Central Bedeque is a former municipality that previously held community status in the Canadian province of Prince Edward Island. It was dissolved through its amalgamation with the Community of Bedeque on November 17, 2014 to create the Community of Bedeque and Area. It is located north of Borden-Carleton within Lot 26, Prince County. Its primary industry is agriculture.

History
The name, Central Bedeque, was first adopted in 1925, and was confirmed in 1944. It was established as a village in 1966. Its former names were the Strong's Corner, and the Weatherbie's Corner until the name was changed to Central Bedeque when it was incorporated.

Geography
Central Bedeque is located northwest of Borden-Carleton in the central part of the province on the south shore (fronting the Northumberland Strait), and is on the Dunk River.

Central Bedeque traces its name to neighbouring Bedeque (which it also shares with neighbouring North Bedeque and Lower Bedeque).  The name "Bedeque" may be a corruption of a term used by the Mi'kmaq Nation with several meanings such as "sunny camping place" or "the hot place".

References

Communities in Prince County, Prince Edward Island
Former community municipalities in Prince Edward Island
Populated places disestablished in 2014

Central Bedeque


Procter é um filme de drama em curta-metragem anglo-norueguês de 2002 dirigido por Joachim Trier. Protagonizado por John Joyce e Michael Hucks, conta a história de um homem que encontra uma fita de vídeo retratando um misterioso suicídio e tenta descobrir o que aconteceu.

O curta foi produzido logo após Trier se formar na National Film and Television School. Ele já havia experimentado estéticas diferentes em trabalhos menores, mas a história e a produção simples o levaram a um estilo com o qual se sentia mais confortável. O filme ganhou o prêmio de Melhor Curta Britânico e o Prêmio UIP no Festival Internacional de Cinema de Edimburgo.

Elenco

 John Joyce - Charles Procter
 Michael Hucks - Paul Ferguson
 Zoe Thorne - garota
 Ray Eves - policial
 Derek Hutchinson - policial

Ligações externas

Filmes do Reino Unido de 2002
Filmes de drama do Reino Unido
Filmes da Noruega de 2002
Filmes de drama da Noruega
Filmes em língua norueguesa
Filmes dirigidos por Joachim Trier

Procter (filme)


Yuta Koide (født 20. oktober 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Ventforet Kofu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuta Koide


Lassad Nouioui (født 8. marts 1986) er en tunesisk fodboldspiller.

Tunesiens fodboldlandshold

|-
|2009||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tunesien

Lassad Nouioui


رؤوف بن خميس بن خليف معلق رياضي تونسي  في قنوات إس إس سي ولد في يوم 10 مارس 1962م، وهو متزوج وله ثلاثة أولاد درس في كلية الحقوق بجامعة مونبلييه بفرنسا.

بداية المشوار

بدأ مشوار رؤوف خليف كمراسل لبعض الصحف الفرنسية لنقل أخبار الرياضة العربية بشكل عام والتونسية بشكل خاص، خاصة لوجود أعداد كبيرة من العرب في فرنسا، وبدأ بالتعليق من خلال القناة التونسية الأرضية ومن بعدها نقل إلى قناة تونس 7 الفضائية. بعد ذلك انضم الىشبكة راديو وتلفزيون العرب ا قبل أن ينضم إلى بي إن سبورت التي غادرها في يونيو 2023.

كما يعمل الان معلقاً في قنوات شركة الرياضة السعوديةSSC

البطولات التي علق عليها
 الدوري السعودي.
 الدوري القطري.
 خليجي 22
 كأس العالم.
 كأس القارات.
 كأس أمم آسيا.
 كأس أمم أفريقيا.
  كأس أمم أوروبا.
 كأس كوبا أمريكا.
 التصفيات المؤهلة للبطولات الكبيرة.
 كأس العالم للأندية.
 دوري أبطال أوروبا.
 دوري أبطال آسيا.
 دوري أبطال أفريقيا.
 الدوري الإنجليزي الممتاز.
 الدوري الإسباني .
 الدوري الأردني
 الدوري الإيطالي.
 الدوري الفرنسي.
 الدوري التونسي.
 دوري ابطال العرب.
 الدوري المصري
 الدوري المغربي
 كأس العرب

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميون في قناة بي أن سبورت
خريجو جامعة مونبيلييه
معلقون رياضيون تونسيون
مواليد 1962

رؤوف خليف


Die BBC-Neptune-Klasse ist eine vorerst zwei Massengutfrachter umfassende Schiffsklasse der Leeraner Reederei Briese Schiffahrt. Die Schiffe sind langfristig an die Tochterfirma BBC Chartering verchartert. Die beiden Schiffe stellen sowohl bei Briese als auch bei BBC Chartering die größten Schiffe der Flotte dar und gelten damit als Flaggschiffe.

Beide Schiffe liefen 2010 in der chinesischen Werft Tianjin Xingang Shipyard vom Stapel und wurden vom Lloyd's Register klassifiziert.

Einzelheiten
Die Schiffe weisen eine Tragfähigkeit von circa 37.700 dwt bei 10,40 m Tiefgang auf. Durch den 12.060 kW leistenden Sechszylinder-Wärtsilä-Motor beträgt die maximale Geschwindigkeit 14 Knoten. Der Verbrauch liegt bei Volllast pro Seetag bei circa 29 t HFO

Die Schiffe werden von der Reederei als Handysizebulker ausgewiesen, obwohl die meisten Quellen die obere Größengrenze bei Handysizebulkern bei circa 35.000 dwt setzen.

Ungewöhnlich für einen modernen Massengutfrachter sind auch die Maße: Heutige Bulker mit einer Länge von circa 190 m weisen meist eine Tragfähigkeit von etwa 45.000 dwt bis 55.000 dwt auf, da sie über eine weitaus größere Breite (in der Regel 32 m, also Panamax) und einen größeren Tiefgang verfügen. Dadurch, dass bei diesen Schiffen der Tiefgang und die Breite gegenüber anderen Schiffen erheblich reduziert ist, kann eine größere Anzahl von kleineren Häfen angelaufen werden, da die Länge bei Massengutschiffen im Regelfall nicht den begrenzenden Faktor darstellt.

