Caliente es el primer álbum del grupo de rock argentino Vox Dei, lanzado en 1970 por el sello Mandioca.

Detalles
En 1969, la gente del sello independiente Mandioca ofrece a Vox Dei la grabación de su primer material. Previamente el grupo aún se presentaba como "Mach 4" y al ingresar al sello se presentan como Vox Dei.

Tras esto, editan su primer simple: "Azúcar amarga / Quiero ser". Luego saldría otro simple que adelanta el primer LP, incluyendo "Presente" y "Dr. Jekill".
Para 1970, Caliente había sido terminado y editado bajo la producción de Jorge Álvarez y Pedro Pujó.
El álbum fue grabado en los Estudios TNT de Buenos Aires, donde la gran mayoría de grupos locales solían grabar por entonces.

La primera presentación de este disco fue en el Teatro Payró de Buenos Aires, ese mismo año. El sonido muestra un concepto experimental y algunos aires psicodélicos de fines de la década de 1960. Luego de las exitosas presentaciones que realizó la banda, vuelven al estudio para la grabación de su segundo LP, pero a mediados de 1970 Mandioca va a la quiebra.

Otro detalle, es que en este LP aparece la versión original de "Presente", que no es tan conocida como la famosa versión que aparece en Cuero Caliente de 1972.

En 1994 y en 2002, Sony Music Argentina re-edita este disco en formato CD, incluyendo los primeros simples del grupo. Curiosamente, este registro de la banda estuvo 24 años fuera de venta, ya que antes de salir en CD jamás fue reeditado.

Lista de canciones

LP original
Lado A
 "Reflejos" (Quiroga, Soulé) - 6:14
 "No es por falta de suerte" (Godoy, Soulé) - 4:19
 "Cuero" (Godoy, Soulé) - 5:02
Lado B
 "Compulsión" (Quiroga, Soulé) - 3:05
 "Total qué" (Quiroga, Soulé) - 4:11
 "Canción para una mujer (Que no está)" (Soulé, Godoy) - 3:52
 "Presente" (Godoy, Soulé) - 3:16

Pistas adicionales de la edición en CD
 "Azúcar amarga" (Quiroga)  - 2:30
 "Quiero ser" (Soulé) - 2:50
 "Doctor Jekill" (Soulé, Godoy) - 2:20

Músicos
 Willy Quiroga - Bajo y voz.
 Rubén Basoalto - Batería.
 Ricardo Soulé - Guitarra líder, armónica y voz.
 Juan Carlos "Yodi" Godoy  - Guitarra rítmica y voz.
 Rolando Morris Robinson - Percusión.

Referencias

Enlaces externos
 http://www.voxdei.com.ar/flashdiscografia/caliente.swf
 http://rateyourmusic.com/release/album/vox_dei/caliente/

Referencias

Enlaces externos
 Vox Dei - Caliente
 Caliente, un disco de Vox Dei

Álbumes de 1970
Álbumes de Vox Dei
Álbumes de rock de Argentina
Álbumes en español
Álbumes de rock en español
Álbumes de música psicodélica

Caliente (álbum)


كويتشي توتشيكا (遠近孝一 توتشيكا كويتشي) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 20 أكتوبر 1971 في محافظة أوساكا.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 ناروتو - نيجي هيوغا
 ناروتو شيبودن - نيجي هيوغا
 روك لي وأصدقائه النينجا - نيجي هيوغا
 بليتش - سنتارو كوتسوباكي، يلفورت غرانتز
 فايري تايل - إريغور، غريم ريبر
 شعلة ريكا - رايها
 أبطال الديجيتال الجزء الثاني - صقر
 سفن غوست - لانس
 طوكيو ميو ميو - ريو شيروغاني
 كيكايشي - ماساهيكو تسوكيجيغاوكا
 هذا هو سيدي - شينجي كومي
 رايف - شيبا (أيام الشباب)
 مغامرة جوجو الغريبة: الماس لا ينكسر - تويوهيرو كانيدايتشي

أوفا أنمي
 تسوباسا طوكيو ريفيليشن - سوراتا
 سينت سيا فصل هادس: العالم السفلي - غريفون مينوس
 سينت سيا فصل هادس: إليسيون - غريفون مينوس

أفلام أنمي
 ناروتو شيبودن: الفيلم - نيجي هيوغا
 فيلم ناروتو شيبودن: الروابط - نيجي هيوغا
 فيلم ناروتو شيبودن: إرادة النار - نيجي هيوغا
 فيلم ديجيمون أدفنتشر 02: هبوط إعصار الديجيمون!!/التطور الفائق!! الديجيمنتال الذهبية - هوكمون
 فيلم ديجيمون أدفنتشر 02: انتقام ديابورومون - هوكمون

أدواره في ألعاب الفيديو
 سينت سيا: ذا هادس - غريفون مينوس
 ناروتو: ألتيميت نينجا - نيجي هيوغا
 ناروتو شيبودن: كيزونا درايف - نيجي هيوغا
 ناروتو: باورفل شيبودن - نيجي هيوغا
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - نيجي هيوغا
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - نيجي هيوغا
 فاير إمبلم فيتس - إيزانا

أدواره في الدبلجة اليابانية
 حياة روكو الحديثة - روكو

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلون من أوساكا
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1971
مواليد في أوساكا

كويتشي توتشيكا


Bubblestand es el primer capítulo del segundo episodio de la primera temporada de Bob Esponja.
La trama gira alrededor de Bob Esponja y su amigo Patricio, que han montado un puesto de pompas de jabón.

Argumento

Bob Esponja construye y abre un puesto para soplar pompas de jabón, cobrando 25 centavos (pesetas) por pompa, para gran consternación de Calamardo. Patricio llega al estrado y pide probarlo, pero falla miserablemente. Bob Esponja ofrece enseñarle y muestra su técnica particular de soplado de burbujas (al mismo precio) que permite a Patricio soplar pompas en varias formas y tamaños. Calamardo está disgustado por esto, pero es tentado por la curiosidad de explotar una pompa. Calamardo intenta impresionarlos soplando una sin el método de Bob Esponja, pero falla. Eventualmente, él sopla una enorme pompa utilizando todas las técnicas que Bob Esponja le había enseñado a Patricio  y gritando a la varita de la pompa con ira. Bob Esponja y Patricio felicitan a Calamardo, que les agradece y regresa a su casa. Sin embargo, la gigantesca pompa flota y envuelve la casa de Calamardo, desenterrándola y enviándola al aire. Esto provoca la desafinación permanente de su clarinete.

Elenco
 Bob Esponja: Tom Kenny.
 Patricio: Bill Fagerbakke.
Calamardo: Rodger Bumpass.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la primera temporada de Bob Esponja
Episodios de televisión de 1999

Bubblestand (Bob Esponja)


أحمر الشفاه أو كما تسمى في العامية «حُمرة» هي إحدى مواد التجميل التي تحتوي على صباغ وزيوت وشموع وغيرها التي إن وضعت على الشفاه تعطيها لوناً ليس بالضرورة أحمر رغم أن اللون الأحمر وتدرجاته هو الأكثر شيوعاً.

تاريخ أحمر الشفاه
يعود تاريخ اختراع واستخدام أحمر الشفاه إلى بلاد ما بين النهرين والتي تعرف باسم العراق اليوم منذ نحو 5000 عام حيث كانت النساء تطحن نوعاً من الأحجار الكريمة وتضعها على شفاهها وأحيانا حول العين لغرض التجميل. كما أن هذه العادة وجدت أيضاً لدى حضارة وادي السند في باكستان اليوم. كما أن المصريين القدماء قد خترعوا نوعا من أحمر الشفاه ذو اللون الأحمر المائل للبنفسجي وقد صنعوه من أعشاب البحر واليود والبرومين والذي كان نوعاً ساماً من احمر الشفاه ويؤدي لمضاعفات خطيرة على الجسم. في حين ان كليوبترا قد استخدمت احمر شفاه مصنوع من نوع من الخنافس يعطي صبغة حمراء داكنة بإضافة نمل ومادة مستخرجة من صدف إحدى الحيوانات البحرية.

حوالي العام 1000 ميلادية قام العالم العربي الأندلسي أبو القاسم الزهراوي باختراع أول أحمر الشفاه صلب وقد وصفه في كتابه التصريف لمن عجز عن التأليف.
خلال القرن السادس عشر ميلادي انتشر استخدام أحمر الشفاه في انكلترا خلال فترة حكم إليزابيث الأولى حيث كان أحمر الشفاه يصنع من شمع النحل وصباغ نباتي أحمر.

خلال الحرب العالمية الثانية بدأ انتشار استخدام أحمر الشفاه كمادة للتجميل لدى النساء بنتيجة التأثر بالأفلام السينمائية. عادة لا تقوم الفتاة بوضع احمر الشفاه حتى وصولها لسن معين كإشارة إلى بلوغها سن الرشد. ويكاد يقتصر استخدام احمر الشفاه على النساء حيث أن غير دارج الاستخدام لدى الرجال. رغم هذا يوجد نوع خاص من احمر الشفاه يستخدم للرجال خلال بعض العروض المسرحية على سبيل المثال.

في دراسة أجريتها مجموعة حماية مستهلك أمريكية تدعى «حملة لأجل مستحضرات تجميل آمنة» (Campaign For Safe Cosmetics) في أكتوبر/تشرين الأول عام 2007 م ثبت ان 60% من عينات أحمر الشفاه التي تم اختبارها احتوت على بقايا من مادة الرصاص والكمية تراوحت بين 0.03 إلى 0.65 أجزاء بالمليون.

مصادر

تاريخ مستحضرات التجميل
شفة
مواد تجميل

أحمر شفاه


Lucinda Barbour Helm (pseudônimo, Lucile; Elizabethtown, 23 de dezembro de 1839 – 15 de novembro de 1897) foi uma escritora, editora de jornal e ativista religiosa americana do século XIX do estado de Kentucky. Ela escreveu esboços, contos e folhetos religiosos. Helm publicou um volume intitulado Gerard: The Call of the Church Bell. Ela era um membro ativo da Sociedade Missionária Estrangeira da Mulher da Igreja Metodista Episcopal e da Associação Internacional de Trabalhadores Cristãos.

Helm foi a fundadora da Sociedade Paroquial da Mulher e da Missão Doméstica da Igreja Metodista Episcopal, Sul. Em 1892, começou a publicação de uma revista chamada Our Homes, com Helm como editora. Em 1893, ela renunciou ao cargo de Secretária Geral das Mulheres Presbiterianas and Home Mission Society por causa do excesso de trabalho e passou os anos restantes editando Our Homes. Ela morreu em 1897 e está enterrada em seu local de nascimento, Helm Place.

Primeiros anos e educação

Lucinda Barbour Helm nasceu em Helm Place, perto de Elizabethtown, no estado de Kentucky, em 23 de dezembro de 1839. Ela é neta de Benjamin Hardin, o satirista, humorista e jurista de Kentucky, e filha de John L. Helm, duas vezes governador de Kentucky. Seu avô paterno, Thomas Helm, foi para Kentucky nos tempos da Guerra de Independência dos Estados Unidos e se manteve perto de Elizabethtown. Esse lugar, conhecido como Helm Place, ainda está como propriedade da família. Sua mãe, Lucinda B. Hardin, a filha mais velha de Benjamin Hardin, era uma mulher de cultura. Desde cedo ela treinou seus filhos para o amor pelos livros. Uma personagem importante, que figurou em grande parte no lar de sua infância, foi a velha tia Gilly. Ela foi enfermeira de todas as onze crianças; mas a pequena Lucinda era eminentemente sua "xodó", em partes, pois sua saúde precária a obrigava a precisar de cuidados de uma enfermeira. Quando ela tinha cerca de 11 anos de idade, seu pai tornou-se governador do estado, sucedendo JJ Crittenden, que renunciou para aceitar um lugar no gabinete do presidente Taylor. Ele removeu sua família neste momento de sua casa de campo perto de Elizabethtown para a sede do governo em Frankfort. Neste novo lar, ela foi colocada em contato com novas pessoas, mas ficou feliz quando a família voltou no final de um ano para sua antiga casa. Seu pai, depois de concluir o primeiro mandato como governador, aplicou-se à sua profissão de advogado pelos três anos seguintes, e depois tornou-se presidente da Louisville and Nashville Railroad. Lucinda estava orgulhosa de seu pai e escreveu um artigo quando ficou mais velha, chamando-o de "Meu Pai". Os irmãos de Helm se chamavam Ben Hardin Helm, um advogado, que se casou com a irmã de Mary Todd Lincoln ; Lizzie Barbour Helm, que se casou com Horatio Washington Bruce; George Helm, tambem advogado; Emily Palmer Helm e Mary Helm. Mary foi, por vários anos, a editora de Our Homes. Ela também foi autora de um livro sobre afro-americanos no Sul dos Estados Unidos e autora de The Society Novel: a protest and a warning.

Helm herdou de sua mãe o amor pela leitura e uma profunda fé religiosa. Em sua juventude, ela começou a escrever poesia e prosa sob o pseudônimo de "Lucile". Embora muitas vezes prostrada por doenças e sempre muito delicada, ela avançou rapidamente na escola. Ela estudou desenho e pintura, gostava de cavalgadas e de tiroteios, mas se recusava a dançar ou se envolver em jogos que lhe pareciam incompatíveis com uma vida cristã.

Carreira

Início de trabalho como missionária
Quando Helm tinha 18 anos, ela publicou um forte artigo sobre a "Divindade do Salvador". Ela era vista todos os domingos à tarde andando sozinha uma milha no campo até uma antiga casa de fazenda para realizar um culto de oração à tarde. Homens, mulheres e crianças se reuniram para ouvi-la falar, com a Bíblia aberta na mão. Sua mãe desejava que ela visitasse Louisville no inverno, mas ao chegar lá, em vez de participar de uma rodada de festividades sociais, ela foi até uma das principais missionárias da cidade, a Sra. Triste, ofereceu seus serviços e aprendeu muito conhecimento prático da evangelização da cidade.

