Opel Automobile GmbH veya kısaca Opel (), Alman otomobil üreticisidir. Opel 1929'dan 2017'ye kadar, Amerikan otomobil üreticisi General Motors'a aitti. General Motors'dan ayrılan Opel, 2017'de Group PSA bünyesine geçti. 16 Ocak 2021'de Groupe PSA ve Fiat Chrysler Automobiles'ın birleşimi ile meydana gelen Stellantis otomotiv şirketine katıldı. Opel araçları Birleşik Krallık'ta Vauxhall markası altında satılmaktadır. Bazı Opel araçları, Avustralya'da Holden markası altında, Kuzey Amerika ve Çin'de ise Buick markası altında üretilmektedir.

Opel, 1862 yılında Rüsselsheim'da Adam Opel tarafından bir dikiş makinesi üreticisi olarak kuruldu. Şirket 1886'da bisiklet üretimine başladı ve 1899'da ilk otomobilini üretti. General Motors, 1929'da borsaya kote olduktan sonra Opel'in çoğunluk hissesini aldı ve ardından 1931 yılında şirketin tüm kontrolünü ele aldı. Böylece marka üzerinde 90 yıl sürecek kontrolü başlamış oldu.

Groupe PSA ve Fiat Chrysler Automobiles birleşimi ile oluşan Stellantis Avrupa'nın en değerli otomobil şirketi olarak, bu unvanı Volkswagen'ın elinden aldı.

Opel merkezi Almanya'nın Hessen eyaletine bağlı Rüsselsheim şehrindedir. Şirket, Opel markalı binek araç, hafif ticari araç ve araç parçalarını tasarlar, üretir ve dağıtır. İngiliz kardeş markası Vauxhall ile birlikte dünya çapında 60'ın üzerinde ülkede hizmet vermektedirler.

Tarihçe

1862-1920
Şirket, 21 Ocak  1862'de Almanya'nın Hessen eyaletine bağlı Rüsselsheim şehrinde Adam Opel tarafından kuruldu. Başlangıçta Opel yalnızca dikiş makineleri üretiyordu. 1888'de üretim yeri, bir inek ahırından Rüsselsheim'daki daha geniş bir binaya taşındı. Adam Opel, 1886'da yeni bir ürün piyasaya sürdü. Opel "penny farthings" olarak da bilinen yüksek tekerlekli bisikletleri satmaya başladı. Bunun yanında Opel'in iki oğlu yüksek tekerlekli bisiklet yarışlarına katıldı ve bu bisikletlerin ulaşımdaki el verişliliğini gösterdi. Yüksek tekerlekli bisiklet üretimi kısa sürede dikiş makinelerinin üretimini geçti. Şirket, Adam Opel'in 1895'teki ölümü sırasında her iki pazarda da liderdi.

İlk arabalar 1899 yılında Opel'in en büyük iki oğlunun, Saksonya-Anhalt eyaletine bağlı Dessau'daki bir mahkemede çilingir olan ve bir süredir otomobil tasarımları üzerinde çalışan Friedrich Lutzmann ile kurdukları ortaklıktan sonra başladı. Bu otomobiller çok başarılı olmadı ve iki yıl sonra ortaklık sona erdi. Bunu takiben Opel'in oğulları 1901'de Fransız Automobiles Darracq France şirketi ile Opel Darracq markası altında araçlar üretmek için bir lisans anlaşması imzaladı. Bu arabalar, iki silindirli motorlarla çalışan Darracq şasisine monte edilen Opel gövdelerinden oluşuyordu.

Şirket kendi tasarım otomobillerini ilk olarak 1902 Hamburg Otomobil Fuarı'nda sergiledi ve bu otomobiller 1906 yılında üretilmeye başlandı.

1909 yılında, Doktorwagen ("Doktor Arabası") olarak bilinen Opel 4/8 PS modeli üretildi. Bu model günümüzün lüks modellerinin yaklaşık yarısı kadar fiyata sadece 3,950 marka satılıyordu. 1911 yılında şirketin fabrikası yangın yüzünden tahrip oldu ve onun yerine daha modern ve güncel bir fabrika inşa edildi.

1920-1939

1920'lerin başlarında Opel seri araba üretim çizgisinde kendi araçlarını üreten  ilk Alman otomobil markası oldu. 1924 yılında Laubfrosch adında iki koltuklu yeni bir model üretildi. Laubfrosch özellikle yeşil renkte bitirildi. Bu araç 4,500 marka satıldı fakat 1930'larda bu fiyat 1,900 marka kadar indi. Adam Opel, motorlu taşımacılığın sadece zenginler için değil, aynı zamanda tüm sınıflardaki insanların seyahat etmeleri için güvenilir bir yol hâline gelmesine yol açtı

1928 yılında Opel, Almanya'da % 37,5 pazar payına sahipti ve aynı zamanda ülkenin en büyük otomobil ihracatçısıydı. Aynı yıl Opel'in ilk sekiz silindirli aracı Regent önerildi. RAK 1 VE RAK 2 roket itişli araçlar beklenenden fazla ilgi gördü.

1929 yılının Mart ayında, Opel'in modern üretim tesislerinden etkilenen General Motors (GM), şirketin %80'ini satın aldı. 1931 yılında ise geri kalan kısmınıda satın alarak Opel'in tamamına sahip oldu. Opel ailesi ticari faaliyetten 33.3 milyon dolar kazandı. Daha sonra, 1935 yılında Brandenburg'da "Blitz" hafif kamyonların üretimi için ikinci bir fabrika inşa edildi.

Ayrıca Opel bir yılda 100,000 den fazla araç üreten ilk Alman otomobil markası oldu. Bu unvana Opel P4 modeli ile ulaşıldı. Satış fiyatı 1,650 mark olan bu araç, 23 hp (17 kW) güç üretebilen 1.1 L dört silindirli motora sahipti ve en yüksek hızı 85 km\s (53 mph) idi.

Ayrıca Opel, 1934 yılında Citroën Traction Avant'ı yakından takip eden, kendinden destekli ("unibody") ilk  demir  gövdeli otomobilin seri üretimine başladı. Bu, otomotiv tarihindeki en önemli yeniliklerden biriydi. 1935'te üretilmeye başlanan arabayı Olympia olarak adlandırdılar. Düşük ağırlığı ve aerodinamik yapısıyla performans ve yakıt tüketiminde gelişme sağlandı. Opel bu teknolojinin patentini aldı.

1930'lar Opel için on yıl sürecek bir büyümeyi beraberinde getirdi ve 1937'de 130.267 otomobil üretildi. Opel'in Rüsselsheim fabrikası, dünya çapında yedinci sırada yer alırken, üretim açısından Avrupa'nın en iyi otomobil fabrikası oldu.

1939 oldukça başarılı bir sunumla Kapitan tanıtıldı. 2.5 L altı silindir motor, tamamı demir gövde, bağımsız süspansiyon, hidrolik elektrik emiciler, sıcak su ısıtıcısı ve merkezi hız göstergesine sahipti. 1940'larda II. Dünya Savaşı'nın yoğunlaşmasıyla birlikte otomotiv sektörü geçici durgunluğa uğradı ve 25.374 adet Kapitan hükûmetin emriyle fabrikada bırakıldı.

II. Dünya Savaşı

Rüsselsheim'daki yönetim binaları II. Dünya Savaşı'yla birlikte 1945'te Rüsselsheim'da neredeyse hiç araç üretmedi. Çatışmalar patlak vermeden önce Adam Opel AG Avrupa'nın en büyük motorlu taşıt üreticisi olarak adını duyurdu. Bürokrasi zorluklarına rağmen  1930'larda Almanya'daki ekonomik atmosfer Opel ve diğer otomobil şirketleri için faydalı oldu. Fakat Opel açısından, endüstriyel makinelerdeki genişleme ve büyüme, askeri amaçlar tarafından yönetilmedi.

Savaş esnasında Amerika'da GM'nin Opel ile ilişkisi tartışma konusuydu. Alfred P. Sloan'ın anı yazısına göre, savaş başladığında Almanya'nın birçok yabancı sermayeli sanayi varlığını devletleştirdiği gibi, GM'nin Opel ile ilişkisi koptu ve savaşın geri kalanı için bu şekilde kaldı. Diğer yazarlarda 1940 Haziran'ından sonra bile, Opel ve Amerika arasındaki resmî bağlantıların kırılmadığını ve Amerikalıların parasal kazanımlarının savaş boyunca sürdüğünü iddia ettiler.

1930'larda, Rüsselsheim fabrikasında Almanya'nın savaş hazırlıklarında hiçbir zaman önemli bir rol verilmedi. Ford'un Köln'deki fabrikası, daha önceki yabancı ortaklıklara göre, tank üretimi gibi büyük bir görev için yeterince güvenilir olarak görülmedi. Başlangıçta, savaşın Almanya'nın lehine sonuçlanacağı ve kısa süreceği düşünülüyordu. Otomobil fabrikaları kaynakları korumak için kapatıldı, ancak başka hizmetler için kullanılmadı.

1942'de savaşın bir süre daha devam edeceği anlaşıldı. Araba ve kamyon fabrikalarının savaş çalışmalarına mütevazı bir şekilde geçtiği daha net hale geldiğinde, Opel uçak parçaları ve tankların üretimini üstlendi. Sadece Brandenburg fabrikasında kamyon üretimi tam hızla ilerliyordu. 1938'in sonundan itibaren, büyük Opel Blitz kamyonları Opel Admiral'de kullanılan aynı temeldeki 3.6 L motor ile güçlendirilmişti. Savaş döneminin artan taleplerini karşılamak için, 3 kısa ton (2.7 ton) Opel tasarımı kamyon, Mannheim'daki eski Benz fabrikasında Daimler-Benz lisansı altında üretildi.

Çok yönlü küçük Alman askeri araçlarından biri olan Kettenkrad, bir traktör ve motosiklet karışımı olup, 1.4 L Olympia dört silindirli motorla güçlendirildi. NSU tarafından üretilen araç yumuşak dönüşler için motosiklet tekeri gibi ön tekerlek ve direksiyona sahipti. Kettenkrad, anti-tank ile çeşitli savaşlarda asker ve işaretçi taşıdı. NSU, mayın ve ormanlarda kullanılmak üzere savaştan sonra da üretilmeye devam edildi. Daha önce atların gerçekleştirdiği fakat yulaf kıtlığı olması nedeniyle, motorlu taşıtlara nazaran daha az yakıta ihtiyaç duyan Kettenkrad, çeşitli işlerde işe yarayabilecek az sayıdaki araçtan biriydi.

Savaş ilerledikçe, askeri yetkililer hava soğutmalı motorların geliştirilmesine daha fazla önem verdiler; hava soğutmalı motor, yanlış kullanımdan kaynaklanan hasarlara karşı daha fazla dirençliydi. Bu talebi karşılamak için Opel mühendisleri olası 3.6 L kamyon motorunun soğutma sistemini değiştirerek geliştirdiler. "Hava-Yağ Soğutma" olarak adlandırıldı ve motor yağını kullanarak sıcaklık silindir çark dolaylarındaki gömleklerden alındı. Baş taraf direkt havayla soğutuldu, burada üç ayrı alüminyum yüzgeçli başlıklar bulunuyordu ve her biri iki silindire hizmet ediyordu. 74-oktan yakıtı ile 3.000 rpm'de 72 hp (54 kW; 73 PS) güç üreten bu ilginç motordan sadece üç örnek üretildi.

Diğer özel işler Rüsselsheim fabrikasında yürütüldü. Bunlardan bir tanesi ünlü Junkers Jumo uçak motorunun süperkompresörleri için ara soğutucular inşa edildi. Bu hayati yapıyı çok ince alüminyum tabakalardan imal etmek için özel yöntemler geliştirildi. Almanya'nın düşmanları doğal olarak çeşitli Opel tesislerini not aldı ve 1944 Ağustos'undan itibaren hava yoluyla onlara saldırmaya başladı. Müttefik bombardıman uçaklarının saldırıları sonucu hem Rüsselsheim hem de Brandenburg'daki yıkım ağırdı. Adam Opel AG'de durum, hiçbir zaman 1945'in ilk aylarındaki kadar iç karartıcı olmadı.

Opel dönüşüme ve yeniden yapılanmaya girmişti. Şirketin personelinin çabalarının ötesinde, fabrikalarda ve diğer tesislerde çok az şey çalışıyordu. Daha önce kullanılan araç gereçlerin çoğu artık yoktu. Brandenburg  kamyon fabrikası savaş sonrası Almanya'nın Rus bölgesine girdi. Fakat burada uzun kalamadı. Pencere çerçeveleri ve banyo armatürlerine kadar tüm makine ve ekipmanlar sökülerek Ural Dağları yakınındaki bir yere nakledildi.

Opel, otomobil ve kamyon üretim hattını kaybetti. Savaş tazminatı olarak Müttefik Kuvvetler'in planları kapsamında, Müttefik askeri hükûmetinden Kadett için aletler, jigler, kalıplar, demirbaşlar ve çizimler talep etti. Bu çizimleri ise Rus işgali altındaki Leipzig'de bir Opel şubesinde otomobil üretimine başlamak için kullanacaklarını söylediler. Ekipman Haziran 1946'da Sovyetlere teslim edildi.

Sadece bir yıl sonra, yeni bir Sovyet arabası olan Moskvitch 400, Moskova'daki montaj hattından çıktı. Sadece adı değiştirilen bu otomobilin her detayı Opel Kadett ile aynı gibiydi (çeşitli kaynaklar çelişkili bilgi sağlar, ilgili makaleye bakınız). 1950'lerin sonlarına doğru, Ruslar Kremlin Kadettlerini yedek parçaları kolaylıkla Almanya'dan elde edilebileceğini vurgulayarak Belçika'ya ihraç ediyorlardı. 1959 yılına kadar Moskvitch modeli, Opel mühendisliğinin hiçbir izini taşımayan bir otomobil olarak tanıtıldı. Ve bu tarihten sonra Opel hemen yeni bir Kadett'i tanıtmaya hazırdı.

Rüsselsheim'da yerleşke oluşturan Amerikan hükûmetinin güçlü direnişi Opel'in tesislerinin tamamen Ruslara savaş tazminatı olarak verilmesini engelledi. Bu tartışmalarda GM'nin hiçbir söz hakkı yoktu ve yan kuruluşuna karşı ne tür bir duruş alacağından emin değildi. GM'den Alfred Sloan:
"(Opel) savaş başladıktan hemen sonra Alman hükûmeti tarafından ele geçirildi. 1942'de Opel'e yaptığımız yatırımın toplamı yaklaşık 35 milyon dolardı ve Hazine Bakanlığı'nın mal varlıklarıyla ilgili olarak ellerinde tuttuğu bir karar altında, cari vergilendirilebilir gelire karşı yatırımı iptal etmemize izin verildi. Fakat bu karar Opel mülkiyetine olan ilgimizi veya sorumluluğumuzu sonlandıramadı. Savaşın sona ermesiyle birlikte, Opel hisse senedi sahiplerinin hala kabul edildiğini anladık; Ayrıca mal sahibi olarak bu mülkiyetin sorumluluğunu almaya mecburduk." Sloan ve arkadaşları bile savaş sonrası Avrupa'da bu riski almanın yaptıklarına değip değmeyeceği konusunda kararsızlardı.