Der Schiffstyp ist mit vier 30 t-Kranen von NMF ausgerüstet. Die Schiffe verfügen über fünf Laderäume, die zusammen einen Rauminhalt von 48.955 m³ aufweisen.

Die Schiffe

Zwischenfälle
Die BBC Neptune kollidierte am 27. März 2018 im Großen Belt mit der Delphis Gdansk.

Weblinks
 Flottenliste auf der Website von Briese Schiffahrt
 Flottenliste auf der Website auf BBC Chartering

Einzelnachweise

Frachtschiffstyp
Motorschiff

BBC-Neptune-Klasse


Platin grubu metaller. periyodik cetvelde, altı element için kullanılan bir gruplandırmadır. Bu elementlerin tümü geçiş metallerinden olup d blokunda (8, 9, ve 10. gruplarda, 5 ve 6. periyotlarda) yer alırlar.

Platin grubu metalleri: rutenyum, rodyum, paladyum, osmiyum, iridyum, ve platin'dir. Hemen hemen aynı fiziksel ve kimyasal özellikler gösterirler ve aynı mineral yataklarında genellikle birlikte bulunurlar.

Fiyatları için kıymetli metaller maddesine bakabilirsiniz.

Gruplar (periyodik tablo)
Ekonomik jeoloji
Grup
Kıymetli metaller

Platin grubu metaller


Nyctimystes é um género de anfíbios da família Hylidae. É endémico da Nova Guiné.

Espécies
 Nyctimystes avocalis Zweifel, 1958
 Nyctimystes bivocalis Kraus, 2012
 Nyctimystes brevipalmatus (Tyler, Martin, and Watson, 1972)
 Nyctimystes calcaratus Menzies, 2014
 Nyctimystes cheesmani Tyler, 1964
 Nyctimystes cryptochrysos Kraus, 2012
 Nyctimystes daymani Zweifel, 1958
 Nyctimystes disruptus Tyler, 1963
 Nyctimystes dux (Richards and Oliver, 2006)
 Nyctimystes eucavatus Menzies, 2014
 Nyctimystes fluviatilis Zweifel, 1958
 Nyctimystes foricula Tyler, 1963
 Nyctimystes gramineus (Boulenger, 1905)
 Nyctimystes granti (Boulenger, 1914)
 Nyctimystes gularis Parker, 1936
 Nyctimystes humeralis (Boulenger, 1912)
 Nyctimystes hunti (Richards, Oliver, Dahl, and Tjaturadi, 2006)
 Nyctimystes infrafrenatus (Günther, 1867)
 Nyctimystes intercastellus Kraus, 2012
 Nyctimystes kubori Zweifel, 1958
 Nyctimystes kuduki Richards, 2007
 Nyctimystes latratus Menzies, 2014
 Nyctimystes lubisi (Oliver, Günther, Tjaturadi, and Richards, 2021)
 Nyctimystes montanus (Peters and Doria, 1878)
 Nyctimystes multicolor (Günther, 2004)
 Nyctimystes myolae Menzies, 2014
 Nyctimystes narinosus Zweifel, 1958
 Nyctimystes nullicedens (Kraus, 2018)
 Nyctimystes obsoletus (Lönnberg, 1900)
 Nyctimystes ocreptus Menzies, 2014
 Nyctimystes pallidofemora (Kraus, 2018)
 Nyctimystes papua (Boulenger, 1897)
 Nyctimystes perimetri Zweifel, 1958
 Nyctimystes persimilis Zweifel, 1958
 Nyctimystes pterodactyla (Oliver, Richards, and Donnellan, 2019)
 Nyctimystes pulcher (Wandolleck, 1911)
 Nyctimystes purpureolatus (Oliver, Richards, Tjaturadi, and Iskandar, 2007)
 Nyctimystes sanguinolenta (Van Kampen, 1909)
 Nyctimystes sauroni (Richards and Oliver, 2006)
 Nyctimystes semipalmatus Parker, 1936
 Nyctimystes trachydermis Zweifel, 1983
 Nyctimystes traunae Menzies, 2014
 Nyctimystes tyleri Zweifel, 1983
 Nyctimystes zweifeli Tyler, 1967

Referências

Hilídeos
Gêneros de anfíbios

Nyctimystes


Semiz Ali Paşa (ö. 28 Haziran 1565, İstanbul), I. Süleyman saltanatı döneminde 1561-1565 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

Semiz Ali Paşa Hersek Sancağı'nda Praca (Brazzo) (Osmanlı dönemi ismi:İvraca) kasabasında Pracic ailesinden Hüseyin adında bir poturun, (yani Hristiyan Bogomil mezhebinde iken Müslümanlığı kabul etmiş olan bir kişinin) oğludur. Osmanlı dönemi kaynaklarında çok iri, şişman ve uzun boylu olduğu için kendisine "Semiz", "Semin", "Kalın" gibi lakaplar verilmiştir.

Babası Müslüman olmadan önce devşirme olarak 1520'li yıllarda İstanbul'a getirildi ve Pargalı İbrahim Paşa'nın kethüdâsı olan akrabası Çeşte Bâli'nin yardımıyla saraya girdi. Enderun'da eğitim gördükten sonra 1545'te mir-i alem olarak çıkma yaptı.

1546 yılında yeniçeri ağası ve takiben Rumeli beylerbeyi oldu. 11 Nisan 1549'da vezirlik ve 2.300.000 akçelik haslarla Mısır Beylerbeyi görevine getirildi. Bu eyaleti Aralık 1553'e kadar idare etti.

