Abuçaíde Otomão ibne Abi Alulá (; m. 1330), também chamado Dom Usmém () em fontes castelhanas, foi um príncipe merínida que liderou uma rebelião malsucedida com o objetivo de capturar o trono, e fugiu para o Reino Nacérida de Granada em seu rescaldo. Lá, serviu como comandante (xeique alguzate) dos Voluntários da Fé de Granada e se tornou uma das figuras políticas mais importantes do Reino Nacérida.

Descendente de um ramo da dinastia merínida, entrou para o serviço nacérida sob  depois de uma rebelião fracassada contra o sultão Abu Iacube Iúçufe Anácer em sua terra natal. Foi nomeado para liderar os Voluntários da Fé na cidade de Málaga. Quando Maomé III entrou em conflito com Abu Iacube Iúçufe por Ceuta, Otomão aliou-se a Granada, conquistou uma parte do Magrebe Ocidental (atual Marrocos) e se declarou sultão. Acabou sendo derrotado em 1309 por Abu Arrabi Solimão, neto de Abu Iacube que se tornou sultão desde 1308.

Então retornou a Granada, ajudando no alívio de Almeria contra um cerco aragonês de 1309. Ele e os Voluntários sob seu comando desempenharam papel importante na derrubada do sultão Nácer em favor de seu sobrinho . Sob Ismail, foi nomeado o chefe geral dos Voluntários (xeique alguzate) e nesta função obteve uma vitória decisiva contra um exército castelhano na Batalha de Serra Elvira de 1319. Seu poder continuou a crescer, alienando outros ministros no reino, incluindo o vizir Maomé ibne Almaruque. A luta entre Otomão e ibne Amaruque escalou para uma guerra civil, que terminou com o assassinato de ibne Almaruque por ordem do sultão  e a retenção de Otomão de seu poder anterior. Ele perdeu para Castela na Batalha de Teba em 1330 e morreu no mesmo ano em Málaga.

Vida

Origens e primeiros anos sob os nacéridas

Otomão pertencia aos Banu Abi Alulá, uma família relacionada à berbere dinastia merínida que governava o atual Marrocos, muitos de cujos membros serviram como governadores e funcionários administrativos. No entanto, durante o governo do sultão Abu Iacube Iúçufe Anácer , vários membros desta família se revoltaram. Como dois outros clãs relacionados com os merínidas e envolvidos em rebeliões fracassadas, os Banu Idris e Banu Rau, desde 1286 membros dissidentes dos Banu Abi Alulá começaram a encontrar refúgio através do estreito de Gibraltar, no Reino Nacérida de Granada, onde eles e seus seguidores receberam privilégios e foram alistados pelos sultões como "Voluntários da Fé" contra as invasões dos reinos cristãos de Aragão e Castela.

Otomão, que seria o mais proeminente desses rebeldes, e posteriormente o mais famoso líder dos "Voluntários da Fé", deixou o Norte da África em 1302 e entrou no serviço nacérida sob  , que o nomeou comandante de um destacamento de "Voluntários da Fé" em Málaga.

Rebelião no Magrebe Ocidental

Em 1306, Otomão voltou ao Magrebe Ocidental (Marrocos) para liderar uma rebelião contra Abu Iacube, reivindicando o sultanato para si. Apoiado pelos nacéridas, que haviam assumido o controle de Ceuta em 1306, capturou a fortaleza de Aludã, que se tornou sua fortaleza e base de operações. Aproveitando a preocupação de Abu Iacube com sua tentativa de capturar Tremecém, conseguiu tomar as cidades de Arzila e Larache, derrotar um exército merínida sob o comando do filho de Abu Iacube, Abu Salim, e estender seu domínio sobre grande parte da região dos gomaras. Em 1307, Alcácer-Quibir o reconheceu como sultão.

Após a morte de Abu Iacube, seu sucessor Abu Tabite Amir  enfrentou várias revoltas, mas ainda concentrou muitos de seus esforços contra Otomão. O general , enviado pela primeira vez contra Otomão, foi incapaz de subjugá-lo e, em junho de 1308, o príncipe rebelde derrotou outro exército merínida sob o comando de  e recapturou Alcácer-Quibir. Esses contratempos forçaram Abu Tabite a entrar em campo pessoalmente contra Otomão: capturou Aludã por assalto e a cidade de Domna, mas sua morte repentina em 1308 interrompeu seus planos e deu tempo a Otomão. Foi o novo sultão merínida, Abu Arrabi Solimão , que em 1309 conseguiu derrotá-lo em Aladã e forçá-lo a abandonar o Norte da África e buscar refúgio no Reino Nacérida.

Retorno ao serviço nacérida

Queda de Nácer e ataque castelhano

Imediatamente após sua chegada a Granada, recebeu a ordem de ajudar a cidade portuária de Almeria, que estava sendo sitiada por Jaime II de Aragão. Durante o cerco distinguiu-se não só pelas vitórias nos confrontos com os cristãos, mas também pela sua habilidade diplomática nas negociações que encerraram o cerco. Em 1314, como comandante da guarnição norte-africana em Málaga, desempenhou um papel crítico na derrubada do sultão Nácer , pois foi a promessa de apoio de suas tropas que deu o ímpeto decisivo à conspiração para elevar   ao trono. Por razões desconhecidas, Nácer se tornou cada vez mais impopular e foi destronado em 8 de fevereiro de 1314, mas teve permissão para se retirar para Guadix como seu governador. Embora o apoio de Otomão tenha sido crucial à ascensão de Ismail I, nem todas as tropas norte-africanas o seguiram: os príncipes zenetas  e Hamu ibne Abdalaque e seus homens permaneceram leais a Nácer e o seguiram até Guadix.

Nácer não aceitou seu destino e planejou recuperar seu trono com a ajuda de Castela, de quem era vassalo desde 1310. De fato, em 1316, enquanto Ismail sitiava Guadix, um exército de alívio castelhano invadiu o território granadino e marchou contra a cidade. Otomão os confrontou em Uádi Fortuna, perto de Alicún. Os detalhes da batalha são contraditórios, mas provavelmente foi vencida, embora por pouco, pelos castelhanos, que assim ganharam uma posição perto de Granada. O poder e o prestígio de Otomão aumentaram continuamente em Granada e foi capaz de assegurar sua posição como xeique alguzate (comandante geral dos "Voluntários da Fé") ao lado de rivais em potencial, como seus parentes maternos, o clã Banu Rau ibne Abedalá, que foi exilado em Túnis. Tal era sua autoridade que, quando Granada solicitou a ajuda merínida em 1319 contra uma tentativa castelhana de capturar a cidade, o sultão  , temeroso do ex-rebelde, exigiu como pré-condição que seria entregue a Fez e mantido na prisão. A oferta foi rejeitada, e Otomão liderou as tropas nacéridas, compostas por  soldados, numa grande vitória sobre o exército castelhano de  homens na Batalha de Serra Elvira em 26 de junho de 1319, que resultou na morte dos comandantes castelhanos Pedro e o João. No rescaldo, uma paz de oito anos foi assinada entre Granada e Castela em 18 de junho de 1320, enquanto as lutas políticas que eclodiram entre a nobreza castelhana asseguraram ainda mais Granada daquela direção. Otomão ganhou grande renome nas guerras contra os cristãos, supostamente liderando um total de 732 ataques ao território cristão. Em 1325, suas forças capturaram a cidade de Rute.

Assassinato de Ismail I e guerra civil com ibne Almaruque

Em 9 de julho de 1325, Ismail I foi assassinado, um evento pelo qual as fontes unanimemente acusam Otomão de ser o mentor. Ismail foi sucedido por  , mas como era menor de idade, foi colocado sob a tutela de um ministro sênior. Inicialmente, este era o vizir de seu pai, , mas ele morreu logo depois - de ferimentos recebidos ao tentar proteger Ismail - e foi substituído por Maomé ibne Almaruque, nomeado por Otomão. Otomão tornou-se assim a figura dominante na corte: tendo assegurado o controle completo, não apenas dos Voluntários da Fé, mas do exército como seu comandante-chefe efetivo, agora também assumia as rédeas do governo. Logo, porém, seu comportamento despótico alienou os demais ministros, pois os privou de autoridade e se apropriou dos fundos do Estado quase que exclusivamente para o pagamento dos Voluntários. Isso levou ibne Almaruque a temer que o ambicioso Otomão estivesse planejando um golpe para tomar o poder para si mesmo, e uma rivalidade aberta surgiu entre os dois, que alcançou seu clímax em dezembro de 1326: as tropas de Otomão ocuparam a cidade e forçaram ibne Almaruque e seus seguidores a se confinarem na Alhambra, enquanto ibne Almaruque buscava um candidato rival para disputar o controle de Otomão sobre as tropas norte-africanas. Isso foi encontrado na pessoa de Iáia ibne Omar ibne Rau, genro de Otomão e membro do clã Banu Rau, que Otomão havia anteriormente banido para Túnis. Iáia foi nomeado xeique alguzate, levando as tropas norte-africanas a abandonar Otomão, que ficou apenas com os seguidores de sua própria família.

Diante dessa reversão abrupta de fortuna, Otomão optou por dissimular suas intenções, fingindo que planejava buscar refúgio no Norte da África. Até escreveu ao sultão merínida Abuçaíde Otomão pedindo perdão e permissão para retornar ao Marrocos. À frente de mil cavaleiros, marchou em direção a Almeria, aparentemente para zarpar para o Marrocos. Assim que chegou à cidade em 13 de janeiro de 1327, convidou um tio de Maomé IV, , a quem proclamou sultão no final do mês, com o lacabe (nome real) de Alcaim Biamer Alá (al- Qa'im bi-amr Allah; "Aquele que cumpre as ordens de Deus"). Em 4 de abril, garantiu a submissão da fortaleza de Andarax, que transformou em sua fortaleza para a luta contra ibne Almaruque e ibne Rau. As áreas circundantes logo também reconheceram sua autoridade.

Na guerra civil que se seguiu, Otomão não hesitou em fazer contato com os castelhanos para uma frente comum contra Granada. O rei Afonso XI de Castela rapidamente se moveu para lucrar com a secessão granadina, invadindo suas províncias ocidentais, e algumas fontes muçulmanas relatam que um dos filhos de Otomão guiaram Afonso durante sua invasão da província de Ronda e a captura de Olvera em Junho de 1327. A pressionada corte nacérida foi forçada a entregar Ronda e Marbella, seguidos por Algeciras no ano seguinte, aos merínidas em troca de tropas. As perdas infligidas pela guerra civil forçaram Maomé IV a agir: em julho / agosto de 1328, efetuou uma reconciliação com Otomão, que se estabeleceu em Guadix, enquanto em 6 de novembro de 1328 seus escravos domésticos assassinaram ibne Almaruque. O pretendente Abu Abedalá foi enviado ao norte da África, enquanto Otomão retornou ao seu cargo como xeique alguzate. A guerra civil terminou com Otomão firmemente abrigado em sua posição anterior.

Últimos anos e filhos

Em 1330, sofreu uma grande derrota nas mãos de Afonso XI na Batalha de Teba. Morreu pouco depois, no mesmo ano, em Málaga. Seu filho, , o sucedeu como xeique alguzate. A oposição de Amir às políticas perseguidas por Maomé IV levou ao assassinato deste último em 1333, e a subsequente expulsão de Banu Abi Alulá de volta para o Norte da África pelo sucessor de Maomé IV,  . Outro filho de Otomão, Solimão, lutou ao lado de Afonso XI na Batalha do Salado em 1340. Outro filho dele, Idris, também entrou no serviço dos nacéridas após liderar um golpe fracassado para tomar o poder em Fez em 1357 e, por sua vez, tornou-se xeique alguzate em 1359-1362.

Bibliografia

Pessoas do Reino Nacérida
Pessoas do Império Merínida
Berberes do século XIII
Berberes do século XIV

Abuçaíde Otomão ibne Abi Alulá


Die Errichtung der Landgräflich-Hessischen Universität zu Marburg an der Lahn bedeutet einen Einschnitt in der Universitätsgeschichte. Sie ist das erste Generalstudium in Deutschland, das eines päpstlichen Stiftungsprivilegs ermangelt. Das ist ob ihres protestantischen Charakters freilich nicht verwunderlich, wohl aber das erst spät eingeholte kaiserliche Privileg.

Gründung der Universität Marburg

Die Marburger Universität wurde 1527 im Zuge der Reformation von dem damals 23-jährigen Landgrafen Philipp dem Großmütigen als zweite protestantische Universität gegründet (die erste protestantische Universität hat 1526 bis 1530 im schlesischen Liegnitz bestanden). Mit elf Professoren und 84 Studenten begann am 1. Juli 1527 in den bisherigen Klostergebäuden der Stadt das "universale studium Marburgense", um Prediger und Amtsleute auszubilden. Neben der führenden Theologischen Fakultät gab es von Anfang an eine Juristische, eine Medizinische und eine Philosophische Fakultät.
Die Universität nutzte zunächst die säkularisierten Klostereinrichtungen der Dominikaner, Franziskaner und Kugelherren. Zwei Jahre später gründete Landgraf Philipp auch die Hessische Stipendiatenanstalt, das älteste Studentenwohnheim Deutschlands.

Gründungsurkunde 1527

Am 1. Juli 1527 gründete Landgraf Philipp I. die Universität Marburg. Erster Rektor an der Universität war Johannes Eisermann, genannt Ferrarius Montanus, aus Amöneburg. Die Universität war Schauplatz des Marburger Religionsgesprächs zwischen Martin Luther, Ulrich Zwingli und Philipp Melanchthon. Im Jahr 1541 erhielt der Landgraf von Kaiser Karl V. das Universitätsprivileg, das auf dem Reichstag zu Regensburg ausgefertigt wurde und vor dem Hintergrund des Regensburger Vertrags zwischen dem Kaiser und dem Landgrafen zu sehen ist.

