Ayvalık ( Aivali, Grekçe: Κυδωνίες Kydonies), Türkiye'nin Balıkesir ilinin bir ilçesidir. Balıkesir'in en batısında, Ege Denizi kıyısında bulunan ilçe, Türkiye'nin en önemli turizm merkezlerinden biridir. Ayvalık kış mevsimlerinde büyük bir kasaba nüfusuna sahip olmakla birlikte, yaz mevsimlerinde turizmin de etkisiyle dönemsel nüfus artışı yaşamaktadır. Tarihte çeşitli uygarlıklara ev sahipliği yapmış olan Ayvalık, 2017'den beri UNESCO Dünya Mirası Geçici Listesi'nde yer almaktadır.

Köken bilimi
Ayvalık, Antik Çağ'da bir tür yabani ayva anlamına gelen Kidonia (Antik Yunanca: Κυδωνίαι) olarak anılıyordu. Bölgeye ilk yerleşenlerinin Midilli'nin Kydona köyünden ya da Girit'in Kydonies bölgesinden gelmiş olabilecekleri düşünülmektedir. İsim konusunda bazı görüşler de Ayvalık'ın Aioliki'nin (Eolya'nın) bozulmuş şekli olduğudur. Ayvalık anlamına gelen Kydonie ismi ise, MÖ 330'dan beri süregelmektedir. Kentin adı Osmanlıcada "آيوالق" olarak geçmekteydi.

Tarihçe

Eski Çağlarda Ayvalık
Antikçağ'da, Ayvalık Adaları'na Hekatonisa ismi veriliyordu. Bu isim, adaların en büyüğü Nesos (Moshonisi, Cunda veya Alibey Adası) aynı isimle söylenen Nesos ya da Nasos antik kentinin baş tanrısı olan Hekatos olarak da anılan Apollon'dan gelmekteydi. Apollon Adaları'nda Nesos dışında Chalkis, Pordoselene ve Kydonia antik yerleşmeleri vardı. Antik kaynaklar Chalkis, Pordoselene ve Nasos'''tan çok söz etmelerine karşılık, Kydonia hakkında yazan sadece yazları akan ünlü bir sıcak su kaynağına sahip olduğunu bildiren Plinius olmuştur.Plinius'un İS 79'da Vezüv Yanardağı'nın patlaması sırasında öldüğü kaydedilmiştir. Bu dört antik kentten Chalkis ve Pordoselene yok olmuşlar; ancak Kydonia ve Nesos, sırasıyla Ayvalık ve Cunda (Alibey) olarak günümüze ulaşmışlardır.

Bugün, eski Kydonia olduğu düşünülen alanda, ciddi bir arkeolojik çalışma olmamasına karşılık hâlen antik devre ait bol miktarda çanak çömlek parçalarına rastlanmaktadır. Bu parçalar üzerinden yapılan ön çalışmalar, Helenistik (MÖ 330-30) ve Roma (MÖ 30-MS 395) çağlarına ait yerleşim yerleri bulunduğunu işaret etmektedir. Doğu Roma verilerine dayanılarak Roma döneminde en parlak çağını yaşadığı düşünülen şehrin, Bizans döneminde önemini yavaşça kaybettiği, yerleşimin Ayvalık'ta yer alan İlkkurşun Tepesi eteklerine kaydığı düşünülmektedir. Kentin daha sonraki çağlardaki gelişimi bu bölge merkezli olmuştur.

İlkçağda Misya, Hititler, Frigler, Lidya, ortaçağda Roma İmparatorluğu ve Doğu Roma İmparatorluğu, 14. yüzyıldan itibaren de Osmanlı İmparatorluğu egemenliğine girmiştir. 19. ve 20. yüzyılın başlarında en parlak dönemini geçiren kentte yaşayan Rum ahalinin, 1821 yılında Yunan ayaklanmasına katılması sonucu ilçenin büyük bir kısmı boşaltılmış, daha sonra dönmelerine izin verilmekle beraber kent eski canlılığına kavuşamamıştır. Bugün eski dönemlerden fazlaca kalıntıya rastlanmamasına rağmen, yer yer Antik Yunanistan ve Antik Roma çağlarına ait çanak ve çömlek parçacıkları görülmektedir. Ayvalık'ta birçok tarihi yapının yanı sıra ve Rumlardan kalma ev ve kiliseler bulunmaktadır.

 Osmanlı İmparatorluğu dönemi
[[Dosya:Lesbos and Ayvalik by Piri Reis.jpg|küçükresim|Pîrî Reis'in hazırladığı Kitab-ı Bahriyede yer alan Ayvalık ve Midilli civarının haritası]]
Kent dokusu Osmanlı döneminde formunu kazanmıştır. Bugünkü Ayvalık'ın kurulması 1430-1440 yıllarına rastlar. Ayvalık o zamanlar limana hakim bir tepe üzerinde kurulu idi. Doğu Roma İmparatorluğu'nu sıkıştıran Osmanlı İmparatorluğu, Alibey Adası'nda bir deniz üssü kurmuştur. Daha sonraları şehre Rumlar yerleşmeye başlamış ve kısa sürede Türk nüfusu aşmışlardır. Osmanlı kaynaklarında Ayvalık adına ilk kez 1772 yılında yayınlanan bir fermanla rastlanır. Bu fermanın, 1770'te Çeşme önlerinde Rus donanmasıyla yapılan bir savaştan dönerken Ayvalık'a uğrayan, daha sonra sadrazam olan Cezayirli Hasan Paşa tarafından çıkarttıldığı düşünülmektedir. Bölge, 1789'dan itibaren gayrimüslimlerin yaşadığı bir özerk bölge olmuştur. Bu özerklik 1821'deki Yunan ayaklanmasına dek sürmüş, bu ayaklanma sonucunda Ayvalık boşaltılarak 1840'ta Karesi Sancağı'na bağlı bir ilçe yapılmıştır. Daha sonra Rumların dönmesine izin verilmesine rağmen, ilçe eski canlılığına kavuşamamıştır. Osmanlı İmparatorluğu yönetiminin Anadolu'da incelemeler yapmak için gönderdiği Vital Guinet tarafından yayımlanan 1891 tarihli istatistiğe göre 21.666 olan kent nüfusunun 21.486'sı Rum, 180'i Türk'tür.

1900-1914 tarihli bir Fransız yıllığında Ayvalık'ın o zamanki sosyo-ekonomik yapısı hakkında şu bilgiler verilmektedir;
"30.000 nüfusludur. Postasını Avusturya-Macaristan İmparatorluğu işletmektedir. Zeytinyağı, balmumu, yerli ipek, şarap, sabun dışsatımı yapılır ve şeker, kahve, yün, pamuklu kumaş, ham deri ithal eder. Fransa, Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, İtalya Krallığı'nın kentte konsoloslukları bulunur. Bankalar; Osmanlı Bankası, Atina Bankası, Viyana Kredi Bankası'dır. Aynı zamanda bir akademi, iki oteli bulunan ilçede içinde eczanesi de olan bir genel hastane ve cüzzam hastanesi faaliyet göstermektedir."

Mayıs 1917'de Otto Liman von Sanders'in komutası altındaki Alman kuvvetlerinin yardımı ile 12,000-23,000 Rum, Ayvalık'tan Anadolu'nun iç bölgelerine tehcir edildi.

 Kurtuluş Savaşı ve Türkiye Cumhuriyeti dönemi
İlçe I. Dünya Savaşı sonrası İzmir'in işgali ile birlikte 29 Mayıs 1919'da Yunan egemenliğine girmiştir. İşgal sonrası Anadolu'da ilk direniş 172. Alay Komutanı Yarbay Ali Çetinkaya tarafından başlatılmıştır. İşgalin ilk günlerinde bazı Rum çeteciler ve Yunan askerler 2 köyü yakmakla suçlanmıştır. Bu işgal 15 Eylül 1922'ye kadar sürmüştür. Tetkik Heyeti Raporu'na göre işgal sırasında Ayvalık çevresinde Rum çeteleri pek çok Türkü öldürmüş ve soymuştur. Eylül 1922'de, Ayvalık'ta 3,000 Rum erkek İç Anadolu'ya tehcir edilmiş, 23'ü hariç hepsi yolda ölmüştür. 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması'nda belirtilen Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi gereğince, Girit, Makedonya ve Midilli Türkleri ilçeye yerleştirilmiştir. Burhaniye'ye bağlı varlık gösteren Ayvalık, 19 Mayıs 1928 tarihinde ilçe olmuştur.
İlçede Girit göçmenleri çoğunluğu oluşturmaktadır. Bunların yanında yerli yörükler, Bosna muhacirleri ve Arnavutlar da bulunmaktadır.

 Coğrafya
Ayvalık, Türkiye'nin Balıkesir ilinin Ege Bölgesi'nde kalan bir ilçesi olup Midilli'nin tam karşısında kurulmuştur. Çam ormanları ve Zeytin bakımından zengin olan ilçe Ege Denizi kıyısında olup Ayvalık Adaları adı verilen takımadalara sahiptir. Ayvalık'ın kuzeydoğusunda Gömeç, güneyinde İzmir ili'ne bağlı Dikili ve Bergama ilçeleri, batısında ise Ege Denizi bulunur.

Ayvalık'ın karşısında ise ondan Midilli Boğazı ile ayırılan, Yunanistan Cumhuriyeti'nin, Kuzey Ege Adaları coğrafi bölgesinin Midilli iline bağlı olan ve hem Midilli ilinin hem de Kuzey Ege Adaları coğrafi bölgesinin yönetim merkezi olan Midilli şehri çıplak gözle görülebilecek yakınlıkta yer almaktadır.

Ayvalık, bir adalar topluluğudur. Kaşık, Poyraz, Kamış, Büyükkuruada ve Güvercinada bunlardan bazılarıdır.

Ayvalık ilçesinde dağlar denize dik uzandığından kıyılar girintili çıkıntılıdır. Bu kıyılar boyunca burunlar ve koylar meydana gelmiştir. İlçenin Ege Denizi'ne olan kıyıları 34 km'dir.

 İklim
İlçede Akdeniz iklimi hüküm sürer. Ege Bölgesi'nde yer alması nedeniyle kışları ılık ve yağışlı, yazları sıcak ve kuraktır. Devamlı hafif rüzgarlı günler mevcuttur. Yaz sıcaklığı ortalama 24-34 °C'dir. Kışlar ise ılıktır. Özellikle yazları tüm çevre kavurucu sıcaklıkta iken Ayvalık'ta batıdan esen ve genellikle öğleleri başlayan imbat ilçeyi serinletir. Bazı yazlar da "meltem" rüzgarları eser. Kazdağı yönünden gelen esintinin haftalarca sürdüğü de olur.

 Adalar

Ayvalık ilçesine bağlı irili ufaklı 22 kadar ada vardır. Bu adaların en büyüğü Alibey Adası ya da diğer ismi ile Cunda Adası olup 1964 yılında bir köprü ile Lale Adası'na oradan da ilçe merkezine bağlanmıştır. Bu köprülerden biri aynı zamanda Türkiye'nin ilk boğaz köprüsü olma özelliğini taşır. Alibey Adası dışındaki tüm Ayvalık Adaları 1995 yılında millî park ilan edilmiş ve yerleşim yasaklanmıştır. Adalar içinde tarihi ve turistik öneme sahip olan bir diğeri de Tımarhane Adası'dır. Bu adaya Türkler eski zamanlarda Taşlı Manastır olarak da adlandırmışlardır. Bu ada özellikle Osmanlı İmparatorluğu döneminde Ayvalık'ta yaşayan Rumların içkiyi fazla kaçırması üzerine sert esen rüzgarı ile akıllarını başlarına toplamaları için gönderildikleri bir mekân olduğundan bu ismi almıştır.

 Nüfus
Bölgede ilk nüfus sayımı 1891'de Vital Guinet yönetiminde yapılmış, 21,666 olan kent nüfusunun 21.486'sının Rum, 180'inin Türk olduğu belirtilmiştir. İlçe nüfusu 1975 sayımına göre 33,000 kişidir. Belediye nüfusu 1980 yılı sayımında 19.371, 1985'te 21.381, 1990'da 25.687, 1997'de ise 29.342 kişi olarak belirlenmiştir. Bu rakamlara göre yıllık ortalama nüfus artış hızı %2,5 dolaylarındadır.

İlçe nüfusu 2020 sayımlarına göre 71.725 kişidir. Yazları gelen turistlerle nüfus oldukça artar. Ayvalık Türkiye'nin en kalabalık 207. yerleşim birimidir.

 Ekonomi
 Tarım ve sanayi
İlçe ekonomisi büyük ölçüde zeytin ve turizme bağlıdır. Ayvalık'ta zeytin dışında pamuk, çam fıstığı ve mandalina gibi tarım ürünleri de yetiştirilir. Ayrıca bölgede, Bağyüzü Köyü'nde yetiştirilen Kozak üzümü tanınmış bir üründür. Son yıllarda turfanda sebzecilik ve Kozak çam balı üretimi de yapılmaktadır. Arazinin %70'i zeytinlik olan Ayvalık'ta zeytinden sabun ve zeytinyağı üreten sanayi kuruluşları bulunmaktadır. Türkiye'de 110 milyon zeytin ağacı vardır ve bunun 2.500.000'i ilçede bulunur. Balıkçılık ve balık restoranları da önemli bir gelir kaynağıdır.