Kubbealtı Üçüncü vezir rütbesi verildi ve Aralık 1553'te o sırada Sultan I. Süleyman 1552-1554 Osmanlı-Safevî Savaşı veya Nahcıvan Seferi için Halep'e gelmişken padişahın mahiyetinde olarak sefere katıldı. Suşehri'nde sol kol komutanı sıfatıyla askerlerine gösterişli bir geçit resmi yaptırdı. Savaşın sonunda yapılan barış müzakerelerinde ve 1 Haziran 1555'te Amasya Antlaşması'nın imzalanmasında ikinci vezir olarak bulundu.

12 Temmuz 1561'de Damat Rüstem Paşa'nın vefatından sonra Vezir-i Azamlık görevine getirildi. Bu görevde 28 Haziran 1565'te ölümüne kadar 3 yıl 11 ay 19 gün boyunca kaldı. Tarihçiler barış durumunu devam ettirerek bu görevde başarılı olduğunu kabul etmektedirler.

Avrupa'da barış ortamının sürmesini sağlamak için Avusturya ile ilişkileri iyi tutmaya çaba göstermiştir. Damat Rüstem Paşa'nin sadaret döneminde günün Avusturya elçileri devamlı gözetim ve denetim ile büyük bir baskı altında bulundurulmuşlardı. Semiz Ali Pasa bu gözetim ve denetim rejimini hafifleştirdi. İstanbul merkezinde bir veba salgını çıktığında Avusturya elçisi olan Busbecq'e Büyükada'ya taşınıp orada oturması için izin verdi. Avusturya elçisi Busbecq ile ciddi ve her iki tarafta da iyi niyetle müzakerelere başladı. Bu müzakereler sonunda 1562'de 8 yıl süreli bir barış antlaşması imzalandı.

Semiz Ali Paşa'nin sadaret döneminde önemli bir olay da İstanbul'un tarihinin en büyük sel felaketi ile karşılaşması oldu. 20 Eylül 1563'te bir gün bir gece devamlı olarak şiddetli yağmur yağıp şimşekler düştü. Halkalı Deresi o zamana kadar hiç görülmemiş şekilde yükselip seller ortaya çıktı. Yenibahçe'den Langa Bostanları'na kadar semtler seller altında kaldı. Diğer dere yatakları ile Boğaz'a yakın yerlerde de büyük yıkımlar oldu. Düşen yağıştan köklerinden sökülüp yere yıkılmış olan ağaçlar ve çöken tahta evler düşen yıldırımlar dolayısıyla tutuşup yangınlar çıktı. Sellerden, yıkılan ağaçlar ve çöken evlerden dolayı çok sayıda insan hayatını kaybetti. İstanbul'a Belgrad ormanlarından su getiren su kanallarının içi tamamen kumla kapandı. Bu su kanalının üzerinden geçtiği Moglova Kemeri de yıkıldı. İstanbul şehrine su akmamaya başladı. Şehirde büyük bir su kıtlığı ve büyük bir su sıkıntısı başladı.

Padişah I. Süleyman da bu sel sırasında sürek avı için Yeşilköy'de bulunmaktaydı. Sığındığı köşk de seller altında kaldı. Enderun ağaları padişahı sırtlarında taşıyarak sel alanından kurtardılar. Yağmurlar kesilip seller sona erdikten sonra Kanûnî Sultan Süleyman refakatinde sadrazam Semiz Ali Paşa ve diğer devlet ricali yıkılan su kemerlerini ve su yolları güzergahını gezdiler. Sultan ivedilikle zarar görmüş köprülerin, yolların, su yollarının ve su kemerlerinin onarılıp işler hale getirilmesini emretti. Bu görevler başmimar Mimar Sinan'a verildi. Ayrıca Kâğıthane suyunun İstanbul'a getirilmesine karar verildi.

Tarihçi Selaniki'ye göre Sadrazam Semiz Ali Paşa Kâğıthane suyunun İstanbul'a getirilmesi aleyhinde idi. İstanbul'a Kağıthane'den de su getirilip her semte bir çeşme yapılırsa ve böylece şehrin su sıkıntısı ortadan kaldırılırsa Anadolu'da çiftini bozan köylüler, hatta Araplar ve Acemler İstanbul'a gayet büyük sayıda yerleşmek için göç edip geleceklerinden korktuğunu ifade etti. Hatta sadrazam bunu önlemek için su yollarının güvenliğinden sorumlu Nikola adlı bir gayri müslimi gizlice kaçırtmıştı.

1565'te Akdeniz'de Osmanlı üstünlüğünü hiçe sayan Malta Hospitalier Şövalyeleri Akdeniz'de deniz üzerinde seyahat eden müslüman hacılara, tüccar ve yolculara korsan saldırılarda bulunmakta ve Osmanlı Devleti tebalarına zararlar vermekte idiler. Osmanlı ilerigelen paşalarının denizden bir seferle hiç olmazsa onları bertaraf etmek için adayı ele geçirmek istemekteydiler. Semiz Ali Paşa bu fetih teklifini mevsimsiz bulup karşı çıktı. Fakat bir sindirme harekâtı kabul edilebileceğini ileri sürdü. Ama fetih yanlısı paşalar Divanda üstün geldiler. Adanın fethi için karar verdiler ve bu fetih deniz seferine Mustafa Paşa serdar, Piyale Paşa kaptan-ı derya olarak görevlendirildiler. Günün tarihçisi Selaniki'ye göre Sadrazam Semiz Ali Paşa divanda bir konuşma yaparak paşaların bu işi yanlış değerlendirip kolay sandıklarını, kendisinin böyle bir denizden fetih savaşının sonucunu Osmanlılar lehine olacağından emin olmadığını, paşaların kendi nasihatlerine kulak asmadıklarını ve kendisinin onların bu tutum ve davranışlarından hoşlanmadığını açık seçik söylemişti. Lakin Semiz Ali Paşa Mayıs 1565 başında sefere çıkan donanmayı Yedikule önlerine kadar gidip uğurlamıştır..

