Heinrich Christian Boie (Meldorf, 19 de julio de 1744 - ibídem, 3 de marzo de 1806) fue un escritor alemán.

Estudió derecho en la Universidad de Jena, y residió desde 1769 en Gotinga, donde fue fundador y director desde  1770 a 1775 del Gotinga Musenalmanach.

Enlaces externos
(en alemán) Die Gedichte

Escritores de Alemania del siglo XVIII
Escritores de Alemania del siglo XIX
Escritores en alemán

Heinrich Christian Boie


A General History of the Dichlamydeous Plants es un libro ilustrado con descripciones botánicas que escribió el botánico escocés George Don. Su nombre abreviado es: Gen. Hist.. Fue publicado con el nombre de A General History of the Dichlamydeous Plants: comprising complete descriptions of the different orders; together with the characters of the genera and species, and an enumeration of the cultivated varieties ... the scientific names accentuated, their etymologies explained, and the classes and orders illustrated by engravings, and preceded by introductions to the Linnaean and natural systems, and a glossary of the terms used ... London

Consta de cuatro volúmenes que fueron editados en Londres entre los años 1831-1838.

Referencias

Descripción en IPNI

Libros de botánica de Reino Unido del siglo XIX
Libros de 1831
Reino Unido en 1831
Ciencia de 1831
Ciencia de 1838


Ungarns kvindefodboldlandshold repræsenterer Ungarn i internationale fodboldturneringer for kvinder. Holdet styres af Ungarns fodboldforbund.

Deltagelser ved VM i fodbold

*Uafgjort inkluderer knockout-kampe, som blev afgjort med straffesparkskonkurrence.

Deltagelser ved EM i fodbold

Aktuel trup
 ''Følgende spillere blev indkaldt til Algarve Cup 2013

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Ungarns kvindefodboldlandshold


Yevgraf Yevgráfovich Fiódorov (; San Petersburgo,  - Moscú, 19 de julio de 1965) fue un climatólogo ruso, hijo del matemático Yevgraf Stepánovich Fiódorov.

En 1910, se graduó en la Universidad Estatal de San Petersburgo. Fue investigador del Observatorio Magneto-Meteorológico, Pávlovsk (San Petersburgo), de 1911 a 1934, y profesor de geografía en la Academia de las Ciencias de Rusia, de 1934 a 1951.

Sus mayores contribuciones consistieron en el desarrollo detallado de la climatología descriptiva, con un método para describir el clima local en términos de observaciones diarias del tiempo.

Honores
 Miembro Correspondiente
 1946, de la Academia de las Ciencias de Rusia

Algunas publicaciones
 Climate as an aggregate of weather. Journal of Meteorology, #7 1925
 Distribution and type of precipitation in the plains of the European part of the USSR in the summer. Works of the USSR Academy of Sciences Institute of Geography, #28 1938
 with A. I. Baranov: Climate and Weather of the European Part of the USSR. 1949

Fuentes
Ya. I. Feldman: Yevgraf Yevgrafovich Fedorov. Izvest. Akad. Nauk S.S.S.R., Ser. Geogr., #1 (1956).

Referencias

Enlaces externos

Climatólogos de Rusia
Miembros de la Academia de Ciencias de Rusia
Alumnado de la Universidad Estatal de San Petersburgo
Escritores en ruso
Escritores en inglés
Egresados de la Universidad Estatal de San Petersburgo
Nacidos en San Petersburgo
Fallecidos en Moscú

Yevgraf Yevgráfovich Fiódorov


Türkmenistan-Afganistan-Pakistan-Hindistan Doğalgaz Boru Hattı (TAPI), Türkmenistan gazını, Afganistan'dan geçerek Pakistan ve Hindistan'a ulaştıracak boru hattı projesi.

Türkmenistan gazının bu hatta yetip yetmemesi kadar Afganistan'ın güvenlik sorunları da engel oluşturmaktadır. Buna rağmen özellikle Hindistan, Türkmenistan ve diğer Hazar ülkelerinin gaz ve petrol kaynaklarının Hindistan'a ulaşması için çaba göstermektedir.

Asya'daki doğalgaz boru hatları


Germania a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 422 de sportivi care a concurat la 27 de sporturi. Cu un total de 42 de medalii, inclusiv 17 de aur, s-a aflat pe locul 5 în clasamentul pe medalii.

Participanți
Delegația germană a cuprins 422 de sportivi (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegație a fost săritoarea în apă Elena Wassen (15 ani), cel mai bătrân a fost călărețul Hubertus Schmidt (57 de ani).

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Scrimă

Natație

Referințe
 Germania la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Germania la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Fra et romersk osteria er et maleri af Carl Bloch fra 1866, det er inspireret af et maleri af Wilhelm Marstrands Italiensk Osteriscene. Pige der byder den indtrædende Velkommen fra 1848.

Fra et romersk osteria blev bestilt af købmand Moritz G. Melchior, ønskede et maleri, der lignede Marstrands  italiensk osteriscene.

Persongalleri
I baggrunden ses Melchior der taler med to af sine venner og med ryggen til beskueren ses Carl Bloch.

Proveniens
Maleriet er testamentarisk gave til Statens Museum for Kunst fra M.G. Melchior i 1935.

Yndet motiv
Med Elisabeth Jerichau Baumanns maleri Italiensk osteria kendes mindst tre versioner af dette motiv.

Eksterne henvisninger
 Artworks - Carl Bloch: In a Roman Osteria, 1866: Statens Museum for Kunst

Malerier fra 1866
Malerier af Carl Bloch
Malerier fra Statens Museum for Kunst

Fra et romersk osteria


Johannes Birk (født 5. september 1893, død 18. februar 1961) var en dansk gymnast, som deltog i de Olympiske Lege 1920.
Sammen med 23 andre danske deltagere vandt han sølvmedalje i disciplinen svensk system, hold. Holdet var sikret medalje på forhånd, da kun tre nationer stillede op. Sverige vandt guld med 1.363.833 point, Danmark fik 1.324.833, mens hjemmeholdet fra Belgien vandt bronze med 1.094.000 point.

Henvisning

Gymnaster fra Danmark
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1920

Johannes Birk


Agrilus mindanaoensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1921.

Referências

mindanaoensis

Agrilus mindanaoensis


Cumhuriyetin ilanı, hukuksal olarak İkinci Dönem Türkiye Büyük Millet Meclisinin 29 Ekim 1923 günü gerçekleşen oturumunda Mustafa Kemal'in hazırladığı anayasa değişikliği teklifinin kabul edilmesiyle Türkiye Devleti'nin yönetim şeklinin cumhuriyet olarak belirlenmesidir.

Daha geniş anlamıyla cumhuriyetin ilanı; Türk toplumunu çağdaşlaştırmayı amaçlayan Türk devriminin bir parçasıdır, diğer yenileşme ve reformların da önünü açan bir siyasal inkılap hareketidir.

"29 Ekim 1339 (1923) tarih ve 364 sayılı Teşkilât-ı Esasîye Kanununun Bazı Mevaddının Tavzihan Tadiline Dair Kanun" ile 1921 Teşkilât-ı Esasîye Kanunu'nun altı maddesinde (1, 2, 4, 10, 11 ve 12. maddeler) değişiklik yapılmış; birinci maddesi şu şekilde değiştirilmiştir:

"Hâkimiyet, bilâkaydü şart Milletindir. İdare usûlü halkın mukadderatını bizzat ve bilfiil idare etmesi esasına müstenittir. Türkiye Devletinin şekl-i Hükûmeti, Cumhuriyettir."

Anayasanın diğer maddelerinde yapılan değişiklikler ile cumhurbaşkanlığı makamı oluşturulmuş; Cumhurbaşkanının Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kendi üyeleri arasından seçileceği öngörülmüş; hükûmetin kuruluş usulü değiştirilmiştir. Hükûmetin kuruluş şeması bakımından meclis hükûmeti sisteminden vazgeçilerek parlamenter sisteme geçilmiştir.

Arka plan
Osmanlı Devleti, 1876 yılına kadar mutlak monarşi ile yönetilmiştir. Bu dönemde padişahlık kurumu, halk üzerinde mutlak bir egemenlik sürdürmüştür. Tanzimat dönemiyle beraber, cumhuriyet düşüncesinden söz edilmeye başlanmışsa da Osmanlı aydınları meşrutiyetin kurulmasını yeterli görmüşlerdi; meşrutiyetin daha ilerisine gidilmedi veya talep edilmedi. Osmanlı Devleti, 1876-1878 ve 1908-1918 yılları arasında meşruti monarşi ile yönetildi.

Osmanlı Devleti'nin yıkılması ile sonuçlanan I. Dünya Savaşı'nın ardından Mustafa Kemal Paşa önderliğinde başlatılan ulusal mücadelenin daha ilk yıllarından itibaren artık yönetimde halk iradesinin egemen olacağı açıkça ilan edilmiştir. Erzurum Kongresi'nin ardından 23 Temmuz 1919 tarihinde yayımlanan bildirinin 3. maddesindeki "Ulusal Kuvvetleri etken ve ulusal iradeyi egemen kılmak esastır" kararı bu anlayışın bir ifadesiydi.

Ulusal iradeyi somut olarak gösterecek meclis, İstanbul'un işgal edilip Mebusan Meclisi'nin dağıtılması üzerine, "Büyük Millet Meclisi" adıyla 23 Nisan 1920'de Ankara'da toplandı. Olağanüstü yetkilerle donatılmış 390 kişilik meclisin başkanı aynı zamanda hükûmet ve devlet başkanı olarak adlandırılmıştı.

Meclisin 20 Ocak 1921'de kabul ettiği ve bir anayasa niteliğinde olan Teşkilat-ı Esasiye Kanunu adlı yasa ile egemenliğin Türk ulusuna ait olduğu ilan edildi. Saltanat hükûmetinin kendini halâ Türk ulusunun temsilcisi saymasına karşı bir tepki olarak meclis, 1 Kasım 1922'de aldığı kararla saltanatı kaldırdı.

Birinci meclisin seçimin yenilenmesine karar vererek 1 Nisan 1923'te dağılmasından sonra yeni meclis toplanıncaya kadar Mustafa Kemal'in direktifi ile yeni bir anayasa tasarısı hazırlıkları başlamıştır. Mevcut anayasa, ulusal iradenin Türk ulusuna ait olduğunu, bu iradeyi ulus adına temsil yetkisinin Meclis'e tanındığını onaylamıştı ancak devletin yönetim şeklini ve başkentini ilan etmemişti. Yeni anayasa tasarısı hazırlıkları sırasında Mustafa Kemal, çevresindekilerle Cumhuriyetin ilanı ile ilgili görüşmeler yapmıştır. Mustafa Kemal'in Wieber Neue Freie Presse muhabirine 22 Eylül 1923'te verdiği ve Türkçe bir özeti ilk defa İkdam gazetesinde yayımlanan demeçte, muhabirin sorusu üzerine ilk defa cumhuriyet kelimesini açıkça ortaya atması ülkede ve yurtdışında büyük yankı uyandırdı. Ekim 1923'te İsmet Paşa ve bir grup meb'us Ankara'nın Hükûmet merkezi olarak kabul edilmesi yolunda bir kanun teklifi verdi. 13 Ekim 1923'te TBMM'de kabul edilen tek maddelik yasa ile Ankara, devletin başkenti oldu. Devlet merkezinin İstanbul olacağı yolundaki çekişmelere son veren bu yasa ile Cumhuriyetin ilanı için de bir adım atılmış oldu.

Süreç

Hükûmet bunalımı
1 Kasım 1922'den itibaren artık saltanatın olmadığı ülke, meclis hükûmeti tarafından yönetilmekteydi. Bu hükûmet sisteminde her bakan meclis tarafından seçildiğinden uyumsuz kişilerin bir araya geldiği hükûmet biçimine yol açmaktaydı; ayrıca her bir bakanlık için uzun süren tartışmalar yaşanmaktaydı. Yeni Meclis seçildikten sonra kurulan İcra Vekilleri Heyeti'nin üyeleri bu şartlar altına çalışmanın güçlüklerinden şikayetçi idi. Hükûmetin zayıflığı, 23 Ekim'de net bir şekilde ortaya çıktı. Aynı zamanda Dahiliye Vekili olan İcra Vekilleri Heyeti Başkanı Fethi Bey, Dahiliye Vekilliğini Ferit Tek Bey'e bırakmak istemiş ancak meclis bunu kabul etmeyerek Erzincan milletvekili Sabit Bey'i seçmişti. TBMM ikinci başkanı Ali Fuat Bey de görevi bırakmak isteyip yerine Yusuf Kemal Bey'i aday göstermiş ancak meclis kabul etmeyerek Rauf Bey'i seçmiştir.

Bu durum üzerine Meclis Başkanı Mustafa Kemal, 25 Ekim 1923 akşamı hükûmeti Çankaya'da topladı. Toplantıda, Vekiller Heyeti'nin istifa etmesine ve yeni seçilecek Vekiller Heyeti'nde görev almamasına karar verildi. Böylece ülkeyi Cumhuriyet rejiminin ilanına götürecek bir hükûmet bunalımı oluşturuldu.

Anayasa değişiklik tasarısı
27 Ekim 1923'te Vekiller Heyeti'nin istifası TBMM'de okunduktan sonra, yeni bir vekiller heyeti kurma yolunda çalışmalar başladı. Muhalefetin yeni hükûmet kurma çabasında bir sonuç alınamadı. 28 Ekim'de Çankaya Köşkü'ndeki akşam yemeğinde İsmet Paşa, Fethi Bey, Kazım Paşa (Özalp), Kemalettin Sami Paşa, Halit Paşa, Rize mebusu Fuat ve Afyon mebusu Ruşen Eşref Bey'i misafir olarak ağırlayan Mustafa Kemal Paşa, kabine bunalımından çıkma yolu üzerine görüştü ve misafirlerine "yarın Cumhuriyet ilan edeceğiz" dedi. Yemekten sonra Mustafa Kemal Paşa ve İsmet Paşa birlikte kanun tasarısını hazırladı.