 Turizm

Turizm alanında büyük bir potansiyele sahip olan ilçede başta Şeytan Sofrası olmak üzere çeşitli doğal güzellikler olmakla birlikte, özellikle eski Rum evleri ve yapılarına dayanan kültür turizmi de gelişmiştir. Özellikle Sarımsaklı Plajları ve Alibey Adası'nda ise deniz turizmi gelişmiştir.

İlçede 1994 yılında yapılan bir çalışmaya göre 1842-1914 yılları arasından kalma toplam 363 bina bulunmaktadır.

İlçe son yıllarda Ege Adaları'ndan çok sayıda günübirlik misafir ağırlamaktadır. Bu ziyaretlerin amacı genellikle alışveriştir. Bu durumun ciddi ekonomik girdisinin oluşmaya başlaması ardından ilçe dükkânlarının vitrinleri Yunanca yazılar ile dolmuştur. Ayvalık'ın merkezinde her perşembe günü büyük bir pazar kurulur. Özellikle Yunanistan'ın Midilli ilinden olmak üzere, on binlerce Yunan turist günü birlik ziyarette bulunur. Yunan turistlerin ziyarette bulunduğu en önemli yerler ise Ayvalık pazarıdır. Son yıllarda Ayvalık'a gelen turistlerin çevre ilçelere de uğraması özellikle Ayvalık-Edremit arasında rekabete yol açmıştır.

 Kültür
 Mutfak
Ayvalık doğal güzellikler bakımından zengin bir ilçe olmakla birlikte mutfağı ile de ünlüdür. İlçeye özgü en önemli yiyecek sosis, sucuk, kaşar, turşu, mayonez, ketçap gibi malzemelerle hazırlanan Ayvalık tostu'dur. Diğer önemli bir yiyecek tüm Balıkesir ilinde yaygın olarak yapılan Höşmerim tatlısıdır. Papalina olarak bilinen bir balık türünün (çaça), genellikle meze olarak tüketilen ızgarası ve zeytinyağında unla yapılan kızartması da Ayvalık'ın önemli yemekleri arasında sayılır. Deniz kıyısında olması nedeniyle deniz ürünlerinden yapılan mezeler ve zeytinyağlı yemekler Ayvalık mutfağının temelini oluşturur. Ayvalık'ta son zamanlarda zeytinli dondurma da ilgi odağı olmuştur.

 Kültürel ve doğal zenginlikler
 Sarımsaklı Plajları: Ayvalık'ın Küçükköy beldesinde bulunan Ege Denizi kıyısındaki plajlardır. Ayvalık kent merkezinin 6 km güneyinde bulunan plajlar 12 km uzunluğundadır.
 Alibey Adası: Ayvalık Adaları grubuna dahil olan ve yerleşime açık olan tek adadır. 1995 yılında inşa edilen bir köprü sayesinde bu adaya karayolu ile geçmek mümkündür.
 Ayvalık Adaları: En büyüğü Alibey Adası olan takımada. Bu adalar millî park ilan edilmiştir ve Alibey Adası dışında yerleşime açık değildir.
 Şeytan Sofrası: Ayvalık'a hakim büyük kayalık tepelerin üzerinde bulunan, bakıldığında tüm Ayvalık Adaları ve Midilli Adası'nın manzarası gözüken, üzerinde Şeytan'ın ayak izi bulunduğuna inanılan eski bir lav birikintisi.

 Cami ve kiliseler

 Agia Paraskevi Manastırı Tımarhane adasında bulunan bu manastırdan geriye en iç kısımda bulunan küçük bir kısım kalmıştır. Burayla ilgili türlü türlü efsaneler mevcuttur. Bunlardan biri de Meryem Ananın mezarının burada bulunduğu ile ilgilidir. Birçok hazine avcısı tarafından zarar gören manastır günümüzde harabe niteliğinde olmasına karşın yerli ve yabancı turistler tarafından ilgi duyulmaktadır ve her yaz yüzlerce kişiyi kendine çekmektedir.
 Saatli Cami (Agios Yannis Kilisesi): İlçe merkezinde yer alan İsmet Paşa Mahallesi'nde yer alır. Kilise olarak inşa edilmiş, 1928'den sonra camiye dönüştürülmüştür. Camiye çevrilmesinin ardından içindeki ikonalar boyayla kapatılmıştır. 1944'teki depremde çan kulesinin üstü yıkılmıştır.
 Taksiyarhis Kilisesi: 1873 yılında inşa edilen bir kilise. İçerisinde bulunan çan, II. Dünya Savaşı yıllarında yerinden çıkarılarak halka haber vermesi için kullanılmıştır. Daha sonraları bu çanın dünyanın en büyük çanı olduğu ortaya çıkmıştır.
 Hamidiye Camii: Sakarya Mahallesi'nde yer alan bu cami, Ayvalık'ın tarihsel değerini yansıtan bir cami olarak yapılmış tek özgün yapıttır. Sultan II. Abdülhamid tarafından 19. yüzyılın ikinci yarısında yaptırılmıştır. Yorgala Oteli'ni yaptıran kişinin zamanın yönetimine armağan etmek zorunda kaldığına ilişkin iddialar da vardır. Kırmızı taştan, kare planla inşa edilmiştir, kubbesi tuğladandır.
 Ayazma Kilisesi': Kemal Paşa Mahallesinde bulunan kilisenin adı içinde bulunan suyun kutsal olarak kabul görmesinden gelmektedir. Ayazma kelime anlamıyla kutsal su anlamına gelir. Neo-klasik üslûpta, 1890 yılında yapılmış geç tarihli bir yapı. Kilisenin girişi Yunan tapınaklarını anımsatmakta. Yapı malzemesi olarak Sarımsak taşı kullanılmış olan kilise bir dönem zeytinyağı fabrikası olarak kullanıldığından farklı eklentiler yapılmış. Bu yüzden iç kısımlarda anıtsal özelliklerini tamamen yitirmiş. Kilise günümüzde müze haline getirilmek için kamulaştırılmış.

 Diğer

Ayrıca Ayvalık'ta her yıl kış aylarında geleneksel olarak deve güreşleri de düzenlenmektedir.
Ayvalık'ta engellilere yönelik bir takım etkinlikler düzenlenmekle birlikte bazı kesimlerce ilçe Engelliler Başkenti olarak adlandırılmaktadır.
Ayrıca ilçede uluslararası bir müzik akademisi bulunmaktadır.

 Spor
İlçenin en önemli spor kulübü, Ayvalık Belediyesi tarafından desteklenen Ayvalıkgücü Belediyespor'dur. Kulüp futbol, basketbol ve atletizm branşlarında hizmet vermektedir. Ayrıca ilçe civarı balıkadamlar tarafından oldukça tercih edilen bir dalış bölgesidir. Mercan rifleri açısından çok renkli zengin dip yapısı bulunan deniziyle, sualtı fotoğrafçıları tarafından tercih edilmektedir.

 Yönetim
İlçe belediye teşkilatı 1963 yılında kurulmuştur. Şu an görevde olan Ayvalık belediye başkanı ise Cumhuriyet Halk Partisi'nden Mesut Ergin'dir. Eylül 2021'de Cumhuriyet Halk Partisi'ne katılmıştır.

 Eğitim
Ayvalık eski bir yerleşme mekânı olması sebebiyle, küçük bir yer olmasına karşın eğitim olanakları bakımından gelişmiştir. Cumhuriyet döneminde ilçede kurulan ilk okul Ayvalık Türk Ocağı Öksüz Yurdu Sanat Mektebi adında yatılı bir özel okuldur. 1926 yılında okullarda meslek derslerinin kaldırılması üzerine meslek eğitim eşyalarını Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na devreden okul, 1927 yılında adını Muhtelit İkmal Meslek Mektebi olarak değiştirdi. 1929'da Ayvalık Türk Ocağı Muhtelit Orta Mektebi adını alan okul, 1931'de Ayvalık Hususi Orta Mektebi'' olarak isim değiştirmiştir. Ortaokuldan mezun olanların okumaları için 1963 yılında Ayvalık Lisesi açılmıştır. 1994 yılında bu ilçeye Ayvalık Anadolu Lisesi adında bir lise daha açılmıştır.
Bugün Ayvalıkta, Ayvalık Anadolu Lisesi ve Ayvalık Lisesi başta olmak üzere onlarca okul bulunmaktadır.
Ayvalık ilçesinde Balıkesir Üniversitesi'ne bağlı Ayvalık Meslek Yüksekokulu bulunmaktadır.

Altyapı

Ulaşım
İlçe karayolu ile İzmir'e 155, Bursa'ya 277, Susurluk'a 170 km, Çanakkale'ye 167, Ankara'ya 657, Bergama'ya 45, Truva'ya 154, Behramkale'ye 155, Efes'e 239, Alibey Adası'na 8 kilometre mesafededir.

Yunanistan'dan gelen turistler ilçeye feribot ve deniz otobüsü ile yaklaşık iki saatte ulaşır. Yurt içinden Ayvalık'a ulaşım ise genellikle karayolu ile sağlanır. Hemen hemen tüm büyükşehirlerden direkt seferler mevcuttur. Taşradan gelecek olanlar ise Balıkesir veya İzmir üzerinden otobüs seferleri ile ilçeye ulaşabilir. Otogar kentin 1.5 km güneyindedir.
Havayolunu tercih edenler uçakla Edremit'te bulunan Balıkesir Koca Seyit Havalimanından (45 km) ya da İzmir'e gelip ilçeye karayolu ile ulaşırlar.
Ayvalık'a ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları İzmir Mavi Treni ile Balıkesir'e kadar gelip daha sonra TCDD'nin ayarladığı aktarma otobüsleri ile gidilebilir. İstanbul'dan ulaşımda ise İstanbul-Bandırma arasındaki hızlı feribot farklı bir seçenek olarak sunulabilir.

Resimler

Kaynaklar ve dipnotlar

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Wikivoyage'dan Ayvalık gezi rehberi

  T.C. Kültür Bakanlığı Ayvalık tanıtımı
 Yerelnet'te Ayvalık
 Ayvalık için sıcaklık grafikleri

Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Ayvalık


Osman Doğan (d. 1942, Şanlıurfa), eski Şanlıurfa milletvekillerindendir.

Babası Neşet Bey'in oğlu Kemal Bey, annesi Hamalı Osman'ın kızı Fatma Hanım'dır. Mensup olduğu aile Şanlıurfa'da Neşet Beyler olarak bilinir. İlkögrenimini Şanlıurfa Atatürk İlkokulu'nda, orta ve lise tahsilini Urfa Lisesi'nde tamamladı. Daha sonra Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Eski Ön Asya Dilleri ve Kültürleri (Sümeroloji) bölümünden mezun oldu. Evli ve üç çocuk babasıdır.

Uzun yıllar Ankara'da ticaretle iştigal eden Doğan, 1983 ve 1987 seçimlerinde Anavatan Partisi'nden iki dönem Şanlıurfa milletvekili seçildi. TBMM'de İçişleri Komisyonu Başkanlığı ile Anavatan Partisi Genel Merkezi'nde Basın-Yayın-Tanıtma-Halkla İlişkiler Başkan Yardımcılığı yaptı. Milletvekiliği süresince TBMM'de kendisinin hazırladığı on yedi kanunun yasalaşmasını sağlamıştır.

1991 yılı seçimlerinde kendi isteğiyle aday olmayan Osman Doğan daha sonra Anavatan Partisi'nden istifa ederek MHP'ye geçmiştir. MHP'de Merkez Yürütme Kurulu'nda görev alan Doğan aynı zamanda MHP Genel Başkanı Alparslan Türkeş'in baş danışmanlığı görevinde de bulundu. Doğan daha sonra Yeşilay Cemiyeti'nin Ankara Şube Başkanlığı görevini yürüttü.

Kaynakça

TBMM 17. dönem Şanlıurfa milletvekilleri
TBMM 18. dönem Şanlıurfa milletvekilleri
1942 doğumlular
Şanlıurfa doğumlular
Anavatan Partisi mensubu siyasetçiler
Milliyetçi Hareket Partisi mensubu siyasetçiler
Resim aranan siyasetçiler

Osman Doğan


East View bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 East View (Pennsylvania)
 East View (South Carolina)
 East View (Tennessee)
 East View (Texas)
 East View (West Virginia)

East View


Troglofilna špiljska velekamenjarka (lat.: Eupolybothrus cavernicolus) je vrsta strige pronađena u dvije špilje u blizini sela Kistanje kraj Šibenika.

Nazvan je cyber-centipedom jer je prva eukariotska vrsta za koju su, osim tradicionalnog morfološkog opisa, znanstvenici pružili transkriptomski profil, podatke o kodiranju DNA, detaljnu anatomsku rendgensku mikrotomografiju (mikro-CT) i snimku živog primjerka.

