حي الجراجمة أحد أقدم أحياء مدينة حماة يقع في الجهة الشمالية الغربية للمدينة، ويحده من الغرب حي جنوب الثكنة، ومن الشرق حي المدينة، ومن الجنوب الشرقي حي المغيلة، أما من الشمال الغربي حي البرناوي، ومن الشمال نهر العاصي، ومن الشمال الغربي شير الجراجمة، ومن الجنوب حي باب قبلي. يطل الحي على أجمل مناظر حماة وهو نهر العاصي وقلعة حماة والنواعير والبساتين، وفيه مسجد وحيد وهو جامع السرجاوي.

أصل التسمية
ذكر البلاذري (ت 892) الذي يقول في كتابه فتوح البلدان:

أخذ الحيّ اسمه من المكان الذي جاء منه أهل الحيّ، ووردت تسميتهم بالمصادر السريانية والعربية بـ"الجراجم"

مراجع

أحياء حماة

حي الجراجمة (حماة)


An Epidendrum flexuosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Friedrich Wilhelm Meyer. An Epidendrum flexuosum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epidendrum

Epidendrum flexuosum


La Oficina de Construcción de Máquinas Navales "Malaquita" (en ruso: Малахит Malajit) es una Oficina de Diseño sita en San Petersburgo especializada en el desarrollo de proyectos de submarinos.

Historia

Aunque creada en 1974 mediante la fusión de СКБ-143 y el ЦПБ «Волна» ("Ola"), (ЦКБ-16), su trabajos se remonta hasta 1948 cuando se fundó СКБ-143 para diseñar nuevas plantas de propulsión para submarinos. Algunos de sus primeros hitos son:

 1948 - Creación de una oficina especial para el diseño de submarinos.
 1952 - Inicio de los trabajos del primer submarino nuclear soviético.
 1954 - Inicio de los trabajos del primer submarino armado con misiles balísticos.
 1958 - Inicio de los trabajos del primer submarino de titanio.

En 2008 las empresas de construcción naval se reorganizaron y la oficina entró a formar parte de la Corporación de Astilleros Unidos (Объединённая судостроительная корпорация). Aunque nominalmente es una empresa comercial su único accionista es el Estado Ruso. Y depende directamente del Ministro de Defensa.

Proyectos desarrollados

Ha desarrollado 17 proyectos de submarinos. De los que en total se han construido 110 submarinos, 84 de propulsión nuclear.
Algunos de sus desarrollos emblemáticos:

 Submarinos Proyecto 629 - submarinos diesel con misiles balísticos, y proporcionó la plataforma para las pruebas de los tipos básicos de SLBM soviéticos.
 Submarinos Proyecto 645 LMC "Ballena"  - el primer submarino nuclear soviético con reactor de metal líquido.
 Submarino Proyecto 661 "Árbol Upas"  - el submarino más rápido del mundo.
 Submarinos Proyecto 671 OTAN "Victor" - submarinos de ataque de segunda generación.
 Submarinos Proyecto 705 (K) "Lira" OTAN "Alfa" - la única serie de submarinos con reactores de metal líquido.
 Submarinos Proyecto 971 "Lucio-B" OTAN "Akula"  - submarinos modernos de tercera generación, la clase principal de submarino de ataque ruso entre los año 1990 a 2020.
 Submarinos Proyecto 885 "Ash" - el nuevo submarino nuclear de 4 ª generación.
 Submarinos Proyecto 1910 "Cachalote" - submarinos para propósitos especiales.

Diseñadores

 Isanin, Nicholas Nikitich
 Kuteinikov, Anatoly V. - Jefe de Diseño y Jefe SPMBM "Malaquita" de 1992
 Langovoy, Vitaly Mijailovich
 Morozkin, Henadz
 Petrov, Anatoly B.
 Pyalov, Vdadimir N. - Jefe de Diseño y Jefe SPMBM "Malaquita" de 1998
 Farafontov, Yuri Ivanovich
 Chernyshev, George N.
 Shulzhenko, NF

Curiosidades
En "Malaquita" comenzó su carrera como escritor y activista social, Gregory Demidovtsev.

Referencias

Citas

Enlaces externos
 "SPMBM MALAQUITA" Sitio Web de la oficina de diseño. (En ruso)

 Museo del Trabajo de ingeniería la Gloria de San Petersburgo. Oficina de diseño "Malaquita" académico NN Isanin, museum.ru (En ruso)

Empresas de defensa de Rusia
Empresas con sede en San Petersburgo

Malaquita (oficina de diseño)


Peter John Lindsay  (born 4 May 1944) is an Australian former politician who served as a Liberal Party of Australia member of the Australian House of Representatives from March 1996 to July 2010, representing the Division of Herbert, Queensland. In January 2007 he was appointed to the position of Parliamentary Secretary to the Minister of Defence in the Howard government. He was born in Brisbane, Queensland, and was a television station production manager and General Manager of Townsville Television from 1972 to 1996 before entering politics. He was a member of the City of Townsville City Council from 1985 to 1996.

In January 2010, Lindsay announced he would not contest the 2010 federal election. In 2011, Lindsay was appointed to the board of Origin Net and as the Chairman of Global Voices. In 2012, Lindsay was appointed as the Chairman of Guildford Coal. In 2014, Lindsay accepted the appointment of Deputy Chancellor James Cook University. Later in 2014, Lindsay was appointed to the boards of the Defence Honours & Awards Appeal Tribunal, the Queensland Government's Gambling Community Benefit Committee and the Constitution Education Fund Australia. In 2016, Peter was awarded the medal of the Order of Australia.

References

External links

Peter Lindsay's personal homepage
Official Parliamentary Biography

1944 births
Living people
Liberal Party of Australia members of the Parliament of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Herbert
Recipients of the Medal of the Order of Australia
People from Townsville
21st-century Australian politicians
20th-century Australian politicians

Peter Lindsay


مقاومة المائع  أو الإعاقة هي مصطلح يستخدم في علم ديناميكا الموائع يشير إلى القوى التي تعيق من مرور جسم خلال مادة مائعة (غاز أو سائل) مثل الماء أو الهواء. تتناسب هذه الإعاقة طرديا مع سرعة الجسم في السائل، على عكس الاحتكاك الذي لايتأثر بالسرعة (قارن الحالات في الشكل بين الإعاقة والاحتكاك friction).

العلاقات الرياضية

تستعمل معادلة إعاقة المائع لحساب القوة التي يبذلها الجسم المار في المائع وتكون هذه المعادلة دقيقة فقط عند السرعات العالية (أي عند قيم كبيرة لرقم رينولدز Re > ~1000).
.وهذه القوة تحسب من العلاقة:

حيث
 قوة الإعاقة,
 كثافة المائع,
 سرعة الجسم بالنسبة إلى المائع,
 المساحة المرجعية,
 معامل الإعاقة ليس له بعد أو وحدة، و
 متجه الوحدة يشير إلى اتجاه السرعة.

تعرف المساحة المرجعية A على أنها المساحة البارزة من الجسم على المستوى العمودي على اتجاه الحركة.

القدرة

تعطى القدرة اللازمة للتغلب على الإعاقة بـ:

نلاحظ ان القدرة تتناسب مع مكعب السرعة. فعلى سبيل المثال : إذا كانت سيارة عابرة تستهلك 10 كيلووات (10 kW)عندما تسير بسرعة 60 كيلومتر في الساعة (60 km/h) فإنها ستحتاج إلى 80 كيلووات تقريبا إذا ارتفعت السرعة إلى 120 كم\س، أي أن مضاعفة السرعة أدى لرفع القدرة المستهلكة 8 أضعاف تقريبا!

سرعة الاجسام الساقطة

تعطى سرعة الاجسام الساقطة (سقوط حر غير مثالي بسبب الهواء) كدالة في الزمن بالعلاقة:

وتكون السرعة الختامية عند خطوط التماس (قيم كبيرة للزمن):

و اعتمادا على شكل الاجسام مثلا لشكل يشبه البطاطة بنصف قطر d وكثافته ρobj, تصبح سرعته النهائية تقريبا:

بالنسبة للأجسام الشبيهة بقطرات المطر الساقطة في الهواء تكون سرعتها النهائية بالقرب من مستوى سطح البحر:

أرقام رينولد الصغيرة، إعاقة ستوك

يمكن تطبيق معادلة مقاومة اللزوجة أو الإعاقة الخطية عند السرعات المنخفضة (أي عندما يكون عدد رينولدز أصغر من واحد )

حيث:
 ثابت يعتمد على خواص الجسم والمائع
 سرعة الجسم.

عند سقوط جسم من السكون تعطى سرعته:

ويمكن اثبات أن سرعته النهائية (من خطوط التماس) تصبح .

مراجع

انظر أيضا
 السرعة النهائية
 قوة نفاثة

ديناميكا موائع
ديناميكا هوائية
فيزياء
قوى
السحب

مقاومة مائع


Gongogi es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 11.328 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Gongogi


A Bronx Tale is a 1993 American coming-of-age crime drama film directed by and starring Robert De Niro in his directorial debut and produced by Jane Rosenthal, adapted from Chazz Palminteri's 1989 play of the same name. It tells the coming of age story of an Italian-American boy, Calogero, who, after encountering a local Mafia boss, is torn between the temptations of organized crime and the values of his honest, hardworking father, as well as racial tensions in his community. The Broadway production was converted to film with limited changes, and starred Palminteri and De Niro.

De Niro, who first viewed the play in Los Angeles in 1990, acquired the rights from Palminteri, intent on making the play his directorial debut. The duo then worked heavily together on the screenplay, with Palminteri aiming to retain many of the aspects of the original script, as it was based largely on his own childhood. Production began in 1991, and was funded in collaboration with De Niro's TriBeCa Productions and Savoy Pictures, as the first film released by each studio.

A Bronx Tale premiered at the Toronto International Film Festival on September 14, 1993, and released in the United States on September 29, 1993. The film achieved limited commercial success, grossing over $17 million domestically. However, it fared much better with critics, who praised the performances of the leads, and launched Palminteri's acting career, while also helping De Niro gain acceptance as a director.

Plot

In 1960, nine-year-old Calogero lives in Belmont, a working-class Italian-American neighborhood in The Bronx with his father, Lorenzo, an MTA bus driver, and his mother, Rosina. Calogero becomes enamored with the Mafia presence in his neighborhood led by local boss Sonny. One day, Calogero witnesses Sonny shoot and kill a man assaulting his friend. Calogero keeps quiet when questioned by NYPD Detectives. Sonny's men offer Lorenzo a better paying job but, preferring a law-abiding life, he politely declines. Sonny befriends Calogero and gives him the nickname "C". Calogero earns tips working in Sonny's bar and throwing dice, and is admonished by Lorenzo when he discovers the cash. Lorenzo returns the money to Sonny and warns him to keep away from Calogero.

Eight years later, a 17-year-old Calogero has been visiting Sonny regularly without his father's knowledge. Calogero is part of a gang of local Italian-American boys, which concerns Sonny. Calogero meets an African-American girl, Jane, and they develop a tentative friendship. Despite the high level of racial tension between Italian-Americans and African-Americans in the area, Calogero arranges a date with Jane. He asks for advice from Sonny, who decides to lend Calogero his car. Later, Calogero's friends beat up a group of African-American cyclists riding through their neighborhood. One of the cyclists turns out to be Jane's brother, who accuses Calogero of beating him up when he and Jane meet for their date. Calogero loses his temper over the accusation, and calls him a nigger, which he instantly regrets. Jane leaves with her brother.

At home, Lorenzo confronts Calogero after seeing him driving Sonny's car. They argue and Calogero storms out. He runs into his friends, who tell him that some African-Americans egged their social club in retaliation to the earlier beating. Shortly thereafter, Sonny and his crew confront Calogero after finding a bomb on Sonny's car. Calogero tearfully pleads his unwavering dedication to Sonny, who recognizes Calogero's innocence and allows him to leave. Calogero meets up with friends, who plan revenge on the African-Americans using Molotov cocktails. They force Calogero to participate, but Sonny stops their car and orders Calogero out. Calogero catches up with Jane, who tells him that her brother admitted that Calogero was not his assailant. Jane and Calogero make amends, but he suddenly remembers his friends' plans to attack Jane's neighborhood, and the two rush to stop them. During the attack, an African-American shopkeeper throws an unbroken Molotov cocktail back at the boys' car which enters through the window and ignites the Molotov cocktails still in the vehicle, resulting in an explosion that kills everyone inside. When Calogero and Jane arrive, they find the car engulfed in flames and the boys' dead bodies burned.