Halk Fırkası Grubu toplantısı
Mecliste 29 Ekim 1923 sabahı toplanan Halk Fırkası Grubu kabine değişikliği için görüşmelere başladı. Görüşmelerin çıkmaza girmesi üzerine Mustafa Kemal Paşa'nın meselenin halli için görevlendirilmesine karar verildi. Çözüm için bir saat izin isteyen Mustafa Kemal, bir saat sonra kürsüye çıkarak yönetim biçiminin Cumhuriyet olması halinde hükûmet bunalımlarının yaşanmayacağının, bunun için rejimin Cumhuriyet olarak tescil edilmesi ve yönetim biçiminin buna göre düzenlenmesi gerektiğini ifade etti ve anayasa değişikliği teklifini sundu. Fırka toplantısında yapılan konuşmaların ardından teklifin önce bütünü, sonra ayrı ayrı maddeleri okunarak kabul edildi.

Meclis toplantısı
Halk Fırkası Grubunun toplantısından hemen sonra meclis toplantısı açıldı. Meclis başka konularla meşgul okurken, teklif edilen kanun tasarısı Kanun-ı Esasî Encümeni tarafından usulen incelenip tutanağı hazırlandı. Kanun, birçok konuşmacının "Yaşasın Cumhuriyet!" sesleriyle alkışlanan konuşmalarıyla kabul edildi. Ardından cumhurbaşkanlığı seçimi yapıldı. 158 üyenin oybirliği ile Ankara Milletvekili Gazi Mustafa Kemal cumhurbaşkanı seçildi.

Ayrıca bakınız
 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı
 TBMM'nin açılması
 Saltanatın kaldırılması
 Hilâfetin kaldırılması
 Türkiye'de cumhuriyetin 100. yılı kutlamaları

Kaynakça

1923'te Türkiye
1917-23 Devrimleri

Türkiye'de cumhuriyetin ilanı


An Festuca capillifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Léon Dufour, Johann Jakob Roemer ngan Schult.. An Festuca capillifolia in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca capillifolia


An Melica parodiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Maria Amelia Torres. An Melica parodiana in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica parodiana


La fissure tympano-squameuse (ou scissure tympano-squameuse ou scissure de Glaser) est une fissure entre la partie antérieure de la partie horizontale de l'écaille de l'os temporal et le prolongement antéro-médial de la partie tubaire de la partie tympanique ou apophyse tubaire de l'os tympanal. En avant et en interne elle se dédouble en fissure pétro-squameuse et en fissure pétro-tympanique.

Voir aussi

 Fissure pétro-tympanique
 Fissure pétro-squameuse
 Fissure tympano-mastoïdienne

Notes et références

Crâne

Fissure tympano-squameuse


est une chanson traditionnelle américaine.

Histoire
 est une chanson née au début des années 1880 au sein de l'. La chanson est pour la première fois publiée en 1883.

La chanson est populaire en Nouvelle-Zélande.

Réutilisation
L'air est généralement utilisé pour la chanson enfantine Tête, Épaules, Genoux et Pieds (Head, Shoulders, Knees and Toes en anglais).

Notes et références

Liens externes

Chanson de folk américaine
Chanson sur la mort
Œuvre d'art dont l'attribution est incertaine

There Is a Tavern in the Town


Nikola Kotur (Srijemski Karlovci, 1899. – 1938.), bio je srpski arhitekt i tajnik SKOJ-a, ubijen tijekom Staljinovih čistki.

Životopis
Nikola Kotur rođen je 1899. godine u Srijemskim Karlovcima. Po narodnosti je bio Srbin, a po zanimanju arhitekt.

Bio je politički tajnik SKOJ-a. 1922. – 1923. je s vodećim jugoslavenskim komunistima sudjelovao u raspravi koja se vodila u Radniku povodom nacionalnog pitanja.

U rujnu 1927. godine Kotur s drugovima organizira ilegalnu Partijsku školu u Beogradu, za 40 aktivista komunističke omladine. U listopadu prilikom velike policijske akcije uhićeno je svih 40 aktivista, među njima gotovo svo skojevsko vodstvo, tajnik SKOJ-a Nikola Kotur i generalni tajnik KPJ Sima Marković. U veljači 1928. godine počinje veliki proces protiv komunističke omladine Beograda. Na suđenju su optuženi iznosili strašne metode mučenja kojima se policija koristila kako bi ih prisilila na priznanje. Na osnovu Zakona o zaštiti države tada su zajedno osuđeni na pet godina zatvora: Josip Cazi, Nikola Kotur, Ivan Brijaček, Pavle Kovačević i Josip Radobolja. ostali osuđenici su dobili presude od 3 do 6 mjeseci zatvora.

Dana 15. svibnja 1928. godine bježi iz zatvorskog dijela bolnice u Vidinskoj. Tom prilikom je izvršio samoubojstvo Sreten Jovanović, mladi žandar koji ga je čuvao.

Bio je vjenčan s Anđom Bunuševac, novinarkom Politike.

Po izlasku iz zatvora, emigrirao je u Sovjetski Savez, gde je živio i radio. U ožujku 1938. godine uhitili su ga agenti NKVD-a u njegovom stanu u okolici Moskve. Odveli su ga u jedan moskovski logor, odakle mu se krajem te godine gubi svaki trag.

Rehabilitacija
Posmrtno je rehabilitiran 1957. godine u SSSR. Za njegovu rehabilitaciju izborila se njegova kćer. U dokumentu koji joj je 1957. godine dostavio Vojni sud Habarovska navodi se da je Kotur službeno osuđen u veljači 1938. godine.

Izvori

Komunisti
Jugoslavenski komunisti do 1945.

Nikola Kotur


Nephi ( ) is one of the central figures described in the Book of Mormon. In Mormonism, he is described as the son of Lehi, a prophet, founder of the Nephite people, and author of the first two books of the Book of Mormon, First and Second Nephi.

Early life

According to the Book of Mormon, Nephi is the fourth of six sons of Lehi and Sariah, believed to have been born in 615 BC. Nephi and his family live in Jerusalem, circa 600 BC, during the reign of King Zedekiah—who is initiated as king under the direction of Nebuchadnezzar—until Lehi is commanded by God to take his family and flee into the wilderness. Before their flight, Nephi's father prophesies of the impending destruction and captivity of Jerusalem by the armies of Babylon.

Family tree

Nephi also mentions having sisters, though he does not give their names or birth orders.

Exodus
In the narrative of the Book of Nephi, Nephi and his family leave Jerusalem, travel to the Red Sea, and then journey three days further into the wilderness, stopping in a valley by a river near the Red Sea. Lehi then sends his four sons (Laman, Lemuel, Sam, and Nephi) back to Jerusalem to get the brass plates. After successfully obtaining the Brass Plates, they are commanded to return to Jerusalem a second time to bring Ishmael's family for the purpose of providing spouses for Lehi's children.

The Plates of Brass
A powerful man named Laban possesses the Plates of Brass, a record kept by the Jews which contains their laws, customs, history, and lineage. Nephi and his brothers attempt three times to get the brass plates from Laban, a kinsman. First, they send Laman, who simply asks Laban for the plates. Laban tries killing Laman, accusing him of being a thief. Laman flees back to his brothers, extremely upset and wanting to give up. The second time, Nephi convinces his brothers to try buying the plates using their abandoned wealth. Laban wants the riches but refuses to give up the plates, sending his servants to kill them. They run for their lives and their wealth falls into Laban's possession. Hiding in a cave, Laman and Lemuel start beating their younger brothers severely. An angel appears and stops them, telling Laman and Lemuel that, because of his righteousness, the Lord has made Nephi "a teacher and a ruler over them." Finally, Nephi returns to try one last time. Before he gets to the house of Laban, he finds a drunken man passed out in the street. The man is Laban. Nephi is then commanded by the Lord to kill Laban, an idea he struggles with because he has never before "shed the blood of man." The Spirit tells him that it is better for "one man to perish than for an entire nation to dwindle and perish in unbelief." Nephi follows through with the command and then dresses himself in Laban's clothing and armor. He returns to Laban's house and orders Zoram, one of Laban's servants, to bring him the Plates of Brass. He then leads Zoram back to where his brothers are hiding. Laman, Lemuel, and Sam, seeing Nephi disguised as Laban, are afraid and turn to flee. Nephi calls out to them. When Zoram notices Nephi's brothers, he turns to run, but Nephi stops him. Nephi promises Zoram "that he should be a free man like unto us if he would go down in the wilderness with us," to which Zoram agrees.

Eight years in the wilderness and flight to the Promised Land
Nephi and his family spend eight years in the wilderness, facing many hardships, including the breaking of Nephi's bow, which makes it impossible to obtain food. Nephi's elder brothers Laman and Lemuel rebel against him and his father Lehi. They attempt to kill Nephi on at least two occasions.

Finally, in the land of Bountiful, Nephi is commanded by God to build a ship and sail to the Promised Land, or the Americas. However, Laman and Lemuel do not think he should, saying, "Our brother is a fool, for he thinketh that he can build a ship; yea, and he also thinketh that he can cross these great waters." They then try to throw Nephi into the depths of the sea; however, Nephi commands them not to: "In the name of the Almighty God, I command you that ye touch me not, for I am filled with the power of God, even unto the consuming of my flesh; and whoso shall lay his hands upon me shall wither even as a dried reed; and he shall be as naught before the power of God, for God shall smite him." Some LDS scholars believe this occurred somewhere along the coasts of present-day Dhufar, Oman.

Life in the Promised Land, Temple, King of the Nephites, and Death

Not long after arriving in the Americas, Lehi dies, leaving the leadership of their colony in Nephi's hands. His brothers Laman and Lemuel rebel shortly thereafter, and the colony splits into two. Nephi's followers name themselves "Nephites", while the others are dubbed "Lamanites." The Nephites separate into the wilderness, where they begin building in the land of Nephi. Within twenty one years of arriving in the promised land, Nephi's people construct a temple. Under Nephi's leadership the Nephite civilization prospers despite occasional war with the Lamanites. According to the Book of Mormon, Nephi is revered by his people. Upon his death, the charge of keeping the sacred records of the Book of Mormon is passed to his brother Jacob.

Teachings

Nephi is credited with several major contributions to doctrine and teachings within the Latter-day Saint movement. After his father received his Vision of the Tree of Life, Nephi received a similar vision and recorded it in more detail, including an interpretation of each element of the dream. The dream and Nephi's interpretation are quoted often by Latter-Day Saints. Nephi also saw and recorded details of the birth, life, and crucifixion of Jesus Christ—the first such relation to occur in the text of the Book of Mormon. An angel also showed him things similar to the vision of John the Revelator, which is canonized in the Book of Revelation.

Nephi quoted extensively from the Book of Isaiah. Between the books of First and Second Nephi 18, chapters of Isaiah are recorded almost verbatim as they appear in the King James Version of the Bible.

One of the most oft-quoted Book of Mormon scriptures was penned by Nephi describing his decision to obey his father Lehi's commandment to return to Jerusalem to obtain the Brass Plates:

7 And it came to pass that I, Nephi, said unto my father: I will go and do the things which the Lord hath commanded, for I know that the Lord giveth no commandments unto the children of men, save he shall prepare a way for them that they may accomplish the thing which he commandeth them.

Nephi also recorded his thoughts on his own inadequacy as a disciple of Christ in what is regarded by some as among the most beautiful prose in the Book of Mormon. Recorded in chapter four of Second Nephi, it has been dubbed the Psalm of Nephi. A portion of the passage is given below:

And when I desire to rejoice, my heart groaneth because of my sins; nevertheless, I know in whom I have trusted. My God hath been my support; he hath led me through mine afflictions in the wilderness; and he hath preserved me upon the waters of the great deep. He hath filled me with his love, even unto the consuming of my flesh. He hath confounded mine enemies, unto the causing of them to quake before me. Behold, he hath heard my cry by day, and he hath given me knowledge by visions in the night-time.

Nephi's legacy
The first major figure in the Book of Mormon, Nephi is regarded by members of the Latter Day Saint Movement as a prophet, political leader, and record keeper. A number of individuals throughout the Book of Mormon were named after him, including all of the kings in the early Nephite civilization. Additionally, his people referred to themselves as "Nephites" – a name that would follow them through the entire 1000-year history given in the Book of Mormon. Nephi is also the name of a city in Utah.

Etymology of Nephi
The origin of the name Nephi is uncertain, and disputed. Based on a non-Latter Day Saint or secular perspective, hypotheses for the name's origin include:

 its appearance as a geographic name in 2 Maccabees of the Apocrypha: "And Neemias called this thing Naphthar, which is as much as to say, a cleansing: but many men call it Nephi."
 the shortening of two personal names Nephish and Nephishesim in the Authorized King James Version,
 a reference to the nephilim ( נְפִילִים ), who are the mythical half-immortal "giants" described in Genesis; the name means "fallen ones."
 a reference to the work Nephiomaoth, which "was one of the magic names of God in early Christian Gnosticism"
 or the term Nephes, which is a Kabbalistic term for a ghost that wanders around sepulchers.

Religious scholars of the Church of Jesus Christ of Latter Day Saints generally believe that the Book of Mormon is historical, and therefore have proposed etymologies consistent with that view. For example, Latter Day Saint scholar John Gee theorizes that Nephi is a Hebrew form of the Egyptian name Nfr. In Phoenician and Aramaic inscriptions of Egyptian names containing nfr, the nfr element is rendered npy, and the closely related Hebrew language would presumably transcribe the name the same way. Hugh Nibley has suggested that the name Nephi is related to the Egyptian Nehri. Some scholars of the Church of Jesus Christ of Latter Day Saints have proposed that the name Nephi is related to the Hebrew word nephesh (נֶפֶש), which literally means the "complete life of a being" though it is usually used in the sense of "living being" (breathing creature). Psyche is the equivalent New Testament Greek word from which the English word soul is only translated. In the Greek Septuagint nephesh is mostly translated as psyche (ψυχή). Other scholars of the Church of Jesus Christ of Latter Day Saints propose that the term is a variant of the Arabic and Hebrew words for prophet: Nabi.