Izvori

Endemska fauna Hrvatske

Troglofilna špiljska velekamenjarka


La pardela de Audubon (Puffinus lherminieri) es una especie de ave procelariforme de la familia Procellariidae. Su área de distribución incluye el océano Índico, el noreste y centro del océano Pacífico (incluyendo las Islas Galápagos), y en el oeste del océano Atlántico, incluyendo el mar Caribe y el golfo de México.

Subespecies
Se distinguen dos subespecies:
 Puffinus lherminieri lherminieri Lesson, 1839
 ''Puffinus lherminieri loyemilleri Wetmore, 1959

Referencias

Enlaces externos

lherminieri
Aves de Macaronesia
Aves del Caribe
Taxones descritos por René Primevère Lesson
Animales descritos en 1839

Puffinus lherminieri


Les sinus frontaux sont l'une des quatre paires de sinus paranasaux situés derrière les arcades sourcilières. Les sinus sont des espaces aériens tapissés par la muqueuse dans les os de la face et du crâne. Chacun débouche dans la partie antérieure du méat nasal moyen correspondant à travers le canal frontonasal qui traverse la partie antérieure du labyrinthe de l'ethmoïde.

Structure anatomique

Les sinus frontaux sont rarement symétriques et le septum (la cloison séparant les deux sinus droit et gauche) entre eux dévie fréquemment vers l'un des côtés de la ligne médiane.

Dimensions
Leurs mesures moyennes sont comme suit :
 La hauteur : 28 mm,
 La largeur : 24 mm,
 La profondeur : 20 mm,
 Créant un espace de 6-7 ml.

Innervation et vascularisation
La membrane muqueuse de ce sinus est innervée par le , qui transporte les fibres nerveuses parasympathiques postganglionnaires pour la sécrétion du mucus venant du nerf ophtalmique, et elle est irriguée par l'artère supra-orbitaire et l'artère ethmoïdale antérieure.

Développement
Les sinus frontaux sont absents à la naissance, mais ils sont généralement bien développés et fonctionnels entre la sixième et la huitième année, bien qu'ils continuent à croître plus lentement jusqu'à atteindre leur taille maximale après la puberté. C'est d'ailleurs la raison pourquoi de nombreux enfants subissent une augmentation soudaine de la production de mucus à cet âge et apprennent à réagir en conséquence. L'os frontal est membraneux à la naissance et la région des sinus est occupée par un récessus en développement jusqu'à ce que le développement corporel s'accélère et que les os commencent à s'ossifier à l'âge de deux ans. Par conséquent, cette structure n'apparaît pas sur les radiographies avant cette âge. Le développement des sinus commence dans l'utérus, les sinus maxillaires et ethmoïdaux sont présents dès la naissance, les sinus sphénoïdaux sont également présents à la naissance mais sont très petits. Environ 5% des personnes ont des sinus frontaux absents.

Fonction
Par sa production abondante de mucus, le sinus est un élément essentiel de la défense immunitaire/filtration de l'air réalisée par le nez. Les muqueuses nasales et sinusales sont ciliées et elles déplacent le mucus vers les choanes et enfin vers l'estomac. Les couches supérieures épaisses du mucus nasal piègent les bactéries et les petites particules dans des tissus abondamment pourvus de cellules immunitaires, d'anticorps et de protéines antibactériennes.

Importance clinique

Infections
L'infection du sinus frontal provoquant une sinusite peut entraîner de graves complications, car il se trouve à proximité de l'orbite et de la cavité crânienne : cellulite orbitaire, abcès épidural et sous-dural, méningite.

Fractures
Les fractures du sinus frontal surviennent à la suite d'un traumatisme subi par la partie de l'os frontal qui recouvre le sinus, souvent à la suite d'accidents de la voie publique et de chutes. La caractéristique d'une fracture du sinus frontal est une dépression frontale dans la table antérieure de l'os. De plus, une fuite de liquide clair du nez peut indiquer que des fractures de la table postérieure se sont déchirées vers la dure-mère, créant une fuite de liquide céphalo-rachidien (LCR).

Reconstruction esthétique
Dans le cas de la chirurgie de féminisation faciale, des modifications du sinus frontal peuvent être apportées pour rendre le visage plus féminin, en plus d'adoucir les bords orbitaires. Les opérations du front pour la féminisation ont été décrites pour la première fois par Dr. Douglas Ousterhout dans les années 1980.

Notes et références

Liens externes

  (, )
 Use of Frontal Sinus Transillumination For Cranioplasty in Facial Feminization Surgery
 Approach to Feminization Surgery and Facial Masculinization Surgery: Aesthetic Goals and Principles of Management.

Crâne
Anatomie de la tête et du cou

Sinus frontal


Ʉ (minuscule : a), appelé A réfléchi ou parfois A rond, est une lettre de l'alphabet latin utilisée dans l'alphabet phonotypique d'Isaac Pitman.

Utilisation

Dans l'alphabet phonotypique d'Isaac Pitman, la lettre A rond  en 1845, remplacée par A à queue  (avant 1855) et finalement A réfléchi  (à partir de 1855) est un graphème utilisé pour représenter une voyelle ouverte postérieure non arrondie longue . Sa forme italique est similaire au ä volapük .

Le A réfléchi est utilisé dans :
 au moins un ouvrage en malécite de la Micmac Missionary Society publié en 1863 ;
 plusieurs ouvrages mendés de la Mendɛ Misoni publiés de 1867 à 1873 ;
 plusieurs ouvrages micmacs de la British and Foreign Bible Society publiés de 1853 à 1863.

En 1949, les  mentionnent la possibilité de remplacer les symboles de  et  dans l'Alphabet phonétique international, parfois compliqués à utiliser dans certaines polices de caractères, en utilisant  pour  et en utilisant l'a réfléchi  pour . En 1988, cette modification est formellement proposée mais elle ne sera pas adopté par l'Association phonétique internationale.

Représentation informatique
Le A réfléchi n'a pas été codé en informatique et n'a pas de caratères Unicode standards le représentant.

Notes et références

Bibliographie

  (sur hathitrust.org)

Articles connexes
A
Alphabet latin

A
Lettre latine additionnelle

A réfléchi


The Road of Life () was the set of ice road transport routes across Lake Ladoga to Leningrad during the Second World War. They were the only Soviet winter surface routes into the city while it was besieged by the German Army Group North under Feldmarschall Wilhelm Ritter von Leeb.

The routes operated in the winters of 1941-1942 and 1942-1943. Construction and operation were performed under German artillery and aerial bombardment. In January 1943 the Soviet's Operation Iskra broke the encirclement, and the ice roads were used in conjunction with land routes for the remainder of the winter.

The routes carried supplies necessary to sustain life and resistance inside the Leningrad pocket, and evacuated non-combatants, wounded, and industrial equipment. Over 1.3 million people, primarily women and children, were evacuated over the roads during the siege .

The Road of Life is now a World Heritage Site.

History

The blockade forms
On 8 September 1941, Army Group North captured Shlisselburg on the shores of Lake Ladoga, east of Leningrad, and took control of all land routes to Leningrad. This followed the capture of Mga, south of Shlisselburg, on 29 August which cut the city off from the Soviet railway network. The Soviets fell back onto transport by ship over Lake Ladoga and by air; the evacuation of strategic industries and personnel, and shipments of munitions from Leningrad, continued.

On 16 October, the Germans launched an offensive toward Tikhvin and the last Soviet railroad from Moscow to Lake Ladoga that ran through it. Cutting the railroad precipitated the fall of Leningrad. The Soviet Leningrad Front under General Ivan Fedyuninsky launched its own offensive toward Sinyavino on 20 October to recapture Shlisselburg corridor and break the encirclement. The offensive achieved little, and was cancelled on 28 October due to the severity of the German attack. On 8 November, the Germans captured Tikhvin and reached the outskirts of Volkhov. The railroad cut was temporary; the exhausted Germans could not hold the salient in worsening weather and against increasing Soviet pressure. The slow Soviet counteroffensive began on 12 November, and by the end of December the Germans were pushed back to much where they had been before their Tikhvin offensive.

Winter 1941-1942

In late October 1941, with the failure of Leningrad Front's Sinyavino offensive, and the developing German Tikhvin offensive, Soviet Stavka became pessimistic about breaking the Leningrad encirclement and deeply concerned about the possibility of the city's isolation. With the Leningrad Front unable to lift the blockade, Stavka ordered the construction of a supply route over Lake Ladoga before the lake had frozen. On 19 November, the Leningrad Front ordered the construction of the 101st BAD (voenno-avtomobil'naia doroga, or military vehicular road) ice road across the lake from Kobona to Vaganova via Shlisselburg Bay, spanning 27-32 km. A second longer road, the 102nd BAD, was constructed to bypass German-occupied Tikhvin from the north. A 27 km road from Kokkorevo to Vaganova via Kloch'ia Island was built between 18 and 28 November, followed by more roads to the north as the ice thickened. Expansion of the ice roads and their capacity continued until the spring thaw in April 1942.

The first supplies were transported over the road on 19 November 1941 by a transport regiment under Captain Mikhail Murov using horse-drawn sleigh. The first trucks - a column of 60 under Major V. A. Porchunov - arrived on the western shore on the night of 22 November. The Soviets struggled with truck availability and losses. On the ice, trucks became stuck in snowdrifts, abandoned after their drivers became lost, or sank due to poor ice conditions exacerbated by enemy fire. The poor feeder forest roads from Zaborye - the closest railhead before the recapture of Tikhvin - exacted their own toll in abandoned and unserviceable vehicles. According to Salisbury, at one point 1300 or 3500 trucks were out of service, and 1004 were lost overall.

On the day of the first truck convoy, Leningrad officials asked the State Defense Committee (GKO) to support the road. Joseph Stalin tentatively approved, but he failed to appreciate the importance and only limited resources were committed. The Leningrad Front planned the ice roads to bring 1965 tonnes of supplies to the city per day, but this was not initially met. Little was achieved in the first weeks of operation. The number of vehicles that could be assembled from Leningrad was limited. A severe winter in late-November, as well as a surprise thaw starting on 30 November reduced traffic. The supply organization was poor leading Andrey Khrulyov, head of the Rear of the Red Army, to order Andrei Zhdanov, the Leningrad Communist Party secretary, to make the ice road more efficient on 7 December; performance slowly improved after Zhdanov and Alexey Kuznetsov took charge of the supply effort. Soviet strategy also interfered. The Soviets hoped that the recapture of Tikhvin on 8 December and the reopening of the railroad would permit the Red Army to break the encirclement in the short-term; this may have led to traffic on the road stopping on 8 December and operations being formally suspended on 12 December.

Traffic resumed by late-December. By this time, the railhead was at Voibokalo near Shlisselburg Bay. By the end of December the ice was 1 metre thick and covered by 30 centimeters of snow, able to support unlimited use and heavy vehicles. On 23 December, the delivered amount - 786 tonnes - exceeded the city's daily consumption rate for the first time. State support began arriving in January 1942. The GKO sent Alexei Kosygin to Leningrad to improve road operations on 19 January. Kosygin requested support to evacuate 500,000 civilians on 21 January. The request was approved by Stalin the next day and led to much greater support for the road. Throughput was increased by running more convoys per road per day, which placed great pressure on drivers. As a result, throughput finally reached the Front's target on 18 January 1942, and continued to increase in the second half of the January. Further improvements came from extending the railroad from Voibokalo to the edge of the lake at Kobona and Kosa. The GKO ordered the extensions on 11 January and they entered service on 20 February and 6 March respectively. In the final three weeks, the roads delivered 4.5 times more supplies than they had in November and December 1941.

Shipments of food permitted a series of ration increases from late December, and by February 1942 civilians in the Leningrad pocket received rations comparable to those elsewhere in the Soviet Union. When the ice roads melted, reserves - rebuilt from mid-January - were sufficient to last until ship traffic on the lake resumed.

Other supplies in the spring of 1942 partially revived factory production and city transport; fuel had run out in January.

Personnel and goods were evacuated from the pocket over the roads. Industrial evacuation was prioritized when the roads opened on Stalin's orders. Leningrad was left to evacuate civilians as best it could; only 36,118 evacuees, plus an unknown number who bribed truck drivers or illegally made the trip on foot, crossed the lake out of the pocket between 6 December and 22 January. Large scale civilian evacuation - mainly of those unable to work, such as women, children and the infirm - only began in late-January 1942 with the large allocation of resources and vehicles by the GKO; 554,186 civilians were evacuated from 22 January to 15 April. 35,000 wounded soldiers were also evacuated. Industrial equipment from 86 plants and factories and some art and museum collections were evacuated starting in December 1941, and 20% of the 3677 railroad cars were transferred over the ice roads.

Traffic was progressively curtailed starting in March with the onset of the spring thaw. That month the Germans intensified their air attacks on the ice road, including round-the-clock attacks on some days. The ice roads were declared out of service on 21 April. A final shipment of 64 tonnes of spring onions was made on 23-24 April, and vehicular traffic ended the next day. In total, 356,000 tons of supplies were transported, including 271,000 tons of food, 32,000 tons of military supplies, and 37,000 tons of fuel.