Durante a Guerra Civil Americana, outro irmão morreu. Ela foi trabalhar como correspondente de um grande jornal publicado na Inglaterra chamado Western News, e enviou cartas frequentes para ele dando artigos de guerra. Ela fez bandagens para os feridos e roupas para os prisioneiros. A tensão da guerra afetou tanto seu sistema nervoso que ela quase perdeu a visão e, por mais de um ano, enfrentou a possibilidade de cegueira, mas depois de passar por tratamento, ela se recuperou. Ela tinha cerca de 28 anos na época da morte de seu pai. Ele marcou uma época em sua vida com muitas mudanças no lar familiar, e ela se entregou ao trabalho religioso em medida ainda mais completa do que antes.

Ela foi bem-sucedida como professora de escola dominical e tinha fé no poder da infância. Ela formou várias sociedades e "clubes" literários onde achou viável, pois acreditava que o esforço organizado era um fator importante na economia social e religiosa. Uma "sociedade" conhecida em Elizabethtown apenas pelo nome de "Sociedade da Srta. Lucinda" era composta de meninos pequenos, a simples promessa de adesão era que eles não usariam linguagem profana ou indecente e não jogariam bolinhas de gude para "manter". Helm disse em um artigo intitulado "Maçãs de ouro em imagens de prata", publicado no St. Louis Christian Advocate em 1875: "Não sabemos quando nossas palavras podem influenciar nossos semelhantes para o bem ou para o mal, mas a palavra deve ser dita não apenas no devido tempo, mas 'oportunamente falado', para que possa ser precioso como 'maçãs de ouro em quadros de prata'.

Quando a Sociedade Missionária Estrangeira da Mulher foi organizada, em 1876, ela era uma das mais fervorosas e bem-sucedidas defensoras da causa. Ela escreveu para a Woman's Missionary Advocate e para os jornais da Igreja no interesse de missões estrangeiras. Enquanto sua irmã, Mary, era Secretária Correspondente da Conferência de Louisville, Helm foi a primeira naquela Conferência a enviar a Secretária uma lista de assinantes paga. O dinheiro da Associação de Louisville foi o primeiro recebido pela Sra. Manier (que era então o agente), e ela disse a seus colegas de trabalho que, se não fosse por isso, não poderia arcar com as despesas das primeiras edições do Advocate. Em todos os trabalhos locais de Helm, tanto de natureza religiosa quanto social, sua irmã, Mary, foi sua companheira e colaboradora. Depois que ela se tornou Secretária do Departamento Feminino de Extensão da Igreja, e Mary foi Secretária Adjunta da Sociedade Missionária Estrangeira da Mulher, elas passaram a ter quartos adjacentes, onde fizeram seu trabalho. Helm editou os folhetos da Sociedade Missionária Estrangeira. Um de seus artigos, intitulado "Seed-Time", foi publicado no Nashville Christian Advocate em 1880. Helm estava interessada em todos os campos missionários, e estava muito ansiosa para que a Sociedade Missionária Estrangeira da Mulher da Igreja Episcopal Metodista abrisse trabalho no Brasil. Além de se escrever sobre esse assunto, ela conseguiu o Rev. JJ Ransom, um ex-missionário, para escrever dois folhetos para ela, e ela fez fortes apelos para que as mulheres se envolvessem no trabalho.

Departamento Feminino de Extensão da Igreja
Helm acreditava em tornar todo trabalho filantrópico e missionário distintamente trabalho da Igreja. Para este fim, ela escreveu para os jornais da Igreja. Muitos de seus artigos apareceram no Nashville Christian Advocate e no St. Louis Christian Advocate. Através deles, ela se tornou conhecida de toda a Igreja. Muitos dos bispos e outros dignitários da Igreja eram seus amigos leais. Logo depois que o departamento de Extensão da Igreja ME Church, South, foi organizado, em 1882, com o Dr. David Morton como Secretário Geral, ela foi até ele e disse que queria ajudar naquele trabalho de qualquer maneira que pudesse. Ele aprovou seu comprometimento, e ela começou a escrever no interesse da Extensão da Igreja.

Enquanto George D. Prentice era editor do Louisville Journal, ela escreveu muitos esboços para aquele jornal. Posteriormente, ela escreveu contos para o Courier e o Courier Journal. Ela publicou um volume, Gerard: The Call of the Church Bell (Nashville, Tennessee, 1884).

Helm escreveu muitos folhetos para missões nacionais e estrangeiras, que foram amplamente divulgados, e ela trabalhou como editora de folhetos no trabalho missionário estrangeiro. Durante esses anos, Helm e sua irmã, Mary, continuaram a viver em Helm Place com sua mãe. Após a morte de sua mãe em 1885, Helm, desejando as oportunidades mais amplas oferecidas por uma cidade para o trabalho da Igreja, foi morar com sua irmã mais velha, Sra. Juiz Bruce, em Louisville.

Helm foi solicitada pelo Conselho de Extensão da Igreja para formular um plano incluindo constituição e estatutos para criar um Departamento de Extensão da Igreja visando a construção de um presbitério, a ser submetido ao Conselho de Extensão da Igreja realizado em janeiro de 1886. Ela o fez e seu artigo foi encaminhado a um comitê composto pelo Bispo RK Hargrove (Presidente) e Rev. HC Settle e JG Carter, Esq. A ideia dela era fazer provisão na constituição naquela época para algumas fases do trabalho missionário local, mas isso foi vigorosamente contestado com base no fato de que isso abrangeria demais. Em maio de 1886, a Conferência Geral da Igreja Metodista Episcopal do Sul autorizou a Junta de Extensão da Igreja a organizar a organização feminina conhecida como Departamento de Extensão da Igreja da Mulher, até 1890, quando recebeu um título mais definido, Sociedade Paroquial de Mulheres e Missão Doméstica. Helm foi nomeada secretária-geral do departamento, e seu trabalho cresceu rapidamente desde o início. Helm passou de uma Conferência para outra, organizando Sociedades Paroquiais e inspirando as mulheres com zelo pelo trabalho. Chegaram ao seu escritório cartas da Missão nos estados da Indiana, Montana, Oregon, Califórnia, e de todos os estados do Sul e ela respondeu a todas elas. Em todos os seus folhetos e artigos explicativos, e em seus planos para o estabelecimento de novos departamentos da obra, ela escrevia com clareza, precisão e domínio do assunto.

Ela estava sob extrema pressão durante esse tempo, trabalhando sozinha em sua posição. Sobre ela, coube o dever de dar a toda a Igreja informações sobre o trabalho. Ela tinha que preparar literatura adequada. Milhares de cartas e postais foram escritas. Ao mesmo tempo, o assunto foi mantido continuamente perante a Igreja em geral através dos jornais da Igreja; folhetos, programas e espaços em branco eram preparados a cada trimestre. Os relatórios trimestrais e anuais também foram cuidadosamente preparados. Uma certa quantidade de viagens teve que ser feita, e Helm visitou onze Conferências, desde a Missão Indiana até a Carolina do Norte. Apenas alguns dias durante os quatro anos inteiros em que ela serviu nessa posição ela recebeu assistência clerical. O Conselho de Extensão da Igreja desejava atribuir a ela um salário de 600 dólares por ano, mas ela se recusou a recebê-lo. Dr. Morton insistiu para que ela aceitasse e disse: "É uma dívida, e quando você morrer, ela pode ser cobrada". A única resposta que ela deu a isso foi acrescentar uma declaração ao seu testamento que liberava o conselho de qualquer dívida para com ela.

Fundadora da Sociedade Paroquial da Mulher e da Missão Doméstica da Igreja Metodista Episcopal, Sul
Helm era uma líder e uma ativista, e determinada a fazer um apelo na Conferência Geral de 1890, através da Junta de Extensão da Igreja, para a ampliação da carta para o trabalho da mulher. Seu plano era que, sem destacar o nome "Presbitério", esta organização abraçasse outras formas de trabalho missionário doméstico; e enquanto o trabalho de construção de paróquias ainda deve permanecer sob a supervisão da Junta de Extensão da Igreja, todos os outros ramos da obra devem se tornar independentes dessa junta e ficar sob a administração de um Comitê Central composto por mulheres competentes.

Ela apresentou seus planos para a extensão do trabalho a algumas autoridades da Igreja antes da convocação da Conferência Geral de 1890, mas mesmo seus amigos mais leais acharam um plano imprudente, cheio de riscos. Repetidamente, ela foi ao Dr. Morton e alguns dos bispos, tentando mostrar as necessidades imperativas da Igreja para uma organização conexional conhecida distintamente como missões domésticas; mas foi apresentada a objeção de que a Igreja não estava pronta para tal organização. Foi-lhe dito que a Sociedade Paroquial mal tinha se firmado na Igreja naquela época, e ao mudar tudo muito rápido e se comprometer a ampliar o trabalho a tal ponto, ela acharia impraticável e calculada para fazer mais mal do que bem. Ela insistiu que isso não interferiria no trabalho do presbitério. Ela descobriu em seus esforços para estabelecer sociedades paroquiais que as mulheres da Igreja estavam organizadas em todos os tipos de outras sociedades; como, "Auxílios de Senhoras", "Auxílios de Pastores", "Dorcas's", "Sociedade de Costura", "Sociedade Social", "Auxílios a Moças", todos fazendo trabalho missionário em suas próprias igrejas, e muitos estavam fazendo trabalho interdenominacional também. Ela escreveu artigos sobre o assunto e conduziu uma grande correspondência, apresentando o assunto às mulheres influentes, bem como aos homens da Igreja. Suas cartas foram para centenas de mulheres representativas, mas embora algumas delas fossem amplamente a favor de seus planos, houve pouca simpatia manifestada pelas mulheres como um todo. Mas em 1890, os planos foram aprovados e Helm tornou-se o secretário-geral. Ela se aposentou em 1893.

Trabalho editorial
Alguns dos melhores trabalhos de Helm foram feitos através do jornal que ela trabalhou, intitulado Our Homes, durante os últimos seis anos de sua vida. Ela empreendeu a publicação deste artigo em janeiro de 1892, logo após a formação da Sociedade Paroquial da Mulher e da Missão Doméstica; essa foi uma característica do empreendimento que suscitou críticas. Não havia dinheiro no tesouro para isso, e muitos insistiam que a organização não era grande o suficiente para sustentar um jornal. Ela estava confiante, no entanto, de que isso aumentaria o interesse e a extensão do trabalho e, em uma reunião do Comitê Central em setembro de 1891, a decisão foi tomada e ela tomou medidas para providenciar sua publicação. Ela veio para Nashville e passou vários dias com a Sra. Harriet C. Hargrove e Arabel Wilbur Alexander enquanto ela fazia arranjos na Methodist Publishing House e formulava seus planos para a primeira edição do jornal. Ela decidiu tornar seu jornal trimestral de oito páginas, o preço da assinatura seria de vinte e cinco centavos por ano. Ao retornar a Louisville, ela preparou o primeiro número na casa da Sra. George P. Kendrick. Três anos depois, para estar perto da redação, ela fez de Nashville seu lar permanente. Sua gestão financeira do papel era tal que, dentro de seis meses a partir do momento em que foi determinado ter um papel, isso foi colocado em uma base de pagamento. Ela nunca se permitiu ou seu trabalho acumular dívidas. Em 1893, seu jornal foi publicado mensalmente, começando com o número de agosto. O preço da assinatura foi aumentado para cinquenta centavos.

Embora Helm tenha mantido os interesses da sociedade sempre antes da Igreja por meio de seu jornal, ela não dedicou todo o espaço ao seu trabalho. Suas simpatias eram amplas e ela dava a seus leitores, sempre que possível, artigos e seleções sobre o movimento de temperança, o trabalho do Exército da Salvação, métodos de jardim de infância e outras filantropias de interesse nacional. Ela também deu esboços da vida de escritores proeminentes e seleções de seus trabalhos: Helen Hunt Jackson, MissF. R. Havergal, Madame Guyon, "Irmã Dora", Rev. FB Meyer, e outros. Suas resenhas de livros eram especialmente boas. Ela revisou os livros do nosso Curso de Leitura e outras obras filantrópicas, e também fez seleções dos escritos de Tolstoi, Ian Maclaren e outros. O jornal de 1897 dá seu último trabalho.

Vida pessoal
Helm casou-se com o advogado Horatio Washington Bruce em 1856. Ela era membro da Sociedade Missionária Estrangeira da Mulher da Igreja Episcopal Metodista e da Movimento Mundial dos Trabalhadores Cristãos. Helm estava na Flórida no verão de 1897 e voltou para casa debilitada. Ela morreu em 15 de novembro de 1897.

Obras publicadas

 1884: Gerard: The Call of the Church Bell (em inglês)

Bibliografia

Ligações externas

  (em inglês)
 Obras de ou sobre Lucinda Barbour Helm no Internet Archive (em inglês)

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1897
Nascidos em 1839
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Lucinda Barbour Helm


Mustafa Kemal İzzet veya takma adıyla Muzzy Izzet, (31 Ekim 1974, İngiltere) orta saha  mevkiinde görev almış Türk eski millî futbolcudur. Kıbrıs Türkü bir baba ile İngiliz bir anneden dünyaya gelen İzzet'in kendisi gibi eski futbolcu olan kardeşi Kemal İzzet ise İngiltere'nin 2. Lig Takımlarından Colchester United'ta oynamıştır.

Kulüp kariyeri

Altyapı

Futbola Londra takımlarından Senrab FC'de başladı. Daha sonra İngiliz futbolunun önemli takımlarından Chelsea'nin altyapısına geçti. 1993'te 19 yaşındayken takım ile profesyonel sözleşme imzaladı. Ancak A takımında forma şansı bulamadı. 1996'da teknik direktör Glenn Hoddle, tecrübe kazanması için kiralanmasına izin verdi.

Leicester City

Mart 1996'da Leicester City FC takımına kiralandı. 27 Mayıs 1996'da Crystal Palace ile oynadıkları play-off maçında forma giydi. 75. dakikada penaltı kazandırarak, maçın 1-1 olmasını sağladı. Leicester City maçı uzatmalarda kazanarak Premier League'e çıkmayı başardı. 9 maçta forma giyip 1 gol atan İzzet, 800.000£ karşılığı bu takıma transfer oldu. Premier League'deki ilk sezonunda da takımdaki yerini korudu. Başarılı geçen bir sezon ardından ligde dokuzuncu olup, EFL Cup'ı kazandılar. Sonraki sezon Atlético Madrid karşısında ilk kez UEFA Kupası maçına çıktı.