See also

 Reformed Egyptian
 First Book of Nephi
 Second Book of Nephi
 Plates of Nephi
 Nephites
 Nephi, Utah, named after him.

References

Works cited

Further reading

Steven L. Olsen, "Nephi's Literary Endeavor", in Religious Educator 4, no. 3 (2003): 133–141.
 Daniel C. Peterson, "Nephi and His Asherah", Journal of Book of Mormon Studies 9/2 (2000): 16–25.

External links

Angelic visionaries
Book of Mormon prophets

Nephi, son of Lehi


නේනාවලී ලෙන්, හෙවත් ඛඩ්සාම්බ්ලේ ලෙන් පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ රායිගාඩ් හි සුධාගාඩ් නම් ප්‍රදේශයේ ය. බෞද්ධ ලෙන් 37කින් යුත් මෙම සමූහය පාලි සිට 35 km පමණ දුරින් පිහිටියේ ය. මෙම ලෙන් ක්‍රි.පූ. පළමු සියවසට අයත් යැයි සැලකේ.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන

නේනාවලී ලෙන්


Belmont é uma subúrbio de Perth, a capital da Austrália Ocidental. A cidade cobre uma área de 4,4 quilômetro quadrado e tem uma população de cerca de 6.959 (2021).

Perth (Austrália Ocidental)

Belmont (Austrália Ocidental)


An Aglaonema philippinense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Aglaonema philippinense in nahilalakip ha genus nga Aglaonema, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. p. philippinense
 A. p. stenophyllum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aglaonema

Aglaonema philippinense


El Freedom Ship, (en español "Barco de la libertad"), es un proyecto de ciudad flotante inicialmente propuesto a finales de 1990. Fue llamado así por la libertad que supondría el estilo de vida en una ciudad flotante que navegase alrededor del mundo.

El proyecto Freedom Ship prevé una ciudad flotante integrada en más 1.317 metros con todo tipo de comodidades tales como: Tiendas, restaurantes, farmacias, hospital, escuela, puerto, aeropuerto y otro tipo de facilidades que pueden ser necesarias durante el viaje. Según el proyecto, el buque estaría continuamente dando la vuelta al mundo, parando regularmente en determinados puertos. El Freedom Ship tardaría 2 años en dar una vuelta al mundo.

Tecnología
El proyecto lo propone como el barco más largo y enorme jamás construido, con un aeropuerto para el despegue y aterrizaje de aviones en su cubierta superior. El barco puede ser considerado como una Ciudad Flotante. El Freedom Ship está diseñado para albergar a más de 50.000 pasajeros.

Debido a las tensiones provocadas por el Esfuerzo de arrufo y quebranto, la construcción naval convencional no sería adecuada para este barco debido a sus enormes dimensiones. Los desarrolladores han indicado que van a utilizar una técnica de construcción segmentada, dando flexibilidad al casco y permitiéndole expandirse de forma gradual.

Construcción
A pesar de la cobertura de prensa en Engineering The Impossible de Discovery Channel y otros reportajes, el proyecto ha sido testigo de algunos acontecimientos recientes. Aunque la puesta en servicio del Freedom Ship estaba pensada para el año 2001, a fecha 16 de diciembre de 2011 aún no ha comenzado la construcción.

Freedom Ship International inicialmente estimó el coste para la construcción del Freedom Ship en 6.000 millones de dólares en el año 1999. Para el año 2001 las estimaciones se habían elevado a 11.000. La última actualización de la página web de la corporación, en julio de 2008, fue un comunicado de prensa explicando la dificultad de obtener respaldo financiero. En noviembre de 2013, la empresa anunció que el proyecto, ahora con un precio estimado de 10.000 millones de dólares, estaba siendo resucitado, aunque la construcción aún no había comenzado.

Viaje inaugural
El proyecto inicial contemplaba que el Freedom Ship fuera una ciudad flotante que estuviera dando la vuelta al mundo constantemente, (tardando dos años en dar una vuelta), y haciendo paradas en puertos concretos. En la siguiente tabla se detallan los lugares y fechas que habían sido seleccionados para el viaje inaugural:

Comparación con otros barcos
En la imagen que a continuación se muestra, se compara al Freedom Ship con el RMS Titanic.

Citas

Enlaces externos
 Sitio web oficial.
 Freedom Ship. Ciudad flotante. Artículo en el blog Planeta Gadget.
 Floating Utopias Artículo escrito por China Mieville para la web In These Times. (En Inglés).

Buques de pasajeros

Freedom Ship


În semantică, denotația și conotația sunt două noțiuni contrare referitoare la sensul unui element de limbă, în special o unitate lexicală, vorbindu-se despre sens denotativ și sens conotativ.

Denotația

Denotația este partea abstractă, conceptuală sau cognitivă, fundamentală, stabilă, nesubiectivă și analizabilă în afara vorbirii, a sensului unei unități lexicale, fiind obiectul unui consens al comunității lingvistice. Ea este deci independentă de context și de situația de comunicare. Sensul denotativ se referă la un denotat, adică la ceva din realitate sau din închipuirea oamenilor. Fiecare unitate lexicală are sens denotativ, fie că desemnează o ființă reală (girafă) sau imaginară (zână), un obiect (verigă), ceva abstract (dreptate) ori un raport gramatical (și, dar, că).

Există cazuri în care două sau mai multe unități lexicale au aceeași denotație. Este vorba de sinonimie denotativă, atunci când unitățile lexicale în cauză se pot înlocui una pe alta în același enunț fără să se schimbe condițiile de adevăr ale acestuia. Exemplu:  Ez az eb harapott meg = Ez a kutya harapott meg "Câinele ăsta m-a mușcat".

Conotația

Conotația este partea subiectivă, variabilă în funcție de context, de situația de comunicare, a sensului unei unități lexicale. Sensul conotativ este un sens suplimentar, având caracter asociativ.

Manifestări ale conotației

Unele cuvinte cu denotație diferită pot fi asociate astfel, încât denotația unuia devine conotația celuilalt, de exemplu  rouge "roșu" are conotația danger "pericol". Această conotație este aceeași pentru oricare vorbitor al francezei. Rouge mai poate avea și o conotație politică, "comunism, extrema stângă", la care diferite grupuri de vorbitori se raportează diferit din punct de vedere afectiv, emoțional, prin acceptare sau respingere. O astfel de conotație are și cuvântul  Führer "conducător", care îl conotează pe Adolf Hitler, sau cuvântul  dog "câine" care poate avea conotații precum "prieten", "ajutor" etc..

Două sau mai multe cuvinte cu aceeași denotație pot diferi prin conotații. Este vorba de așa-numite sinonime parțiale, la care deosebirile sunt date de variații de natură dialectală, sociolingvistică sau pragmatică.

Bunăoară, cuvintele dialectale conotează originea geografică a vorbitorului sau a scriitorului. O asemenea conotație poate fi considerată așa-numita valoare stilistică permanentă dată de asemenea cuvinte în operele unor scriitori, cum este de pildă Ion Creangă.

De natură sociolingvistică sunt, de exemplu, conotațiile date de registrul de limbă cărora le aparțin cuvintele. Cuvinte ca  cheval "cal", destrier "bidiviu" și canasson "mârțoagă" denumesc o aceeași specie de animal, dar primul aparține registrului curent și este neutru, al doilea este folosit în registrul elevat și evocă frumusețe, noblețe, iar al treilea este familiar și implică urâțenia, slăbiciunea, caracterul neîngrijit. De asemenea, folosirea cuvintelor din afara registrului curent poate conota mediul social din care provin utilizatorii lor.

Mediul profesional al vorbitorului poate fi conotat de folosirea unor termeni de specialitate în locul sinonimelor lor curente, ex. rhinite "rinită" (termen medical) în loc de rhume "guturai".

De natură pragmatică sunt, de exemplu, conotația peiorativă, cum este cea a cuvântului mârțoagă, sau conotația eufemistică, de pildă sigla  SDF (sans domicile fixe "fără domiciliu fix") pentru sans-abri "fără adăpost".

Poate fi conotată și atitudinea voluntară sau inconștientă a vorbitorului față de destinatar, de exemplu cea de a arăta că face parte dintr-un anumit grup uman.

Nu numai cuvintele pot avea conotații, ci și alte elemente de limbă, de exemplu particularitățile fonetice și gramaticale ale altor varietăți de limbă decât limba standard.

Denotația și conotația/conotațiile unei unități lexicale sunt prezente și acționează concomintent asupra ascultătorului sau cititorului. Denotația este nucleul sensului, iar conotațiile o "aură", un "halou" în jurul denotației. O conotație apare într-un anumit punct al unui discurs sau text, și se extinde asupra întregului acestuia.

Referințe

Surse bibliografice

Surse directe

  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 16 august 2018)
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9 (accesat la 10 noiembrie 2018)
  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002
  Gyuris, Beáta și Kiefer, Ferenc, 7. fejezet – Szemantika (Capitorul 7 – Semantică), Kiefer, Ferenc (coord.), A magyar nyelv, Budapesta, Akadémiai Kiadó, 2006, Digitális Tankönyvtár (Bibliotecă didactică digitală), variantă PDF de descărcat, pp. 127–161 (accesat la 16 august 2018)
  Hangay, Zoltán, Jelentéstan (Semantică), A. Jászó Anna (coord.) A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, , pp. 477–520 (accesat la 16 august 2018)
  Kleiber, Georges, La synonymie – « identité de sens » n'est pas un mythe (Sinonimie = "identitate de sens" nu este un mit), Pratiques, nr. 141–142, 2009, pp. 9–25 (accesat la 16 august 2018)

Sursă indirectă

  Lehmann, Alise și Martin-Berthet, Françoise, Introduction à la lexicologie. Sémantique et morphologie (Introducere în lexicologie. Semantică și morfologie), Paris, Dunod, 1998

Semantică

Denotație și conotație


Jardim de Piranhas es un municipio brasileño, situado en el estado de Rio Grande do Norte, localizado en la región del Seridó, en la microrregión del Seridó Occidental, mesorregión Central Potiguar a aproximadamente 31 km de la ciudad de Caicó, limitando con Paraíba. De acuerdo con el censo realizado por el IBGE (Instituto Brasileño de Geografía y Estadística) en el año 2008, su población era de 14.139 habitantes. Área territorial de 331 km². El Río Piranhas entra en Rio Grande do Norte por este municipio.

Fue instalado en 1948, siendo la sede de la Prefectura el Palacio Amaro Cavalcanti, nombre dado en homenaje al mayor jurista de su época.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río Grande del Norte

Jardim de Piranhas


(2097) Galle es un asteroide que forma parte del cinturón de asteroides y fue descubierto por Karl Wilhelm Reinmuth desde el Observatorio de Heidelberg-Königstuhl, Alemania, el 11 de agosto de 1953.

Designación y nombre
Galle se designó al principio como .
Posteriormente, en 1991, fue nombrado en honor del astrónomo alemán Johann Gottfried Galle (1812-1910), descubridor de Neptuno.

Características orbitales
Galle está situado a una distancia media de 3,13 ua del Sol, pudiendo acercarse hasta 2,321 ua y alejarse hasta 3,938 ua. Tiene una excentricidad de 0,2583 y una inclinación orbital de 4,381 grados. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 2022 días.

Características físicas
La magnitud absoluta de Galle es 11,9 y el periodo de rotación de 7,31 horas.

Véase también
 Lista de asteroides del (2001) al (2100)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Karl Wilhelm Reinmuth
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de Heidelberg-Königstuhl
Objetos astronómicos descubiertos en 1953
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(2097) Galle


Lawrence Olin Brockway était un physicien chimiste qui a passé la plus importante partie de sa carrière à l'université du Michigan. Il y a développé les premières méthodes de diffraction des électrons.

Première vie et éducation
Brockway est né le  à Topeka, Kansas. Il a étudié à l'université du Nebraska et a obtenu son baccalauréat en 1929 et son diplôme un an plus tard. Il a ensuite migré à l'Institut de technologie de Californie (Caltech), où il a été l'un des premiers étudiants diplômés de Linus Pauling. Lui et Pauling se sont intéressés à la physique des interactions inter-atomiques et ont concentré leurs efforts sur la structure du chalcopirite, qui a établi l'intérêt de Brockway dans la diffraction des électrons comme méthode pour étudier la structure moléculaire. Brockway a obtenu son doctorat en 1933. Il a passé les années suivantes comme chercheur à Caltech, puis a reçu une bourse Guggenheim en 1937 pour passer l'année d'après à l'université d'Oxford et l'Institution royale.

Carrière académique
Après son retour aux États-Unis en 1938, Brockway rejoint la faculté de l'université du Michigan où il a atteint le rang de professeur titulaire en 1945 et est resté jusqu'à ce qu'il a pris le statut de professeur émérite à la fin de 1976. Au cours de sa carrière au Michigan, il a été nommé éducateur engagé et a continué à enseigner des séminaires spécialisés après sa retraite. Les intérêts de recherche de Brockway se sont concentrés principalement sur le développement continu de la diffraction des électrons, qui a commencé à étudier comme étudiant de troisième cycle, et a été élargie plus tard pour inclure la chimie de surface et des films minces.

Il a reçu le prix de l'American Chemical Society pour la chimie pure en 1940. Il a aidé à fonder l'American Crystallographic Association et en a été le président en 1953, ainsi qu'à divers titres auprès de l'Union internationale de cristallographie et du Conseil national de la recherche. Il a été consultant pour des institutions externes travaillant sur des projets avec à la défense pendant la Seconde Guerre mondiale et pour des intérêts industriels par la suite. Brockway était conseiller doctoral du futur chimiste du Michigan Lawrence Bartell et du prix Nobel de chimie 1985 Jerome Karle, ainsi que de sa femme et collaboratrice scientifique Isabella Karle.

Brockway est décédé le .