Energy infrastructure
On 2 April 1942, a meeting at the Kremlin with the Anastas Mikoyan approved construction plans for an underwater fuel pipeline through Lake Ladoga to Leningrad. Piping was sourced from the Izhorsk factory in the city. The State Defense Committee ordered the Red Army to construct the pipeline on 25 April, and it entered service on 18 June. The pipeline was 35 km long and 12 m. deep, and delivered 295 tonnes of fuel per day.

The city began receiving electricity from the power plant at Volkhov through an underwater cable in September 1942.

Winter 1942-1943
The Soviets built new ice roads for the winter of 1942-1943. The winter of 1942-1943 was milder than the last; the roads were serviceable for a shorter time as the lake froze later and thawed sooner. The road opened on 19 December and the first convoy crossed the next day. Longer truck columns were used to compensate for the limited load per truck. Thaws closed the road from 9 to 12 January, and finally on 30 March. The roads were serviceable for 101 days between 20 December and 30 March, of which only 97 were suitable for mass truck movement. Trucks moved 210,000 tonnes of supplies, mainly food and ammunition, and over 200,000 personnel and evacuees moved over the roads.

The Soviets also started construction of a railroad over the ice. 15 km of track on the western edge of the lake was complete by mid-January.

The Soviets launched Operation Iskra in January 1943 and retook the Shlisselburg corridor. Construction of the lake railroad was abandoned. A railroad from Shlisselburg to Poliana through the recaptured land route began construction on 21 January and opened on 6 February; it became the main supply route to the city. The ice roads remained operational for the remainder of the winter as reliable alternatives to the railroad. Retaking the Shlisselburg corridor prevented the Germans artillery from bombarding the ice road, although ineffective air attacks continued. The new railroad drew heavy German artillery fire and required frequent repairs.

Construction and maintenance
Measuring  in length and  wide, Lake Ladoga (or Lake Nevo as it was called in ancient times) is one of Europe's largest lakes. Due to its size and unpredictable weather conditions, many speculated that the construction of an ice road connecting its shores would be impossible.

Although the Russians had previous historical experience in ice road construction (an ice railroad had been laid over the Kola River near Murmansk during World War I, and another over a portion of Lake Baikal during the construction of the Trans-Siberian Railway), none of their prior endeavors were as complicated or as urgent as the Ladoga supply route. Even during winter, the region's erratic winds were capable of increasing or decreasing the lake's water level by as much as  within just a few hours. A team of engineers was quickly assembled to ensure that the proposed  route would be structurally sound. One Leningrad scientist noted:

"At ,  of ice would form in 64 hours; at , 4 inches would form in 34 hours, at , 4 inches in 23 hours. A foot of ice [30 cm] would be laid down in 24 days at . It would take 8 days to create a foot of ice at .

Additionally:
A minimum of  of ice was necessary to support a horse without cargo.
A minimum of  of ice was necessary to support a horse-drawn sleigh with one ton of cargo.
A minimum of  of ice was necessary to support a truck transporting one ton of cargo.

Although only a foot of ice was required to support mass transit along the route, the actual thickness of the ice typically ranged from , a density thick enough for nearly any task.

Construction was carried out in the face of inclement weather, changing and hazardous ice conditions, and German artillery and aerial bombardment which required camouflage and anti-aircraft defences. Roads were configured for around-the-clock, two-way, all-weather operation.

Once the route had been confirmed and tested for stability, larger plows and snow carving machines were then used to widen the ice road and make it more suitable for automobile transport. 1650 of the 1770 km of roads built during the winter of 1941-1942 required repeated snow removal. By February 1942, large snow banks on either side of the route had been made into massive ice walls, which shielded transport from the lake's harsh winds. As the ice melted in the spring, the ice road melted, and was replaced with a flotilla system that continued to ferry goods across the massive lake.

As soon as the ice hardened, the Road of Life was reconstructed again in December 1942. Since February 1943 the road became superseded by the land corridor, but ice traffic continued until March 30.

Operation

When the roads opened for the winter of 1941-1942, Leningrad Front deployed an elaborate organization onto the ice to manage and support traffic, which included road guides, communications points, road service commandant posts, medical and rescue service points, feeding points, and combat security posts.

Leningrad Front's Road-Commandant Service maintained traffic control posts along the ice roads. Traffic regulators controlled vehicle movement, monitored ice conditions, marked the routes with blackout lanterns, and warned drivers of obstructions or accidents ahead; regulators contributed significantly to the roads' success. Initially, there were 20 posts at 300-400 metre intervals. By 1 January 1942, there were 75 posts, 350 traffic regulators, and 150-300 blackout lanterns. Later, settling weather and high snow walls flanking the roads made control easier, allowing the interval between posts to increase to 1-2 km.

Soviet forces defended the ice roads, connecting land routes, and other road-related infrastructure.

After the siege
In the summer, with the start of the navigable period, deliveries to the city continued thanks to the Ladoga Military Flotilla. In 1943 the Road of Life was replaced by the  – a railway, laid on the narrow path conquered during operation Iskra from Leningrad to Volkhov. Now the Road of Life, within the limits of Saint Petersburg, is often referred to as Ryabovskoe Highway, but within Vsevolozhsk, the Road of Life is the official name.

Monuments and memorials

The Road of Life is commemorated by seven monuments and 46 memorial poles along the road, and 56 memorial poles along the railway; all are part of the Green Belt of Glory (Зелёный пояс славы).
 The memorial complex "The Flower of Life" ("Цветок жизни"), at the 3rd km of the Road of Life, consists of a monument, erected in 1968, by the architects A. D. Levyenkov and P. I. Melnikov, and eight tablets (representing pages from the diary of the Leningrad schoolgirl Tanya Savicheva), erected in 1975 by the architects A. D. Levyenkov and G. G. Fetisov, and the engineer M. V. Koman.
 The "Rumbolovsk Hill" ("Румболовская гора") memorial complex, at the 10th km, in Vsevolozhsk, erected by the architects P. F. Kozlov and V. N. Polukhin. It consists of metallic oak and laurel leaves, symbolising life and glory, and a tablet with a verse by the poet Olga Berggolts.
 The "Katyusha" ("Катюша") monument, at the 17th km, near the village of Kornevo, erected in 1966 by the architects A. D. Levyenkov, P. I. Melnikov, L. V. Chulkevich and the designers G. I. Ivanov and L. V. Izyurov.
 Fifty-six memorial kilometre posts along the Finland Station – Lake Ladoga railway line. Erected 1970 by the architects M. N. Meisel' and I. G. Yavein.
 Forty-six memorial kilometre posts on the highway from Rzhevka railway station, on the edge of Saint Petersburg, to Lake Ladoga. Erected in 1967 by the architect M. N. Meisel'.
 A memorial consisting of a steam locomotive, which had operated on the Road of Life, erected at the station Lake Ladoga in 1974 by the architect V. I. Kuznetsov.

 The memorial complex "), at the 40th km of the Road of Life, on the shore of Lake Ladoga near the village of Kokkorevo. Consists of a statue of an anti-aircraft cannon (1966, sculptor Konstantin Simun, architect V. G. Fillipov, engineer I. A. Rybin).
 "The Crossing" ("Переправа") monument, near the hamlet of Morozova, dedicated to the memory of the soldier-pontooneers  (1970, architect L. M. Drexler, engineer E. N. Lutsko).
 The "Steel Way" ("Стальной путь") plaque in the Petrokrepost railway station, dedicated to the memory of the heroic railway workers on the Road of Life (1972, architects N. M. Meisel' and I. G. Yavein, sculptor G. D. Glinman). On the same site stands a memorial steam locomotive (1975).
 The "Kobona" ("Кобона") plaque in the hamlet of Kobona, dedicated to the Road of Life (1964, architects M. N. Meisel'. A. A. Yakovlev).
 The memorial automobile "The Legendary One-and-a-Half-Tonne" ("Легендарная полуторка") at the 103rd km of the Petrozavodsk highway, at the turn-off for Voibokalo (1974, architect A. D. Levyenkov, artist V. V. Fomyenko).
 The "Voibokalo" ("Войбокало") plaque at the Voibokalo railway station, commemorating the Road of Life (1975, architect S. S. Natonin).

See also
Arctic convoys of World War II

References

Bibliography

External links

Siege of Leningrad
Military history of the Soviet Union during World War II
Ice roads
Monuments and memorials in Russia
Articles containing video clips

Road of Life


Esteban Garcia, né le 7 décembre 1970, à Lausanne en Suisse, est un entrepreneur suisse, propriétaire de l'écurie de sport automobile Realteam Racing.

En tant que Gentleman driver, il participe au volant de voitures de Sport-prototype à des compétitions telles que le Championnat du monde d'endurance, l'European Le Mans Series et la Michelin Le Mans Cup. Esteban Garcia est également propriétaire de l'écurie de voile Realteam Sailing avec laquelle il a remporté de nombreuses courses et notamment le célèbre Bol d'Or Mirabaud en 2012 ainsi que le TF35 Trophy en 2021.

Carrière professionnelle
Esteban Garcia est fondateur et président de la société Realstone SA, direction de fonds de placement immobilier suisse.

Carrière Sportive

Realteam Racing
L'écurie suisse Realteam Racing, fondée en 2013 par Esteban Garcia, évolue au sein du Championnat du monde d'Endurance FIA WEC.

Après de nombreuses années en Formule Renault, Esteban Garcia décide de sauter le pas vers les Sport-prototype de catégorie LMP3. Il s'engage ainsi dans le Championnat VdeV en 2018 au sein de l'écurie française Graff avec comme coéquipiers les pilotes suisses Sébastien Page et Luis Sanjuan au volant d'une Ligier JS P3.

En 2020, à la suite du changement de réglementation de la catégorie LMP3, l'écurie Realteam Racing doit choisir entre les quatre modèles de voitures homologuées. Le choix se porte finalement sur la ligier JS P320. Un changement majeur est également réalisé en confiant le support technique de l'écurie à TDS Racing. Esteban Garcia participe ainsi au championnat European Le Mans Series avec comme copilote, le suisse David Droux ainsi qu'au Road to Le Mans, dans le cadre du championnat Michelin Le Mans Cup. Esteban Garcia ne participe pas à la dernière course de l'European Le Mans Series, les 4 Heures de Portimão, et se fait remplacer par le pilote franco-algérien Julien Gerbi.

En 2021, Esteban Garcia continue sa progression et s'engage dans le Championnat du monde d'endurance dans la catégorie LMP2 au volant d'une Oreca 07 et avec pour coéquipiers les expérimentés pilotes français Norman Nato et Loïc Duval.

Après une troisième place en catégorie LMP3 en European Le Mans Series en 2020, l'écurie Realteam Racing réalise une saison remarquable en terminant vice-championne de sa catégorie LMP2 Pro/Am. Aujourd'hui, Esteban Garcia continue avec l'ambition forte de véhiculer les valeurs qui lui sont chères: précision, esprit d'équipe et excellence.

Realteam Sailing
Dans le domaine de la voile, Realteam Sailing est l'une des équipes les plus respectées, en décrochant les titres respectifs de champion suisse en catamaran D35, champion d'Europe en 2017 avec le GC32 à Foil et champion en bassin fermé du TF35 Trophy en 2021.

Fondée par Esteban Garcia en 2013, l'écurie professionnelle de voile Realteam Sailing s'est construite autour de l'équipage qui a remporté le championnat D35 et le Bol d'Or Mirabaud en 2012. Dirigée par son skipper Jérôme Clerc, Realteam Sailing devient une équipe internationalement reconnue en 2014 après une troisième place aux Extreme Sailing Series sur des Extreme 40.

Tout en restant sur le circuit D35, Realteam Sailing effectue avec succès une transition vers le foiling en naviguant depuis 2016 sur GC32 et Flying Phantom. En 2020, après avoir remporté le GC32 Racing Tour 2017 et être monté sur le podium des Swiss FP Series pendant trois années consécutives, Realteam Sailing se lance dans l'aventure TF35 avec les valeurs qui l'animent depuis ses débuts: précision, esprit d'équipe et excellence.

En 2021, Realteam Sailing remporte cette ultime régate et se voit sacrée vainqueur de la première saison du TF35 Trophy.

Palmarès Racing

Résultats aux 24 Heures du Mans

Résultats en Championnat du monde d'endurance

Résultats en European Le Mans Series

Résultats en Michelin Le Mans Cup

Palmarès Sailing

 2021 : 1er du championnat TF35 Trophy
 2017 : 1er du championnat European Tour en GC32
 2014 : 3ème place du championnat Extreme sailing series en X40
 2012 : 1er du championnat D35 Trophy

Notes et références

Liens externes

  Esteban Garcia sur driverdb.com
  Esteban Garcia sur motorsportmagazine.com
  Esteban Garcia sur racingsportscars.com

Naissance en décembre 1970
Pilote automobile suisse
Pilote des 24 Heures du Mans
Pilote du Championnat du monde d'endurance
Pilote des European Le Mans Series
Pilote des Michelin Le Mans Cup

Esteban Garcia


Vecinii de dedesubt (titlu original: Les gaspards, cu sensul de Șobolanii) este un film franțuzesc din 1974 co-scris și regizat de Pierre Tchernia. Rolurile principale au fost interpretate de actorii  Michel Serrault și Chantal Goya. A câștigat Premiul Saturn pentru cel mai bun film fantastic.