1998-99 sezonunda, Leicester onuncu oldu ve tekrar Lig Kupası'nda finale kaldılar ancak bu sefer Tottenham Hotspur takımına yenildiler. Sonraki sezon ligde sekizinci olup, bir kez daha Lig Kupası finaline çıktılar ve Tranmere Rovers'ı 2-1 yenerek bir kez daha kupayı kaldırdılar.

Sonraki sezona 5-0'lık Bolton Wanderers mağlubiyeti ile başladılar. Sezon çok kötü geçmiş, ligden düşmekten zor kurtulmuşlardı. İzzet, 11 gol ile takımının en golcü ismi oldu. 2001-02 sezonu öncesi takımdan ayrılmak istediğini açıkladı. Sezon sonunda küme düştüler. 2002-03 sezonunda Championship'te ikinci olarak tekrar birinci lige çıktılar. Ancak sonraki sezon bir kez daha küme düşüyorlardı. Bu dönemde İzzet, Middlesbrough, Aston Villa ve Blackburn Rovers gibi takımlardan teklif almış ancak anlaşma sağlanamamıştı. 2003-04 sezonu sonunda Leicester City, Muzzy İzzet'in maaşını karşılayamadığı için ayrılmasına izin verdi.

Premier League tarihinde üst üste iki sezon asist kralı olmayı başarmış tek futbolcudur. Leicester City futbol taraftarları tarafından yılın futbolcusu ödülüne layık görülmüştür. Futbolu bırakmasına rağmen hala Leicester şehrinin en sevilen simalarından olmakla beraber stad yakınlarında kendisi için yapılmış bir bronz heykeli bile vardır.

Birmingham City

Haziran 2004'te, sözleşmesi biten İzzet, Birmingham City FC'ye üç yıllığına transfer oldu. İlk sezonunda sakatlıklarla boğuşan futbolcu sadece 10 maç forma giyebildi. Ancak takımdaki ilk golü Bolton karşısında beraberliği getiren gol oldu. İkinci sezonunda dizinden sakatlığı daha da arttı. 27 Haziran 2006'da futbolu bıraktığını açıkladı.

Thurmaston Town

28 Kasım 2009'da, Leicestershire Yerel Ligi takımlarından Thurmaston Town FC ile futbola geri döndüğünü açıkladı. Bu takım ile sadece bir maçta forma giyebilen futbolcu, sakatlığı nedeniyle her hafta futbol oynayamayacağı için takımdan ayrıldı.

Daha sonra kariyeri
Mustafa İzzet günümüzde eski profesyonel futbolcu ve Leicester City'den eski takım arkadaşı Steve Walsh ile bir futbol akademisi işletiyor. Eylül 2015'te Muzzy: My Story adıyla İzzet'in otobiyografisi yayınlandı. Otobiyografi, Leicester Mercury yazarı Lee Marlow ile birlikte yazılmıştır.

İzzet, Leicestershire, Hinckley'deki Özel Eğitim İhtiyaçları okulu olan Dorothy Goodman Okulu'nun elçisidir.

Millî takım kariyeri

2000 Avrupa Futbol Şampiyonasında tüm maçlarda forma giyen İzzet, 2002 FIFA Dünya Kupası öncesi Azerbaycan ile oynanan hazırlık karşılaşmasına '10' numaralı formayla ve kaptanlık pazubandıyla çıkmış, 2002 FIFA Dünya Kupası'nda ise sadece yarı finaldeki Brezilya karşılaşmasında forma giymiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 SoccerBase.com Muzzy Izzet Profili

Yaşayan insanlar
1974 doğumlular
Kıbrıs Türkü asıllı İngilizler
İngiliz asıllı Türkler
Türk erkek futbolcular
İngiliz futbolcular
Kıbrıs Türkü futbolcular
Çift pasaportlu futbolcular
Türkiye vatandaşlığına kabul edilenler
Premier League futbolcuları
Birmingham City FC futbolcuları
Leicester City FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Londra doğumlu futbolcular
Orta saha futbolcuları

Mustafa İzzet


Syam Ben Youssef (în araba tunisiană: ; )

Palmares
Espérance Tunis
Liga Campionilor CAF (1): 2011; Vicecampion (1): 2010
Championnat de Tunisie (2): 2009-2010, 2010-2011
Cupa Președintelui Tunisiei (1): 2010-2011

Astra Giurgiu
 Cupa României (1): 2013–2014
 Liga I (vicecampion) (1): 2013–2014

Legături externe
 Profil pe Soccerway
 Profil pe National-football-teams

Fotbaliști tunisieni
Fotbaliști ai FC Astra Giurgiu
Tunisieni expatriați în România
Tunisieni expatriați în Franța

Syam Ben Youssef


إن كنت تبحث عن التفاعلية كمصطلح يخص علم المعلومات والاتصال راجع مقالة تفاعلية المستخدم

التفاعلية أو نشاط كيميائي معدل ميل المادة الكيميائية إلى التفاعل الكيميائي خلال الزمن. في المركبات النقية، تنظم التفاعلات وفق الخصائص الفيزيائية للعينات. على سبيل المثال، طحن عينة يزيد بشدة من المساحة السطحية النوعية مما يزيد التفاعلية. في المركبات غير النقية، تتأثر التفاعلية أيضا بوجود الشوائب. وفي المركبات البلورية، يمكن للشكل البلوري أن يؤثر أيضا على التفاعلية. ولكن في جميع الحالات، تكون التفاعلية نتيجة للخواص دون الذرية للمركب. وتزداد تفاعلية العناصر في الجدول الدوري الحديث كلما اتجهنا الي اسفل في المجموعه وتقل كلما اتجهنا الي اليمين في الدورة .

أسباب التفاعلية
يحدث أي تفاعل كيميائي عموما نتيجة للقدرة الكيميائية على الدخول في حالة أكثر استقرارا. وتقدم الكيمياء الكمومية فهما عميقا ودقيقا لسبب حدوث ذلك. إن الإلكترونات الموجودة في المدارات هي نتيجة لحل معادلة شرودنغر لحالات محددة.

اقرأ أيضا
 تحفيز
 كيمياء عضوية
 حركية كيميائية
 نظرية الجذور الحرة والتشيخ

مراجع

تفاعلات كيميائية
حركية كيميائية
خصائص كيميائية
ديناميكا حرارية
كيمياء لاعضوية

تفاعلية


An Cyrtosperma bougainvillense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Cyrtosperma bougainvillense in nahilalakip ha genus nga Cyrtosperma, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtosperma

Cyrtosperma bougainvillense


Filiel es una localidad del municipio de Lucillo, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España). Entre sus atractivos turísticos destaca la ermita de San Antonio, la fuente El Mato y las eras (La Veiga). Además, en su territorio se encuentran numerosos restos romanos, destacando su castro denominado por los lugareños como "La Corona del Castro".

Situación

Confina al N con Chana de Somoza y Lucillo; al E con Boisán; al O con Molinaferrera y al S con Corporales (León)|Corporales.

Evolución demográfica

Localidades de La Maragatería
Localidades de Lucillo

Filiel


Burgess puede referirse a:

Topónimos

Canadá

 Monte Burgess, de las Montañas Rocosas, donde se halló el yacimiento de Burgess Shale.

Estados Unidos

Burgess (Misuri).
Burgess (Carolina del Sur).
Burgess (Virginia).
Municipio de Burgess.

Reino Unido

Burgess Park, en Londres.
Burgess Hill, en Sussex.

Otros usos

Burgess House, nombre de varios edificios o instituciones.
Burgess Model H, uno de los primeros aeroplanos (hubo otros modelos identificados con letras hasta el U, entre 1911 y 1917, de la Burgess Company).
 Esquisto de Burgess (Burgess Shale), estrato geológico y yacimiento paleontológico de gran importancia para la historia de la ciencia, denominado así por haberse hallado en el monte Burgess.

Burgess


Richmond is a town in New South Wales, in the local government area of the City of Hawkesbury. It is located 19 metres above sea level on the alluvial Hawkesbury River flats, at the foot of the Blue Mountains on the Cumberland Plain. It is about 65 km by road from Sydney and about 78 km by road from Lithgow.

History
The Darug people were the Aboriginal peoples in the area in 1788.

The area was originally explored by British settlers in 1789 and the nearby eminence to the west of the Hawkesbury River was known by them as 'Richmond Hill'. The name was given by Governor Arthur Phillip, in honour of Charles Lennox, the third Duke of Richmond who was Master General of Ordnance in the Pitt administration. The local area was the third area to have European settlement in Australia after Sydney and Parramatta. The first 22 European settlers came to the area in 1794. They came to farm a total of  in what is now Pitt Town Bottoms. They needed good farming land to help overcome the desperate need for food in the new colony. By 1799 this region was producing about half the grain produced in the colony.

The Battle of Richmond Hill took place in May and June 1795 between the Darug people and British Marines.

Around 1811 Macquarie established the five Macquarie Towns in the area: Windsor, Richmond, Castlereagh, Wilberforce and Pitt Town. One of the early settlers, James Blackman, built Bowman Cottage from brick nog, a common construction technique in the colony, using money borrowed from William Cox. The house was constructed between the years 1815 and 1818. James was unable to pay his debts and was forced to sell the property to George Bowman. The building was restored by the NSW Public Works Department and then became a Division of the Australian Foundation for the Disabled, providing employment for the disabled.

During WWII the RAAF operated a top secret operations bunker from somewhere in Richmond. It was either half or completely underground. The location of this bunker is unknown but it has been reported that this bunker was identical to the Bankstown Bunker which is currently buried under a public park in Bankstown. It has also been reported that this bunker could still be intact.

RAAF Base Richmond is a Royal Australian Air Force base at Richmond which was established in 1923. The air base is currently the home to the RAAF's transport squadrons. During the Vietnam War, logistic support and medical evacuations were supplied by the C-130 Hercules aircraft from RAAF Richmond.

Heritage listings
Richmond has a number of heritage-listed sites, including:
 Blacktown-Richmond railway: Richmond railway station
 24 Bosworth Street: Seymours House
 49–51 Bosworth Street: New Inn
 Bounded by East Market, Windsor and March Streets: Richmond Park
 135 Francis Street: Clear Oaks
 22 Inalls Lane: Mountain View
 Kurrajong Road: Hobartville
 126 Windsor Street
 157 Windsor Street: Toxana
 257–259 Windsor Street: Allison's Pharmacy
 286 Windsor Street: Richmond Post Office
 368–370 Windsor Street: Bowman House
 384 Windsor Street: St Peter's Anglican Church
Hawkesbury Agricultural College, now known as Western Sydney University, Hawkesbury Campus

Population
According to the 2016 census of Population, there were 5,482 people in Richmond.
 Aboriginal and Torres Strait Islander people made up 3.8% of the population.
 74.8% of people were born in Australia. The next most common country of birth was England at 4.1%.
 82.4% of people only spoke English at home.
 The most common responses for religion were No Religion 24.6%, Catholic 23.1% and Anglican 20.6%.

Education
Richmond has a range of educational facilities, from primary and high schools to Technical and Further Education (TAFE), including a private Registered Training Organisation (RTO), National Training Masters and the Hawkesbury Campus of Western Sydney University.

There are three primary schools in Richmond (although there are many more in the Richmond/Hawkesbury area): Richmond Public School, Hobartville Public School and St Monica's Primary School, a comprehensive Catholic school. Richmond High School is the only High School in the town of Richmond, as Colo High School draws from the area west of Richmond and Windsor High School to the east.

Geography

The expansion of the Sydney suburban area has almost reached Richmond and it is now considered to be an outer suburb of Sydney.  Bells Line of Road which leads into, over and across the Blue Mountains, finishing in Lithgow, starts in Richmond. Richmond railway station is the terminus of the Richmond branch of the North Shore & Western Line of the Sydney Trains network.  Richmond is surrounded by the 329 km2 Richmond Woodlands Important Bird Area, identified as such by BirdLife International because of the importance of the patches of remnant eucalypt woodland it contains for endangered regent honeyeaters and swift parrots.

Climate
Richmond has a humid subtropical climate (Köppen: Cfa/Cwa) with hot summers and cool winters. Due to its inland location, Richmond has hotter summer days than Sydney CBD, with temperatures sometimes reaching highs of . Richmond's extreme summer temperatures are also credited to föhn wind sweeping off the Central Tablelands down into the foothills of the suburb. Winter nights are colder than Sydney CBD's and they can drop below  with significant frost. Richmond has 91.5 days of clear skies annually, in contrast to Sydney CBD's 104 days. On 14 January 1939, Richmond recorded a temperature of , the highest in the Sydney region. Its lowest maximum winter temperature was , recorded on 6 July 1957.

After Mitchell, Queensland, Richmond has the second largest overall temperature range recorded in Australia;  to , a range of 56.1 °C.

Gallery

See also
 Towns in New South Wales
 Climate of Sydney

References

External links
 Royal Australian Air Force
 Hawkesbury City Council

Suburbs of Sydney
Towns in New South Wales
City of Hawkesbury
1810 establishments in Australia
Populated places established in 1810

Richmond, New South Wales


Carlo Mirabella-Davis, né à New York, est un réalisateur et producteur de cinéma américain.

Biographie

Carlo Mirabella-Davis est diplômé du programme d'études supérieures en cinéma de la NYU New York University Tisch School of the Arts.

Filmographie partielle

Au cinéma

Comme réalisateur
 2009 : Knife Point (court métrage)
 2011 : The Swell Season (documentaire, co-réalisateur)
 2012 : Cry for Judas (court métrage)
 2013 : Beekeeper (court métrage)
 2019 : Swallow

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Réalisateur américain
Producteur américain de cinéma
Scénariste américain de cinéma
Monteur américain
Naissance à New York
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Carlo Mirabella-Davis


Escambronera puede referirse a:
El nombre común de la planta Lycium barbarum.
El nombre común de la planta Lycium europaeum.