Notes et références

Liens externes

Décès en novembre 1979
Naissance en septembre 1907
Professeur à l'université du Michigan
Étudiant du California Institute of Technology
Décès à 72 ans
Traduction à revoir

Lawrence O. Brockway


Governadoria-geral da Pequena Rússia () foi uma unidade administrativo-territorial do Império Russo. No início, consistia em dois gubernias, Poltava e Chernihiv, em 1836 o Gubernia do Kharkiv foi anexado. Era chefiada pelo Governador-Geral. Até 1837, a residência era Poltava, mais tarde Kharkiv. Extinto em 1856.

História

A Governadoria-geral da Pequena Rússia foi estabelecida em 1802 a partir dos Gubernias de Poltava e Chernigov.

Em 1835, o Gubernia de Kharkov foi anexado. Abolida em 17 de fevereiro de 1856.

A residência do Governador-Geral foi na cidade de Poltava e, desde 1837, na cidade de Kharkov.

Governadores-Gerais

 Kurakin Alexei Borisoviche (04 de fevereiro de 1802—24 de novembro de 1807) - Príncipe, Conselheiro privado interino;
 Lobanov-Rostovski Yakov Ivanoviche (24 de janeiro de 1808—22 de fevereiro de 1816) - Príncipe, Conselheiro privado interino;
 Repnin-Volkonski Nikolai Grigorieviche (22 de julho de 1816—06 de dezembro de 1834) - Príncipe, Ajudante geral, General de Cavalaria;
 Guriev Alexander Dmitrieviche (31 de dezembro de 1834—09 de junho de 1835) - Conde, Tenente-General;
 Levashov Vasili Vasilieviche (01 de dezembro de 1835—29 de outubro de 1836) - Conde, Ajudante Geral, General de Cavalaria;
 Stroganov Aleksandr Grigorieviche (12 de novembro de 1836—10 de março de 1839) - Conde, Ajudante Geral, Major-General;
 Dolgorukov Nikolai Andreeviche (28 de janeiro de 1840—11 de abril de 1847) - Príncipe, Ajudante Geral, General de Cavalaria;
 Kokoshkin Sergei Alexandroviche (30 de abril de 1847—17 de fevereiro de 1856) - Ajudante Geral, Tenente-General.

Referências
Divisões administrativas
Império Russo
Subdivisões do Império Russo
Províncias do Império Russo
História da Rússia
História da Ucrânia

Governadorias-gerais do Império Russo

Governadoria-geral da Pequena Rússia (1802-1856)


Æggepakkeriet er navnet på et nybyggeri i Aarhus C, på hjørnet af Carl Blochs Gade og Skovgaardsgade. Her  opføres tre nye bygninger der vil omkranse og supplere det gamle Æggepakkeri, som siden 1939 har ligget på grunden, og nu giver navn til projektet, der kommer til at rumme 170 boliger. Det oprindelige æggepakkeri blev  opført i 1939  for Fyens Ægexport, der havde  en filial i Aarhus. Der var æggepakkeri i bygningen til 1973.

Kilder og henvisninger

æggepakkeriet.dk

Boligbyggeri i Aarhus

Æggepakkeriet


Blanca Elena Jiménez Cisneros, née en 1958 au Mexique, est une scientifique environnementale et diplomate mexicaine.

Elle est chercheur sur la qualité de l'eau et la réutilisation des eaux usées, ce qui l'a menée à des postes importants à l'ONU-eau et à la tête de l'administration mexicaine de l'eau.

Elle est ambassadrice du Mexique en France depuis le .

Carrière professionnelle
Elle fait ses études de licence en génie environnementale à l'Université autonome métropolitaine (UAM) à Mexico, plus tard elle passe une maîtrise en génie de l'environnement, et un doctorat dans le domaine de l'eau et du traitement des eaux usées à l'Institut national des sciences appliquées à Toulouse (France).

En 1980, elle rejoint l'université nationale autonome du Mexique (UNAM) comme chercheuse. En 1985, elle revient à Paris comme ingénieur de recherche au Laboratoire central de la Lyonnaise des Eaux. À partir de 1991, elle est coordinateur adjoint de la qualité de l'eau à l'Institut mexicain de technologie de l'eau (IMTA). En 1988-1989, elle est coordinateur de l'ingénierie environnementale dans le cadre de l'école doctorale de l'UAM. Elle est ensuite directrice adjointe de l'hydraulique et de l'environnement de l'Institut d'ingénierie de l'UNAM jusqu'en 2001.

En 2005, elle est chercheuse invitée à l'université de Pretoria en Afrique du Sud en tant que responsable du projet de lutte contre les œufs d'helminthes et de réutilisation des boues de toilettes sèches pour la production agricole à l'université de Pretoria en Afrique du Sud, puis à l'université fédérale du Paraná à Curitiba, Brésil sur la question de la réutilisation de l'eau.

De 2009 à 2012, elle dirige le groupe de recherche sur le traitement et la réutilisation de l'eau à l'INAM.

 Jiménez dirige la Division des sciences de l'eau et le secrétariat du  (PHI) de l'Unesco de 2012 à 2018, où elle est la première femme nommée à ce poste. De 2014 à 2016, elle est également vice-présidente de l'ONU-Eau, mécanisme de coordination interinstitutionnel des Nations unies pour l'eau douce et les questions liées à l'assainissement.

Le 3 août 2018, elle est nommée directrice générale de la Commission nationale de l'eau (), une agence du gouvernement fédéral mexicain. Elle occupe ce poste du  au 31 mai 2021.

Son départ de la Commission de l'eau intervient dans le contexte d'un conflit avec les paysans, dans le cadre d'une pénurie générale d'eau. Les paysans en révolte ayant pris le contrôle d'un barrage, le président Andrés Manuel López Obrador fait une déclaration en septembre 2020, comme quoi les problèmes de l'eau seraient dus à une politisation des hauts cadres de la . Cela provoque la démission immédiate ou différée de six cadres dirigeants. Toutefois, commentant la démission de Blanca Elena Jiménez, Obrador a préféré parler de démission pour raisons familiales.

Le , elle devient ambassadrice du Mexique en France et remet ses lettres de créance le  suivant au président Emmanuel Macron.

Publications
Blanca Jimenez est l'auteur de nombreuses publications scientifiques dans le domaine du traitement de l'eau.

Ses publications les plus citées sont :
 Freshwater resources, Cambridge University Press (2014), un chapitre du  rapport du GIEC
 La contaminación ambiental en México, éd. Limusa, 2001

Distinctions
Blanca Jimenez est récipiendaire de nombreux prix et distinctions, dont :
 Ordre royal de l'étoile polaire (2002), décerné par le roi Carl XVI Gustaf de Suède,
 Prix national d'écologie et d'environnement (2006),
 Prix national des sciences et des arts (2009),
 Global Water Award (2010), décerné par l'International Water Association.

Par ailleurs, elle est :

 membre de l'équipe qui rédige le quatrième rapport du GIEC sur le changement climatique ; cette équipe a reçu le prix Nobel de la paix 2007,

 membre de l'Académie des sciences d'Amérique latine et membre de l'Académie des sciences du Mexique.
 présidente de l'International Water Association de 2010 à 2012,
 membre du comité des nominations du Stockholm Water Prize (2007-2012).

Références

Liens externes

Femme politique mexicaine
Diplomate mexicaine
Ambassadeur du Mexique en France
Naissance en 1958
Naissance au Mexique
Hydrologue
Auteur du GIEC

Blanca Elena Jiménez


Neil Gillman (September 11, 1933 – November 24, 2017) was a Canadian-American rabbi and philosopher affiliated with Conservative Judaism.

Biography
Gillman was born in Quebec City, Canada. He graduated from McGill University in 1954. He was ordained as a rabbi at the Jewish Theological Seminary of America in 1960. He received his Ph.D. in philosophy from Columbia University in 1975.

In Conservative Judaism
Gilman was a member of the Conservative movement's rabbinical body, the Rabbinical Assembly, and was a professor of Jewish philosophy at the Jewish Theological Seminary of America, in Manhattan, New York City, USA.

Gillman was one of the members of the Conservative movement's commission which produced Emet Ve-Emunah ("Truth and Faith"), the first official statement of beliefs of Conservative Judaism.

Books
Believing and Its Tensions: A Personal Conversation about God, Torah, Suffering and Death in Jewish Thought, Jewish Lights, 2013.
Doing Jewish Theology: God, Torah and Israel in Modern Judaism, Jewish Lights, 2008.
Traces of God: Seeing God in Torah, History and Everyday Life, Jewish Lights, 2006.
The Jewish Approach to God: A Brief Introduction for Christians, Jewish Lights, 2003.
The Way into Encountering God in Judaism, Jewish Lights, 2000.
The Death of Death: Resurrection and Immortality in Jewish Thought, Jewish Lights, 1997.
Conservative Judaism: The New Century, Behrman House, 1993.
Sacred Fragments: Recovering Theology for the Modern Jew, Jewish Publication Society, 1992.
Gabriel Marcel on Religious Knowledge, Rowman & Littlefield Publishers, 1980.

Awards

 1991: National Jewish Book Award in the Jewish Thought category for Sacred Fragments: Recovering Theology for the Modern Jew

See also

American philosophy
List of American philosophers

References

External links
 The Problematics of Myth
 Torah From Terror (Edited with Rabbi Jason Miller)
 Neil Gillman at the Jewish Theological Seminary.

1933 births
2017 deaths
21st-century American philosophers
Jewish Theological Seminary of America semikhah recipients
Philosophers of Judaism
American Conservative rabbis
American Jewish theologians
20th-century American rabbis
21st-century American rabbis

Neil Gillman


Hitomi Tanaka (født 18. juli 1986, ), er en japansk pornoskuespiller, gravure idol og AV idol.

Filmografi

Priser og nomineringer

Kilder

Eksterne henvisninger

Pornoskuespillere fra Japan
Skuespillere fra Japan
Modeller

Hitomi Tanaka


Haberleşme uyduları iletişim amacıyla uzayda konuşlu olan suni uydular. Günümüzde haberleşme uyduları Yersabit Yörünge, Molniya Yörünge ve Alçak Kutupsal Yörüngelerde konumludurlar.

Haberleşme uyduları, sabit iletişim hizmetleri için denizaltı fiberoptik iletişim ağlarını tamamlayıcı bir teknolojiyi sağlar. Karasal iletişim ağının ulaşamadığı coğrafi bölgeler ve hareketli deniz ve hava araçlarıyla iletişim amacıyla da kullanılmaktadırlar.

Tarihçe

İlk Uydu Çalışmaları
Üzerinde radyo vericisi olan Sputnik 1 uydusu 1957 yılında SSCB tarafından fırlatılmıştır. Sputnik 1 uydusu uzaya gönderilen ilk uydu olmuştur. Üzerinde manyetik band kaydedici cihaz olan ve sesin iletilmesini sağlayan Project SCORE uydusu, ABD tarafından 1958 yılında uzaya gönderilmiştir.

Yersabit yörünge/Uydu Yörüngesi
Yersabit yörüngede konuşlu uydular yerden bakan gözlemciye göre sabit pozisyonda bulunurlar. Yersabit yörüngede bulunan uydular dünya çevresinde dünya ile eşzamanlı olarak hareket ederler.
Bu sayede uyduya yöneltilmiş uydu yer terminali antenleri herhangi bir tarama mekanizmasına ihtiyaç duymaksızın uydular ile verimli ve ucuz bir şekilde haberleşebilir. ve her kullanıcı bundan faydalanabilir.

Türkiye Tarafından Fırlatılan Haberleşme Uyduları

Başarısız İlk Uydu Denemesi

Türksat 1A (1994)(Yörüngesine oturamadan uyduyu taşıyan Ariane 4 Roketinin beklenmeyen arızası nedeniyle Atlantik Okyanusu'nun güneydoğusuna düştü)

Ömrünü Tamamlamış Türksat Haberleşme Uyduları

Türksat 1B (1994) (Türksat 1A nın Talihsiz kazası sırasında tasarlanan 2.uydu)

Türksat 1C (1996)

Türksat 2A (2001)

Aktif Uydu Filosu

Türksat 3A (2008)

Türksat 4A (2014)

Türksat 4B (2015)

Türksat 5A (2021)

Türksat 5B (19 Aralık 2021)

Türksat 4A uydusu 14-15 Şubat 2014'te Türksat ve Mitsubishi Electric ortaklığıyla üretilerek uzaya gönderilmiştir. Baykonur Uzay Üssünden Proton M roketiyle gönderilen ve 50E boylamında test aşaması başlayan uydu, test aşamasının ardından Türksat uydularının asıl yörüngesi olan 42E'ye yerleştirilmiştir. TÜRKSAT-4A uydusu ile uydu filosunda C Bant ilk defa kullanılmakta ve bu frekans bandında Afrika kapsaması bulunmaktadır. Bu sayede Türksat uyduları Türkiye, Avrupa, Orta Doğu, Kuzey Afrika, Orta Asya ve Çin'den sonra Afrika kıtasının da tamamını kapsamaktadır.

Türksat 5A uydusu 8 Ocak 2021'de Türkiye saatiyle 05.15'te SpaceX firmasına ait Falcon 9 roketiyle fırlatıldı. Fırlatmadan 35 dakika sonra uydudan ilk sinyal alındı. Uydunun yolculuğunun yaklaşık 4 ay sürmesi ve testleri yapıldıktan sonra faaliyete geçmesi bekleniyor. Uydunun yörüngedeki frekans ve yörünge haklarını 30 yıl güvence altına alması bekleniyor. Uydu; Türkiye, Avrupa, Orta Doğu, Kuzey Afrika, Orta Batı Afrika, Güney Afrika, Akdeniz, Ege Denizi ve Karadeniz'i kapsayan bir coğrafyada 1728 megahertz kapasiteyle TV yayıncılığı ve  veri haberleşmesi hizmetleri sunacak.

Gelecekteki Uydu Projeleri: Türksat 6A, Türksat 6B, Türksat 6C, Türksat 7A, İMECE

Yaklaşık 1 milyon liralık maliyetle Türkiye'nin ve dünyanın en küçük haberleşme uydusu olan TURKSAT-3USAT'ı tasarlayan Türk bilim insanları, Nisan ayında uyduyu uzaya fırlattı. Türkiye'nin İlk küp uydusu 'İTÜpSAT1'i de yapan ekip, yeni uydularıyla Türkiye'nin bu alandaki iddiasını ortaya koydular.