Prezentare

Distribuție
 Michel Serrault - Jean-Paul Rondin
 Chantal Goya - Marie-Hélène Rondin
 Philippe Noiret - Gaspard de Montfermeil
 Michel Galabru - le commissaire Lalatte
 Annie Cordy - Ginette Lalatte
 Charles Denner - le ministre des Travaux publics
 Prudence Harrington - Pamela Pendleton-Pumkin
 Gérard Depardieu - le facteur (pe românește poștașul)
 Jean Carmet - Paul Bourru
 Roger Carel - Alberto Sopranelli

Note

Legături externe

 http://www.allocine.fr/film/fichefilm_gen_cfilm=6723.html

Vezi și

Filme din 1974
Filme franțuzești
Filme în limba franceză
Filme regizate de Pierre Tchernia
Filme fantastice din anii 1970
Filme de comedie din anii 1970
Filme de comedie franțuzești
Premiul Saturn pentru cel mai bun film fantastic

Vecinii de dedesubt


Domus de Maria (sardinski: Dòmus de Marìa) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 66 metara i ima populaciju od 1 656 stanovnika. Prostire se na teritoriju od 97,14 km². Gustoća naseljenosti je 17 st/km².Susjedne općine su: Pula, Teulada i Santadi.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Domus de Maria


Naczelna Organizacja Techniczna
 Nordic Optical Telescope
 Marin County Airport (IATA-code: NOT)
 Nederlandse Onderwijs Televisie
 Nederlandsche Overzee Trust Maatschappij
 Nationale Onderwijstentoonstelling
 Teleac/NOT
 asteroid (2857) NOT
 NE (logički sklop) (eng. NOT)
 Nottinghamska željeznička postaja, čiji je kod "NOT"
 bitovi NOT

NOT


Fındıklı kelimesi aşağıdaki anlamlara gelebilir:

İstanbul ili semt veya mahalleler
 Fındıklı, Beyoğlu, İstanbul ili Beyoğlu ilçesine bağlı semt
 Fındıklı, Maltepe, İstanbul ili Maltepe ilçesine bağlı mahalle

İlçeler
 Fındıklı, Rize ili ilçesi

Köy ve mahalleler
 Fındıklı, Akçaabat, Trabzon ili Akçaabat ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Alaplı, Zonguldak ili Alaplı ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Arsin, Trabzon ili Arsin ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Ayancık, Sinop ili Ayancık ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Borçka, Artvin ili Borçka ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Çamoluk, Giresun ili Çamoluk ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Çatalzeytin, Kastamonu ili Çatalzeytin ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Ereğli, Zonguldak ili Ereğli ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Gelibolu, Çanakkale ili Gelibolu ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Güce, Giresun ili Güce ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, İnegöl, Bursa ili İnegöl ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Kalkandere, Rize ili Kalkandere ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Kaynaşlı, Düzce ili Kaynaşlı ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Mecitözü, Çorum ili Mecitözü ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Orhangazi, Bursa ili Orhangazi ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Ortaköy, Çorum ili Ortaköy ilçesine bağlı köy
 Fındıklı, Pozantı, Adana ili Pozantı ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Salıpazarı, Samsun ili Salıpazarı ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Söğütlü, Sakarya ili Söğütlü ilçesine bağlı mahalle
 Fındıklı, Ulubey, Ordu ili Ulubey ilçesine bağlı mahalle

Fındıklı (anlam ayrımı)


Türcülük, kısaca, canlı bireylere sadece ait oldukları türden ötürü farklı değer atfedilmesidir. Oxford Sözlüğü türcülüğü "insan türünün üstünlüğü varsayımına dayanarak belli hayvan türlerinin sömürülmesi ya da ayrımcılığa uğratılması" şeklinde tanımlamaktadır. Genelde insan şovenizmi olarak kendini gösteren bu yaklaşım içinde yaşadığımız 'uygar' insan toplumunun ruhuna nüfuz etmiş bir olgudur.
Türcülük terimi genelde hayvan hakları savunucuları tarafından insan merkezli modern toplumu eleştirmek amacıyla kullanılır. İlk olarak 1970 yılında Richard D. Ryder tarafından ırkçılık kavramına benzetirilerek kullanılmıştır. Peter Singer, ünlü "Hayvan Özgürleşmesi" adlı kitabında bu önyargıyı ortaya koymaya çalışır.

Türcülük, insan şovenizmi dışında bazı hayvanların kendileriyle tümüyle karşılaştırılabilir özelliklere sahip diğerlerine üstün tutulması olarak da kendini gösterebilir. Örneğin en az köpek kadar, hatta belki daha fazla zeki olan domuzun bir köpeğin sahip olduğu yasal korumaya sahip olmaması gibi.

Benzer şekilde hayvan hakları savunucularına göre bir insan bebeğine sağlanan yasal korumanın örneğin bir kediye sağlanmaması türcülüktür. Zira insan bebeği kediden daha zeki değildir ve sadece sahip olduğu "potansiyel" sebebiyle korunduğu iddiası da kürtajın yasal olduğu bir ortamda geçerliliğe sahip değildir.

Yani "birey" olmuş bir canlının (ki embriyo potansiyele sahip olsa da daha birey değildir) toplum tarafından korunmasının tek sebebi o canlının ait olduğu tür ise o toplum türcü bir toplumdur. Örneğin, Peter Singer, "Hayvan Özgürleşmesi" isimli kitabında bu konuya şöyle bir felsefi yaklaşım getirmiştir; hayvan deneyleri; ancak amaçlanan faydalar sebep olunan zararları aşıyorsa meşru görülebilir. Bu konumun mantığını izlersek bir insan bebeği ve bir maymun Singer'ın testini geçen bir deneyde kullanılabilir. Eğer bebek kullanılmıyorsa o zaman maymun da kullanılamaz. Eğer sadece maymun kullanılıyorsa bu, insan türüne atfedilen bir ayrımcılıktır, yani türcülüktür.

Türcülüğün reddinin pratikteki kaçınılmaz sonucunun vegan yaşam şeklinin tercih edilmesi olduğu düşünülmektedir.

Kaynakça

Hayvan hakları
Etik teorileri
Felsefe

Türcülük


Centennial is of or relating to a century, a period of 100 years.

Centennial may also refer to:

Entertainment
 Centennial (novel), a 1974 novel by James Michener
 Centennial (miniseries), a 1978 television miniseries based on the Michener novel
 Centennial (comics), a character featured in Marvel Comics
 Centennial (album), a 1984 instrumental album by John Stewart

Places

Australia
 Centennial Parklands, three parklands in the eastern suburbs of Sydney

Canada
 Centennial, Moncton, New Brunswick
 Centennial, Winnipeg, Manitoba
Centennial Lake (Algoma District), Ontario
Centennial Lake (Renfrew County), Ontario

United States
 Centennial, California, a proposed planned community in Los Angeles County
 Centennial, Colorado, a home rule municipality near Denver
 Centennial, Indiana, an unincorporated community
 Centennial, Michigan, an unincorporated community
 Centennial Heights, Michigan, an unincorporated community
 Centennial, Portland, Oregon, a city neighborhood
 Centennial, West Virginia, an unincorporated community
 Centennial, Wyoming, a census-designated place
 Centennial Mountains, Idaho and Montana
 Centennial District (Philadelphia), a neighborhood
 Centennial Neighborhood District, Lafayette, Indiana
 Lake Centennial (Maryland), a man-made reservoir

Multiple countries
 Centennial Park (disambiguation)

Businesses
 Centennial Airlines, an airline based in Wyoming from 1981 to 1987
 Centennial Airlines (Spain)
 Centennial Communications, a US-based telecommunications corporation

Education
 Centennial Campus of North Carolina State University, a research park and educational campus in Raleigh, North Carolina
 Centennial Biomedical Campus of North Carolina State University
 Centennial College, Scarborough, Ontario, Canada
 Centennial School District (disambiguation), various districts in the United States
 Centennial High School (disambiguation), various schools in the United States and Canada
 Centennial Collegiate, Saskatoon, Saskatchewan, Canada, a high school
 Centennial Secondary School (disambiguation), various schools in Canada

Sports
 Ayr Centennials, a junior ice hockey team
 Calgary Centennials, a junior ice hockey team
 Merritt Centennials, a junior ice hockey team
 Nashville Centennials, a minor league baseball team
 North Bay Centennials, a junior ice hockey team
 Philadelphia Centennials, a major league baseball team
 Centennial Conference, in the NCAA Division III

Transportation
 Centennial Parkway, an arterial road in Hamilton, Ontario, Canada
 Centennial GO Station, a station in the GO Transit network located in Markham, Ontario, Canada
 Centennial Class, a class of Union Pacific EMD DDA40X diesel locomotives

Other
 Centennial Airport, the second-busiest American general aviation airport, located near Denver, Colorado
 Centennial Award, bestowed by Filipino Academy of Movie Arts and Sciences in 1997 only, in honor of the centennial of Philippine independence
 Centennial Baptist Church, Helena, Arkansas, on the National Register of Historic Places
 Centennial comfort stations, restrooms built in 1876 in Philadelphia
 Centennial Exposition, the first world's fair held in America, in Philadelphia in 1876
 Centennial Fountain (disambiguation)
 Centennial Hall (disambiguation)
 Centennial Tower (disambiguation)
 Alfred "Centennial" Johnson (1846–1927), Danish-born American fisherman who made the first recorded single-handed crossing of the Atlantic Ocean in honor of the first centennial of the United States
 Smith & Wesson Centennial, a model group of snub-nosed revolvers
 A Canadian barley cultivar
 An American variety of hops
 An alternative term for Generation Z

See also
 Century (disambiguation)
 Centenary (disambiguation)
 Centenario (disambiguation)
 Centennial Discovery

Centennial (disambiguation)


Aceasta este o listă de filme britanice din 1966:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1966 la Internet Movie Database

Vezi și
1966 în Marea Britanie
1966 în film
1966 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1966


සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රය  (හන්ගුල්: 한의학, හන්ජා: 韓醫學)යනුවෙන් අදහස් වනුයේ කොරියාව තුළ සංවර්ධනය වී භාවිත වන සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රය යි.  සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රය කොරියාව තුළ මෙන්ම ඉන් පිටත කොරියානු ප්‍රජාවන් අතරද බෙහෙවින් ජනප්‍රියය.මෙම වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය තුළ ශරීරයේ කෘත්‍යමය යාන්ත්‍රණයට වඩා ප්‍රත්‍යක්ෂ අන්තර්ක්‍රියාකාරීත්වයන් කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කරයි.

ඉතිහාසය
කොරියානු වෛද්‍යය සම්ප්‍රදායන්ගේ ආරම්භය ඉපැරණි සහ ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයෙන් සනිටුහන් වන අතර එය ක්‍රි.පු.3000 ලෙස සැලකයි. මන්දයත් උතුරු හැම්යොං(Hamgyong) (වර්තමාන උතුරු කොරියාවට අයත්) ප්‍රදේශයෙන් හමුවී ඇති පුරාණ ගල් සහ අස්ථි ඉදිකටු අයත් වන්නේද එම යුගයට නිසාය.
ගොජොසෙයොං(Gojoseon) හෙවත් කොරියාවේ ආරම්භය පිළිබඳ පුරාවෘත්තයේ මිනිස් උපතක් පතා කොහොඹ (Artemisia කුලයට අයත්) හා සුදුළූණු ආහාරයට ගත් කොටියෙකු හා වලසෙකු පිළිබඳ කතාන්තරයක් වේ.
'සම්ගක් යුසා'('Samguk Yusa') ගේ කාලයේ පමණ ලියන ලදැයි සැලකෙන ජෙවන්ග් උන්ගි (Jewang Ungi '(제왕운기)') හි ද කොහොඹ සහ සුදුළූණු, 'කෑමට ගත හැකි ඔසු' ලෙස හඳුන්වා දී ඇත. මන්ත්‍ර ජපකිරීම් හා යාතිකා මගින් රෝග සුවකිරීම් ප්‍රබලව පැවති අවධියේදී පවා කොරියාව තුළ රෝග සුවකිරීමට ඖෂධීය පැළෑටි භාවිත වූ බව මින් පැහැදිලි වේ.
එමෙන්ම කොහොඹ සහ සුදුළූණු පුරාණ චීන ශාකසාර ඖෂධයන් අතර දක්නට නොමැති වීම සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රය ඔවුන්ටම අනන්‍ය ක්‍රම ඔස්සේ දියුණුවූ බව හෝ වෙනත් සංස්කෘතින්ගේ ආභාෂය ලබා ඇති  බව පෙන්නුම් කරයි.
කොරියානු ත්‍රී රාජධානි කාල පරිච්ඡේදය (The period  three kingdoms) තුළ කොරියානු වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රය පුරාණ චීන වෛද්‍ය වැනි වෙනත් සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රයන්ගේ ආභාෂය ලැබීය.
චීන වෛද්‍යයේ ආභාෂයත් සමග ගොඉයෝ (Goryeo) රාජ වංශයේ දී, දේශීය ඖෂධ පැළෑටි පිළිබඳ වඩාත් තීව්‍ර පරීක්ෂණ පැවැත්වුණු අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දේශීය ඖෂධ පැළෑටි පිළිබඳ බොහෝ පොත් ප්‍රකාශයට විය.
වත්මන් වෛදය න්‍යායන්ට පදනම් ව ඇත්තේ සොං රාජවංශයේ (Song) සහ යුවාන් රාජවංශයේ (Yuan) පාලන සමයන් තුළ භාවිත වූ ඔසුය. තවත් බොහෝ බෙහෙත් වට්ටෝරු 'ස්වදේශීය අමුද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් ප්‍රථමාධාර ඖෂධ'(First Aid Prescriptions Using Native Ingredients) හා 1245 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද  "Hyangyak Gugeupbang" (향약 구급방) වැනි ඒකාබද්ධ සිල්ලාUnified Silla යුගයට අයත් වෛද්‍ය ලේඛන මත පදනම් ව ඇත.