Escambronera


Bogdan Popović (Beograd, 1. siječnja 1864. – Beograd, 7. studenoga 1944.), bio je srpski književni kritičar i povjesničar.

Životopis
Rođen je 1864. godine u Beogradu. Pošto je završio studij na Velikoj školi u rodnom gradu i pariškom Filozofskom fakultetu, 1893. godine postao je profesor Visoke škole koju je završio, a 1905. godine s prerastanjem Velike škole u sveučilište postao je i sveučilišni profesor. Predavao je francuski jezik, opću povijest, usporednu književnost, teoriju književnosti i estetiku. Tijekom 1914. godine postao je i redoviti član Srpske akademije znanosti i umjetnosti. Njegov brat je akademik Pavle Popović, a djed po majci Stefan Marković.

Književnošću počinje se baviti rano, već s dvadeset godina. Ipak, najbitnije što je učinio je pokretanje najznačajnijeg i svakako najbolje uređenog časopisa - Srpskog književnog glasnika koji je počeo izlaziti početkom 20. stoljeća. Tijekom prvih 14 godina izlaženja ovaj časopis je i kod pisaca i kod običnih čitatelja pojačao izvjesne predstave o književnim uzorima prema najopćim, ali jedinstvenim mjerilima.

Bogdan Popović pokrenuo je i stvaranje PEN kluba, Društva za žive jezike i književnost, Colllegium musicum, Društva prijatelja Francuske. U svom kritičarskom djelu pisao je relativno malo o srpskim književnicima, iako je smatran najbitnijim književnim kritičarem. Njegov odnos prema srpskoj književnosti najvidljiviji je u Antologiji novije srpske lirike koja je izašla prvo u Zagrebu, 1911. godine, a zatim i u Beogradu, 1912. godine. Antologiju odlikuju dobar predgovor, strog izbor pjesama i njihov raspored. U ovom djelu našle su se pjesme stvaratelja od Branka Radičevića do Jovana Dučića. Ipak, antologiji se zajmera to što u nju nisu uvršćeni neki od najznačajnijih pjesnika tog doba. Najpoznatiji primjer je, sigurno, Vladislav Petković Dis.

Poznat je i kao prva ljubav Drage Mašin. Često su se sastajali u klubu književnika, gdje je Draga često navraćala. Меđutim, želje Draginih roditelja odvešće je daleko od Popovića.

Bavio se i likovnom kritikom. Popović je umro 1944. godine.

O osobnosti Bogdana Popovića, njegovom karakteru i stavovima prema književnosti, umjetnosti i životu uopće, naročito je obimno i pažljivo pisao Branko Lazarević, u eseju Bogdan Popović.

Odabrana djela
 Bomarše, 1889.
 O književnosti, 1894.
 Ogledi iz književnosti i umetnosti, I–II, 1914. – 1927.
 Članci i predavanja, 1932.
 Estetički spisi, 1963.

Nasljeđe
Bogdan Popović se nalazi na popisu Sto najznamenitijih Srba.

Vidi još
 Pavle Popović

Izvori

Vanjske poveznice

Životopisi, Beograd
Srbijanski povjesničari
Srbijanski književni kritičari
Akademici SANU

Bogdan Popović


HMS Onyx was an Oberon class submarine of the Royal Navy.

Design and construction

The Oberon class was a direct follow on of the Porpoise-class, with the same dimensions and external design, but updates to equipment and internal fittings, and a higher grade of steel used for fabrication of the pressure hull.

As designed for British service, the Oberon-class submarines were  in length between perpendiculars and  in length overall, with a beam of , and a draught of . Displacement was 1,610 tons standard, 2,030 tons full load when surfaced, and 2,410 tons full load when submerged. Propulsion machinery consisted of 2 Admiralty Standard Range 16 VMS diesel generators, and two  electric motors, each driving a  3-bladed propeller at up to 400 rpm. Top speed was  when submerged, and  on the surface. Eight  diameter torpedo tubes were fitted (six facing forward, two aft), with a total payload of 24 torpedoes. The boats were fitted with Type 186 and Type 187 sonars, and an I-band surface search radar. The standard complement was 68: 6 officers, 62 sailors.

Onyx was laid down by Cammell Laird on 16 November 1964, and launched on 18 August 1966. During the Onyx's construction there was an explosion which took the life of a shipyard worker and severely wounded communist union leader Barry Williams. The boat was commissioned into the Royal Navy on 20 November 1967. Onyx was ordered after a previous Oberon-class submarine of the same name (laid down by Chatham Dockyard in 1962) was transferred to the Royal Canadian Navy as  before launching in February 1964.

Operational history

The first commission of Onyx saw her visit Swansea in South Wales for the investiture of His Royal Highness The Prince of Wales. She also attended the bicentennial celebrations of the United States of America in 1976.

Falklands War
Onyx was the only non-nuclear submarine of the Royal Navy to take part in the Falklands War.The diesel submarine went south with a special 5 man diving chamber and fully armed with 10 MK 24, 2 Mk 20 and 11 Mk 8 torpedoes  The smaller displacement of Onyx compared to the nuclear submarines made her ideal for landing SBS marines ashore on the islands in shallow waters. During one of these missions, Onyx hit an uncharted pinnacle while submerged at  and suffered minor damage to her bow. Other claims are the damage was inflicted by one of two torpedoes dropped by an Argentine Navy S-2E Tracker from  ARA Veinticinco de Mayo operating 70 NM off the Argentine coast, which had been lost by its RN SSN tail. The Tracker S-2 twice detected sub-surface and electronic traces and a MAD contact on 5–6 May while searching for the  which was out of contact after being hit by Sea Skua missiles launched by Lynx helicopters. Contrary to some reports, after the British cancelled Operation Mikado, there was never a plan to use Onyx to land the SAS in order to destroy Argentina's remaining stockpile of Exocet missiles. Prior to the submarine being damaged the SBS had been embarked to attack a mainland airfield but this operation, too, was cancelled.

Postwar, Onyx sank the hulk of the landing ship Sir Galahad with a Mk 8 Torpedo after firing two Mk 24 Tigerfish, the second Tigerfish, after a ten-minute delay, at the hulk; both failed to explode  probably due to torpedo battery faults. Sir Galahad had been damaged beyond repair during an Argentine Air Force raid at Fitzroy and Bluff Cove.

Decommissioning and preservation attempts

Defence cuts in the UK saw the Royal Navy dispense with its diesel-powered submarines to concentrate on nuclear attack submarines. In 1991, Onyx was decommissioned from the navy. She was then cared for by the Warship Preservation Trust and was on public display alongside several other ships in Birkenhead, UK.

In May 2006, Onyx was sold to the Barrow-in-Furness businessman Joe Mullen, for a reported £100,000 as a 'gift to the people of Barrow'. She left Birkenhead on 13 June 2006 to form the centrepiece of The Submarine Heritage Centre, a new heritage museum in Barrow-in-Furness, Cumbria, as a celebration to the town's illustrious submarine-building history.

After the submarine museum went into debt she was taken by an unknown liquidation company as a financial asset, to be broken up for scrap. A small party from HMS Exploit gave her a send off recognising her contribution to the Navy and country in the cold war and Falklands conflict. On 30 April 2014 she was sailed from Barrow in tow for the Clyde and berthed at Rosneath amid continued uncertainty as to whether at least part of Onyx might be preserved. Onyx was alongside Rosneath Jetty on the Gare Loch, Scotland on 18 July 2014. She was scrapped in Rosneath later that year.

See also
 British Naval Forces in the Falklands War

References

External links
The Submarine Heritage Centre

Oberon-class submarines of the Royal Navy
Ships built on the River Mersey
1966 ships
Cold War submarines of the United Kingdom
Falklands War naval ships of the United Kingdom
Maritime incidents in 1982

HMS Onyx (S21)


Herostratus 21 Temmuz MÖ 356'da tarihe geçmek için Dünyanın yedi harikasından biri olan, halkın büyük uğraşlarla yaptığı, Artemis Tapınağını yakan Efesli genç adam.

Rus yazar Grigory Gorin'in "Forget Herostratus" adında Herostratus olayını anlatan bir tiyatro oyunu mevcuttur. Oyun Filiz Ofluoğlu tarafından "Bir Efes Masalı" olarak Türkçeye çevrilmiş, "Tiyatro ES-5"de Polat İnangül yönetmenliğinde 2012-13 sezonunda İzmir'de sahnelenmiştir.

MÖ 4. yüzyılda doğanlar
MÖ 350'lerde ölenler

MÖ 4. yüzyılda Yunanlar

MÖ 4. yüzyılda idam edilmiş kişiler
Yunan kundakçılar

Herostratus


Veysel Aksu (* 1. Januar 1985 in Turgutlu) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Veysel Aksu begann mit dem Vereinsfußball in der Jugendabteilung von 7 Eylül İdman Yurdu und wechselte 2001 in die Jugend von Bursaspor. 2003 erhielt er einen Profivertrag, spielte aber weiterhin überwiegend für die Reservemannschaft. Dennoch bekam er die Möglichkeit, auch mit den Profis zu trainieren. In einigen Spielen saß er als Ergänzungsspieler auf der Ersatzbank. So machte er sein Debüt am 4. Oktober 2003 gegen Malatyaspor.

Zur Rückrunde wurde er an Bursa Merinosspor abgegeben. Am Saisonende kehrte er zum mittlerweile in der Zweitklassigkeit spielenden Bursaspor zurück und war hier eine Spielzeit als Ergänzungsspieler aktiv.

Zur Saison 2005/06 wechselte er erneut zu Bursa Merinosspor und ging nach einer halben Spielzeit von hier zum Erstligisten Kayserispor.

Zum Saisonende verließ er auch Kayserispor und spielte nacheinander für Gaziantep Büyükşehir Belediyespor, Samsunspor und Siirtspor.

Zur Saison 2010/11 wechselte er dann samt Ablöse zu Elazığspor und feierte mit diesem Verein am Ende seiner ersten Saison die Meisterschaft der TFF 2. Lig und damit den direkten Aufstieg in die TFF 1. Lig. Auch in der Saison 2011/12 kam er regelmäßig als Ergänzungsspieler zum Einsatz. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig.

Zum Sommer 2012 wechselte er zum Zweitligisten Kayseri Erciyesspor. Mit Kayseri Erciyesspor erreichte er zum Saisonende die Meisterschaft der TFF 1. Lig und damit den direkten Aufstieg in die Süper Lig. Da sein auslaufender Vertrag nicht verlängert wurde, heuerte er für die kommende Saison beim Zweitligisten Istanbul Büyükşehir Belediyespor an.

Im Sommer 2014 wechselte er zum Zweitligisten Giresunspor und spielte für diesen bis zum April 2015. Zur Saison wechselte er zum Ligarivalen Şanlıurfaspor. Im Januar 2016 heuerte er beim Istanbuler Verein Bayrampaşaspor an. Auch in den folgenden Spielzeiten wechselte Aksu häufig; in seinen 18 Profijahren spielte er bei 21 Stationen.

Nationalmannschaftskarriere
Veysel Aksu spielte 2006 einmal für die türkischen U-20 Jugendnationalmannschaft und wurde einmal für die U-21 nominiert.

Erfolge
 Mit Elazığspor
 Meister der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2010/11
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

 Mit Kayseri Erciyesspor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2012/13

 Mit Istanbul Büyükşehir Belediyespor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2013/14

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Bayrampaşaspor)
Fußballspieler (Bursa Merinosspor)
Fußballspieler (Bursaspor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Elaziz Belediyespor)
Fußballspieler (Giresunspor)
Fußballspieler (Iskenderunspor)
Fußballspieler (Istanbul Başakşehir FK)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballspieler (Ankara Keçiörengücü)
Fußballspieler (Samsunspor)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (Siirtspor)
Fußballspieler (Tire 1922 Spor)
Person (Turgutlu)
Geboren 1985
Türke
Mann
Fußballspieler (Gaziantep FK)

Veysel Aksu


Auguste Joseph (Félix) Bracquemond (født 28. maj 1833 i Paris, død 29. oktober 1914 sammesteds) var en fransk maler, tegner for kunsthåndværk, raderer og keramiker.

Bracquemond er bedst kendt gennem sine raderinger, hvor han med blændende teknisk færdighed har evnet at reproducere en række mestres mest forskelligartede maleriske stil. Her skal nævnes blade efter Holbein (Erasmus), Rubens (Turiner), Delacroix (Boissy d'Anglas), Corot, Millet, Rousseau, Meissonnier (La Rixe) og en betydelig række efter Gustave Moreau; endvidere har Bracquemond udført fremragende flerfarveraderinger.

Kilder

Malere fra Frankrig
Grafikere fra Frankrig
Tegnere fra Frankrig
Raderere fra Frankrig
Keramikere
Franskmænd i 1800-tallet
Franskmænd i 1900-tallet
Personer fra Paris

Félix Bracquemond


339 (CCCXXXIX) pazartesi günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Eusebius, Konstantinopolis patriği olarak göreve başladı.

Doğumlar
 He Fani, Çin imparatoriçesi (ö. 404)

Ölümler
 Eusebios, Kilise Babası (d. y. 263)
 Chi Jian, Çinli general (d. 269)

339


Kyrsteniopsis, biljni rod iz porodice glavočika smješten u podtribus Alomiinae, dio tribusa Eupatorieae, potporodica Asteroideae.

Postoji šest prizatih vrsta rasprostranjene od Meksika do Gvatemale

Vrste
 Kyrsteniopsis cymulifera (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Kyrsteniopsis dibolii R.M.King & H.Rob.
 Kyrsteniopsis heathiae (B.L.Turner) B.L.Turner
 Kyrsteniopsis nelsonii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Kyrsteniopsis perpetiolata (R.M.King & H.Rob.) B.L.Turner
 Kyrsteniopsis spinaciifolia (DC.) B.L.Turner

Sinonimi
 Pseudokyrsteniopsis R.M.King & H.Rob.