Semiz Ali Paşa 28 Haziran 1565'te sadrazamlık görevine devam etmekte iken beklenmedik bir nedenle hayatını kaybetti. Mezarı Eyüp Camii avlusunda Hacı Beşir Ağa Türbesi'nin yanındaki küçük hazirededir.

Değerlendirme

Modern "Osmanlılar Ansiklopedisi"'nde Semiz Ali Paşa'yı şöyle değerlendirilmiştir:
Kaynaklarda kıvrak zekalı, siyaseti iyi bilen, güler yüzlü, nüktedan ve hoşsohbet biri olduğu belir(tilmiştir).

Latifeleri, güzel sözleri vardır. Nükte ve latifeleri İstanbul devlet ricali ve halk arasında gayet yaygınca bilinip kulaktan kulağa yayılmıştır. Hatta bazıları yazılmış latifenamelerde de yayınlanmıştır. Uzun boylu ve gayet şişman olduğu için kendisini çekecek at bulunmaz olması alaya alınmıştır. Bir fakir arzuhal verirken afyon kutusunu düşürünce "Efendi, kıblenümanız düştü, alınız" deyip, adam kutuyu alırken kapak açılıp afyonlar saçılınca "teşbih koptu, toplayınız" dediği bildirilir. Halka devlet nimetleri hakkında çok vaatlerde bulunması halk arasında bunlara "Ali Paşa vergisi" deyiminin kullanılmasına yol açmıştır. Devlet ilerigelenlerinin Semiz Ali Paşa'nin karşıtı olduğu Malta Şövalyelerine karşı deniz seferine çıkan donanmayı Yedikule önlerinde uğurladıktan sonra dönerken "Paşalarımız Malta kalesini helvadan sanıp yemek isterler" diye karşıtlarını tenkit etmiştir.

Eserleri

İstanbul'da Eyüp Sultan 'da Cedid Ali Paşa Mescidi ve Çömlekçiler caddesinde Sadrazam Semiz Ali Paşa Çeşmesi vardır. Karagümrük'te Mimar Sinan'ın yaptığı Cedid Ali Paşa Medresesi'ni, Kırklareli Babaeski'de Mimar Sinan'a yaptırılan ve Cedid Ali Paşa ismini taşıyan bir camii bulunur. Edirne'deki Mimar Sinan'ın yaptığı Ali Paşa Çarşısı'nın yanı sıra çarşı kapılarına yakın bir cami ve bir de mescid inşa ettirmiştir. Marmaraereğlisi'nde iki çeşme ile Silivri' deki Akviran köyünde Cedid Ali paşa camisi bulunmaktadır.

Ebussuud Efendi, Mecmua-i Daavât adlı eserini Semiz Ali Paşa nâmına te'lîf etmiştir.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954, 8. bas.:2003 ) Osmanlı Tarihi II. Cilt, İstanbul'un Fethinden Kanunî Sultan Süleyman'ın Ölümüne Kadar , Ankara: Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0012-X say.:551-552
 Danişmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681C.5 say.18,
 Özen, Şükrü, "Ali Paşa (Semiz)", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.229-230 ISBN 975-08-0072-9
 Gelibolulu Mustafa Âlî (Hz.: Gökyay, Orhan Şaik) (1984) Hâlâtü'l Kahire minne'l âdâti'z zahire, Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yay., Say.: 110
 Selânikî Mustafa Efendi (Hzr.:İpşirli, M.) (1989), Tarih-i Selânikî, İstanbul:Türk Tarih Kurumu C.I say.:3-8, 171
 Clot, Andre, (Tr.çev.:Ilgaz, Turhan) (1987, 4.bas.:1994), Muhteşem Süleyman, İstanbul:Milliyet Yayınları say.:215–218

Dış bağlantılar

 Afyoncu, Erhan "Semiz Ali Paşa" (2009) Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:36 Sayfa:495-496 İstanbul:TDV Yayınları. Online:
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar), "Semiz Ali Paşa" (1996), Sicill-i Osmani, C.III say. 499, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 Online:

1565 yılında ölenler
I. Süleyman'ın sadrazamları
İstanbul'da ölenler
Osmanlı Mısır valileri
Osmanlı sadrazamları
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler

Semiz Ali Paşa


Wiesław Szlachetka (Mała Komorze, 21 de novembro de 1959) - sacerdote católico romano polonês, doutor em ciências teológicas, bispo auxiliar de Gdańsk desde 2014.

Ele nasceu em 21 de novembro de 1959 em Mała Komora. Ele foi educado na Escola Técnica Agrícola de Sypniewo. Em 1980, ele foi aprovado no exame final do ensino médio. Nos anos de 1981 a 1986, ele estudou no seminário teológico de Pelplin. Ele foi ordenado diácono em 20 de junho de 1985. Ele foi ordenado ao presbitério em 17 de maio de 1986 pelo bispo diocesano de Chełmno, Marian Przykucki. Ele foi incardinado na diocese de Chełmno e, em 1992, na arquidiocese de Gdańsk. Ele obteve seu mestrado em teologia em 1986 na Academia de Teologia Católica de Varsóvia. Nos anos de 1988-1992 na mesma universidade, ele completou estudos adicionais e, em 1998, com base na dissertação A Imagem da Missão de Cristo na Terra à Luz da Declaração de Mt 10, 34-36 pares . Lc 12,51-53 (levando em consideração os contextos editoriais e os paralelos bíblicos e extrabíblicos) obteve o doutorado em ciências teológicas no campo dos estudos bíblicos.

Nos anos 1986-2000, trabalhou como vigário na paróquia de Cristo Salvador em Gdańsk. Em 2000 foi nomeado pároco da recém-criada paróquia de St. Policarpo, bispo e mártir em Gdańsk.

Ele se tornou um professor no Estudo Catequético da Arquidiocese de Gdańsk, no Colégio Teológico da Arquidiocese de Gdańsk em Gdynia e no Seminário Teológico de Gdańsk.

Em 21 de dezembro de 2013, o Papa Francisco o nomeou bispo auxiliar da Arquidiocese de Gdańsk com a sede titular de Vageata. Foi ordenado bispo em 4 de janeiro de 2014 na Basílica Catedral da Santíssima Trindade em Gdańsk-Oliwa . Eles foram ministrados pelo Arcebispo Celestino Migliore, Núncio Apostólico na Polônia, assistido por Sławoj Leszek Głódź, Arcebispo de Gdańsk, e Henryk Muszyński, Arcebispo Sênior de Gniezno. Como grito de bispo, aceitou as palavras «Magnificate Dominum mecum» (Louvado seja o Senhor comigo).

Como parte do trabalho da Conferência Episcopal Polonesa, ele se tornou o presidente do Comitê de Caridade e o delegado para a Pastoral da Mulher, ele também assumiu o cargo de Presidente do Comitê de Supervisão da Caritas Polska .

Ver também

Bispos católicos da Polônia

Wiesław Szlachetka


Plava vlasulja (lat. Festuca glauca), vrsta ukrasne trave plavo–sive boje. Autohtona je u sjeveroistočnoj Španjolskoj, sjeverozapadnoj Italiji, jugu Francuske i Švicarskoj. Pripada rodu vlasulja, podtribus Loliinae.

Trajnica koja se uzgaja se po baštama. Od kraja svibnja kad počne cvast naraste do 20 cm visine.

Izvori

Vanjske poveznice

Loliinae
Flora Francuske
Flora Italije
Flora Španjolske
Flora Švicarske

Plava vlasulja


Mia Katherine Zapata (August 25, 1965 – July 7, 1993) was an American musician who was the lead singer for the Seattle punk band The Gits. After gaining praise in the emerging grunge scene, Zapata was murdered in 1993 while on her way home from a music venue, at age 27. The crime went unsolved for a decade before her killer, Jesus Mezquia, was arrested in 2003. Mezquia was tried, convicted and sentenced to 36 years in prison.

Life and career

Mia Zapata was raised in Louisville, Kentucky, and attended high school at Presentation Academy. Zapata learned how to play the guitar and the piano by age nine, and was influenced by punk rock as well as jazz, blues, and R&B singers such as Bessie Smith, Billie Holiday, Jimmy Reed, Ray Charles, Hank Williams, and Sam Cooke.

In 1984, Zapata enrolled at Antioch College in Yellow Springs, Ohio as a liberal arts student. In September 1986, she and three friends formed the punk rock band The Gits. In 1989, the band relocated to Seattle, Washington. Zapata found a job at a local bar and the four band members moved into an abandoned house they called "The Rathouse." The band released a series of well-received singles on local independent record labels from 1990 to 1991. As the Gits were making a name for themselves in the local music scene, they often played shows with their friends' band, 7 Year Bitch. In 1992, the band released its debut album Frenching the Bully. Their reputation progressively increased within the grunge scene in Seattle, before the band began work on their second and final album Enter: The Conquering Chicken, released in 1993.

Zapata came from an affluent family but often lived without material comforts. As her father described it: "Mia [lived] in two different worlds. She lived on two different sides of the street—the straight side on one, with parochial schools, an affluent family, and tennis clubs. But when she crossed the street, material things didn't mean anything to her." Zapata's music often led to a rejection of financial comfort, but regardless of status, Valerie Agnew describes Mia as "commanding respect and interest immediately".

Zapata was well connected to her community. Peter Sheehy recalls: "Mia [was] the hub of several social circles; a magnetic personality who drew all sorts of people together who otherwise might never have met." On his way to her funeral, Zapata's father became lost and recalls many people carrying yellow roses: the admission ticket to her service. Judge Sharon Armstrong, the judge during her killer's trial, highlighted Zapata as an "extraordinarily vibrant" woman, who was "obviously talented"; she was "struck by how closely Zapata had connected to so many people".

The Gits
The Gits, who included guitarist Andrew "Joe Spleen" Kessler, drummer Steve Moriarty, and bassist Matt Dresdner, met in Ohio in 1986. A few years later, the band decided to move to Seattle to engage in city's burgeoning music scene. The band quickly developed a following within the local underground punk scene. The band as a whole and Zapata in particular became popular with the Seattle feminist community.

In 1990 the Gits went on a successful international tour without the support of a record label. In 1992, their first independent album, Frenching the Bully, was released. The album had hits such as "Another Shot of Whiskey", "Second Skin", and "Here's to Your Fuck", receiving positive reviews. The band had planned a large U.S. and European tour as well a series of local shows and was being courted by various labels. Before the band could finish and release their second album, Enter: The Conquering Chicken, Zapata was murdered. After her death, the band continued to make music and found success in their second album with singles such as "Seaweed" and "Precious Blood".

Murder and investigation

Around 2 a.m. on July 7, 1993, Zapata left the Comet Tavern in the Capitol Hill area of Seattle. She stayed at a studio space in the basement of an apartment building located a block away, and briefly visited a friend who lived on the second floor. This was the last time Zapata was seen alive. She may have walked a few blocks west, or north to a friend's apartment, or may have decided to take the long walk south to her home.

Zapata's body was discovered near the intersection of 24th Avenue South and South Washington Street at around 3:30 a.m, located in Seattle's Central District. She had been beaten, raped, and strangled. It is believed she encountered her attacker shortly after 2:15 a.m. Her body was not initially identified as she had no identification on her when she was found. An episode of the cable television show Forensic Files revealed that she was identified after the medical examiner, who was a fan of the Gits and had been to their concerts, recognized her. According to the medical examiner, if she had not been strangled, she would have died from the internal injuries suffered from the beating. According to court documents, an autopsy found evidence of a struggle in which Zapata suffered blunt impact to her abdomen and a lacerated liver.

Zapata is interred at Cave Hill Cemetery in her hometown of Louisville. The Seattle music community, including some of its most famous bands – Nirvana, Pearl Jam, and Soundgarden – helped raise $70,000 to hire a private investigator for three years. The funds dried up without any major breaks in the case, but the investigator, Leigh Hearon, continued to investigate on her own time. In 1998, after five years of investigation, Seattle police detective Dale Tallman said: "We're no closer to solving the case than we were right after the murder."

Arrest and trial
In 2003, Florida fisherman Jesus Mezquia, who had come from Cuba in 1980 in the Mariel boatlift, was arrested and charged in connection with Zapata's murder based on DNA evidence. A DNA profile was extracted from saliva found in bite marks on Zapata's body and kept in cold storage until the STR technology was developed for full extraction. An original entry in 2001 failed to generate a positive result, but Mezquia's DNA entered the national CODIS database after he was arrested in Florida for burglary and domestic abuse in 2002.

Mezquia had a history of violence toward women including domestic abuse, burglary, assault, and battery. All of his ex-girlfriends, and his wife, had filed reports against him. There was also a report of indecent exposure on file against him in Seattle within two weeks of Zapata's murder. However, there was no known prior link between Mezquia and Zapata.

Mezquia did not testify in his own defense and maintained his innocence. The prosecution theory was that he saw Zapata leave the bar and followed her a short distance before he attacked her. Her headphones covered her ears so she would have been unaware of any danger until he grabbed her and dragged her to his car, where he assaulted her in the back seat. Mezquia was convicted in 2004 and initially sentenced to 37 years. On appeal he was given a sentence of 36 years, beginning in January 2003. Mezquia died in a Washington hospital on January 21, 2021, at the age of 66.

Aftermath
In the aftermath of Zapata's murder, friends created a self-defense group called Home Alive. Home Alive organized benefit concerts and released albums with the participation of many bands, including Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Heart, and the Presidents of the United States of America. Joan Jett also recorded an album with the surviving members of the Gits called Evil Stig ("Gits Live" backwards). The Home Alive group's instructors offered a range of courses, from anger management and use of pepper spray to the martial arts.

In 2005 a documentary film, The Gits Movie, was produced about Zapata's life, the Gits, and the Seattle music scene. Its first showing occurred at the Seattle International Film Festival in May of that same year. Another version of the film appeared two years later at the 2007 SXSW (South By Southwest) Film Festival. The final cut was released theatrically in over 20 North American cities on July 7, 2008, the 15th memorial anniversary of Zapata's death. The following day the film was released on DVD along with a Best of the Gits CD (both from Liberation Entertainment).

¡Viva Zapata!, by punk band 7 Year Bitch, was released in June 1994, on C/Z Records in Seattle, as a tribute to Zapata. Some of the songs on the album address the issue of Zapata's murder directly. Following her death, Jett and Kathleen Hanna wrote a song called "Go Home" that was later released on Jett's 1994 album, Pure and Simple. Later, a video for "Go Home" was released which depicts a woman who is being stalked and attacked but is then able to defend herself against the assailant.

In February 2013, a play called These Streets, inspired by the stories of and featuring music by Zapata and other female musicians in Seattle, debuted at ACT theatre in Seattle.

Zapata's death caused a sense of defeat and fear within the Seattle community. The Seattle Times marked the murder as the moment "the Seattle scene lost its sense of invincibility." Cristen Storm recalls Zapata's death as a reality check, stating: "[They were] all very tough people and as a group of women, [they] are all really strong, outspoken, and hard-hitting, very opinionated women and that perception of, 'We're not victims at all in any way and this can't happen to women that aren't victims,' and I think [Zapata's death] shattered that myth for us, [and showed] that it happens to all types of women."

Zapata is often cast as a symbol for feminist activism, a martyr, and an angel. Dresdner said "[Mia] was sainted, and that was very peculiar... she became this icon for feminism and all kinds of things that she had very little to do with in her actual life." Margaret O'Neil Girouard, who wrote her thesis on Zapata, believes she is an example of female artists being classified based on the perceived motivations behind their art. Moriarty wrote that "[Mia wanted] to relate to people on a personal level in her lyrics [rather] than on a political level." It has been speculated that this association may be due to her presence as a "charismatic female musician" in the Northwest, who was performing throughout the emergence of the riot grrrl movement.

References

Further reading
 Johnson, Tracy. "11 years later, justice for slain singer Zapata". Seattle Post-Intelligencer. March 26, 2004.

External links

1965 births
1993 deaths
American punk rock singers
Antioch College alumni
Burials at Cave Hill Cemetery
Deaths by strangulation in the United States
Violence against women in the United States
Women punk rock singers
American murder victims
Musicians from Louisville, Kentucky
Singers from Washington (state)
People murdered in Washington (state)
20th-century American singers
Singers from Kentucky
Rock musicians from Kentucky
Kentucky women musicians
20th-century American women singers
Murdered musicians

Mia Zapata


Nasmijani kavalir je ulje na platnu koje je naslikao nizozemski barokni slikar Frans Hals. To je portret iz 1624. godine koji se nalazi u zbirci Wallace u Londonu. Slika je opisana kao "jedan od najbriljantnijih portreta baroka", a njezin naslov je izum viktorijanske javnosti i tiska koji datira od otvorenja Bethnal Green muzeja 1872. – 75. god. Slika je nakon samog dolaska u Englesku postala jedna od najpoznatijih majstorskih slika u Britaniji.

Nepoznati subjekt na slici zapravo se ne smije, ali može se reći da ima zagonetni smiješak, koji je pojačan njegovim uvrnutim brkovima. U gornjem desnom kutu upisano je "Æ'TA SVÆ 26/A°1624", što u širem smislu znači "aetatis suae 26, anno 1624". Kada bi to preveli s latinskog dobili bi podatak da je subjekt portreta imao 26 godina, te da je naslikan 1624. godine. Iako je subjekt portreta nepoznat, zabilježeni su zvučni zapisi iz 19. st. na nizozemskom, francuskom i engleskom jeziku koji nagađaju da je riječ o vojnom čovjeku, časniku ili čak bogatom civilu. Povjesničar umjetnosti Pieter Biesboer smatra da je riječ o jednom trgovcu koji se javlja i u drugim njegovim djelima. Općenito, ovakvih portreta s odraslom nasmiješenom osobom nije bilo do 18. st., ali Frans Hals se isticao izmicanjem od općih pravila toga doba i često je prikazivao sjedeće osobe s većim osmjesima i neformalnim pozama koji daju dojam kretanja i spontanosti njegovom radu.

Kompozicija je živa i spontana, te unatoč očitom trudu uloženom u raskošnu svilenu odjeću, izbliza slika je slikana dugim i brzim potezima; osobito na odori.

Slava Nasmijanog kavalira kasnije je naduhnala roman s istim naslovom barunice Orczy (1913.), autorice romana Scarlet Pimpernel, i mjuzikl autora Arkell i Byrne (1937.).

Bilješke

 Rudi Ekkart i Quentin Buvelot (ur.), Dutch Portraits, The Age of Rembrandt and Frans Hals, 2007., Mauritshuis/National Gallery/Waanders Publishers, Zwolle,

Poveznice
 Barokno slikarstvo

Vanjske poveznice
Slika na službenim stranicama Muzeja Wallace collection

Barokne slike
Slike iz 17. stoljeća

Nasmijani kavalir


Hi Juan Domingo Perón (8 Oktubre 1895 – 1 Hulyo 1974) amo an militar nga politikal ni mangulo han Argentina ngan nagserbe nga primera mangulo han repubika nga Argentina tikang 1946 kutob ha iya kamatay han 1974.

Mga natawo han 1895
Mga namatay han 1974

Juan Perón


Ajutoare umanitare este un film românesc de scurtmetraj din 2002 scris și regizat de Hanno Höfer. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ioan Fiscuteanu și Richard Bovnoczki. Este produs de Ager Film.

Prezentare

Trei tineri străini sosesc cu ajutoare umanitare într-un sat din Ardeal, totul se termină cu o petrecere publică.

Distribuție

Primire
 2002 - Clermont Ferrand - Premiul publicului
 2002 - Cottbus - Marele Premiu pentru scurtmetraj

Note

Legături externe

Vezi și
 2002 în film

Filme din 2002
Filme românești
Filme în limba română
Filme regizate de Hanno Höfer
Filme în cinematografia lui Oleg Mutu

Ajutoare umanitare


Hermes Italiana S.A. war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Baron Pierre de Crawhez und Alberto Manzi-Fe gründeten 1906 sowohl dieses Unternehmen in Rom als auch SA Hermès in Lüttich zur Produktion von Automobilen. Die Fabrik befand sich in Neapel. 1908 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Das einzige Modell 16/18 HP, auch Tipo Unico genannt, war mit einem Vierzylindermotor mit 3770 cm³ oder 4192 cm³ Hubraum und 35 PS ausgestattet. Die Motorleistung wurde mittels einer Kardanwelle an die Hinterachse übertragen. Die Motorhaube glich denen der damaligen Modelle von Renault.

Literatur

 George Nick Georgano: Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours. Courtille, Paris 1975 (französisch)
englisch: The New Encyclopedia of Motorcars, 1885 to the Present. Dutton Verlag, New York 1982, ISBN 0-525-93254-2 (englisch)
 David Burgess Wise: The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles. Greenwich Editions, 2004, ISBN 0-86288-258-3 (englisch)
 George N. Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken, Modelle, Technik. Weltbild Verlag, Augsburg 1989, ISBN 3-89350-534-2.

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Rom)

Hermes Italiana


Poética Saudade Fado de Belém ist eine Fado-Gruppe aus Mexiko.

Werdegang
Die Gruppe gründete sich 2003 auf Initiative der in den USA geborenen Mexikanerin Marcela Ortiz Aznar. Sie interessiert sich für alternative Musik und entwickelte außerdem eine besondere Vorliebe für Portugal. So entdeckte sie über die Musik von Madredeus den Fado für sich, und beschloss, ihn in Mexiko bekannt zu machen. Marcela Ortiz Aznar wird von wechselnden mexikanischen Musikern begleitet. Inzwischen ist die Gruppe auch schon in Lissabon aufgetreten und hat verschiedene CDs produziert, die sich stark am klassischen Fado orientieren, in einigen Stücken aber auch mit Einflüssen alternativer Musik experimentieren.

Diskografie
 2009: Nosso Fado (Album)
 2007: Stravaganza (Album)
 2006: Desvario (Single)

Weblinks
 Website der Sängerin der Gruppe (engl. und span.)
 Seite der Gruppe bei Myspace

Einzelnachweise

Fado
Mexikanische Band
Mexikanisch-portugiesische Beziehungen

Poética Saudade Fado Belém


Tidsskriftet Håndarbejde nu var organ for Danmarks Håndarbejdslærerforening 2011-2014/15.

Det var en fortsættelse af fagbladet Håndarbejde i skolen (1965-2011). Ved fusionen af fagene sløjd og håndarbejde i folkeskolen blev bladene SLØJD og Håndarbejde nu videreført som Håndværk & Design fra 2015.

Håndarbejde nu
Blad
Håndarbejde nu
Håndarbejde nu

Håndarbejde Nu (blad)


Upravljanje iznimkama (eng. exception handling) je proces odgovaranja na pojavu nepravilnosti tijekom računanja u računalu. Ove anomalije ili iznimni uvjeti zahtijevaju posebnu obradu. To je obično promjena uobičajenog tijeka izvršavanja programa. To pružaju specijalizirani konstrukti programskog jezika ili mehanizmi računalnog sklopovlja. Općenito, iznimkom se upravlja odnosno rješava ju se snimanjem sadašnjeg stanja izvršenja na prethodno određenom mjestu i prebacivanjem izvršenja na posebni potprogram (subrutinu) znanu kao upravitelj iznimkama (eng. exception handler). Ako su iznimke neprekidne, upravitelj može se vratiti na izvršenje na izvorno mjesto služeći se snimljenim podatcima.

Knjižnica izvršavanja često sadrži ugrađene funkcije za upravljanje memorijom ili iznimkama.

Iznimke se mogu javiti u različitim okolnostima. Primjerice u pregledniku postavke sadržaja mogu nešto dopuštati, ali dodavanjem iznimke ponašanje postavki može promijeniti ponašanje na pojedinačnoj lokaciji. Iznimkama se upravlja tako što se pravilima dodaju opisane iznimke za te posebne okolnosti. To može biti kada se poruku obilježi zastavicom za daljnji rad ili joj se dodijeli oznaku visoke važnosti. Tad je dovoljno da se samo jedna od određenih iznimki ispuni i pravilo se ne primjenjuje.

U klasičnom pristupu programiranju pojava pogreške rezultira prekidom izvođenja programa, vraćanja statusa pogreške no najčešće nema posebnog mjesta za vraćanje statusa ili funkcija vraća i podatak i status na istom mjestu - što je loše. Može se pojaviti primjerice EOF (vrijednost manja od nule), "zloporaba" povratne vrijednosti ili nekakvi spetljani kod.

U suvremenom pristupu, noviji programski jezici uveli su pojam iznimke (primjer C++). Iznimka opisuje tu iznimnu situaciju. Ako metoda regularno završi onda sigurno vraća podatak te nema razloga da povratni tip bude pogrešan. Dogodi li se pogreška tijekom izvođenja metode, izazvat će se iznimna situacija koja će biti opisana prikladnim objektom. Taj objekt nazivamo iznimkom i sadrži detaljnije informacije o razlogu nastanka iznimne situacije.

Programski jezik Java za opis iznimne situacije koristi primjerke klase Throwable ili klasa koji su iz nje (direktno ili indirektno) izvedeni. Ta klasa omogućava pristup podatcima kao što su cjelokupno stanje na stogu u trenutku kada je nastala iznimna situacija,
točna lokacije iznimke u kodu (koja datoteka, koji redak) za svaku metodu, poruka pogreške i pristup do "omotane" iznimke, ako takva postoji. Omogućava i pristup metodama poput metode printStackTrace za ispis svih informacija na standardni izlaz za pogreške, a klase izvedene iz klase Throwable dodavat će druge prikladne informacije ovisno o vrstama iznimnih situacija koje opisuju. Iznimku se može obraditi ovako: kôd u kojem se može očekivati iznimka stavimo u try blok iza kojeg slijedi catch blok s kôdom koji služi za obradu iznimke. Ovisno o vrstama iznimaka koje se očekuju, piše se jedan ili više catch blokova. Redoslijed tih blokova je bitan, jer se po nastupanju iznimne situacije ispitivanje provodi od prvog bloka catch. Prvi blok koji deklarira obradu iznimke koja je "kompatibilna" s
nastalom iznimkom bit će odabran za izvođenje, a ako takvog nema, iznimka se propagira dalje. Nakon izvođenja catch bloka, program se nastavlja s prvom naredbom koja slijedi iza čitave try-catch strukture. Nema povratka u try blok, jer iznimka nije nalik pozivu metode. Kod više mogućih iznimaka, u slučaju da se obrada više vrsta iznimaka obavlja na identičan način, umjesto kopiranja obrade u više blokova možemo koristiti multi-catch.
Neovisno o tome da li je došlo do iznimke ili ne, ponekad treba obaviti dio kôda
koji će predstavlja završno čišćenje resursa. Moguć je i blok try – finally, bez bloka catch.  Kôd u bloku finally uvijek će se izvršiti, neovisno je li nastala
iznimka u dijelu try, ali nema koda za obradu iznimke, pa se propagira dalje i eventualna nova iznimka u finally bi maskirala originalnu. Jezici koji nemaju automatsko upravljanje memorijom, ovakav mehanizam oporavka od pogrešaka može dovesti do problema curenja memorije. Zbog toga u starijim inačicaam jezika C++ mehanizam iznimaka nije bio korišten u većoj mjeri. Budući da programski jezik Java ima automatsko skupljanje smeća, ovo više nije problem.
Programer u Javi i sam može izazvati iznimnu situaciju. Za to je potrebno stvoriti prikladan primjerak razreda koji opisuje nastalu iznimnu situaciju a potom pokrenuti postupak obrade
iznimne situacije uporabom ključne riječi 'throw. Isto tako, ako je potrebno obaviti neku akciju prije no što se obrada iznimke proslijedi dalje, iznimku je moguće uhvatiti, napraviti
potrebnu akciju pa ponovno aktivirati.

Također ako metoda ne može smisleno obraditi iznimku, a također je ne može baciti iz metode (jer primjerice ne smijemo mijenjati signaturu metode), originalnu iznimku možemo zamotati. Do omotane iznimke može se doći pozivom metode getCause() koja je definirana u razredu Throwable.

Programski jezik Java iznimne situacije dijeli u tri velike porodice. Neformalni nazivi su:
 grube pogreške (errors) - Klasa Error i njeno podstablo modelira opise iznimnih situacija od kojih se ne očekuje da je moguć oporavak. Većina programa u Javi nikad ne obrađuje ovakve pogreške.
 neprovjeravane iznimke (runtime exceptions) – Česte su i očekivane. Modeliraju situacije koje se mogu javiti praktički na svakom koraku izvođenja programa. Od ovih se situacija očekuje moguć oporavak. Izvedene su iz klase RuntimeException (koja je direktni potomak klase Exception). Nije nužno ugraditi upravljanje ovakvim iznimkama niti eksplicitno naglašavati da postoje metode koje mogu izazvati ovakve iznimne situacije.
 provjeravane iznimke (checked exceptions) - Izvedene iz klase Exception''. