atleta masculino do ano
 Tenistas Número 1 do Mundo no Ranking WTA de singulares

Prêmios estabelecidos em 2001
Atleta Masculino do Ano
Prémios de desporto dos Estados Unidos

BET Award para Atleta Masculino do Ano


Tomislav Meštrić, (Kukljica, 14. prosinca 1931. – 24. ožujka 2021.) hrvatski pjesnik iz Kukljice. Stvara na mjesnom hrvatskom narječju. Pjesme je objavio u Zadarskoj smotri.

Djela
Objavio je knjige:
 Bodulska besida, 1995.
 Lanterna gori, 1996.
 Na storomu fundamentu, 1998.
 Korenat sazjuga (likovna oprema Ante Vlahov), 2001.
 Na raskrižju vitrov (likovna oprema Ante Vlahov), 2005.
 Krhotine čakavštine (likovna oprema Ante Vlahov), 2009.
 Vavik na orac (fotografije Tomislav Meštrić), 2013.
 Molo misto srca moga, 2015.

Godine 2008. stihovima je opremio grafičku mapu Svjetla u tami: istarski svjetionici.
Uvršten je u nekoliko zbornika radova sa skupa priređenih pod naslovom Domaća rič (glavni urednik Šime Batović).
Pisao članke o frazama, izrjekama i pjesmama, rešetarstvu (siknjičarstvu) mjesta Kukljice i o hrvatskom pjesniku Tomislavu Maričiću Kukljičaninu, koje je objavio u Zadarskoj smotri i o Kukljici, koje je objavio u osječkoj Književnoj reviji.

Autor je na CD-u klapskih izvedaba hitova Ješka od ljubavi (2007.).

Sinkronizacija
 "Tom i Jerry" (2021.)
 "Pepeljuga" kao vokal (2005.)

Izvori

Hrvatski pjesnici
Ugljan

Tomislav Meštrić


El cuco pavonino, cuclillo pavonino   o yasiyateré chico    en Argentina (Dromococcyx pavoninus), es una especie de cuco en la familia Cuculidae.

Distribución
Se encuentra en Argentina, Bolivia, Brasil, Ecuador, Guayana Francesa, Guyana, Paraguay, Perú y Venezuela.

Hábitat
Su hábitat natural son los bosques húmedos subtropicales o tropicales de tierras bajas y bosques montanos húmedos subtropicales o tropicales.

Referencias

pavoninus
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1870
Taxones descritos por August von Pelzeln

Dromococcyx pavoninus


(qui signifie « près des hadrosauridés ») est un genre éteint de dinosaures ornithopodes de la super-famille des Hadrosauroidea ayant vécu en Mongolie durant le Campanien supérieur (Crétacé supérieur), il y a environ 75 millions d'années. Il est connu à partir d'un squelette partiel comprenant le crâne collecté dans la localité d'Alagteeg, de la  qui affleure dans le sud de la Mongolie (aïmag d'Ömnögovi). L'espèce type et seule espèce connue, , a été décrite et nommée en 2014 par Khishigjav Tsogtbaatar, David B. Weishampel, David C. Evans, et Mahito Watabe. L'holotype MPC-D100/745 consiste en un crâne presque complet, un os hyoïde droit, l'atlas avec une côte, et une main gauche ayant conservée les doigts II à V. Un second spécimen, MPC-D100/751, est composé des extrémités distales d'un tibia et d'une fibula gauche, l'astragale gauche, 3 métatarses et 3 doigts d'un pied gauche. L'analyse phylogénétique conduite par ses découvreurs a identifiée Plesiohadros comme un hadrosauroïdé basal très proche des hadrosauridés. La taille de son crâne suggère des dimensions comparables à celles d'hadrosauridés typiques, comme Hypacrosaurus et Brachylophosaurus, qui pouvaient dépasser 10 m de longueur pour un poids d'au moins deux tonnes. Plesiohadros  est le premier hadrosauroïdé identifié dans le Campanien de Mongolie. Dans cette région, les hadrosauroïdés basaux seront remplacés par des hadrosauridés (tels Saurolophus et Barsboldia) durant le Maastrichtien inférieur.

Étymologie
Le nom de genre vient du Grec plesios, « près de » ou « proche de », et hadros pour « hadrosauridé », et fait référence à la position systématique de l'animal en tant que taxon frère des Hadrosauridae. L'épithète spécifique djadokhtaensis fait référence à la Formation de Djadokhta à laquelle furent dans un premier temps rattaché les couches géologiques ayant livrées le spécimen.