Calogero leaves and rushes into Sonny's bar to thank him for saving his life, but an assassin shoots Sonny in the back of the head before Calogero can warn him. Calogero later learns that the killer was the son of the man he witnessed Sonny kill when he was nine. At Sonny's funeral, countless people come to pay their respects. When everyone but Calogero disperses, a lone man, Carmine, visits the funeral, claiming that Sonny once saved his life as well. Calogero does not recognize Carmine until he sees a scar on his forehead and realizes he was the man whom Sonny defended by shooting the other man eight years ago. Carmine tells Calogero that he is filling in for Sonny in the neighborhood for the time being and promises Calogero help should he ever need it. Carmine leaves just as Lorenzo unexpectedly arrives to pay his respects to Sonny. Lorenzo thanks him for saving his son's life and admits that he never hated him, but that he resented him for making Calogero grow up so quickly. Calogero bids Sonny goodbye and walks home with Lorenzo while narrating the lessons he learned from his two mentors.

Cast
 Robert De Niro as Lorenzo
 Chazz Palminteri as "Sonny"
 Lillo Brancato Jr. as Calogero (age 17)
 Francis Capra as Calogero (age 9)
 Taral Hicks as Jane
 Kathrine Narducci as Rosina
 Clem Caserta as Jimmy "Whispers"
 Frank Pietrangolare as Danny "K.O."
 Joe Pesci as Carmine
 Alfred Sauchelli Jr. as Bobby "Bars"
 Robert D'Andrea as Tony "Toupee"
 Eddie Montanaro as Eddie "Mush"
 Fred Fischer as Joe "Jo Jo the Whale"
 Dave Salerno as Frankie "Coffeecake"
 Joe D'Onofrio as "Slick" (age 17)
 Louis Vanaria as Mario "Crazy Mario"
 Domenick Lombardozzi as Nicky "Zero"

Production
The film is based on Chazz Palminteri's original play of the same name, which was performed as a one-man show, being largely based on his own childhood, specifically the shooting Calogero witnesses as a child, as well as the occupation and name of his father.

In 1990, at a performance of A Bronx Tale, Robert De Niro met with Palminteri in his dressing room after having seen the show. De Niro told Palminteri, "This is one of the greatest one-man shows I've ever seen, if not the greatest ... This is a movie, this is an incredible movie." After acquiring the rights to create the film, with De Niro claiming the deal was made solely with a gentlemen's agreement with Palminteri, the duo began crafting the screenplay. Prior to partnering with De Niro, Palminteri rejected several offers for the film's rights, including some as high as $1 million, due to not being granted the roles of primary screenwriter and Sonny, the gangster Calogero meets. De Niro met Palminteri's requirements on the condition that he be allowed to direct the film and play Lorenzo, Calogero's father, which Palminteri accepted.

Release

Theatrical
The film premiered at the Toronto International Film Festival on September 14, 1993. It was then released in the United States on September 29, 1993.

Home media
Sometime after the film's theatrical run, HBO released the movie on VHS, CD and in 1998 on DVD. The DVD is out of print, but in January 2010, Focus Features released a DVD copy of the film exclusive to online retailer Amazon.

Reception

Box office
A Bronx Tale opened in 1,077 theaters, with an opening weekend gross of $3.7 million. It went on to make $17.3 million domestically.

Critical response
On Rotten Tomatoes the film holds an approval rating of 97% based on 33 reviews, with an average rating of 7.5/10. The site's critical consensus reads, "A Bronx Tale sets itself apart from other coming-of-age dramas thanks to a solid script, a terrific cast, and director Robert De Niro's sensitive work behind the camera." Metacritic gave it a weighted average score of 80 out of 100, based on 15 critics, indicating "generally favorable reviews".

Critic Roger Ebert gave the film four stars, calling it "very funny [and] very touching. It is filled with life and colorful characters and great lines of dialogue, and De Niro, in his debut as a director, finds the right notes as he moves from laughter to anger to tears [while] retaining its values."

In 2008, the American Film Institute nominated this film for its Top 10 Gangster Films list.

Awards and nominations

References

External links

1993 crime drama films
1993 films
American crime drama films
American coming-of-age drama films
Films about the American Mafia
American gangster films
Films about race and ethnicity
American films based on plays
Films directed by Robert De Niro
Films set in the Bronx
Films set in 1960
Films set in 1968
Films about interracial romance
Films about racism
Savoy Pictures films
Belmont, Bronx
Films shot in New York City
Films shot in New Jersey
1993 directorial debut films
1990s coming-of-age drama films
Films about father–son relationships
Films produced by Jon Kilik
Films about Italian-American culture
1990s English-language films
1990s American films

A Bronx Tale


Les fortifications d'Altkirch sont un ensemble d'ouvrages ayant protégé la ville d'Altkirch au Moyen Âge et au début de l'époque moderne. Elles comportent une enceinte fortifiée, construite avant 1215, et un château, bâti entre le  et le début du . Dépassées par les progrès techniques et n'ayant plus d'intérêt stratégique, les fortifications sont déclassées à partir du  et peu à peu rasées ou converties pour d'autres usages. Il n'en subsiste ainsi que peu de vestiges identifiables en dehors de quelques tours et d'une porte, inscrite au titre des Monuments historiques.

Histoire
Du fait des incertitudes sur les dates exactes de constructions, il n'est pas établi si l'enceinte et le château ont été construits simultanément ou si l'un à précédé l'autre. Des documents mentionnent bien la présence d'une résidence du comte Louis de Bar dès le , mais ils restent évasifs sur l'emplacement et surtout la nature de celle-ci, qui pourrait n'avoir été qu'une simple demeure, sans fortifications. Le même problèmes se pose pour l'habitation du comte Thierry de Montbéliard, mentionnée en 1102. La première borne chronologique certaine est 1215, date à laquelle la ville est qualifiée d'oppidum, ce qui indique qu'elle est fortifiée. De son côté, le château n'est mentionné pour la première fois de manière identifiable qu'en 1231. Il faut toutefois noter que la ville est probablement un bourg castral et que, par conséquent, le château lui serait antérieur.

Ces fortifications pourraient ainsi être l'œuvre de Frédéric II de Ferrette, qui fait de la ville le centre administratif de son comté au tournant des . Les Ferrette en perdent la propriété peu de temps après au profit de l'évêque de Bâle, qui la leur remet toutefois en fief. À l'extinction des Ferrette au début du , les Habsbourg récupèrent la ville et le château pour lesquels ils n'ont toutefois qu'un intérêt modéré, ces derniers leur servant régulièrement de gage.

À la suite du traité de Münster de 1648, la place devient une possession française, que Louis XIV offre à Mazarin en 1659. Les fortifications perdent au cours de cette période leur usage militaire. D'importantes modifications sont notamment effectuées au  pour faciliter la circulation en ouvrant une nouvelle rue à travers les murs de la ville, tandis que les habitants obtiennent d'ériger des constructions contre ceux-ci et d'y percer des ouvertures. Faute d'entretien, la majeure partie du château tombe quant à elle en ruines. Ce qu'il en reste est finalement rasé entre 1844 et 1845 afin de libérer l'espace pour une nouvelle église.

Architecture

Château
En raison de l'absence presque totale de vestiges, l'aspect du château est essentiellement connu par les dessins réalisés au . Son cœur était un grand donjon circulaire, comparable à celui du Pflixbourg, entouré d'une enceinte également circulaire comprenant au moins deux tours rondes aux angles sud et nord-ouest. Les bâtiments d'habitation et annexes étaient adossées à cette enceinte. Des fausses-braies dotées de tours venaient renforcer le dispositif à mi-pente, tandis que le côté tourné vers la ville était séparé celle-ci par un fossé. Le château était également doté d'une chapelle, dédiée selon les sources à sainte Catherine ou à saint François et sainte Marguerite.

Enceinte urbaine
L'enceinte du bourg castral entoure le sommet de la butte sur laquelle il est implanté et prend la forme d'un quadrilatère allongé de  par . Pendant longtemps, elle n'est percée que de deux portes : la Vieille Porte ou porte de Belfort à l'ouest, et la porte de Bâle ou porte de Huningue à l'est. Ce n'est qu'en 1754 qu'une troisième porte, dite Porte Neuve, est percée dans la courtine sud-est.

L'absence d'ouverture dans le mur sud-est jusqu'à une époque tardive s'explique du fait qu'il s'agit du côté où la pente est la plus faible et donc du point le plus vulnérable. Par conséquent, il a également été abondamment pourvus de tours dès le . La plus imposante, la Jochturm, était installée au sein d'une fortification extérieure en avant du mur sud-est et constituait un pendant au donjon du château. . Deux autres tours de l'enceinte intérieure sont conservées de ce côté. La tour Bloch, située à l'angle de la place Xavier Jourdain et de la rue des Trois date du  et a été adaptée à l'artillerie au , avant d'être transformée en habtiation au . Une autre tour se trouve au nord de la place et protégeait l'angle nord-est de la muraille. Elle sert au  de prison ecclésiastique à l'évêché de Bâle et a également été convertie en habitation au . La tour du Schlaghaus se trouve le long de la courtine ouest. Elle a été construite au  puis adaptée ultérieurement à l'artillerie. Elle fait l'objet d'importantes transformations aux  qui résultent en la construction d'une maison du côté ville et le percement de nouvelles ouvertures vers l'extérieur.

Références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Articles connexes
 Liste des châteaux du Haut-Rhin
 Liste des monuments historiques du Haut-Rhin

Liens externes

Altkirch
Altkirch
Monument historique à Altkirch
Monument historique inscrit en 1937
Monument historique inscrit en 2012

Fortifications d'Altkirch


John Bourchier,  comte de Bath (1499 dans le Devon - ) est un comte de la pairie d'Angleterre. Il est également  baron FitzWarin, baron Daubeney et  comte d'Eu.

Origines
Il est le fils de John Bourchier (1er comte de Bath) et de Cecily Daubeney. Il est cousin germain d'Anne Stanhope, fille de la sœur du  comte de Bath, Elizabeth Bourchier. Lors de son mariage avec Edward Seymour (1er duc de Somerset), elle devient la belle-sœur de la reine Jeanne Seymour et donc la tante du roi Édouard VI. Après la mort d'Henri VIII, sa veuve, Catherine Parr, épouse Thomas Seymour,  baron Seymour de Sudeley. Cela a fait d'Anne la belle-sœur de deux reines anglaises.

Carrière
En 1519, il est nommé shérif du Somerset et shérif du Dorset et fait chevalier en 1523. À la mort du roi Édouard VI (1547-1553), il est l'un des premiers à déclarer la reine Mary son héritière légitime. Il est nommé conseiller privé en 1533 et est commissaire au couronnement de la reine Mary. Bourchier est également commissaire au procès de Lady Jane Grey .

Il est aussi Lord-lieutenant de Cornouailles, Lord-Lieutenant de Devon, Lord-Lieutenant de Dorset et Gouverneur du château de Beaumaris.

En 1539, il se voit accorder par le roi Henri VIII les manoirs de Hackpen, Sheldon, Bolham et Saint Hill, ayant déjà hérité de la baronnie féodale d'Okehampton de sa grand-mère, Elizabeth Dynham.

Mariages

John Bourchier se marie trois fois:

 Avec Elizabeth (ou Isabel) Hungerford, fille de Walter Hungerford (mort en 1516), de Farleigh, fils cadet de Robert Hungerford (3e baron Hungerford) (1428-1464). Par Elizabeth, il a une fille:
 Élisabeth Bourchier
 Avant le 25 mai 1524 à Eleanor Manners, fille de George Manners (11e baron de Ros) par sa femme Anne St Leger. Par Eleanor, il a des enfants dont:
 John Bourchier, Lord FitzWarin, décédé avant son père. Il épouse sa belle-sœur Frances Kitson (décédée en 1586), la fille de la  épouse de son père issue de son  mariage avec Thomas Kitson (décédé en 1540). Son monument à l'effigie couchée existe dans l'église de Tawstock et est couvert par le plus ancien auvent à six colonnes du Devon. Ils sont les parents de William Bourchier (3e comte de Bath).
 George Bourchier, soldat et homme d'État en Irlande; père de .

 Le 4 décembre 1548, à Margaret Donnington  (décédée en 1562) fille et unique héritière de John Donnington (décédé en 1544) de Stoke Newington, membre de la Worshipful Company of Salters  par sa femme Elizabeth Pye . Margaret Donnington est la veuve successivement de Thomas Kitson (mort en 1540), le constructeur de Hengrave Hall dans le Suffolk, et ensuite de Richard Long (mort en 1546) de Wiltshire, Great Saxham et Shingay, Cambridgeshire, Gentleman de la chambre privée d'Henri VIII. Margaret Donnington est une femme forte d'esprit qui insiste pour qu'en même temps que son mariage avec Bourchier, son fils et héritier épouse sa propre fille Frances Kitson. Le double mariage a lieu à Hengrave le 11 décembre 1548.

Il meurt le 10 février 1560/61 et est inhumé le 10 mars à Hengrave, Suffolk. Il est remplacé par son petit-fils.