Yere yakın bir yörüngeye yerleşerek sadece sesli haberleşme alanında kullanılacak olan uydu, 4 kilo ağırlığında ve sadece 34 santim büyüklüğünde. Bu boyutuyla dünyanın en küçük uydusu olma unvanını kazanan uydunun Çin'deki fırlatma üssünden fırlatıldı.

Türkiye Tarafından Fırlatılan Haberleşme Uyduları-Kaynakça
Türksat Uydu Haberleşme Ve KabloTV İşletme A.Ş

Ayrıca bakınız
 Dijital uydu

be-x-old:Спадарожнікавая сувязь

Haberleşme uydusu


La boquilla es una de las partes más importantes en un instrumento de viento. A través de esta pieza, el músico es capaz de generar sonido melódico por métodos humanos. Las boquillas usan vibración para generar sonidos.

Las boquillas de los instrumentos de la familia de viento-madera se introducen en la boca del intérprete y producen la vibración mediante el uso de cañas y en otros casos de cuerno o cualquier material suficientemente flexible, actualmente incluso se fabrican de materiales plásticos. Los instrumentos más representativos -a los que se denomina de viento madera- de este tipo de boquilla son: el saxo y el clarinete; el  oboe y fagot en lugar de una boquilla donde apoyar la caña, utilizan una caña doble, al igual que muchos instrumentos tradicionales como la dulzaina, el doudouk, la bombarda, etc. Otros tipos de instrumentos que utilizan caña son los que la llevan encapsulada en una cámara por la que entra el aire, es el caso de la gaita o los oboes tradicionales del Tíbet. Estas boquillas sólo producen un único sonido que se pueda aplicar en el instrumento.

Véase también
 Boquilla
Boquilla (viento-metal)
 Embocadura
Tudel

Enlaces externos

Instrumentos de viento madera
Componentes de instrumentos musicales

Boquilla (viento-madera)


Diego Gonçalves (født 22. september 1994) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Diego Gonçalves


Humberside Airport  er en international lufthavn i England. Den er beliggende ved byen Kirmington i North Lincolnshire, Lincolnshire, 19 km vest for Grimsby, og 24 km fra Kingston upon Hull og Scunthorpe.

I 2015 ekspederede lufthavnen 221.203 passagerer og godt 25.000 flybevægelser. Den største rute betjenes af KLM og går til Schiphol Lufthavn ved Amsterdam, ligesom lufthavnen er en af landets travleste med helikoptertransport til boreplatforme i Nordsøen.

Historie
Under 2. verdenskrig etablerede Royal Air Force i 1941 basen RAF Kirmington. Her var blandt andet stationeret en eskadrille bombefly af typen Avro Lancaster. Efter krigens afslutning i 1945 forlod flyvevåbnet stedet, og området stod derefter ubrugt. I 1974 besluttede det lokale bystyre at genåbne stedet som den civile Kirmington Airport, som senere blev omdøbt til det nuværende.

I 1992 blev den længste landingsbane forlænget til de nuværende 2.196 meter, hvilket gjorde lufthavnen i stand til at modtage store jetfly.

Flyselskaber	og destinationer
Følgende selskaber  har faste ruter og  charterflyvninger til eller fra  Humberside:

Eksterne henvisninger

 Humberside Airports officielle hjemmeside

Noter

Lufthavne i England
Lincolnshire
Etableret i 1974

Humberside Airport


Crkva sv. Duha u Gornjem Humcu, općina Pučišća, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Crkva sv. Duha podignuta je u 14. st. u jednostavnim gotičkim oblicima. Jednobrodna građevina s polukružnom apsidom presvođena je bačvastim svodom. Iznad pročelja je zvonik na preslicu.

Zaštita
Pod oznakom Z-5511 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Duh

Crkva sv. Duha u Gornjem Humcu


Küba Devrimi, 26 Temmuz Hareketi'yle birlikte kovulan Fulgencio Batista rejimi yerine Fidel Castro önderliğinde yeni bir Küba hükûmeti kurulması. Süreç 26 Temmuz 1953 Moncada Kışlası isyanıyla başlar, 1 Ocak 1959'da Batista'nın kovulması ve Santa Clara, Santiago de Cuba şehirlerinin Fidel Castro, Che Guevara, Raul Castro liderliğindeki isyancılar tarafından ele geçirilmesiyle son bulur. "Küba devrimi" terimi, aynı zamanda kısaca Batista'nın devrilmesi ve sosyalist ilkelerin yeni Küba Hükûmeti tarafından uygulanmasını da belirtir.

Ocak 1956 öncesi

26 Temmuz 1953 tarihinde yaklaşık yüz kişilik az cephaneli gerilla grubu Moncada Kışlası'na saldırdı. Birçoğu saldırıda öldü. Hayatta kalanlar, Fidel Castro ve Raúl Castro da bu gruba dahildir, kısa süre içinde yakalandı. Dava sonunda hepsi uzun süreli hapis cezaları aldı. Castro, Isla de la Juventud adasında yer alan Presidio Modelo hapishanesinde geçirmek üzere 15 yıl hapis cezası aldı.

1955'te baskılar üzerine Batista, Moncada baskıncıları da dahil bütün politik mahkûmları serbest bıraktı. Castro kardeşler Meksika'ya sürgün edildi. Burada sürgün edilmiş diğer Kübalılarla tanışıp daha da güçlendiler. Bu yeniden örgütlenme sürecinde Castro, Arjantinli doktor Ernesto "Che" Guevara ile tanıştı, Che de onlara katılmakta gecikmedi. Burada Kübalı eski askeri lider devrimci Alberto Bayo tarafından eğitildiler.

Meksika'da eğitilen grup Fidel Castro önderliğinde Küba'ya gitmek için Kasım 1956'da Granma yatına bindiler. Planlarına göre Doğu Küba'ya geldikleri zaman Küba'da kalan isyancılar tarafından genel bir çatışma başlatılacak böylelikle Batista hükûmetini çabucak devireceklerdi.

Ocak 1956 - 1958 ortası
Granma yatı Küba'ya planlanan zamandan daha geç ve planlanan bölgeden daha doğuya vardı. 26 Temmuz Hareketi'ne bağlı olan llano kanadıyla temas etmek zorlaştı ve koordine bir saldırı gerçekleştirilemedi. Varıştan sonra gerillalar Sierra Maestra dağlarına kendi çabalarıyla ilerlemeye başladılar. Kısa bir süre sonra Küba Hava Kuvvetleri'nin saldırısı sonucu birçok kişi hayatını kaybetti, yüz civarında kişiden geriye 15-20 kişi kalmıştı. Hayatta kalanlar küçük gruplara ayrılıp, dağlarda ilerleyerek hayatta kalan kişilere ulaşmaya çalıştılar. Birbirlerini bulmaları köylü sempatizanlar sayesinde oldu. Bu 12 kişilik küçük grup, Fidel Castro, Raúl Castro, Camilo Cienfuegos ve Che Guevara da buradaydı, gerilla kuvvetinin çekirdek lider grubunu oluşturacaklardı.

1956'dan 1958'in ortalarına kadar Castro Ramos Latour, Frank País, Huber Matos ve diğerlerinin yardımıyla Sierra Maestra dağlarındaki ufak Batista garnizonlarına başarılı saldırılar düzenledi. Cevap olarak Batista kontrolü kaybetmemek için Küba'daki şehirlerde kanlı tepkiler verdi. Che Guevara ve Raúl Castro da dağlarda Batista yanlılarını ve Castro düşmanlarını idam ederek politik kontrolü sağladı.

Bu zaman diliminde Castro ve ekibi yaklaşık 200 kişiden oluşuyordu ve bu sayı Küba ordusu ve polis gücünün toplamına (30.000-40.000 arası Bockman, Chapter 2) oranla oldukça küçüktü. Fakat her çatışma öncesi savaşmaya isteksiz olan orduydu ve saldırıları etkisiz oluyordu. Batista güçleri için diğer bir sorun ise Birleşik Devletler tarafından 14 Mart 1958'de konulan ambargoydu. Küba Hava Kuvvetleri uçakları tamir ettiremiyor ya da yedek parça alamıyordu.

Batista güçleri sonunda Verano Operasyonuyla dağlara güçlü biçimde saldırmaya başladı. 12.000 asker (yarısından fazlası eğitimsiz erdi) bu operasyona katıldı fakat Castro'nun kararlı savaşçıları tarafından püskürtüldü. Örneğin 11 Temmuz'dan 21 Temmuz'a kadar süren La Plata Muharebesi'nde Castro'nun güçleri 240 kişiyi esir alırken sadece 3 kişi kaybetti. 29 temmuzda General Cantillo'nun tuzağına düşen Castro ve savaşçıları yaklaşık 70 kişiyi yitirdi. Castro 1 Ağustos'ta geçici ateşkes önerdi ve Cantillo kabul etti. Pazarlıklar sürerken Castro savaşçılarını tekrar dağlara taşıdı ve operasyonu en az kayıpla bitirdi. Büyük umutlarla başlatılan Verano Operasyonu Batista hükûmeti için başarısızlıkla sonuçlanmıştı.

Ağustos 1958 - zafer
Batista saldırısı başarısızlığa uğratıldıktan sonra 21 Ağustos 1958 tarihinde Castro güçleri saldırmaya başladı. Fidel Castro, Raúl Castro ve Juan Almeida komutanlığındaki "Oriente" bölgesinde (şimdi 4'e ayrılmıştır, Santiago de Cuba, Granma, Guantánamo, Holguín) 4 cephe kurulmuştu. Batista saldırısı sırasında ele geçirilen cephaneler oldukça işe yaramıştı ve Castro güçleri seri halde zafer kazanmaya başladı.

Bu sırada, Che Guevara, Camilo Cienfuegos ve Jaime Vega kumandanlığındaki 3 ekip de Santa Clara'ya doğru ilerlemekteydi. Jaime Vega ekibi yok edildi. Kalan iki ekip ana merkezlere ulaşarak Castro kumandanlığında olmayan direniş örgütleriyle birleşti. Cienfuegos, 30 Aralık 1958'de Yaguajay Çarpışması'nı kazanarak önemli bir başarı elde etti. ("Yaguajay Kahramanı" ismi buradan gelir) Ertesi gün (31 Aralık) Santa Clara şehri Che Guevara, Cienfuegos ve William Alexander Morgan güçleri tarafından ele geçirildi. Bu haberler Batista'yı paniğe sürükledi. Haberi aldıktan saatler sonra, 1 Ocak 1959 tarihinde uçakla Dominik Cumhuriyeti'ne kaçtı.

Castro, Batista'nın kaçtığını duydu ve Santiago de Cuba'yı almak için görüşmelere başladı. 2 Ocak'ta Albay Rubido, askerlerine Castro güçleriyle savaşmamalarını emretti ve şehir ele geçti. Guevara ve Cienfuegos da Havana'ya aynı saatlerde girdi. Santa Clara'dan Küba'nın başkenti Havana'ya gelirken hiçbir güçle karşılaşmamışlardı. 6 Ocak'ta Castro Havana'ya ulaştı. Küba'nın yeni başkanı ve lideri belli olmuştu.

1959 sonrası

Küba Devrimi zafere ulaştıktan sonra Küba toplumunun ekonomik ve sosyal hayatında çok önemli değişiklikler gerçekleştirmiştir. Özellikle başta United Fruit Company, Shell ve ITT gibi yabancı işletmelerin kamulaştırılması, toprak reformunun gerçekleştirilmesi gibi uygulamalar ülke ve ülke dışında yoğun ilgi çekmiştir. Adada büyük yatırımları bulunan ABD, Castro yönetimini devirmek için çeşitli girişimlerde bulunmuş, Batista yanlısı ordunun kılıç artıklarından meydana getirdiği 2506. Tugay adındaki askeri birlikle adayı Domuzlar Körfezi Çıkartması olarak bilinen saldırıyla işgal etmeye çalışmıştır. İşgal girişiminin püskürtülmesiyle Küba hızla sosyalist sisteme geçmiş ve Sovyetler Birliği ile ilişkilerini sıkılaştırmıştır. ABD'nin düzenlediği ve adadaki Guantánamo Üssü'nden de desteklenen Mongoose Operasyonu yüzünden işgal edilme tehlikesi bir kez daha belirince Castro yönetimi adaya Sovyet balistik füzelerini yerleştirerek Küba Füze Krizi'nin patlak vermesine yol açan süreci başlatmıştır. Adaya 2015 yılından itibaren ambargo uygulanmamaktadır ve ABD vatandaşlarına turistik geziler düzenlemektedir.

Kaynakça

 Bonachea, Ramon L. and San Martin, Marta. The Cuban Insurrection: 1952-1959. New York, Transaction Books, 1974
 The Spirit Of Moncada Fidel Castro's
 Rise To Power, 1953 - 1959. Bockman, Larry (Major USMC), 1984.

Komünist devrimler

Küba Devrimi


Federico Castelluccio (; ; born April 29, 1964) is an Italian-born American actor. He is best known for his role as Furio Giunta on the HBO series The Sopranos.

Early life
Born in Naples, Italy, Castelluccio moved with his family to Paterson, New Jersey, when he was three years old. In 1982, Castelluccio was awarded a full scholarship to the School of Visual Arts in New York City, where he earned a BFA in painting and media arts. Prior to winning the scholarship, he received an opportunity to create a painting for actor George Burns.

Career
Castelluccio began his career as an actor in 1986. Some of his film credits include Made with Jon Favreau, Fire with Paul Campbell and 18 Shades of Dust with Danny Aiello. In television, his credits include NYPD Blue and his best known role, in the HBO hit series The Sopranos, as the Neapolitan enforcer Furio Giunta.

He also appeared in A Guide to Recognizing Your Saints which debuted in 2006 at the Sundance Film Festival and received two awards, one for best dramatic directing and another for best dramatic ensemble, headed by Robert Downey Jr., Chazz Palminteri, and Rosario Dawson.