Universitätssiegel

Das große Siegel der Universität wurde vier Jahre nach deren Gründung angefertigt. In Silber gestochen zeigt es das Brustbild Landgraf Philipps mit Barett, eingefasst von der Jahreszahl 1527. Die zweizeilige Umschrift lautet: SIGILLUM SCHOLAE MARPURGENSIS/PHILIPPO HESS(ORUM) D(OMIN)O DE PIETAT(E) ET LITER(IS) OPT(IME) MERITO AUSP(ICE), übersetzt etwa: Siegel der Marburger Universität/unter dem Schutz des um den Glauben und die Wissenschaft sehr verdienten Philipp, Herrn der Hessen. Auf der Rückseite befindet sich eine umklappbare Handhabe, wie sie auch an Landgraf Philipps Siegel aus dem Jahr 1515 angebracht ist.

Bei dem Siegel handelte es sich um das erste der Hoheitszeichen, um die sich die Universität nach Auskunft der Matrikel 1530 bemühte und das nach der Verleihung durch den Landgrafen 1531 angefertigt wurde. Dem Wunsch nach einem Szepterpaar wurde kurz darauf entsprochen, auf das kaiserliche Privileg musste die Universität noch zehn Jahre warten.

Das große Universitätssiegel war bis zum vorläufigen Ende der Marburger Universität 1650 in Gebrauch. Im Vorfeld der 400-Jahr-Feier fiel 1916 auf, dass sich Marburg zwar auf Philipp als Universitätsgründer berief, jedoch Landgraf Wilhelm VI. im Siegel führte. Daraufhin wurde, eng an das Vorbild von 1531 angelehnt, das heutige Siegel geschaffen.

Stiftungsprivileg des Kaisers 1541

Bis zur Gründung der Marburger Universität war in Deutschland jede Universität mit einem päpstlichen, viele auch mit einem kaiserlichen Stiftungsprivileg ausgestattet worden. Wegen der von Anfang an evangelischen Ausrichtung der Neugründung war das Fehlen des ersteren nur folgerichtig, um das zweite bemühten sich der Landgraf und seine Ratgeber von Anfang an. Denn ohne wenigstens die kaiserliche Privilegierung wurden die Marburger Abschlüsse außerhalb der Landgrafschaft nicht anerkannt. Philipp stand jedoch als einer der politischen Führer der Protestanten im Lager der kaiserlichen Gegner.

Auf das erste, in diese Richtung zielende Schreiben im Sommer 1531 erklärte Karl V., nicht zu wissen, dass des orts ein universitet angefangen und uffgericht sein soll. In der Phase vorübergehender Entspannung nach dem Frieden von Kaaden versuchte der Landgraf 1535 und 1536, bei König Ferdinand das gewünschte Privileg zu erlangen. Auf dem Reichstag von Regensburg 1541 bemühte sich der Kaiser, einen Ausgleich in der Religionsfrage zu erreichen, scheiterte jedoch. Er konnte lediglich mit Landgraf Philipp einen Vertrag abschließen, auf den dieser unter anderem wegen des Bekanntwerdens seiner Doppelehe einging. Vier Wochen später vermeldeten der landgräfliche Kanzler Feige und andere Räte die Ausstellung des kaiserlichen Privilegs für die Marburger Universität. Damit war zum ersten Mal im Reich eine protestantische Universität vom Kaiser anerkannt worden.

Einzelnachweise

Literatur
 Bruno Hildebrand: Urkundensammlung über die Verfassung und Verwaltung der Universität unter Philipp dem Großmüthigen, Marburg 1848, S. 37 f.
 R. Schmidt: Die kaiserliche Bestätigung der Marburger Universitätsgründung von 1527 durch Kaiser Karl V. 1541, in: Zeitschrift des Vereins für hessische Geschichte und Landeskunde 108, 2003.
 Walter Heinemeyer: Studium und Stipendium. Untersuchungen zur Geschichte des hessischen Stipendiatenwesens, Marburg 1986.
 Hans-Enno Korn, Die Siegel und das Wappen der Philipps-Universität Marburg, in: Aus Geschichte und ihren Hilfswissenschaften. Festschrift für Walter Heinemeyer zum 65. Geburtstag, Marburg 1979, S. 486–496.

Grundung
Historisches Dokument
Philipp I. (Hessen)

Gründung und Gründungsurkunde der Universität Marburg


L'alliance militaire entre le Royaume-Uni et la Pologne est officialisée par l'accord anglo-polonais en 1939, avec des annexes ultérieurs de 1940 et 1944, prévoyant une assistance mutuelle en cas d'invasion militaire de l'Allemagne, comme spécifié dans un protocole secret.

Assurance britannique en Pologne
Le 31 mars 1939, en réponse au mépris de l'Allemagne nazie envers les accords de Munich et son occupation du reste de la Tchécoslovaquie, le premier ministre britannique Neville Chamberlain s'engage à soutenir la France pour assurer l'indépendance de la Pologne :

Les chefs d'état-major britanniques de l'époque estiment cependant que « nous ne pouvions apporter aucune aide directe par terre, mer ou air».

Le 6 avril, lors d'une visite à Londres du ministre polonais des Affaires étrangères, il est convenu d'officialiser l'assurance en une alliance militaire anglo-polonaise, en attendant les négociations. Le texte du « communiqué anglo-polonais » indique que les deux gouvernements sont « en parfait accord sur certains principes généraux » et qu'il est « convenu que les deux pays sont prêts à conclure un accord à caractère permanent et réciproque...». Le livre bleu britannique de 1939 indique que l'accord formel ne sera signé que le 25 août.

Cette assurance est étendue le 13 avril à la Grèce et à la Roumanie, après l'invasion de l'Albanie par l'Italie.

Accord d'assistance mutuelle
Le 25 août, deux jours après le pacte Molotov-Ribbentrop, l'accord d'assistance mutuelle entre le Royaume-Uni et la Pologne est signé. L'accord contient des promesses d'assistance militaire mutuelle entre les nations si l'une ou l'autre est attaquée par un « pays européen ». Le Royaume-Uni, sentant une tendance à l'expansionnisme allemand, chercha à décourager l'agression allemande par cette manifestation de solidarité. Dans un protocole secret du pacte, le Royaume-Uni n'offre son assistance en cas d'attaque contre la Pologne que spécifiquement par l'Allemagne. En cas d'attaque par d'autres pays, les parties ne sont tenues que de « se consulter sur les mesures à prendre pour être prises en commun». Le Royaume-Uni et la Pologne sont tenus de ne pas conclure d'accords avec d'autres pays tiers menaçant l'un et l'autre. En raison de la signature du pacte, Hitler reporta son invasion prévue de la Pologne du 26 août au  septembre.

Échec de l'alliance soviéto-franco-britannique
Après l'occupation allemande de Prague en mars 1939 en violation de l'accord de Munich, le gouvernement de Chamberlain demande le soutien soviétique et français pour un front de paix. L'objectif est de dissuader une nouvelle agression allemande en garantissant l'indépendance de la Pologne et de la Roumanie. Cependant, Staline refuse de promettre le soutien soviétique aux garanties à moins que le Royaume-Uni et la France ne concluent d'abord une alliance militaire avec l'Union soviétique. Bien que le cabinet britannique ait décidé de rechercher une telle alliance, les négociateurs occidentaux à Moscou en août 1939 manquèrent d'urgence. Les pourparlers sont menés de manière médiocre et lente par des diplomates sans grande autorité, comme William Strang, un sous-secrétaire adjoint.

Staline insiste également sur les garanties britanniques et françaises à la Finlande, aux États baltes, à la Pologne et à la Roumanie contre l'agression allemande indirecte. Ces pays, cependant, craignaient que les soviétiques ne quittent jamais leur territoire. L'historien Michael Jabara Carley soutient de plus une attache constante anticommuniste des Britanniques, qui ne pouvaient pas faire confiance à Staline.

Pendant ce temps, les gouvernements britanniques et soviétiques sont séparément impliqués dans des négociations secrètes avec l'Allemagne. Finalement, Staline est attiré par un accord bien meilleur par Hitler, qui lui laisse le contrôle de la majeure partie de l'Europe de l'Est, et décide donc de signer le pacte Molotov-Ribbentrop.

Accord naval polono-britannique
Depuis son déploiement au Royaume-Uni au milieu de 1939 dans le cadre du Plan Pékin, la marine polonaise demeurait dans les eaux britanniques. En novembre 1939, après l'invasion de la Pologne, l'accord naval polono-britannique autorise les marins polonais à porter leurs uniformes polonais et à avoir des commandants polonais à bord même si les navires étaient de fabrication britannique. L'accord sera ensuite révisé le 5 août 1940 pour englober toutes les unités polonaises.

Accord anglo-polonais concernant les forces terrestres et aériennes polonaises
Le 5 août 1940, un accord est signé selon lequel « les forces armées polonaises (comprenant les forces terrestres, maritimes et aériennes) seront organisées et employées sous le commandement britannique » mais seraient « soumises à la loi militaire polonaise et à une décision disciplinaire, et elles [seraient] jugées par des tribunaux militaires polonais ». Le seul changement survient le 11 octobre 1940, lorsque l'armée de l'air polonaise devint soumise à la discipline et aux lois britanniques.

Analyse
L'alliance engage le Royaume-Uni, pour la première fois dans l'histoire, à combattre au nom d'un pays européen autre que la France ou la Belgique. Hitler exige alors la cession de la ville libre de Dantzig, une autoroute extraterritoriale (la Reichsautobahn Berlin-Königsberg) à travers le corridor polonais et des privilèges spéciaux pour la minorité ethnique allemande en Pologne. Aux termes de l'alliance militaire, la Pologne et le Royaume-Uni sont libres de décider de s'opposer par la force à tout empiétement territorial, le pacte ne comportant aucune déclaration sur l'engagement de l'une ou l'autre des parties à défendre l'intégrité territoriale de l'autre partie. Cependant, il y a des dispositions concernant les « menaces indirectes » et les tentatives de saper l'indépendance de l'une ou l'autre des parties au moyen de la « pénétration économique », une référence claire aux exigences allemandes.

En mai 1939, la Pologne signe un protocole secret à l'Alliance militaire franco-polonaise de 1921, mais il n'est ratifié par la France que le 4 septembre.

Le 17 septembre, l'Union soviétique envahit la Pologne par la frontière orientale de la Pologne, conformément au protocole secret du pacte Molotov-Ribbentrop spécifiant la division de la Pologne. Selon le pacte de défense commune polono-britannique, le Royaume-Uni devrait donner à la Pologne « tout le soutien et l'assistance en sa puissance » si la Pologne était « engagée dans des hostilités avec une puissance européenne à la suite d'une agression de cette dernière ». L'ambassadeur de Pologne à Londres, Edward Bernard Raczyński, contacte le ministère des Affaires étrangères britannique pour souligner que la clause 1(b) de l'accord, qui concernait une « agression d'une puissance européenne » contre la Pologne, devait s'appliquer à l'invasion soviétique. Le ministre des Affaires étrangères, Lord Halifax, répond que l'obligation du gouvernement britannique envers la Pologne découlant de l'accord anglo-polonais était limitée à l'Allemagne, selon la première clause du protocole secret.

Critique
L'historien polonais Paweł Wieczorkiewicz écrit : « Les dirigeants polonais n'étaient pas conscients du fait que l'Angleterre et la France n'étaient pas prêtes pour la guerre. Ils avaient besoin de temps pour rattraper le Troisième Reich et étaient déterminés à gagner du temps à tout prix ». Le publiciste Stanisław Mackiewicz déclare à la fin des années 1940 : « Accepter les garanties de Londres fut l'une des dates les plus tragiques de l'histoire de la Pologne. C'était une aberration mentale et une folie ». Le jour même que les Britanniques promettent son soutien à la Pologne, Lord Halifax déclare : « Nous ne pensons pas que cette garantie sera contraignante ». Un autre diplomate britannique, Alexander Cadogan, écrit dans son journal : « Naturellement, notre garantie ne donne aucune aide à la Pologne. On peut dire que c'était cruel envers la Pologne, voire cynique ».

Des négociations militaires polono-britanniques sont menées à Londres mais aboutissent à un fiasco. Après de longs pourparlers, les Britanniques s'engagent à contrecœur à bombarder l'armée et les installations allemandes si les Allemands mènent des attaques de ce genre en Pologne. Les chefs militaires polonais n'obtiendront aucune autre promesse. Dans le même temps, la partie polonaise négocie un prêt militaire. L'ambassadeur de Pologne au Royaume-Uni, Edward Raczyński, qualifie les négociations de « cauchemar sans fin ». Józef Beck écrit dans ses mémoires : « Les négociations, menées à Londres par le colonel , se sont immédiatement transformées en discussion théorique sur notre système financier. Il était clair que John Simon et  ne se rendaient pas compte de la gravité de la situation. Ils négocient en termes purement financiers, sans tenir compte des règles de l'alliance de guerre. En conséquence, l'offre anglaise ne nous donnait aucune raison de renforcer rapidement notre armée ».