කොරියානු ඉතිහාසයේ හමුවන විවිධ යුග අතර වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය වඩා සමෘද්ධිමත් වූ සමයක් ලෙස ජොස්‍යෙන් රාජවංශයේJoseon පාලන සමය හැඳින්විය හැක.
කිම් යෙ-මං Kim Ye-mong (金禮蒙, 김예몽) සහ අනෙකුත් කොරියානු නිල වෛද්‍යවරුන් විසින් 1443 සිට 1445 දක්වා කාල පරාසය තුළ ලියන ලද  "ඖෂධයෝගය පිළිබඳ පිළිබඳ වර්ගීකෘත එකතුව"("the Classified Collection of Medical Prescriptions",醫 方 類 聚, 의방 유취) නම් පොත ද කොරියානු වෛද්‍ය ලේඛන ඉතිහාසය තුළ වැදගත් ග්‍රන්ථයක් වේ. පහළොස් වන සියවසට පෙර පුරාණ චීනයේ එකසිය පණස් දෙකක් වූ වෛද්‍ය කර්මාන්ත වල පනස් දහසකට වැඩි බෙහෙත් වට්ටෝරුද චෝයි චොන්ග්-ජන් (Choi Chong-jun,崔宗峻, 최종준) විසින් 1226 දී ලියන ලද කොරියානු ග්‍රන්ථයක් වන "රාජකීය වෛද්‍යවරුන්ගේ ඖෂධ නියමයන් හි සංක්ෂිප්තය" ("the Concise Prescriptions of Royal Doctors",御醫撮要方, 어의촬요방) හි සඳහන් බෙහෙත් වට්ටෝරුද එහි අඩංගු වේ.
මෙම "ඖෂධයෝගය පිළිබඳ පිළිබඳ වර්ගීකෘත එකතුව" ("the Classified Collection of Medical Prescriptions",醫 方 類 聚, 의방 유취) ට වඩාත් වැඩි පර්යේෂණ වටිනාකමක් හිමිවනුයේ, බොහෝ කාලයක් තිස්සේ අස්ථානගතව ඇති ඉපැරණි චීන වෛද්‍ය පොත්වල අන්තර්ගතයන් එහි අඩංගු බැවිනි.

හ්යෝ ජුන්(Heo Jun),සාම් (Saam) හා ලී ජෙ-මා(Lee Je-ma) යනු ජොස්‍යෙන් රාජවංශයේJoseon (1392-1910) සිට සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රයේ දියුණුවට මහෝපකාරී වූ ප්‍රධාන වෛද්‍යවරු තිදෙනාය.ඔවුන් අතරින් පළමුවැන්නා වූ හ්යෝ ජුන්(Heo Jun) විසින්  Dongeui Bogam  (동의보감) ලියන ලද්දේ 1952 ජපන් ආක්‍රමණ (හිදෙයොෂි ආක්‍රමණ) වලින් පසුවය. මෙම ග්‍රන්ථයේ සමකාලීන කොරියානු මෙන්ම චීන ඔසුද ඇතුළත් වූ අතර එය චීන,ජපන් හා වියට්නාම වෛද්‍ය විද්‍යාවන්ට ද වැදගත් කෘතියක් විය.

මීළඟ පිළිගත් පුද්ගලයා වන සාම් (Saam), 16 වන සියවසේ පමණ ජීවත් වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කරන පූජක-වෛද්‍යවරයෙකි. එතුමාගේ සැබෑ නම, උපත වැනි කරුණු පිළිබඳ පැහැදිලි දත්ත හමු නොවුවද, ප්‍රසිද්ධ භික්ෂුවක් වූ සම්යැං හිමි (monk Samyang) යටතේ අධ්‍යාපනය ලබා ඇත. පංච ධාතු න්‍යාය (five element theory) භාවිතයට ගන්නා කටු චිකිත්සක සම්ප්‍රදායක් වර්ධනය කරන ලද්දේ ඔහු විසිනි.

සාසං දර්ශවාදය (Sasang typology  사상의학)  යනු සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍ය හා සම්බන්ධ ඊලඟ ප්‍රධාන බලපෑමයි.ලී ජෙ-මා(Lee Je-ma) විසින් කොන්ෆියුසියස්වාදයේ බලපෑම හා සායනික අත්දැකීම් ඔස්සේ සිදුකළ විධිමත් නිගමනයන් ඔහු විසින් රචිත "පෙරදිග වෛද්‍ය විද්‍යාව තුළ ජීව ආරක්ෂණයේ වැදගත්කම" (The Principal of Life Preservation in Oriental Medicine",東 醫 壽 世 保 元, 동의 수세 보원) යන ග්‍රන්ථයෙහි අඩංගු වේ.එක් එක් පුද්ගලයා අනුව වෙනස් වන විවිධ ව්‍යධිකායකර්ම (pathophysiology) හේතුවෙන් එකම රෝගය සුවකිරීමට විවිධ රෝගීන්ට විවිධ ඔසු ආලේප අවශ්‍ය බව ඔහු දැන සිට ඇත.රෝග හා ඔසු සඳහා දක්වන විවිධ ප්‍රතිචාර මත පදනම් වූ රෝගීන්ගේ තනි තනි වෙනස්කම් සාසං දර්ශවාදය (Sasang typology  사상의학) තුළ කේන්ද්‍ර වී ඇත.නිසි රෝග විනිශ්චයෙන් හඳුනාගන්නා රෝග මූලයට පිළියම් කිරීමෙන් රෝගය සුව කළ යුතුය. පළමුව එක් එක් රෝගියාගේ ව්‍යධිකායකර්ම (pathophysiology) හෝ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රිය නිශ්චය කිරීම මෙම රෝග විනිශ්චය ක්‍රමයේ යතුර ලෙස සලකයි.සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍යය ශාස්ත්‍රයට වැඩිම සේවයක් සිදුකළ තෙවන ඓතිහාසික වෛද්‍යවරයා වන, ලී ජෙ-මා(Lee Je-ma) විසින් දහ නව වන සියවසේ මුල භාගයේදී සාසං දර්ශවාදය Sasang typology (사상의학) ලියන ලදි. ලී විසින් පුද්ගල පෞරුෂත්වය ප්‍රමුඛ චිත්තවේග මත පදනම්ව මිනිසුන් ප්‍රධාන වර්ග හතරකට වර්ගීකරණය කෙරුණු අතර එක් එක් වර්ගය සඳහා වෙනම ප්‍රතිකාර ක්‍රම දියුණු කළේය.එම වර්ග හතර නම් Tae-Yang ( 태양, ) හෙවත් "greater yang", So-Yang (소양, ) හෙවත් "lesser yang", Tae-Eum (태음, ) හෙවත් "greater yin", සහSo-Eum (소음, ) හෙවත් "lesser yin" ය.
ජොස්‍යෙන් රාජවංශයේJoseon අග භාගයේදී ඉන්ද්‍රියානුභූතිවාදය (positivism) වඩාත් ප්‍රචලිත විය. රෝග අධ්‍යයනය හා ප්‍රතිකාර ක්‍රම සංවර්ධනය සඳහා පදනම ලෙස සායනික සාක්ෂි වඩාත් බහුල ලෙස භාවිතා කරන ලදී. දේශපාලනයෙන් ඉවත්වුණු විද්වතුන්, රෝග ප්‍රතිකර්ම කෙරෙහි කැපවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නව සම්ප්‍රදායික වෛද්‍ය පාසල් ස්ථාපිත කරන ලදී. පොදු ජනතාව සඳහා ඖෂධ පිළිබඳ සරල පොත් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

වත්මන් භාවිත
මෑත කාලීනව එක්සත් ජනපදය වෙත පැමිණෙන කොරියානු සංක්‍රමණිකයන් සංඛ්‍යාව වැඩි වීමත් සමග, මෙම සාම්ප්‍රදායික සුවකිරීමේ ක්‍රමවේද හා ඒවා කොරියානු ප්‍රජාව විසින් භාවිතා කරන ආකාරය අවබෝධ කරගැනීම නූතන වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය තුළ වැදගත් අංගයක් විය.අධ්‍යයන මගින් පෙන්වා දෙන පරිදි ක්සත් ජනපදය තුල ජීවත් කොරියානු සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් අඩකට වැඩි පිරිස අවම වශයෙන් දිනකට යම් වේලාවක් තුළ හෝ බටහිර ක්‍රමෝපායන්ට සමගාමීව සාම්ප්‍රදායික සුවකිරීමේ චාරිත්‍ර ප්‍රගුණ කරයි.
බටහිර ආචාරවිධි වල ආභාෂයත් සමග නව සංක්‍රමණිකයන් අතරින් සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමවේද ක්‍රමයෙන් අභාවයට යනු ඇතැයි අනුමාන කෙරුණද, දෙවන හා තුන්වන සංක්‍රමණික පරම්පරා අතරද සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමවේද භාවිතය නොනැසී පවතින බවට සාධක ඇත.බොහෝ කොරියානු සංක්‍රමණිකයන් දරන සමාන අදහස නම් හුදෙක් ඇමරිකානු වෛද්‍යවරුන් තම රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කරන ආකාරය මිනිස් සිරුරේ ආධ්‍යාත්මික පදනමෙන් දුරස්ථ හා විසන්ධි බවයි.
පර්යේෂණාත්මක සංඛ්‍යාලේඛණ විග්‍රහයකට අනුව බටහිර ප්‍රතිකර්මයන්ට වඩා සාම්ප්‍රදායික ප්‍රතිකර්ම තුළින් රෝගියාගේ මානසික තත්ත්වය වඩාත් සන්සුන් කරන අතර එමගින් භාවාත්මක සුබ සිද්ධිය වැඩි දියුණු වන බව සොයාගෙන ඇත.වැඩිහිටි සාත්තු සේවා පිළිබඳ විශේෂ දැනුමැති වෛද්‍ය පහසුකම් සපයන්නන් විසින් තම කොරියානු රෝගීන් අතර පමණක් නොව කොකේසියානු ඇමරිකානුවන් අතර පවා සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍යක්‍රම භාවිතයේ ඇති සාර්ථකත්වය වාර්තා කර තිබේ.

පොදු ප්‍රතිකර්ම

ශාකසාර ඔසු
Herbalism යනු ආහාර, වෛද්‍ය හා සෞඛ්‍ය කරුණු සඳහා ශාක ද්‍රව්‍යය භාවිතය පිළිබඳ අධ්‍යනය හා පුහුණුව ලැබීම වේ.එම ශාක ද්‍රව්‍යය මල්, ශාක, පඳුරු, ගස්, පාසි, පාසි, මීවන, ඇල්ගී, මුහුදු පැලෑටි හෝ දිලීර විය හැක. ශාක සම්පූර්ණ වශයෙන් හෝ කොටස් වශයෙන් භාවිතා කරයි.එක් එක් සංස්කෘතිය හෝ වෛද්‍ය ක්‍රමය තුළ විවිධ වර්ගයේ ඖෂධ වෘත්තිකයින් වේ: වෘත්තීය හා ගෘහස්ථ ඔසු වවන්නන්(ඇතැම්විට විකිණීමට), ශාක රැස්කරන්නන් හා ඖෂධ සම්පාදකයන් ලෙස ඔවුන් වර්ග කළ හැක. නැවුම්, වියළාගත්,පූර්ණ හෝ කැබලි වශයෙන් ආදී ලෙස විවිධ ආකාර වලින් මෙම ශාකමය ඔසු පැවතිය හැක.ශාකද්‍රව්‍ය යම් දියරයක පොඟවා ගැනීමෙන් තැම්බුම්සාරද (infusions), නිශ්චිත වේලාවක් තුළ මඳගින්නේ තම්බාගැනීමෙන් කසාය වර්ගද සකසනු ලබයි.