Description

Crâne
Le crâne de Plesiohadros fut découvert dans un état relativement érodé et fracturé. Il est toutefois presque complet et a conservé les éléments suivants : la partie rostrale du prémaxillaire gauche, la moitié antérieure du maxillaire gauche, le jugal droit presque complet, le quadratojugal droit, le préfrontal droit, les deux frontaux (le droit étant plus complet que le gauche), le postorbitaire droit, le squamosal droit, le carré droit, une partie du ptérygoïde droit, une grande partie de la boîte crânienne (incluant le pariétal), le prédentaire, le dentaire gauche, et le surangulaire droit. Tous ces éléments permettent de reconstituer un crâne mesurant environ 82 cm de long, et, dans sa partie postérieure, 45 cm de hauteur et 18 cm de largeur. Ces dimensions correspondent à un hadrosauroïdé de grande taille mesurant une dizaine de mètres de longueur. Le crâne de Plesiohadros est caractérisé par une autapomorphie : un préfrontal qui s'évase dorsolatéralement pour former un rebord rugueux et éversé en forme d'aile au-dessus de l'orbite. Cette structure soutenait peut être une petite projection kératinisée en forme de corne. Plesiohadros se distingue également par une combinaison unique de caractères : l'ornementation de la surface linguale des dents du dentaire comprend seulement une ou deux crêtes accessoires situées mésialement et distalement par rapport à la carène principale ; un diastème extrêmement long est présent entre la première dent du dentaire et le prédentaire, égal à environ un tiers de la rangée de dents ; la partie postérieure de la batterie dentaire ne s'étend pas au-delà de l'apex du processus coronoïde ; la marge orale du prémaxillaire est réfléchie dorsomédialement, formant un rebord proéminent et une fosse prénasale distincte ; en vue dorsale, le bord antérieur du prémaxillaire est largement arqué, puis se rétrécit fortement derrière la marge orale ; l'échancrure sur le carré où s'articule le quadratojugal est réduite à un léger renfoncement ; et un angle aigu est présent entre la barre postorbitaire et la barre jugale sur la fenêtre infratemporale.

Denture
Les dents de Plesiohadros sont généralement mal conservées. Le nombre exact de files dentaires est incertain mais il semble y en avoir plus de 32 sur la mâchoire inférieure. Les dents du maxillaire sont droite et symétrique et possèdent une carène principale bien développée sur la surface linguale. De très légères carènes secondaires sont présentes mésialement et distalement par rapport à la carène principale sur certaines dents, mais pas sur toutes. Les dents du dentaire sont relativement larges et légèrement asymétriques en vue linguale. Les dents de la partie médiane du dentaire sont environ deux fois plus hautes que larges. L'apex de chaque dent est légèrement décalé mésialement. L'ornementation sur la surface de l'émail de la couronne se compose d'une carène principale et d'une ou deux carènes accessoires mésiales et distales par rapport à la carène principale. La carène secondaire mésiale apparaît sur la plupart des couronnes et est plus proéminente que la carène secondaire distale lorsqu'elle cette dernière est présente. De petits denticules sont présents le long des marges mésiales et distales légèrement surélevées de la couronne dentaire.

Squelette postcrânien
L'os hyoïde droit, l'atlas  avec une de ses côtes, ainsi qu'une main gauche, ont été trouvés en association directe  avec le crâne et sont interprétés comme faisant partie du même individu. Le doigt I, y compris son métacarpien, n'est pas connu. Les métacarpiens II-V sont minces et longs. Les métacarpiens II, III et IV s'alignent proximalement, une particularité faisant partie de la combinaison unique de caractères de Plesiohadros. Le métacarpien V est conique et semble porter deux phalanges. L'avant-dernière phalange du doigt III est cunéiforme, et le doigt IV se termine par un unguéal en forme de sabot. La cheville et le pied articulés ont été trouvés dans un autre affleurement de la même localité que l'holotype. Ils appartiennent à un hadrosauroidé de grande taille et sont attribué à Plesiohadros sur la base de la proximité stratigraphique et géographique avec l'holotype. Le pied est tridactyle comme chez les autres Hadrosauroidea. Le métatarsien II est le métatarsien le plus gracile. Son extrémité proximale s'enroule autour de celle du métatarsien III. Cette extrémité distale du métatarsien II est légèrement tordue latéralement et porte une facette pour s'articuler avec la première phalange du doigt I. Le métatarsien III est le plus long, sa plus grande largeur se situe à ses deux extrémités. L'extrémité distale de ce dernier forme presque un double condyle pour l'articulation avec la première phalange du doigt III. Le métatarsien IV est mince, avec un long contact axial avec le métatarsien III, et forme un contact unicondylien avec la première phalange du doigt IV. Comme dans le métatarsien II, le grand axe du métatarsien IV est légèrement divergent distalement de celui du doigt III. La formule phalangienne du pied de Plesiohadros est 0-3-4-4-0. La première phalange de chaque doigt est la plus grande, suivie de phalanges cunéiformes relativement minces qui se terminent par un ungual en forme de sabot.

Classification
L'analyse phylogénétique réalisée par Tsogtbaatar et des collègues indique que Plesiohadros est un représentant dérivé des hadrosauroidés basaux. Il est récupéré comme le taxon frère d'un clade qui comprend Lophorhothon et Hadrosauridae, et est plus étroitement lié aux Hadrosauridae qu'à Bactrosaurus, Telmatosaurus ou Tethyshadros.

Le cladogramme suivant montre la position de Plesiohadros selon l'analyse de 2014.

Une autre analyse proposée en 2021 par  et son équipe identifie également Plesiohadros comme l'un des hadrosauroïdés non hadrosauridés les plus dérivés. Dans cette analyse, Plesiohadros est le taxon frère d'un clade comprenant Eotrachodon et Hadrosauridae. Lophorhothon occupe ici une position plus basale et n'est pas particulièrement proche de Plesiohadros.

Ci-dessous le cladogramme proposé par Prieto-Márquez et al.