Le 2 août 1939, les Briatanniques acceptent finalement d'accorder à la Pologne un prêt militaire de 9 millions de livres sterling, ce qui était inférieur à celui que la Turquie avait reçu à la même époque. La Pologne avait demandé un prêt de 60 millions de livres sterling.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de la Pologne pendant la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire du Royaume-Uni pendant la Seconde Guerre mondiale
 Alliance militaire franco-polonaise
 Trahison de l'Ouest

Bibliographie

 Piotr Zychowicz, Pakt Ribbentrop - Beck. Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2012.

Lectures complémentaires
 Anita J. Prazmowska. (1987). Britain, Poland and the Eastern Front, 1939. Cambridge University Press,
 Władysław W. Kulski. (1976). "The Anglo-Polish Agreement of August 25, 1939: Highlight of My Diplomatic Career", The Polish Review, 21 (1/2): 23–40.

Histoire de la Pologne pendant la Seconde Guerre mondiale
Histoire du Royaume-Uni pendant la Seconde Guerre mondiale
Alliance militaire impliquant le Royaume-Uni
Alliance militaire impliquant la Pologne
Traité signé en 1939
Alliance militaire du XXe siècle
1939 au Royaume-Uni
1939 en Pologne
Relations entre la Pologne et le Royaume-Uni

Alliance militaire anglo-polonaise


Andoni Egaña Makazaga (Zarauz, 2 de octubre de 1961) es un versolari y escritor español que escribe en euskera. Licenciado en Filología Vasca, es miembro de la Real Academia de la Lengua Vasca.

Ha ganado el Bertsolari txapelketa nagusia, máxima competición del versolarismo, en cuatro ocasiones, ostentando el récord de victorias en dicha competición: resultó vencedor en las ediciones de 1993, 1997, 2001 y 2005. En 2009 quedó en cuarto lugar, cediendo la chapela a Maialen Lujanbio, primera mujer en conseguir el galardón.

Es un versolari que ha cosechado grandes éxitos. Una de las figuras más importantes del versolarismo, tanto por los estudios de investigación que ha hecho sobre el proceso de creación del verso como sobre el movimiento en si. Y uno de los pioneros en la teorización del versolarismo moderno.

Es conocido sobre todo por ser un versolari, pero también escribe guiones para la televisión, ha abordado diferentes géneros de la literatura, y ha escrito muchos artículos para la prensa.

Ha escrito diversos artículos en el Diario Vasco, Euskaldunon Egunkaria, Argia, Berria, etc. y ha publicado algún CD.

Palmarés
 Campeonato Nacional de Bertsolaris:
 Campeón (4): 1993, 1997, 2001 y 2005
 Finalista (7): 1986, 1989, 1993, 1997, 2001, 2005, 2009.

 Campeonato de Bertsolaris de Guipúzcoa:
 Segundo en 1991
 Campeonato de interpueblos
 Campeón (1): 1999

Bibliografía
 1980ko hamarkadaren amaieratik eta bereziki 1990eko hamarkadatik, bertsolaritzaren ordezkaririk ezagunena izan da.
Euskal Filologian Lizentziatua. Sorkuntza artistikoari erabat emana bizi da eta bertsolari izateaz gain, ikertzaile, teorialari, idazle eta zutabegile gisa nabarmendu da. Azpimarratzekoa da bertsoa sortzeko prozesua azaltzeko eta gizarteratzeko egin duen ekarpena. Bertsoa beste adierazpen artistiko batzuekin uztartzeko proiektu esperimental askotan parte hartu du.
Bertsolari Txapelketa Nagusiko lau ediziotan txapeldun izan da (1993, 1997, 2001, 2005) eta parte hartu duen edizio guztietan finalista izan da, 1986tik 2009ra lehiaketari agur esan zion. 1991n Gipuzkoako txapeldunorde izan zen eta 1999an Zarauzko taldearekin Gipuzkoako herriartekoa irabazi zuen.

Narración

Novela

Ensayo

Literatura infantil y juvenil
 Zaudete geldi pixka batean (1999, Elkar)
 Mendian (2000, Alberdania)
 Niri ez zait futbola gustatzen, eta zer? (2000, Elkarlanean)

Artículos
 Aitaren batean  (1990, Elkar)

Referencias

Enlaces externos
 Andoni Egaña Makazaga (Enciclopedia Auñamendi)
  Andoni Egaña (Literaturaren Zubitegia, Armiarma)

Versolaris
Escritores del País Vasco
Escritores en euskera
Nacidos en Zarauz

Andoni Egaña


بُرْشَانَة أو برشنة ، هي إحدى بلديات مقاطعة المرية إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 1.654 نسمة.

تشتهر البلدة بأوقات الاحتفال العربية التي تأخذ الطابع المغربي, والاستماع إلى الموسيقى العربية وطهي المأكولات العربية ولبس اللبس العربي التقليدي المغربي الأندلسي. وكانت تشتهر بمجموعة من الألعاب تسمى بالألعاب الإسلامية لابن أمية سنة 1569, وهو ملك عربي من ملوك الأندلس. تشبه الألعاب الأولمبية حالياً.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

برشانة (المرية)


Franz Hiller (nacido el 22 de octubre de 1950 en Múnich, Alemania) es un ex-futbolista alemán. Jugaba de centrocampista y su primer club fue 1860 Múnich.

Carrera

Comenzó su carrera en 1969 jugando para 1860 Múnich. Juega para el club hasta 1970. En 1973 se fue a España para formar parte de las filas del Elche CF, en donde juega hasta 1974. En ese año, tras su periplo por España, regresó a Alemania para sumarse a las filas del Werder Bremen, en donde finalmente se retira en el año 1980.

Clubes

Enlaces externos

 Ficha del jugador en Fussballdaten.de
 Ficha del jugador en Weltfussball.de

Futbolistas de Alemania
Futbolistas del TSV 1860 Múnich en los años 1960
Futbolistas del TSV 1860 Múnich en los años 1970
Futbolistas del Elche Club de Fútbol en los años 1970
Futbolistas del Werder Bremen en los años 1970
Futbolistas del Werder Bremen en los años 1980
Nacidos en Múnich

Franz Hiller


Le Palazzo de l'hôtel Bristol est un bâtiment historique de Naples, situé au 168 du Corso Vittorio Emanuele.

Histoire et description
L'édifice est déjà présent dans le feuillet 17 de la Carte Schiavoni de 1879, avec le nom Lucchesi. En fait, il a été commandé vers 1865-1870 par le comte Ferdinando Lucchesi Palli et son épouse, Giulia Brunas Serra. En 1880, il fut vendu à la société Cavalli & Fiorentino qui y fonda l'Hôtel Bristol. En 1886, l'hôtel a été dirigé par l'entrepreneur suisse Alberto Laundry et quelques années plus tard par un autre Suisse, Carl Schwarz, qui a également ouvert en 1901 le Grand Hotel Eden sur l'actuelle Piazza Amedeo. Il a conservé cette fonction jusqu'à la Première Guerre mondiale, après quoi il a été transformé en copropriété, avec pour conséquence l'élévation d'un étage supplémentaire par rapport aux cinq initiaux.

Il ressemble à un imposant palais néo-Renaissance de six étages avec une base en pierre, dans laquelle s'ouvre le portail. La façade est caractérisée par le revêtement en briques et par l'insertion de bords en pierre de taille avec une alternance de pierres de taille profondément gravées. Après avoir passé le hall d'entrée, à droite duquel se trouve l'escalier, on accède à la cour à arcades.

Le bâtiment est en très bon état de conservation.

Bibliographie

Articles connexes
 Palais de Naples

Source de traduction

Bristol
Naples
Patrimoine du XIXe siècle

Palais de l'hôtel Bristol


هملت ومشاكله (بالإنكليزية: Hamlet and His Problems) مقالة نقدية كتبها تي. إس. إليوت في 1920 تقدم قراءة نقدية لمسرحية هملت. نُشرت في كتاب إليوت: الغابة المقدسة: مقالات في الشعر والنقد. قدمت هذه المقالة مفهوم إليوت الارتباط الموضوعي، كما أنها شرحت باستفاضة أسباب كون هملت فشلاً فنياً كبيراً.

مصادر

 هملت ومشاكله على ويكي مصدر (بالإنكليزية)

أعمال في 1920
تي. إس. إليوت
مقالات 1919
مقالات تي. إس. إليوت
مقالات في نظرية الأدب

هملت ومشاكله


Diese Diskografie ist eine Übersicht über die musikalischen Werke des US-amerikanischen Dubstep- und Brostep-Produzenten Skrillex. Den Quellenangaben und Schallplattenauszeichnungen zufolge hat er bisher mehr als 32,9 Millionen Tonträger verkauft, davon alleine in seiner Heimat über 24,6 Millionen. Seine erfolgreichste Veröffentlichung ist die Single Where Are Ü Now mit über 9,1 Millionen verkauften Einheiten.

Alben

Studioalben

EPs

Weitere EPs
 2009: Gypsyhook EP (als Sonny)
 2010: My Name Is Skrillex
 2013: Leaving

Singles

Als Leadmusiker

Als Gastmusiker

Promoveröffentlichungen

Weitere Veröffentlichungen
 2009: Slats (auf Myspace erschienen)
 2009: Scatting (auf Myspace erschienen)
 2010: Needed Change (feat. 12th Planet)
 2010: Make Things for Smile (auf SoundCloud hochgeladen)
 2010: Drop Dead (auf Myspace erschienen)
 2010: Cat Rats (auf SoundCloud hochgeladen)
 2010: Turmoil (auf Myspace erschienen)
 2010: Lustbag (auf Myspace erschienen)
 2010: Oceans (auf Myspace erschienen)
 2010: Father Said (mit 12th Planet) (auf Myspace erschienen)
 2010: My Good Bye (Demo; durch eine Fansite veröffentlicht)
 2011: Evil as Satan (mit Bare Noize)
 2011: The Disco Rangers Bus (Knows How to Rock N Roll) (auf Myspace erschienen)
 2011: DnB Ting

Remixe (Auswahl)
 2009: Bring Me the Horizon – The Sadness Will Never End
 2009: Lady Gaga – Bad Romance
 2009: Horse the Band – Shapeshift
 2009: Snoop Dogg – Sensual Seduction
 2010: La Roux – In for the Kill
 2010: Bruno Mars – Just the Way You Are
 2010: Lady Gaga – Alejandro
 2010: The Black Eyed Peas – Rock That Body
 2010: Frida Gold – Zeig mir wie du tanzt
 2011: Benny Benassi feat. Gary Go – Cinema (US: )
 2011: Nero – Promises
 2011: Katy Perry – E.T.
 2011: Rob Zombie – Sick Bubblegum
 2011: SebastiAn – Love in Motion
 2011: Lady Gaga – Born This Way
 2011: Avicii – Levels
 2012: Birdy Nam Nam – Goin' In

Musikvideos

Statistik

Chartauswertung

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Quellen

Skrillex
Diskografie

Skrillex/Diskografie


Joseph McNulty est un nom pouvant désigner:

 (1840/41-1909), pionnier américain du Kansas
 (1923-1986), joueur irlandais de football
 (né en 1949), skieur cross-country américain

Voir aussi

McNulty, Joseph

Joseph McNulty


Iluzionizam u Hrvatskoj ima povijest najmanje od 1924. godine, kada je Juraj Dević napisao prvu iluzionističku knjigu na hrvatskom jeziku i nazvao je: "Zbirka čarobnjačkih vještina", koja je objavljena u Nakladi Kugli.

Popis poznatijih hrvatskih iluzionista

 Juraj Dević (1869. – 1930.)
 Vilko Verić

Izvori

 "Zbirka čarobnjačkih vještina", Naklada St. Kugli, Zagreb, Ilica 30, br. 1867, 1924.

Iluzionizam

Iluzionizam u Hrvatskoj


Parasimpatikus se sastoji od dva dijela: kraniobulbusni i sakralni. Njegova funkcija je osiguravanje životnih funkcija tijekom odmora, oporavak organizma na dnevnoj razini, tijekom bolesti i napora te izlječenje organizma nakon opasnih situacija i suočavanja s problemima.

Većina, čak 90% parasimpatičkih vlakana dolazi u organe putem n.vagusa, živca lutalice. Ime je dobio jer ima veliko polje djelovanja. Najduži je moždani živac i njegova inervacija uključuje pravilno gutanje, razgovor, probavu i krvotok. Ne dovodimo uopće u pitanje njegovu važnost.

Ako je simpatikus odgovoran za "bježi ili bori se" onda je parasimpatikus odgovaran za "odmori i zakrpaj se". On mora balansirati između životnih zahtjeva koje tražimo da bi organizam bio u homeostazi te sve što simpatikus ubrzava, podiže ovaj usporava i spušta. Oni su kao dva dvojajčana blizanca, isti a različiti, moraju funkcionirati zajedno.

Parasimpatički autonomni živčani sustav je odgovoran za opuštanje mišića, regulaciju krvnog tlaka i otkucaja srca (da ih spusti i umiri), probavu, apsorpciju hrane i nutrijenata, usporava disanje, potiče perifernu cirkulaciju, aktivira imunološki sustav, regulira izbacivanje otpadnih tvari i tekućina.

Parasimpatikus


OneFootball é uma empresa de mídia de futebol com sede na Alemanha. O aplicativo OneFootball apresenta resultados ao vivo, estatísticas e notícias de 200 ligas em 12 idiomas diferentes cobertos por uma redação localizada em Berlim. Em 2019, a OneFootball fez parceria com a Eleven Sports para deter os direitos de transmissão diretamente no aplicativo La Liga no Reino Unido e com a Sky para transmitir os jogos da 2.Bundesliga e DFB-Pokal na Alemanha. Falando a respeito do acordo com a Bloomberg, o CEO da OneFootball, Lucas von Cranach, disse que a mudança "beneficiará todo o ecossistema do futebol com clubes, federações e ligas capazes de aumentar o alcance do público e aproveitar nossos poderosos insights de dados para obter uma compreensão mais profunda do envolvimento de seus fãs".

História

A empresa foi fundada sob o nome Motain por Lucas von Cranach em Bochum, no ano de 2008. Em 2009, Von Cranach lançou o aplicativo de futebol iLiga. Após a mudança para a nova sede em Berlim, a Motain e seus produtos (iLiga e THE football app) foram fundidos e tomaram o nome de OneFootball. Em 7 de setembro de 2016, o OneFootball foi apresentada na palestra da Apple em São Francisco para o lançamento do watchOS 3. A equipe de gestão, que incluía Silke Kuisle, expandiu em 2018 com a chegada do ex-CEO da Puma, Franz Koch, e o ex-CEO da SPORT1MEDIA, Patrick Fischer. Em 15 de dezembro de 2020, a empresa assumiu o Dugout, um fórum multimídia fundado por vários clubes da Europa que custou mais de 61 milhões de dólares.

Acusações de fraudes NFT

A decisão de encerrar o projeto AERA em junho de 2023 relacionado com o OneFootball suscitou muitas reacções negativas nas redes sociais, especialmente no que diz respeito a acusações de fraudes envolvendo NFT. Alguns fãs da plataforma expressaram a sua insatisfação acusando abertamente o OneFootball de estar envolvido numa fraude. A Ledger Insight relata  que 50.000 detentores de NFTs possuíam os 250.000 itens colecionáveis, avaliados em pacotes que custam entre US$ 9 e US$ 199, dependendo de sua raridade. De acordo com outra fonte , o CEO Lucas Von Cranach explicou há 1 ano: "Estamos a criar uma experiência acessível para os adeptos da Serie A - sendo uma verdadeira plataforma - eles podem possuir momentos de vídeo digital através de nós e levá-los para onde quiserem - ou para lado nenhum - são deles, perpetuamente. Como membros da comunidade, os adeptos terão ainda mais benefícios à medida que expandirmos a nossa oferta Web3 e lançarmos outros produtos". A expansão prometida não durou muito, uma vez que a plataforma está encerrada desde junho de 2023.

Ligações externas
 Edição internacional (inglês)
 Edição internacional (espanhol)
 Edição internacional (francês)
 edição alemã
 edição italiana
 edição brasileira

Empresas de mídia da Alemanha

OneFootball


Haseki, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Hasekiler, Osmanlı İmparatorluğu zamanında bir memuriyetin adıdır.
 Haseki (semt), İstanbul ili semtlerinden biri
 Haseki, Suriye, Suriye'nin şehirlerinden biri
 Haseki Sultan, Osmanlı padişahından çocuk doğurmuş olan cariyelere verilen isim

Yapılar
 Haseki Camii, İstanbul, İstanbul'da Hürrem Sultan adına yaptırılmış cami
 Haseki Camii, Bağdat, Bağdat'ta Hürrem Sultan adına yaptırılmış cami
 Haseki Hamamı, İstanbul'da Hürrem Sultan adına yaptırılmış hamam
 Haseki Hastanesi, İstanbul'da Hürrem Sultan adına yaptırılmış hastane
 Haseki Külliyesi, İstanbul'da Hürrem Sultan adına yaptırılmış külliye

Haseki


Ağırlama, Âşık fasıl ve toplantılarında birbirleriyle yeni tanışan âşıkların sazla ve sözle birbirlerini doğaçlama övmelerine verilen ad.

Edebiyat terimleri

Ağırlama


Vilu San Michele sagradio je krajem 19. stoljeća na otoku Capriju u Italiji švedski liječnik i pisac Axel Munthe.

Opis
Vrtovi vile imaju panoramski pogled na grad Capri i njegovu luku, Sorrentinski poluotok i Vezuv. Vila se nalazi na izbočini na vrhu Feničkih stepenica, između Anacaprija i Caprija, na visini od 327 metres (1,073 ft) iznad razine mora.

Vrtovi San Michelea ukrašeni su mnogim relikvijama i umjetničkim djelima iz starog Egipta i drugih razdoblja klasične antike. Sada čine dio Grandi Giardini Italiani.

U svojim poznim godinama Axel Munthe napisao je svoje mladenačke memoare Priča o San Micheleu, u kojima opisuje kako je prvi put posjetio otok i sagradio vilu, ukrašenu ostacima palača koje su sagradili stari Rimljani koje je zatekao na svojoj zemlji. Ova živopisno napisana knjiga prvi put je objavljena 1929. i odmah je postala svjetski uspjeh, prevedena na mnoge jezike. Od tada je mnogo puta pretiskana.

Između 1919. i 1920. Munthe je bio nevoljni posjednik nečuvene društvene osobe i muze Luise Casati, koja je preuzela Villu San Michele. To je u svojim dnevnicima opisao škotski pisac Compton Mackenzie.

Galerija

Izvori

Daljnje čitanje

Vanjske poveznice

 Vila San Michele
  Galerija fotografija Leonarda Bellottija

Građevine u Anacapriju
Građevine u Italiji

Vila San Michele


Livádia, en , est un village et un ancien dème du district régional de Kilkís en Macédoine-Centrale en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du dème et du village compte .

Le dème est fusionné, en 2010, dans celui de Péonie.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale
Village en Macédoine-Centrale
Ancien dème en Grèce

Livádia (Kilkís)


A inteligência artificial (IA) tem sido usada em aplicativos para aliviar certos problemas em toda a indústria e academia. A IA, como eletricidade ou computadores, é uma tecnologia de propósito geral que tem uma infinidade de aplicativos. Ela tem sido usada em campos de tradução de idiomas, reconhecimento de imagens, pontuação de crédito, comércio eletrônico e outros domínios.

Um exemplo de aplicativo de IA está em sistemas de recomendação, que preveem a "classificação" ou "preferência" que um usuário daria a um item. Os sistemas de recomendação são usados em várias áreas, como gerar listas de reprodução para serviços de vídeo e música, recomendações de produtos para lojas online ou recomendações de conteúdo para plataformas de mídia social e recomendação aberta de conteúdo da web.

A IA também é usada para direcionar anúncios da web para aqueles mais propensos a clicar ou se envolver neles. Também é usada para aumentar o tempo gasto em um site selecionando conteúdo atraente para o espectador. Pode prever ou generalizar o comportamento dos clientes a partir de suas pegadas digitais.

Existem muitos  de inteligência artificial disponíveis no mercado. Alguns exemplos populares incluem Alexa, que é um aplicativo de assistente de voz que permite ouvir música, adicionar itens ao carrinho de compras, verificar o clima e muito mais. Outros exemplos incluem Google Assistente, Elsa Speak, Socratic e Robin. Esses aplicativos utilizam a inteligência artificial para realizar tarefas que normalmente requerem inteligência humana, como reconhecimento de voz, visão, raciocínio e aprendizado. A inteligência artificial tem muitos aplicativos em diferentes áreas. Por exemplo, na medicina, a IA pode ser usada para ajudar a diagnosticar doenças e desenvolver tratamentos personalizados. Na educação, a IA pode ser usada para personalizar o aprendizado e fornecer feedback em tempo real aos alunos. No transporte, a IA pode ser usada para otimizar rotas e melhorar a segurança. Nos negócios, a IA pode ser usada para automatizar tarefas repetitivas e melhorar a tomada de decisões.

Internet e comércio eletrônico

Ferramentas de busca

Sistemas de recomendações

Um sistema de recomendação é um tipo de aplicação de inteligência artificial que prevê a "classificação" ou "preferência" que um usuário daria a um item. Esses sistemas usam algoritmos para analisar os dados do usuário e fazer recomendações personalizadas com base nas preferências e comportamentos anteriores do usuário.

Os sistemas de recomendação são usados em várias áreas, como gerar listas de reprodução para serviços de vídeo e música, recomendações de produtos para lojas online ou recomendações de conteúdo para plataformas de mídia social e recomendação aberta de conteúdo da web. Eles são projetados para ajudar os usuários a encontrar conteúdo ou produtos que possam ser do seu interesse.

Assistentes virtuais

Assistentes pessoais inteligentes usam IA para entender muitos pedidos de linguagem natural de outras maneiras além de comandos rudimentares. Exemplos comuns são Siri da Apple, Alexa da Amazon e uma IA mais recente, o ChatGPT da OpenAI, que alimenta o Bing Chat.

Jogos

Os jogos eletrônicos têm sido uma das principais práticas das capacidades da IA desde a década de 1950. A inteligência artificial é usada nos jogos para gerar comportamentos responsivos, adaptativos ou inteligentes principalmente em personagens não-jogadores (NPCs), semelhantes à inteligência humana. Nos jogos, a IA trabalha de forma limitada de acordo com os comandos desenvolvidos por seus programadores. Quando uma inteligência artificial é criada, ela recebe linhas de códigos que podem ser descritas grosseiramente como uma ação X uma reação.

Por exemplo, em jogos como Dark Souls, os NPCs reagem de acordo com o progresso do jogador. A forma como você ataca e desvia é considerada no jogo, fazendo com que ele aprenda suas estratégias de acordo com as possibilidades internas do jogo. Além disso, a IA também está presente em personagens no jogo que mudam de script à medida que você avança no jogo, ou seja, há diferentes possibilidades de caminhos e finais no jogo.

Wikipédia

A inteligência artificial é usada na Wikipédia e em outros projetos Wikimedia para o propósito de desenvolver esses projetos. A interação entre humanos e bots nos projetos Wikimedia é rotineira e iterativa.

Milhões de seus artigos foram editados por bots que, no entanto, geralmente não são softwares de inteligência artificial. Muitas plataformas de IA usam dados da Wikipedia, principalmente para treinar aplicativos de aprendizado de máquina. Há pesquisa e desenvolvimento de várias aplicativos de inteligência artificial para a Wikipedia, como para identificar frases desatualizadas, detectar vandalismo desconhecido ou recomendar artigos e tarefas a novos editores.

Aplicações de inteligência artificial

Aplicativos de inteligência artificial


Mantı 100% Türklere aittir!

. Çincedeki mantou kelimesi mantı kelimesinin kaynağı olarak gösterilse de, aynı yemeği ifade etmek için farklı Çince karakterler kullanılmıştır. Bu durum, Çinlilerin yabancı bir kelimeyi yazı sistemlerine uyarlamaya çalıştıklarını göstermektedir. Buna karşın, mantou (饅頭) kelimesine Jin handanı (MÖ 266- MÖ 420) kayıtlarında rastlanmaktadır. Ayrıca benzer yemekler önceki dönemlerde Çin'de üretilmiş ve tüketilmiştir. Aynı yemeği tanımlayan manshou (饅首)" ve zhenbing (蒸餅) kelimeleri önceden de kullanılmaktaydı. Mantou ilk dönemlerde etle doldurulmaktaydı.Wu Çincesinde moedeu olarak adlandırılan yemek de doldurulmuş çörek anlamına gelmektedir. Bununla beraber Mandarin ve Çincenin diğer lehçelerinde, mantou kelimesi buharda pişirilmiş çörek anlamına gelir,  baozi kelimesi ise antik dönemde yapılan ve etle doldurulmuş yemeği tanımlamaktadır.

Mantı Moğol İmparatorluğu topraklarında da ortaya çıkmış olabilir. Mantının bazı türleri Çin'in kuzeybatısında yaşayan Uygurlara dayanmaktadır. Mantadan bahseden en eski kaynağın 1330'da Hu Sihui tarafından yazılmış Yinshan Zhengyao adlı eser olduğu düşünülmektedir. Hu Sihui, Yuan Hanedanı İmparatoru Buyantu Han'ın terapistiydi.

Bu yemeğin Türkler ve Moğollar tarafından Orta Asya'dan Anadolu'ya İpek Yolu boyunca taşındığı genel olarak kabul görmektedir. Holly Chase'e göre, Türk ve Moğol atlıları göçleri sırasında yanlarında donmuş veya kurutulmuş mantı taşımıştır. Türk ve Moğol birlikleri, mantıyı kamp ateşinde kolaylıkla yenebilecek duruma getirebiliyordu. Ermeni bir araştırmacıya göre, 13. yüzyılda Ermeniler ve Moğollar arasındaki kültürel etkileşim sonucunda mantı Kilikya Ermeni Krallığı'nda tüketilmeye başlamıştır. Türkçe konuşan halklar, kendileriyle beraber be yemeği de Anadolu'ya getirmiştir. Anadolu'da yemeği adı mantıya dönüşmüştür. Tatarlar Kayseri şehrine yerleştiğinde, bölge mantısıyla ünlenmiştir.

Kore mutfağındaki mandu yemeğinin de 14. yüzyılda Moğollar tarafından Kore'ye getirildiği düşünülmektedir. Bununla beraber, bazı araştırmacılar mantının Orta Doğu'da ortaya çıktığını ve İpek Yolu ile beraber Çin ve Kore'ye yayıldığını düşünmektedir.

Osmatarafından yazılmış Kitâbü't-Tabîh (Bağdâdî)(Muhammed bin Mahmûd Şirvânî çevirisinde) yer almaktadır. Şirvani'nin kitabında geçen versiyonda, kuzu kıymaları ve ezilmiş nohutlar bir hamurun içine doldurulduktan sonra yemeğe tarçın ve sirke ilave edilmektedir. Sumakla süslenen yemeğin, günümüzdeki mantılar gibi sarımsaklı yoğurt sosuyla servis edildiği yazmaktadır.
Kitâb-ı Me'kûlât'da Mantı olarak tarifi verilmiştir.