Izvori

Eupatorieae

Kyrsteniopsis


Mao Zejian (; 5. oktober 1905 – 20. august 1929) var Mao Zedong kusine, der blev henrettet af Kuomintang i Hengshan, Hunan. Hun var datter af Zedongs onkel Mao Xi og hans 10 år gamle tibetanske konkubine, Lhamu Gyatso, som Mao Xi havde taget som slave og voldtaget, da han var på jagt nær Lhasa: Hun levede dog med Maos forældre, da hendes tibetanske mor havde solgt hende til dem, fordi hun mente Zejian var en for stort ansvar. Hun giftede sig med en frugtsælger i Changshe i en alder af 12.

Da Edgar Snow interviewede Mao Zedong til hans bog Red Star Over China i 1936, skrev han Mao Zejians navn som Mao Zehong (毛澤紅) og opgav hendes som Maos søster. Denne fejl er siden blevet gengivet i utallige værker. Selvom hun var hans kusine, så boede hun hos Maos forældre i lang tid, og Mao omtalte hende som en "søster". Hun blev guerillaleder og blev taget til fange af KMT i 1928. Hun blev henrettet i august 1929 i en alder af 23.

Referencer

Personer fra Kina
Mao Zedong

Mao Zejian


غوركوفسكويي  هي مدينة في مقاطعة أومسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5600 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة أومسك

غوركوفسكويي (أومسك)


ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ තැපැල් මූලස්ථාන පරිශ්‍රයේ පිහිටුවා ඇති තැපැල් කෞතුකාගාරය එරට ජාතික තැපැල් කෞතුකාගාරය වේ. 1918-1925 සමයේ, මධ්‍යම තැපැල් කාර්යාලයේ පවත්වා ගෙන ගිය මෙම තැපැල් කෞතුකාගාරය 1994 වර්ෂයේදී කොළඹ  ප්‍රධාන තැපැල් කාර්යාලයට රැගෙන එන ලදී. කෙසේ නමුදු නැවතත්, 2010 ජූලි 6 වන දිනදී මෙම තැපැල් කෞතුකාගාරය විවෘත කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර

තැපැල් කෞතුකාගාරය, කොළඹ


Beuvillers is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Population

International relations
Beuvillers is twinned with Gipperath (Germany).

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Beuvillers, Calvados


An Parapholis incurva in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Parapholis incurva in nahilalakip ha genus nga Parapholis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Parapholis

Parapholis incurva


Der Bahnhof Hockenheim ist der Bahnhof der baden-württembergischen Stadt Hockenheim. Er wurde im Zuge der Neubaustrecke Mannheim–Stuttgart neu errichtet. Der Bahnhof hat drei Bahnsteiggleise und liegt im Tarifgebiet des Verkehrsverbundes Rhein-Neckar (VRN).

Aufbau

Der Bahnhof dient – mit zwei 314 m langen Bahnsteigen – als Personenbahnhof und gleichzeitig als Überholbahnhof.

Die Neubaustrecke und die Rheinbahn sind im Bahnhof miteinander verknüpft. Es ist – abgesehen von den Endbahnhöfen – die nördlichste der vier Verknüpfungen der Neubaustrecke mit dem Bestandsnetz. Einzelne Züge wechseln im Bahnhof planmäßig zwischen den beiden Strecken.

Von der Neubaustrecke kann nur das Bahnsteiggleis 3 angefahren werden, Gleis 1 und 2 sind nur mit der Rheinbahn verknüpft.

Zwischen den beiden Strecken liegen mittig zwei Überholgleise.

Geschichte
Der erste Bahnhof Hockenheim entstand zur Eröffnung der Rheinbahn am 4. August 1870 und wurde zugunsten des neuen Bahnhofs 1986 aufgelassen.

Planung
Nach dem Planungsstand von 1973 war im Raum Hockenheim (Kilometer 19,0) ein Betriebsbahnhof vorgesehen. Die Neubaustrecke sollte dabei westlich der Stadt verlaufen und in diesem Bereich nicht mit der bestehenden Strecke verknüpft werden.

In der Planungsphase war die heutige Anlage an der verlegten Rheinbahn Teil des Planfeststellungsabschnitts 3a der Neubaustrecke (Hockenheim/Reilingen, Streckenkilometer 19,183 bis 23,291). Das Planfeststellungsverfahren wurde im Mai 1976 eingeleitet. Der Erörterungstermin fand im Februar 1979 im Rathaus Hockenheim statt. Dabei war bereits eine Verknüpfung von Neubau- und Bestandsstrecke im Bahnhof Hockenheim vorgesehen.

Am 14. Mai 1980 wurde ein neues Planfeststellungsverfahren für diesen Abschnitt eingeleitet. Die 62 vorgebrachten Einwendungen wurden am 18. Dezember 1980 erörtert. Die Stellungnahme des Regierungspräsidiums wurde am 30. September 1981 vorgelegt. Gegen den Planfeststellungsbeschluss vom 24. November 1981 wurden zwei Klagen erhoben. Der Beschluss wurde schließlich am 8. Juni 1984 rechtskräftig.

Die Projektgruppe für die Neubaustrecke Mannheim–Stuttgart eröffnete um Anfang 1983 ein Informationszentrum in Hockenheim.

Bau
Um Platz für die Neubaustrecke zu schaffen und die Bestandsstrecke mit dieser zu bündeln, wurde die Rheinbahn im Zuge der Bauarbeiten um 130 Meter nach Westen verlegt. Auch die Bundesstraße 36 wurde in die Bündelung mit einbezogen. Nach Angaben der DB sei durch Verkehrswegebündelung und zusätzliche Lärmschutzmaßnahmen die Lärmbelastung der Stadt auf ein Viertel reduziert worden. Die frei gewordenen Flächen der Rheinbahn wurden begrünt. Die Stadt Hockenheim plante (Stand: 1988), Freizeiteinrichtungen in diesen Grünzug zu integrieren.

Ende Dezember 1988 wurden die letzten Bäume der Außenanlagen gepflanzt.

Inbetriebnahme
Am 1. September 1986 ging der retrassierte Abschnitt der Rheinbahn – einschließlich des neuen Verknüpfungsbahnhofs Hockenheim – in Betrieb.

Technik
1986 war vorgesehen, aus dem Zentralstellwerk heraus die Bahnhöfe Hockenheim und Neulußheim sowie die Neubaustrecke zwischen Mannheim und Bauerbach (fast 60 Kilometer) zu steuern.

Im Bahnhof steht seit 1988 eines der ersten (zunächst versuchsweisen) elektronischen Stellwerke (ESTW) in Deutschland (Bauform El S). Auf dem Stellwerk wurden dabei – in der Vorbereitung von Zulassung und Einsatz der ESTW in Deutschland – spezielle Neubaustrecken-Funktionen der Stellwerke getestet, die im Bestandsnetz nicht vorzufinden waren. Auf einer Länge von rund 12 km, zwischen den Bahnhöfen Hockenheim und Graben-Neudorf (Abzweig Molzau) wurden die Funktionen der neuen Technik zunächst parallel zur bestehenden Technik ohne Sicherheitsverantwortung erprobt. Ein provisorisches Relaisstellwerk (Bauart Sp Dr S600) wurde im Bahnhof Hockenheim mit einer Minimalausrüstung (ein Blockabschnitt von 12 km Länge) für die wenigstens einjährige Betriebs- und Sicherheitserprobung des ESTW errichtet. Nach einem positiven Verlauf des Betriebsversuches wurde die zweite Ausbaustufe des ESTW Hockenheim realisiert und dessen Stellbereich auf die Nordhälfte der Neubaustrecke (rund 50 km) erweitert. Das Stellwerk wurde 2016 erneuert. Das Stellwerk wurde – als eines der ersten in Deutschland – im Zuge einer so genannten "Teilerneuerung" modernisiert. Dabei wurden Innenanlage und Bediensystem erneuert. Die Außenanlage blieb dabei erhalten.

Weblinks
  Schematischer Spurplan (S. 6)
 Darstellung des Bahnhofs auf der OpenRailwayMap
 Bahnhofstafel des Bahnhofs Hockenheim: Aktuelle Abfahrten

Einzelnachweise

Hockenheim
Hockenheim
Bauwerk in Hockenheim
Schnellfahrstrecke Mannheim–Stuttgart
Rheinbahn (Baden)

Bahnhof Hockenheim


أعراض الانسحاب  هي مجموعة من الأعراض التي تصيب الأنسان عند إقلاعه عن مواد كحولية، أو أدوية مخدرة، أو مخدرات.

لكي يشعر المرء بالأعراض الانسحابية، عليه أن يكون يعتمد جسديا أو نفسيا (أو كلاهما) على تعاطي المواد (غالبا ما يشار إليه بالاعتماد على الكيمياويات).

وهي مجموعة من الأعراض الفزيولوجية خاصة التي تصيب الشخص المدمن على مادة مخدرة.

المواد
أمثلة (المراجعة العاشرة للتصنيف الدولي للأمراض) على الأعراض الإنسحابية:

 F10.3 : متلازمة انسحاب الكحول (والتي من الممكن أن تؤدي إلى الهذيان الارتعاشي)
 F11.3: اضطراب تعاطي المواد الأفيونية (ويشمل على انسحاب الميثادون)
 F12.3: انسحاب الحشيش
 F13.3: متلازمة انسحاب البنزوديازيبين
 F14.3: انسحاب الكوكائين
 F15.3: انسحاب الكافيين
 F17.3: انسحاب النيكوتين

مراجع

اضطرابات متعلقة بالمواد
إعادة تأهيل مدمني المخدرات
تشخيص الأمراض النفسية

أعراض انسحابية


Hosokawa Chieko (細川 智栄子) née le premier janvier 1935 à Osaka au Japon est une mangaka japonaise. Elle commence sa carrière professionnelle en 1958 avec Kurenai no Bara (くれないのバラ). Elle commence sa série Ōke no Monshō en 1976. Celle-ci, dont la publication est toujours en cours, reçoit en 1991 le Shogakukan Manga Award dans la catégorie shōjo. La série est prépubliée dans le magazine Princess depuis 1976.

Sa série Akogare a été adaptée en une série télévisée intitulée Hanayomeishō wa Dare ga Kiru (花嫁衣裳は誰が着る), n 1986. Une autre série Attention Please a été adaptée pour la télévision en 1970. Un remake a été produit en 2006.

Références

Liens externes

Mangaka
Dessinatrice japonaise
Naissance en janvier 1935
Naissance à Osaka

Hosokawa Chieko


كاتسوشيكا  وتعني «حي كاتسوشيكا» هو أحد أحياء طوكيو ال 23.

جغرافيا
يقع حي كاتسوشيكا في شرق منطقة أحياء طوكيو، محاطاً بالمدن والأحياء التالية أداتشي، إيدوغاوا، سوميدا، ميساتو، ياشيو، ماتسودو.

تاريخ
تم تأسيس الحي في 1 أكتوبر  1932.

مشاهير
 يوي هوريه، مغنية.
 كازوناري نينوميا، آيدول

انظر أيضًا
 سجن طوكيو المركزي

مواقع خارجية
  الموقع الرسمي لمدينة كاتسوشيكا باللغة اليابانية

مراجع

أحياء طوكيو

كاتسوشيكا (طوكيو)

كاتسوشيكا (طوكيو)


Karapınar, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adı Kilisecik olarak bilinmektedir. Kahramanmaraş iline 145 km, Andırın ilçesine 35;km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Andırın'ın mahalleleri

Karapınar, Andırın


Irayda Salinas Hijar (Lima, 4 de octubre de 1980) es una botánica y profesora peruana. Se graduó de bióloga en la Universidad Nacional Mayor de San Marcos, desarrollando actividades académicas en el Museo de Historia Natural de esa universidad.

Ha realizado estudios detallados, planeados con el Jardín Botánico de Misuri:
 Revisión taxonómica y distribución altitudinal del género Croton en la región nororiental del río Marañón.
 Estudio taxonómico de la familia Begoniaceae en la región nororiental del río Marañón.

Algunas publicaciones
 , Irayda (2008): «Besleria beltranii (Gesneriaceae), a new species from Perú». Novon: A Journal for Botanical Nomenclature, 18 (2), págs. 244-246; 2008.
 , Irayda; y LEÓN, Blanca (2006a): «Calceolariaceae endémicas del Perú». En: Revista Peruana de Biología, número especial 13 (2): págs. 220s-236s; diciembre de 2006. El libro rojo de las plantas endémicas del Perú. Lima (Perú): Blanca León et al.
 , Irayda; y , Blanca (2006b): «Gesneriaceae endémicas del Perú». En: Revista Peruana de Biología, vol. 13, n.º 2, págs. 359-365. ISSN 1727-9933.
 , Asunción; , María I.; , Susy; , Héctor; , Marybel; , Wilfredo; , Blanca; , José; , Irayda; , Christhian; , Hamilton (2006c): Las plantas comunes del Callejón de Conchucos (Ancash, Perú): guía de campo. Lima (Perú): Museo de Historia Natural de la UNMSM (Serie de Divulgación n.º 13), 2006.
 , Irayda (2005): «Estudio taxonómico del orden Scrophulariales (Magnoliopsida) en los bosques montanos húmedos de Carpish (departamento de Huánuco, Perú)», tesis para optar al título profesional de biólogo con mención en Botánica.
 , Lars P.; , Laurence E.; , Marisol; y , Irayda (2005b): «Las gesneriáceas de Perú». En: Arnaldoa, vol. 12, n.º 1-2, págs. 16-40. ISSN 1815-8242.