Paléoécologie
La Formation d'Alagteeg est caractérisée par des lits alternés de grès et de mudstone à lits horizontaux, indiquant des environnements de rivières sablonneuses, de plaines inondables et de lacs éphémères sous un climat subhumide. Les os crâniens et post-crâniens de Plesiohadros ont été découverts dans des lits de mudstone. Le pied du spécimen référé était préservé en position verticale, perpendiculaire au plan de stratification, ce qui suggère que l'animal s'est probablement enlisé dans un piège boueux. Cette formation a également livrée des restes abondants de l'ankylosaure Pinacosaurus (d'abord attribué à l'espèce P. grangeri, il pourrait s'agir d'une espèce distincte), quelques vertèbres du sauropode Abdarainurus, de rares fossiles de Protoceratopsidae, et des restes de tortues Trionychidae.

Paléobiogéographie
L'âge Campanien supérieur de Plesiohadros fait de lui le plus jeune hadrosauroïdé non hadrosauridé de Mongolie. Dans cette région du monde, il semble que les hadrosauroïdés basaux aient été remplacés par de vrais hadrosauridés (Saurolophus et Barsboldia) durant le Maastrichtien inférieur à la suite d'un événement de dispersion depuis l'ouest de l'Amérique du Nord vers l'Asie via la Béringie. À l'heure actuelle, il n'y a pas de sites à dinosaures en Chine ou en Mongolie où coexistent des hadrosauridés et des hadrosauroïdés non hadrosauridés. De même, dans le Maastrichtien d'Amérique du nord on ne connaît pas d'hadrosauroïdés basaux dans les assemblages dominés par les hadrosauridés, ce qui suggère que les premiers ont été complètement remplacés par les seconds en Laurasie au cours du Maastrichtien, sauf là où ils ont persisté en tant que reliques insulaires dans l'archipel Européen, par exemple Telmatosaurus sur l'île d'Hateg, Tethyshadros sur l'île Adriatique, et Fylax sur l'île Ibéro-Armoricaine. Fylax cohabitait avec des hadrosauridés lambéosaurinés ce qui fait de l'île Ibéro-Armoricaine la seule région du monde où est documentée la coexistence des hadrosauroïdés basaux avec des hadrosauridés durant le Maastrichtien. En Mongolie, la disparition des hadrosauroïdés non hadrosauridés coïncide avec un changement du climat et du milieu, lesquels passe d'un environnement fluvial sous un climat subhumide durant la Formation d'Alagteeg (d'où provient Plesiohadros) à des environnements désertiques puis steppiques sous un climat semi aride durant la Formation de Djadokhta (où les hadrosauroïdés sont absents). Par la suite, les hadrosauridés arrivent en Mongolie durant le dépôt de la Formation de Nemegt, laquelle représente une époque où des climats relativement plus humides prévalaient dans l'actuel désert de Gobi.

Bien que très proche phylogénétiquement des Hadrosauridae, Plesiohadros n'est toutefois pas leur ancêtre direct  étant donné que plusieurs hadrosauridés d'Amérique du Nord (par exemple Gryposaurus latidens, Acristavus et Ornatops) et d'Asie (par exemple, Aralosaurus et Jaxartosaurus) sont plus anciens que l'âge Campanien supérieur de Plesiohadros. Cependant, l'occurrence et la position phylogénétique de Plesiohadros et d'autres hadrosauroïdés basaux soutiennent l'hypothèse que l'Eurasie a joué un rôle clé dans les origines des hadrosauridés.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2014
Paléontologie en Mongolie

Plesiohadros


An Habenaria acuminata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Henry Kendrick Thwaites, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Trimen. An Habenaria acuminata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria acuminata


Lunghøj er et boligkvarter i Gelsted, i Middelfart Kommune. Hovedgaden er Søndergade. Lunghøj har et areal på 130.000 m². Tidligere var området sin egen landsby, men det er i dag vokset sammen med Gelsted nord for.

Antenneforeningen dækker udover Lunghøj også Gelsted. Lunghøj Vandværk har 390 tilsluttede forbrugere pr. 2017.

Referencer

Byer i Middelfart Kommune

Lunghøj


Yeraltı Operasyonunun ikincisidir. 17 Ağustos 2001 tarihinde Kod Müzik etiketiyle piyasaya sürülmüştür. Albümün organizasyonu, Yeraltı Operasyonu 1'deki gibi yine Turbo tarafından yapılmıştır. Albümde: Yener, Islamic Force, Sırtlan, Sultan Tunç, Statik, Hakan MC, Emir, IQ, Mr. L, Rez, Karakalp, Şeytani Vuruş, Darağacı, Mic i-30, Tatbikat yer almıştır.

Şarkı listesi

 Volkan feat Mr. L - Yalan Dolan
 Islamic Force feat Geko, Stress Sırtlan - Gerçek Yeraltı
 Yener - Sokakta Yavaş Yavaş (98 Mix)
 Sultan Tunç - İstanbul Geceleri
 Dj Mahmut feat Rez, Homer - S2K On The Run
 Karakalp - Olmak ya da Olmamak
 Hakan MC feat Yener - Düşüncenin Sesi
 Statik - Kukla
 Şeytani Vuruş - Mikrofonda Organize Kaos
 Darağacı - Dur Desene
 Mic I-30 - Micmania
 Tatbikat - Karanlık Sokaklar
 Emir - Soytarı Kader
 IQ - Deprem

Ayrıca bakınız
Yeraltı Operasyonu

2001 derleme albümleri
2001 albümleri
Türkçe albümler
Rap albümleri
Derleme albümler

Yeraltı Operasyonu 2


Le Mortainais est une zone géographique française de la Manche, située au sud-est du département. Il fait partie du « Pays de la baie du Mont-Saint-Michel » au point de vue administratif et de l'Avranchin au point de vue géographique.

Le Mortainais est une ancienne partie de l'Avranchin, dont le nom n'est pas attesté avant le .

Notes et références

Liens externes

Pays normand
Région naturelle en France
Manche

Mortainais


Gurre Sø er en sø beliggende i Helsingør Kommune i Nordøstsjælland.

Vandfladen har et areal på 210,4 ha medregnet slotssøen i områdets sydøstlige hjørne (navngivet efter Gurre slotsruin). Fra 1965 til 1996 blev vandarealet formindsket med ca. 15 ha, og øerne i søen voksede, først ved rørsumpe, der senere blev invaderede af træer og buske. I lange perioder har vandspejlet været lavere end referencevandspejlet i kote 26,4 m over DNN. Det dybeste sted i søen er ca. 5,4 m dybt.

I søen ligger en række mindre øer og holme: Storø-Lilleø (12,76 ha), Gåseø (0,12 ha), Mågeø (0,29 ha), Langeland (o,15 ha), Grydeholm (0,10 ha), Hyttefadet (ca 50 m2), Schultz' Grund.

Søens afvandingsopland er 15,1 km2. Store dele af oplandet udgøres af skov. Søen omgives mod vest og nord af Horserød Hegn, mod sydvest af Gurre Vang. Ved Slotssø mod sydøst ligger Gurre slotsruin. Området omkring ruinen er i dag tørt land, man var i middelalderen en del af det samlede vådområde. På østsiden af søen ligger en smal træbræmme.

Navne Gurre omtales første gang i 1360-erne som Gorwe.

Gurre Sø har afløb via Gurre Å mod vest.

Et areal på 67 hektar omkring Gurre Å ved vestenden af søen blev fredet i 1967. Gurre Sø er udpeget til Natura 2000-område nr. 131 Gurre Sø (habitatsområde nr 115).

Noter

Litteratur
 Knud Dahl: Fredede områder og statsskove. Øerne; Danmarks Naturfredningforening 1988;

Eksterne henvisninger
 Gurre Sø naturstyrelsen.dk

Søer i Helsingør Kommune

Gurre Sø


Un blaxploitation/blacksploitation film este un subgen al filmului de exploatație care s-a ivit în anii 1970, în Statele Unite. Aceste filme se concentrează asupra traiului oamenilor cu origini africane din SUA, la început fiind un gen de film făcut special pentru aceștia. Cu timpul, audiența lor a devenit mai diversă.

Genuri de film

Blaxploitation


قناة عشتار الفضائية (بالسريانية: ܥܫܬܪ) هي قناة فضائية عراقية مستقلة ذات اختصاص ثقافي منوع، وهي عراقية الأصل والتوجه، وتُعنى بشؤون العراق عموماً وشؤون الشعب الكلداني السرياني الآشوري بشكل خاص وتخاطب المشاهد بثلاث لغات السريانية والعربية والكردية.

مقر هذه القناة هو في أربيل، العراق. تم إطلاقها في صيف سنة 2005 وجاء اختيار اسم قناة عشتار الفضائية تيمناً باسم الإلهة الآشورية البابلية عشتار رمز الحب والخصب والجمال والعطاء.

الممول الرئيسي لهذه القناة هو السياسي الآشوري سركيس أغاجان مامندو وهو وزير المالية في حكومة إقليم كردستان العراق.

انظر أيضاً
 قناة سورويو

مراجع

وصلات خارجية
 موقع قناة عشتار الفضائية

تأسيسات سنة 2005 في العراق
قنوات تلفزيونية عراقية
قنوات تلفزيونية ناطقة بالسريانية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 2005
محطات تلفزيونية باللغة الآرامية
محطات تلفزيونية في العراق
وسائل الإعلام في عنكاوا
قنوات فضائية عراقية

قناة عشتار الفضائية


Michiharu Otagiri (født 2. september 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ventforet Kofu og Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Michiharu Otagiri


Arheološka zona Solina, arheološka zona koja se prostire područjem grada Solina, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Obuhvaća starovjekovne i srednjovjekovne građevine. Vrijeme nastanka starovjekovnih je 3. st. pr. Kr. Salona je smještena pored ušća rijeke Jadra (Solinske rike). Salona vrlo rano postaje uporište ilirskog plemena Dalmata. U 3. st. pr. Krista Salona postaje emporij isejskih Grka,a pod rimskom vlašću uskoro postaje glavni grad rimske provincije Dalmacije-Colonia Martia Iulia. Najstariji dio grada je Urbs Vetus ( terme, forum, kapitolij, kurija i teatar s hramom i trgom). Grad se širi na Urbs Occidentalis (zapadni grad s amfiteatrom iz 2. st.) i Urbs Orientalis (istočni grad s episkopalnim centarom). Manastirine su najvažniji lokalitet iz starokršćanskog razdoblja Salone s grobom sv.Dujma. Od srednjovjekovnih lokaliteta unutar arheološke zone Solina najvažniji su Gospin otok i utvrda Gradina.

Zaštita
Pod oznakom Z-3936 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Solin

Solin (arheološka zona)


Sağır Oda, yönetmenliğini Serdar Akar'ın ve konsept danışmanlığını Soner Yalçın'ın yaptığı, istihbarat ve aksiyon türündeki Türk televizyon dizisidir. Dizi, 34. bölümü ile final yaparak sona erdi.

Konu
II. Dünya Savaşı'nda Adolf Hitler toplama kamplarında Yahudilerden aldığı altınları eritip külçe haline getirtir, daha sonra savaşı kaybedeceğini anlayan Naziler altınları korumak için güvendikleri insanlara emanet ederler. Bunlardan biri de Türktür. Dizide altınların Türkiye'de olup olmadığı Kırımlı ailesinin etrafında işleniyor.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
 Aras Dağlı (Orhan Kılıç):1-34/ Afganistan'da bir süre tercüman olarak çalıştıktan sonra Türkiye'ye gelip özel istihbaratta çalışmaya başlamıştır. Aras Dağlı fedailer adlı bir örgütün peşinden koşarken Nazi altınlarının Türkiye'de olup olmadığıyla ilgili bilmecenin içine girecektir.
 Duruşah Kırımlı (Çağla Kubat):1-34/ Kırımlı Ailesi'nin büyük kızıdır. Dizinin baş karakterlerinden olan Duruşah Amerika' da yüksek lisans yaptıktan sonra Türkiye' ye dönmüştür.
 Girayhan Kırımlı (Mahir Günşiray):1-34/ Kırımlı kardeşlerin en büyüğüdür. Kırımlı Holding'te baba Afşar Kırımlı' dan sonra en yetkili isimdir. Babasıyla sık sık tezat düşen Girayhan'ın holdingin geleceğiyle ilgili önemli projeleri vardır. Beş yıl önce babasının ayrıldığı Hançer Birliği'nin lideri olmuştur. Hedefi, bir Türk-Germen İmparatorluğu kurmaktır.
 Afşar Kırımlı (Engin Cezzar):1-11/ Kırımlı Ailesi'nin babası Afşar Bey'in kendisine has zevkleri vardır. Bunlardan biri de koleksiyonculuktur. II. Dünya Savaşı'nda Yahudiler'den toplanan ancak çok değerli olduğu için külçe haline getirilmeyen hanedan aynası da koleksiyonundadır. Ancak oğlu Girayhan banka kurmak için aile dostları Yahudi Mois'ten kredi alırken karşılığında hanedan aynasını vermiştir. Afşar Bey kendisi için çok değerli olan hanedan aynasını ele geçirmek için her yolu denemektedir. Bunun için özel teçhisatlara sahip profesyonel bir ekibi de vardır.
 Sitare Kırımlı (Arsen Gürzap):1-34/ Ailenin annesidir. Kırım'da doğdu. Hat sanatıyla ilgilenir. Tasavvuf eğitimi almıştır. Abisinin de bir dergahı vardır, dini sohbet ve tasavvuf müziği için eğitim vermektedir.

Oyuncuların listesi

Yayın takvimi

Bölümler

1. sezon (2006-2007) Kanal D

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sağır Oda Bölümleri

Kanal D dizileri
Türk politik televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
Türk aksiyon televizyon dizileri
2006'da başlayan Türk televizyon dizileri
2007'de sona eren Türk televizyon dizileri
Tims Productions dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Sağır Oda


Kuopion Palloseura (poznatiji pod nazivom KuPS) je finski nogometni klub iz grada Kuopioa. Klub je osnovan 1923. godine, a u natječe se u prvom razredu nogometnih natjecanja u Finskoj - Veikkausliigi. KuPS je šest puta bio finski prvak uz dva finska kupa te jedan Finski liga kup. Također drži finski rekord po broju uzastopnih sezona provedenih u najvišem rangu finskog nogometa, neprekidno su nastupali od 1949. do 1992. godine. Igraju na stadionu Kuopion keskuskenttä koji može primiti 5.000 gledatelja.

Vanjske poveznice
 Službene stranice kluba

Finski nogometni klubovi

Kuopion Palloseura


كأس أوروبا 1982-83 فاز فريق نادي هامبورغ الألماني بهذه البطولة بعد أن تغلب على فريق يوفنتوس الإيطالي بنتيجة 1-0. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في مدينة أثينا بتاريخ 25 مايو من عام 1983.

الدور التمهيدي

دور الـ 32

|}

دور الـ 16

|}

ربع النهائي

|}

نصف النهائي

|}

النهائي

مراجع

أوروبا في 1982
أوروبا في 1983
كرة القدم الأوروبية في 1982-83
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1982–83


We Have Arrived debitantski je studijski album američkog thrash metal sastava Dark Angel. Album je 31. siječnja 1985. godine objavila diskografska kuća Axe Killer Records. Jedini je album s bubnjarom Jackom Schwartzom.

Popis pjesama

Zasluge
Dark Angel
 Don Doty – vokal
 Eric Meyer – gitara
 Jim Durkin – gitara
 Rob Yahn – bas-gitara
 Jack Schwartz – bubnjevi
Ostalo osoblje
 Vadim Rubin – produkcija
 Bill Metoyer – tonska obrada
 Sean Rodgers – ilustracije
 Ken Perry – masteriranje
 Mike Siegel – produkcija

Izvori

Albumi iz 1985.
Američki glazbeni albumi

We Have Arrived


العدد الممركز المسبع هو عدد ممركز مضلع يتم تمثيله بمضلع سباعي الأضلاع منتظم. بحيث يكون هناك نقطة مركزية يحيط بها طبقات من نقاط تشكل سباعيات أضلاع.
لهذا العدد الصيغة الرياضية التالية من أجل العدد n

.

ويمكن الحصول على هذه العلاقة بضرب عدد مثلثي من أجل (n - 1) بالرقم 7 ومن ثم إضافة 1.

وتعطى الأعداد الأولى من هذه السلسة على الشكل التالي:
1 - 8 - 22 - 43 - 71 - 106 - 148 - 197 - 253 - 316 - 386 - 463 - 547 - 638 - 736 - 841 - 953 - ...

الأعداد الممركز السباعية الأولية
هي أعداد ممركزة سباعية أولية ويعطى بعضها كما يلي:
43 - 71 - 197 - 463 - 547 - 953 - 1471 - 1933 - ...

مراجع

أعداد شكلية

عدد ممركز مسبع


Acetatul de metil, denumit și etanoat de metil, este un ester carboxilic și are formula CH3COOCH3. Este un lichid inflamabil cu un miros caracteristic, plăcut, asemănător cu cel al unor adezivi. Este folosit de obicei ca și solvent, având proprietăți slab polare și lipofile, însă acetatul de etil este mult mai adesea utilizat datorită faptului că este mai puțin toxic și mai puțin solubil în apă.

Obținere
Acetatul de metil se obține direct prin esterificarea acidului acetic cu metanol, în fază lichid, în prezență de acid sulfuric, sau în fază gazoasă, prin trecerea amestecului de vapori peste catalizatori încălziți: FeCl3, AlCl3.

Proprietăți

Vezi și
 Acetat de etil
 Acetat de vinil

Referințe

Esteri metilici
M

Acetat de metil


Ayçiçeği (Helianthus annuus), papatyagiller (Asteraceae) familyasından çekirdekleri ve yağı için yetiştirilen sarı çiçekli bir tarım bitkisidir.

Ayçiçeği tarımı

Ayçiçeği dünyada ve Türkiye'de en önemli yağ bitkilerinden biridir. Marmara Bölgesi'nde daha çok yetiştirilir. Trakya Bölgesi'nde yoğunluk gösterir. Ayçiçeğinin üstündeki çekirdekler fabrikalarda işlenerek satılır.

Ayçiçeği dünyada ve Türkiye'de en önemli yağ bitkilerinden biri olup, Türkiye'de genelde yağlık olarak yetiştirilir. Yağlık olarak ekiminin % 70'inden fazlası Trakya ve Marmara bölgesindedir.

İklim ve toprak istekleri

Ayçiçeği, yetişme periyodu boyunca (100-150 gün) 2600-2850 °C civarında toplam sıcaklık ister. Derin ve kazık kök sistemine sahip olması nedeniyle, kuraklığa dayanımı fazladır. Her türlü toprakta yetişmesine rağmen, iyi drenajlı, nötr PH (6,5 - 7,5)'a sahip ve su tutması yüksek toprakları daha fazla sever. Taban suyu yüksek, asitli topraklardan hoşlanmaz. Tuzluluğa dayanması ortadır.

Ayçiçeğinin çimlenmesi için en az toprak sıcaklığı 8-10 °C olmalıdır. Bu nedenle genelde Nisan ayı başı-Mayıs ortası arasında ekimi yapılır. Erken ekim, verimi önemli ölçüde  arttırır. Ayçiçeği soğuğa dayanıklı olup, genelde ilk donlardan 4-6 yapraklı devreye kadar zarar görmez. Ancak ısının -4 °C nin altına düşmesiyle oluşan dondan oldukça fazla etkilenir.

Gübreleme

Optimum verim için bölge koşullarında yapılan araştırmalarda 7–8 kg. saf azot (N) ve aynı miktarda fosfor yeterli olur. Ancak sulu koşullarda bu miktarları arttırmak gerekir. Toprak analizi yapılıp tarlanın besin maddesi içeriği belirtildikten sonra gübre uygulamak son derece önemlidir. Eğer toprakta yeterli miktarda fosfor varsa 7–8 kg. saf azotu içeren 15–16 kg. üre (% 46 N) veya 25–30 kg. Amonyum nitrat (%26 N) gübresi serpilerek karıştırılır ve ardından ekim yapılır. Eğer toprakta genelde potasyumca zengin olması nedeniyle, bu besin maddesine içeren gübre tavsiye edilmez. Ancak toprak tahlil sonucu bu besin maddesinin eksikliği belirtiliyorsa, topraktaki mevcut duruma da bağlı olarak, yeterli miktarda 15-15-15 gübresi uygulamak gerekir. Çünkü kompoze gübrelerin üzerindeki üç rakam  sırasıyla N-P-K yani Azot - Fosfor - Potasyum besin madde oranına göre ucuz olan gübre tercih edilmelidir.

Ekim ve tohumluk

İyi bir tohum yatağı hazırladıktan sonra, ayçiçeğinde pnömatik mibzerlerle ekim yapılır. Yapılan araştırmalar sonucunda; sonbaharda soklu pulluk ile sürüm, ilkbaharda kazayağı ve ardından tırmık ile yapılan tohum yatağı hazırlığı en ekonomik toprak işleme yöntemi olarak belirlenmiştir. Yabancı ot ilacı için genelde trifluarin terkipli ilaçlar ekim öncesi uygulanır. Ancak ilaç uygulandıktan sonra mutlaka tırmık veya benzeri bir ikinci sınıf toprak işleme aletiyle karıştırılmalıdır. Ayrıca yabancı ot mücadelesi için bitkiler 25 – 30 cm. olduğu zaman çapa makinesi ile ara çapası yapılır.