İlk Türk yemek kitaplarının çoğu mantı adında bir yemekten bahsetmemektedir. İlk basılı yemek tarifi kitabı Melceüt't Tabâhhin, 1844'te yayınlanmıştır. Bu yemek kitabında mantıya benzeyen Tatar böreğinin tarifi yer almaktadır. Tatar böreği mantıdan farklı olarak sarımsaklı yoğurtla servis edilmemektedir. Osmanlı'da İngilizce yazılmış ilk yemek kitabı ve 1880'de yayımlanmış üçüncü yemek kitabı da aynı tariften bahsetmektedir. 1880'de yazılmış başka bir yemek kitabındaki tarifte, mantı kıyma ve sarımsak yoğurtla servis edilen katmanlı bir hamur yemeği olarak geçmektedir. Bu kitapta Tatar böreğinin peynirle doldurulmuş versiyonu piruhinin tarifi de yer almaktadır.

Türk mutfağı
Türk mutfağında mantı, Orta Asya yemek kültürü ile kıyaslandığında farklılaştığını söyleyebiliriz. Türk mutfağında mantı yapımı, Orta Asya mutfağına kıyasla  daha çok emek gerektirir.

Türk mutfağında mantı genellikle; üzerine ilave edilen salça, eritilmiş tereyağı ve yoğurt ile servis edilir. Bunun dışında baharat tercihi ise çoğunlukla nane ve sumaktır. Bölgelere göre zaman içerisinde farklılaşmıştır.

Kayseri ile özdeşleşen mantı, Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve 2009 yılında coğrafi işaret belgesi almıştır. Bölgelere göre mantı; Sinop, Boşnak, Gürcü, Sivas ve Çorum mantısı gibi farklı isimlerle anılmaktadır. Trakya usulu mantı da et suyu veya salçalı su dökülerek tepside pişirilir. Bir çeşit böreği andırır, bilindik mantıdan farkı kızarmış tepsi mantısıdır. Mantı, aynı zamanda Nevşehir'de de popülerdir.

Bartın Pirinçli Mantısı
Bartın Pirinçli Mantısı, börek hamuru inceliğinde açılıp kare şeklinde kesilen hamur parçalarına pirinçli iç harcı eklenerek hazırlanan yöresel mantıdır. Bartın yöresi yemek kültürü bakımından çeşitlilik gösterir. Yörenin coğrafi yapısı ve insan faktörünün
etkisiyle bu değerler varlığını sürdürmektedir. Bartın Pirinçli Mantısının özelliği hamurunun börek hamuru inceliğinde açılması, iç harcında pirincin kullanılması, mantı formunun uçlardan birleştirilip bohça şeklinin verilmesi, ters çevrilerek yağlanmış tepsiye dizilip ocak üzerinde alt üst çevrilerek mantıların dış yüzeyleri sertleşene kadar kızartılmasıdır. Bunlara ilaveten pişen mantı üzerine sıcak tavuk veya et suyu dökülüp üzeri kapatılıp mantılar suyunu çekene kadar pişirilmesi ile birlikte üzerine erimiş tereyağı dökülerek sade ya da tavuk parçaları konularak veya yoğurt ile üç farklı şekilde servis edilmesidir.

Bartın Pirinçli Mantısı Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Bozüyük Mercimekli Mantısı
Bozüyük Mercimekli Mantısı, yeşil mercimek kullanılarak ve fırınlanarak pişirilir. Bozüyük Mercimekli Mantısı, ilk olarak Bozüyük ve Söğüt ilçeleri arasındaki köylerde üretilmeye başlanmış olup günümüzde, yoğunlukla Bozüyük'te olmak üzere Bilecik ili genelinde üretilmektedir. Bozüyük Mercimekli Mantısının üretiminde, diğer yeşil mercimek çeşitlerinin mantı hamuru ile yeteri kadar özdeşleşmemesi nedeniyle Bilecik'te yetiştirilen Kayı-91 çeşidi yeşil mercimek kullanılır. Kullanılan unun mantı hamuru için uygun olması gerekir. Hamur direnci, buğday unundaki glüten miktarına bağlı olan bir durumdur. Hamurun uzamaya karşı direnci 280-350 (bu), uzayabilirlik 150–190 mm ve enerji değeri 90–110 cm² olması gerekir. Kullanılacak unun öz (glüten) değeri en az % 30 ve protein oranı en az % 20 olmalıdır. Bu özelliklere sahip olan undan yapılan mantı hamurunun yoğurulması özen ve tecrübe ister.

Bozüyük Mercimekli Mantısı Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Hatay Şişperek Çorbası
Hatay'da yapılan bir çeşit mantıdır.

Şanlıurfa Şişperek Çorbası
Şanlıurfa'da yapılan bir çeşit mantıdır.

Gaziantep Börek Çorbası / Antep Börek Çorbası

Kandilli Mantı
Tekirdağ yöre mutfağında rastladığımız "kandilli mantı" Çanakkale ve Edirne gibi diğer komşu illerde de yapılan bir hamur işidir. Tekirdağ mutfağında kümes hayvancılığı yaygın olduğu için tavuk yahut hindi etiyle hazırlanır. Edirne yöre mutfağında ise av hayvanları ile hazırlanır.

Çorum Kuru Mantısı
Çorum Kuru Mantısı 22.12.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Hengel

Kayseri Yağ Mantısı
Kayseri Yağ Mantısı 20.01.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Konya Kıtırlı Mantı
Konya Kıtırlı Mantı 01.10.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Alaşehir Kapaması / Alaşehir Kapatması
Alaşehir Kapaması / Alaşehir Kapatması bir çeşit yağda kızartılarak yapılan mantıdır. Tatar yemeği olarak bilinir. Alaşehir Kapaması / Alaşehir Kapatması    14.02.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kayseri Tepsi Mantısı
Kayseri Tepsi Mantısı 05.04.2022 tarihinde Türk Patent ve M

İzmir'in  Seferihisar ilçesinde yapılan bir çeşit mantıdır. Hamuruna zeytinyağı konulması, iç malzemesine nohut püresi konulması ile diğer mantılardan ayrılır. İç malzemesi kavrulmuş kıyma, nohut püresi, karabiber, tuzdur. Hamurunun malzemesi ise un, zeytinyağı tuz ve sudur.İç malzemesi konulan hamurlar kızgın yağda kızartır, et suyunda haşlanarak servis edilir.

Kulak Çorbası

Bolvadin Mantısı
Bolvadin Mantısı 01.12.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Orta Asya mutfağında mantı

Kazak mutfağı
Hamur parçalarının içine koyun ya da at eti kıyması konulur, buharda pişirilir, karabiber ekilir, doğranmış balkabağı eklenir. Üstüne tereyağı, ekşi krema ya da soğan sosu dökülerek servis yapılır.

Kırgız mutfağı
Hamur parçalarının içine koyun eti, dana eti, patates ve balkabağı gibi malzemelerden biri ya da birkaçı konulur. Yağ eklenir. Eklenen yağ, mantıyı daha sulu ve lezzetli yapar. Buharda veya suda haşlanarak ya da yağda kızartılarak pişirilir. Üzerine genellikle tereyağ konur ve ekşi krema, özel domates sosu veya sirke ve karabiber ile lezzetlen

Türk mutfağındaki hamur işleri
Ermeni mutfağı
Orta Asya mutfağı
Kıymalı yemekler
Kırım Tatar mutfağı

Mantı


Burr Oak State Park is a public recreation area located  northeast of Glouster in the U.S. state of Ohio. The park sits mostly in Morgan County, with part extending into Athens County.

The state park is centered at Burr Oak Lake. The dam for the lake is federal property under the jurisdiction of the Army Corps of Engineers, and is named Tom Jenkins Dam. It was built in 1950 for flood control. The maximum depth of the lake is around thirty feet.

The lake and park are named for the burr oak tree, a variety of oak.

The area of the park is , while that of the lake is . The park was dedicated in 1952. The park borders the Wayne National Forest and the Sunday Creek State Wildlife Area.

Activities and amenities
The park offers boating, swimming, picnicking, fishing, hunting, camping, cabins, conference center, and lodge. The Buckeye Trail passes around the lake, and the North Country Trail is coincident with the Buckeye in this location. The park features  of hiking trails and  of hiking trails. Historically, the park has maintained open areas along roadways as wildflower meadow-type areas.

References

External links

Burr Oak State Park Ohio Department of Natural Resources
Burr Oak State Park Map Ohio Department of Natural Resources
Burr Oak State Park Lodge Regency Hotel Management

State parks of Ohio
Dams in Ohio
Protected areas established in 1952
1952 establishments in Ohio
Protected areas of Athens County, Ohio
Protected areas of Morgan County, Ohio
Reservoirs in Ohio
Bodies of water of Athens County, Ohio
Bodies of water of Morgan County, Ohio

Burr Oak State Park


Kosmos 2515, ruski vojni stereoskopski kartografski izviđački satelit za elektrooptičko izviđanje iz programa Kosmos. Vrste je Bars-M (br. 2L), serije koja će zamijeniti staru seriju Jantar (Kometa) koja je donosila filmove iz svemira i otkazanu seriju Bars. Ova serija letjelica koristi drugi bus i propulzijski sustav zvan SVIT, umjesto izvedenica od Jantarovih buseva i propulzijskih sustava.

Lansiran je 23. ožujka 2016. godine u 10:42 s kozmodroma Pljesecka s mjesta 43/4. Lansiran je u Suncu sinkronu nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1a. Orbita mu je 327 km u perigeju i 540 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 97,63°. Spacetrackov kataloški broj je 41394. COSPARova oznaka je 2016-020-A. Zemlju obilazi u 93,24 minute. Mase je oko 4000 kg.

Napaja se iz dvaju razmjestivih solarnih panela i baterija. Nosio je elektrooptičku kameru Karat, djelo LOMO-a.

Iz misije je Blok-I 14S54 vratio se u atmosferu.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Bars-M (14F148) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2515


Les Sœurs missionnaires du Christ Roi (MCR) forment une congrégation religieuse féminine missionnaire de droit pontifical.

Histoire

À la suite de la publication, en 1925, de l'encyclique Quas primas sur la royauté du Christ, François-Xavier Ross (1869-1945), évêque du diocèse de Gaspé, songe à fonder une communauté de vie mixte, active et contemplative. Après sa rencontre avec Frédérica Giroux en religion Marie du Sacré-Cœur, ancienne membre des sœurs missionnaires de l'Immaculée-Conception, il décide que le nouvel institut sera missionnaire et contemplatif. La fondation à lieu le 28 octobre 1928 à Gaspé.

En 1930, Ross présente à Pie XI la demande d'agréation de la nouvelle congrégation lors de sa visite ad limina. C'est le pape choisit le nom de missionnaires du Christ-Roi.

La première succursale à l'étranger est ouverte en 1933 à Kagoshima au Japon ; en 1953, les sœurs commencent à travailler au Congo belge à la demande des missionnaires de Scheut ; en 1975, une branche est ouverte en Haïti.

Durant la Deuxième Guerre mondiale, les religieuses s'occupent de camps d'internement pour les Canadiens d'origine japonaise ; elles prendront ensuite en charge des écoles dédiées aux populations autochtones.

L'institut reçoit le décret de louange le 7 mars 1963 lui donnant son statut de droit pontifical.

Activité et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'œuvre missionnaire.

Elles sont présentes en :
Europe : Belgique ;
Amérique : Canada, Haïti ;
Afrique : Bénin, Côte d'Ivoire, République démocratique du Congo ;
Asie : Corée du Sud, Japon.

La maison-mère est à Montréal.

En 2017, la congrégation comptait 209 sœurs dans 27 maisons.

Notes et références

Bibliographie

 Denise Goulet, Quand l'Amour tisse une vie. Mère Marie du Sacré-Coeur (Frédérica Giroux), Fondatrice des Sœurs Missionnaires du Christ-Roi, Outremont, Éditions Carte Blanche, 2009

 Catherine Foisy, Au risque de la conversion. L'expérience québécoise de la mission au XXe siècle (1945–1980), Montréal & Kingston : McGill-Queen's University Press, 2017, 325 p.
 Andrée Désilets, Un élan missionnaire à Gaspé : les Soeurs Missionnaires du Christ-Roi (1928-1972), Sessions d'étude - Société canadienne d'histoire de l'Église catholique, Volume 46, 1979, pp. 65-85
 Catherine Foisy, « Héritières d'un projet, porteuses d'un charisme : regards de missionnaires québécoises sur la rénovation de leur institut », Histoire, monde et cultures religieuses, vol. 27, no. 3, 2013, pp. 127-141.

Congrégation catholique féminine
Congrégation missionnaire catholique
Fondation en 1928

Sœurs missionnaires du Christ Roi


Bitti (sardinski: Bìtzi) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 549 metara i ima 2 845 stanovnika.

Prostire se na 215,37 km2. Gustoća naseljenosti je 13 st/km2.

Susjedne općine su: Alà dei Sardi, Buddusò, Lodè, Lula, Nule, Onanì, Orune, Osidda i Padru.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Bitti


Alvin Ceccoli (født 5. august 1974) er en tidligere australsk fodboldspiller.

Australiens fodboldlandshold

|-
|1998||4||1
|-
|1999||0||0
|-
|2000||0||0
|-
|2001||0||0
|-
|2002||0||0
|-
|2003||0||0
|-
|2004||0||0
|-
|2005||0||0
|-
|2006||2||0
|-
!Total||6||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Australien

Alvin Ceccoli


Samuel Finley Breese Morse (27 Nisan 1791, Boston – 2 Nisan 1872, New York); Amerikalı mucit, portre ve tarih sahnesi ressamıdır.