General Motors'un kitaplarında ya da diğer otoritelerde bulunmayan, Opel'in 1945'teki yeniden toparlanışındaki en sorumlu kaynak çalışanlarının olağanüstü sadakatiydi. Çalışanlar Rüsselsheim'de çalışan diğer meslektekiler gibi gezgin fırsatçılar değildi. Onlar çoğunlukla, birçok farklı ülkeden bu bölgeye gelen ve tam olarak Adam Opel AG ile büyümüş olan kadın ve erkeklerden oluşuyordu. Opel'in kaderi işçileri için önemliydi, çünkü Opel'in çöküşü savaş kargaşasından eve dönüş yolunu bulan Rüsselsheim halkının en önemli işvereni kaybetmesi anlamına geliyordu.

Kadın ve erkek çalışanlar abartısız Opel Adam AG ile yetişmişlerdir. Onlar için asıl önemli olan kendi geleceklerinden çok Opel'in geleceğidir. Opel'in çöküşü Rüsselsheim'da en önemli iş verenin yitirilmesi anlamına gelmekteydi.

Savaşın hemen sonrasında küçük bir iskelet işçi ekibi tesisteki molozları temizlemeye başladılar. Mayıs 1945'e gelindiğinde, bu çalışma ihtiyaç duyulan Opel parçalarının üretimine başlamaya yetecek kadar gelişmişti. Onlar için araç gereç bulmak, onları kaynağından elde etmektense kara borsadan ya da değiş tokuş yoluyla elde etmek daha önemliydi.

1945-1970

Savaşın sona ermesinin ardından, Brandenburg tesisi Rusya'ya nakliye edildi. Rüsselsheim'daki binaların % 47'si yıkıldı. Eski Opel çalışanları Rüsselsheim'daki tesisi yeniden inşa etmeye başladılar.

Almanya'nın yeniden inşası için verilen mücadelede yeni kamyonlara yönelik acil ihtiyaçlara yanıt olarak, Rüsselsheim'i yöneten Amerikan yetkilileri, 2.5 L Kapitän motorla çalışan 1.5 kısa tonluk (1.4 tonluk) kamyon üretimi için bir tesisin yapımına izin verdiler. Bu mümkün olan en küçük mucizeydi.  Ocak 1946'ya kadar tesis kendi başına kamyon üretimine hazırdı fakat neredeyse 12.000 parçadan her birini oluşturmaya gerek olan parçaların çoğu eksikti. Büyük firmalar başlamadan önce küçük firmalarında başlaması gerekmekteydi. Hastalık ve yetersiz beslenme 6.000 çalışanın sağlığına öyle zarar verdi ki, 500 işçi işe gelemeyecek kadar hastaydı ve ayrıca bir günde 400'den fazla çalışan hasta raporu almaktaydı.

Bu ve diğer engellerin üstesinden gelen Opel, 15 Temmuz 1946'da Birleşik Devletler Ordusu Genel Sekreteri Geoffrey Keyes, diğer yerel liderler ve basın mensuplarının katılımıyla ilk savaş sonrası kamyonu Opel Blitz'in tamamlanmasını kutladı. 6600RM olarak ücretlendirilen kamyon, benzin ya da odun gazıyla ile çalışacak şekilde tasarlanmıştır. bunun için bir gaz jeneratörü tedarik edilebilirdi.  Dikiz aynasından uçan bir demet tören çiçeği ile birlikte bu tarihi Opel Blitz, 26 Temmuz'da Wiesbaden'daki bir alıcıya gitmek üzere fabrika kapısını terk etti. Üretim ayda 150 oranında gerçekleşti ve 1946'ya kadar toplam üretim 839'du. Frigidaire buzdolapları da, NSU Kettenkrad için Olympia motorları gibi Rüsselsheim'da yapıldı.

Opel için bir sonraki adım, binek otomobil üretiminin yeniden başlamasıydı. Kapitän'ın motoru zaten kamyonlara üretildiği için bu modeli geri getirmek en kolay görünen şeydi. Fakat işgal yönetmelikleri Alman sivilleri 1,5 L veya daha az hacimli olan arabalarla sınırlandırmıştı ve bu da Olympia'yı açık bir aday hâline getirdi. İlk olarak Kapitan'ı geri getirmek en kolayı olarak gözükmektedir çünkü onun motoru halihazırda traktörler için üretimdedir. Fakat iş tüzüğü Olympia'yı en bariz aday yapan 1.5 L ya da daha az Alman sivil arabalarını sınırlandırdı. 1934'ten beri Opel'de baş mühendis olan Dr. Ing e.h. Karl Stief, bu zor küçük arabaya faydalı değişiklikler yaptı. Dubonnet ön süspansiyon geleneksel bir bobin ve salıncak düzeni ile değiştirildi ve direksiyon buna göre yeniden düzenlendi.

1947 Kasım'ında ilan edilen, savaş sonrası Olympia üretimi, sade boyalı jant kapaklarıyla Aralık 1948'de başladı ve o yıl içinde ihracat satışlarına mütevazı bir getiri sağladı. Kapitän Ekim 1948'de, farların şekli, yaprak yaylar ve amortisörlerdeki gelişmeler gibi bazı detaylar haricinde değişmeden Opel serisine geri döndü. 1948'deki fiyatlar Kapitän için 9950 DM ve Olympia için 6,785 DM idi (Alman markı 20 Haziran 1948'de Reichsmark'ın yerini aldı).

Opel'in geleceğini güçlü bir şekilde etkileyecek olan diğer olaylar 1948'de gerçekleşti. Şubat ve Mart aylarında GM'den bir çalışma grubu, Avrupa'nın ekonomik durumunun ve Opel'in özel sorunlarının her yönünü araştırmak için Almanya'ya geldi. Geri dönüşlerinde, 26 Mart'ta General Motors'un Opel'in kontrolünü yeniden başlatmasını öneren bir rapor sundu. Ancak, 5 Nisan'da GM'nin mali politika komitesi, "bu mülkün işleyişi ile ilgili birçok belirsizlik göz önüne alındığında, kurum şu andaki operasyonunun sorumluluğunu sürdürmek için haklı bir gerekçeye sahip değil..." sonucuna vardı. Bu raporla birlikte GM'nin Opel'i istemediği açıkça belli olmuştu.

GMP başkanı Alfred P. Sloan, Jr ve Charles Erwin Wilson ("Motor Charlie" Wilson), seçenekleri değerlendirmeye başladılar. Daha sonra Nisan ayında Sloan, GM'nin daha muhafazakâr finansal zihinlerinin şüphelerini dinlendirecek olan Opel'in kontrolünü sürdürmek için koşullar kuracağını umduğu bir çalışma belgesiyle görüş farklılıklarını çözmeye çalıştı.

Sloan, GM 'nin Almanya'da "durgunluğa yakın" olarak adlandırılan ekonomik koşulların iyileşip iyileşmeyeceğini görmek için iki yıllık bir "deneme" dönemi için tekrar Opel'in yönetimini ele almayı önerdi. Ayrıca General Motors'un Opel'de herhangi bir ek sermayeyi riske etmemesi gerektiğine, kredi olanaklarının mevcut olmasına, personel politikaları ve yönetiminde tam özgürlüğe sahip olunmasına, Adam Opel AG tarafından üretilen ürünlerin yalnızca yönetimin yetkisi dahilinde olması ve fiyatların hükûmet yetkilisi tarafından onaylanmak zorundaysa, sermayeye makul bir geri dönüş yapılmasına izin verilmesi gerektiğine inanıyordu.

Bu ilkeler göz önünde bulundurulduğunda, Opel konusu 3 Mayıs'ta GM mali politika komitesine tekrar sunuldu ve daha sonra Rüsselsheim'a geri dönüşe sunulan itirazlar geri çekildi. Bu gerçekleşmeden önce, hem GM'de hem de ABD'nin Almanya'nın işgal altındaki bölgesinde birçok detayın hala çözülmesi gerekiyordu. Sonunda 1 Kasım 1948'de GM, Adam Opel AG'nin yönetim kontrolünü yeniden devraldığını açıkladı. Daha önce General Motors Denizaşırı Operasyonlar Bölümü Avrupa Bölge Müdürü Edward W. Zdunek genel müdür olarak seçildi.

Zdunek'in bu göreve atanması özel bir önem taşıyordu. Tecrübeli bir motor endüstrisi yöneticisi olan Zdunek, çalışanlar tarafından en çok saygı gören kişilerden birisiydi. Ed Zdunek, savaş sonrası Almanya'nın bu zor ortamında Opel'e rehberlik etmek için mükemmel bir seçenek olarak görülüyordu. 1961'e kadar o kritik pozisyonda görevine devam etti.

GM'nin yönetimindeki Opel otomobillerindeki değişiklikler, makyajlanan Olympia'nın piyasaya sürüldüğü 1950 yılına kadar ortaya çıkmadı. Aracın ön ve arka çamurlukları uzatılırken, ağır bir yatay krom ızgara da eklendi. Cabrio-coach modeli Olympia serisine geri döndü ve Karosserie Miesen tarafından geliştirilen bir kombi de sunuldu. Şubat 1951'de Almanya'daki ilk savaş sonrası otomobil gösterisine hazırlanılırken, Olympia, 16 inç (41 cm) tekerlekler ve lastikler yerine yedek lastiği ve 15 inç (38 cm) tekerlekleri içeren bir bagaj bölmesi ile daha da büyüdü. Bazı küçük değişiklikler ile birlikte Mart 1953'e kadar bu modelin üretimi devam etti.

Yeni gösterge paneli ve ayarlanabilen direksiyon mili değişimi gibi detaylı gelişmeler Mayıs 1950'de Kapitän hattını süsledi. 19 Nisan'da başlayan ve 11 süren Frankfurt Otomobil Fuarı için Mart 1951'de daha büyük değişiklikler yapıldı. Daha yüksek bir sıkıştırma oranıyla (hala sadece 6.25: 1), motor gücü 3,700 rpm'de  ve en yüksek hız  idi. Temmuz 1953'te üretimi sona eren bu modelin ömrü boyunca, en yüksek gücü  idi.

Kadett'i üretmek için yetecek malzemesi bile olmayan Opel, kendisini Almanya'nın savaş sonrası otomobil pazarında, Volkswagen ve Mercedes-Benz'in arasında buldu. Bu pozisyona hem GM hem de Opel aşinaydı ve inanılmaz derecede iyi yaptığı bir pozisyondu. 1953 yılında, savaştan bu yana ilk kez üretim 100.000 adedin üzerine çıktı ve 1954'te, Main River'daki tesisin tamamen yeniden inşa edildiği düşünüldüğünde, 24.270 Adam Opel AG'de istihdam edildi ve 167.650 araç üretildi. Bu rakam tüm zamanların en yükseğiydi. Opel aslında savaş sonrası dönemin sonuçlarından tamamen kurtuldu.

1970-günümüz
1970'lerde ve 1980'lerde Vauxhall ve Opel çeşitleri Avrupa genelinde tutarlı bir aralıkta rasyonalize edildi. 1970'lerde Opel, GM'in iki Avrupa markasının daha güçlü olduğu ortaya çıktı; Vauxhall, British Motor Corporation'ın (daha sonra British Leyland) ardından İngiltere'de üçüncü en çok satan markaydı, ancak başka yerlerde sadece mütevazı bir etki yarattı. İki şirket, birbirlerinin kendi iç pazarlarının dışında doğrudan rakipleriydi, ancak Ford'un İngiliz ve Alman yan kuruluşlarını 1960'ların sonlarında birleştirme kararını yansıtan GM aynı emsali takip etti. Opel ve Vauxhall daha önce gevşek bir şekilde işbirliği yapmıştı, ancak iki şirketin operasyonlarını ve ürün ailelerini bir araya getirmek için ciddi çabalar 1970'lere kadar başlamadı -Vauxhall'ın komple ürün hattı, Opel tabanlı platformlarda inşa edilen araçlarla değiştirildi- kuralın tek istisnası, kıtada Opel olarak pazarlanan tek Vauxhall tasarımı Bedford CF panelli kamyonetti. 1980'lerin başında iki marka da aynıydı.

Opel'in ilk turboşarjlı arabası, ilk olarak Mart 1984'te Cenevre'de gösterilen Opel Rekord 2.3 TD idi.

1990'larda Opel, Toyota'nınkine benzer kar marjlarıyla GM'nin nakit ineği olarak kabul edildi. Opel'in karı, GM'nin Kuzey Amerika'daki kayıplarını dengelemeye ve GM'nin Asya'ya genişlemesini finanse etmeye yardımcı oldu. Opel neredeyse 20 yıldır her yılı karla kapatırken, 1999 yılı Opel'in kar açıkladığı son sene oldu.

2008 küresel mali krizinin ardından 10 Eylül 2009'da GM, Opel'deki %55 hissesini Alman hükûmetinin onayıyla Magna grubuna satmayı kabul etti. Anlaşma daha sonra iptal edildi.

Devam eden yeniden yapılandırma planları ile Opel, Belçika'daki Antwerp tesisinin 2010 yılı sonuna kadar kapandığını açıkladı.

Opel, 2010 yılında, önümüzdeki beş yıl içinde yaklaşık €11 milyar yatırım yapacağını açıkladı. Bunun €1 milyarı yalnızca yenilikçi ve yakıt tasarruflu motorların ve şanzımanların geliştirilmesi için ayrılmıştı.

29 Şubat 2012'de Opel, PSA Peugeot Citroen ile büyük bir ittifak kurduğunu açıkladı ve GM, PSA'nın %7 hissesini alarak Peugeot ailesinden sonra PSA'nın en büyük ikinci hissedarı oldu. İttifak, platform paylaşımı, ortak satın alma ve diğer ölçek ekonomileri aracılığıyla yılda $2 milyarlık maliyet tasarrufu sağlamayı amaçlıyordu. Aralık 2013'te GM, maliyet tasarrufu planlarının başarılı olmaması sebebiyle PSA'daki var olan %7'lik hissesini £250 milyon karşılığında sattı. Opel, Avrupa'nın kitlesel pazardaki en agresif indirimcileri arasında gösterilmekteydi. GM, Avrupa operasyonlarından 2016 yılında $257 milyon zarar ettiğini açıkladı. 1999'dan bu yana ise GM Avrupa'da $20 milyar kaybetti.

Opel'in Bochum'daki tesisi, fazla kapasite nedeniyle 52 yıllık faaliyetten sonra Aralık 2014'te kapandı.

General Motors, 2016'dan itibaren Chevrolet markasını Avrupa'dan çekmeye karar verdikten sonra Opel, 2015'in başında 22 bayi ağı olan Çin'den çekildi.

2017-2021
Mart 2017'de Groupe PSA, Opel, İngiliz kardeş markası Vauxhall ve Avrupa otomobil kredileri işlerini General Motors'tan $2.2 milyar karşılığında satın almayı kabul etti. Buna karşılık General Motors, gelecekteki Avrupa emeklilik yükümlülükleri için PSA $3.2 milyar ödeyecek ve mevcut emekliler için $9.8 milyarlık planları yönetmeye devam edecekti. Ayrıca GM, mevcut Büyük Britanya ve Almanya emeklilik planlarını finanse etmek için 15 yıl boyunca yılda yaklaşık $400 milyon ödemekle yükümlüydü.

Haziran 2017'de Opel'in baş finans sorumlusu Michael Lohscheller, Karl-Thomas Neumann'ın yerine CEO olarak göreve geldi.

2018 mali yılında Opel, €859 milyon faaliyet geliri elde etti. 1999'dan bu yana ilk pozitif gelir oldu. 2021'de Group PSA ve Fiat Chrysler Automobiles'in birleşmesi üzerine marka Stellantis bünyesine girdi.

Stellantis'e geçiş
16 Ocak 2021'de Opel'in sahibi Group PSA, Fiat Chrysler Automobiles ile birleşerek Hollanda merkezli Stellantis'i oluşturmuştur. Bu birleşme ile birlikte Stellantis Avrupa'nın bir numaralı otomobil üreticisi olarak bu unvanı Volkswagen'ın elinden almıştır. Stellantis Hollanda merkezli çok uluslu bir otomotiv şirketidir. Bu şirkete bağlı olarak 14 marka vardır. Opel bu markalar içerisinde tek Alman markası olmakla birlikte kurulan en eski şirkettir.

Şirket
Adam Opel Almanya'daki en eski araba üreticilerinden biridir ve Avrupa'nın en büyük otomobil imalatçılarından bir tanesidir. Şirket 7 ülkede 11 tane araç, güç aktarma mekanizması, ve donanım bileşenleri ve üç gelişim merkezi işletmekte ve şubat 2011 itibarıyla yaklaşık 39.000 eleman çalıştırmaktadır. Birçok yeni iş otomobil ithalatçılarıyla yapılan işlerin direkt sonuçlarına bakılarak 6.500 bağımsız satış ve servis outletleri tarafından sağlanmıştır. Birleşmiş Krallıktaki kardeş marka Vauxhall ile birlikte, Opel dünya çapında 40'tan fazla pazarda araç satmaktadır. Şirketin Rüsselsheim fabrikası 750 milyon Euro ile dünyanın en modern tesislerinden bir tanesine dönüşmüştür ve 2002 de üretime başlamıştır. Diğer tesisler Almanya'da Bochum, Eisenach, ve Kaiserslautern; Aspern Avusturya; Szentgotthárd Macaristan; Zaragoza İspanya; Gliwice Polonya; Ellesmere limanı ve Luton İngiltere. Dudenhofen Test Merkezi Rüsselsheim ana merkezinin yakınında yer almaktadır.

Yaklaşık 7.000 kişi Uluslararası Teknik Geliştirme Merkezinde ve Rüsselshein'deki Opel Dizayn Merkezinde mühendislik ve Opel araçlarının dizaynından sorumludur. Genel olarak Opel küresel General Motors (GM) şirketinde Epilson I platform, Epilson II platform, Delta I platform, Delta II platform, Gamma platform'un mühendislik ve geliştirmesinde önemli rol oynamıştır ve Gamma II platformunun özellikle yüksek bitişli ve daha rafine versiyonunda önemli rol oynamaktadır. Buna ek olarak şirket küresel General Motors (GM) araba üretimi için yeni ekipmanlar üretmektedir.

Bundan dolayı Opel çoğu durumda Opel Insignia/Buick/LaCrosse/Chevrolet/Malibu'ya kadar tüm araba mimarisi ve teknolojisinden sorumludur. Özellikle tüm geleceğe yönelik, modern, tam verimli GM mimarisi küçük ve orta büyüklükteki araçlar için Opel tarafından geliştirilmiştir.

Ampera'nın ardındaki fikir ve konsept Opel/Almanya'da "eski Küresel Araç Yöneticisi ve Küresel elektrikli araç geliştirme mühendisi" ve volt gelişimin lideri olarak Frank Weber aslen bir Opel iş vereni olarak bu konseptin gelişimi için Almanya'daki karargahı yerine GM'nin anavatanına, Amerika'ya gitmiştir. 2009'da Weber Opel'in Adam Opel GmbH Opel liderlik organizasyonu boyunca planlama yönetici vekili ve ticari araç operatörü olarak geri dönmüştür.
2011'de Frank Weber Opel'i BMW için terk etmiştir.

Yüksek performanslı araba geliştirmeden sorumlu Opel Performans Merkezi'ni GmbH (OPC) 1997'de kurmuştur. Opel özel araçları GmbH (OSV) tamamen özel seriler ve araç modifikasyonları üreten şubelere sahip olmuştur. OSV ITDC ile birlikte çevre dostu ve maliyel CNG sürüş konseptini baz alan Doğal gaz ve ilk defa Opel Zafira 1.6 CNG ile uygulanmıştır.

Yönetim

Tesisler
Opel Group GmbH, 2014 yılı itibarıyla Opel/Vauxhall'ın sözleşmeli orijinal ekipman üreticisidir (OEM). Adam Opel AG, OEM için ana tedarikçidir (seviye 1); tüm iştirakler 2. kademe tedarikçilerdir. Opel Group ve Adam Opel, hem General Motors Holdings ve LLCnin birinci kademe yan kuruluşları hem de General Motors Corporation'ın (GMC)nin ikinci kademe yan kuruluşlarıdır.

General Motors Europe Limited,'''in birinci aşamalı iştiraki, GM CME Holdings CVnin ikinci aşamalı iştiraki ve General Motors Corporation'ın (GMC)'': üçüncü aşamalı iştiraki olarak kontrol edilen tesis:

Avrupa Satış

Sloganlar
Opel'in kurumsal sloganı, "Biz araba ile yaşıyoruz" anlamına gelen; "Wir leben Autos" sözcüğüdür. Bu Almanca slogan dünya çapında pek çok ülkede kullanılmaktadır.

Amblemler

Modeller

Mevcut model yelpazesi

Aşağıdaki tabloda 2017'den itibaren üretilen Opel araçları listelenmektedir:

Hafif ticari araçlar

OPC modelleri

Opel, OPC tarafından geliştirilen otomobillerin yüksek performanslı türevlerini üretmektedir.

Üretimi biten modeller

Motor sporları

Opel Ralli Takımı, 1980'lerin başlarında Irmscher ve Cosworth'la birlikte geliştirilen Opel Ascona 400 ve Opel Manta 400 ile Dünya Ralli Şampiyonası'na katıldı. Walter Röhrl, 1982 Dünya Ralli Şampiyonası şampiyonluğunu kazandı ve Ari Vatanen ise 1983 Safari Rallisi'ni kazandı.

Opel 1990'ların sonlarında Uluslararası Turing Otomobil Şampiyonası'na katıldı ve 1996 yılında Calibra ile şampiyon oldu. Opel, 2000-2005 yılları arasında Almanya'da düzenlenen DTM yarışlarında, Astra modeli ile birlikte yer aldı ve birkaç yarış kazanmasına rağmen DTM şampiyonluğunu kazanamadı.

Opel, 2013 yılında Adam ile motor sporları yarışmalarına geri döndü.

Opel 2014 yılında, 150 HP güç üreten bir 1.4 litre turboşarjlı motora sahip Adam R2 Rally Car - Opel Adam S versiyonunu tanıttı. Otomobil 0'dan 100 kilometre hıza 8.5 saniyede ulaşıyordu.

Ayrıca bakınız
 Fritz von Opel
 Rikky von Opel
 Wilhelm von Opel
 Irmscher
 Steinmetz Opel Tuning

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dil Seçim Sitesi*

Almanya'daki otomobil üreticileri
Peugeot
Fiat Chrysler Automobiles
Stellantis
1862'de kurulan şirketler
Alman markaları
Kamyon üreticileri
Almanya merkezli motosiklet üreticileri

Opel


Predella (tal. predella, od langobardskoga *predel - daščica;  podnožje, od novovisokonjemačkog Brett(e)l - otpiljena daska) je dio oltara.

U crkvenoj arhitekturi javlja se od početka 15. stoljeća u krilnom i još nekim arhitektonskim oltarima. Oltarna pala dobiva predellu tijekom gotike. Dekoracija su slike ili reljef, sprijeda obično figure, a straga apstraktni uresi. Prevladavaju biblijske teme, a kod oltara posvećenih nekom svecu, prizori iz njegova života. Ovaj vodoravni pojas ili stuba od drva (zato ime po daščici) ili kamena, pravokutna je izdužena oblika. Može biti iz jednog ili više dijelova. Nalazi se na donjem dijelu poliptiha ili oltarne pale, odnosno između menze i retabla. U predellama se ponekad čuvalo relikvije.

Izvori

Oltar

Predella


Tôň este o comună slovacă, aflată în districtul Komárno din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 746 de locuitori.

Istoric
Localitatea Tôň este atestată documentar din 1268.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tôň


Grorud Station (Grorud stasjon) er en metrostation på Grorudbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger ved Grorud Senter i bydelen Grorud mellem Ammerud og Romsås Stationer. Den åbnede 16. oktober 1966 og var indtil 1974 endestation for Grorudbanen. Banen går over jorden fra Ammerud frem til stationen, hvorefter den fortsætter i tunnel mod Romsås.

I tilknytning til stationen og centret ligger der en busterminal, der betjenes af flere buslinjer. Desuden ligger Riksvei 4, Trondheimsveien, med stoppesteder i begge retninger lige ved. På den sydlige side af Trondheimsveien ligger Grorud skole og Grorud kirke i gåafstand.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1966

Grorud Station


Henry Way Kendall (Boston, 9. prosinca 1926. – Wakulla Springs State Park, Florida, 15. veljače 1999.), američki fizičar. Doktorirao (1955.) na Massachusettskom tehnološkom institutu u Cambridgeu gdje je i radio od 1967. Na Sveučilištu Stanford (od 1962. do 1967.) proučavao je građu protona i neutrona s pomoću sveučilišnoga elektronskoga linearnoga ubrzivača čestica. Za eksperimentalnu potvrdu kvarkovskoga modela hadrona s pomoću raspršenja elektrona na protonima i neutronima s Jeromeom Isaacom Friedmanom i R. E. Taylorom dobio je Nobelovu nagradu za fiziku (1990). Bio je član Američke akademije umjetnosti i znanosti (od 1982.).

Kvark

Kvark (eng. quark, naziv što ga je uveo američki fizičar Murray Gell-Mann po riječi iz Joyceova romana Bdjenje nad Finneganom) je elementarna čestica, sastavnica hadrona, električnoga naboja ±e/3 ili ±2e/3, podložna jakom međudjelovanju. Sve do otkrića Ω– čestice kvarkovima se pridjeljivalo čisto matematičko značenje. Prve naznake njihove fizikalne stvarnosti (realnosti) pojavile su se u pokusima duboko neelastičnoga raspršenja elektrona na protonima, na Stanfordskome linearnom ubrzivaču čestica 1962. Opažanje raspršenja pod velikim kutovima (kakva su prije opažena u Rutherfordovim pokusima raspršenja alfa-čestica na listićima zlata) upućivalo je na postojanje tvrdih točkastih "jezgri" unutar protona. Slični pokusi provedeni potom neutrinskim snopovima na CERN-u nedvojbeno su potvrdili da je riječ o česticama trećinskog električnog naboja i polucijeloga spina. Za istraživanja putem duboko neelastičnih raspršenja kojima su ustanovljeni kvarkovi dodijeljena je Nobelova nagrada za fiziku 1990. J. I. Friedmanu, H. W. Kendallu i R. E. Tayloru.

Godine 1974. otkriven je c-kvark (Nobelova nagrada 1976. B. Richteru i S. C. C. Tingu za otkriće J/ψ mezona). Slijedilo je i otkriće b-kvarka (1977.) i t-kvarka (1994.). Time je bio zaokružen skup kvarkova koji s leptonima čine temeljne građevne blokove opažene tvari (fizika elementarnih čestica). Riječ je o česticama spina 1/2, koje se pojavljuju u različitim vrstama, okusima, svrstanima u obitelji ili naraštaje. Tvari koje nas okružuju građene su od gornjega i donjega kvarka (u i d, od engl. up i down) prvog naraštaja. Takav uzorak s donjim kvarkom električnoga naboja (–1/3)e i gornjim kvarkom naboja (+2/3)e ponavlja se u drugome naraštaju s kvarkovima stranog i čarobnog okusa (s i c, od engl. strange i charm) te kvarkom ljepote i istine (b i t, od engl. beauty i truth) trećega naraštaja. Svaki se od navedenih kvarkova pojavljuje u tri boje. Te se boje shvaćaju kao naboji na koje se vežu gluoni, prijenosnici jakoga međudjelovanja opisanoga kvantnom kromodinamikom.

Na maloj međusobnoj udaljenosti (manjoj od 10–15 metara) kvarkovi se gibaju kao slobodne čestice, a na većim udaljenostima djeluju iznimno velikim privlačnim silama te se zbog toga ne mogu izdvojiti iz hadrona kao zasebne čestice (asimptotska sloboda).

Izvori

 Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Henry Way Kendall


An Cyperus fulgens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Cyperus fulgens in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. f. contractus
 C. f. fulgens

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus fulgens


Rundemanen (nogle gange fejlagtig skrevet Rundemannen) (568 moh.) er et af Bergens syv fjelde  . Fjeldtoppen er en del af det samme bjergmassiv som Ulriken og Fløyen, men er ikke let synlig fra Bergen centrum og bliver af enkelte ikke regnet som et af Bergens Byfjelde – til fordel for Askøyfjeldet på Askøy. Der går en grusvej op til Rundemanen via Fløyen i forbindelse med Televerkets bygninger. Der blev opsat en mast i 1978, men den blev ikke stående så længe. I dag er der placeret en 106 meter høj mast på toppen som blev rejst i 1990. Vandreturen over Vidden kan passere Rundemanen. Der går også en cykelsti ned til Tarlebødammen og videre ned til Svartdiket.

Navnet kan formentlig knyttes til mellemnederlandsk rand som betyr kant/rand og 'mond' som betyder bjerg.

Bergen radio
Rundemanen Radio blev oprettet 1. september 1912, og blev dermed den første senderstation i Bergen. I 1922 fik stationen, som den første i Europa en rørdrevet sender. I 1923 blev der holdt en tale i Oslo, som skulle blive Norges første radioudsendelse. Den gik via masten på Rundemanen. Den var en af de vigtigste kystradiostationer helt til 1960'erne. Den blev nedlagt i slutningen af  1980'erne. I 1990 købte Forsvaret bygningerne, men efterhånden overgik bygningerne til Bergen kommune. De senere år er  bygningerne forfaldet, og der har været forslag om a nedrive dem. Forslaget blev imidlertid afslået, og i 2007 blev Bergen Radio senderstation fredet af Riksantikvaren. De ejes i dag af Telemuseet. I 2011 blev bygningen restaureret udvendig i samarbejde med Riksantikvaren og Vestland.

Vandrere  kan se og høre historier fra folk som tidligere arbejdede og boede på senderstationen via en gratis mobilguide.

Kilder

Eksterne henvisninger
 Bergen byleksikon på nett, om Rundemanen
 Bergen byleksikon på nett, om Rundemansveien

Bjerge i Vestland
Bergens geografi

Rundemanen


Die Halbmarathon-Weltmeisterschaften (offizieller Name World Athletics Half Marathon Championships, vorm.: IAAF World Half Marathon Championships) sind Leichtathletik-Wettkämpfe, die seit 1992 jährlich von World Athletics ausgerichtet werden, wo die Weltmeister im Halbmarathon ermittelt werden. 2006 und 2007 wurden die Veranstaltungen als Straßenlauf-Weltmeisterschaften (IAAF World Road Running Championships) ausgetragen, 2006 als 20-km-Straßenlauf, 2007 als Halbmarathon. Ab 2023 werden die Halbmarathon-Weltmeisterschaften erneut in Straßenlauf-Weltmeisterschaften aufgehen, wo weitere Wettkämpfe im Meilenlauf und über 5 km geplant sind.

Teil der Wettkämpfe ist eine Teamwertung, in die alle Länder einbezogen werden, aus denen mindestens drei Läufer bzw. Läuferinnen das Ziel erreicht haben. Für die Wertung werden die drei besten Zeiten der Athleten des jeweiligen Landes addiert.

Lediglich in den ersten beiden Jahren gab es einen gesonderten Wettbewerb für männliche Junioren. Seit 2014 besteht für Amateursportler die Möglichkeit, an einem Massenrennen teilzunehmen, das zeitgleich mit dem Elitefeld der Männer gestartet wird.

Statistik

Austragungsorte

Siegerliste

Weblinks
 World Athletics Half Marathon Championships, Auflistung aller bisherigen Weltmeisterschaften mit Ergebnissen
 Straßenlauf-Weltmeisterschaften auf der Website der Association of Road Racing Statisticians (ARRS)

Fußnoten

Erstveranstaltung 1992

Halbmarathon-Weltmeisterschaften


Literatura științifico-fantastică și cea fantastică au făcut parte din literatura rusă din secolul al XIX-lea. Fantezia rusă s-a dezvoltat din tradițiile vechi de secole ale mitologiei și folclorului slav. Științifico-fantasticul rus a apărut la mijlocul secolului al XIX-lea și s-a dezvoltat până la epoca sa de aur în perioada sovietică, atât în cinematografie, cât și în literatură, cu scriitori ca frații Strugațki, Kir Bulîciov și Mihail Bulgakov. Regizorii sovietici, precum Nikita Mihalkov și Andrei Tarkovski, au produs, de asemenea, multe filme științifico-fantastice și fantastice. Odată cu căderea Cortinei de Fier, Rusia modernă a experimentat o renaștere a fanteziei. În afara granițelor rusești moderne, există un număr semnificativ de scriitori și regizori de limba rusă în Ucraina, Belarus și Kazahstan, care au avut o contribuție notabilă în domeniu.

Terminologie
În limba rusă, fantasticul, științifico-fantasticul, literatura de groază și toate celelalte genuri conexe sunt considerate o parte a unui termen umbrelă mai mare, fantastika (фантастика), aproximativ echivalent cu "ficțiune speculativă", aceste genuri sunt mai puțin divizate decât în Occident.

Termenul pentru științifico-fantastic în limba rusă este научная фантастика.

Perioada imperială
În timp ce științifico-fantasticul nu a apărut în Rusia ca un gen coerent până la începutul secolului al XX-lea, multe dintre aspectele sale, cum ar fi utopia sau voiajul imaginar, se regăsesc în lucrările rusești anterioare.

Lucrare anticlericală a lui Fedor Dmitriev-Mamonov Un filozof nobil. Alegoria (Дворянин-философ. Аллегория, 1769) este considerată proto-științifico-fantastică. Este vorba despre un conte philosophique voltairean influențat de Micromégas.

Utopia a fost un gen major al ficțiunii speculative timpurii din Rusia. Prima utopie în limba rusă a fost o scurtă povestire scrisă de către Alexander Sumarokov (Александр Сумароков), "Un vis al societății fericite" (1759). Alte două utopii timpurii sub formă de călătorii imaginare sunt Cele mai noi călătorii (1784, Новейшее путешествие) de Vasily Levshin (Василий Левшин), de asemenea și prima lucrare rusească despre zborul spre Lună) și Călătorie spre țara lui Ophir a domnului S... un nobil suedez (Путешествие в землю Офирскую г. С., швецкого дворянина) de Mihail Șerbatov (Михаил Щербатов).

Romanul cavaleresc pseudo-istoric (modelat pe Aventurile lui Telemah de François Fénelon) creat de autori ca  Fyodor Emin, Mikhail Kheraskov, Pavel Lvov și Pyotr Zakharyin a fost de asemenea utopic. Noaptea antică a universului (Древняя ночь вселенной, или Странствующий слепец, 1807), un poem epic de Semion Bobrov, este prima lucrare a cosmismului rusesc. Unele dintre povestirile lui Faddei Bulgarin au loc în viitor, altele exploatează teme ca pământul gol și zborul spațial, la fel ca și Călătorille fantastice ale baronului Brambeus (Фантастические путешествия барона Брамбеуса) de Osip Senkovsky (Осип Сенковский).

În 1836,  Alexander Veltman a publicat Predki Kalimerosa: Aleksandr Filippovich Makedonskii (în ). Acest roman rusesc este primul roman original științifico-fantastic din lume care prezintă călătoria în timp. În Predki Kalimerosa povestitorul ajunge în Grecia antică pe un hipogrif, aici îl întâlnește pe Aristotel și continuă să călătorească cu Alexandru cel Mare înainte de a se întoarce în epoca sa.

Perioada sovietică
În Uniunea Sovietică, științifico-fantasticul a fost unul dintre cele mai populare genuri. Au avut loc seminarii science fiction pentru tineret și cluburi science fiction. Au fost publicate almanahuri cu povestirile unor autori  începători - de exemplu, "Căutătorul", "Lumea aventurilor". Lucrări fantastice au fost publicate în reviste științifice populare, cum ar fi Știința și viața (Наука и жизнь), În întreaga lume (Вокруг света), Tehnica [pentru] tineret (Техника — молодёжи), Cunoașterea [este] Puterea (Знание — сила), Chimia și Viața (Химия и жизнь), Tânărul Tehnician (Юный техник) și Exploratorul din Ural (Уральский следопыт).

Romanul Generatorul de minuni (Генератор чудес) de Iuri Dolgușin, publicat în Tehnica - Revista pentru tineret (Техника — молодёжи, Tehnika molodioji, TM) înainte de al doilea război mondial, a avut un mare succes și a marcat o etapă importantă în dezvoltarea literaturii științifico-fantastice sovietice.

După 1990

Volume traduse în limba română
 Generatorul de minuni, roman de Iuri Dolgușin (1961)
 Legendele căpitanilor stelari, antologie de G. Altov (1962)
 Formula nemuririi: Povestiri științifico-fantastice sovietice'' (Формула бессмертия, Editura Tineretului, Colecția SF, 1967. Povestirile au fost traduse de Igor Block).

Note

Vezi și

Lista scriitorilor ruși de literatură științifico-fantastică
Istoria științifico-fantasticului
:Categorie:Scriitori ruși de literatură științifico-fantastică
:Categorie:Scriitori sovietici de literatură științifico-fantastică
 Arkanar

Rusia

Științifico-fantasticul rus


est le troisième album studio du chanteur et compositeur britannique Harry Styles, sorti le  sous les labels Columbia Records et Erskine. L'album est écrit et enregistré en 2020 et 2021 et est inspiré par la city pop japonaise des années 1970.

L'album fait le meilleur démarrage de la carrière de Styles en entrant directement à la première place du UK Albums Chart avec  ainsi que du Billboard 200 avec  unités vendues dont  physiques. Il débute également à la première place dans de nombreux pays dont l'Australie, l'Allemagne, la Belgique, le Canada, l'Espagne, la France, l'Irlande, l'Italie, la Nouvelle-Zélande, les Pays-Bas, la Suède et la Suisse.

Harry's House est un succès critique pour sa production et est soutenu par trois singles : As It Was, Late Night Talking et Music for a Sushi Restaurant, les trois ayant débuté à la première place des charts britanniques et américains. À sa sortie, quatre singles atteignent le Top 10 du Billboard Hot 100 : As It Was, Late Night Talking, Music for a Sushi Restaurant et Matilda, faisant de Styles le premier artiste britannique solo à la faire.

L'album est nominé pour le Mercury Prize et remporte le prix de l'album de l'année aux Brits 2023 ainsi que le Grammy Award de l'album de l'année et celui du meilleur album vocal pop.

Contexte
Le chanteur et compositeur anglais Harry Styles annonce le titre de son troisième album studio à venir sous le nom de Harry's House le , dévoilant les visuels de l'album, une bande-annonce de  et la date de sortie de l'album pour le . Lors d'une interview avec Zane Lowe, Styles explique que le titre de son album est inspiré par Haruomi Hosono et son album des années 1970, Hosono's House. Il est considéré comme son album le plus introspectif, considérant que la 'maison' est une métaphore pour son esprit plutôt qu'un .

L'album est écrit en grande partie en 2020 et 2021. Boyfriends, au contraire, est une chanson issue de la dernière semaine d'enregistrement de son album précédente, Fine Line, en 2019. La première chanson écrite pour l'album est Late Night Talking, écrite lors de la première journée d'enregistrement aux Shangri-La studios à Malibu.

Composition
Harry's House est inspiré de par la city pop japonaise des années 1970-1980 et contient des sons pop-funk, pop rock, synth-pop et des éléments de R&B.

Promotion
Le , le troisième album studio de Harry Styles est annoncé à travers une bande-annonce de 40 secondes donnant une date de sortie au . La bande-annonce présente Styles s'avançant sur une scène de théâtre pendant qu'une façade de maison se soulève derrière lui et qu'une version inversée au synthétiseur de Love of My Life est jouée en arrière-plan.

Lors de sa performance au Coachella Festival le , Harry Style interprète As It Was en live pour la première fois ainsi que deux autres chansons issue de l'album : Boyfriends et Late Night Talking.

Un mois avant la sortie, l'album filtre sur les réseaux sociaux dans son intégralité.

Liste des chansons
Les titres des chansons sont révélés par le chanteur.

Classements

Certifications

Distinctions

Notes et références

Liens externes

Album musical sorti en 2022
Album numéro un au Billboard 200
Album numéro un au Canada
Album numéro un au Danemark
Album numéro un au Portugal
Album numéro un au Royaume-Uni
Album numéro un aux Pays-Bas
Album numéro un en Allemagne
Album numéro un en Australie
Album numéro un en Autriche
Album numéro un en Belgique
Album numéro un en Écosse
Album numéro un en Espagne
Album numéro un en Finlande
Album numéro un en France
Album numéro un en Irlande
Album numéro un en Italie
Album numéro un en Norvège
Album numéro un en Nouvelle-Zélande
Album numéro un en Suède
Album numéro un en Suisse
Album publié par Columbia Records
Grammy Award de l'album de l'année
Grammy Award du meilleur album vocal pop
Album certifié disque de platine en Australie
Album certifié disque d'or en Autriche
Album certifié disque de platine au Canada
Album certifié disque de platine au Danemark
Album certifié disque de platine en Espagne
Album certifié disque de platine aux États-Unis
Album certifié disque de platine en France
Album certifié disque de platine en Italie
Album certifié double disque de platine en Nouvelle-Zélande
Album certifié disque de platine en Pologne
Album certifié disque de platine au Royaume-Uni
Album certifié disque de platine en Suède
Album de Harry Styles

Harry's House


Sergio Ortega puede referirse a:

 Sergio Ortega Alvarado (1938-2003), escritor chileno;
 Sergio Ortega González (1980-), futbolista español; o
 Sergio Alejandro Ortega (1988-), futbolista paraguayo.

Sergio Ortega (desambiguación)


Vicente Bokalic Iglic CM (* 11. Juni 1952 in Buenos Aires) ist Bischof von Santiago del Estero.

Leben
Vicente Bokalic Iglic trat der Ordensgemeinschaft der Lazaristen am 1. März 1970 bei, legte die Profess am 5. Juni 1976 ab und der Bischof von Zárate-Campana, Alfredo Mario Espósito Castro CMF, weihte ihn am 11. April 1978 zum Priester.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 15. März 2010 zum Weihbischof in Buenos Aires und Titularbischof von Summa. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Buenos Aires, Jorge Mario Kardinal Bergoglio S.J., am 29. Mai desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Andrés Stanovnik OFMCap, Erzbischof von Corrientes, und Mario Aurelio Poli, Bischof von Santa Rosa.

Papst Franziskus ernannte ihn am 23. Dezember 2013 zum Bischof von Santiago del Estero. Die Amtseinführung fand am 9. März des folgenden Jahres statt.

Weblinks

 Eintrag auf famvin.org (englisch)

Titularbischof
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Weihbischof in Buenos Aires
Lazarist
Argentinier
Geboren 1952
Mann
Person (Santiago del Estero)

Vicente Bokalic Iglic


Patronyme

 Elvio Banchero (1904-1982), ancien footballeur italien ;
 Ettore Banchero (1907-1991), ancien footballeur italien, petit frère du précédent ;
 Giovanni Banchero, ancien podestat de Bastia au XVIIe siècle ;
 Paolo Banchero (2002-), basketteur italo-américain.

Patronyme italien

Banchero


The King's Head is one of the oldest public houses with a coaching yard in the south of England. It is located in the Market Square, Aylesbury, Buckinghamshire, and is a Grade II* Listed Building.

The oldest part of the current structure of the building is of 15th-century design; however, the cellars are much older, dating back to the 13th century, and may have been part of the local friary.

History
The history of The King's Head starts in 1455, with the first documentary reference appearing in a conveyance between William Wandeford, a London wool merchant, and Ralph Verney, a former master of the London Mercer's Company, dated 18 December 1455. It refers to the newly built 'Kyngeshede', as well as a cellar and shop, and cottages. The Great Hall is the oldest standing structure on site, dating back to the 1470s, and was built as a guest house by the Verney family (of nearby Claydon House).

King Henry VI possibly stayed at the inn while on a tour of the country with his new wife Margaret of Anjou in the 15th century. Later, a stained glass panel, previously in the nearby Greyfriars monastery, was inserted in the front window of the inn showing the king and queen's individual coats of arms. The other coats of arms are of Cardinal Henry Beaufort, William de la Pole and the local Botlier family. That window is still there, though it is heavily protected.

From the mid 17th century onwards, The King's Head thrived as a coaching inn. The front gateway is smaller than the rear gateway, which was made larger to accommodate the growing size of carriages; the wheel knocking stones still visible at the entrance aligning the carriage wheels as they entered.

In c.1750, innkeeper William Bell converted the cottages (now the public house) to accommodate stagecoaches with room upstairs for his servants. The enclosure of the courtyard with additional stables to the one at the rear, which dates back to the late 16th century, provided housing for nearly thirty horses. The hoop above the mounting block was used to light the way of the coaches by burning rags tied round it. The walls have been limewashed allowing the timbers to breathe, as standard paint will seal in moisture and cause rot. Over time the timbers will show through more as the lime wash weathers away.

The English Civil War
At the time of the Civil War, Aylesbury was very much in support of the Parliamentarians against Charles I.  It is likely that at some point, Parliamentarian troops would have visited The King's Head.  It is thought that Oliver Cromwell was in Aylesbury around 1650, although there is no evidence that he stayed at The King's Head.

It is claimed that the inn is linked to other churches and establishments in the town via a system of underground tunnels that were in use during the Civil War as escape routes should the town be taken by Royalist troops. However, there is no evidence of this and it is more likely that these 'tunnels' are simply cellars.

Following the English Civil War coins were in short supply. Inns like The King's Head took to minting trade tokens on this site when William Dawney was innkeeper in 1657. They could be used as currency and you can see copies of these tokens on display.

Construction
In the Great Hall, the wattle and daub timber construction can be seen on display. Wattle was twigs and branches woven between the upright timber posts. Daub was the name given to clay, lime and horsehair pushed into the wattle frame forming a weatherproof surface.

Notable features
A rare surviving clock decorates the wall, a Tavern clock, also known as an Act of Parliament clock. In 1797, William Pitt the Younger introduced a tax on all clocks and watches and public clocks such as these became much more popular to check the time of day. The bar was installed by the Rothschild family who had acquired the property as a hotel in the 19th century. In the snug next to the bar is an example of Victorian era wallpaper that would once have covered the whole room.

In the late 17th century, The King's Head began taking delivery of mail, which was dropped by horsemen through a hatch behind the mirrors. The room is called the 'Glue Pot' as mail was once sorted and stamped here. Beneath a range of meat hooks is a square patch where the hole for the post would have been dropped into the Glue Pot. It is just the right height for a mail delivery on horseback. The cobbled passage leads into the courtyard that dates back to the early 14th century when it was the original market square. There are three layers of cobblestones.

Ghost stories
The supernatural history of The King's Head tells of at least three known ghosts to haunt the property. One is that of The Grey Lady, a ghost said to stand by the fireplace in the Great Hall and another has also been seen in the corridor by the red staircase. It is thought that she is a maid who fell to her death in about 1900.

Rooms

Georgian Room
The Georgian Room is so called because of the style of panel on the walls, which date from between 1714 and 1837. The Hussar's belt and satchel on the wall belong to the Royal Bucks Hussars. The belt would have held a decorative sword used by the mounted cavalry of the 19th century. The satchel is surrounded by silver braid with 'VR' surmounted by a crown on the centre panel.

Gatehouse Chamber
One of the grandest rooms at The King's Head is the Gatehouse Chamber. This dates from the mid-16th century but, in the 17th century, Assize Courts met here to discuss criminal cases. Judges would announce their verdicts out of the front window of the chamber, which would have then overlooked the Market Square. The first floor offered the judge both prestige and protection from possible angry locals. Amongst the many judges who visited the King's Head was the infamous Judge George Jeffreys. In 1700 local magistrates considered converting The King's Head into an overflow jail, but the sum of £400 for refurbishment was thought to be prohibitively expensive. The main feature of the room is the ceiling, which is the work of the Victorian architect George Devey who was commissioned by the Rothschild family in the 1880s to undertake changes to The King's Head. He was responsible for offsetting the front window to retain the view of the Market Square. He also remodelled the ceiling in a mock Tudor style using some of the original beams, but the black and white design is a Victorian idea of how Tudor buildings looked. Tudor rooms could, in fact, be quite colourful. The large medieval hearth was moved here from the Great Hall. It is etched with graffiti, possibly by Roundhead troops garrisoned here during the English Civil War.

Solar room
The Solar Room, built directly above the Great Hall, was the master bedroom and, according to local folklore, was the suite where King Henry VIII wooed Anne Boleyn in 1533. It is claimed that Oliver Cromwell stayed at the King's Head in 1651 after the Battle of Worcester and received the thanks of Parliament in Market Square, although there is no evidence for this. However, if Cromwell did stay here, this is the room that he would have stayed in. Flintlock pistols and swords were found earlier in the 20th century in a 'priest hole' and suggest that Roundhead troops were at one time garrisoned at the property. The roof is Victorian except for the original tie beam and queen post frame in the back wall. The room was originally accessed from the ground floor by a newel stair, which is a spiral staircase inside a tower.

Dining room
The Dining Room was built in the late 19th century when the King's Head was a hotel. George Devey inserted the oak panels. The room originally had two fireplaces and it was here, in November 2003, that the ghost of a nun was seen. The nun had been seen before, but only ever appearing to ladies, and the dining room itself was built on land that once belonged to the church or friary.

The National Trust
After a number of years serving as a hotel as part of the Rothschild business empire, the property was donated to the National Trust in 1925, a fact commemorated by a plaque at the site.  The Trust are developing the site to serve as a focal point for the community of Aylesbury. Visitors to Aylesbury are still able to go to the inn and purchase alcoholic beverages in the same way that they would in any other pub.

The pub, The Farmers' Bar, within The King's Head site has been run by The Chiltern Brewery since 2005.

References

External links

King's Head information at the National Trust

Aylesbury
National Trust properties in Buckinghamshire
Tourist attractions in Buckinghamshire
Grade II* listed pubs in Buckinghamshire
Historic house museums in Buckinghamshire

King's Head Inn, Aylesbury


Royal Quest er et fantasi MMO RPG computerspil udviklet af Katauri Interactive og 1C Online Games. Spillerne er i stand til at spille i både PvE- og PvP modes indeni en fantasi- og teknologi baseret verden.

Udvikling
Spillet blev annonceret den 22. oktober 2010.
Open beta af den russiske version blev lanceret den 10. april 2012.
Open beta af den engelske version blev gjort tilgængelig via Steam siden 4. august 2014 (tidlig adgang siden 31. juli 2014).
Royal Quest er blevet udgivet  8. december 2015 i Rusland og 23. december  2015 i verden.
I øjeblikket er den engelske version af spillet tilgængelig via Steam, ARC og stand-alone klient downloades fra den officielle hjemmeside.

References

Computerspil
Computerspil fra 2015

Royal Quest


تكاثر النبات  هو وسيلة انتشار وامتداد في النباتات في مناطق جديدة.
تتكاثر النباتات بطريقتين رئيسيتين هما:تكاثر جنسي ولاجنسي
ويختلف هذا التكاثر بين النباتات الزهرية واللازهرية .

التكاثر الجنسي عند النبات

يوجد هذا النوع من التكاثر لدى النباتات المزهرة وعاريات البذور، ويسفر عادة عن تكوين بذرة. تقوم النباتات البذرية بتكوين بذورها ضمن ثمرة حقيقية. بالتالي فهي تحمل الأعضاء التكاثرية في الزهرة. يحتوي المتاع على البويضة التي ستعطي بدورها الثمرة بعد حدوث التأبير واندماج واحدة من حبوب اللقاح معها.

يسمى هذا النوع من التكاثر أيضا بالتكاثر الزهري، وهي عملية تكاثر بعض أنواع النباتات كالفول والجلبان والقوارص وصبار الزينة (Echinopsis spachiana). ولتعطي النبتة الزهرية نباتا جديدة يجب أن ينضج المئبر لتتناثر حبوب الطلع وتسقط على الميسم (التأبير)، فتنتش حبوب الطلع فتتكون أنابيب طلعية تخترق القلم وتصل إلى المبيض حاملة محتوى الامشاج الذكرية التي تتحد مع البويضات(الأمشاج الأنثوية)و تسمى هذه العملية الإخصاب. يسمى التكاثر جنسيا أو زهريا إذا جمع بين عنصرين: أنثوي وذكر...

إذا كانت الخلية النباتية تحتوي على (2n) من الصبغيات:
 تحتوي البويضة على (n) من الصبغيات،
 وتحتوي حبة واحدة من حبوب اللقاح على عدد (n) من الصبغيات،

وعند التلقيح تندمج المحتويات التكاثرية في البويضة وحبة اللقاح وتصبح الخلية المتكونة كاملة بعدد (2n) من الصبغيات (كروموزومات) وتسمى عندئذ خلية مخصبة.

والتأبير (التخصيب) في النبات نوعان:
 تأبير ذاتي يحدث في الزهرة أي أن تكتسب البويضة حبة من حبوب اللقاح من نفس الزهرة، أو
 تأبير يتم فيه تلقيح البويضة بحبة من حبوب لقاح نبات آخر من نفس النوع. تنتقل حبوب اللقاح من زهرة إلى زهرة إما عن طريق الريح أو بواسطة النحل، حيث تتعلق حبوب اللقاح بجسم النحلة عندما تنتقل من زهرة إلى أخرى.

تقسيم النباتات من جنس الزهرة
تحتوي الزهرة على أربعة أجزاء رئيسية (قد لا تجتمع جميعاً في زهرة واحدة) هي:
 السداة: وهو عضو التذكير في الزهرة
 المتاع: وهو عضو التأنيث في الزهرة
 الكأس: وهو مجموع الكأسيات
 التويج: وهو مجموع البتلات
إذا احتوت الزهرة على الأجزاء الذكرية والأنثوية تسمى زهرة تامة ، واما إذا احتوت على الأجزاء الأربعة تسمى زهرة كاملة .

إذا لم تكن الزهرة تامة، يكون النبات جنسياً أحد نمطين:
 أحادي المسكن: وهو نوع نباتي يملك أزهاراً مذكرة ومؤنثة منفصلة على نفس النبات.
 ثنائي المسكن: وهو نوع نباتي يملك أزهاراً مذكرة ومؤنثة منفصلة على نباتات منفصلة (فيكون منه نبات مذكر ونبات مؤنث).

التكاثر الجنسي في عاريات البذور
الصنوبريات أشجار طويلة عطرية أوراقها إبرية لا تسقط دفعة واحدة لذا يعد الصنوبر دائم الخضرة، أزهارها تأخذ شكلاً مخروطياً وهي منفصلة الجنس منها ما هو ذكري، ومنها ما هو أنثوي، وغالباً ما تظهر المخاريط المذكرة على الأغصان العالية في وقت مبكر، ثم تتبع بظهور المخاريط الأنثوية الفتية، وبما أن هذه المخاريط تتواجد على نبات الصنوبر الواحد فهو وحيد المسكن.

يبدو المخروط الذكري على شكل كتلة صغيرة صفراء اللون عند النضج، يرتكز على الساق بواسطة معلق، في قاعدته ورقة صغيرة تسمى القنابة، يتألف المخروط الذكري من محور ينتظم عليه بشكل لولبي عدد من الأسدية وكل سداة تتألف من حرشفة على وجهها السفلي كيسان طلعيان يمثلان المئبر، ينفتح عند النضج وتتحرر منه حبات الطلع.
يعد المخروط الذكري زهرة واحدة بسبب وجود قنابة واحدة

تشكل حبات الطلع
تنقسم كل خلية أم إلى حبات الطلع (2ن) الموجودة في الأكياس الطلعية الفتية انقساماً منصفاً معطية أربع خلايا أحادية الصيغة الصبغية (1ن) تمثل الأبواغ الدقيقة، تتمايز داخل الأكياس الطلعية إلى حبات طلع ناضجة.

تتكون أشكال من المخاريط المؤنثة المختلفة في العمر والنضج على الغصن ذاته.
 المخروط الفتي
يتألف من محور، ينتظم عليه بشكل لولبي عدد من الأزهار المؤنثة كل منها تتكون من حرشفة تمثل خباءً مفتوحاً، على سطحها العلوي بذيرتان عاريتان تحت الحرشفة قنابة ولكل بذيرة لحافة واحدة تترك فتحة هي الكوة، تحيط اللحافة بنسيج مغذ يدعى النوسيل (2ن) تتوضع فيه خلية أم للأبواغ الكبيرة (2ن) تنقسم انقساماً منصفاً معطية أربع أبواغ كبيرة كل منها (1ن) تضمحل ثلاث منها وتبقى واحدة تنقسم لإعطاء نسيج مغذ آخر هو سويداء البذرة (الإندوسبرم) ثم تدخل البذيرة مرحلة سبات حتى ربيع العام القادم.
 المخروط الناضج (مخروط السنة التالية)
تنضج فيه البذيرات حيث يظهر في كل بذيرة من (2-3) أرحام انطلاقاً من تمايز بعض خلايا الإندوسبرم يتكون كل رحم من عنق وبطن بداخله العروس الأنثوية (البويضة الكروية)

يتمثل النبات العروسي الذكري بحبات الطلع الناضجة بينما يتمثل النبات العروسي الأنثوي بالاندوسبرم والأرحام

التأبير والإلقاح
 التأبير انتقال حبات الطلع الناضجة من الأكياس الطلعية المتشققة في المخروط الذكري إلى كوى البذيرات الفتية الموجودة في المخروط المؤنث مباشرة وبواسطة الرياح
 انتاش حبة الطلع

تنفذ حبات الطلع من الكوة، وتلامس سطح النوسيل للبذيرة الفتية، فينمو لكل حبة طلع أنبوب طلعي انطلاقاً من الخلية الإعاشية ينغرس بالنوسيل متجهاً نحو الرحم، عندها يتوقف نمو المخروط المؤنث، وتنضم حراشفه حتى يتم نضج البذيرة في ربيع السنة التالية، عندها يستمر نمو الانبوب الطلعي ويدخل عنق الرحم، في هذه الأثناء تنقسم الخلية المولدة لحبة الطلع انقساماً خيطياً مشكلة نطفتين (عروسين مذكرتين)
 تشكل البيضة الملقحة (الإخصاب) تتمزق نهاية الأنبوب الطلعي، فتتحرر الخلية الإعاشية والنطفتان في بطن الرحم، أما النطفة الأولى فتتحد مع البويضة الكروية مشكلة بيضة ملقحة وأما النطفة الثانية والخلية الإعاشية فتتلاشيان.

مراحل تشكل البذرة
 تشكل الرشيم
تنقسم البيضة الملقحة داخل الرحم ثلاثة انقسامات خيطية متتالية مشكلة ثماني خلايا تتوضع في القسم السفلي من البيضة بشكل طبقتين في كل منهما أربع خلايا.
- تنقسم كل خلية من خلايا الطبقة العليا انقساماً خيطياً فتتشكل ثماني خلايا تتوضع في طبقتين
- تنقسم كل خلية من خلايا الطبقة السفلى إلى خيط معلق وخلية رشيمية، تتطاول المعلقات دافعة الخلايا الرشيمية في الإندوسبرم، ولكن لا يتمايز سوى رشيم واحد إلى رشيم نهائي مكون من جذير وسويقة وعجز (بريعم) وعدد من الفلقات غالباً ما يتراوح عددها بين (6-12) فلقة وذلك حسب النوع.
 تتحول لحافة البذيرة إلى غلاف متخشب مجنح للبذرة.
 يهضم الإندوسبرم النوسيل ويحتل مكانه، كما يتضخم نتيجة تراكم المدخرات المغذية (النشاء والبروتينات والزيوت) في خلاياه.
 تفقد البذرة الجزء الأكبر من الماء الموجود فيها، وهذا يفسر دخولها في حياة بطيئة بعد تشكلها.

تتكون الثمرة الواحدة من حرشفة (خباء مفتوح متخشب) يحمل في أعلاه بذرتين عاريتين، لذلك يعد المخروط المؤنث مجموعة من الثمار (تفاحة الصنوبر) تتباعد حراشفه فتنطلق البذور المجنحة في الهواء ثم تستقر في التربة.

التكاثر اللاجنسي

التكاثر اللاجنسي أو الخضري شكل من أشكال تكاثر النبات التي لا تنطوي على انتصاف (انقسام ميوزي) أو إخصاب. يتم التكاثر الخضري تلقائياً عن طريق أجزاء مثل الرئد أو الجذمور، أو عن طريق الإنسان فيما يسمى بالإكثار الخضري.

مراجع

تكاثر النبات
خصوبة
نشاط جنسي نباتي

نمو النبات

تكاثر النبات


Judith Madan (née Cowper ;  - ) est une poétesse anglaise. Elle est la petite-fille de Lady Sarah Cowper (1644–1720), la chroniqueuse.

Biographie
Elle est la fille de l'avocat Spencer Cowper, juge des plaidoyers communs, et sa femme Pennington, et on pense qu'elle est née au siège de la famille, Hertingfordbury Park, Hertfordshire, Angleterre. Elle commence à écrire de la poésie à l'adolescence. Sous le nom de Judith Cowper, elle correspond avec Alexander Pope, qu'elle a probablement rencontré.

Le 7 décembre 1723, Cowper épouse le colonel Martin Madan, valet de la chambre à coucher de Frédéric de Galles, et député de Wootton Basset. Il meurt à Bath le 4 mars 1756, âgé de 53 ans. Ils ont Martin Madan, auteur de Thelyphthora une défense de la polygamie, et le très révérend Spencer Madan, évêque successivement de Bristol et de Peterborough. Leur fille aînée, Maria Frances Cecilia, épouse William Cowper de Hertingfordbury, son cousin germain; un volume de vers religieux de Frances Maria Cowper, attribué à "une dame" et révisé par son célèbre cousin poète, est publié en 1792 . Leur fille cadette, Penelope (décédée le 22 décembre 1805), devient l'épouse du général Sir Alexander Maitland (1728–1820). Judith est la tante de William Cowper, poète et hymnodiste anglais, et grand-mère du général Frederick Maitland.

Elle est décédée à Stafford Row, Westminster, le 7 décembre 1781.

Œuvres

 Abélard à Eloïse - 1720
 Les progrès de la poésie - 1721
 Versets sur la mort de M. Hughes, 1719-1730

Références

 William Prideaux Courtney : Dodsley's Collection of Poetry (1910)
 Whitwell Elwin, Œuvres du pape, éd. Elwin et Courthope (1871–1889)

Liens externes

Personnalité anglaise du XVIIIe siècle
Poétesse anglaise
Décès en décembre 1781
Naissance en août 1702
Décès à 79 ans

Judith Madan


ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික රණවිරු සැමරුම් දිනය ලෙසද හැඳින්වෙන, එය දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (එල්ටීටීඊ) ත්‍රස්තවාදී සංවිධානය පරාජය කිරීම සහ ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ අවසානය සනිටුහන් කරයි. එම දිනය රණවිරු සැමරුම් දිනයක් මෙන්ම යුද්ධයේදී දෙපාර්ශ්වයේම මියගිය සිවිල් වැසියන් අනුස්මරණ දිනයකි.එය සැමරුම් දේශන සහ මොහොතක නිශ්ශබ්දතාවයකින් සංකේතවත් කරයි. එහි ආරම්භයේ සිට, 2010 ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ යටතේ, එම දිනය ජයග්‍රාහී දිනය ලෙස හැඳින්වූ අතර මුලින් හමුදා පෙළපාලියක් ඇතුළත් වූ නමුත් 2015 දී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන විසින් එම දිනය අනුස්මරණ දිනය ලෙස නම් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

අනුස්මරණ දිනය (ශ්‍රී ලංකාව)


Kendall Francis Schmidt (n. 2 noiembrie 1990) este un actor american, cântăreț și compozitor. El l-a jucat pe Kendall Knight în Big Time Rush, a participat la o trupă cu același nume, și a avut mici roluri în emisiuni TV cum ar fi ER, Without a Trace, Phil of the Future, Ghost Whisperer, Gilmore Girls, și Frasier. Primul single al lui Schmidt cu Heffron Drive, "Parallel", a fost lansat în Martie 2014, prin intermediul propriei sale case de discuri TOLBooth Records.

Referințe

Actori de film americani
Cantautori americani

Kendall Schmidt


Çift metal para sistemi, tedavülde altın ve gümüş olmak üzere iki ayrı madenden basılmış paranın, -sikkenin- işlem gördüğü bir para sistemidir. Bu sistem esas olarak 18. Yüzyıl başlarında, Avrupa ve Amerika'da uygulamaya konulmuş olup 1820'li yıllara kadar yürürlülükte kalmıştır.

Çift metal para sisteminde dahi, -1600'lü yılların ortalarından beri- banknot (banka parası) ödemelerde kullanılan bir ödeme aracıydı. Ancak bugünkü anlamda bir para otoritesinin kontrolü olmadığı için bankalar, aktiflerindeki karşılıkları aşacak miktarda banknotu rahatlıkla tedavüle sürebiliyorlardı. Kuşkusuz bu banknotlar banka açısından bir taahhüttür ve aktifteki karşılıklar stokunu aşan miktardaki banknot, bir süre sonra bu bankaları, taahhütlerini karşılayamaz duruma düşürmektedir. Bu durum, kısa sürede banknotların genel kabul gören mübadele aracı olmasını önlemiştir. Sonuçta çift metal para sisteminde genel kabul gören mübadele aracı metal sikkeler olmuştur.

Çift metal sisteminden önce de sikkeler tedavül aracı olarak kullanılmaktaydı. Antik çağlarda bakır ve tunç sikkeler yaygın olarak kullanılmıştır. Daha sonraları kolay tedarik edilebilen bu metallerle basılan sikkelerin kontrolsüz bir ölçüde basılarak tedavüle sürülmesiyle bu sikkelere de güvensizlik yaygınlaşmış, sikkeler altından basılır olmuştur.

Kuşkusuz para da piyasalarda alım satım konusu olabilen bir metadır -ticari mal- ve piyasadaki para talebinin üstüne çıkan para arzı, bu metanın da değerini düşürecektir. Paranın değerinin bu şekilde düşmesi, paranın fonksiyonlarını yerine getirememesiyle sonuçlanacak ve o para, tedavül aracı olarak piyasalar tarafından ret edilecektir.

Altından basılan paranın bu konuda bir avantajı vardır, altın stokları sınırlıdır. Hükûmetler ya da hükümdarlar, sınırlı miktarda altın parayı piyasaya sürmek durumundadırlar. Böylece para arzının talebi aşması da önlenmektedir.

Özellikle, Sanayi Devriminin ardından gerek ülke ekonomilerinin gerekse de uluslararası ticaretin hızla gelişmesi, para talebini hızla artırmıştır. Hükûmetlerin elindeki altın stokları yetersiz kalınca da gümüşten de sikke basılmaya başlanmış böylece çift metal sistemi ortaya çıkmıştır.

İlk zamanlar sorunsuz bir şekilde işleyen bu para sisteminin aksamaya başlaması kaçınılmazdır. Her zaman için dünya gümüş üretimi, altın üretiminden fazladır. Böyle olunca piyasaya sürülen gümüş para toplamı, altın para toplamından fazla olmuştur. Oysa ikisi birden para arzını oluşturur ve karşılarında tek bir para talebi vardır, diğer deyişle para talebi, altın para talebi ve gümüş para talebi diye ayrılmaz. Piyasada gümüş para stoku altın para stoğuna göre belirgin bir biçimde fazlalaştığında ise, paraya yönelik arz-talep yasaları gereği gümüş paranın satın alma gücü düşme eğilimi göstermiştir, çünkü göreli olarak fazlalaşmıştır.

Piyasaların, altın paranın bu şekilde prim yapmasına dayanabileceği bir bant vardır. Bu bant aşıldığında ise Gresham Yasası işlemeye başlayacaktır, "kötü para, iyi parayı kovacaktır". Bu anektodda kötü para, değeri sürekli düşen gümüş para, iyi para ise prim yapan altın paradır. Gresham Yasası'nın işleyişi iki yönde olmuştur. Ya insanlar ödemelerin altın parayla yapılmasında ısrar etmiş, gümüş parayı kabul etmekten kaçınmışlardır, böylece gümüş para fiilen tedavülden çıkmıştır ya da altın para eritilerek külçe altın olarak piyasaya dönmüştür.

Ülke içinde gümüş paranın satın alma değeri ile gümüşün külçe fiyatı denk tutulsa bile, ülkeler arası külçe fiyatlarının farklılığından dolayı ülkeden metal çıkışı olacak, yine kötü para iyi parayı dışlayacaktır.

Böylece Çift Metal Para Sistemi bir süre sonra kendiliğinden tek metal sistemine dönüşmüştür.

Para ekonomisi
Ekonomik sistemler

Çift metal para sistemi


الدازا أو الذازا أو الدزازا هم قبائل يسكنون تشاد والسودان والنيجر كذلك جنوب ليبيا، ويتحدثون لغة الدزازا، وهم فرع من فرعين من شعوب التبو الفرع الاّخر يسمى التيدا.

المراجع

الصراع التشادي الليبي
تبو
مجتمعات إسلامية في إفريقيا
مجموعات عرقية في السودان
مجموعات عرقية في النيجر
مجموعات عرقية في تشاد
مجموعات عرقية في ليبيا

دازا


Elena Poliakova (en ), née en 1884 à Saint-Pétersbourg et morte le  à Santiago du Chili, est une danseuse, professeure et maîtresse de ballet, d'origine russe.

Biographie
Elle étudie à l'école impériale de ballet de Saint-Pétersbourg avec Pavel Gerdt, Christian Johansson et Nicolas Legat, diplômée en 1902.

Elle apparait dans la première saison parisienne des Ballets russes de Diaghilev en 1909 et participe à la Saison russe à l'opéra de Paris en 1910 où elle danse notamment dans la première de Schéhérazade avec Vera Fokina et Sofia Fedorova comme partenaires.

Elle danse au théâtre Mariinsky jusqu'en 1918. Elle enseigne la danse à Alice Nikitina et quitte la Russie avec elle et sa famille en 1920.

Elle passe à Belgrade et devient prima ballerina à l'opéra de Belgrade en 1920 et dirige le ballet national Yougoslave crée en 1922 et enseigne à , Ana Roje, Dimitri Parlic , et Aurel Milloss.

En 1949, elle va au Chili et travaille pour le ballet national du Chili d'Ernst Uthoff,, devenant maîtresse de ballet en 1958.

Vie privée
En 1920, son mari est un ancien secrétaire du Président de la Douma.

Hommage
Le concours du ballet national du Chili porte son nom depuis 1990.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.
.
.
.

Liens externes

Danseuse russe du XXe siècle
Danseuse chilienne du XXe siècle
Danseuse de danse classique
Ballets russes
Pédagogue de danse
Naissance dans le gouvernement de Saint-Pétersbourg
Décès en juillet 1972

Elena Poliakova


Bukoba is a city with a population of 144,938 (2022 census), situated in the north west of Tanzania on the south western shores of Lake Victoria. It is the capital of the Kagera region, and the administrative seat for Bukoba Urban District.

The city is served by Bukoba Airport and regular ferry connections to and from Mwanza, as well as roads to Uganda's Rakai District for cross-border commuters. Plans are underway for a standard gauge railway  to Uganda.

History

Bukoba City

Situated on the south western shores of Lake Victoria, Bukoba lies only 1 degree south of the Equator.

Bukoba is situated at the South Western shores of Lake Victoria in the north western region of Tanzania. The regional capital and Kagera's biggest town is the gateway to the region.

Ports
Bukoba is currently Tanzania's second largest port on Lake Victoria after Mwanza.

Utility

Bukoba is served by the National Electric Utility Company TANESCO.

Economy
Kagera's Regional Commissioner resides and has his head office in The Bukoba Central Business District.

Bukoba is the leading district in Tanzania with high percent of people with middle class incomes.Percent of people living under poverty lines is the lowest in the country. Bukoba has new mall named Bakwata Complex that will start operation in September 2024.

The city is flat and compact, forming a bowl as it is surrounded by hills. The town has a bus stand, a big airport and a port with a ferry that used to travel from Bukoba via Kemondo bay port to Mwanza on Monday, Wednesday and Friday nights, and soon a newly built Ship which is the second Largest Lake Ship in Africa will make ferry voyages to Bukoba daily.

Airport

Bukoba Airport
The Airport is located south east of the city. The address on Sokoine Road.

Auric Air flies three times a day to Mwanza. In 2010 the airport was being extended as more flights were expected in line with capacity growth milestones of The Air Terminal reviewed after published reports every quarter of the year. Air Tanzania (ATCL) also have scheduled flights to Bukoba throughout the week with connecting flights through Mwanza to Dar es Salaam

Transport

Bus
Bus Station leaves for Kampala at 7 am every day (about 6 hours) and from Kampala for Bukoba at 11 am every day. It boasts a white sandy beach, a large market, a port tennis courts and a swimming pool. It has 13 banks, 5 of which take VISA cards in the ATM.

Bukoba Town itself has the status of a municipal Council. It has a municipal Director and other local government officials like other district councils in the region.

Sports
Bukoba is represented in the Tanzanian Premier League by football club Kagera Sugar.  It is the home to several charities - including SHARE in Africa and Jambo Bukoba. Both are focused on the educational sector.

The Kaitaba Stadium is also found in south east of Bukoba on Jamhuri Road. The stadium has the capacity of 15000 people and supports football games day and night

Climate
Bukoba has a tropical monsoon climate (Köppen Am) although it is milder than most climates with that classification due to altitude. It can sometimes get cool especially in the evenings during the two rainy seasons, but never as cold as the winter season in Europe.

Sister cities
 Nykøbing Mors

Gallery

References

External links

 Official Bukoba webguide

Populated places in Kagera Region
Regional capitals in Tanzania
Populated places on Lake Victoria
Cities in the Great Rift Valley

Bukoba


Henry Koster ( 8 de octubre de 1793 – 6 de diciembre de 1820) fue un naturalista, botánico, explorador, y artista inglés.

En 1816, con su colega William John Swainson (1789-1855) exploraron Brasil. Henry Koster ya había viajado allí, y hecho famoso por su libro Travels in Brazil. Allí, se encontró con el Dr Grigori Ivanovitch Langsdorff, también un explorador de Brasil, y Cónsul General de Rusia. Volvieron a Londres, en 1818, con una colección de 20.000 insectos, 1.200 especies vegetales, y dibujos de 120 especies de peces, y cerca de 760 esqueletos de aves.

Otras publicaciones

Libros
 . 2010. Travels in Brazil. Reeditó General Books LLC, 322 pp. ISBN 1-154-11539-9

 -----------------. 1818. Voyages dans la partie septentrionale du Brésil: depuis 1809 jusqu'en 1815, comprenant les provinces de Pernambuco (Fernambouc), Seara, Paraïba, Maragnan, etc.. Tradujo Antoine Jay. Editor Delaunay, 440 pp. en línea

 -----------------. 1816. On the amelioration of slavery. Editor The Pamphleteer. 344 pp. en línea

Honores
 Miembro de la Sociedad Linneana de Londres, en 1815.