Yapılan araştırmalar, sıra arası 70 cm. ve sıra üzerinin 30–35 cm. olduğu bir ekim sıklığıyla sağlanan 4500-5000  da civarında bir bitki popülasyonunun en yüksek verimi verdiğini ortaya koşmuştur. Hibrit tohumluklar yüksek verim potansiyeline sahip, aynı günlerde çiçeklenip, olgunlaşır ve aynı kalitede ürün verirler. Piyasada değişik firmalara ait birçok yağlık hibrit ayçiçeği çeşidi bulunmaktadır. Tohum iriliği arttıkça dekara atılacak tohum miktarı da artar. Aslında iri tohumun, özellikle uygun olmayan iklim ve toprak koşullarında, çimlenme gücünün biraz daha fazla olmasından başka bir avantaja sahip değildir. Dekara atılan tohum miktarı tohum iriliğine bağlı olarak 400 gr/da civarındadır.

Ayçiçeği topraktan fazla miktarda besin maddesi kaldırır. Bu nedenle üst üste ayçiçeği ekiminden kaçınılmalıdır. Bundan dolayı, genelde Buğday-Ayçiçeği ekim nöbeti uygulanır.

Tablanın biraz eğik olması, yani yere doğru bakması, kuş zararını ve güneşten kaynaklanan tabla yanıklığını azaltır. Bu nedenle, bu tip hibrit çeşitler kuş zararının yoğun olarak hissedildiği yerlerde tercih edilmelidir.

Sulama

Ayçiçeği bitkisinin su ihtiyacı, yetişme periyodu boyunca yaklaşık 700–800 mm. civarındadır. Bu nedenle yüksek ve arzulanan verimi alabilmek için yağışın az olduğu yıllarda aradaki farkın, sulamaya uygun yerlerde, mutlaka sulama suyuyla verilmesi gerekir. Toprakta bitkilerin su ihtiyaçları toprak tansiyonemetresiyle ölçülür. Ayçiçeğinde en hassas devre, çiçeklenme öncesi tablaların oluşmaya başladığı devre ile süt olum devresi arasıdır. Bu devrede oluşan, suya olan  stres, verimde geri gelmeyecek kayıplar ortaya çıkarır. Özellikle suya duyulan bu ihtiyaç çiçeklenme zamanında en üst seviyeye çıkar. Bundan dolayı bu devrelerde yağış yoksa, yüksek verim için ayçiçeği mutlaka sulanmadır. Yirmişer gün arayla yapılan sulamaların verimi arttırdığı Denizli Baklan Ovası'ndaki Dağallı çiftçiler tarafından denenmiş ve görülmüştür. 40 cm olduktan sonra her 20  günde bir sulama yapılmalıdır.

Eğer sulama yapılacaksa, bitkiler 45–50 cm. boyunda bir sulama, tabla teşekkül ettiği devrede süt ve olum devresinde yapılacak olan birer sulama ile toplam üç defa su verilmesi verimi %100 oranında arttırır. Özellikle sulanan alanlarda dekara atılan bitki sayısını ve verilecek gübre miktarını bir miktarı arttırmak verim artışı için gerekli diğer faktörlerdir.

Hastalık ve zararlıları

Ayçiçeğinin en önemli zararlısı orobanş parazitidir. Ancak bu parazite dayanıklı hibritler piyasada mevcuttur. Bunun yanında diğer hastalıklar ayçiçeği mildiyösü, sap, kök ve tabla çürüklükleridir. Ayçiçeği mildiyösüne karşı hibrit tohumlar ilaçlı olup, ancak özellikle sulu alanlarda ortaya çıkan Slerotinia'ya karşı dayanıklı çeşit olmayıp, ilaçlı mücadelesi de yoktur.

Ayçiçeği tablasının arkası ve brakte yapraklarının % 50'si kahverengi renge dönüştüğünde ayçiçeği  olgunluğa erişmiş olur. Ancak hasadın yapılabilmesi için tablanın, gövdenin ve yaprakların tamamen kahverengi renge dönüşmüş olması ve tanedeki nem oranının % 9-10'a düşmesi gereklidir. Çünkü ayçiçeği yağlı tohuma  sahip olduğu için yüksek nemde depolandığında, taneler kısa zamanda kızışır ve bozulur. Bu nedenle hasatta tane neminin % 10'un altında olması son derece önemlidir. Zamanında yapılmayan hasat özellikle bazı çeşitlerde tane dökmeye sebep olacağından, ayçiçeği hasadı fazla geciktirilmemelidir.

Ayçiçeğinden kuru şartlarda 100-150 Kg/da, sulu şartlarda 250-400 Kg/da. ürün elde edilebilir. Ayçiçeği hasadı buğday biçer döverlerinde yapılan ufak değişiklik ve uygun ayarlama ile kolayca yapılır.

Çiçekçik dizilişinin matematiksel modeli

Ayçiçeğinin kafasında bulunan çiçekçiklerin modeli 1979'da H.Vogel tarafından öne sürülmüştür. Bu modelin kutupsal koordinat sistemi ile olan ifadesi aşağıdaki gibidir.