මල්, කොළ හා කුඩුකළ ශාකද්‍රව්‍ය අඩංගු තැම්බුම්සාර (infusions) සඳහා chamomile සහ මිංචි නිදසුන් වේ.පලතුරු,ඇට, පොතු හා මුල් අඩංගු කසාය වර්ග සඳහා උදාහරණ ලෙස රෝස ඵල, කුරුඳු පොතු හා වැල්මී මුල් හැඳින්විය හැක.නැවුම් හා වියළි ශාකසාර මධ්‍යසාර තුළ බහාලන විට බෙහෙත් වතුර හා මිශ්‍ර කිරීමද විනාකිරි තුළ බහාලන විට කුඩාවට කැබලි කිරීමද සිදුවේ.ඒවා එළවළු ග්ලිසරීන් වැනි පැණි(සිරප්-syrup) වලද, මී පැණිවලද බහා තැබීමෙන් පරිරක්ෂණය කරනු ලබයි. මධ්‍යසාර අවම, ප්‍රණීත රසයන්ගෙන් යුත් ඔසු කුඩා දරුවන්ට සුදුසුය.ලොසින්ජර, පල්ප හා ප්‍රාවරයන්(capsules) ට  සමාන bulk, පෙති හා troches වල කුඩුකළ හා ශීත කළ ශාකසාර අඩංගු වේ.
එසේම ආලේපන වර්ග, බෙහෙත් ඔරු, තෙල් වර්ග,විලවුන්,ජෙල් වර්ග( gels), ආසූත ජලය, සේදුම් වර්ග, පාප්ප වර්ග (poultices),සම්පීඩක,දුම්කුඩු,හුමාලය, නාසයෙන් උරන දුම්, ආමෝද වර්ග (aromatics) හා වාෂ්පශීලී තෙල් වර්ගද සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය තුළ භාවිත වේ.

යම් රෝගයක් සුව වීම කෙරෙහි රෝගියාගේ මානසිකත්වයේ බලපෑම පිළිබඳ හොඳින් දන්නා බොහෝ ඔසු වෙදුන් ඉතා සූක්ෂම ලෙස රෝගියාගේ බුද්ධිමය,භාවාත්මක,කායික හා ආධ්‍යාත්මික අවධානය තම සුව කිරීමේ කාර්යය සඳහා භාවිත කරයි. මෙම සෑම ක්‍රමයක්ම එක් එක් ප්‍රදේශයේ ඖෂධ චාරිත්‍ර අනුව විවිධ වේ.සොබාදහම අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ආරක්ෂාකාරී නොවේ. එබැවින් ඖෂධ ඒවායේ ස්වභාවය මත ශ්‍රේණිගත කිරීමේදී, ඖෂධ මාත්‍රා තීරණය කිරීමේදී,සිදුවියහැකි අතුරු ආබාධ වටහාගැනීමේදී වෙනත් ඔසු සමග සිදුවිය හැකි අන්තර්ක්‍රියා පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමු කළ යුතුය.
ආහාර  හා තේ සඳහා භාවිත කරන ඖෂධීය හතු වර්ග ශාකසාර ඔසු සඳහා මනා නිදසුනකි. ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරීත්වය විධිමත් කිරීමේ හැකියාවක් හතු සතුව ඇති බව සායනික, සත්ත්ව හා සෛලීය සමීක්ෂණයන් ගෙන් හෙළිවී ඇත.

සොං-ගෙං(Song-gen) ලෙස හඳුන්වන Phellinus inteus කොරියානු වෛද්‍ය තුළ භාවිත වන වැදගත් හතු වර්ගයකි.

කටු චිකිත්සාව
කටු චිකිත්සාක ඉඳිකටු යනු ලේ ඉවත් කිරීමේ හා නියත පීඩනයන්ට ලක් කිරීම මගින් මිනිසුන් හා සතුන්ගේ ශරීර මත නිශ්චිත ස්ථාන උත්තේජනය කිරීමේ ක්‍රමවේදය මගින් රෝග සුව කිරීම සඳහා භාවිතා කරන වෛද්‍ය මෙවලමක් වේ. කටු චිකිත්සාව මගින් "Qi" ලෙස හඳුන්වන ජීව ශක්ති ප්‍රවාහය, මධ්‍ය රේඛා ලෙස හඳුන්වන මාර්ග ඔස්සේ ගලා යාම  ඉහල නංවයි.
moxibustion ලෙස හඳුන්වන ඉතා කුඩා ඉඳිකටු මගින් තාපය ඇතුළු කිරීමේ හා ඉවත් කිරීමේ ක්‍රමවේද සංකලනයක් හරහා පීඩන ලක්ෂ්‍ය උත්තේජනය කළ හැක.
ලේසර්, සම්බාහන හා විද්‍යුත් උපක්‍රම භාවිතයෙන්ද පීඩන ලක්ෂ්‍ය උත්තේජනය කළ හැක. (Pizzorno 243)

Moxibustion
Moxibustion යනු කෝටුවක් හෝ දැවෙන mugwort එකක කේතුවක් මගින් ශරීරය තාපවත් කරන ශිල්ප ක්‍රමයකි. මෙම මෙවලම සම නොදැවෙන පරිදි බලපෑම එල්ල වූ ප්‍රදේශය පුරා තැන්පත් කරයි.රුධිරය(Kim) උත්තේජනය හා ශක්තිමත් කිරීම සඳහා මෙම කේතුව හෝ කෝටුව පීඩන ලක්ෂ්‍ය මත තැබිය හැකිය.

සගන්ධ තෙල් යොදා කරන ප්‍රතිකර්ම
සගන්ධ ප්‍රතිකාර යනු අත්‍යවශ්‍ය ශාක තෙල් භාවිතා කරමින් ශාරීරික ආබාධ සුව කරනා ක්‍රමවේදයක් වේ.(Micozzi S. Marc, Chambers Dictionary 1988). එළවළු තෙල් යොදා කෙරෙන මෙම සම්බාහන සඳහා මුල්, පොතු, දඬු , මල් හෝ දළු, භාවිත වේ. මෙම තෙල් වර්ග ආශ්වාස කිරීම, වෙළුම් සඳහා භාවිතා කිරීම, සුවඳ විලවුන් හා මිශ්‍ර කිරීම හෝ ගුද මාර්ගය, යෝනි මාර්ගය, හෝ මුඛය මගින් ශරීර අභ්‍යන්තරයට ඇතුළු කිරීම කළ හැක(Hoffman 207–212).

භාවනාව
භාවනාව යනු ශරීරය හා මනස සංවර හා ඉහිල් කිරීමේ අරමුණින් සිදුකරන ස්වයං අභ්‍යාසයකි.එමගින් සිත සන්සුන් කිරීම,වේදනාව අඩු කිරීම මෙන්ම අවරුධිර පීඩනය හා කාංසාවද අවම කෙරෙයි.නිශ්චිත කාලය පරිමාවක් තුළ තනි වචනයක් හෝ සිතුවිල්ලක් පිළිබඳ සිත එකඟ කර ගැනීම මෙහිදී සිදුවේ.එසේම සමහරු ආශ්වාසය, නාද, මන්ත්‍ර වැනි භෞතික අත්දැකීම් මත අවධානය පවත්වා ගන්නා අතර, මෙම සෑම උත්සහයක් තුළම වනුයේ මනස ශාන්ත කර ගැනීමේ පොදු පරමාර්ථයකි. (රොජර්ස් 293)

අධ්‍යාපනය

කොරියානු වෛද්‍ය පිළිබඳ උපාධි පාසල
ජපන් ආක්‍රමණය හේතුවෙන් වසර සියයකට පමණ පෙර ප්‍රථම නූතන අධ්‍යාපන පහසුකම් සහිත ඩොං-ජේ වෛද්‍ය විද්‍යාලය(Dong-Je medical school)  වසා දැමුණු පසු ශක්තිමත් පදනමක් මත සිය ජාතික සම්පත ස්ථාපිත කිරීමේ අරමුණින් දකුණු කොරියානු ආණ්ඩුව විසින් සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වෛද්‍ය ඉගැන්වෙන ජාතික පාසලක් ආරම්භ කිරීමට තීරණය කර ඇත. 2008 දී, පුසාන් ජාතික විශ්ව විද්යාලය (Pusan National University)  තුළ උපාධි සිසුන් 50 දෙනෙකු සමග කොරියානු වෛද්‍ය පාසලක් ස්ථාපිත කළ අතර එය පසුව යංග්සං වෛද්‍ය විද්‍යාලය(Yangsan medical campus) වෙත ගෙන යන ලදි.නව අනුබද්ධ කොරියානු වෛද්‍ය රෝහල හා සායනික අධ්‍යයන සඳහා වන පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථානය වත්මනෙහි ඉදිවෙමින් පවතියි.සාමාන්‍ය පෞද්ගලික සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍ය පාසල්(වසර 6) හා සසඳන විට මෙය විශේෂ උපාධි පාසලක්(වසර 8) වේ.

මේවාද බලන්න

වැඩිදුර විස්තර

Kang, Gun-Il. "A Korean Skeptic's Report: New Ager-Occupied Territory." The Committee for Skeptical Inquiry 10.1 (March 2000). 22 February 2008 <http://csicop.org/sb/2000-03/korea.html >.
Kim, Miyong, et al. "The Use of Traditional and Western Medicine among Korean American Elderly." Journal of Community Health 27.2 April 2002: 109-120.
Kim, Yong-Suk, et al. "Korean Oriental Medicine in Stroke Care." Complementary Health Practice Review 10.2 (April 2005). 25 February 2008 <http://chp.sagepub.com/cgi/content/abstract/10/2/105>.
---. "The Practice of Korean Medicine: An Overview of Clinical Trials in Acupuncture." Oxford Journals 2.3 (3 August 2005). 25 February 2008 <http://ecam.oxfordjournals.org/cgi/reprint/2/3/325 >.
Micozzi, Marc S., and Lisa Meserole. "Herbal Medicine." Fundamentals of Complementary and Integrative Medicine. Ed. Marc S. Micozzi and C. Everett Koop. St. Louis: Saunders El Sevier, 2000.
Pizzorno, Joseph E. Jr. and Pamela Snider "Naturopathic Medicine." Fundamentals of Complementary and Integrative Medicine. Ed. Marc S. Micozzi and C. Everett Koop. St. Louis: Saunders El Sevier, 2000.
Rodgers, Denise. "Mind-Body Modalities." Fundamentals of Complementary and Integrative Medicine. Ed. Marc S. Micozzi and C. Everett Koop. St. Louis: Saunders El Sevier, 2000.
Yoon, Sung Chan, et al. "Antitumor Activity of Soamsan, a Traditional Korean Medicine, via Suppressing Angiogenesis and Growth Factor Transcription."  Journal of Ethnopharmacology 93 (22 April 2004). 25 February 2008 <www.elsevier.com/locate/jetpharm>.

සබැඳි


José Carlos Soares (n. 14 de Maio de 1951, Leça da Palmeira) é um poeta português.

Biografia
Nasceu em 14 de Maio de 1951, na localidade de Areia de Same, na freguesia de Leça da Palmeira, no concelho de Matosinhos.

Destacou-se como escritor, na vertente da poesia, tendo publicado um grande número de obras. Exerce igualmente como professor de filosofia. Os seus trabalhos incluem Os Sulcos Leves, escrito em colaboração com Carlos Marques Queirós, e publicado em Setembro de 1981, Atrito de Gotas, em colaboração com Jorge Velhote, e publicado em Maio de 1982, Polaroid, lançado em Novembro de 1983, Algia, publicado em Dezembro de 1985, Areia de Same, editado em Outubro de 2003, Chão de Vespas, publicado em Maio de 2005, Bátega, lançado em Novembro de 2006, Mais Ninguém, editado em Outubro de 2011, Do Lado de Fora, publicado em Setembro de 2012, O Visitante Paralelo, editado em Setembro do ano seguinte pela editora Língua Morta, e De Passarem Aves, publicado em 2014 pela editora Do Lado Esquerdo. As suas obras também foram recolhidas na antologia Este Perder-se, recolhida por Manuel de Freitas, e lançada em Maio de 2011, e na 20.ª edição da revista literária Telhados de Vidro, editada em Setembro de 2015. Foi igualmente responsável pelo prefácio do livro Morte de uma Estação, da escritora italiana Antonia Pozzi (en), cuja tradução em português foi publicada em 2012.

Nos princípios da década de 2010, fazia parte de um importante conjunto de escritores independentes em Portugal, que publicavam as suas obras através de pequenas e médias editoras. No caso de José Carlos Soares, a casa editora era a Debout Sur l'Oeuf, ligada à Livraria Miguel de Carvalho, em Coimbra. Duas das suas obras fizeram parte das escolhas do crítico literário Luís Miguel Queirós, do jornal Público: o O Visitante Paralelo, em Dezembro de 2013, e De Passarem Aves, em Dezembro do ano seguinte.