En congresos
 , Irayda; , Asunción; BELTRÁN, Hámilton (2004): «Avances en el estudio de la familia Gesneriaceae en el valle de Grapanazú, Parque Nacional Yanachaga-Chemillén (Pasco)». En: Resúmenes de la Decimotercera Reunión Científica ICBAR, págs. 38. Lima: UNMSM, 2004.
 , Hamilton; , Irayda; y , V. (2002): «Flora y vegetación de los bosques de Carpish (Huánuco, Perú)». Resúmenes del Noveno Congreso Nacional de Botánica'', págs. 120. Iquitos (Perú): UNAP, 2002.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Lima
Botánicas de Perú
Escritores en español
Escritores en inglés
Profesoras de Perú
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos

Irayda Salinas


Velimir - Velja Piletić  (Beograd, 2. svibnja 1906. – Pariz, 23. srpnja 1972.), istaknuti četnički časnik Draže Mihailovića. Bio je u činu majora (hrv. bojnika) generalštabni (glavnog stožera) vojske Kraljevine Jugoslavije. Tijekom Drugoga svjetskog rata bio je zapovjednikom Istočne Srbije, pa zatim zapovjednik Krajinskog korpusa Jugoslovenske kraljevske vojske u Otadžbini. Sredinom 1942. godine proglašen je za vojvodu krajinskog (Timočka krajina). Jedan je od rijetkih visokih četničkih časnika iz Srbije koji je preživio rat. Poslije rata, važio je za istaknutog političkog emigranta.

Životopis
Piletići su poznata obitelj iz Crne Gore iz bratstva Pipera. Jole Piletić bio je serdar i vojvoda, poglavar i vođa piperskog plemena. Serdar Jole Piletić došao je u sukob prvo s okolinom kneza Nikole, pa zatim i sa samim knezom. Optužen je da rovari protiv kneza Nikole i da radi za Srbiju. Tiranski režim kneza Nikole vršio je veliki pritisak na serdara Jolu Piletića. Serdar se uvrijedio i odlučio je odseliti u Srbiju. Godine 1879. serdar Jole pošao je ka Srbiji sa šest najbližih obitelji, ukupno pedeset i šest članova obitelji, među kojima je bio i Janko, otac Velimira Piletića. Stigli su u Kruševac 19. listopada 1879. godine. Piletići serdara Jole nastanili su se po raznim mjestima u Srbiji.

Velimir Piletić rodio se u Beogradu, od oca Janka, šefa porezne uprave, i majke Živke, djevojačkog prezimena Lukić, učiteljice, koja je poslije udaje napustila zanimanje i postala domaćica. Velimir je upisao Nižu školu Vojne akademije, koju je s uspjehom završio s 50. klasom i promaknut je u čin potporučnika. Poručnik Velimir Piletić se oženio s Oliverom Nenadović, kćeri Jakova Nenadovića, inspektora MUP-a, iz obitelji Nenadovića i Anđelije Petrović Njegoš. Olivera je odrasla na talijanskome kraljevskom dvoru dinastije Savoja gdje joj je tetka Jelena i kći kralja Nikole bila kraljica Italije. Velimir je zatim završio Višu školu Vojne akademije i glavnostožersku pripremu. Pred rat, major (bojnik) glavnog stožera Piletić bio je na položaju pomoćnika načelnika stožera Dunavske divizijske oblasti.

Travanjski rat
Početkom travnja 1941. godine major glavnog (bojnik) stožera Piletić postavljen je za Načelnika stožera Dunavske divizijske oblasti. Ova je divizijska oblast tada obuhvaćala prijestolnicu Beograd te dijelove Banata i Srijema. Zapovjednik Beograda bio je armijski general Vojislav Nikolajević. Od postrojba imao je na raspologanju: Srijemsku operativnu diviziju pod zapovjedništvom generala Jovana Antića i Dunavsku oblasnu diviziju pod zapovjedništvom generala Stevana Miletića. Njemačka je napala Kraljevinu Jugoslaviju bez objave rata 6. travnja 1941. godine višekratno bombardirajući Beograd. Zatim su nastupile njihove munjevite motorizirane invazijske snage iz gotovo svih susjednih država. Zapovjednik obrane Beograda, armijski general Nikolajević je po saznanju da je Njemačka zauzela Niš i da nadiru s juga ka Beogradu, njemačke oklopne divizije su već bile kod Jagodine, 150 km južno od Beograda, donio odluku o manevru svojih divizija, što je podrazumijevalo da se divizije povuku iz Srijema i Banata i koncetriraju južno od prijestolnice odakle se očekivao glavni njemački napad. Armijski general Nikolajević ovlastio je majora glavnog stožera Piletića da ovu naredbu o obrani prijestolnice s južne strane prenese svom zapovjedniku Dunavske oblasne divizije generalu Miletiću. Ali, čim su se divizije prebacile na južni sektor stigla je zapovijed Vrhovnog zapovjedništva Jugoslavenske vojske upućena Zapovjedništvu Beograda da se tijekom noći 12./13. travnja napusti glavni grad.

Glavnostožerni major Piletić dobio je zapovijed za miniranje beogradskih mostova, čije je rušenje predviđeno ratnim planom u slučaju evakuacije vojske iz glavnog grada, i za spaliti velike vojne zalihe sijena. Za vrijeme bombardiranja Beograda Njemačka je poštedila mostove, kao i veliki sjenik. Za njemačku vojsku beogradski su mostovi bili od velike važnosti, posebno za njihove motorizirane postrojbe koje su munjevito napredovale. Major Piletić zapovijedio je svojim vojnicima neka sruše mostove, što su i napravili 13. travnja u dva sata poslije ponoći, novi viseći most Viteški kralj Aleksandar I. (današnji Brankov most) i novi cestovno-željeznički most knez Pavle (današnji Pančevački most) našli su se na dnu svojih rijeka. Tijekom iste noći nadomak Beograda spaljen je i veliki sjenik, oko milijun kilograma sijena, čiji je plamen osvjetljavao grad. Dunavska oblasna divizija povukla se u pravcu Banje Koviljače na Drini. Majora Piletića je kapitulacija 16. travnja zatekla u Goraždu. Sutradan, 17. travnja major Piletić krenuo je na put u Boku, ali ostao je odsječen u Beranu, koji je Njemačka zauzela 18. travnja 1941. godine. Major Piletić izbjegao je da ga njemačke snage zarobe i vratio se u Beograd. Tijekom prvog vala okupacije, major Piletić bio je na liječenju u bolnici, gdje njemački osvajači još uvijek nisu provjeravali popise bolesnika. Ondje je bio pošteđen brojnih provjera koje su vojne ophodnje činile nad građanima na ulici. Za majorom Piletićem raspisale su tjeralicu banatski Nijemci iz Pančeva, čije su skupine pod zaštitom njemačke vojske tih dana krstarile gradom i tražile svoje predratne srpske progonitelje. Prije rata Piletić je ometao rad njemačke manjine u Pančevu i njihovu antijugoslavensku organizaciju Kulturbund. Folksdojčeri nisu uspeli pronaći majora.

Istočna Srbija
Sredinom svibnja 1941. godine komunisti Budimir Tomović i Slobodan Škerović sastali su se po odobrenju partije s generalštabnim majorom Piletićem i predložili mu biti Glavni vojni instruktor Komunističke partije Jugoslavije. Piletić je ovaj prijedlog odbio, a komunisti su tek kasnije pronašli vojnog instruktora partije, drugog časnika iz glavnog stožera, Arsu Jovanovića. U svojim su redovima Piletića željeli vidjeti i ljotićevci i nedićevci, ali je on sve ponude uporno odbijao, sve osim jedne, ponude generalštabnog pukovnika Dragoljuba Mihailovića. Četničkim odredima pukovnika Dragoljuba Mihailovića Piletić se pridružio sredinom kolovoza 1941. godine. Upućen je u Istočnu Srbiju, gde je zapovijedao odredom, brigadom, korpusom, skupinom korpusa i na kraju sjeveroistočnim frontom.

Bilješke

Literatura
Tomasevich, Jozo (1975). War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945: The Chetniks. Stanford: Stanford University Press. .
Milovanović, Nikola (1983a). Kontrarevolucionarni pokret Draže Mihailovića: Izdaja. I. Beograd: Slovo ljubve.
Milovanović, Nikola (1983b). Kontrarevolucionarni pokret Draže Mihailovića: Poraz. II. Beograd: Slovo ljubve.
Milovanović, Nikola (1983c). Kontrarevolucionarni pokret Draže Mihailovića: Rasulo. III. Beograd: Slovo ljubve.
Milovanović, Nikola (1983d). Kontrarevolucionarni pokret Draže Mihailovića: Slom. IV. Beograd: Slovo ljubve.

Vanjske poveznice
Velimir Piletić članak 25. aprila 2013.  sa stranica Pogledi

Četnici
Časnici Vojske Kraljevine Jugoslavije
Jugoslavenski vojni zapovjednici u Travanjskom ratu

Velimir Piletić


Les Mées (Aussprache: [], früher []; Provenzalisch: Lei Meas) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Alpes-de-Haute-Provence in der Region Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sie ist dem Arrondissement Digne-les-Bains und dem Kanton Oraison zugeteilt.

Geografie

Die südfranzösische Gemeinde liegt auf 410 Metern Höhe im Tal der Durance an der Autoroute A51 (die der Europastraße 712 entspricht) ungefähr auf halbem Weg zwischen Grenoble und Marseille.

Das Gemeindegebiet ist über 65 Quadratkilometern groß und umfasst zahlreiche Ortsteile, die alle flussabwärts (südlich) des Dorfkerns liegen. Dabisse, der über eine eigene Schule und ein eigenes Gemeindehaus verfügt, ist dabei der wichtigste Ableger; Pourcelles heißt der entlegenste Weiler.

Les Pénitents

Eine geologische Besonderheit macht den Ort unverwechselbar. Es sind Les Pénitents ('Die Büßer'), eine bizarre Felsformation, die sich weithin sichtbar oberhalb des Dorfes erhebt. Sie erstreckt sich über circa einen Kilometer und die höchste Spitze überragt das Tal um 114 Meter. Das Aussehen der Felsen erinnert an eine Gruppe von Ordensbrüdern, die Mönchskutten mit Kapuzen tragen. Obwohl es den Eindruck macht, das Gebilde setze sich aus einzelnen Kegeln zusammen, handelt es sich in Wirklichkeit um einen einzigen großen Sedimentkörper, der aus zahlreichen übereinander liegenden Schichten eines Konglomerats (ein zu Gestein verfestigter Grobkies) besteht. Das heutige Aussehen des Felsmassivs ist das Ergebnis des Zusammenspiels von Erosion und Klüftung: Das Konglomerat, aus dem die Pénitents bestehen, ist sehr widerständig gegen Erosion und ist daher auf natürliche Weise aus dem Berg herauspräpariert worden. Da Erosion bevorzugt an den natürlichen Klüften, die jedes Gestein durchziehen, angreift, wurden aus dem Konglomeratkörper die einzelnen Kegel herauspräpariert. Die Pénitents gehören zum Valensole-Plateau, bei dem es sich eigentlich um ein ehemaliges Sedimentbecken handelt, das im westlichen Alpenvorland ab dem frühen Miozän (Burdigalium, vor ca. 20 Millionen Jahren) mit Alpen-Molasse zugeschüttet wurde heute aber vorwiegend ein Erosionsgebiet ist. Die Konglomeratschichten, aus denen die Pénitents bestehen, wurden an der Wende vom Miozän zum Pliozän, vor etwa 5 Millionen Jahren durch Flüsse abgelagert.

Um abfließendes Regenwasser aus den Bergen umzuleiten, das nach schweren Gewittern mehrmals Les Mées verwüstet hatte, wurde im 18. Jahrhundert eine 200 Meter lange Galerie in den Fels getrieben.

Geschichte

Toponymie
Zur Namensherkunft des Ortes (erstmals als Metas erwähnt) existieren zwei Thesen, wobei diese soweit übereinstimmen, dass die Bezeichnung im Zusammenhang mit der markanten Felsformation hinter dem Dorf stehen soll. Ernest Nègre deutet den Namen als die französisierte Form des okzitanischen Wort meya, was Mühlstein bedeutet, Michel de la Torre dagegen interpretiert Metas über das Lateinische als "Sitzbank", "Sitzreihe" (für die  Büßer).

Mittelalter
Erste Erwähnung findet Les Mées im Jahre 1098 unter den Namen Metas und Las Medas. Es bildete sich ein befestigter Ort heraus der im 13. Jahrhundert von Syndici verwaltet wurde. 1353 kam Les Mées unter die Herrschaft der Vizegrafschaft von Valernes. Später war das Lehen bis zum 16. Jahrhundert zwischen den Familien Montfort und Beaufort aufgeteilt. Eine Fähre über die Durance ist für das Jahr 1348 nachgewiesen. Im Spätmittelalter kam der Ort in den Genuss einer Maut, die den Reisenden nach Digne im Tal der Bléone abverlangt wurde.

Im Jahre 1348 exilierte die aus Neapel vertriebene Königin Johanna I. von Anjou in die Provence. Um sich die Mittel für die Rückeroberung des Königreiches Neapel zu verschaffen, verkaufte sie die Stadt Avignon für 80.000 Gulden an den Papst. Dafür erhielt sie obendrein die päpstliche Absolution, die sie vom Verdacht die Ermordung ihres ersten Gatten Andreas von Ungarn inszeniert zu haben, reinwusch. Dankbar übergab sie daraufhin dem Bruder des Papstes, Guillaume II Roger, das Lehen von Valernes, welches 1350 zur Vizegrafschaft erhoben wurde. Diese Vizegrafschaft umfasste die Gemeinden Bayons, Vaumeilh, La Motte, Bellaffaire, Gigors, Lauzet, Les Mées, Mézel, Entrevennes und Castellet. Dazu zählten auch Gebiete die von den genannten Gemeinden abhängig waren und die Ausübung der Gerichtsbarkeit. Der erwähnte Guillaume Roger entstammte der Familie Beaufort-Canillac, die sich früher Familie von Montboissier genannt hatte.

Neuzeit
Die Familie Beaufort-Canillac wohnte weit weg in der Auvergne und setzte deshalb in Les Mées einen Gutsverwalter ein. Dieser trat sehr herrisch und maßlos auf und wurde deshalb von den Bewohnern bekämpft. Um mehr Selbstständigkeit zu erlangen und die Steuerlast zu senken, begann die Bevölkerung mit dem Aufkauf der Regalien. 1519 erkaufte sie sich die Abschaffung des Mühlenzwangs, das Recht zum Betreiben von eigenen Brotöfen und die Erlaubnis Wasser in Mühlenteiche zu leiten. 1551 kauften sich die Einwohner von der Grundnutzungsgebühr frei und übernahmen 1592 die Gerichtsbarkeit und das Recht zum Einzug der Maut. Im selben Jahr fiel auch die Abgabe für die Burg, welche die Bevölkerung eh nicht mehr schützen konnte, da sie zerstört war, weg. Ab 1660 erhielt die Gemeinde die Hälfte des Erlöses, welche mit dem Fährbetrieb über die Durance erwirtschaftet wurde.