Other film projects include the biographical El Cantante; Aftermath, a crime thriller; and The Obscure Brother, filmed in southern Italy, a short film that he executive produced and acted in; 2003's La Araña; the 2008 comedy Capers; Lucky Days; and the 2009 Forget Me Not. In television, Castelluccio played the lead role in Dragon Dynasty, a telefilm that aired on the Sci-Fi Channel. He also appeared in the episode of Kenny Vs. Spenny titled "Who Can Produce The Best Commercial".

In 2014, Castelluccio acted in Don Capria's short film Eulogy, acting alongside Michael Kaves. With the rest of the cast, they won Best Ensemble at the Queens World Film Festival.

In 2016, Castelluccio directed the feature film The Brooklyn Banker. In 2017, Castelluccio directed the TV pilot Outcall.

During the fourth season of Celebrity Apprentice, Castelluccio was asked by Donald Trump to judge which celebrity designed the best hat. Castelluccio eventually chose La Toya Jackson. She was awarded $25,000 for her charity, the AIDS Project Los Angeles.

Painting discovery

Castelluccio discovered a 17th-century painting by Italian baroque painter Guercino at a Frankfurt gallery and subsequently purchased it at auction in 2014 after it had been incorrectly identified as an 18th-century painting. He purchased the painting for approximately $68,000. After restoration, insurance, shipping, and other expenses, his total costs came to $140,000. The work's actual value was subsequently placed at approximately $10 million.

Filmography

Films
 1999 18 Shades of Dust – Bouncer #1
 2001 Made – Doorman
 2002 Fire – Himself (video)
 2003 La Arana – Bobby
 2004 Return of Fire – Himself (voice)
 2004 Volare – Paolo Bongiovanni (short film)
 2005 In Hot Water – Father Sal Manella (short film)
 2006 A Guide to Recognizing Your Saints – Antonio's Father
 2006 Dragon Dynasty – Marco TV Movie
 2006 El cantante – Jerry Massucci
 2007 The Obscure Brother – Father (short film)
 2008 Lucky Day – Vincent
 2008 Proud Iza – Samuel Stein
 2008 The Bronx Balletomane – Joey (short film)
 2008 The Brooklyn Heist – R. Fadagucci
 2008 Speak Now or Forever Hold Your Peace – Louie the Bartender
 2009 Forget Me Not – Samaratian Antagonist (short film)
 2010 Bicycle Lessons – Himself (voice) (short film)
 2010 Lily of the Feast – Santo Bastucci (short film)
 2010 For Customers Only – Mr. Sierra (short film)
 2011 Keep Your Enemies Closer – Agent (short film)
 2011 The Decoy Bride – Marco
 2011 The Orphan Killer – Dr. Morris (Uncredited)
 2012 The Trouble with Cali – Chassidic Bouncer
 2012 Pollination – Father short film
 2012 1,000 Times More Brutal – Kastriot Morina
 2012 Delivering the Goods – Enzo
 2013 Stanley's Adventures (short film)
 2013 Aftermath – Darrell
 2013 Checkmate: Keep Your Enemies Closer – Agent Lepari
 2013 House of Shadows – Nicola
 2014 Euology – Martin (short film)
 2015 Dutch Book – Mel
 2015 Fall 4 You – Nicky (short film)
 2016 Fall 4 You – Jerry
 2016 The Brooklyn Banker – Zucci
 2016 Leaves of the Tree – Doctor Ferramanti
 2016 Toy Gun – Sante Cassoria
 2017 Good Friday – Gio
 2018 Sarah Q – Barry Homburg
 2018 Exit 0 – Detective Mueller

TV shows
 1991–1996 Another World – Maltese Guard; 4 episodes
 2000–2002 The Sopranos – Furio Giunta; 28 episodes
 2003 NYPD Blue – Brian Vaughn; 1 episode
 2008 Law & Order: Criminal Intent – Frank Chess; 1 episode
 2010 Kenny vs. Spenny — Mobster, 1 episode

Music videos
Rockstar by Nickelback

Accolades

 2015 - Best Ensemble - shared with the rest of the cast of Eulogy - Queens World Film Festival

References

External links

Federico Castelluccio official site (archived version, now links to a domain-parking list)
Federico Castelluccio paintings

American male television actors
Male actors from New Jersey
Male actors from New York City
Living people
Actors from Paterson, New Jersey
School of Visual Arts alumni
20th-century American male actors
21st-century American male actors
1964 births
Italian emigrants to the United States
American art collectors
American people of Italian descent

Federico Castelluccio


نادي تيموك زاييتشار لكرة القدم (بالصربية:Фудбалски Клуб Тимок) نادي كرة قدم صربي . تم تأسيس النادي في سنة 1919 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1919
أندية كرة قدم في صربيا
تأسيسات سنة 1919 في صربيا
الرياضة في زاييتشار

تيموك زاييتشار


Olof Ingelsson Rabenius (født 31. juli 1730 i Romfartuna, Västmanland, død 16. maj 1772) var en svensk retslærd. Han var far til Lars Georg Rabenius.

Rabenius blev student 1738, Dr. jur. 1752, hvorefter han beklædte forskellige akademiske hverv. I 1766 blev han professor i Uppsala. Rabenius' skrifter, for en stor del latinske disputatser, udmærker sig ved en ualmindelig skarpsindighed og har bevaret hans navn som en af Sveriges ypperste juridiske forfattere. Særlig procesretten og civilretten, men også rets- og litteraturhistorien, var genstand for hans samvittighedsfulde og kritiske forskning. Også som deltager i lovgivningsarbejdjet var han virksom. Af hans skrifter skal fremhæves: De fori competentiæ, I—III (1751—52), De infamia juris, sueth. Vanfräjd, I—II (1755), De matrimonio clandestino (1759), Om klander å lös egendom, som på god tro kommit i tredje mans hand (1770), De antiquis Vestrogothiæ Legiferis (1769), De fatis litteraturæ juridicæ in Suecia, I (1770, omtrykt 1772) og mange flere. Rabenius var på en måde årsag i, at Johann David Michaelis skrev sit berømte værk Mosaisches Recht, hvilket da også blev tilegnet ham.

Kilder

Jurister fra Sverige
Ansatte ved Uppsala Universitet
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Latinske forfattere
Svenskere i 1700-tallet

Olof Ingelsson Rabenius


Kneorum (lat. Cneorum), maleni biljni rod od dvije vrste vazdazelenih grmova iz porodice rutovki, nekada klasificiran vlastitoj porodici Cneoraceae.

Rasprostranjenost
Rod je raširen u području Mediterana (Španjolska, uključujući Baleare), Francuska, Italija sa sardinijom i Kanarskih otoka.

Vrste
 Cneorum pulverulentum Vent.
 Cneorum tricoccon L.

Vanjske poveznice

Izvori

Cneoroideae

Kneorum


قروب إيروسباس أو قروب للفضاء والطيران  هو صانع طائرات ألماني. لأنتجت الشركة العديد من الطائرات منها الشراعية والتدريبية والنفاثة. تعرض الشركة لضيقة مالية في أغسطس 2008.

التاريخ
أنشأت الشركة في 1926 علي يد «إيرنست قروب» في ميونخ. ومنذ عام 1952 رأس الشركة بورخارت قروب الذي بدأ تصنيع محركات احتراق داخلي ولاحقاً أجزاء أخرى في صناعة السيارات. قروب إيروسباس أصبحت متدخله في صناعة الطائرات الشراعية منذ عام 1971 عندما كانت مقاول باطن ضمن شركة شيمب هيرث لبناء الطائرة الشراعية ستاندر كيريس تحت رخصة. كان بورخات قروب بالفعل طيار طائرات شراعية وطائرات عادية.

تم تصنيع 200 طائرة ستاندر كيريس والتي ورت إلي مطار توسينهاوسين-ماتسيس (Tussenhausen-Mattsies) في بافاريا ما بين عامي 1971 و1975. في عام 1974 قرر قروب أن يستمر في صناعة الطائرات الشراعية مستقلاً مستخدماً مالده من خبره في تشيد الألياف المركبة. بدلاً من صناعة طائرات شراعية تتنافس مع غيرها بجودتها قررت الشركة صناعة طائرات شراعية عادية ولمن ذات سعر تنافسي. كانت النتيجة أن الشركة أنتجت الطائرة قروب جي-102 أستير، ولحقتها الطائرة قروب جي-103 توين أستير ذات المقعدين.

الضيقة المالية
في 18 أغسطس 2008 أعلن الشركة عن ضيقتها المالية وقرب إعلانها الإفلاس. ذلك أدي إلي إعلان الشركة إيقاف إنتاج النفاثة الخفيفة لازير جت 85 لصالح شركة بومباردير إيروسباس والتي تعاقدت قروب معها علي إنتاجها. فمعظم الموظفون العاملون بالشركة تم تسريحهم في 3 نوفمبر 2008.

في 16 ديسمبر 2008 أعلن الدكتور مايكل جافيه المسؤول عن تسوية الضيقة المالية أن هناك طرفان أظهرا رغبتهما في شراء الشركة وهما شركة إتش 3 إيروسباس من ميونخ، وتعاونية جيزوه لصناعة الطائرات الصينية. كلً من الشركتين عرضا حوالي مبلغ 4.5 مليون دولار لشراء قروب، وعرضت أيضاً تعاونية جيزوه الصينية 3.5 مليون دولار إضافية للحصول علي برنامج نفاثة إس بيه إن (SPn).

أفرع الشركة

إنتاج الطائرات
 جي 102
 جي 103
 جي 103 إيه
 جي 104
 جي 109
 جي 115
 جي 116
 جي 118
 جي 120
 جي 140
 جي 180
 جي إف 200
 قروب 850

بالشراكة:
 إجريت

مصادر

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للشركة.

مصنعو طائرات شراعية
شركات صناعة طائرات في ألمانيا

قروب إيروسبيس


İbrahim Halil Çolak (* 29. Januar 1988 in Deventer) ist ein niederländisch-türkischer Fußballspieler.

Karriere
Halil Çolak kam als Sohn türkischer Gastarbeiter in Deventer zur Welt. Hier begann er in der Jugend von IJsselstreek mit dem Vereinsfußball und wechselte später in die Jugend von Go Ahead Eagles Deventer. Als letztes ging er dann zur Jugend von FC Twente Enschede.

Bei Twente Enschede erhielt er im Frühjahr 2008 einen Profivertrag, wurde aber gleich zwecks Spielpraxis an den Eerste Divisie Verein SC Cambuur. Bis zum Saisonende machte er elf Ligapartien und erzielte dabei einen Treffer.

Die neue Saison verbrachte er als Leihgabe bei seinem früheren Klub Go Ahead Eagles. Hier erzielte er in 23 Ligapartien sechs Treffer. Durch diese erbrachte Leistung wechselte er dann zur Spielzeit 2009/10 samt Ablöse zu Go Ahead Eagles. In seiner zweiten Saison konnte er seine Leistung weiter steigern. Mit zehn Treffern in 27 Spielern hatte aber großen Anteil daran, dass sein Verein bis zum Play-off-Halbfinale der Eerste Divisie kam und hier in vorletzter Instanz den Aufstieg in die Eredivisie verpasste.

Zu dieser Zeit wurde er massiv von den Scout Galatasaray Istanbul beobachtet und ihm ein Angebot unterbreitet. Der Wechsel scheiterte dann schließlich.

Im Sommer 2011 einigte Çolak sich überraschend mit dem türkischen Erstligisten Kasımpaşa Istanbul und  überschrieb hier einen 5-Jahres-Vertrag. Hier fand er vom Trainer Yılmaz Vural wenig Beachtung und machte unter ihm lediglich zwei Ligaspiele als Einwechselspieler.

Zur Winterpause ersetzte Kasımpaşa den Trainer Vural durch Fuat Çapa. Çapa war mehrere Jahre als Trainer in den Niederlanden tätig und versuchte bereits damals Çolak zu seinem damaligen Verein MVV Maastricht zu holen. Dieser Transfer kam durch die Haltung der Klubführung nicht zustande. Unter Çapa gelang Çolak der Sprung in die Stammformation. Er erzielte bis zum Saisonende in 18 Ligapartien fünf Treffer und zählte zu den Shooting Stars der Rückrunde. Nachdem sein Verein den Klassenerhalt nicht schaffte ging Çolak mit seinem Verein in die TFF 1. Lig.

Ende März 2014 löste Kasımpaşa den noch bis Mai 2015 gültigen Vertrag von Çolak vorzeitig auf und begründete diese Entscheidung damit, dass der Spieler ein Verhalten gezeigt hatte welches nicht mit den Vereinsregeln und -philosophie übereinstimmte.

Zur Saison wurde er vom Erstligisten Akhisar Belediyespor verpflichtet. Von diesem Verein wurde er für die Rückrunde der Saison 2015/16 an den Zweitligisten Şanlıurfaspor ausgeliehen. Nachdem er im Sommer 2016 von Şanlıurfaspor zurückgekehrt war, wurde sein Vertrag mit Akhisar Belediyespor vorzeitig aufgelöst.

Zur Saison 2016/17 wechselte er zum Drittligisten İstanbulspor, mit dem er gleich 2017 den Aufstieg feierte. Nach drei Jahren als Stammspieler wechselte er zu Balikesirspor, wohin er nach kurzem Gastspiel in Samsun auch wieder zurückkehrte.

Erfolge
 Mit Kasımpaşa Istanbul
 Play-off-Sieger der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

 Mit İstanbulspor
 Meister der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2016/17

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Akhisarspor)
Fußballspieler (Balıkesirspor)
Fußballspieler (FC Utrecht)
Fußballspieler (Go Ahead Eagles Deventer)
Fußballspieler (İstanbulspor)
Fußballspieler (Kasımpaşa Istanbul)
Fußballspieler (Samsunspor)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (SC Cambuur)
Niederländer
Türke
Geboren 1988
Mann

Halil Çolak


A Regius Professor is a university professor who has, or originally had, royal patronage or appointment. They are a unique feature of academia in the United Kingdom and Ireland. The first Regius Professorship was in the field of medicine, and founded by the Scottish King James IV at the University of Aberdeen in 1497. Regius chairs have since been instituted in various universities, in disciplines judged to be fundamental and for which there is a continuing and significant need. Each was established by an English, Scottish, or British monarch, and following proper advertisement and interview through the offices of the university and the national government, the current monarch still appoints the professor (except for those at Trinity College Dublin in Ireland, which left the United Kingdom in 1922). This royal imprimatur, and the relative rarity of these professorships, means a Regius chair is prestigious and highly sought-after.