Referencias

Enlaces externos

Ornitólogos de Inglaterra del siglo XIX
Botánicos de Inglaterra del siglo XIX
Entomólogos de Inglaterra del siglo XIX
Naturalistas de Inglaterra del siglo XIX
Exploradores de Inglaterra del siglo XIX
Ilustradores del Reino Unido
Miembros de la Royal Society
Miembros de la Sociedad Linneana de Londres
Emigrantes británicos hacia Brasil

Henry Koster (botánico)


ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ජන සංගණන මණ්ඩලය විසින් 2009 ජනවාරි 27 වන දිනට ලෝක ජනගහනය ඇස්තමේන්තු කර ඇත.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ජන සංගණන මණ්ඩලය විසින් ප්‍රකාශිත ලියකියවිලි අනුව 2006 පෙබරවාරි 24 වන දිනට ලෝක ජනගහනය බිලියත 6.5 කි. 1999 ඔක්තෝබර් 12 දිනය ලෝක ජනගහනය බිලියන 6 බවට පත්වූ ආසන්න දිනය ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ ජනගහන අරමුදල විසින් නම් කරන ලදි. කෙසේ වුවත් නයිජීරියාව,චීනය වැනි ඇතැම් රටවල ජනගහනය ආසන්නතම මිලියන ගනනටවත් හන්දුනගෙන නැත. එබැවින් එම ඇස්තමේන්තු කිරීම්වල සැළකිය යුතු දෝෂයක් ඇත.

2011 ඔක්තෝබර් 31 ලෝක ජනගහණය බිලියන 7 බවට පත්වූ බව එක්සත් ජාතීන් විසින් පිළි ගැනිනි. ඉන්දියාෙව් නාගිස් නම් දැරිය බිලියන 7 වන මානවයා බවට සලකනු ලබයි.

1700 සිට ඉදිරියට ඇතිවූ කාර්මික විප්ලවයත් සමඟ ජනගහන වර්ධනය ශීඝ්‍ර ලෙස ඉහළ යන ලදි. වෛද්‍ය විද්‍යවේ දියුණුව සහ කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදකතාවයේ සැළකිය යුතු ඉහළ යාම නිසා ගතවූ වසර 50 තුළ විශේෂයෙන්ම 1961 සිට 1995 දක්වා කාල පරිච්ඡේදයේදී වඩා ශීඝ්‍ර ජනගහන වර්ධන අනුපාතයක් දක්නා ලදි. 2055 වන විට ලෝක ජනගහනය බිලියන 10 ඉක්මවා යාහැකි බව 2007 වර්ශයේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ ජනගහන අංශය විසින් නිර්ණය කරන ලදි. අනාගතයේ ලෝක ජනගහන වර්ධනයේ උපරිම අවස්ථාවට ළඟා වන බව අපපේක්ෂා කෙරේ. ආර්ථික කරණු, සෞඛ්‍යය පිළිබඳව සැලකීම, භූමිය හිඟ වීම සහ පාරිසරික උවදුරු හේතුවෙන් එතැන් සිට එය පහත වැටෙනු ඇත. සියවසේ අග භාගයට පෙර ලෝක ජනගහන වර්ධනය අවසන් වීමට 85% ක පමණ අවස්ථාවක් ඇත. වර්ෂ 2010 ට පෙර ලෝක ජනගහන බිලියන 10 නොඉක්මවීය හැකි බවට 60% ක සම්භාවිතාවයක් සහ ශතවර්ෂයේ අග භාගය වන විට ලෝක ජනගහන අදට වඩා අඩු විය හැකි බවට 15% ක පමණ සම්භාවිතාවයකුත් පවතී. විවිධ ප්‍රදේශ සඳහා උපරිම ජනගහනයේ දිනය සහ ප්‍රමාණය සැළකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය හැක.

ජනගහනය පාලනය කිරීම

ජනගහන වර්ධනය අඩු කිරීම ජනගහනය පාලනය කිරීම යනුවෙන් හැඳින්වේ. සාමාන්‍යයෙන්මෙය සිදු කරනුයේ උපත් අනුපාතිකය අඩු කිරීමෙනි. ජනගහනය පාලනය කිරීම පිළිබඳව පළමු උදාහරණ පුරාතන ග්‍රීසියේ ලේඛන අතර නොනැසී පවතින වාර්තා වල සඳහන්වේ. අතිරික්ත ජනගහනයට ඉඩ සලසා දීම සඳහා මධ්‍යධරණී හා කළු මුහුද හරහා ග්‍රීසියේ ප්‍රත්‍යන්තයෙහි පිහිටි වාසස්ථාන ඉදි කරන ලද ජනාවාසකරණ ව්‍යපාරය මෙයට අයත් වේ. ග්‍රීසියේ ඇතැම් නගර වල ජනගහනය අඩු කිරීම සඳහා ළදරු ඝාතනය සහ ගබ්සාව දිරි ගන්වන ලදි.
ජනගහනය පාලනය කිරීමේ නියෝග අතර වැදගත් උදාහරණයක් නම් චීන ජනරජයේ එක් දරු ප්‍රතිපත්තියයි. මෙහිදී දක්වන ලද්දේ එක් දරුවෙකුට වඩා සිටීම අතිශයින් අශෝභන බවයි. මෙම ප්‍රතිපත්තියේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බලහත්කාරයෙන් ගබ්සා කිරීම, බලහත්කාරයෙන් කිරීමවඳභාවයට පත් කිරීම, ළදරු ඝාතනය වැනි ක්‍රියා සිදුවන බවට චෝදනා නැගෙන ලදි. ජනපදයේ උපතේදී ස්ත්‍රී පුරුෂ අනුපාතය පිරිමි ළමුන් 114 කට ගැහැණු ළමුන් 100 ක් වීම, අවසාන භාගයේදී ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය තෝරාගත් බවට සාක්ෂි වේ.

පුද්ගලිකව තීරණය කිරීමක් ලෙස දරු ඵල පාලනය කිරීම හා ජනගහන වර්ධනය පාලනය කිරීමේ රජයේ ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස ජනගහනය පාලනය කිරීම පැහැදිළිව වටහා ගැනීම ප්‍රයෝජනවත් වේ. දරු ඵල පාලනය කිරීම සිදුවන්නේ පුද්ගලයින් හෝ අඹු සැමියන් හෝ පවුල් තම දරු ප්‍රසූතියේ කාල ප්‍රාන්තරය අඩු කිරීමට හෝ පාලනය කිරීමට පියවර ගත් විටය. ඇනස්ලි කෝලේ ගේ සූත්‍රයට අනුව දරු ඵල අඩු කරගැනීම පිළිබඳ පූර්වාරෝපණ තුනකි: (1) ගණනය කළ තීරණය දරු ඵල පිළිබඳ වලංගු මූලාවයවයක් ලෙස පිළිගැනීම,(2) දරු ඵල අඩු වීමෙන් ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගත් වාසි, සහ (3) පාලනය සම්බන්ධ තාක්ෂණික ක්‍රම පිළිබඳව ඇති දැනුම සහ නිපුණත්වය. ස්වභාවික දරු ඵල ලබන සමාජයකට ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස, දරු ඵල අඩු කර ගැනීමට කැමති සහ ඒ සඳහා වත්කමක් ඇති සමාජයක් දරුවන් සෑදීම පමා කිරීම, දරුවන් සෑදීම අතර පරතරයක් තබා ගැනීම හෝ දරුවන් සෑදීම නවතා දැමීම සඳහා එම වත්කම් භාවිතා කරනු ඇත. විවාහය ප්‍රමාද කිරීම හෝ ගැබ් ගැනීම වැළැක්වීම සඳහා ස්වභාවික හෝ කෘතිම උපක්‍රම යොදා ගැනීම පුද්ගලික හෝ පවුලේ තීරණයක් මිස රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති හෝ සමාජගත සම්බාධක පිළිබඳ කරුණක් නොවේ. අනෙක් පසින් බැලූ කල තමාගේ දරු ඵල පාලනය කිරීම පිළිබඳව අවබෝධයක් ඇති පුද්ගලයින් හට වාර ගණන ඉක්මන් කර ගැනීම හෝ සැළසුම්කරණය මගින් ගැබ්ගැනීම සාර්ථක කර ගැනීමටද හැකිවේ.

සමාජීය මට්ටමේදී හීන වන දරු ඵල ලැබීම කාන්තා අධ්‍යපනයෙන් සිදුවන බොහෝ දුරට නොවැළැක්විය භැකි ප්‍රතිඵලයකි. එසේ වුවත්, දරු ඵල පාලනය කිරීම මධ්‍යම හෝ ඉහළ මට්ටමක පවත්වා ගැනීමෙන් අනිවාර්යයෙන්ම ළදරු අනුපාතිකය අඩු වන බව අදහස් නොකෙරේ. සැළකිය යුතු දරු ඵල පාලනය කිරීමක් පවත්වාගෙන යන සමාජ අතර වුවත්, දරු ඵල පාලනය කිරීම සම්බන්ධව සමාන හැකියාවක් ඇතත් දරුවන් සංබාව සහ පවුලේ ප්‍රමාණය පිළිබඳ පුද්ගලික හා සංස්කෘතික අභිරුචි ආශ්‍රිතව විශාල වෙනසක් පෙන්නුම් කළ හැක.

ප්‍රධාන වශයෙන් පෞද්ගලික මට්ටමේ තීරණයක් වන දරු ඵල පාලනයට ප්‍රතිවිරුද්ධව ප්‍රතිසන්දිරෝධනයේ උපක්‍රම වලට ප්‍රවේශය වැඩි කිරීමෙන් හෝ ජනගහන ප්‍රතිපත්ති හා වැඩසටහන් මඟින් ජනගහන පාලනය භාවිතා කිරීමට රජයන් විසින් උත්සාහ කරනු ඇත. "ජනගහනය පාලනය කිරීම" යන සංකල්පය රාජ්‍ය හෝ සමාජීය මට්ටමේ නියමයක් ලෙස සැලකූ විට, ඉහත අර්ථ දැක්වූ පරිදි සමාජයේ සුළු දරු ඵල පාලනයකින් වුවද රාජ්‍යයේ ජනගහන වර්ධනයට බලපෑම් කළහැකි බැවින් ජනගහන වර්ධනයේ දී දරු ඵල පාලනය අවශ්‍ය නොවේ. වර්ධනය සීමා කිරීමෙන් පමණක් ජනගහනය පාලනය කළ යුතු යැයි උපකල්පනය නොකර, ජනගහනය පාලනයේ අංශයක් ලෙස ජනගහන වර්ධනය සඳහා උපකාර වන ප්‍රතිපත්ති ද ඇතුළත් කිරීම වැදගත් වේ. ආගමනය ට පමණක් නොව, ජනගහන වර්ධනය උනන්දු කරවීම සඳහා අමතර දරුවන් බිහි කිරීම ධෛර්ය්‍යමත් කිරීමට බදු ප්‍රතිලාභ, මූල්‍ය දීමනා, වැඩ නිවාඩු ගෙවීම් සහ දරුවන් රැකබලා ගැනීම වැනි ජනන පාක්ෂික ප්‍රතිපත්ති සඳහා ද රජය විසින් අනුබල දිය හැක. උදාහරණ ලෙස මෑත කාලයේදී ප්‍රංශය සහ ස්වීඩනය වැනි රටවල එවැනි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරන ලදි.
ජනගහන වර්ධනය වැඩි කිරීමේ පරමාර්ථය ඇතිව, එම අවස්ථා වලදී ගබ්සාව සහ නවීන උපත් පාලන උපක්‍රම සීමා කිරීමට රජය ක්‍රියා කරන ලදි. 1986 දී රොමේනියාවේ ඉල්ලුමට අනුව ප්‍රතිසන්ධිරෝධනයට ඇති ප්‍රවේශය සහ ගබ්සාව තහනම් කිරීම මෙයට උදාහරණයකි.

පරිසර විද්‍යාවේ ගහනය පාලනය සිදුවන අවස්ථා ලෙස සළකනු ලබන්නේ හුදෙක්ම විලෝපිකයින්, රෝග, පරපෝෂිතයින් සහ පාරිසරික සාධක මඟිනි. නියත පරිසරයක ගහනය පාලනය විධිමත් කරනු ලබන්නේ ආහාර, ජලය, සහ ආරක්ෂාව ලැබිය හැකි බව මඟිණි. කිසියම් ප්‍රදේශයක පැවතිය හැකි උපරිම ඒකක හෝ විශේෂ ප්‍රමාණය එහි ඉසිලුම් ධාරිතාවයි. බොහෝ අවස්ථා වලදී සත්ව සහ පැළෑටි ගහනයන් කෙරෙහි මිනිසුන්ගේ බලපෑම ද සලකා බලනු ලැබේ. ඇතැම් සෘතු වලදී භූමියේ ආහාර බහුල වීම නිසා සතුන්ගේ සංක්‍රමණය වීම ගහනය පාලනය කිරීමේ ස්වභාවික ක්‍රමයක් ලෙස දැකිය හැක. සංක්‍රමණය වන ප්‍රදේශ වල ඉක්බිති වාරයේදී විශාල සත්ව රාශිය සඳහා ආහාර ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කිරීම ආරම්භ කෙරේ.

රජය විසින ජනගහනය අඩු කිරීමේ ක්‍රියාමාර්ග ගෙන ඇති රටකට ඉන්දියාව තවත් උදාහරණයකි. ජනගහනය වර්ධනය වීමේ ශීඝ්‍ර බව ආර්ථික වර්ධනයට සහ ජීවන තත්වයට විරුද්ධ ලෙස බලපානු ඇතැයි සැලකීම 1950 අගභාගයේ දී සහ 1960 ප්‍රථමභාගයේ දී ඉන්දියාව විසින් රාජ්‍ය පවුල් සැලසුම් කිරීමේ වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට හේතූ විය.

අමතරව බලන්න

 ජනගහනය අනූව ලෝකයේ රටවල් ලැයිස්තුව
 ඡනසංඛ්‍යා වර්ධනය
 නාගරීකරණය
 වියපත් වීම
 ජන සංගණන
 දළ විශ්ලේෂණය
 පවුල් සෞඛ්‍ය කාර්යාංශය
 උපත් අනුපාතිකය

බාහිර සබැඳියන්
 UNFPA, The United Nations Population Fund
 United Nations Population Division
 CICRED homepage a platform for interaction between research centres and international organizations, such as the United Nations Population Division, UNFPA, WHO and FAO.
 Current World Population
 NECSP HomePage
 Overpopulation
 Population and Health InfoShare. Retrieved February 13, 2005.
 Population in the news homepage
 Optimum Population Trust
 Gallery: The World's Ten Most Populous Countries Retrieved May 13, 2009.
 Population Reference Bureau (2005). Retrieved February 13, 2005.
 Population World: Population of World. Retrieved February 13, 2004.
 PopulationData.net - Information and maps about populations around the world. Retrieved March 4, 2005. PopulationData.net (2005).
 SIEDS, Italian Society of Economics Demography and Statistics
 Underpopulation? MercatorNet
 United Nations (2004). Population Division, Department of Economic and Social Affairs. Retrieved February 13, 2004.
 United Nations Economic Commission for Europe - Official Web Site
 United States Census Bureau (2005). Census Bureau - Countries Ranked by Population. Retrieved February 13, 2005.
 World Population Counter, and separate regions.
 WorldPopClock.com. (French)
 Populations du monde. (French)
 OECD population data

ජනගහනය
Population ecology
Sociology
ජන විකාශ විද්‍යාව

id:Penduduk#Penduduk dunia

ලෝක ජනගහනය


Das My Hämoglobin ist ein Protein, für welches das beim Menschen vorhandene HBM-Gen codiert. Dieses befindet sich auf dem alpha-locus auf Chromosom 16. Die Reihenfolge der Gene lautet: 5' -  zeta - pseudozeta - my - pseudoalpha-1 - alpha-2 - alpha-1 - theta1 - 3'.

Einzelnachweise

Sauerstofftransporter
Blutbestandteil
Codiert auf Chromosom 16 (Mensch)

HBM (Protein)


Bergens Kalvskinn, også kendt som Bjørgvin Kalvskinn (fra norrønt Bjǫrgynjar Kálfskinn), er en jordebog eller register over kirkens ejendomme i det daværende Bergen bispedømme (Dioecesis Bergensis) i midten af 1300-tallet. For eftertiden er den en uvurderlig kilde til økonomiske, ejendomsmæssige, juridiske og sociale forhold i senmiddelalderen på Vestlandet, på denne tid Norges politiske og økonomiske centrum.

Det antages, at arbejdet med jordebogen blev startet mellem 1310 og 1320 af biskop Audfinn og blev afsluttet omkring 1350-60. I middelalderen havde den katolske kirke en stor del af sin indtægt fra sine omfattende ejendomme i landet. Jordebogen som den fremstår i dag har 40 håndskrevne blade, men ud fra paginering og indholdsfortegnelse er det klart, at der mangler lidt mere end 10 blade i slutningen.

I historiske skrifter forkortes Bergen Kalvskinn gerne som B.K. eller bare BK.

Den digitale version af faksimileutgaven fra 1990 er tilgængelig på Digitalarkivet.

Forsiden
REGISTRUMPRÆDIORUM ET REDITUUM
AD ECCLESIAS DIOECESIS BERGENSIS SAECULO P. C. XIV.
PERTINENTUM,
VULGO DICTUM «BERGENS KALVSKIND»
()
Det er gjort følgende forenklinger for å gjengi den gotiske teksten: o skal være ö, a skal være á, samt at liten y (i Björgynar) og liten k (i Kalffkinn) og er annerledes, se gjerne Digitalarkivet for «originalen».

Eksterne henvisninger
 Bergens kalvskinn (digitaludgave)
 Bergen Byleksikon på nett, om Bergens kalvskinn

Kalvskinn
Norge i middelalderen

Bergens Kalvskinn


Georges VIII peut faire référence à :
 Georges VIII (1416-1476), roi de Géorgie et de Kakhétie ;
 Georges VIII d'Iméréthie (?-1726), prince de Gourie et roi d'Iméréthie.
Prince du Royaume-Uni et héritier du trône, George de Cambridge (né en 2013) a potentiellement comme futur nom de règne « George VIII ».

Voir aussi

Georges VIII


227326 Narodychi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
227326 Narodychi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Andrușivka. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 227001-228000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

227326 Narodychi


La  brigade d'aviation tactique  est une unité de la Force aérienne ukrainienne.

Équipement
MiG-29, MiG-29UB, MiG-29M1.
L39M1.

Historique

La brigade est issue du  régiment d'aviation de chasse qui a été formé le 5 avril 1940 dans le district militaire spécial de Kiev à l'aérodrome d'Uman. Le  janvier 1992, le  régiment d'aviation soviétique est transféré à l'Ukraine.

Au début de 1992 le régiment était armé de 39 avions MiG-29 et de 5 avions d'entraînement au combat MiG-23UB.

En 1992 elle prêtait le serment de loyauté au peuple ukrainien.

La brigade est engagée lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 .
 .

Force aérienne ukrainienne
Unité ou formation militaire créée en 1940

40e brigade d'aviation tactique


Der Northern Expressway ist eine Autobahn im Zentrum des australischen Bundesstaates South Australia, nördlich von Adelaide. Er verbindet den Sturt Highway in Gawler mit der Port Wakefield Road in Waterloo Corner. Die Straße wurde vierspurig ausgebaut, ermöglicht eine schnellere Straßenverbindung von Adelaide nach Gawler und entlastet die Main North Road, die mitten durch die nördlichen Vororte von Adelaide führt und viele Ampeln besitzt. Er dient auch dem Güterverkehr, der unter Umgehung von Wohngebieten direkt nach Port Wakefield und auf dem Port River Expressway nach Port Adelaide geleitet wird.

Bau
Der Northern Expressway war das größte Straßenbauprojekt in South Australia in den letzten 60 Jahren und kostete etwa AU-$ 564 Mio., die von South Australia und dem Bund gemeinsam finanziert wurden. Planung und Bau wurden vom Fulton Hogan York Joint Venture durchgeführt und beinhaltete auch den Ausbau eines 8 km langen Streckenabschnittes der Port Wakefield Road. Ein Teil der Kosten wurde vom AusLink-Finanzierungsprogramm getragen.

Der Bau begann 2008 und die Straße wurde am 13. September 2010 dem Verkehr übergeben.

Die Kreuzungen und Brücken entlang der Autobahn wurden nach berühmten Schlachten, an denen die australische Armee beteiligt war, benannt, wie z. B. Lon Tang, Kokoda, Tobruk und Kapyong.

Liste der Ausfahrten
{| cellpadding="2" style="margin-left: 1em; margin-bottom: 1em; color: black; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" class="wikitable"
|- style="text-align:center; background:#006D32; color:white; font-size:160%;"
| colspan="4" | Northern Expressway
|- style="text-align:center; background:#000000; color:white;"
| Ausfahrten Richtung Norden
| Entfernung von derGawler Bypass Road(km)
| Southbound exits
|- style="text-align:center"
| style="background: #ececec; color: grey;" class="table-na" rowspan="2" | Ende Northern ExpresswayEinmündung in die Gawler Bypass Road  nach Mildura und Sydneyzur
| rowspan="2"| 0 km
| style="background: #ececec; color: grey;" class="table-na"| Beginn Northern Expressway von der Gawler Bypass Road
|- style="text-align:center"
| Smithfield, Elizabeth Gawler Bypass Road
|- style="text-align:center"
| Two Wells, Ward Belt Two Wells Road
| --
| style="background: #ececec; color: black;" class="table-na" | keine Ausfahrt
|- style="text-align:center"
| Angle Vale, Kudla Angle Vale Road
| --
| Angle Vale, Kudla Angle Vale Road
|- style="text-align:center"
| Andrews Farm, Macdonald Park Curtis Road
| --
| Andrews Farm, Macdonald Park Curtis Road
|- style="text-align:center"
| Penfield, Penfield Gardens Heaslip Road / Womma Road
| --
| Penfield, Penfield Gardens Heaslip Road / Womma Road
|- style="text-align:center"
| Penfield, Virginia Penfield Road
| --
| style="background: #ececec; color: black;" class="table-na" | keine Ausfahrt
|- style="text-align:center"
| style="background: #ececec; color: black;" class="table-na" | ARTC INTERSTATE RAIL LINE
| style="background: #ececec; color: black;" class="table-na" | --
| style="background: #ececec; color: black;" class="table-na" | ARTC INTERSTATE RAIL LINE
|- style="text-align:center"
| style="background: #ececec; color: grey;" class="table-na" |Beginn Northern Expressway von der Port Wakefield Road
| rowspan="2"| 0 km
| style="background: #ececec; color: grey;" class="table-na" rowspan="2" | Ende Northern Expressway mündet in die Port Wakefield Road to  & '|- style="text-align:center"
| Port Wakefield, Snowtown Port Wakefield Road  '''
|- style="text-align:center; background:#006D32; color:white; font-size:160%;"
|}

 Vorgeschlagener Northern Connector
Anfang 2008 stellte die Regierung von South Australia Pläne für den Northern Connector, einen achtspurigen Zubringer vom Northern Expressway zur South Road vor. Darin enthalten wäre der Bau eines Autobahnkreuzes mit dem Port River Expressway / der South Road. Ebenso müsste die ARTC-Interstate-Eisenbahnlinie umgeleitet werden, da sie zwischen Dry Creek und der Taylors Road in Waterloo Corner'' genau auf der Trasse des künftigen Zubringers verläuft.

Literatur

Weblinks
 Website des Northern Expressway (englisch)

Einzelnachweise

Straße in South Australia
Straße in Australien und Ozeanien

Northern Expressway (South Australia)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Hokovce enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Hokovce im Okres Levice.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Hokovce


Charles Elson «Buddy» Roemer III (Shreveport, 4 de octubre de 1943-Baton Rouge, 17 de mayo de 2021) fue un político estadounidense y miembro del Partido Republicano. Se desempeñó como representante de Estados Unidos de 1981 a 1988 y como el 52.º gobernador de Luisiana desde 1988 a 1992.

Vida política
Fue un miembro de la Cámara de Representantes de los EE. UU. por el 4.º distrito congresional de Luisiana desde 1981 a 1988.

Se postuló para la gobernación de Luisiana en 1987. Debido a que ningún candidato superó el 50% de los votos, tanto el gobernador titular Edwin Edwards como Roemer pasaron a la segunda vuelta electoral, destinada a realizarse el 21 de noviembre. Dado que prácticamente todas las fórmulas derrotadas apoyaron a Roemer en la segunda vuelta, y con las encuestas pronosticando una derrota aplastante para Edwards, éste resolvió no presentarse al desempate, por lo que Roemer fue declarado gobernador electo y asumió el cargo el 14 de marzo.

Aunque fue elegido como demócrata en 1987, se afilió al Partido Republicano el 11 de marzo de 1991. Buscó reelegirse para la gobernación de Luisiana sin éxito en 1991 y 1995.

En enero de 2011, Roemer le dijo a una estación de televisión de Baton Rouge que consideraba postularse a la nominación para Presidente de los Estados Unidos para las primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012.  El 21 de julio de 2011, Roemer anunció su entrada a la campaña en el Dartmouth College de Hanover, Nuevo Hampshire.

Fallecimiento
Tuvo un derrame cerebral en 2014, que afectó su hablar. También tenía diabetes tipo 1. Murió en su casa en Baton Rouge el 17 de mayo de 2021, a los 77 años.

Referencias

Bibliografía
 Bridges, Tyler. The Rise of David Duke. University of Mississippi: Jackson, 1994.
 Bridges, Tyler. Bad Bet on the Bayou: The Rise of Gambling in Louisiana, and the Fall of Governor Edwin Edwards. Farrar, Straus & Giroux: New York, 2001.
 DuBos, Clancy. "Roemer's Redemption: The Former Governor Takes Another Shot at the Mansion." Gambit Weekly. September 19, 1995.
 Gardner, James C., Jim Gardner and Shreveport, Vol. II. Shreveport: Ritz Publications, 2006, 285–288.
 Maginnis, John. Cross to Bear. Darkhorse Press, Baton Rouge, 1992.
 Reeves, Miriam G. The Governors of Louisiana. Gretna: Pelican Press, 1991.

Enlaces externos
 Buddy Roemer 2012 Sitio oficial de su campaña".
 Former Governor profile desde el Louisiana Secretary of State
 Financial information at OpenSecrets.org
 Buddy Roemer (1987-1994), collected coverage en The New York Times Buddy Roemer: 9 Questions with the GOP Presidential Candidate about Campaign Finance, the 99% and a Possible Split Ticket, Dan O'Mahony, Point Nine Nine, 28 de noviembre de 2011
 Buddy Roemer's Overshadowed New Hampshire Retail Experiment, Tyler Bridges, The Atlantic'', 20 de diciembre de 2011

Gobernadores de Luisiana
Republicanos de Estados Unidos
Políticos de Estados Unidos
Alumnado del Harvard College
Alumnado de Harvard Business School
Nacidos en Shreveport
Fallecidos en Baton Rouge
Miembros de la Cámara de Representantes de Estados Unidos por Luisiana
Metodistas de Estados Unidos
Banqueros de Estados Unidos

Buddy Roemer


Templul lui Iupiter Optimus Maximus, cunoscut și ca Templul lui Iupiter Capitolinul, prima reședință a primului dintre zeii romani, era situat pe vârful Capitoliului, colina la poalele căreia, potrivit mitologiei, Romulus a hotărât să construiască Roma. Acest templu roman, denumit Templul lui Iupiter cel Foarte Bun și Foarte Mare, era dedicat triadei Iupiter, Iunona și Minerva, dar denumit, prin prescurtare, « Templul lui Iupiter » sau « Templul lui Iupiter Capitolinul ». Vestigiile sale au fost găsite sub Muzeul Capitoliului, când a fost creată o nouă sală.

Flaminii lui Iupiter Capitolinul

Flamen Dialis (preoți însărcinați cu cultul lui Iupiter) celebrau aici cultul lui « Iupiter Optimus Maximus »: literal « Iupiter, cel mai bun și cel mai mare ». De fapt, se disting mai multe forme ale puterii lui Iupiter, îndeosebi tunetul și fulgerul; în cazul Templului lui Iupiter Capitolinul, este suveranul zeilor, cel mai mare dintre heliopolitanii care sunt celebrați, vârful triadei capitoline (triadă în care sunt incluse și Iunona și Minerva). De aceea, acest templu a făcut obiectul unei atenții deosebite  a puterii romane.

Istorie

Templul primitiv ar fi fost construit de Tarquinius cel Bătrân și terminat de Tarquinius Superbus, dar potrivit lui Titus Livius a fost consacrat în anul 509 î.Hr., în primul an al Republicii Romane.
Potrivit lui Filippo Coarelli, edificarea templului reflectă voința suveranilor etrusci de a deplasa la Roma centrul politic al Ligii Latine printr-un templu prestigios care să concureze cu sanctuarul federal al Ligii situat la Nemi în Muntele Alban.

Incendiat în mai multe rânduri, dintre care într-un rând odată cu cărțile sibiline oferite lui Tarquinius Superbus de către sibila din Cumae, a fost de fiecare dată reconstruit tot mai somptuos.

Construcția
Potrivit tradiției, Tarquinius cel Bătrân, în timp ce lupta împotriva sabinilor, ar fi promis să construiască templul și ar fi dispus începerea fundațiilor. Însă cea mai mare parte a construcției ar fi fost făcută sub Tarquinius Superbus, care aproape că l-ar fi terminat.

Templul a fost construit pe un sit dedicat altor zeități, dintre care unele au fost încorporate în noul templu.

Consacrarea templului ar fi datată la 13 septembrie 509 î.Hr., primul an al Republicii Romane, și atribuită lui Marcus Horatius Pulvillus.

În anul 179 î.Hr., zidurile și coloanele templului au fost acoperite din nou cu stuc, iar o copie a inscripției de consacrare a templului Larilor Permarini, de către Lucius Aemilius Regillus, a fost așezată pe poarta templului. La scurt timp după aceea, cellalui a fost acoperită cu mozaic. În 142 î.Hr., plafonul templului a fost aurit.

Note

Bibliografie
 G. Guțu, Dicționar latin - român, Editura Științifică și Enciclopedică, București, în 1983 (1326 de pagini, format 24 cm x 17 cm). Ediția a doua, revăzută și adăugită, a apărut la Editura Humanitas, din București, în anul 2003 (1448 de pagini, 25 cm). ISBN 9732809337.

Iupiter
Capitoliu
Roma antică

Templul lui Iupiter Optimus Maximus