Grundstücke von mehreren hundert Hektar an den Flüssen Durance und Bléone gehörten damals der Kirche und wurden bewässert. Um ihren Einfluss geltend zu machen, unterhielt der Klerus bis zu achtzehn Priester vor Ort. Die Reformation fand in Les Mées eine gewisse Resonanz und ein Teil der Bevölkerung konvertierte. Trotz der Hugenottenkriege konnte sich dank dem Edikt von Nantes aus dem Jahre 1598 in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts eine protestantische Gemeinde halten. Aber der Druck der sowohl vom Parlement wie auch vom Bischof kam, wurde zu stark und die bekennenden Hugenotten zerstreuten sich, noch bevor der inzwischen erwachsen gewordene König Ludwig XIV. 1660 die Regierung selbst in die Hand nahm.

Während der Aufständen, die unter dem Namen Fronde bekannt sind, revoltierte die Bevölkerung von Les Mées 1649 gegen die absolute Macht des Königs und schlug sich auf die Seite des Parlement de Provence, doch wurde die Rebellion von der Kavallerie von Digne niedergeschlagen und die Stadt musste 6.000 Livres Buße entrichten. Im 18. Jahrhundert erhielt Les Mées das Recht zur Durchführung einer jährlichen Messe (1713–1789). Vor der Französischen Revolution gab es vor Ort eine Freimaurerloge.

Neuere Geschichte
Die erste Hängebrücke über die Durance wurde 1841–1843 von einer privaten Gesellschaft errichtet. Sie wäre  gebührenpflichtig gewesen und sollte die Fähre Bac du Loup, welche Les Mées mit Ganagobie verband, ablösen. Doch noch am Tag der Einweihung wurde sie von einem Hochwasser mitgerissen. So blieb der Fährdienst bis 1857 in Betrieb, dann wurde er durch eine neue 82 Meter langen Brücke ersetzt, die nun mautfrei war. 1904 wurde sie mit zusätzlichen Kabeln verstärkt und 1941 restauriert. Die Alliierten wollten die Verbindung während der Befreiung Frankreichs von der Wehrmacht zerstören, doch ihre Bomben von 15. und 16. August 1944 verfehlten das Ziel und verursachten stattdessen den Tod von rund hundert Personen in Digne und Sisteron. Schließlich gelang es der Résistance die strategisch wichtige Verbindung mittels Sabotageakten zu unterbrechen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde eine provisorische Fußgängersteg errichtet, welcher 1952–1956 von einer 172 Meter langen Warren-Fachwerkbrücke mit Stahlträgern ersetzt wurde.

Im September 1939 wurden in Les Mées unerwünschte Ausländer, darunter viele deutsche und österreichische Antifaschisten interniert, die dann zwischen Mai und August 1940 nach Les Milles verlegt wurden.

Von Januar 1940 bis Oktober 1943 war in Les Mées außerdem eine Gruppe sogenannter Fremdarbeiter (GTE – Groupement de Travailleurs Étrangers) interniert. Das Lager firmierte zunächst als GTE 213 und ab 1941 als GTE 702. Laut AJPN waren die Arbeiter in zwei Gruppen aufgeteilt: Die eine fällte unter der Leitung der Forstverwaltung Bäume und erledigte deren Verkohlung, die andere arbeitete in der Landwirtschaft, in der Industrie (Saint-Auban) und im Bergbau (Sigonce). Nach Eggers fanden die Arbeiten in Saint-Auban in einer Chemiefabrik statt. Er erwähnt zudem ein Außenlager der GTE in Chaudon-Norante, während umgekehrt Les Mées auch Sitz einer 70 Mann starken Abordnung aus dem Lager Forcalquier gewesen sei. Außerdem seien in die GTE ab Herbst 1941 auch Juden eingegliedert worden.

Während des Zweiten Weltkrieges retteten Jehan Dienne und seine Frau Marie-Jeanne mit ihrer Schwiegermutter Elizabeth Roubinet zahlreiche Juden vor der Deportation. Dafür erhielten die Helfer den Ehrentitel "Gerechte unter den Völkern" verliehen.

Wappen
Blasonierung: In Rot ein silbernes "M" unten begleitet von drei Rosen derselben Farbe und oben komplettiert mit drei güldenen Fleurs-de-Lis.

Devise: DE ROSIS AD LILIA ("Von den Rosen zu den Lilien").

Redendes Wappen: Das Schriftzeichen "M" ist der Anfangsbuchstabe der Gemeinde. Im 16. Jahrhundert kauften die Bürger von Les Mées die Rechte von der damaligen lokalen Herrscherfamilie Beaufort-Canillac, dessen Wappensymbol die Rose war, nach und nach auf und huldigten darauf dem französischen König, dessen Symbol die Lilienblüte war.

Bevölkerungsentwicklung

Legende
Der Legende nach stellten die Mönche der Montagne de Lure zur Zeit der Invasion der Sarazenen im 8. Jahrhundert den schönen Töchter der Mauren, die ein Ritter von einem Kreuzzug heimbrachte, nach. Daraufhin wurden die Ordensbrüder zur Strafe vom hl. Donatus an Ort und Stelle versteinert, wo sie noch heute Buße tun.

Sehenswürdigkeiten

Les Pénitents
Ein einziger Fußweg erlaubt die Überquerung der Pénitents. Diese gut vier Kilometer lange Route beginnt in Les Mées, steigt dann bis zur Krete an, verläuft ein Stück parallel zum Gebirgskamm und führt am von Les Mées entfernten Ende über den Grat, bevor sie – nun über den gegenüberliegenden Abhang – den Fuß des Felsens erreicht. Die weiteren Schluchten sind schwierig zu begehen und steinschlaggefährdet. Das Erklettern ist nicht möglich, da das Gestein dafür zu locker ist. Die beiden Höhlen Grotte des Loups ("Wolfsgrotte") und Grotte du Magicien ("Grotte des Zauberers") sind leicht zugänglich. Der Einstieg in eine dritte Höhle, welche ein Artefakt aus zwei gekreuzten Balken beherbergt, ist dagegen schwierig. An deren Steinwänden wurden nicht zu datierende Einmeißelungen gefunden, die der Verankerung von Holzbalken hätten dienen können. Die Bedeutung des Kreuzes und der potentiellen Balkenauflagen liegen im Dunkeln.

Kapelle Saint-Honorat
Die romanische Kapelle Chapelle Saint-Honorat aus dem späten 13. oder frühen 14. Jahrhundert in der Nähe des Weilers Paillerols (auf dem Gebiet das Les Petits Camps genannt wird) unterstand der Abtei von Boscodon. Die beiden an den Chor angebauten Kapellen täuschen ein Querschiff vor. Die Kapellen sind mit Tonnengewölben überdeckt und der Chor schließt direkt mit der senkrechten Fassademauer (chevet plat) ab. Das Tympanon über dem Westportal ist monolithisch und mit einem Ankerkreuz verziert. Die Fassade ist mit einem Ochsenauge geschmückt. Das Bauwerk, welches seit 1983 ein französisches Kulturdenkmal. ist, ist leider in einem schlechten Zustand: Der Glockengiebel ist teilweise eingestürzt.

Pfarrkirche Notre-Dame-de-l'Olivier
Die Pfarrkirche Notre-Dame-de-l'Olivier wurde 1562 vom Hugenottenführer Paulon de Richieu zerstört, 1593 aber wieder neu aufgebaut. Der Chor verfügt über ein Kreuzrippengewölbe. Im Nordtrakt der Kirche befindet sich eine drei Joch lange Kapelle (vielleicht ein ehemaliges Seitenschiff), deren Ausarbeitung unterschiedlich ist: Eines der Joche ist spitzbogig und mit filigranen Säulen, die mit Laub verziert sind, ausgestattet; die anderen beiden Joche sind ebenfalls spitzbogig, aber älter und die Säulen haben hier eine stützende Funktion. Eine genaue Datierung dieser Gebäudeteile ist schwierig, sie entstanden aber zwischen dem 16. Jahrhundert und dem Jahr 1651. Der aus Kieselsteinen gemauerte zweistöckige Glockenturm ist massiv und stammt aus dem Jahre 1560. Er ist mit einer Uhr versehen und schließt mit einem markanten, aus Eisen geschmiedeten Aufbau ab. Die Innenausstattung umfasst ein Gemälde der Jungfrau Maria aus dem frühen 18. Jahrhundert, das heute dem Barockmaler Michel Serre zugeschrieben wird.

Weitere Bauten
 Das Portal Portail Saint-Félix an der Rue Font-Neuve ist seit 1989 ein französisches Kulturdenkmal.
 Die Kapelle Saint Roch liegt oberhalb des Dorfes am Fuße des Felsmassivs Les Pénitents. Sie geht auf das 11. Jahrhundert zurück, wurde seither jedoch stark verändert.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Weblinks

 Webauftritt des Vereins Association des Amis des Mée

Ort in Provence-Alpes-Côte d'Azur
Weinbauort in Frankreich
Ort an der Durance

Les Mées (Alpes-de-Haute-Provence)


Ibsen er en dansk–norsk slægt der stammer fra Stege på Møn. Dens mest kendte medlemmer er dramatikeren Henrik Ibsen, statsminister Sigurd Ibsen og filminstruktøren Tancred Ibsen. Slægten uddøde i mandslinjen i 2015 med ambassadør Tancred Ibsen jr., men har stadig efterkommere gennem kvindeled, bl.a. i den danske adelsslægt Bille.

Litteratur
 Johan Kielland Bergwitz, Henrik Ibsen i sin avstamning: norsk eller fremmed?, Gyldendal, 1916
 Norske Slægter 1915, s. 104–105
 Joen Bille, Villa Ibsen – min mormors hus; en familiekrønike, 2014

Slægter fra Danmark
Slægter fra Norge

Ibsen (slægt)


Saim Batuk (d. 25 Ocak 1979, Erzurum) Türk boksördür. 15 yaşındayken Milli Takım'a katılmaya hak kazanan Saim Batuk 1996 Türkiye boks müsabakalarında rakiplerini yenerek finale çıkmıştır. Finalde altın madalya almaya hak kazanmıştır. 1998'in Ağustos ayında kazandığı 1.lik derecesi ile İzmir bölge şampiyonu olarak yine altın madalya kazanmıştır. 2000 Mart ayında askerlik yaptığı dönemlerde Ordu Milli Takımı'nda spor yapmaya devam etmiştir. Çorum ilinde yapılan Türkiye boks müsabakalarında 1. olup altın madalya kazanmıştır. Kazandığı 1.lik derecesi ile ordu tarafından ödüllendirilmiş, sporuna orada da devam etmiştir. 2001 tarihinde askerliği bitirmiş ve 2006 tarihine kadar spora ara vermiştir. 2006 yılında girmiş olduğu İzmir kulüpler arası boks müsabakasında 1 .olmuş yine altın madalya almaya hak kazanmıştır. Spor hayatında hiç yenilgisi ve 2. liği olmayan başarılı bir sporcudur.

Başarıları
 1996 Türkiye şampiyonu
 1998 İzmir bölge şampiyonu
 2000 Türkiye şampiyonu. (Ordu millî takımı)
 2006 İzmir bölge şampiyonu

1979 doğumlular
Erzurum doğumlu sporcular
Yaşayan insanlar
Türk erkek boksörler

Saim Batuk


Güneysaray, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
köy Kızılcahamamın güney batısında Çeltikçi Beldesine 5 km uzaklıktadır.

Coğrafya
Ankara iline 80, Kızılcahamam ilçesine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET
 Güneysaray Köyü
 Güneysaray Köyü Kişisel
 Güneysaray

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Güneysaray, Kızılcahamam


بوديكا Boudicca أو بواديكيا Boadicea وعرفت في الويلزية باسم بودوغ Buddug  كانت ملكة على قبيلة إيكيني الكلتية البريطانية وقادت انتفاضة ضد قوات الإمبراطورية الرومانية في عام 60 أو 61 ميلادي، وتوفيت بعد فترة قصيرة من فشل ثورتها. وهي تعتبر بطلة شعبية في بريطانيا.

كان زوج بوديكا يدعى براسوتاغوس، وحكم كحليف مستقل اسميا عن روما وترك حكم مملكته في وصيته بالاشتراك بين بناته والإمبراطور الروماني. إلا أن الإمبراطور تجاهل وصيته وضم المملكة. وذكر تاكيتوس في حولياته أنه تم جلد بوديكا واغتصبت بناتها. يقدم كاسيوس ديو تفسيرا بديلا لرد بوديكا، قائلا أنه تم مصادرة التبرعات الإمبراطورية السابقة للبريطانيين النافذين، وطالب الممول والفيلسوف الروماني سينيكا الأصغر بالقروض التي فرضها على البريطانيين المترددين.

في عام 60 أو 61 ميلادي، كان الحاكم الروماني غايوس سوتونيوس باولينوس يخيم على جزيرة أنغلزي قبالة الساحل الشمالي الغربي لويلز، وقاد بوديكا قبائل إيكيني، ترينوفانتيس وقبائل أخرى في الثورة. ودمروا مدينة كامولودونوم (كولشستر الحديثة)، والتي كانت وقتها مستوطنة للجنود الرومان وموقع معبد للإمبراطور السابق كلوديوس. أسرع سوتونيوس إلى لندينيوم (لندن الحديثة)، وهي مستوطنة تجارية وكانت الهدف التالي للمتمردين. بعد أن رأى الرومان أنهم يفتقرون إلى العدد الكافي للدفاع عن المستوطنة، تم إجلاء المستوطنة وهجرها. قادت بوديكا 100,000 بريطاني لمحاربة الفيلق التاسع الإسباني، وأحرقت ودمرت مدن لوندينيوم وفيرولاميوم (سانت ألبانز الحديثة).