Regius Professors are traditionally addressed as "Regius" and not "Professor". The University of Glasgow currently has the highest number of extant Regius chairs, at fourteen.

Traditionally, Regius Chairs only existed in the seven ancient universities of the UK and Ireland. In October 2012 it was announced that Queen Elizabeth II would create up to six new Regius Professorships, to be announced in early 2013, to mark her Diamond Jubilee. In January 2013 the full list was announced, comprising twelve new chairs, probably the largest number ever created in one year, and more than created in most centuries. In July 2015 it was announced that further Regius Professorships would be created to mark the Queen's 90th birthday.

University of Aberdeen

Regius Professor of Anatomy (1863)
Regius Professor of Botany
Regius Professor of English Literature
Regius Professor of Greek
Regius Professor of Humanity, formerly Regius Professor of Classics
Regius Professor of Logic
Regius Professor of Mathematics (1703)
Regius Professor of Medicine, formerly Regius Professor of Materia Medica (1858)
Regius Professor of Moral Philosophy
Regius Professor of Natural History
Regius Professor of Obstetrics and Gynaecology, formerly Regius Professor of Midwifery (1858)
Regius Professor of Pathology
Regius Professor of Physiology (1858)
Regius Professor of Surgery (1839)

Aston University
Regius Professor of Pharmacy

Cardiff University
Regius Professor of Chemistry (2016)

University of Cambridge

Regius Professor of Botany (1724/2009)
Regius Professor of Civil Law (1540)
Regius Professor of Divinity (1540)
Regius Professor of Engineering (2011)
Regius Professor of Greek (1540)
Regius Professor of Hebrew (1540)
Regius Professor of History (1724)
Regius Professor of Physic (1540)

Trinity College Dublin

Regius Professor of Divinity (1600/1761)
Regius Professor of Physic (1637?)
Regius Professor of Hebrew (1637/1762/1855)
Regius Professor of Laws (1668)
Regius Professor of Feudal and English Law (1761–1934)
Regius Professor of Greek (1761)
Regius Professor of Surgery (1852/1868)

University of Dundee

Regius Professor of Life Sciences (2013)

University of Edinburgh

Regius Professor of Public Law and the Law of Nature and Nations (1707)
Regius Professor of Rhetoric and English Literature (1762)
Regius Professor of Astronomy (1785)
Regius Professor of Clinical Surgery (1803)
Regius Professor of Medical Science
Regius Professor of Forensic Medicine (1807)
Regius Professor of Sanskrit (1862) (now the Regius Professor of South Asian Language, Culture and Society)
Regius Professor of Engineering (1868)
Regius Professor of Geology (1871)
Regius Chair of Plant Science

University of Essex
Regius Professor of Political Science (2013)

University of Glasgow

Regius Professor of Medicine and Therapeutics (1637/1713)
Regius Professor of Materia Medica (1831–1989) (merged with the Regius chair in Medicine and Therapeutics)
Regius Professor of Law (1713)
Regius Professor of Anatomy (1718)
Regius Professor of Astronomy (1760)
Regius Professor of Zoology (1807)
Regius Professor of Obstetrics and Gynaecology (1815)
Regius Professor of Surgery (1815)
Regius Professor of Chemistry (1817)
Regius Professor of Botany (1818)
Regius Professor of Forensic Medicine (1839)
Regius Professor of Physiology (1839)
Regius Professor of Civil Engineering and Mechanics (1840)
Regius Professor of English Language and Literature (1861)
Regius Professor of Ecclesiastical History (1716–1935) (ceased being a Regius chair in 1935)
Regius Professor of Precision Medicine (2016)
Regius Professor of Law 2012

Imperial College of Science, Technology and Medicine
Regius Professor of Engineering (2013)
Regius Professor of Infectious Disease (2016)

University of Liverpool
Regius Professor of Chemistry (2016)

University of London
Regius Professor of Cancer Research (2016) (Based at The Institute of Cancer Research)
Regius Professor of Psychiatry (2013) (Based at King's College London)
Regius Professor of Economics (2013) (Based at LSE)
 Regius Professor of Music (2013) (Based at Royal Holloway)

University of Manchester

Regius Professor of Physics (2013)
Regius Professor of Materials (2016)

Newcastle University
Regius Professor of Ageing (2016)

Open University

Regius Professor of Open Education (2013)

University of Oxford

Regius Professor of Civil Law (c.1540)
Regius Professor of Divinity (1535)
Regius Professor of Moral and Pastoral Theology (1842)
Regius Professor of Ecclesiastical History (1842)
Regius Professor of Hebrew (1546)
Regius Professor of Medicine (1546)
Regius Professor of Greek (c.1541)
Regius Professor of Modern History (1724)
Regius Professor of Mathematics (2016)

Queen's University Belfast
Regius Professor of Electronics & Computer Engineering (2016)

University of Reading

Regius Professor of Meteorology and Climate Science (2013)

University of St Andrews

Regius Professor of Mathematics (1668)

University of Southampton

Regius Professor of Computer Science (2013)
Regius Professorship in Ocean Sciences (2016)

University of Surrey

Regius Professor of Electronic Engineering (2013)

University of Warwick

 Regius Professor of Mathematics (2013)
Regius Professor of Manufacturing (2016)

References

1497 establishments in England
1497 establishments in Scotland

Regius Professor


An Fimbristylis zatei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni W.Khan ngan D.P.Chavan. An Fimbristylis zatei in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis zatei


An Arundoclaytonia dissimilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerrit Davidse ngan R.P. Ellis. An Arundoclaytonia dissimilis in nahilalakip ha genus nga Arundoclaytonia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arundoclaytonia

Arundoclaytonia dissimilis


Polesella ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Rovigo in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 11,5 Kilometer südlich von Rovigo am Po und etwa 18 Kilometer nordöstlich von Ferrara. Polesella grenzt unmittelbar an die Provinz Ferrara und ist Teil der südlichen Polesine.

Geschichte
Polesella lag im etruskischen Siedlungsgebiet. Allerdings hatte der Dammbruch von 589 (Rotta di Cucca) die Gegend völlig überschwemmt und mögliche Zeugnisse zerstört.
1509 kam es auf dem Po zur Schlacht von Polesella, bei der der Herzog von Ferrara die Galeeren der Republik Venedig zerstörte.

Gemeindepartnerschaften
Polesella unterhält Partnerschaften mit der slowakischen Stadt Lučenec in der Region Poiplie und mit der kroatischen Gemeinde Svetvinčenat in der Gespanschaft Istrien.

Persönlichkeiten
 Thiago Motta (* 1982), brasilianisch-italienischer Fußballspieler und -trainer. Seine Familie stammt aus Polesella.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 16 Adriatica. Der Bahnhof liegt an der Bahnstrecke Padua–Bologna.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Polesella


Galvaniz, 450-455 derecedeki erimiş çinkonun içine daldırılan çeliğin kaplanmasına denir. Çinko, demirle kuvvetli bağlar yaparak üçlü bir faz tabakası meydana getirir.

Özellikle paslanmaya karşı yapılan bu işlem dışarıda, açık havada her türlü hava koşulunda çalışacak metallerin ömrünün uzatılması için yapılmaktadır. Galvaniz olmuş metale kromat kaplanırsa ömrü artar. Galvaniz işleminden sonra dikkat edilmesi gerekenler,  galvanizin mikron değeri, malzemeye yapışkanlığı uygunluğu, deliklerdeki çapaklar, uç kısımlardaki galvaniz birikintileri, birbirine yapışmış malzemeler, dros yapışması, kaplanmamış bölgeler ile kül yapışması ve beyaz paslara dikkat edilmelidir. Demir malzeme galvanizlenmeye uygun olarak imalat aşamasında tasarlanmalıdır.

Çinko giriş delikleri ve basınç çıkış delikleri özellikle içi boş olan malzemelerde önemlidir. Galvaniz prosesi şu şekildedir. Yağ alma, durulama, asitle dağlama, durulama, fluxlama, kurutma ve daldırma işlemlerinden oluşur. Galvanizlenebilen bazı küçük parçalar da vardır. Zincir galvanizi, ankraj galvanizi, profil galvanizi, sac galvanizi, saplama galvanizi gibi birçok malzeme galvanizlenebilir. Galvaniz topraklama kazık ve galvaniz topraklama şeritler de topraklama hatlarında kullanılmaktadır. Genel olarak galvanizlenebilen malzemelerin kimyasal kompozisyonları şu şekildedir;

%0,25'ten az Karbon
%0,05'ten az Fosfor
%1,35'ten az Mangan
%*0,05'ten az Silisyum

Yüksek silisyum ve fosfor değerleri çoğu kez sandelin denilen mat ve kalın kaplamaya neden olabilmektedir.

Dış bağlantılar

Çinko
Korozyon önleme
Korozyon önleyiciler
Çelik alaşımları
Metal kaplama

Galvaniz


النعامة: ولاية جزائرية.
 النعامة: مدينة بولاية النعامة الجزائرية.
 نعام (قرية): قرية سعودية.
 النعامة: من الطيور الكبيرة التي لا يمكنها الطيران.

النعامة (توضيح)


زاوية المحجوب مستوطنة ليبية وفرع بلدي غرب مصراتة

أصل التسمية
يقال انه يرجع نسبها إلى نسب محمد صلى الله عليه وسلم وابنته فاطمة وزوجها علي

التاريخ
كان لزاوية المحجوب دور كبير في الثورة الليبية وخاصة في معركة مصراتة فكان لها النصيب الأكبر من القتلى كذلك من القصف والدمار خاصة يوم الأربعاء 16 أبريل 2011 رغم أنها المنطقة الوحيدة في مصراتة اللتي لم تستطع كتائب القذافي دخولها إلا بعض الأطراف منها.

كذلك خاض ثوارها مع باقي كتائب مصراتة وثوار ليبيا حرب فجر ليبيا لتحرير طرابلس من مليشيات القعقاع والصواعق مليشيات حفتر كذلك خاض ثُوارها مع باقي إخوتهم من التوار معركة البنيان المرصوص تحرير سرت من الدواعش فكان لها النصيب الكبير من القتلى والجرحى.

مراجع

وصلات خارجية

مناطق ليبيا

زاوية المحجوب


كعك الزنجبيل هي حلوى تتخذ شكل الكعك أو البسكويت، تطغى عليها نكهة الزنجبيل ودبس السكر. تخبز في الكثير من الأحيان على هيئة إنسان أو حيوانات. كعكة الزنجبيل أوروبية المنشأ وتعود للقرون الوسطى، حينما كانت تعدّ للفرسان قبيل مباريات المبارزة أو المعارك. وانتشرت اليوم في معظم أنحاء العالم، وتقدم في العديد من المناسبات مثل عيد الميلاد.

مراجع

بسكويت
بسكويت على الطريقة البريطانية
حلويات بولندية
خبز حلو
زنجبيل
كعكات
مطبخ القرون الوسطى
مطبخ ألماني
مطبخ بولندي
مطبخ عيد الميلاد
مطبخ فيكتوري

كعكة زنجبيل


Les abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique en Australie désignent des agressions sexuelles de mineurs, commises au sein de l'Église catholique par certains de ses clercs et agents pastoraux. La commission d'enquête royale indique, en 2017, que 7 % des religieux catholiques australiens ont fait l'objet d'accusations d'abus sexuels sur des enfants entre 1950 et 2010 sans que les soupçons ne débouchent sur des investigations.

Historique
Dans les années 2000, des abus commis par le clergé, et datant des années 1970 - 1980, sont révélés en Australie. Selon , une association de défense des victimes, 107 prêtres et religieux catholiques ont été condamnés par la justice pour des agressions sexuelles.

En , le voyage du pape Benoît XVI en Australie s'accompagne de critiques d'associations de défense des victimes, estimant que l'Église catholique australienne n'a pas pris la mesure de la gravité des actes d'abus sexuels commis par des prêtres. Le cardinal Pell, archevêque de Sydney ordonne, le , la désignation d'une commission indépendante pour enquêter sur des faits qu'il aurait couverts. Lors de ce voyage, le pape condamne à nouveau les actes de pédophilie. Il célèbre une messe, en privé, en présence d'hommes et de femmes victimes d'abus sexuels de la part du clergé catholique.

En 2014, le Conseil de la vérité, de la justice et de la réparation estime à 4 % le nombre de prêtres pédophiles en Australie  et considère que le célibat des prêtres est un des facteurs de ce fléau.

Le Rapport Final, de la . Cette commission est instaurée en 2013 par le gouvernement australien, elle publie son rapport final le . Son champ d'étude concerne les cas d'abus sexuel commis sur des mineurs par toutes les institutions sur le territoire australien. Le Volume 16 du rapport final concerne les institutions religieuses. Le livre 2 du Volume 16 concerne l'Église Catholique. La commission d'enquête royale indique que 7 % des religieux catholiques australiens ont fait l'objet d'accusations d'abus sexuels sur des enfants entre 1950 et 2010 sans que les soupçons ne débouchent sur des investigations.

Chronologies des affaires

 , évêque de l'Ordinariat militaire australien, est inculpé en 2014 par la police d'Australie-Occidentale accusé d'avoir agressé sexuellement un garçon de 13 ans en 1969 alors qu'il est directeur de dortoir au St Benedict's College de New Norcia. Max Davis réfute ces accusations et plaide non coupable lors de son procès en 2016 où cinq hommes l'accusent d'agressions alors qu'ils étaient enfants. Le dossier de la défense admet que des garçons ont été maltraités, mais conteste que Davis soit le coupable, identifiant d'autres délinquants possibles (maintenant décédés). Max Davis est acquitté de toutes les charges le 15 février 2016.
 De 1965 à 1974, un prêtre du , Bryan Coffey, agresse plusieurs jeunes garçons. Les témoignages parlent d'actes sadiques. Un premier procès a lieu en 1999, le prêtre est condamné à de la prison avec sursis mais aucune autre poursuite n'est engagée, le diocèse ayant réglé l'affaire à l'amiable. En 2021, un nouveau procès va à l'encontre de cette décision (voir infra).
 Entre les années 1970 et 1990, David Rapson, un prêtre catholique, se livre à des viols accompagnés de sadisme sur six jeunes garçons dans des internats. Il attirait des écoliers dans son bureau avec des jeux vidéo, des cigarettes et de l'alcool avant de les agresser. Rapson suit une thérapie psychosexuelle après avoir été arrêté pour attentat à la pudeur en 1992 et à nouveau en 1993. Il défroqué par Jean-Paul II en 2004.  Il est finalement mis en examen et condamné à 13 ans de prison en 2013, avant d'être libéré sous caution un an après. Il est rejugé en 2015 et condamné à douze ans et six mois de prison dont au moins neuf ans et quatre mois ferme à quoi s'ajoute  de dédommagements, lors du procès au civil en septembre 2021.
 Après plusieurs procès entre 1993 et 2017, Gerald Ridsdale est reconnu coupable d'abus sexuels sur des enfants et d'attentats à la pudeur envers au moins 70 enfants, certains âgés d'à peine quatre ans. Les délits se sont produits des années 1960 aux années 1980. Il écope d'une peine totale de 36 ans de prison. Le cardinal Pell est à nouveau mis en cause dans cette affaire.
 Michael Glennon (1944-2014) est un prêtre catholique pédophile. Glennon a dirigé un camp de jeunes à Lancefield (Victoria), où la plupart des abus ont eu lieu. En 2003, Glennon est reconnu coupable d'avoir abusé sexuellement de 15 enfants, aussi bien des fillettes que des garçons, dans des affaires judiciaires s'étalant sur 25 ans et condamné à une peine de 33 ans et demi de prison avec une période de non-libération conditionnelle de 26 ans et demi. Glennon meurt en prison le  janvier 2014.

 En 2018, l'archevêque australien  démissionne après avoir été condamné à un an de prison pour avoir couvert des actes de pédophilie, et le cardinal australien George Pell, responsable des affaires économiques du Vatican, est jugé pour des accusations d'agressions sexuelles. Le pape François écarte George Pell du , son cercle de proches conseillers, en . Le , George Pell est reconnu coupable d'agression sexuelle de deux enfants de chœur dans les années 1990, condamné à  de prison, et finalement acquitté après un an d'incarcération au bénéfice du doute par la Haute Cour d'Australie. Parallèlement, en juin 2019, George Pell est visé par une autre plainte pour avoir couvert le prêtre Edward « Ted » Dowan, au début des années 1980, dont il savait qu'il abusait d'enfants. L'évêque de , , et l'archevêque de Melbourne, , sont également mis en cause.
 En décembre 2021, une victime obtient la condamnation de l'Église catholique pour les abus d'un prêtre dans les années 1970. Bryan Coffey, reconnu coupable en février 1999 de plusieurs chefs d'agression sexuelle contre d'autres enfants et condamné à une peine de trois ans avec sursis, meurt en 2013 sans qu'aucune indemnité ou reconnaissance ne soit accordée aux victimes. Une nouvelle victime intente un nouveau procès en 2021. Elle avait été agressée sexuellement au domicile de ses parents à deux reprises en 1971, lors de la visite de ce prêtre alors qu'il n'avait que cinq ans à l'époque. Le juge accorde à l'homme  en dommages-intérêts pour douleur et souffrance,  supplémentaires pour dommages-intérêts aggravés et  supplémentaires pour les frais médicaux futurs, le tout à la charge du .

Références

Église catholique et société
Abus sexuel sur mineur

Abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique en Australie


Higher Brothers (海尔兄弟) su kineski hip-hop glazbeni sastav iz Chengdua, provincije Sečuan kojeg su osnovali reperi MaSiWei (马思唯, prije poznat kao OG Skippy), DZknow (丁震, poznat i kao KnowKnow ili samo kao DZ), Psy.P (杨俊逸) i Melo (谢宇杰).

Diskografija
Studijski albumi
 Black Cab (2017.)

EP-ovi
 Journey to the West (2018.)

Mixtapeovi
 Higher Brothers Mixtape (2016.)

Izvori

Hip hop glazbeni sastavi

Higher Brothers


Rory Philip McCann (født 24. april 1969) er en skotsk skuespiller og musiker, kendt for rollen som Sandor Clegane i tv-serien Game of Thrones.

Udvalgt filmografi

Film
 Alexander (2004) – Krateros
 Hot Fuzz (2007) – Michael "Lurch" Armstrong
 Clash of the Titans (2010) – Belo
 xXx: Return of Xander Cage (2017) – Tennyson "The Torch"

Tv-serier
 Game of Thrones (2011–14; 2016–19) – Sandor Clegane

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Skotland
Tv-skuespillere
Filmskuespillere
Personer fra Glasgow

Rory McCann


ශ්‍රී ලංකාවේ කතෝලික සභාව රෝමයේ පාප්තුමාගේ අධ්‍යාත්මික නායකත්වය යටතේ ලෝක ව්‍යාප්ත කතෝලික සභාවේ කොටසකි. ශ්‍රී ලංකාව තුළ එක් අගරදගුරු පදවියක් ඇතුළුව රදගුරු පදවි 12ක් සමන්විත වේ. එහි මුළු ජනගහනයෙන් 6.1% ක් පමණ කතෝලිකයන් නියෝජනය කරන (2012 සංගණනයට අනුව) අතර එය මිලියන 1.2 ක් පමණ පිරිසක් වේ.

1995 දී, කොළඹ පැවති උත්සවයකදී, දෙවන ජුවාම් පාවුළු පාප් වහන්සේ, ශ්‍රී ලංකාවේ අපොස්තුළු තුමා ලෙස හඳුන්වනු ලබන, මෙරටට පැමිණි මුල් ගෝවාහී මිෂනාරිවරයෙකු වූ ජුසේ වාස් පියතුමාව භාග්‍යවරයට ඔසවන ලදී. 2014 සැප්තැම්බර් 17 වන දින, ෆ්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ ඔහුව සාන්තුවරයෙකු ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට ඡන්දය ප්‍රකාශ කළහ.  ෆ්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ 2015 ජනවාරි 14 වන දින කොළඹ ගාලුමුවදොර පිටියේදී ජුසේ වාස් පියතුමා ශාන්තුවරයට පත් කළහ.

මුල් ඉතිහාසය
පැරණි අගනුවර වූ අනුරාධපුරයේ කිතුනුවන් සඳහා වෙනම ප්‍රදේශයක් වෙන් කර තිබූ බවත් 5 වන සියවසේදී පමණ ලංකාවට පැමිණි පර්සියානු වෙළඳුන් විසින් භාවිතා කරන ලද ක්‍රිස්තියානි දේවස්ථානයක් තිබූ බවත් ශ්‍රී ලංකාවට පැරැණි සංචාරකයන්ගේ වාර්තා වාර්තා කරයි.

5 වන සියවසට අයත් අනුරාධපුර කුරුසය සහ වවුනියාව ආසන්නයේ කැණීම් කරන ලද විසිතුරු බව්තීස්ම පොකුණ, අනුරාධපුර රාජධානියේ මුල් යුගයේ ශ්‍රී ලංකාවේ කිතුනුවන් සිටි බව සනාථ කරයි. 1913 දී අනුරාධපුරය අවට කැණීම් කරන ලද කුරුස දෙකක් චෙන්නායි අසල ශාන්ත තෝමස් කන්දේ කුරුසයට සමාන බව කියනු ලැබේ.

නූතන ඉතිහාසය
1505 නොවැම්බර් 15 වන දින ලෝරෙන්සෝ ද අල්මේදා විසින් අණ දෙන ලද පෘතුගීසි බලඇණියක් කුණාටුවකට හවු වී ශ්‍රී ලංකාවේ වෙරළට ගෙන යන ලදුව කොළඹට ගොඩ බැස්සේය. කෝට්ටේ රජු වූ IX ධර්ම පරාක්‍රමබාහු රජුගේ අවසරය ඇතිව අල්මේදා කොළඹ වෙළෙඳ මධ්‍යස්ථානයක් සහ කුඩා දේවස්ථානයක් ඉදි කළේය. දේවස්ථානය ශාන්ත ලෝරන්ස් තුමන් වෙනුවෙන් කැප කරන ලදී. ෆ්‍රැන්සිස්කන් වරයෙක් වූ ෆ්‍රියර් විසෙන්ටේ, නැව් සමූහයේ පූජකවරයා දිව්‍ය පූජාව සැමරීය. මෙය ශ්‍රී ලංකා භූමියේ කතෝලික දේව මෙහෙයක් පැවැත්වූ පළමු වාර්තාවයි. ඊළඟ ශතවර්ෂ කිහිපය තුළ, පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ අයර්ලන්ත මිෂනාරිවරුන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ ආගම ව්‍යාප්ත කළහ, විශේෂයෙන් බටහිර සහ වයඹ වෙරළ තීරයේ, සමහර ස්ථානවල කතෝලිකයන් ජනගහනයෙන් අඩක් වේ.

2019 පාස්කු බෝම්බ ප්‍රහාරය
2019 අප්‍රේල් 21, පාස්කු ඉරිදා, ශ්‍රී ලංකාවේ පල්ලි තුනක් සහ වාණිජ අගනුවර වන කොළඹ සුඛෝපභෝගී හෝටල් තුනක්, සම්බන්ධීකරණ ඉස්ලාමීය ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාර මාලාවක් දියත් කරන ලදි. එදිනම දෙමටගොඩ ප්‍රදේශයේ නිවාස සංකීර්ණයක සහ දෙහිවල අමුත්තන්ගේ නිවසක කුඩා පිපිරීම් මාලාවක් සිදු විය. පුද්ගලයන් 269 දෙනෙකු මිය ගිය අතර,  අවම වශයෙන් විදේශීය ජාතිකයන් 45 ක්,  පොලිස් නිලධාරීන් තිදෙනෙකු සහ බෝම්බකරුවන් අට දෙනෙකු ඇතුළුව, අවම වශයෙන් 500 ක් තුවාල ලැබූහ. මීගමුව, මඩකලපුව සහ කොළඹ යන ප්‍රදේශවල පාස්කු දේව මෙහෙයන් අතරතුර දේවස්ථානවලට බෝම්බ ප්‍රහාර එල්ල විය. බෝම්බ ප්‍රහාරයට ලක්වූ හෝටල් වූයේ ෂැංග්‍රි-ලා, සිනමන් ග්‍රෑන්ඩ්, කිංග්ස්බරි  සහ ට්‍රොපිකල් ඉන් නම් ය. රාජ්‍ය ඔත්තු සේවයට අනුව, දෙවන ප්‍රහාර රැල්ලක් සැලසුම් කර තිබුණත්, රජයේ වැටලීම් හේතුවෙන් එය නතර විය.

මෙම ප්‍රහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රිස්තියානි සහ කතෝලික ප්‍රජාව දැඩි ලෙස කම්පාවට පත් කළ අතර මැල්කම් රංජිත් කාදිනල්තුමා ඊළඟ වසර කිහිපය ගත කළේ බෝම්බ ප්‍රහාරයේ වගකීම සහ වින්දිතයින්ට යුක්තිය සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලිකම සහ පිළිතුරු ඉල්ලා සිටිමිනි. කාදිනල් රංජිත් හිමිපාණන් විසින් මෙම පරීක්ෂණ සම්බන්ධයෙන් දැඩි විවේචනයක් එල්ල කර ඇති අතර, මේ සඳහා පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභා වාර්තාවක් උපුටා දක්වමින් ප්‍රහාරකයන් සමඟ රජය හවුල් විය හැකි බවට චෝදනා කළේය.

මානව හිමිකම් පිළිබඳ ගැටලුවක් පවතින බව පවසමින් කාදිනල්තුමා ශ්‍රී ලංකාවේ සභාවට හිංසා පීඩා විඳින බව ප්‍රතික්ෂේප කරයි. "ශ්‍රී ලංකාවේ පල්ලියට තර්ජනයක් නැත, නමුත් මානව හිමිකම් තර්ජනයට ලක්ව ඇත. ශ්‍රී ලංකාව තුළ රජයට එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව අතර අරගලයක් අප දකිනවා. රජය විසින් ආර්ථිකය වැරදි ලෙස කළමනාකරණය කර ඇති අතර දැන් අපට ආහාර නොමැති පවුල් ගණනාවක් තිබේ. අන්ත දරිද්‍රතාවය පවතින අතර, මෙම සංසිද්ධිය ගැන කතා කිරීමට අපට අවශ්‍යය, එවිට ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවට අපට උපකාර කළ හැකි අතර, මානව හිමිකම්වලට ගරු නොකරන මෙවැනි ආඥාදායක රජයකට සහාය නොදක්වයි."

වැදගත් දේවස්ථාන

ආසන දෙව්මැදුරු

ජාතික සිද්ධස්ථාන

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රිස්තියානි
 ශ්‍රී ලංකා කතෝලික රදගුරු සම්මේලනය
 ආසියාවේ සාන්තුවරයන්ගේ ලැයිස්තුව
 මන්නාරම කතෝලික දිවි පිදූවන් (1544)

යොමු කිරීම්

 ශ්‍රී ලංකාවේ කතෝලික ඉතිහාසය

 GCatholic.org මගින් ශ්‍රී ලංකාවේ කතෝලික පල්ලිය
 ශ්‍රී ලංකාවේ කතෝලික පල්ලියේ පැතිකඩ

ශ්‍රී ලංකාවේ කතෝලික පල්ලිය


وادي البردي هي بلدة جزائرية تقع في ولاية البويرة.

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

مراجع

وادي البردي

وادي البردي