Çocukluğu ve Eğitimi
Samuel Morse, coğrafyacı ve papaz Jedidiah Morse ile Elizabeth Ann Breese Morse'un ilk çocuğu olarak Massachusetts'te doğdu. Küçük bir çocukken Phillips Akademisine katılmış, 14 yaşında da yüksekokula başladı. Yale Üniversitesindeyken, Benjamin Silliman ve Jeremiah Day'in elektrik hakkındaki konferanslarına katıldı. 1810 yılında, 19 yaşındayken Yale Üniversitesinden mezun oldu.

Portre çalışmaları
Morse, 1811'de Allston'a Avrupa'ya giderken eşlik etti. Avrupa'dan döndükten sonra portre çizimi revaçta olduğu için ağırlığını portreye verdi. Eski Millet Meclisi (The Old House of Represantatives), Louvre Galerisi (The Gallery of The Louvre), Herkül'ün Sonu (The Dying Hercules) en ünlü tablolarındandır. Bir taşı ya da mermeri 3 farklı boyutta yontabilen mermer kesme makinesini icat etti. Morse bunun patentini alamadı çünkü 1820'de Thomas Blanchard'ın benzer bir icadı vardı. 1826 senesinde Millî Güzel Sanatlar Akademisinin kurulmasında rol oynadı ve ilk başkanı oldu. 1830'da Roma'da öğrenim görürken, Danimarkalı/İzlandalı heykeltıraş Bertel Thorvaldsen tarafından eğitildi. Bazen bu iki sanatçı Antik Roma yıkıntılarında yürüyüşe çıkardı. Morse ayrıca Thorvaldsen'in portresini de yaptı. 1832 senesinde New York Üniversitesi Resim ve Heykel Bölümü profesörlüğüne getirildi. Telgraf çalışmalarına başlayınca portre çizimine ara verdi.

Telgraf çalışmaları

Morse'un mekanik araştırmalara merakı genç yaşlarında başlamıştır. 1832 senesinde yaptığı okyanus seyahatinde, Charles Thomas Jackson'un elektrikle ilgili son gelişmeleri anlatması üzerine, New York Üniversitesinde elektromanyetik konularında öğrendikleri konular, kafasında elektrikli telgraf fikrini doğurdu. Morse'un elektrikli telgrafı, bir elektrik devresinde bobinin bir kolu çekmesi ile rulo kâğıdı üzerine izler bırakması esasına dayanıyordu. Kısa ve uzun çekmeler, kısa ve uzun izler bırakıyordu. 1835 senesinde başlayan bu çalışmalarına destek bulmak için Avrupa devletlerine başvurularda bulundu. Ancak bir netice elde edemedi. Bunun üzerine arkadaşı Chamberlain'i İstanbul'a gönderdi. Onlar bilime ve bilim insanlarına destek veren Osmanlı Devleti'nden ümitliydiler. Nitekim Chamberlain İstanbul'da büyük bir ilgi ve destek gördü. Fakat elindeki alet henüz ilkel bir vaziyetteydi. Bu sebeple aleti Viyana'da iyi bir işçilikle tekrar yapmak ve ondan sonra padişaha takdim etmek üzere geri döndü. Ancak Tuna Nehri yoluyla Viyana'ya hareket eden Chamberlain'in gemisi yolda batarak beş arkadaşı ile birlikte öldü. Böylece Osmanlı Devleti'nde telgraf kurulması için yapılmak istenen birinci teşebbüs sonuçsuz kaldı.

Morse, ilk elektrikli telgraf denemesini 1844 senesinde Washington, DC ile Baltimore arasına 65 kilometrelik bir hat çekimiyle yaptı. Osmanlı Devleti ilk defa 1855 senesinde Kırım Savaşı esnasında Morse telgraf sistemini kullanmıştır. (Bkz. Telgraf)

Morse 1837'de elektrikli telgrafı icat etti. Joseph Henry, bugün Princeton Üniversitesinde bulunan çalışan ilk prototipi yapmıştı. Henry ayrıca, Morse'un O'Reilly'ye karşı dava açmasına rağmen yayınlayamadığı bilimsel dokümanlara da sahipti. Patent denemesi sürecinde, Morse'un avukatı, Morse'un kendi el yazısıyla yazılmış olan bilimsel dokümanların yakıldığını iddia etti. Joseph Henry zamanının açık kaynaklı teşebbüs sahiplerindendi ve Morse gizlilik avantajlarını elinde bulunduruyordu. 1837'de Morse cihazın patentini aldı. 1832'de, Morse elektromanyetik telgraf ve Charles T. Jackson'la yaptığı telgraf görüşmelerinde kullandığı Morse Kodları olarak bilinen sinyal alfabesi fikirlerini geliştirdi.

1835 sonbaharında, Morse hareketli kâğıt şerit üstüne kayıt yapan bir telgraf geliştirdi ve sergiledi. 1836 başlarında, Morse kayıt yapan telgrafını Dr. Leonard Gale'e sundu. Aynı yıl topladığı 1496 oyla New York belediye başkanlığı seçimlerinde başarısız oldu.

1836'da Morse çalışan ilk telgraf örneğini bitirdi. Bu telgraf tek elementli bir pil ve basit bir manyetizma kullanıyordu. Bu örnek 13-14 metre gibi çok kısa mesafelerde çalışıyordu. 1836 kışında Morse ilk örneğini Leonard Gale'e gösterdi. Gale, Joseph Henry'nin elektromanyetik röleler üzerine çalışmalarından haberdardı. Bu bilgilere dayanarak Gale, Morse'a birkaç gelişme tavsiyesinde bulundu ve Henry'nin bu gelişmeleri anlatan 1831 tarihli bilimsel yayınlarını okuması için teşvik etti. Bu gelişmelerle birlikte Morse ve Gale 16 kilometrelik bir alandan gelen mesajları kaydedebilecekti. Aynı yılın Eylül ayında, Alfred Vail New York Üniversitesinde telgrafın gösteriminde asistanlık yaptı. Vail'in babası iyi bağlantıları olan mucit, avukat, topluluk lideri ve teknoloji yatırımcısıydı. Morse'un telgraf üstündeki çalışmalarını finanse etti.

Telgraf alıcısı
1838'de Morse, her harfe bir nümerik kod atanmış olan telgrafik sözlüğünü, telgrafik bir şifreyle değiştirdi. Alfred Vail, ilk günlerden beri tartışılan bu basit kodların asıl mucididir. Bu konudaki birçok yazıya göre Vail gerçek mucitti, buna karşın Morse ve taraftarları bunun aksini iddia etti.

Morse, telgrafı 24 Ocak'ta yüksekokullarda sergiledi. Morse, elektrikli telgrafın ilk halka açık sunuşunu 8 Şubat 1838'de Philadelphia Pensilvanya'da bulunan Franklin Enstitüsü'nde bir bilim komitesinin karşısında gerçekleştirdi(İlk çalışma tarihi 6 Ocak'tır). Morse, 21 Şubat'ta telgrafı başkan Martin Van Buren'e sundu. Kısa bir zaman sonra, Birleşik Devletler Ticaret Temsilcileri Komitesi başkanı F.O.J. Smith Maine, Morse'un arkadaşı oldu ve Kongrede 30,000 Amerikan Dolarını geçmeyen telgraf hattı projesini önerdi. Morse ayrıca bir su kütlesi üstünden, demiryolu altından veya iletken herhangi bir şeyden sinyal gönderebilen radyo telgrafın icadına öncülük etti.

1839'da Samuel Morse (Paris'ten) Louis Daguerre tarafından Daugerreptype Fotoğrafçılığın ilk Amerikan tanımlamasını yayınladı. Morse, Amerikan "daugerreptype"lara öncülük etti. 24 Mayıs 1844'te Morse, Washington DC'de bulunan Yüksek Mahkeme binasından Baltimore, Maryland'de bulunan asistanı Alfred Vail'e şu telgraf mesajını gönderdi; "What hath God wrought" (İncil'den alıntı, Numaralar 23:23).

1850'lerde Morse Kopenhag'a gitti ve heykeltıraşın mezarının da bulunduğu Thorvaldsen Müzesi'ni ziyaret etti. Kral VII. Frederick tarafından kabul edildi ve Thorvaldsen'in 1830'da yapmış olduğu portresini vasiyeti gereği kraliyet ailesine bağışladı. Thorvaldsen'in portresi halen Danimarka Kraliçesi II. Margaret'tedir.

Morse, 1872 yılında 80 yaşında New York 5 West 22. sokaktaki evinde öldü ve Brooklyn'de bulunan Green-Wood Mezarlığı'na gömüldü.

Dış bağlantılar

 Speech of Morse
 Reminiscence
 Samuel Finley Brown Morse Papers, 1911–1969 (

1791 doğumlular
Suffolk County, Massachusetts doğumlular
1872 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı sanatçıları
19. yüzyıl Amerikalı ressamları
19. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Amerikalı mucitler
Amerikalı Hristiyanlar
İngiliz asıllı Amerikalılar
İskoç asıllı Amerikalılar
Yale Üniversitesinde öğrenim görenler
New York Üniversitesi öğretim üyeleri
Légion d'honneur şövalyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Amerikan İç Savaşı'nda kişiler
Mors alfabesi
Telekomünikasyon tarihi
Brooklyn'de defnedilenler

Samuel Morse


Penal laws may refer to:

 Criminal law
 Penal law (British), laws to uphold the establishment of the Church of England against Catholicism
 Penal laws (Ireland), laws to coerce the Irish to accept the anglican Church of Ireland from 1695-1829
 Penal laws against the Welsh 1401–2, Laws against the Welsh people to coerce obedience to English rule

Penal laws


An Telipogon nervosus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Claridge Druce. An Telipogon nervosus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon nervosus


داء الغومبورو أو  التهاب جراب فابريشيا  هو مرض فيروسي معدي، يصيب الطيور الأليفة والبرية في جميع أنحاء العالم وله تأثير اقتصادي-اجتماعي معتبر.

تم وصف عدة أشكال من المرض لكن نمذجتها بقيت غير واضحة لأن بعض الخصائص المستضدية والتشريحية المميزة تم استعمالها دون تبصر وتأثيرها الفعلي يصعب تحديده.

تاريخ المرض
اكتشف فيروس داء الغومبورو لأول مرة في غومبورو بالولايات المتحدة سنة 1962. فقط الديوك الرومية البط أظهرت الإصابة وخاصة مع النوع المصلي 2. أول من وصف الداء كان كوسغروف (1962) وسماه داء الغمبورو. شارما والآخرون (2000) قالوا بأن فيروس داء الغومبورو يضعف المناعة الخلطية، الخلوية والفطرية وذلك عند حفزها بواسطة توكسين الكزاز البروسيلا. العلامات السريرية تظهر في 10 إلى 20 ٪ من الدواجن المتضررة أما نسبة الوفيات تتراوح من 10 إلى 20 ٪ (لاي والآخرون، 1983).

العامل المسبب
هذا المرض يسببه فيروس بيرنوي يرمز له اختصارا (IBDV) يصيب الخلية المفية البائية. هو فيروس غير مغلف ذو رنا ثنائي السلسلة.

بعد حضانة تدوم 2 أو 3 أيام، يهاجم هذا الفيروس الخلايا المفية البائية غير الناضجة على وجه الخصوص في جراب فابريشيا وفي أعضاء ليمفاوية أخرى مثل الغدة الزعترية، الطحال، اللوز الأعورية. يؤثر المرض بشكل كبير على المناعة الخلطية للصيصان في عمر أقل من ثلاث أسابيع أثناء الإصابة (تبقى حصانة الأم مهمة جدا لحماية هذه الطيور الصغيرة).

الوبائية
يمكن للعدوى أن تصيب عبر الإعضاء التنفسية العليا، الملتحمة ولكن أساسا عبر السبيل الفموي. لا تظهر أعراض المرض إلا على الدجاج بالرغم من إمكانية إصابة الدجاج الرومي، البط، الإوز والدراج.

تختلف نسبة الإصابة بالمرض في أوساط الدجاج:
 الدجاج الأكثر عرضة للإصابة هو دجاج التسمين وصغار الدجاج البياض.
 السلالات البياضة خفيفة الوزن أكثر عرضة من سلالات الدجاج اللاحم الثقيلة.
 الذكور أكثر عرضة من الإناث.

طريقة انتشار المرض
ينتشر المرض بطريقتين:
 مباشرة: بالاتصال بين الطيور.
 غير مباشرة: مخلفات الطيور والنواقل (الفئران)

عوامل الاستجابة والحساسية
تتعلق عوامل الاستجابة والحساسية بالنوع، السن وعترة الفيروس:
 النوع: الدجاج خاصتا.
 السن: كلما كان الحيوان صغيرا كان تثبيط الجهاز المناعي أكبر.
 تبلغ الحساسية ذروتها في 28 إلى 30 يوم عندما تصبح الطيور غير محمية بالأجسام المضادة للأم ولم تكون أجسامها المضادة الخاصة (نسبة وفيات 100%).

الأعراض الحقلية
يمكن للمرض أن يظهر في ثلاث اشكال، شكل حاد، شكل قرب عيادي وشكل مثبط للجهاز المناعي. هذا المرض يمكن أن يكون قاتل عند الدجاج: المرض يمكن ان يقتل 50 بالمئة في مدجنة في يومين أو ثلاثة ولكن لا يدوم أكثر من 8 أيام عند الناجين.