Denklemde θ açı, r yarıçap, ya da merkeze olan uzaklık, ve n ise çiçekçiğin indeks numarasıdır. İfadedeki c ise sabit bir ölçekleme katsayısıdır. İfade Fermat's spiral formunu vermektedir. 137.5°'lik açı ise altın oran ile ilişkilidir. Bu matematiksel model, ayçiçeklerinin bilgisayar grafiği temsillerini üretmek için kullanılmıştır.

Kaynakça

Heliantheae
Amerika Birleşik Devletleri florası
Meksika florası
Yıllık bitkiler
Tarla bitkileri
Enerji bitkileri
Kuru yemişler
Mezoamerika'da tarım
Yenilebilir papatyagiller
Kuzey Amerika'daki bahçe bitkileri
1753'te tanımlanan bitkiler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Ayçiçeği


Sprakebüll (Danca: Spragebøl, Frizce: Språkebel), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 11.37 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 229 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Karl-Richard Nissen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-karrharde.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Sprakebüll


Lookback options, in the terminology of finance, are a type of exotic option with path dependency, among many other kind of options. The payoff depends on the optimal (maximum or minimum) underlying asset's price occurring over the life of the option. The option allows the holder to "look back" over time to determine the payoff. There exist two kinds of lookback options: with floating strike and with fixed strike.

Lookback option with floating strike
As the name introduces it, the option's strike price is floating and determined at maturity. The floating strike is the optimal value of the underlying asset's price during the option life. The payoff is the maximum difference between the market asset's price at maturity and the floating strike. For the call, the strike price is fixed at the asset's lowest price during the option's life, and, for the put, it is fixed at the asset's highest price. Note that these options are not really options, as they will be always exercised by their holder. In fact, the option is never out-of-the-money, which makes it more expensive than a standard option. The payoff functions for the lookback call and the lookback put, respectively, are given by:

where  is the asset's maximum price during the life of the option,  is the asset's minimum price during the life of the option, and  is the underlying asset's price at maturity .

Lookback option with fixed strike
As for the standard European options, the option's strike price is fixed. The difference is that the option is not exercised at the price at maturity: the payoff is the maximum difference between the optimal underlying asset price and the strike. For the call option, the holder chooses to exercise at the point when the underlying asset price is at its highest level. For the put option, the holder chooses to exercise at the underlying asset's lowest price. The payoff functions for the lookback call and the lookback put, respectively, are given by:

where  is the asset's maximum price during the life of the option,  is the asset's minimum price during the life of the option, and  is the strike price.

Arbitrage-free price of lookback options with floating strike
Using the Black–Scholes model, and its notations, we can price the European lookback options with floating strike. The pricing method is much more complicated than for the standard European options and can be found in Musiela. Assume that there exists a continuously-compounded risk-free interest rate  and a constant stock's volatility . Assume that the time to maturity is , and that we will price the option at time , although the life of the option started at time zero. Define . Finally, set that

Then, the price of the lookback call option with floating strike is given by:

where

and where  is the standard normal cumulative distribution function, .

Similarly, the price of the lookback put option with floating strike is given by:

Partial lookback options
Partial lookback options are a subclass of lookback options with the same payoff structure, but with the goal of reducing its fair price. One way is to scale the fair price linearly with constant , where . Thus the payoff is:

Selecting specific dates is a more intricate way of creating partial lookback options and other partial path-dependent options. The principle lies in selecting a subset of monitoring dates, so that the lookback condition is less strong and thus reducing the premium. Examples include the partial lookback option proposed by Heynen and Kat, and the amnesiac lookback option proposed by Chang and Li. Discrete partial path-dependent options are overpriced under continuous assumptions; their pricing is complex and is typically performed using numerical methods.

References

Options (finance)
Financial economics
Investment

Lookback option


Tahta nefesli çalgılar 4 ana gruba ayrılır ve kendi içlerinde de gruplandırılırlar :

 Flüt / Pikolo flüt / Alto flüt
 Obua / İngiliz kornosu
 Klarnet / Bas klarnet / Pikolo klarnet
 Fagot / Kontrfagot

Tahta Nefesli Çalgılarda Sesin Elde Edilişi

Tahta nefesli çalgılarda da ses, bakır nefesli çalgılarda da olduğu gibi boru içindeki havanın titreşimi sonucunda meydana gelir. Boru içindeki havanın titreşmesi tahta üflemeli çalgılarda 3 ayrı yolla olur:

 Doğrudan doğruya bir delikten üfleyerek (Örn. Flüt)
 Tek kamışın titreşime geçirilmesi ve bu titreşimlerin boru içerisindeki havayı titreşime geçirmesi ile. (Örn. Klarnet & Saksofon)
 Çift kamışın titreşime geçirilmesi ve bu titreşimlerin boru içerisindeki havayı titreşime geçirmesi ile. (Örn. Obua & Fagot)

Çıkan sesin yüksekliği borunun uzunluğuna bağlıdır, boru uzadıkça ses kalınlaşır ve kısaldıkça incelir. Çalgının gövdesindeki delikler hesaplanarak açılmıştır ve üzerindeki bütün deliklerin kapatılıp üflendiği zaman enstrüman en kalın sesi verir çünkü boru içindeki hava kolunun tamamı titreşim halindedir. Bu delikler sırayla açıldıkça titreşim halindeki uzunluk kısalacak ve sesler gittikçe incelecektir.

Tahta nefesli çalgı