Références

Comte de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Lord-lieutenant du Dorset
Lord-lieutenant du Devon
Lord-lieutenant de Cornouailles
Décès en février 1561
Naissance en 1499
Comte de Bath

John Bourchier (2e comte de Bath)


Alemdar Mustafa Paşa veya Bayraktar Mustafa Paşa (1755, Hotin - 15 Kasım 1808, İstanbul), II. Mahmud saltanatında 29 Temmuz 1808 - 15 Kasım 1808 tarihleri arasında üç ay on sekiz gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır. Bazı kaynaklar, Arnavut kökenli olduğunu bildirir.

Rusçuk Ayanlığı'nı ele geçirmesi
1755'te Hotin'de doğmuştur. Babası Hacı Hasan adında bir yeniçeri idi. Aynı ocağa kaydolup bölüğünün sancağını taşıdığı için "Alemdar" lakabı ile anılır olmuştu.

Balkanlar'da devam eden Rus ve Avusturya savaşları bölgede merkezi otoritenin kurulmasını hemen hemen imkansızlaştırmıştı. Sınırlarda düşmana karşı savunmanın ve bölge içinde asayişin sağlanması için devlete gayrimeşru güç odaklarına bağımlı ve muhtaç hale gelmişti. Başkentten uzak bölgelerde ve özellikle Balkanlarda, "ayan" adı verilen gayri resmi yörel güç odakları devlet idaresine ortak olarak ortaya çıkmıştı. Babıâli, sınırlar içinde asayişi sağlamak ve ortaya çıkan zorbaları ve eşkıyayı temizlemek için iktidarına ortak olan ayanlardan âsi olmayan ve hâlâ sadakatini sürdürenler ile temas kurup bunları polis gücü gibi kullanmaktan başka çare bulamadı. Hükûmete bağlı olan ayanlardan biri de Rusçuk ayanı Tirsinikli oğlu İsmail Ağa idi.

Alemdar Mustafa' da, Tirsinikli oğlu İsmail Ağa'nın maiyetine katıldı ve kısa sürede büyük yararlıklar göstererek Ağa'nın takdirini kazandı. Özellikle Tirsiniklioğlu İsmail Ağa 1797'de Pazvantoğlu Osman'ın hayli kalabalık ordusunu sadece 200 kadar adamıyla püskürtüp Rusçuk'u kurtarması, bir anda bölgede adının duyulmasını ve hükûmette bile şöhret kazanmasını sağladı. Başarısından ötürü Silistre Valisi Gürcü Osman Paşa'nın teklifi üzerine "Hassa Hasekiliği" payesi verilerek ödüllendirildi. Pazvantoğlu'nun tenkili süreci içinde onu Tırnova hücumunda mağlup etmesi, sonra da eşkıya Manav İbrahim'i tepelemesiyle Alemdar Mustafa Tirsiniklioğlu İsmail Ağa'nın gözüne girdi. Önce onun yanında kapıcıbaşılığa yükseldi. 1804'te ise İsmail Ağa'nın teklifiyle Hacı Ömer Ağa'nın ölümü sonucu boşalan Hezargrad ayanlığına atandı.

1806'da Tirsiniklioğlu İsmail Ağa bir suikaste kurban gitti. Alemdar Mustafa Ağa, efendisine yapılan suikast haberini alınca Rusçuk'a gidip asayişi sağladı. Rusçuk halkından aldığı destek ile İstanbul'a temsilciler gönderildi ve Alemdar Mustafa, Rusçuk'a ayan olarak atandı.

Ayan olarak Rusçuk, Yergöğü ve Tuna sahillerinde Rus ilerleyişine engel olmak için tedbirler almaya çalıştı. Bölge tarımının gelişmesine çalışıp bu nedenle bölgede yeni su kanalları açtırdı. Çiftçiden alınan haraç gibi vergileri kaldırdı. Bu icraatı ile çift bozup bölgeden ayrılan köylüleri tekrar geri gelmeye teşvik etti.

Ayan olarak isyandan vazgeçtikten sonra Vidin muhafızlığına atanan Pazvantoğlu Osman Paşa ölünce ayanı olduğu bölgelerde faydalı, adil ve itaatkâr idaresi ile Osmanlı yüksek idarecilerini gözüne girdiği için vezirlik rütbesi ile Vidin muhafızlığı ile Silistre Eyaleti valiliğine getirildi.

1806'da başlayan 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı'nda önemli yararlıklar gösterdi. Rus Mareşali Mikelson'u bozguna uğratarak ordu içindeki şöhretini arttırdı ve Ruslar'a karşı direncin yeni umudu oldu.

Kabakçı Mustafa İsyanı ve Rusçuk Yaranı
1808 yılında Kabakçı Mustafa İsyanı çıktı. III. Selim tahttan indirildi ve IV. Mustafa tahta geçirildi. Bu isyanı tesvik edip idare edenler Nizam-ı Cedit reformlarını kaldırmaya yeltendiler. Olaylar üzerine İstanbul'dan Rusçuk şehrine kaçıp Alemdar Mustafa Paşa'ya sığınan reform yanlıları, Rusçuk Yaranı olarak anılan, bir gizli cemiyet kurarak Alemdar Mustafa Paşa'yı İstanbul'a gitmesi için teşvik ettiler.

İstanbul'a geliş ve yeni padişahın tahta geçirilişi

Ruslarla imzalanan bir ateşkes anlaşması yapılmıştı ama Silistre'de ordugahta bulunan "ordu" içinde yeniçeriler karışıklık çıkardılar. O kış için ordu niteliği kalmamış olan Osmanlı birlikleri başlarında Sadrazam ve Serdar-ı Ekrem Çelebi Mehmet Paşa olmak üzere Edirne'ye döndüler.

Rumeli'de efektif devlet gücü 15,000'den fazla silahlı ve eğitimli Rusçuk milis askerine komuta eden Rusçuk ayanı Alemdar Mustafa Paşa elinde idi. İstanbul'dan kaçan eski Nizam-ı Cedid askerleri ve siyasiler ona sığınmışlardı. Bunlara arasında siyasi alanda ileri gelenler "Rusçuk Yaranı" adı verilen bir cemiyet kurmuşlardı. Bu gruba dahil olan eski sadrazam kethüdası Refik Efendi İstanbul'a gelip padişaha yakın kişilerle görüşüp sonra da şahsen padişah IV. Mustafa huzuruna çıkıp Alemdar Mustafa Paşa'nın padişaha bağlığını sunmak için İstanbul'a gelmesi için izin istedi. Ama bu izin verilmedi. Refik Efendi reisülküttaplığa tayin edilip Edirne'de bulunan Sadrazam Çelebi Mehmet Paşa yanına gönderildi.

1808'de "Rusçuk Yaranı" çabalarıyla Alemdar Mustafa Paşa Rusçuk milis ordusuyla ortalığı fazla karıştırmadan Edirne'ye geldi. Sadrazam Çelebi Mustafa Paşa ve yanında ordu kalıntıları ile burada ordugahta bulunmaktaydı. Sadrazam Çelebi Mustafa Paşa da Alemdar'a katildi.

İstanbul'a giden yollar kapatıldı. 13 Temmuz'da Pınarhisar ayanı Uzun Ali Ağa emrinde milislere bağlı olan 300 süvari ile harekete geçip Rumelifeneri kalesinde oturmakta olan Kabakçı Mustafa üzerine yürüdü. Orada Kabakçı Mustafa hiç tedbirsiz ve habersiz olarak yakalanıp hemen öldürüldü. Milisler kaleyi ellerine geçirdiler. Fakat buna karşı Boğaz yamakları diğer kalelerinden getirdikleri toplarla karşı hücuma geçtiler. 14 Temmuz'da Rumelifeneri'nde çok şiddetli bir çarpışma başladı. Bu dört gün sürdü. Sonunda yenilgiye uğrayan yamaklar Rumelifeneri, Rumelikavağı, Sarıyer ve Yeniköy semtlerini yakıp yıkıp çekildiler ve bazıları kayıkla kaçmayı başardı. Bu çarpışma sonunda 300 kadar yamak ve 13 milis asker öldü.

IV. Mustafa hazine vekili Nezir Ağa'yı Edirne'ye gönderip sadrazamı ve orduyu İstanbul'a çağırdı. Sadrazam Çelebi Mehmet Paşa orduyla gelmekte iken kendi milis kuvvetleri ile Alemdar Mehmet Paşa'da onunla beraberdi. İstanbul'dan gelen devlet erkanı sadrazam ve Alemdar Mustafa'yı İncirli'de karşıladı. Padişah IV. Mustafa orduda bulunan Sancak-ı Şerif'i karşılamak üzere İncirli ile Davutpaşa arasında Kırkavak mevkiine gelmişti. Orada sadrazam ve Alemdar'ı huzuruna çağırıp onlarla görüştü. Sonra 19 Temmuz günü Alemdar Mustafa Paşa milisleri Çırpıcı Çayırına kamp kurdular. Sadrazam ise askerleri kışlalarına göndererek İstanbul'a konağına yerleşti. 21 Temmuz günü Alemdar'ın Rusçuk milisleri Alay Köşkü önünde IV. Mustafa'ya alay gösterildi. IV. Mustafa bundan sonra hemen Alemdar'ı sadık bir vezir olarak kabul eden ve onun tüm Balkanlarda Edirnekapı'dan Tuna boylarına kadar devlet temsilcisi ve serdarı olduğunu ilan eden bir hattı-hümayun hazırlayıp ona gönderdi.

Ama 28 Temmuz 1808 günü Alemdar Mustafa Paşa Rusçuk milis kuvvetlerinden tüfekli Kırcalı askeri ile İstanbul'a girip Babıali'ye baskın yaptı. O sırada kıyafet değiştirip İstanbul'u tebdile çıkmış olan IV. Mustafa acele saraya döndü. Sadrazam Çelebi Mustafa Paşa'dan sadaret mühr-ü alındı ve hala serdar olduğu için ordugaha gönderildi.

Alemdar Mustafa Paşa milis birliklerinden müfrezeleri İstanbul'un her tarafına yerleştirdikten sonra 5-6 bin Kırcalı askeri ile Topkapı Sarayı'nı bastı. Devlet erkanı saraya çağrıldı Alemdar Mustafa Paşa, birlikleri ile Orta Kapı'dan girip, Akağalar Kapısı önündeki namazgaha oturdu. Sadaret mührünü oraya gelen silahtar ağaya teslim etti. Daha önce gelip saraya girmiş ve orada bulunan IV. Mustafa ile müşavere etmiş olan Şeyhülislam ve kızlar ağası ona çıkıp padişahın kendini sadrazam tayin etmek istediğini bildirdiler. Alemdar sabık padişah III. Selim'le görüşmek istediğini ve onun haremden dışarı çıkarılmasını istediğini söyledi. Şeyhülislam ve kızlar ağası tekrar hareme girdiler. Uzun bir müddet sonra kızlar ağası çıkıp III. Selim'in çıkmak istemediği haberini getirdi. Ama Alemdar ona III. Selim'i padişah yapmak istediğini açıkladı ve IV. Mustafa'nın kendi rahatına bakmasını istediğini söyledi. Kızlar ağası tekrar içeri girdi ve akağalar harem kapılarını kapadılar. IV. Mustafa tahttan inmeye yanaşmamaktaydı ve maiyetindekilerin tavsiyelerine uyarak III. Selim'in ve kardeşi Şehzade Mahmut'un bulunarak idam edilmelerini emretti. Böylece padişahlık hakkı olan yaşayan tek Osmanoğlu hanedanı mensubu olacağını ve tahtta indirilemeyeceğini ummaktaydı. Bostancılar başlarında Başçuhadar Abdulfettah, Hazine kethüdası Ebe Selim, Hazine Vekili Nezir, Tebdil Hasekisi Hacı Ali ve Bostancı Deli Mustafa, III. Selim'in kaldığı daireye gittiler. Orada sabık sultanı görüp başını kılıç darbeleriyle ikiye yarıp öldürdüler. Anber Ağa ve cariyeler Şehzade Mahmut'u kaçırıp sakladılar. Alemdar, Babüssade kapısını kırdırmaya başlayınca akağalar korkup kapıyı açtılar. Alemdar, hareme girdi ve Arz Odası önünde tahta yeniden geçirmek istediği III. Selim'i beklerken onun ölüsü ile karşılaştı. Şehzade Mahmut bulunup getirildiği zaman hemen yeni padişah olarak ona biat etti ve cülus töreni hazırlandı.

IV. Mustafa ise Bağdat Köşkü'nde tahttan inmediğini iddia edip bağırıp çağırmaktaydı. O, saray erkanı tarafından yatıştırılıp Harem'de kafes dairesine götürüldü. III. Selim'in katilleri yakalanıp önce fırın mahbesinde tutuklandılar ve sonra hepsi idam edildi.

Sadrazamlık
II. Mahmud tarafından sadrazamlığa atanan Alemdar Mustafa Paşa ilk iş olarak III. Selim'in katlinde payı olanları cezalandırdı ve ele başlarını öldürttü. Eylül 1808'de İstanbul'a aralarında Serezli İsmail Bey, Kalyoncu Mustafa, Cebbarzade Süleyman Bey, Karaosmanoğlu vb Rumeli ve Anadolu ayanları çağrıldı. İstanbul şehri, ayanların milis güçleri ile doldu. Ayanlar Çağlayan Kasrı'nda bir "meşveret-i amme" denilen toplantıya katıldılar. Sadrazam Alemdar Mustafa Paşa bu toplantıda konuşma yaparak merkezi hükûmetin ayanların nüfuzlarını kendi bölgelerinde meşru olduğunu kabul edeceğini belirtti. Buna karşılık ayanlar padişahın her emrine uyacaklarına ve istenildiği zaman ona askeri yardım sağlayacaklarına söz vermeleri gerekmekteydi. 29 Eylül 1808'de bu koşullar bir belgeye konulup Sened-i İttifak adı verilen bu belge ayanlar tarafından imzalandı. Bu belge bir taraftan merkezi otoriteyi kuvvetlendirmekle beraber padişahın teorik mutlak iktidarına gölge düşürmekteydi. Aynı zamanda merkezi otoritenin askeri konularda bile ayanlara bağlı olduğunu içermekteydi.

Nizam-ı Cedit ocağının yerine 14 Ekim 1808'de Sekban-ı Cedid adı verilen yeni modern ordu kurulduğu ilan edildi. Rusçuk Yaranı'ndan olan Behiç Efendi "Umur-i Cihadiye Nazırı" alarak Sekban-ı Cedid için mali kaynaklar bulmaya memur edildi.

Kapıkulu ocaklarında asker olmayıp maaş alanları tespit edilip bunların "esame" adı verilen maaş cüzdanları toplanmaya başlandı. Para karşılığı elde edilen bir "esame cüzdanı"nı eline geçiren her kişinin üç ayda bir devlet hazinesinden ulufe alma hakkı bulunuyordu. "Umur-i Cihadiye Nazırı" olan Behiç Efendi'ye verilen bir diğer görev piyasa rayiç bedelini ödeyerek asker olmayanlardan eski "esame" cüzdanlarını toplamaktı. Böylece toplanan "esame" cüzdanları yakılarak defterlerde kayıtlı olan kapıkulu askeri sayısında azalma sağlandı ve böylece Sekban-ı Cedid kısmen finanse edildi.

Ölümü
Alemdar Mustafa Paşa'nın sadrazamlık döneminde İstanbul'da barınan adamlarının yağmalara karışması, halka Kabakçı Mustafa isyancılarını aratır olması halk arasında huzursuzluk yaratmış, ona olan güveni sarsmıştı.

Sened-i İttifak ise II. Mahmud'a "padişahın otoritesinin kısıtlandığı" yönünde duyurulmuş, padişah paşaya karşı kışkırtılmıştı.

Alemdar Mustafa Paşa'nın Yeniçeriler'in "kendilerine alternatif olduğu düşüncesiyle" karşı çıktığı Nizam-ı Cedit'i (Sekban-i Cedit olarak farklı isimle de olsa) yeniden kurması, Yeniçeri ocaklarında yolsuzluk tespiti yapmaya kalkışması onların da düşmanlığını kazanmasına yetmişti.

Sonunda (15 Kasım - 18 Kasım 1808)'de ortaya çıkan Alemdar Vakası adı verilen yeniçeri isyanının ilk gününde isyancı Yeniçeriler, Alemdar'ın kalmakta olduğu Bâbıâli'yi bastılar. Sekbanların karşı koyması üzerine de ateşe verdiler. Saraydan yardım gelmeyince umudunu yitiren Alemdar barut mahzenini ateşleyerek içeri girmeye çalışan 1000'e yakın yeniçeriden 600 kadarıyla birlikte öldü.

Yeniçeriler yangından sonra onun ölüsünü bularak günlerce İstanbul'da dolaştırdılar; sonra parçalayıp Yedikule dışındaki bir kör kuyuya attılar. Alemdar'ın
kemikleri Yeniçeri Ocağı'nın ilgasından sonra oradan çıkartılarak Yedikule surları civarına
gömülmüştür. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra da Zeynep Sultan Camii haziresine
nakledilmiştir.

Dış kaynaklar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1942), Meşhur Rumeli Ayanlarından Tirsinikli İsmail, Yılık Oğlu Süleyman Ağalar ve Alemdar Mustafa Paşa, (İkinci Basım), Ankara:Türk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 9789751622600
 Sakaoğlu, Necdet (1999) Bu Mülkün Sultanları, İstanbul:Oğlak ISBN 975-329-299-6
 Beydilli, Kemal (1999), "Mustafa Paşa (Alemdar)" ''Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi C.2 s.306-308, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0073-7
 Ortaylı, İlber (1983), İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı, (Yeni basim:2006), İstanbul: Alkim Yayinevi ISBN 9759920085
 Özkan, Abdullah (2005), Osmanlı Tarihi 1299-1922, İstanbul:Boyut Yayınları ISBN 975230049-9

Dış bağlantılar
 Tektaş, Nazım (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:
 Beydilli, Kemal (1989), "Alemdar Mustafa Paşa" Türkiye Diyanet İşleri Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:2, Sayfa: 364-365, Ankara:TDV İslâm Araştırmaları Merkezi, Online:

Kaynakça

1755 doğumlular
1808 yılında ölenler
19. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
II. Mahmud
İstanbul'da ölenler
Çatışmada ölen Osmanlılar
İstanbul'da defnedilenler

Alemdar Mustafa Paşa


A 11.ª edição da clássica ciclista Grande Prêmio de Montreal foi uma corrida no Canadá que se celebrou a 11 de setembro de 2022 pelos arredores da cidade de Montreal, ao que se lhe deram 18 voltas a um circuito de 12,2 km para completar um percurso de 221,4 quilómetros.

A corrida fez parte do UCI WorldTour de 2022, sendo a trigésima competição do calendário de máxima categoria mundial. O vencedor foi o esloveno Tadej Pogačar do UAE Emirates, quem esteve acompanhado no pódio pelo belga Wout van Aert do Jumbo-Visma e o italiano Andrea Bagioli do Quick-Step Alpha Vinyl, segundo e terceiro classificado respectivamente.

Percurso
O Grande Prêmio de Montreal dispôs de um percurso total de 221,4 quilómetros, onde os ciclistas na parte final disputaram um circuito de 18 voltas de 12,2 quilómetros até linha de meta.

Equipas participantes
Tomaram parte na corrida 21 equipas: 18 de categoria UCI WorldTeam convidados pela organização, 2 de categoria UCI ProTeam e a seleção nacional do Canadá. Formaram assim um pelotão de 145 ciclistas dos que acabaram 76. As equipas participantes foram:

Classificação final
 A classificação finalizou da seguinte forma:

Classificação geral

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
* AB-N: Abandono na etapa N
* FLT-N: Retiro por chegada fora do limite de tempo na etapa N
* NTS-N: Não tomou a saída para a etapa N
* DES-N: Desclassificado ou expulsado na etapa N

UCI World Ranking
O Grande Prêmio de Montreal outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Referências

Ligações externas
 Página oficial

UCI WorldTour de 2022
Desporto no Canadá em 2022

Grande Prêmio de Montreal 2022


Schäfers Sonntagslied ist der Titel eines dreistrophigen Gedichtes von Ludwig Uhland mit der Anfangs- und Schlusszeile Das ist der Tag des Herrn. Das Gedicht erschien zuerst 1815 bei Cotta in dem Band Gedichte von Ludwig Uhland.

Inhalt
Der Text ist das Selbstgespräch eines Schäfers an einem Sonntagmorgen, den er allein bei der Herde verbringt. Die christliche Bedeutung des Tages ist durch das Herüberklingen einer Kirchenglocke angedeutet. Dann sind es die Stille der Natur und die Weite des Himmels, die in dem Einsamen Gefühl und Geste der Anbetung in einer unsichtbaren Gemeinschaft auslösen.

Form
Das scheinbar anspruchslose Werk zeigt einen durchaus ungewöhnlichen und kunstvollen Strophenbau. Die vier jambischen Zeilen jeder Strophe enden sämtlich auf männliche Reimworte mit dem Reimschema . Die erste und letzte Zeile sind sechssilbig (dreihebig), die Binnenzeilen achtsilbig (vierhebig).

Vertonungen
Die Uhlandschen Verse erlangten im 19. Jahrhundert große Popularität. Sie wurden u. a. von Felix Mendelssohn Bartholdy (op. 77,1), Alexis Hollaender, Felix von Weingartner und Ernesto Drangosch vertont.

Die mit Abstand verbreitetste Komposition ist jedoch die nicht-strophische Bearbeitung für vierstimmigen Männerchor von Conradin Kreutzer. Sie gehörte zum Stammrepertoire der Männergesangvereine bis weit ins 20. Jahrhundert und ist bis heute auch in zahlreichen Arrangements in der medial vermittelten volkstümlichen Musik präsent. Ihre Wirkung bezieht sie vor allem aus dem identischen hymnischen Anfang und Schluss auf die Zeile "Das ist der Tag des Herrn!", aufsteigend zur emphatischen Subdominante auf "Herrn", bei der Textwiederholung über den Quartsextakkord auf "Tag" und den Dominantseptakkord zur Tonika zurückkehrend.

Geflügeltes Wort
Die Textwendung "allein auf weiter Flur" wurde zu einer Redensart mit ironischem Unterton.

Buddenbrooks
In Thomas Manns Roman Buddenbrooks (Achter Teil, Fünftes Kapitel) soll der Knabe Hanno seinem Vater, dem Senator, "Schäfers Sonntagslied … Von Uhland" aufsagen, wobei er kläglich scheitert. Schon die Anfangszeile – dem Leser in der strahlenden Vertonung Kreutzers im Ohr – bringt er nur "ganz leise" heraus. Nach tadelnder Unterbrechung durch den Vater heißt es:
"»Ich bin allein auf weiter Flur«, sagte er noch, und dann war es endgültig aus. Die Stimmung des Verses ging mit ihm durch. Ein übergewaltiges Mitleid mit sich selbst machte, daß die Stimme ihm ganz und gar versagte und daß die Tränen unwiderstehlich unter den Lidern hervorquollen."

Weblinks

 Digitalisat des Erstdrucks im Zusammenhang des Bandes Gedichte (1815)
 Liste der Vertonungen
 Der Männerchorsatz von Kreutzer (Tonaufnahme ohne Interpretennennung, YouTube)
 Parodie von Arthur Preil

Gedicht
Werk von Ludwig Uhland
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Chorwerk
Literarisches Werk
Conradin Kreutzer

Schäfers Sonntagslied


المعهد العالي للإعلامية والملتيميديا بصفاقس هي إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة صفاقس، ويوجد مقره بالقطب التكنولوجي بساقية الزيت وقد أنشئ بمقتضى الأمر المؤرخ في 14 أوت 2001، وهو متخصص في ميدان الإعلامية والملتيميديا.

أرقام
 طبقا لأرقام 2007 -2008 يدرس بالمعهد 1283 طالبا من بينهم 622 طالبة. وخلال العام الدراسي 2008-209 يدرس بالسنة الأولى: 742 طالبا.
 أما بالنسبة للإطار التدريسي فيوجد بالمعهد خلال العام الدراسي 2008-2009: 140 مدرس من بينهم 97 قارا يتوزعون كما يلي: أستاذ واحد، أستاذ محاضر واحد، 33 أستاذ مساعد، 62 مساعد. بالإضافة إلى 10 من أساتذة التعليم الثانوي الملحقين.

الاختصاصات
يعطي المعهد الطلبة تكوينا أساسيا للحصول على الشهادات التالية:
 الأستاذية في إعلامية التصرف والتجارة الإلكترونية
 الأستاذية في الإعلامية والنظم والملتيميديا
 الإجازة الأساسية في الإعلامية والملتيميديا
 فني الملتيميديا والواب
 فني في صيانة النظم الإعلامية
 الإجازة التطبيقية في الإعلامية: تكنولوجيا المعلوماتية والملتيميديا
 الإجازة التطبيقية في الإعلامية: صيانة النظم المعلوماتية.
 هندسة الإعلامية وتكنولوجيات الواب والملتيميديا
 الماستير المهني في التجارة الإلكترونية
 ماستير البحث في الإعلامية والملتيميديا

وصلة خارجية
 موقع المعهد العالي للإعلامية والملتيميديا.

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة صفاقس
معاهد علمية
هيئات تعليمية أسست في 2001


Compras de asilo (em inglês: asylum shopping) é a expressão que designa a prática dos candidatos a asilo que se candidatam a asilo em vários países em simultâneo ou que se tentam candidatar num determinado país da sua preferência depois de já terem transitado por outros países. A expressão é usada habitualmente no contexto da União Europeia e do Espaço Schengen, mas também já foi usada pelo Tribunal Federal do Canadá, e demonstra que vários candidatos a asilo são meros consumidores que apenas procuram o melhor negócio em termos de asilo humanitário.

Os refugiados e os candidatos a asilo são protegidos por convenção internacional sob o princípio da não devolução (em francês: non-refoulement), que estabelece que um país não pode obrigar um refugiado ou um candidato a asilo a retornar ao seu país de origem apenas no caso de haver risco grave comprovado de perseguição nesse país. O Regulamento de Dublim que abrange a União Europeia estipula que os candidatos a asilo sejam devolvidos ao estado-membro onde a sua entrada na União Europeia foi registada pela primeira vez e onde foram recolhidas as primeiras impressões digitais. Em consequência do Regulamento de Dublim e do aumento da pressão migratória tem sido prática comum das autoridades dos estados-membros situados na fronteira externa da União Europeia serem permissivos com esta obrigação legal de fazer o registo destes candidatos a asilo para que os mesmos não lhes venham mais tarde a ser transferidos por outros estados-membros para onde se tenham deslocado. Um dos objetivos desta política da União Europeia é evitar que os candidatos a asilo fiquem em órbita, por exemplo, impedindo a transferência contínua de candidatos a asilo entre os estados-membros procurando fazer com que outros os aceitem. Um dos objetivos do Espaço de liberdade, de segurança e de justiça (ELSJ) é prevenir as chamadas compras de asilo (asylum shopping).

Na legislação europeia, o Regulamento de Dublim exige que os candidatos a asilo tenham a sua candidatura a asilo registada no primeiro país a que chegam, e que a decisão do primeiro estado-membro da UE em que se candidatam a asilo seja a única decisão final válida em todos os estados-membros da UE. No entanto, alguns candidatos a asilo resistem e recusam-se a serem registados no primeiro país da UE a que chegam porque preferem ir para outros estados-membros da UE. Por exemplo, alguns indivíduos procuram apenas candidatar-se a asilo na Alemanha e na Suécia, onde alegadamente existiriam economias mais prósperas, seria adotada uma abordagem mais séria em relação ao bem-estar e ao apoio à integração e onde os direitos fundamentais teriam maior probabilidade de serem cumpridos.

O grau de resistência ao cumprimento do Regulamento de Dublim chega a ser de tal forma elevado, que vários candidatos a asilo queimam intencionalmente os seus próprios dedos para evitar o controlo do registo de impressões digitais na Itália, para que assim possam candidatar-se a asilo num outro estado-membro da sua preferência. O registo das impressões digitais, conhecido como sistema Eurodac, é obrigatório e é usado para intercetar candidaturas a asilo múltiplas ou falsas. Na Irlanda, descobriu-se que dois terços dos candidatos a asilo cujas candidaturas foram recusadas já tinham sido registados pelas autoridades de fronteira do Reino Unido, e que um terço dos indivíduos afinal tinham uma nacionalidade diferente daquela que declaravam, como os tanzanianos que mentiam às autoridades declarando estarem a fugir da perseguição política na Somália.

Ver também

 Imigração ilegal
 Interpol
 Regulamento de Dublim
 Eurodac
 Agência da União Europeia para o Asilo
 Frontex
 Europol

Referências

Refugiados
Imigração ilegal
Imigração

Compras de asilo


Die Saalfelder Vocalisten sind ein Männerdoppelquartett aus Saalfeld/Thüringen, die im Wesentlichen a cappella vortragen. Ihr Repertoire besteht unter anderem aus klassischer Chormusik aus sechs Jahrhunderten, aber auch aus zeitgenössischer Musik.

Geschichte
Die Saalfelder Vocalisten, ein Männerdoppelquartett, sind – bis auf einen Sänger, der seine sängerischen Wurzeln in Leipzig hat – ehemalige Thüringer Sängerknaben. Bei diesem in Saalfeld seit 1950 bestehenden Knabenchor erhielten die Sänger seit ihrem achten Lebensjahr unter der Leitung von KMD Walter Schönheit (1927–1985) und nachfolgend durch den Gewandhausorganisten Michael Schönheit (* 1961) in mehr als zehn Jahren eine grundlegende und prägende musikalische Ausbildung.

Die erste "Probe" der späteren Saalfelder Vocalisten fand im kleinen Kreis Anfang Juli 1984 zusammen mit Michael Schönheit im Zimmer von Henrik Pfeiffer statt, das erste öffentliche Konzert 1987.
In den nächsten 25 Jahren entwickelten sie sich zu einem leistungsstarken Ensemble, was mit einem breiten Spektrum an Chormusik a cappella und auch in Zusammenarbeit mit Gesangs- und Instrumentalmusikern regelmäßig in Thüringen, in Deutschland und international auftritt.

Nach den USA (2000) und Japan (2007) reiste das Doppelquartett im Jahr 2011 nach Südafrika.

Im 35. Jahr ihres Bestehens veröffentlichten die Vocalisten ihre fünfte CD. Sie enthält 24 Advents- und Weihnachtslieder. Das Design soll mit dem in schlichtem Weiß gehaltenen Cover einerseits die typische Winterlandschaft symbolisieren und ist andererseits auch eine Hommage an das Beatles-Album von 1968.

Beschreibung
Die Lieder der alten Meister, der Liedertafelzeit, Volks- und Trinklieder, Hits der Comedian Harmonists gehören ebenso zu ihrem Repertoire wie die zeitgenössische Literatur. Das Hauptaugenmerk liegt aufgrund ihrer Kirchenchorprägung auf der Interpretation geistlicher a cappella Chormusik.

Diskografie
1993: CD + MC "Thüringer Land, mit hellem Klang...", Thorofon
2000: CD "Musica Sacra", WMP
2005: CD "Wanderlust" (mit dem Mädelchor Saalfeld), Audioson
2012: CD "Von Zeit zu Zeit", Audioson
2022: CD "24", Eigenverlag

DVD
2008: DVD "Nippon Sinfonie", armadaFILM

Mitglieder

Gründungsmitglieder
Stefan Matz (Roderich, *1968)
Henrik Pfeiffer (Meinhart, *1968)
Bertram Fritzenwanker (Bert, *1968 †2008)
Volker Klädtke (Volker, *1969)
Gregor Zeh (Till, *1970)
Falk Lipfert (*1969 – Mitglied bis 1997)
Rainer Klädtke (Winfried, *1970 – Mitglied bis 1995)
Andreas Roth (Wulf, *1962 – Mitglied bis 1988)
Michael Wiegand (Hildebrandt, *1968 – Mitglied bis 1991)
Frank Rose (*1965 – Mitglied bis 1988)
Frank Fratscher (*1968 – Mitglied bis 1991)
Hendrik Schier (Markolf, *1968 – Mitglied bis 1988)

Später hinzugekommen
Seit 1991: Arnulf Heyn (Immo, *1972)
Seit 1995: Matthias Schonauer (Uwe, *1974)

Von 1997 bis 2004: Thomas Kowalski (Friedhold, *1976), gründete 1998 den Männerchor "CIS"
Von 2004 bis 2009: Burkhard Kosche (* 1983)

Seit 2009: Knuth Tränckner (Gunnar, *1965)
Seit 2009: Thomas Krauspe (* 1966)

Aktuelle Besetzung

Erster Tenor
Gregor Zeh, Stefan Matz

Zweiter Tenor
Henrik Pfeiffer, Arnulf Heyn

Erster Bass
Matthias Schonauer, Knuth Tränckner

Zweiter Bass
Volker Klädtke, Thomas Krauspe

Weblinks
www.saalfelder-vocalisten.de Eigener Webauftritt
Die Saalfelder Vocalisten in Japan – auf armadafilm.de abgerufen am 22. März 2014
Die Saalfelder Vocalisten feiern 25-jähriges Bestehen – auf saalfeld.otz.de abgerufen am 25. April 2012
Die Saalfelder Vocalisten in Südafrika – auf noodls.com abgerufen am 25. April 2012

Trivia
Seit 2009 sind die Saalfelder Vocalisten ein eingetragener Verein (e.V.) mit Anerkennung der Förderung von Kunst und Kultur.

Kultur (Saalfeld/Saale)
Chor (Thüringen)
Gegründet 1987

Saalfelder Vocalisten


ජාතික සමාජවාදය (පොදු කෙටි යෙදුම  නාසි වාදය, ජර්මානු: Nationalsozialismus) යනු නාසි පක්ෂය සහ නාසි ජර්මනිය විසින් ව්‍යවහාර කරන ලද මතවාදයයි.

නාසි වාදය


مدينة كبرى أو التجمع الحضري  مصطلح يطلق على المدن الكبرى مع ضواحيها المدن والقرى المجاورة لها. هو مركز كبير يتألف من عدد كبير من السكان والعاملين المرتبطين بهذه المنطقة، ويمتد على مجال ترابي واسع، من العادة اتخاذ اسمها من المدينة الكبيرة.

يوجد أكبر تجمع حضري في العالم بمدينة طوكيو اليابانية يمتد النسيج العمراني فيها بدون انقطاع ليشغل مساحة قدرها 10,000 كلم²، ويضم أكثر من 30 مليون نسمة، يشمل العديد من المدن الصغيرة المتاخمة وثلاث مدن كبيرة.

ميتروبوليتان آريا: مصطلح مختصر في بعض الأحيان إلى مترو الانفاق، ينبغي الا يفهم خطأ على انه يعني نظام مترو الانفاق والسكك الحديدية للمدينة.

انظر أيضًا
 منطقة حضرية.
 مدينة ذكية.
 جيريمي ريفكين.
 مدينة ضخمة.

مراجع

تجمعات حضرية
جغرافيا حضرية
عواصم
مدن

مدينة كبرى


Randstadul () este un megalopolis din zona central-vestică a Țărilor de Jos (Olanda) constând în principal din cele 4 cele mai mari orașe olandeze (Amsterdam, Rotterdam, Haga și Utrecht) și zonele lor înconjurătoare. Printre altele, conține Portul Rotterdam (cel mai mare port maritim din Europa, și până în 2004 cel mai aglomerat port maritim din lume), și Aeroportul Amsterdam Schiphol (unul din cele mai mari aeroporturi din Europa). Cu o populație de 7,100,000 este una din cele mai mari regiuni metropolitane din Europa, comparabil în mărime cu Milano sau Regiunea Golfului San Francisco, și cu o suprafață de aproximativ 8,287 km² este una din cele mai importante și dens populate regiuni economice din nord-vestul Europei.

Geografia Țărilor de Jos
Zone metropolitane din Europa

Randstad


Jørgen Robert Viggo Hansen (født 23. marts 1911 i Kalundborg, død 6. august 1991 i Kalundborg) var en dansk hockeyspiller, der deltog på det danske landshold ved OL 1936 i Berlin samt 1948 i London. Robert Hansen spillede for Kalundborg Hockeyklub og opnåede i alt 29 landskampe i perioden 1931-1954.

Ved OL i 1936 blev Danmark delt nummer syv blandt de elleve deltagende hold efter nederlag i indledende runde til Tyskland og uafgjort mod Afghanistan samt nederlag i to placeringskampe mod henholdsvis Schweiz og Japan.

I 1948 blev Danmark nummer 13 og sidst efter tre nederlag og et uafgjort resultat i den indledende pulje; dermed var Danmark elimineret fra turneringen.

Referencer

Hockeyspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1948

Robert Hansen (hockeyspiller)


Barry Alexander Anthony Wood OMI (* 13. Juni 1942 in Port Elizabeth, Südafrika; † 2. Mai 2017) war ein südafrikanischer, römisch-katholischer Ordensgeistlicher und Weihbischof in Durban.

Leben
Barry Wood trat der Ordensgemeinschaft der Hünfelder Oblaten bei und empfing am 14. Juli 1968 die Priesterweihe. 1999 wurde er zum Generalvikar und zum Kanzler der Diözesankurie des Erzbistums Durban ernannt. 2003 wurde er zum Bischofsvikar ernannt.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 10. Oktober 2005 zum Weihbischof in Durban und Titularbischof von Babra. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Durban, Wilfrid Fox Kardinal Napier OFM, am 26. Februar des nächsten Jahres; Mitkonsekratoren waren Jabulani Adatus Nxumalo OMI, Erzbischof von Bloemfontein, und Liborius Ndumbukuti Nashenda OMI, Erzbischof von Windhoek.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Titularbischof
Weihbischof
Generalvikar
Römisch-katholischer Bischofsvikar
Oblate der Unbefleckten Jungfrau Maria
Südafrikaner
Geboren 1942
Gestorben 2017
Mann

Barry Wood


La médaille Price est une médaille de la Royal Astronomical Society, pour des recherches d'un mérite exceptionnel en géophysique de la Terre solide, en océanographie ou en sciences planétaires. La médaille porte le nom d'. Elle a été décernée pour la première fois en 1994 et était initialement donné tous les trois ans. En 2005, elle est passée à tous les deux ans, et à partir de 2014, elle est décernée chaque année.

Lauréats

 1994
 1997 Catherine Constable
 2000
 2003 Y. Kaminde
 2005
 2007 Andrew Jackson
 2009 Malcolm Sambridge
 2011 Roger Searle
 2013
 2014 Seth Stein
 2015 John Brodholt
 2016 John Tarduno
 2017 Richard Holme
 2018 Stuart Crampin
 2019 Catherine Johnson
 2020 Phil Livermore
 2021 Émilie Brodsky

Voir également

Références

Liens externes

Royal Astronomical Society
Astronomie au Royaume-Uni
Distinction fondée en 1994
Prix scientifique au Royaume-Uni
Récompense d'astronomie
Géophysique

Médaille Price


Prva hrvatska rukometna liga je bila liga drugog stupnja hrvatskog rukometnog prvenstva u sezoni 2019./20., te dvanaesta sezona 1. HRL kao drugog ranga.
Liga je igrana u dvije skupine - "Jug" (12 klubova) i "Sjever" (14 klubova).
Kao posljedica pandemije COVID-19, u ožujku je došlo do prekida natjecanja, a u travnju 2020. je Hrvatski rukometni savez donio konačnu odluku o konačnom prekidu natjecanja, te se sve lige pod HRS-om poništavaju, i za sezonu 2020./21. ostaju nepromijenjene (bez ispadanja i ulaženja na osnovu sezone 2019./20.).

Jug

 Izvori:
 hrs.hr, "Glasnik 1. HRL - Jug - m", br. 15
 furkisport.hr/hrs, 1. HRL JUG M

Sjever

 Izvori:
<ref> [https://hrs.hr/download/glasnici_liga/1_hrlm_sjever/1._hrlm_sjever_-_20192020/19-Sjever-1M-09-03-2020.pdf hrs.hr, 1. HRVATSKA RUKOMETNA LIGA - SJEVER - muški - "GLASNIK" 19 (19. kolo - posljednje prije prekida, ljestvica)], objavljeno 9. ožujka 2020., preuzeto 11. prosinca 2020. </ref> hrs.hr, "Glasnik 1. HRL - Jug - m", br. 19
 furkisport.hr/hrs, 1. HRL SJEVER M''

Unutarnje poveznice
 Prva hrvatska rukometna liga
 2. HRL 2019./20.
 Ligaški sustav hrvatskog rukometnog prvenstva za muškarce

Vanjske poveznice
 hrs.hr
 hrs.hr, 1.HRL Jug - Muški
 hrs.hr, 1.HRL Sjever - Muški

Izvori
 hrs.hr/glasnici
 furkisport.hr/hrs

2019-20
m-1

1. HRL 2019./20.


Grænsen er en kortfilm fra 1995 instrueret af Reza Parsa efter manuskript af Gert Duve Skovlund og Reza Parsa.

Handling
Grænsen er et intenst og nervepirrende menneskeligt drama, der for alvor antydede Reza Parsas talent. På en svensk skole holder flygtningen Aïcha sammen med sin 9-årige datter en lærer og to elever som gidsler. Den desperate handling skyldes tre afslag på asylansøgning og myndighedernes beslutning om at udvise hende og datteren. Politistyrkerne omringer bygningen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Grænsen (film)


جوليت، إلينوي مدينة في مقاطعة كندال ومقاطعة ويل بولاية إلينوي في الولايات المتحدة، تقع على مسافة 40 ميل جنوب غرب مدينة شيكاغو ،وهي مقر مقاطعة ويل ،حسب إحصاء عام 2000 يبلغ تعداد السكان بها 106.221 نسمة وإحصاء عام 2007 يبلغ عدد السكان 145.800 نسمة وتعد أحد أكبر مدن إلينوي من حيث الزيادة السكانية وأيضا في الولايات المتحدة بأكملها.
سكنت مدين جوليت أول مرة عام 1834 على المستكشف الفرنسي لويس جولييه، وقد سميت بهذا الاسم من تاريخ هذا الوقت.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لجوليت في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان جوليت 106,221 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 36,182 أسرة وعدد العائلات 25,404 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 38,176 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 69.32% من البيض و18.16% من الأمريكيين الأفارقة و0.28% من الأمريكيين الأصليين و1.14% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.02% من سكان جزر المحيط الهادئ و8.97% من الأعراق الأخرى و2.09% من عرقين مختلطين أو أكثر و18.41% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 36,182 أسرة كانت نسبة 42.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 51.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 29.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 24.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.81، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.39.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.0 عاماً. وكانت نسبة 29.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.1% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 15.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 95.7 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.4 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 70,083 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 71,667 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 53,333 دولارًا مقابل 37,500 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 25,876 دولارًا. وكانت نسبة 0% من العائلات ونسبة 0% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 0% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 0% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان جوليت 147,433 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 48,019 أسرة وعدد العائلات 34,900 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 51,285 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 67.48% من البيض و15.98% من الأمريكيين الأفارقة و0.32% من الأمريكيين الأصليين و1.93% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.02% من سكان جزر المحيط الهادئ و11.32% من الأعراق الأخرى و2.95% من عرقين مختلطين أو أكثر و27.84% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 48,019 أسرة كانت نسبة 46% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 53.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 27.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 22.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.01، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.56.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.7 عاماً. وكانت نسبة 30.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.1% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 20.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.4% ذكور و50.6% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لجوليت:

أعلام

 دون ك. هال
 إد ميرفي
 أدريان كوري
 جورج ميكان
 يانينا غافانكار

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1834
تأسيسات سنة 1834 في إلينوي
مدن إلينوي
مدن في مقاطعة كيندال (إلينوي)
مدن في مقاطعة ويل (إلينوي)
مدن مدمرة
مقرات المقاطعات في إلينوي

جوليت


Mirabelblomme (Prunus domestica subsp. syriaca) er en kultivargruppe af blommetræer. Blommerne er generelt gule, med en smule rødt.

Mirabelblomme må ikke forveksles med kirsebærblomme (Prunus cerasifera, som er en helt anden art end blommer), og som på dansk også nogen gange kaldes for mirabel.

Kultivarer
De følgende kultivarer betragtes som medlemmer af Mirabelblomme-kultivargruppen:
 Mirabelle de Nancy
 Mirabelle de Metz

Galleri

Blomme

Mirabelblomme


ماركوس فوريوس كاميلوس  جندي وسياسي روماني وهو من عائلة من النبلاء، وأصبح رقيبا في عام 403 ق م. وترأس أربع مرات، وأصبح حاكما مطلقا خمس مرات، وكرم بلقب المؤسس الثاني لروما. احتل مدينة فيي بعد عشر سنوات من الحصار، وعندما اتهم بأنه لم يوزع الغنائم بشكل عادل، نفى نفسه طوعا إلى أرديا، لكن السبب الحقيقي وراء هذا كان بسبب غروره ودخوله روما منتصراً ومزهواً بنفسه في عربة تقودها خيول بيض.

بعدها هوجمت روما من قبل قبائل الغال أو الغاليين عام 390 ق م وحاصروا الكابيتول فجعلوه دكتاتورا وهزم العدو وطرد القائد الغالي برينوس من أرض الرومان ومنعه من تدمير المدينة، وكان قد ثنى الرومان من الهجرة إلى فيي بعد أن أوهنت عزيمته بسبب الدمار الذي جلبه معه الغال وحثهم على إعادة إعمار المدينة، وبعدها حارب بنجاح قبائل الأيكوي والوولسكي والإتروسكان ورد هجوماً جديداً قام به الغال عام 367، وكان ثمة مناسبات أخرى استطاع فيها إنقاذ روما بتولي القيادة العسكرية، والعمل على تجنيب القوات الرومانية الكوارث، وفي عام 367 ق م عين دكتاتوراً بعد طعن أن في السن. ورغم أنه متعاطفا مع النبلاء فإنه رأى أن يقوم مجلس الشيوخ بتقديم تنازلات للعامة، ومنح العامة المزيد من الحقوق، والمزيد من الرأي في إدارة شؤون الحكم، وكان له دور فعال في إقرار القوانين الليكينية. ومات عام 365 ق م بالطاعون عن واحد وثمانين عاما.

قصة كاميلوس بلا شك أسطورية أكثر منها تاريخية، ومنها تنتمي قصة أخرى عندما حاول كاميلوس أن يغزو فاليريي حاول أحد المعلمين خيانة المدينة فاحضر مجموعة من أبناء المواطنين، وقال أنه أرسله إلى المدينة مضروبا من قبل تلاميذه، أما أهل المدينة الذين تأثروا بهذا الكرم استسلموا على الفور.

مراجع

 صانعو التاريخ - سمير شيخاني .
 1000 شخصية عظيمة - ترجمة د.مازن طليمات

قناصل الجمهورية الرومانية
جنرالات رومانيون قدامى
حكام في القرن 4 ق م
مواليد عقد 440 ق م
مواليد في روما القديمة
أساطير الرومان
وفيات 365 ق م
وفيات بسبب أمراض معدية
رومان القرن 5 ق م
رومان القرن 4 ق م

ماركوس فوريوس كاميلوس


Philippe Albert Joseph Stevens PFE (Quaregnon, província de Hainaut, 30 de março de 1937 - Nyons, 7 de dezembro de 2021) foi um clérigo belga-camaronês e bispo católico romano de Maroua-Mokolo.

Philippe Stevens, o sétimo de nove filhos, entrou no seminário em Louvain e estudou filosofia e teologia na Universidade Católica de Louvain. Em 1968 ingressou na congregação dos Pequenos Irmãos do Evangelho e em 1965 tornou-se missionário em Camarões. Em 13 de julho de 1980 foi ordenado sacerdote.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Maroua-Mokolo em 11 de novembro de 1994. O bispo de Bafoussam, André Wouking, deu-lhe a consagração episcopal em 15 de janeiro do ano seguinte; Os co-consagradores foram Jean-Marie-Joseph-Augustin Pasquier OMI, Bispo de Ngaoundéré, e Emmanuel Bushu, Bispo de Yagoua.

Em 5 de abril de 2014, o Papa Francisco aceitou sua aposentadoria por idade.

Ver também

Religiosos da Bélgica
Bispos católicos dos Camarões

Philippe Albert Joseph Stevens


Lonay is a municipality in the Swiss canton of Vaud, located in the district of Morges.

History
Lonay is first mentioned around 1152-60 as Lonna.  In 1177 it was mentioned as Losnay.

Geography

Lonay has an area, , of .  Of this area,  or 59.3% is used for agricultural purposes, while  or 7.3% is forested.   Of the rest of the land,  or 32.3% is settled (buildings or roads),  or 0.3% is either rivers or lakes and  or 0.3% is unproductive land.

Of the built up area, industrial buildings made up 2.2% of the total area while housing and buildings made up 15.4% and transportation infrastructure made up 12.9%. while parks, green belts and sports fields made up 1.1%.  Out of the forested land, 5.9% of the total land area is heavily forested and 1.3% is covered with orchards or small clusters of trees.  Of the agricultural land, 46.9% is used for growing crops and 1.1% is pastures, while 11.3% is used for orchards or vine crops.  All the water in the municipality is flowing water.

The municipality was part of the Morges District until it was dissolved on 31 August 2006, and Lonay became part of the new district of Morges.

It consists of the village of Lonay and the hamlet of Roman.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Or, a Vine eradicated Vert fructed Purpur between two Wheat-heads Vert, in Chief Gules a Cross Argent.

Demographics

Lonay has a population () of .  , 19.9% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009 ) the population has changed at a rate of 30.7%.  It has changed at a rate of 31.6% due to migration and at a rate of -1.1% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (1,609 or 84.7%), with German being second most common (111 or 5.8%) and Italian being third (58 or 3.1%).

Of the population in the municipality 289 or about 15.2% were born in Lonay and lived there in 2000.  There were 746 or 39.3% who were born in the same canton, while 369 or 19.4% were born somewhere else in Switzerland, and 444 or 23.4% were born outside of Switzerland.

In  there were 18 live births to Swiss citizens and 4 births to non-Swiss citizens, and in same time span there were 20 deaths of Swiss citizens and 9 non-Swiss citizen deaths.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens decreased by 2 while the foreign population decreased by 5.  There were 8 Swiss men and 7 Swiss women who emigrated from Switzerland.  At the same time, there were 15 non-Swiss men and 17 non-Swiss women who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was an increase of 90 and the non-Swiss population decreased by 9 people.  This represents a population growth rate of 3.5%.