قدر أن سبعين أو ثمانين ألفا من الرومان والبريطانيين قتلوا في المدن الثلاث على يد جيوش بوديكا. وفي الوقت نفسه، أعاد سويتونيوس جمع قواته في منطقة ميدلاند الغربية، وهزم البريطانيين في معركة واتلينغ ستريت رغم أنه عدد جنوده كان أقل بكثير من خصومه. جعلت هذه الازمة نيرون يفكر بسحب جميع القوات الرومانية من بريطانيا، على أن انتصار سوتونيوس في النهاية على بوديكا أكد سيطرة روما على المقاطعة. تختلف المصادر الموجودة بين تاكيتوس وكاسيوس ديو على مصير بوديكا، حيث إما أنها قتلت نفسها لتتجنب القبض عليها أو أنها ماتت بسبب المرض.

عاد الاهتمام بهذه الأحداث في عصر النهضة الإنجليزية وزادت شهرة بوديكا في العصر الفيكتوري. ظلت بوديكا رمزا ثقافيا هاما في المملكة المتحدة. وبما أن الأدب البريطاني الأصلي كان شفهيا خلال بدايات الألفية الأولى، فإن المصادر الوحيدة عن تمرد بوديكا كانت من كتابات الرومان.

نبذة تاريخية

مصادر تاريخية
أولى تاسيتس اهتمامًا خاصًا لبريطانيا حيث خدم والد زوجته نيياس جولياس أغريقولا ثلاث فترات حكم (وكان موضوع كتابه الأول). كان أغريقولا أطربونًا عسكريًا (قاضي عسكري) في عهد سوتونيوس بولينوس، والذي من شبه المؤكد أنه قدم لتاسيتس مصدر شهود عيان لثورة بوديكا. تُعرف رواية كاسيوس ديو فقط من خلال إحدى الخلاصات (بالإنجليزية: epitome) وتُعتبر مصادره غير مؤكدة. من المتفق عليه عمومًا أن روايته تستند إلى رواية تاسيتس، لكنه يبسّط تسلسل الأحداث ويضيف تفاصيل، مثل المطالبة بالقروض، التي لم يذكرها تاسيتس.

خلفية تاريخية
من المتفق عليه أن بوديكا تنحدر من أصل ملكي. يصفها كاسيوس ديو بأنها طويلة القامة مع شعرها الأسمر المصفر المتدلي حتى أسفل خصرها وذات صوت أجش ونظرة ثاقبة. يذكر أنها كانت ترتدي عادةً قلادة ذهبية كبيرة (ربما تورك) وسترة ملونة وعباءة سميكة مثبتة بواسطة مشبك بروش.

كان زوج بوديكا، براسوتاغوس، ملك قبيلة إيسيني التي سكن شعبها فيما يُعرف الآن بمقاطعة نورفك. أثناء غزو كلوديوس لجنوب بريطانيا عام 43 ميلادي، تحالف الإيسينيون في البداية مع روما. كانوا فخورين باستقلالهم وثاروا عام 47 ميلادي عندما خطط الحاكم الروماني آنذاك بوبليوس أوستوريوس سكابولا لنزع السلاح من أيدي جميع الشعوب في منطقة بريطانيا الخاضعة للسيطرة الرومانية بعد عدد من الثورات المحلية. هزمهم أوستوريوس واستمر بإخماد الثورات الأخرى في جميع أنحاء بريطانيا. حافظ الإيسينيون على استقلالهم تحت زعامة براسوتاغوس. من غير المعروف فيما إذا كان قد أصبح ملكًا فقط بعد هزيمة أوستوريوس للإيسينيين؛ إذ لم يؤرخ تاسيتس بداية عهد براسوتاغوس وقد ذكره لأول مرة كملك طويل العهد متوفى عندما كتب عن ثورة بوديكا.

يذكر تاسيتس الأسباب القديمة وراء كره قبيلة تراينوفا لروما: «كانت كراهيتهم أشد ما تكون ضد المحاربين القدماء. بالنسبة لهؤلاء المستوطنين الجدد في مستعمرة كامولودونوم فقد أخلوا الناس من منازلهم وطردوهم من مزارعهم ونعتوهم بالأسرى والعبيد ....»

كان السبب المباشر وراء الثورة هو إساءة المعاملة الصارخة من جانب الرومان. يكتب تاسيتس: «قام الملك الإيسيني براسوتاغوس احتفالًا بفترة ازدهاره الطويلة بتعيين الإمبراطور وريثًا له ومعه ابنتاه؛ وهو نوع من المراعاة والإذعان التي من شأنها أن تضع مملكته وعائلته حسب تصوره بعيدًا عن خطر الأذى. كانت النتيجة على العكس تمامًا -لدرجة أن مملكته تعرضت للنهب من قبل السينتوريون، وسُلب منزله من قبل العبيد كما لو كانت غنائم حرب». وأضاف أن بوديكا قد تعرضت للجلد، واغتُصبت ابنتاها، وتمت مصادرة ممتلكات الرجال الإيسينيين البارزين. كتب كاسيوس ديو: «جاءت مصادرة المبالغ المالية التي أعطاها كلوديوس للبريطانيين الرائدين كذريعة للحرب، بالنسبة لهذه المبالغ فقد كان يتعين ردّها حسبما أكّد وكيل الجزيرة، ديشانوس كاتوس» وقال أيضًا أنه ثمّة سببٌ آخر هو «حقيقة أن سينيكا قد أقرض سكان الجزيرة 40 مليون سيسترسيس لا رغبة لهم فيها على أمل الحصول على نسبة فائدة أكبر، وبعد ذلك طالب بسداد القرض دُفعة واحدة ولجأ لتدابير صارمة لانتزاعه»

الثورة
في عام 60 أو 61 ميلادي، بينما كان الحاكم آنذاك، غايوس سوتونيوس بولينوس، يقود حملة ضد جزيرة مونا (أنغلزي الحديثة) شمال ويلز، والتي كانت ملاذًا للثوار البريطانيين ومعقلًا لرجال الدرويد (الكهنة)، تآمر شعب إيسيني مع جيرانهم شعب تراينوفا وآخرين غيرهم بهدف الثورة. اختيرت بوديكا زعيمةً لهم. سجل تاسيتس أنها خاطبت جيشها بهذه الكلمات «ليس كامرأة تنحدر من سلالة نبيلة، لكن كواحدة من الشعب أنتقم للحرية المسلوبة، وجسدي المجلود وعفة ابنتيّ المستباحة»، وأكملت «هذه هي عزيمة امرأة؛ أما بالنسبة للرجال، فليعيشوا وليكونوا عبيدًا» وفقًا لتاسيتس، استمدوا الإلهام من أرمينيوس، أمير شيروسكيون الذي طرد الرومان من ألمانيا عام 9 ميلادي، وأسلافهم الذين طردوا يوليوس قيصر من بريطانيا. يقول ديو إنه في البداية، استخدمت بوديكا شكلًا من أشكال الكهانة (التبصر)، إذ أطلقت قواعًا (أرنب بري) من ثنيات ثوبها وفسرت الاتجاه الذي سار عليه واستحضرت أندراستا، إلهة النصر البريطانية.

كان الهدف الأول للمتمردين هو كامولودونوم (كولشيستر الحديثة)، عاصمة تراينوفا السابقة وكولونيا رومانية آنذاك (مستوطنة رومانية). أساء المحاربون القدامى الرومان الذين استقروا هناك معاملة السكان المحليين، وقد أُقيم هناك معبد للإمبراطور السابق كلوديوس على حساب النفقات المحلية، ما أثار سخط واستياء المدينة. طلب السكان الرومان تعزيزات من الوكيل، كاتوس ديشانوس، لكنه لم يرسل سوى مئتي جندي من قوات الاحتياط. انهال جيش بوديكا على المدينة ضعيفة التحصين ودمرها محاصرًا آخر المدافعين في المعبد لمدة يومين قبل سقوطه. قُطع رأس تمثال برونزي للإمبراطور نيرون، والذي كان واقفًا أمام المعبد على الأرجح، وأخذ جيش بوديكا رأسه كتذكار انتصار وقد أظهر علماء الآثار أن المدينة قد هُدّمت بطريقة ممنهجة. وحاول الحاكم المستقبلي كوينتس بيتيليوس سيرياليس، الذي كان يقود الفيلق هسبانا التاسع تخفيف العبء على المدينة لكنه تعرض لهزيمة ساحقة. قُتِل جميع من كان معه من جُند المشاة، ولم يستطع الفرار سوى القائد وبعض فرسانه. «كان العدو المنتصر قد التقى بيتيليوس سيرياليس، قائد الفيلق التاسع، عندما كان قادمًا إلى الإنقاذ وهزم قواته قتل جميع المشاة الذين كانوا برفقته. هرب سيرياليس مع بعض الفرسان إلى المعسكر، ونجوا بمساعدة تحصيناته». إن موقع هذه المعركة غير معروف، ولكن يزعم بعض المحليون المعاصرون أنهم على دراية بموقعها. بعد هذه الهزيمة، هرب كاتوس ديشانوس إلى بلاد الغال.

وعندما وصلت أنباء الثورة إلى سويتونيوس، سارع عبر طريق واتلنغ ستريت إلى لندينيوم مارًا بأراضي معادية. كانت لندينيوم مستوطنة جديدة نسبيًا، تأسست بعد فتح عام 43 ميلادي، ولكنها نمت لتصبح مركزًا تجاريًا مزدهرًا مع تركّز نسبة سكانية من التجار والمسؤولين الرومانيين على الأرجح. وقد بحث سويتونيوس في خوض معركة هناك، ولكن نظرًا لافتقاره إلى الأعداد، وبسبب هزيمة بيتيليوس، قرر التضحية بالمدينة لإنقاذ المقاطعة.

عَبَر الوكيل كاتوس إلى داخل بلاد الغال بعد أن أُثير جزعه من هذه الكارثة ومن غضب المقاطعة التي دفعها إلى الحرب نتيجة جشعه. بالمقابل تقدم سويتونيوس بقراره المدهش وسط السكان العدائيين إلى لندينيوم التي كان يتردد إليها أعداد كثيرة من التجار والسفن التجارية رغم عدم تميزها باسم مستعمرة. في ظل تردده فيما إذا كان ينبغي عليه أن يختارها مقرًا للحرب، وبينما كان ينظر إلى قوته الضئيلة من الجنود، وما تذكره من إنذارٍ خطيرٍ نتيجة اندفاع وطيش بيتيليوس، فقد قرر إنقاذ المقاطعة على حساب مدينة واحدة. ولم تردعه دموع الناس ونحيبهم وتوسّلهم عن إعطاء إشارة الرحيل وضم كل من يرغب بالذهاب معه إلى الجيش. أمّا من كانوا مقيدين في المكان لضعف جنسهم أو العجز في السن أو عوامل الارتباط بالأرض، فقد جرى تصفيتهم من قِبل العدو – تاسيتيس

كانت لندينيوم قد هُجِرت وتُركت للثوار المتمردين الذين أحرقوها ونكلّوا وقتلوا كل من لم يجرِ إخلاؤه مع سوتونيوس. يُظهِر علم الآثار طبقة حمراء سميكة من الحطام المحترقة تغطي العملات المعدنية والفخار الذي يعود إلى عام 60 ميلادي داخل حدود لندينيوم الرومانية؛ بينما جماجم العصر الروماني التي عثر عليها في نهر والبروك عام 2013 من المحتمل أنها كانت ضحية المتمردين. كانت بلدة فيرولاميوم) سانت ألبانز) هي ما دُمِّر تاليًا.

يقال إن ما يتراوح بين سبعين وثمانين ألف شخص قد قتلوا في المستوطنات الثلاث المدمرة. ويقول تاسيتيس إن البريطانيين لم يكن لديهم رغبة بأخذ أو بيع الأسرى، إنما فقط القتل عن طريق الشنق أو الحرق أو الصَلب. تقدم رواية ديو مزيدًا من التفاصيل تفيد بأن أنبل النساء كُنَّ مخوزقات على الحِراب وقد قُطعت أثداؤهن وخيطت إلى أفواههن «إلى جانب التضحيات والولائم والسلوك الوحشي» داخل الأماكن المقدسة، وخاصة بساتين الإلهة أندراستا.

مراجع

أشخاص من نورفك
اغتصاب في الحرب
المرأة في الحروب الأوروبية
إيسيني
تاريخ بريطانيا العظمى
حاكمات في القرن 1
حروب الإمبراطورية الرومانية
الإمبراطورية الرومانية في عقد 60
قدماء منتحرون
متمردون بريطانيون
محاربات
محاربات كلتيات
ملكيون منتحرون
ملوك القرن 1 في أوروبا
منتحرات
مواليد في بريطانيا الرومانية
نزاعات في عقد 60
وثنيون
وفيات 61
متمردون قدماء

بوديكا


Le Kerveguen est une salle de concert française à Saint-Pierre, sur l'île de La Réunion. Aménagée dans un ancien cinéma, elle est située dans le centre-ville de Saint-Pierre au 15, rue de la République.

Liens externes

Salle de concert en France
Culture à Saint-Pierre (La Réunion)
Musique à La Réunion

Le Kerveguen


Bonne de Pons d'Heudicourt (1641-1709) a fost metresa regelui  Ludovic al XIV-lea al Franței în 1665. Este cunoscută ca la Grande Louve  după soțul ei, care era poreclit Marele Lup.

Bonne a fost verișoara Doamnei de Montespan. S-a convertit la catolicism de la protestantism și a devenit doamnă de onoare a reginei Maria Tereza. În 1665, ea a avut o relație cu regele Ludovic al XIV-lea. Familia ei a trebuit s-o retragă de la Curte și s-o căsătorească cu marchizul Michel Sublet d'Heudicourt, maestrul de vânătoare de la Curte. În 1672, după ce a dezvăluit nașterea copilului nelegitim al regelui cu Montespan, i-a fost interzis accesul la Curte. I s-a permis să se întoarcă în 1677 după ce a fost apărată de
Madame de Maintenon.

Nașteri în 1641
Decese în 1709
Metrese

Bonne de Pons d'Heudicourt