Obras publicadas
Poesia

- Os Sulcos Leves, com Carlos Marques Queirós, Exercício de Dizer, Setembro de 1981;

- Atrito de Gotas, com Jorge Velhote, Exercício de Dizer, Maio de 1982;

- Polaroid, edição do autor, Novembro de 1983;

- Algia, edição do autor, Dezembro de 1985;

- Areia de Same, O Correio dos Navios, Outubro de 2003;

- Chão de Vespas, edição do autor, Maio de 2005;

- Bátega, edição do autor, Novembro de 2006;

- Este Perder-se, antologia por Manuel de Freitas, edição do autor, Maio de 2011;

- Mais Ninguém, Língua Morta, Outubro de 2011;

- Do Lado de Fora, 50Kg, Setembro de 2012;

- O Visitante Paralelo, Língua Morta, Janeiro de 2013;

- Igor Dgah, DSO, Abril de 2014;

- De Passarem Aves, Do Lado Esquerdo, Outubro de 2014;

- Rã, Alambique, Abril de 2015;

- Café Candelabro, com Eduardo Matos, Guardanapo, Janeiro de 2017;

- Camel Blue, Averno, Julho de 2018;

- Sottovoce, DSO, Agosto de 2019.

- Medição dos Arvoredos, Alambique, Primavera de 2022.

!Artigos novos
Poetas de Portugal do século XX
Poetas de Portugal do século XXI
Naturais de Matosinhos

José Carlos Soares (poeta)


The Friesian (also Frizian) is a horse breed originating in Friesland, in the Netherlands. Although the conformation of the breed resembles that of a light draught horse, Friesians are graceful and nimble for their size. It is believed that during the Middle Ages, ancestors of Friesian horses were in great demand as war horses throughout continental Europe. Through the Early Middle Ages and High Middle Ages, their size enabled them to carry a knight in armour. In the Late Middle Ages, heavier, draught type animals were needed. Though the breed nearly became extinct on more than one occasion, the modern day Friesian horse is growing in numbers and popularity, used both in harness and under saddle. Most recently, the breed is being introduced to the field of dressage, causing the decline of the draught-type with its sturdy legs and back.

Breed characteristics
The Friesian breed is most often recognised by its black coat colour. However, colour alone is not the only distinguishing characteristic; Friesians are occasionally chestnut as some bloodlines do carry the "red" ('e") gene. In the 1930s, chestnuts and bays were seen. Friesians rarely have white markings of any kind; most registries allow only a small star on the forehead for purebred registration.  To be accepted as breeding stock by the FPS studbook (Friesch Paarden Stamboek), a stallion must pass a rigorous approval process.

The Friesian stands on average about , although it may vary from  at the withers, and mares or geldings must be at least   to qualify for a "star-designation" pedigree. Horses are judged at an inspection, or keuring, by Dutch judges, who decide whether the horse is worthy of star designation. The breed has powerful overall conformation and good bone structure, with what is sometimes called a "Baroque" body type. Friesians have long, arched necks and well-chiseled, short-eared, "Spanish-type" heads. They have powerful, sloping shoulders, compact, muscular bodies with strong, sloping hindquarters and low-set tails. Their limbs are comparatively short and strong. A Friesian horse also has a long, thick mane and tail, often wavy, and "feather"—long, silky hair on the lower legs—deliberately left untrimmed.  The breed is known for a brisk, high-stepping trot. The Friesian is considered willing, active, and energetic, but also gentle and docile. A Friesian tends to have great presence and to carry itself with elegance. Today, there are two distinct conformation types—the "baroque" type, which has the more robust build of the classical Friesian, and the modern, "sport horse" type, which is finer-boned. Both types are common, though the modern type is currently more popular in the show ring than is the baroque Friesian. However, conformation type is considered less important than correct movement.

The chestnut colour is generally not accepted for registration for stallions, though it is sometimes allowed for mares and geldings. A chestnut-coloured Friesian that competes is penalised. However, discoloration from old injuries or a black coat with fading from the sun is not penalised.  The chestnut allele, a recessive genetic trait in the Friesian, does exist; in the 1990s, two mares gave birth to chestnut foals. The Friesch Paarden Stamboek began to attempt breeding out the chestnut colour in 1990, and today stallions with genetic testing indicating the presence of the chestnut or "red" gene, even if heterozygous and masked by black colour, are not allowed registration with the FPS. The American Friesian Association, which is not affiliated to the KFPS, allows horses with white markings and/or chestnut colour to be registered if purebred parentage can be proven. In 2014 there were eight stallion lines known to still carry the chestnut gene.

There are four genetic disorders acknowledged by the industry that may affect horses of Friesian breeding: dwarfism, hydrocephalus, a tendency for aortic rupture, and megaesophagus.  There are genetic tests for the first two conditions.  The Friesian is also among several breeds that may develop equine polysaccharide storage myopathy.  Approximately 0.25% of Friesians are affected by dwarfism, which results in horses with a normal-sized head, a broader chest than normal, an abnormally long back and very short limbs. It is a recessive condition.  Additionally, the breed has a higher-than-usual rate of digestive system disorders, and a greater tendency to have insect bite hypersensitivity. Like some other draught breeds, they are prone to a skin condition called verrucous pastern dermatopathy and may be generally prone to having a compromised immune system.  Friesian mares have a very high 54% rate of retained placenta after foaling. Some normal-sized Friesians also have a propensity toward tendon and ligament laxity which may or may not be associated with dwarfism.  The relatively small gene pool and inbreeding are thought to be factors behind most of these disorders.

History
The Friesian originates in the province of Friesland in the northern Netherlands, where there is evidence of thousands of years of horse populations.

As far back in history as the 4th century there are mentions of Friesian troops which rode their own horses. One of the most well-known sources of this was by an English writer named Anthony Dent who wrote about the Friesian mounted troops in Carlisle. Dent, amongst others, wrote that the Friesian horse was the ancestor of both the British Shire, and the Fell pony. However, this is just speculation.
It was not until the 11th century, that there were illustrations of what appeared to be Friesans. Many of the illustrations found depict knights riding horses which resembled the breed, with one of the most famous examples being William the Conqueror.

These ancestors of the modern Friesians were used in medieval times to carry knights to battle. In the 12th and 13th centuries, some eastern horses of crusaders were mated with Friesian stock. During the 16th and 17th centuries, when the Netherlands were briefly linked with Spain, there was less demand for heavy war horses, as battle arms changed and became lighter. Andalusian horses were crossbred with Friesians, producing a lighter horse more suitable (in terms of less food intake and waste output) for work as urban carriage horses.

Historian Ann Hyland wrote of the Friesian breed:
The Emperor Charles (reigned 1516 -56) continued Spanish expansion into the Netherlands, which had its Frisian warhorse, noted by Vegetius and used on the continent and in Britain in Roman times. Like the Andalusian, the Frisian bred true to type. Even with infusions of Spanish blood during the sixteenth century, it retained its indigenous characteristics, taking the best from both breeds. The Frisian is mentioned in 16th and 17th century works as a courageous horse eminently suitable for war, lacking the volatility of some breeds or the phlegm of very heavy ones. Generally black, the Frisian was around 15hh with strong, cobby conformation, but with a deal more elegance and quality. The noted gait was a smooth trot coming from powerful quarters. Nowadays, though breed definition is retained, the size has markedly increased, as has that of most breeds due to improved rearing and dietary methods.

The breed was especially popular in the 18th and 19th centuries, when they were in demand not only as harness horses and for agricultural work, but also for the trotting races so popular then. The Friesian may have been used as foundation stock for such breeds as the Dole Gudbrandsdal, the Norfolk Trotter (ancestor of the Hackney), and the Morgan. In the 1800s, the Friesian was bred to be lighter and faster for trotting, but this led to what some owners and breeders regarded as inferior stock, so a movement to return to pureblood stock took place at the end of the 19th century.

A studbook society was founded in 1879 by Frisian farmers and landowners who had gathered to found the Fries Rundvee Stamboek (FRS) The Paardenstamboek ("horse stud book") was published in 1880 and initially registered both Friesian horses and a group of heavy warmblood breeds, including Ostfriesen and Alt-Oldenburgers, collectively known as "Bovenlanders".  At the time, the Friesian horse was declining in numbers, and was being replaced by the more fashionable Bovenlanders, both directly, and by crossbreeding Bovenlander stallions on Friesian mares. This had already virtually exterminated the pure Friesian in significant parts of the province in 1879, which made the inclusion of Bovenlanders necessary. While the work of the society led to a revival of the breed in the late 19th century, it also resulted in the sale and disappearance of many of the best stallions from the breeding area, and Friesian horse populations dwindled.  By the early 20th century, the number of available breeding stallions was down to three. Therefore, in 1906, the two parts of the registry were joined, and the studbook was renamed the Friesch Paarden Stamboek (FPS) in 1907."

In 1913 a society, Het Friesch Paard, was founded to protect and promote the breed. By 1915 it had convinced FPS to split registration into two groups. By 1943, the breeders of non-Friesian horses left the FPS completely to form a separate association, which later became the Koninklijk Warmbloed Paardenstamboek Nederland (Royal Warmblood Studbook of the Netherlands (KWPN).

Displacement by petroleum-powered farm equipment on dairy farms also was a threat to the survival of Friesian horse. The last draught function performed by Friesians on a significant scale was on farms that raised dairy cattle. World War II slowed the process of displacement, allowing the population and popularity of the breed to rebound. Important in the initial stage of the recovery of the breed was due to the family owned Circus Strassburger, who, having fled Nazi Germany for the Low Countries, discovered the show qualities of the breed and demonstrated its abilities outside of its local breeding area during and after the Nazi occupation

Uses

As use in agricultural pursuits declined, the Friesian became popular for recreational uses. Today, about seven percent of the horses in the Netherlands are Friesians.

The Friesian horse today is used both in harness and under saddle, particularly in the discipline of dressage.  In harness, they are used for competitive and recreational driving, both singly and in teams.  A traditional carriage seen in some events designed for Friesian horses is a high-wheeled cart called a sjees. Friesians are also used in ventures such as pulling vintage carriages at assorted ceremonial events.

Because of their color and striking appearance, Friesian horses are a popular breed in movies and television, particularly in historic and fantasy dramas.  They are viewed as calm in the face of the activity associated with filmmaking, but also elegant on-camera.

See also
 Friesian Sporthorse
 Baroque Pinto
 Arabo-friesian

References

External links

 Koninklijke Vereniging "Het Friesch Paarden-Stamboek" (KFPS)   Friesian stud-book association
Australia and New Zealand Friesian Horse Society  (ANZFHS)

Conservation Priority Breeds of the Livestock Conservancy
Horse breeds
Horse breeds originating in the Netherlands
Culture of Friesland

Friesian horse


Taking Over drugi je studijski album thrash metal sastava Overkill. Album je objavljen u ožujku 1987. godine, a objavile su ga diskografske kuće Megaforce Records i Atlantic Records. Album je zadnji na kojem bubnjeve svira Rat Skates, koji je sastav napustio krajem 1987. godine, a zamijenio ga je Sid Falck. Također je prvi album koji objavljuje Atlantic, koji će objavljivati sve albume sastava do W.F.O. iz 1994. godine.

Turneja i promocija
Overkill je bio na turneji manje od godinu dana za promociju Taking Over. Tijekom ožujka i travnja 1987. godine, bili su predgrupa Helloweenu na njihovoj Keeper of the Seven Keys Part I turneji u Europi, kao i Megadethu na njihovoj Peace Sells... but Who's Buying? turneji tijekom svibnja i lipnja. Overkill je bio glavni sastav tijekom srpnja i kolovoza, s Testamentom kao predgrupom.

Pjesme "Wrecking Crew" i "In Union We Stand" su bile svirane na skoro svakom koncertu Overkilla do danas. Smatraju se jednim od zaštitničkih pjesama sastava, a ime "Wrecking Crew" sastav također koristi za ime njihove službene web stranice (wreckingcrew.com).

Popis pjesama

Recenzije
John Book na AllMusicu je albumu Taking Over dao četiri od pet zvjezdica, te je napisao "Ovaj sastav iz New Yorka, dobio je puno pozornosti zbog ovog albuma, iako slušajući ga opet, vokali Bobbyja "Blitza" Ellswortha su nekako gori nego što danas zvuče." Album je bio prvi Overkillov album koji je dospjeo na Billboard 200 ljestvicu, na kojoj se našao na 191. mjestu, te je tamo i ostao tjedan dana; no danas je drugi album sastava s najnižom pozicijom na toj ljestvici. Godine 2005., Taking Over smješten je na 450. mjesto u knjizi 500 najboljih Rock i Metal albuma ikad, časopisa Rock Hard.

Osoblje
Overkill
Bobby "Blitz" Ellsworth – vokali, producent
D. D. Verni – bas-gitara, prateći vokali, producent
Bobby Gustafson – gitara, producent
Rat Skates – bubnjevi, producent
Ostalo osoblje
Pat Calello – tipografija
Jon Zazula – izvršni producent
Alex Perialas – producent, inženjer zvuka
Tom Coyne – mastering
Dan Muro – fotografija, tipografija
Stephen Innocenzi – mastering
William Benson – slikanje
Christie Mullen – fotografija
Mike Vayenes – fotografija
Ron Akiyama – fotografija

Izvori

Albumi sastava Overkill
Albumi iz 1987.

Taking Over


Hacılarobası, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 30 km, Safranbolu ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Hacılarobası