The age distribution, , in Lonay is; 270 children or 11.3% of the population are between 0 and 9 years old and 322 teenagers or 13.4% are between 10 and 19.  Of the adult population, 207 people or 8.6% of the population are between 20 and 29 years old.  299 people or 12.5% are between 30 and 39, 398 people or 16.6% are between 40 and 49, and 299 people or 12.5% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 228 people or 9.5% of the population are between 60 and 69 years old, 164 people or 6.8% are between 70 and 79, there are 160 people or 6.7% who are between 80 and 89, and there are 50 people or 2.1% who are 90 and older.

, there were 698 people who were single and never married in the municipality.  There were 954 married individuals, 153 widows or widowers and 95 individuals who are divorced.

, there were 828 private households in the municipality, and an average of 2.3 persons per household.  There were 286 households that consist of only one person and 54 households with five or more people.  Out of a total of 840 households that answered this question, 34.0% were households made up of just one person and there were 7 adults who lived with their parents.  Of the rest of the households, there are 249 married couples without children, 243 married couples with children  There were 29 single parents with a child or children.  There were 14 households that were made up of unrelated people and 12 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 319 single-family homes (or 67.4% of the total) out of a total of 473 inhabited buildings.  There were 80 multi-family buildings (16.9%), along with 36 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (7.6%) and 38 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (8.0%).  Of the single-family homes 21 were built before 1919, while 59 were built between 1990 and 2000.  The greatest number of single-family homes (75) were built between 1946 and 1960.  The most multi-family homes (22) were built between 1961 and 1970 and the next most (15) were built between 1981 and 1990.  There were 5 multi-family houses built between 1996 and 2000.

 there were 889 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 3 rooms of which there were 224.  There were 45 single-room apartments and 248 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 763 apartments (85.8% of the total) were permanently occupied, while 95 apartments (10.7%) were seasonally occupied and 31 apartments (3.5%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 0.4 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0.37%.

The historical population is given in the following chart:

Sights
The entire village of Lonay is designated as part of the Inventory of Swiss Heritage Sites.

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the SVP which received 23.47% of the vote.  The next three most popular parties were the SP (21.27%), the FDP (15.61%) and the Green Party (11.34%).  In the federal election, a total of 677 votes were cast, and the voter turnout was 49.1%.

Economy
, Lonay had an unemployment rate of 4.6%.  , there were 16 people employed in the primary economic sector and about 8 businesses involved in this sector.  432 people were employed in the secondary sector and there were 46 businesses in this sector.  1,417 people were employed in the tertiary sector, with 135 businesses in this sector.  There were 930 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 43.1% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 1,634.  The number of jobs in the primary sector was 12, all of which were in agriculture.  The number of jobs in the secondary sector was 396 of which 210 or (53.0%) were in manufacturing and 186 (47.0%) were in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 1,226.  In the tertiary sector; 486 or 39.6% were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 258 or 21.0% were in the movement and storage of goods, 25 or 2.0% were in a hotel or restaurant, 91 or 7.4% were in the information industry, 4 or 0.3% were the insurance or financial industry, 91 or 7.4% were technical professionals or scientists, 24 or 2.0% were in education and 121 or 9.9% were in health care.

, there were 858 workers who commuted into the municipality and 722 workers who commuted away.  The municipality is a net importer of workers, with about 1.2 workers entering the municipality for every one leaving.  About 2.2% of the workforce coming into Lonay are coming from outside Switzerland.  Of the working population, 16.1% used public transportation to get to work, and 64.3% used a private car.

Religion
From the , 638 or 33.6% were Roman Catholic, while 825 or 43.4% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there were 24 members of an Orthodox church (or about 1.26% of the population), there was 1 individual who belongs to the Christian Catholic Church, and there were 124 individuals (or about 6.53% of the population) who belonged to another Christian church.  There were 4 individuals (or about 0.21% of the population) who were Jewish, and 31 (or about 1.63% of the population) who were Islamic.  There were 10 individuals who were Buddhist.  221 (or about 11.63% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 83 individuals (or about 4.37% of the population) did not answer the question.

Education
In Lonay about 641 or (33.7%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 377 or (19.8%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 377 who completed tertiary schooling, 53.6% were Swiss men, 29.4% were Swiss women, 10.1% were non-Swiss men and 6.9% were non-Swiss women.

In the 2009/2010 school year there were a total of 348 students in the Lonay school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 631 children of which 203 children (32.2%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 173 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 173 students in those schools.  There were also 2 students who were home schooled or attended another non-traditional school.

, there were 13 students in Lonay who came from another municipality, while 194 residents attended schools outside the municipality.

References

External links

Official website

Cultural property of national significance in the canton of Vaud

Lonay


Noregsmura (fræðiheiti: Potentilla norvegica) er jurt af rósaætt. Hún líkist mjög gullmuru, nema stærri, grófgerðari og oft einær. Noregsmura hefur fundist sem slæðingur á Norðurlandi, en er annars útbreidd í Evrópu norður í Lappland og austur yfir til N-Ameríku.

Heimildir

Murur
Plöntur á Íslandi

Noregsmura


Josip Brekalo (Zagreb, 23. lipnja 1998.) hrvatski je nogometaš i nogometni reprezentativac koji igra na poziciji lijevog krila. Trenutačno igra za Fiorentinu.

Klupska karijera

Dinamo Zagreb
Josip Brekalo završio je akademiju zagrebačkog Dinama. Za drugu momčad Dinama debitirao je 14. kolovoza 2015. kada je Hrvatski dragovoljac u utakmici 2. HNL poražen 4:0. Za prvu momčad debitirao je 19. prosinca 2015. u utakmici 1. HNL protiv Intera Zaprešić kojeg je Dinamo dobio s minimalnih 1:0. U Hrvatskom nogometnom kupu debitirao je 10. veljače 2016. u četvrtfinalnoj utakmici protiv istog protivnika kojeg je Dinamo pobijedio 0:1. Svoj jedini gol za klub postigao je u uzvratnoj polufinalnoj utakmici Hrvatskog nogometnog kupa protiv splitskog Hajduka koji je poražen 4:0.

Wolfsburg
Dana 15. svibnja 2016. potpisao je za njemački Wolfsburg. Dinamo je na tom transferu zaradio 10 milijuna eura. Za Wolfsburg je debitirao 10. rujna u utakmici Bundeslige protiv Kölna koja je završila bez golova. Za drugu momčad kluba debitirao je 18. studenog u utakmici Regionallige Nord u kojoj je druga momčad Eintracht Braunschweiga poražena 2:1.

Stuttgart (posudba)
Dana 31. siječnja 2017. Brekalo je poslan na posudbu do kraja sezone u njemački drugoligaški klub Stuttgart. U slučaju da Stuttgart na kraju sezone ostvari plasman u Bundesligu, Brekalova posudba automatski bi bila produljena do 30. lipnja 2018. Za Stuttgart je debitirao 6. veljače 2017. kada je Stuttgart u utakmici 2. Bundeslige pobijedio Fortunu Düsseldorf 2:0. U svojoj idućoj utakmici za klub, odigranoj 17. veljače 2017. protiv Heidenheima, Brekalo je postigao svoj prvi gol za klub. Stuttgart je na kraju sezone osvojio 2. Bundesligu te promociju u Bundesligu, stoga je Brekalova posudba automatski produljena do 30. lipnja 2018. U svojem debiju u DFB-Pokalu odigranom 13. kolovoza protiv Energieja Cottbus kojeg je Stuttgart dobio 4:3 na penale, prije kojih je rezultat bio 2:2, Brekalo je postigao gol u regularnom dijelu utakmice te je bio uspješan pri izvođenju penala. Šest dana kasnije ostvario je svoj klupski debi u Bundesligi u kojem je Stuttgart izgubio 2:0 od Herthe Berlin. Svoj jedini gol za klub u tom natjecanju postigao je 17. studenog kada je Stuttgart pobijedio Borussiju Dortmund 2:1. Brekalo se s posudbe vratio u Wolfsburg 1. siječnja 2018. godine.

Povratak s posudbe
Svoj prvi gol za Wolfsburg postigao je 23. veljače 2018. protiv Mainza u ligaškoj utakmici koja je završila 1:1. U DFB-Pokalu debitirao je 18. kolovoza kada je Elversberg izgubio 0:1. Svoj prvi gol u tom natjecanju postigao je u produžetcima utakmice protiv Halleschera kojeg je Wolfsburg dobio 3:5. U svojoj debitantskoj utakmici u UEFA Europskoj ligi odigranoj 19. rujna 2019. protiv Oleksandrije koju je Wolfsburg dobio 3:1, Brekalo je postigao jedan gol i asistenciju. Svoj prvi hat-trick za klub postigao je 8. svibnja 2021. protiv Union Berlina koji je poražen 3:0.

Torino (posudba)
Dana 31. kolovoza 2021. posuđen je Torinu za milijun eura. Za klub je debitirao 17. rujna u ligaškoj utakmici protiv Sassuola koji je tu utakmicu izgubio s minimalnih 0:1. Svoj prvi gol za klub postigao je 27. rujna protiv Venezije s kojim je Torino igrao 1:1. Dana 10. siječnja 2022. postigao je dva gola u ligaškom susretu protiv Fiorentine koji je završio 4:0.

Fiorentina
Brekalo je 28. siječnja 2023. prešao iz Wolfsburga u Fiorentinu. S Fiorentinom je potpisao petogodišnji ugovor. Za Fiorentinu je debitirao 5. ožujka u utakmici Serie A u kojoj je Fiorentina izgubila 1:2 od Bologne. S Fiorentinom je osvojio drugo mjesto u UEFA Europskoj konferencijskoj ligi 2022./23. Prvi pogodak za Fiorentinu postigao je 8. listopada u ligaškoj utakmici protiv Napolija koji je izgubio 1:3.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere nastupao je za sve selekcije Hrvatske od 14 do 21 godine, osim one do 20 godina. Sa selekcijom do 17 godina nastupao je na Europskom prvenstvu 2015. i Svjetskom prvenstvu 2015., sa selekcijom do 19 godina na Europskom prvenstvu 2016., a sa selekcijom do 21 godine na Europskom prvenstvu 2019.

Za A selekciju hrvatske nogometne reprezentacije debitirao je 15. studenoga 2018. u utakmici UEFA Lige nacija protiv Španjolske koju je Hrvatska pobijedila 3:2. Svoj prvi gol za A selekciju postigao je 8. rujna 2020. u istom natjecanju i to protiv Francuske od koje je Hrvatska izgubila rezultatom 4:2.

Osobni život
Josip Brekalo podrijetlom je iz Dervente, a njegovi preci su iz Širokoga Brijega.

Brekalov otac Ante (nadimak mu je Šargija) bivši je nogometaš koji je nastupao za omladinske selekcije bosanskohercegovačke nogometne reprezentacije. Svoju karijeru završio je kao 21-godišnjak kada je bio ranjen na bojištu.

Dana 2. lipnja 2021. Josip Brekalo i Dominika Kralj postali su roditelji kćerkice Nike. Dana 17. srpnja Josip Brekalo se u Zagrebu oženio Dominikom Kralj.

Statistika

Klupska statistika
Zadnji put ažurirano 17. rujna 2021.

Reprezentativna statistika
Zadnji put ažurirano 28. lipnja 2021.

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 1. HNL (1): 2015./16.
 Hrvatski nogometni kup (1): 2015./16.

VfB Stuttgart
 2. Bundesliga (1): 2016./17.

Fiorentina
 UEFA Europska konferencijska liga (finalist) (1): 2022./23.

Izvori

Vanjske poveznice

 Josip Brekalo, Statistike hrvatskog nogometa
 Josip Brekalo, Transfermarkt

Životopisi, Zagreb
Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši Dinama
Nogometaši Wolfsburga
Nogometaši VfB Stuttgarta
Nogometaši Torina
Nogometaši Fiorentine
Aktivni nogometaši

Josip Brekalo


La Dwars door het Hageland es una carrera ciclista de un día belga que se disputa en la región de Hageland, en el mes de abril.

Creada en 2001 como amateur se disputaron tres ediciones seguidas aunque posteriormente sufrió un parón de tres años volviéndose a disputar en 2006 también como amateur. En 2010 entró a formar parte del UCI Europe Tour, dentro de la categoría 1.2. (última categoría del profesionalismo).

Siempre comienza y finaliza en la localidad de Aarschot, por ello a veces se incluye el nombre de dicho municipio en el nombre de la carrera.

Palmarés

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 Dwars door het Hageland (sitiodeciclismo.net)
 Dwars door het Hageland (cqranking.com)

Dwars door het Hageland
Dwars door het Hageland
Dwars door het Hageland
Dwars door het Hageland

Dwars door het Hageland


Iryna Iakivna Kyrylina ( ;  — ) est une compositrice ukrainienne.

Biographie
Elle nait à Dresde, en Allemagne, le 3. Elle étudie avec  à l', et avec  au Conservatoire de Kiev. Elle obtient son diplôme en 1977.

Après avoir terminé ses études, elle enseigne dans une école de musique de Kiev et dirige des chœurs d'enfants. À partir de 1982, elle travaille comme compositrice à plein temps.

Œuvres
Kyrylina a été parmi les premières Ukrainiennes à composer des cycles de chansons pour voix et orchestre. Elle écrit également de la musique de scène, incorporant souvent des chansons ukrainiennes dans ses compositions.
 Cantate de chambre n°1 'Iz zviozdnogo kovcha''' (M. Tsvetaïeva), soprano, orchestre de chambre, 1977
 Sonate, violon, piano, 1980
 Cantate de chambre n°3 'Znaki pamiati (N. Tourbina), soprano, orchestre de chambre, 1986
 Sinfonietta, 13 cordes, 1987
 Cantate de chambre n°4 'Memoria''' (A. Akhmatova), soprano, orchestre de chambre, 1988
 3 portreta (mono-op, L. Kostenko), Mezzo-soprano, orchestre de chambre, 1988
 Cantate de chambre n°5 'Molitva (textes canoniques), Soprano, chœur, orchestre, 1989
 Bagatelles, pianoforte, 1990
 Quatuor de saxophones, 1990
 Raspad (Désintégration), symphonie de chambre, 1991
 Cantate de chambre n° 6 « Kouznetchik » (La sauterelle) (V. Khlebnikov), soprano, clarinette, violon, pianoforte, 1992
 Rozmyte batchene (Ce que j'ai vu a été emporté) (cantate, P. Movtchan), chœur d'enfants, chœur d'hommes, orgue, 1993

Prix

  (1988)
 Artiste émérite d'Ukraine (1999)
 Prix du président ukrainien (1999)
 Premier Prix au Concours international de spectacle de marionnettes (1988)
 Prix du Festival international des enfants (1993–1997)
 Chanson de l'année du festival de la radio panukrainienne (1998–2001)

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1953
Naissance à Dresde
Compositrice de musique classique
Compositeur ukrainien de musique classique
Décès à Kiev
Décès en septembre 2017
Décès à 64 ans

Iryna Kyrylina


بلدية رويلوبا ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 729 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

بلديات كانتابريا

رويلوبا


Sapfo (Attika lehçesinde Σαπφώ [sapːʰɔː], Aiol lehçesinde Ψάπφω [psapːʰɔː]) Lesbos, Eresos (bugünkü adı ile Midilli) adasında doğmuş, Antik yunan lirik şairi, Afrodit kültü rahibesi, Ekol lideri (Thiasos). Doğumu yaklaşık olarak MÖ 630 ile MÖ 612 arasında; Ölümü MÖ 570 civarında kabul edilmektedir. Eusebius Sapfo'nun 45. Olimpiyatın ikinci yılında (MÖ 600 -MÖ 599) yılında en verimli çağını yaşadığından bahseder.

Yaşadığı çağa bakış
İran, Mısır gibi ülkelerdeki süreğen krallık sisteminin aksine; yunan medeniyetinde Ege kıyılarının dağlık düzensiz yapısı, insanların dağınık yaşaması vb. sebepler yüzünden, yönetim küçük krallıklardan öteye gidememiş, sonraları ise güçlenen soylu sınıfı yönetimi kralın elinden almıştır. (Oligarkhia, ολιγαρχία). Yönetimi alan soyluların topraksız ya da küçük topraklı halkı borçlandırmaları ve devam eden akınlar sonucunda Attika'dan kaçan halk zamanla (En belirgin dönemi MÖ 7. yüzyıl) kıyı Ege'ye yerleşmiş; yeni yerleştiği bölgede ise ticaretle uğraşmaya başlamıştır.

Yeni topraklarda süren yaşam ve ticaret; İnsanlara eski geleneklerden sıyrılarak kendini tanıma , kıyaslama ile kendini ölçme olanağı vermiştir. Toplumsallıktan bireyciliğe geçişte yaşanan bu süreç Lirik şiiri beraberinde getirmiştir. Lirik şiir'in doruğunda ise Sapfo vardır.

Liriğin Doruğu
Bir Afrodit kültü rahibesi olan Sapfo, bağlı bulunduğu kültün de kendisine vermiş olduğu rahatlığa dayanarak özgürce içinden geçeni söylemiş, Açık ve yürekli bir tutum sergilemiştir. Dilindeki bu içtenlik ve açıklık sayesinde eserleri, tüm ardıllarını ve benzerlerini geride bırakarak yüzyılların ötesine geçmiş, çağlar boyu öykünülmüş, eleştirilmiştir.

Vezin Kalıpları
Sapfo, Kendi çağına kadar süregelen ion lehçesindeki Hexametron ve Attika lehçesine daha uygun olan iambos vezinlerinde yazılmış betiklerden farklı olarak, Dor öğeleri ile katışık Aiol lehçesinde; Monodikte denilen tek bir ozanın lir ile söylediği şiir biçiminde eserler vermiştir. Klasik Sapfo kalıbı üç 11'lik bir 5'lik dizeden oluşur.

Şiirleri
Dokuz Betik + (Onuncu Bölüm) olmak üzere 182 şiiri günümüze ulaşmıştır. Bu şiirlerin neredeyse tamamı Sapfo'ya yakın dönem tarihçileri, edebiyatçıları, şairleri aracılığı ile bugüne ulaşmıştır. Şiirlerin bir kısmının tamamen başkasına ait olmasından, bir kısmının ise kısmen değiştirildiğinden şüphe edilmektedir. Kaldı ki günümüze ulaşan kimi şiirler (örneğin: dikey biçimde ortadan kesilmiş gibi) hasarlı bir vaziyette ele geçmiş, çevirilerinin bir kesimi Sapfo söylemine dayanılarak faraziye ile üretilmeye çalışılmıştır.

Kaynakça
 Anthologia Lyrica Graeca.-ed. e. Diehl, Vol.I.II et supplementum. Lpsiae, B.G. Teubner, 1936-1942
 Alcée, Sappho. Texte établi et traduit par T. Reinach, avec la collaboration de A. Puech. Paris, Edition "Les Belles Lettres", 1937.
 Sappho. Dichtung Griechisch und Deutsch. Eingeleitet von C.M. Bowra. Georg Bondi. Berlin.
 Sappho. Şiirler. Türkçesi:Cevat Çapan. Cem Yayınevi,İstanbul,1972.
 Safo. Şiirler. "Çeviri ve üzerine Konuşmalar" Azra Erhat, Cengiz Bektaş. Cem Yayınevi. İstanbul, 1978

MÖ 7. yüzyılda doğanlar
Midilli doğumlular
MÖ 570 yılında ölenler
MÖ 7. yüzyılda Yunanlar
MÖ 7. yüzyıl kadınları
MÖ 7. yüzyıl yazarları
MÖ 7. yüzyıl şairleri
MÖ 6. yüzyılda Yunanlar
MÖ 6. yüzyıl kadınları
MÖ 6. yüzyıl yazarları
MÖ 6. yüzyıl şairleri
Antik Yunan şairler
Yunanistan'da LGBT kişiler
Erotik yazarlar
Müzler
Arkaik Dönem Şairleri
LGBT şairler
LGBT tarihi
Biseksüel yazarlar
Biseksüel kadınlar
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar
Antik LGBT üyeleri

Sapfo


The Shadow (la sombra) es un videojuego cancelado para la Super Nintendo el cual fue publicado por Ocean. Se basa en la película de 1994 del mismo nombre, se canceló después de la baja taquilla de este. Actualmente la ROM se encuentra disponible para su descarga.

Jugabilidad
El modo del juego es similar a otros Beat em up juegos como Final Fight o Double Dragon, donde el jugador controla a Shadow por diferentes niveles el cual debe luchar contra varios enemigos. El jugador tiene dos barras, uno es la barra de vida la otra es una barra que permite al jugador realizar diversos ataques especiales (invisibilidad, juego de armas, velocidad de carrera, un escudo de cúpula que noquea a los rivales). También contiene una etapa de conducción en donde Shadow batalla contra mongoles en motocicletas (Laboratorios Maritech), y más o menos sigue la trama de la película.

Niveles
Times Square
Empire State Building
Amusement Park (incluye una casa encantada y ring de boxeo)
The Museum
The War Department
Maritech Labs (en parte una etapa de conducción de motocicletas)
Chinatown
Hotel Monolith (en parte una etapa de conducción de motocicletas)

Enemigos
Gamberros encapuchados
Brawlers (dos tipos: con chaquetas o con tapas)
Guardias de seguridad falsos
Marineros
Fusileros con metralletas (algunos son clavos)
Guerreros Mongoles (dos tipos: con armadura o simplemente muscular)
Los científicos jorobados
Artistas marciales (similar en diseño a Ken de Street Fighter II)

Trama
El juego sigue aproximadamente la trama de la película, donde The Shadow lucha contra el crimen en la ciudad de Nueva York, hasta que se enfrenta al malvado cerebro Shiwan Khan. Khan tiene la intención de usar una bomba atómica para hacer estallar la ciudad, culminando con un enfrentamiento en el Hotel Monolith oculto.

Referencias

Enlaces externos

The Shadow
Videojuegos de 1994
Videojuegos de lucha
Videojuegos de beat 'em up
Videojuegos de superhéroes
Videojuegos de Ocean Software
Videojuegos para Atari Jaguar cancelados
Videojuegos para Sega Mega Drive cancelados
Videojuegos para Super Nintendo cancelados
Videojuegos basados en películas
Videojuegos ambientados en Nueva York
Videojuegos ambientados en los años 1930

The Shadow (videojuego)


An Macroclinium alleniorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler ngan Franco Pupulin. An Macroclinium alleniorum in nahilalakip ha genus nga Macroclinium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macroclinium

Macroclinium alleniorum


U 11 war ein U-Boot, das für die deutsche Kaiserliche Marine gebaut wurde.

Vor- und Entwicklungsgeschichte
U 11 war ein sogenanntes Zweihüllenboot, welches als Hochseeboot konzipiert wurde.

Bau und Indienststellung
U 11 lief am 2. April 1910 bei der Kaiserlichen Werft in Danzig vom Stapel und wurde am 21. September 1910 in Dienst gestellt. Der Indienststellungs-Kommandant des U-Bootes war Oberleutnant zur See Walter Forstmann.

Technik
Es war 57,38 m lang, 6,00 m breit, hatte einen Tiefgang von 3,13 m sowie eine Verdrängung von 493 Tonnen über und 611 Tonnen unter Wasser.

Der Antrieb erfolgte über Wasser mit 735 kW starken Körting Sechs- und Achtzylinder-Zweitakt Petroleummotoren und unter Wasser mit SSW-Elektromotoren mit 853 kW. Damit waren Geschwindigkeiten von 14,2 kn (über Wasser) bzw. 8,1 kn (unter Wasser) möglich.

Die sechs mitgeführten Torpedos konnten über zwei Bug- und zwei Heckrohre verschossen werden. Ebenso war nur eine 3,7 cm Revolverkanone verbaut.

Einsatz und Verbleib
U 11 führte zwei Kriegseinsätze durch, bei denen es zu keinen Versenkungen kam.

Am 9. Dezember 1914 lief U 11 zu einer Feindfahrt aus dem Hafen von Zeebrügge aus. Der weitere Hergang ist nicht genau bekannt. Wahrscheinlich verursachte die Kollision mit der Mine einer britischen Sperre den Totalverlust des U-Bootes. Alle 29 Besatzungsmitglieder einschließlich des Kommandanten von Suchodoletz kamen dabei ums Leben. Das Wrack von U 11 wurde später auf Position  in der Straße von Dover gefunden, aber nicht gehoben. Als etwaige Untergangsursachen werden ferner eine Havarie infolge menschlicher Fehler oder technischer Mängel genannt.

Kommandanten

Literatur
 Bodo Herzog: Deutsche U-Boote 1906–1966. Erlangen: Karl Müller Verlag, 1993, ISBN 3-86070-036-7.
 Paul Kemp: Die deutschen und österreichischen U-Boot-Verluste in beiden Weltkriegen. Gräfelfing vor München: Urbes, 1998, ISBN 3-924896-43-7.

Einzelnachweise

Weblinks
 uboat.net WWI U-boats U 11

Militär-U-Boot (Kaiserliche Marine)
U-Boot im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust 1914
Schiffswrack
Kaiserliche Werft Danzig

U 11 (U-Boot, 1911)


Rată de transfer este un termen învechit în terminologia automatelor de analiză chimică. Aceasta poate însemna fie:

 Rata de intrare
 Rata de ieșire

Note

Chimie analitică
Cioturi chimie

Rată de transfer (analiză chimică)