شكل حاد
تسببه عترة ضارية جدا وتكون فيه الطيور:
 منبطحة.
 فاقدة للشهية (ينخفض استهلاك الطعام إلى النصف).
 إسهال.
 تضاعف استهلاك الماء ثلاث مرات.
 خلال يومين أو ثلاثة، نفوق 20 إلى 50% من الطيور بالحظيرة.
 تختفي الاضطرابات فجأتا في خلال ثمانية أيام.
 التلقيحات لا تجدي نفعا والأسراب الموالية تصاب بالعدوى حتى بعد تطهير الحظائر.

شكل قرب عيادي
يظهر بعد نفاذ الأجسام المضادة للأم وتسببه عترة فيروس أقل ضراوة. الخسائر الاقتصادية تنجم عن تطور أمراض أخرى ثانوية نتيجتاً لاعتلال النظام اللمفاوي.

شكل مثبط للجهاز المناعي
ينتج في حالات الإصابة المبكرة، قبل 15 يوم لدى الصيصان الذين لم يتلقو أجسام مضادةمن الأم.

الأعراض التشريحية

الشكل الحاد
آفات عينية وهي الآفات التشريحية التي ترى بالعين المجردة نذكر منها:
 نزف داخل-عضلي.
 التهاب الكلية.

آفات الأعضاء اللمفاوية:
 الطحال وجراب فابريشيا: يزيد جراب فابريشيا فزيولوجياً في الوزن حتى الأسبوع الثامن والعشر (50غ) ثم يبدأ بالضمور. يمكن وزن جراب فابريشيا من متابعة المرض ففي الأيام الثلاثة أو الخمسة الأولى هناك زيادة في الحجم والوزن يتضاعف مرتين، وذمة في اليوم الخامس، وزن طبيعي ثم يضمر فيما بعد.

آفات مجهرية:
 يقوم الفيروس بتخريب الجريبات ما يؤدي إلى ضمور جراب فابريشيا.
 مركز الجريبات متنخر.

الشكل المزمن
في حالة الإصابات المزمنة تظهر الآفات التشريحية التالية:
 تأخر في النمو.
 وزن طبيعي أو ناقص لجراب فابريشيا.
 اضطرابات تنفسية.

التشخيص

التشخيص الحقلي
الحالة الحادة: إسهال وآفات بجراب فابريشيا.

الحالة تحت الحادة: يصعب تشخيصها وذلك لعدم ظهور الأعراض.

التشخيص التفريقي
يجب تمييز داء الغومبورو عن:
 داء الاكريات الحاد
 داء نيوكاسل

التشخيص المخبري
المباشر
 البحث عن الفيروس في خليط من الأعضاء (الطحال، جراب فابريشيا) ونحقنه لطيور حية (الأسلوب البالغ الدقة) أو في البيضة أو في الخلايا.
 البحث عن المستضدات: من خلال الانتشار المناعي (Immunodiffusion) في الأجار (gélose). استعمال تفاعل البوليميراز المتسلسل بالمنسخة العكسية على جراب فابريشيا.

غير المباشر
 السيرولوجيا: باستعمال مُقايَسَةُ الممتز المَناعِيِّ المُرْتَبِطِ بالإِنْزيم  أو بواسطة اخْتِبارُ التَّرَسُّب مع ضِدٌّ مُسْتَعْدِل  أو بواسطة الانتشار المناعي في الأجار.
 الأنسجة: فحص نسيجي لجراب فابريشيا يومين إلى خمسة أيام بعد ظهور أول الأعراض.

الوقاية

تكون الوقاية من مرض الجمبورو بالامن الحيوي والتحصين ورفع درجة الحرارة في العنبر 2 درجه في بداية تشخيص المرض واعطاء فيتامين ك لوقف النزيف واعطاء مضاد حيوي ومجموعة فيتامينات وأملاح معدنية

معرض صور

المراجع

وصلات خارجية
 داء الغومبورو 1 من موقع البيطرة السورية
 داء الغومبورو 2 من موقع البيطرة السورية
 الأمراض التي تصيب الدوجن من موقع البيطرة السورية
 مقال حول داء الغومبورو من موقع WEB lab. Unggas UGM
 المجلة العراقية للعلوم البيطرية، لمجلد 22، العدد 2، 2008 (101-109)
 أمراض وعلاج التهاب الجراب الخمجي في الدجاج رسالة جامعية دكتوراه للباحث جميل عباس أحمد المقطري (1999)
 التلقيح ضد داء الغومبورو المدرسة الوطنية للبيطرة بتولوز -2001- مذكرة تخرج
 شبكة صحة الحيوان بمنطقة البحر الكاريبي

 عرض حول داء الغومبورو للدكتور زباديا

أمراض الدواجن
أمراض حيوانية المنشأ
أمراض فيروسية
أمراض فيروسية حيوانية
علم الفيروسات الحيوانية
فيروسات بيرنوية

داء الغومبورو


Norte Grande est une des cinq régions naturelles du Chili.

C'est une zone ayant un climat désertique avec des zones d'extrême aridité.

Notes et références

Liens externes

Région naturelle au Chili

Norte Grande


Baron Broadbridge, of Brighton in the County of Sussex, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1945 for the Conservative politician Sir George Broadbridge, 1st Baronet. He had already been created a Baronet, of Wargrave Place in the County of Berkshire, on 22 November 1937. The title descended from father to son until the death of his grandson, the third Baron, in 2000. The late Baron was succeeded by his first cousin, who became the fourth holder of the titles. He was the son of Hugh Trevor Broadbridge, third son of the first Baron. He was in turn succeeded by his only son, Richard, a retired air vice-marshal who was honorary surgeon to the Queen, in 2020.

Baron Broadbridge (1945)
George Thomas Broadbridge, 1st Baron Broadbridge (1869–1952)
Eric Wilberforce Broadbridge, 2nd Baron Broadbridge (1895–1972)
Peter Hewett Broadbridge, 3rd Baron Broadbridge (1938–2000)
Martin Hugh Broadbridge, 4th Baron Broadbridge (1929–2020)
Richard John Martin Broadbridge, 5th Baron Broadbridge (born 1959)

The heir apparent and sole heir to the peerage is the present holder's son, Mark Andrew Broadbridge (born 1983)

Male-line family tree

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1945
Noble titles created for UK MPs

Baron Broadbridge


Dan Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (Dan HAZU) obilježava Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti svake godine 29. travnja. Josip Juraj Strossmayer je službeno pokrenuo pitanje osnivanja Akademije na sjednici Hrvatskoga sabora 29. travnja 1861. Sabor je istog dana prihvatio prijedlog za osivanjem. Austrijski car i ugarsko-hrvatski i češki kralj, Franjo Josip je 4. ožujka 1866. potvrdio Akademijina pravila, a Akademija je počela s radom 26. svibnja 1866.

U sklopu obilježavanja Dana HAZU dodjeljuje se godišnja Nagrada Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti za najviša znanstvena i umjetnička dostignuća u Republici Hrvatskoj.

Povezani članci
 HAZU
 Josip Juraj Strossmayer
 Nagrada HAZU

Izvori

HAZU
Akademija

Dan HAZU


ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය ( වෙනත් නම් වලින්ද හැඳින්වෙන) යනු,  1861 වසර සිට 1865 දක්වා එක්සත් ජනපදයෙහි  සටන් වැදුනු යුද්ධයකි.
වහල් මෙහෙය පිළිබඳව දිගු-කලෙක සිට පැවති මතභේදයෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, 1861 අප්‍රේල් මාසයෙහිදී සටන් ඇවිලුනේ, එ.ජ. ජනාධිපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන් පදවිප්‍රාප්තියට පත්වීමට සුළු කලෙකට පසුව, සන්ධාන හමුදා විසින්  දකුණු කැරලයිනාවෙහි සම්ටර් කොටුව වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීම හා සමගිනි.
                                   යුද්ධය ආරම්භ වූයේ 1861 අප්‍රියෙල් 12 වන දින යූනියන් හමුදා කඳවුරක රඳවා සිටි කොටුව සුමටර්ට පහර දීමෙනි.  එය වසර හතරක් පැවති අතර දකුණ විනාශ කළේය.  1862 වන තෙක් යුද්ධය බොහෝ දුරට උතුරු ප්‍රාන්තවල සිදු වූ නමුත් පසුව එය බොහෝ දුරට සටන් කළේ දකුණු ප්‍රාන්තවල ය.  වසර හතරක සටනකින් පසු සංගමය යුද්ධය ජය ගත්තේය.  යූනියන් ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු එක්සත් ජනපදයේ සෑම තැනකම වහල්භාවය නීති විරෝධී කරන ලදී.

 වැදගත්ම සටන් දෙකක් වූයේ 1862 දී ඇන්ටිටෙම් සටන (ෂාප්ස්බර්ග් සටන ලෙසද හැඳින්වේ) සහ 1863 දී ගෙටිස්බර්ග් සටනයි.
                             සටන් ආරම්භ වූයේ යූනියන් හමුදා බලකොටුවක් වන ෆෝට් සුමටර් වෙත කොන්ෆෙඩරෙට්වරු බෝම්බ හෙලීමෙනි.  පසුව ලින්කන් යූනියන් රාජ්‍යයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ කොන්ෆෙඩරෙට්වරුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා සොල්දාදුවන් ඇති කරන ලෙසයි.
                                         දකුණේ සියලුම බලකොටු සහ අනෙකුත් ෆෙඩරල් ගොඩනැගිලි තමන් සතුව ඇති බව කොන්ෆෙඩරෙට් ජනපද කියා සිටියේය.  කොටුව සුමටර් දකුණු කැරොලිනාවේ - කොන්ෆෙඩරෙට් රාජ්‍යයන්ගෙන් එකකි.  කෙසේ වෙතත්, බලකොටුව පාලනය කළේ සංගමය විසිනි.  1861 අප්‍රියෙල් 12 වන දින කොන්ෆෙඩරේට් හමුදා බලකොටුවට පහර දුන්හ.  බලකොටුව තුළ සිටි යූනියන් සොල්දාදුවන්ට යටත් වන ලෙස ඔවුහු බල කළහ.  මෙයින් පසු ජනාධිපති ලින්කන් සෑම යූනියන් රාජ්‍යයකින්ම ඉල්ලා සිටියේ ස්වේච්ඡා සේවකයන් යූනියන් හමුදාවට බැඳෙන ලෙසයි.  ඉක්මණින්, තවත් දකුණු වහල් රාජ්‍යයන් හතරක් ඔවුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට බලවේග සැපයීම වෙනුවට සම්මේලන සමඟ එක් විය.
 එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව විසින් අවහිර කිරීමෙන් සම්මේලනය සිය කපු සහ වෙනත් භාණ්ඩ විකිණීම නතර කළේය.  ආයුධ සහ මිලිටරි සැපයුම් මිලදී ගැනීම ද ඔවුන්ට දුෂ්කර විය.

දෙපාර්ශ්වයේම සොල්දාදුවන් බොහෝ දෙනෙක් යුද්ධයේදී මිය ගියහ.  යුද්ධයේ වැඩි හරියක්ම සිදු වූයේ දකුණේ ය.  බොහෝ දුම්රිය මාර්ග, ගොවිපලවල්, නිවාස සහ වෙනත් දේ විනාශ වූ අතර එහි සිටි බොහෝ මිනිසුන් ඉතා දුප්පත් විය.

 ප්‍රතිසංස්කරණය යනුවෙන් හැඳින්වෙන යුද්ධයෙන් පසු කාලය යුද්ධයේ අවසානයේ සිට 1877 දක්වා පැවතුනි.

ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය


Renault 4, cunoscut și ca 4L (pronunție "Quatrelle"), este o mașină hatchback de buget produsă de Renault între 1961 și 1994. A fost prima mașină de familie cu tracțiune față produsă de Renault.

Istoric
Mașina a fost lansată la începutul unei perioade de prosperitate ("Les Trente Glorieuses") ce a coincis cu o creștere a numărului proprietarilor de mașini în Franța. Primul milion de exemplare au fost produse până pe 1 februarie 1966, la doar patru ani și jumătate de la lansare; în total au fost construite peste 8 milioane de exemplare, ceea ce a făcut din Renault 4 un succes comercial. Deși la început a fost prezentată ca o berlină mică, în prezent este considerată ca fiind primul hatchback produs în serie mare.

Note

Vezi și
 Renault 3

Legături externe

 renault4serbia.com

Introduceri în 1961
4

Renault 4


කාංචිකුඩිචාරු යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාරා දිස්ත්‍රික්කයේ දෙමළ ගම්මානයකි.

එය කොළඹ අගනුවරට කි.මී. 210 (සැතපුම් 130) නැගෙනහිරින් පිහිටා ඇත.

මූලාශ්‍ර

කන්චිකුටිචාරු


Cicero Moraes () este un designer 3D brazilian, specializat în reconstrucția facială criminalistică și în proiectarea și modelarea protezelor umane și veterinare.

A fost responsabil pentru reconstruirea fețelor a nenumărate figuri religioase și istorice, precum Sfântul Anton, Sfântul Valentin, Eva din Naharon, Bărbatul din Lagoa Santa  și Lordul din Sipan.

În domeniul veterinar, a proiectat și modelat digital proteze pentru diferite animale, inclusiv un câine, o gâscă, un tucan, un papagal macaw și o broască țestoasă.

Note

Nașteri în 1982
Brazilieni
Designeri

Cicero Moraes


Der Thomas-Verlag AG war ein Buch- und Zeitschriftenverlag mit Sitz in Zürich.

Der Thomas-Verlag war ursprünglich katholisch ausgerichtet und publizierte auch antisemitische Schriften. Er war ein Einzelunternehmen und hiess Thomas-Verlag, Peter Schifferle. 1947 übernahm der Schweizer Politiker James Schwarzenbach den Verlag, der fortan den Namen Thomas-Verlag, Dr. James Schwarzenbach trug und 1955 in die Aktiengesellschaft Thomas-Verlag AG umgewandelt wurde.

1947 verlegte der Thomas-Verlag den Bestseller Ich wählte die Freiheit des ehemaligen sowjetischen Diplomaten Wiktor Krawtschenko.

Am 13. Dezember 1989 wurde er aufgelöst.

Einzelnachweise

Buchverlag (Schweiz)
Zeitschriftenverlag (Schweiz)
Verlag (Zürich)
Aufgelöst 1989
Ehemaliges Unternehmen (Zürich)
Ehemaliger Verlag (Schweiz)

Thomas-Verlag


Portland Trail Blazers er körfuboltalið frá Portland, Oregon. Það er eina liðið úr NBA-deildinni sem spilar nú í norðvestur-Bandaríkjunum. Liðið var stofnað árið 1970.

Liðið hefur komist í úrslit NBA þrisvar og vann meistaratitil árið 1977. 1990 og 1992 voru hin úrslitaárin.

Þekktir leikmenn
Lenny Wilkens
Bill Walton
Clyde Drexler
Dražen Petrović
Arvydas Sabonis
Scottie Pippen
LaMarcus Aldridge
Damian Lillard

Bandarísk körfuknattleiksfélög
Íþróttalið frá Oregon
NBA

Portland Trail Blazers


Kuopio län (finsk: Kuopion lääni) er et historisk len i Finland. Lenet eksisterede i tidsrummet 1831–1997 og havde Kuopio som administrationsæde. Oprindeligt omfattede lenet de nuværende Landskaber i Finland Norra Savolax og Norra Karelen. I 1960 blev Norra Karelens län (svarende til landskabet Norra Karelen) udskilt som eget len.

Efter fortsættelseskrigens afslutning i 1944 blev mindre områder langs lenets østgrænse afstået til Sovjetunionen. De kommuner, som blev berørt af denne afståelse, var Kitee, Tohmajärvi, Värtsilä og Ilomants.

I 1960 blev kommunerne Hankasalmi og Konnevesi overført til det nydannede Mellersta Finlands län (svarende til landskabet Mellersta Finland).

Efter reformen i 1997 blev Kuopio län og Norra Karelens län en del af det nye Östra Finlands län.

Kommuner 1997

Tidigare kommuner
 Idensalmi landskommun
 Kuopio landskommun
 Muuruvesi
 Pielisensuu
 Pälkjärvi
 Riistavesi
 Säyneinen

Landshövdingar

 Lars Sacklen 1831–1833
 Gustaf Adolf Ramsay 1833–1854
 Berndt Federley 1854–1855
 Sten Knut Johan Furuhjelm 1855–1862
 Samuel Henrik Antel 1862–1866
 Johan August von Essen 1866–1873
 Carl Gustaf Mortimer von Kraemer 1873–1884
 August Alexander Järnefelt 1884–1888
 Johan Fredrik Gustaf Aminoff 1888–1899
 Henrik Willehard Åkerman 1899–1900
 Edvard Gabriel Krogius 1900–1903
 Marttl Alexius Bergh 1903–1905
 Emil Wilhelm Stenius 1905–1911
 Werner Nikolaus Tawaststjerna 1911–1913
 Arthur Robert Gustaf Spåre 1913–1917
 Albert Alexander von Hellens 1917–1918
 Gustaf Ingnatius 1918–1940
 Pekka Ville Heikkinen 1940–1950
 Lauri Riikonen 1950–1960
 Erkki Olavi Mantere 1960–1966
 Risto Hölttä 1966–1978
 Kauko Hjerppe 1978–1993
 Olavi Martikainen 1993–1997

Eksterne henvisninger
 Artikkel om Kuopio län i Nordisk familjebok, bind 15, spalte 290, 1911

Finlands historie
Etableret i 1831
Ophørt i 1997

Kuopio län


Adidas Telstar 18 ili Telstar 18 je nogometna lopta kojom se igralo na Svjetskom prvenstvu 2018 u Rusiji. Dizajnirala ju je od tvrtka Adidas, službeni partner FIFA-e i proizvođač lopti za Svjetska prvenstva od 1970. Bazirana je na konceptu prve Adidasove lopte za Svjetsko prvenstvo.

Telstar 18 je predstavio Lionel Messi u Moskvi 9. studenoga 2017. godine.

Ime
Ime lopte je otkriveno 9. studenoga 2017., na prezentaciji u Moskvi. Učinio je to Lionel Messi, dobitnik zlatne lopte na Svjetskom prvenstvu 2014. Prezentaciji su prisustvovali brojni raniji pobjednici Svjetskog prvenstva: Zinédine Zidane, Kaká, Alessandro Del Piero, Xabi Alonso i Lukas Podolski. Telstar 18 je nasljednik Adidasove prve lopte za Svjetsko prvenstvo, koja je nazvana Telstar po američkom komunikacijskim satelitu "Telstaru", koji je uništen tijekom hladnog rata. Riječ "Telstar" izvedena je od kombinacije riječi "televizija" i "star" (hrv. zvijezda).

Dizajn

Originalna Telstar lopta korištena na Svjetskom prvenstvu 1970. je bila prva lopta s crnim i bijelim obrascem. To je urađeno da bi se osiguralo da će publika preko televizije znati gdje je lopta tijekom igre, jer su se koristili crno bijeli televizori, dok su televizori u boji bili rijetki u svijetu u to doba. Iako je Telstar imao 32 table, Telstar 18 ima šest teksturnih tabli. One nisu prišivene, već su prilijepljene zajedno.

U loptu je ugrađen NFC (eng. near-field communication; hrv. komunikacija bliskog polja)  čip, koji je ugrađen po prvi put u povijest Svjetskih prvenstava. Ipak, ne koristi nogometašima, ne pruža informacije o njihovim udarcima nogom ili glavom, iako je Adidas to omogućio kod prethodnog lopte. Korisnici koji kupe loptu, mogu se spojiti na čip preko pametnih telefona, da bi imali pristup sadržaju i informacijama koje su jedinstvene za loptu, personalizirane i lokalizirane, osiguravajujući korisnicima pristup sadržaju o Svjetskom prvenstvu.

Curenje informacija
Neki detalji o lopti bili su otkriveni dva tjedna prije službene prezentacije, kada je fotografija objavljena na web-stranici footyheadlines.com.

Vidi još
 Adidas Telstar
 Svjetsko prvenstvo u nogometu – Rusija 2018.

Izvori

Vanjske poveznice

Lopta na službenoj stranici Adidas-a

Svjetsko prvenstvo u nogometu – Rusija 2018.
Telstar 18

Adidas Telstar 18


Abdol-Hossein Sardari (* 1895 in Teheran; † 1981 in Nottingham; persisch عبدالحسین سرداری) war ein iranischer Diplomat, der während des Holocausts vielen Juden das Leben rettete; er wird oft als "Schindler des Iran" bezeichnet. Sardari war der Onkel von Fereydoun Hoveyda.

Leben
Abdol-Hossein Sardari studierte in der Schweiz Rechtswissenschaften und begann eine Laufbahn im diplomatischen Dienst des Iran. Seine wohl wichtigste Station sollte die iranische Botschaft in Paris werden.

Sardari leitete den konsularischen Dienst der iranischen Botschaft in Paris. Als die deutsche Armee 1940 Frankreich besetzte, wurde die iranische Botschaft nach Vichy an den neuen Sitz der französischen Regierung verlegt. Sardari blieb in Paris und leitete das neu eingerichtete französische Konsulat. In Paris gab es eine relativ große Gemeinde iranischer Juden. Nach der nationalsozialistischen Auffassung, dass Deutsche wie auch Iraner Arier seien, hatte das Dritte Reich mit dem Iran vereinbart, alle iranischen Staatsbürger vor deutschen Angriffshandlungen zu bewahren. Durch diesen Umstand war es Sardari möglich, die iranischen Juden zu schützen. Er argumentierte gegenüber den Deutschen, dass die Juden bereits 538 v. Chr. von Kyros II. aus der babylonischen Gefangenschaft befreit worden seien und den Iran schon lange verlassen hätten. Die heutigen iranischen Juden seien Iraner, die sich zwar zur mosaischen Lehre bekannten, im Grunde aber Arier seien. Sardari prägte für diese Gruppe den Begriff der "Djuguten" im Gegensatz zu den "Jahuden". Für die deutsche Besatzungsverwaltung waren damit alle iranischen Juden iranische Staatsbürger und damit sicher vor der Deportierung. Zunächst intervenierte Adolf Eichmann und bezeichnete die "Djuguten" als eine Erfindung Sardaris. Sardari wandte sich an Friedrich-Werner Graf von der Schulenburg, den er von seiner Zeit als Gesandter in Teheran kannte. Von Schulenburg bestätigte, dass es sich bei den Djuguten um eine islamische Sekte mit mosaischen Traditionen handele. Er empfahl, die Sache nicht weiter zu verfolgen, um diplomatische Probleme mit dem Iran zu vermeiden.

Nach der anglo-sowjetischen Invasion des Iran im August 1941 wurde die iranische Regierung gezwungen, ihre Botschaften in den Ländern der Achsenmächte und in dem besetzten Frankreich zu schließen. Sardari bekam die Dienstanweisung, in den Iran zurückkehren. Sardari stellte bei der deutschen Militärverwaltung einen Ausreiseantrag in den Iran, der allerdings abgelehnt wurde. Obwohl Sardari seinen diplomatischen Status verloren hatte, entschied er sich, seine konsularische Arbeit unter dem Schutz der Schweizer Botschaft, die die diplomatischen Interessen des Iran von nun an vertrat, fortzuführen. Sardari gab weiter die im Tresor der ehemaligen iranischen Botschaft verbliebenen Pässe aus. In diesen Pässen waren keine Angabe zur Religionszugehörigkeit einzutragen, so dass die Passinhaber als Iraner und damit als Arier galten. Da ein Pass auch für ganze Familien ausgestellt werden konnte, geht man heute davon aus, dass Sardari damit 2000 bis 3000 Juden das Leben rettete.

Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Sardari Geschäftsträger an den iranischen Botschaft in Belgien. 1952, Mohammad Mossadegh war inzwischen Premierminister geworden, wurde Sardari von Außenminister Fatemi in den Iran zurückberufen, verhaftet und vor Gericht gestellt, da er während der Zeit der deutschen Besatzung in Frankreich unerlaubt iranische Pässe ausgestellt habe. Nach dem Sturz Mossadeghs kam Sardari aus dem Gefängnis frei, wurde vollständig rehabilitiert und wieder in den diplomatischen Dienst aufgenommen. Sein letzter Auslandseinsatz führte ihn nach Bagdad, an die iranische Botschaft im Irak. Als es am 14. Juli 1958 zum Sturz der Monarchie im Irak kam, verließ Sardari Bagdad und kehrte dem diplomatischen Dienst den Rücken. Abdullah Entezam-Saltaneh, ein Freund Sardaris aus Pariser Tagen, war Direktor bei der National Iranian Oil Company (NIO) geworden. Er holte Sardari in die NIOC. Sardari wurde Ende 1958 als NIOC-Repräsentant nach London entsandt. Dort blieb er bis zu seiner Pensionierung.

Nach der Islamischen Revolution 1979 drohte Sardari wie schon in der Zeit von Premierminister Mossadegh die Verhaftung. Die neuen iranischen Machthaber hatten seinen gesamten Besitz in Teheran beschlagnahmt und seine Rente gestrichen. Eine Zeitlang wohnte er völlig verarmt in einem Zimmer im Londoner Stadtteil Croydon. Später zog er vermutlich nach Nottingham, wo er angeblich 1981 verstarb. Fariborz Mokhtari beschreibt Sardari als den typischen Iraner, der keinen Unterschied zwischen der religiösen Zugehörigkeit eines Menschen macht: Here you have a Muslim Iranian who goes out of his way, risks his life, certainly risks his career and property and everything else, to save fellow Iranians. ... There is no distinction 'I am Muslim, he is Jew' or whatever.

Das humanitäre Engagement Sardaris wurde zum ersten Mal 2004 vom Simon Wiesenthal Center in Los Angeles geehrt.

Literatur
 Fariborz Mokhtari: In the Lion's Shadow: The Iranian Schindler and His Homeland in the Second World War. History Publishing Group 2011, ISBN 978-0752463704
 Ahmad Mahrad: Das Schicksal jüdischer Iraner in den vom nationalsozialistischen Deutschen Reich eroberten europäischen Gebieten nicht publizierte Forschungsarbeit an der TU Hannover, 1975/76, im Bestand der Unibibliothek Tübingen.

Weblinks
 Abdol Hossein Sardari (1895-1981) auf United States Holocaust Memorial Museum
 http://www.jpost.com/LandedPages/PrintArticle.aspx?id=75550
 http://www.timesofisrael.com/beating-the-nazis-at-their-own-game/
 Christoph Sydow:  Muslimische Judenretter: Die vergessenen Helden des Holocaust Spiegel-online

Einzelnachweise

Iranischer Diplomat
Person (Judenretter)
Iraner
Geboren 1895
Gestorben 1981
Mann
Absolvent der Universität Genf

Abdol-Hossein Sardari


An Neottia ovata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mathias Joseph Bluff och Carl Anton Fingerhuth. An Neottia ovata in nahilalakip ha genus nga Neottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neottia

Neottia ovata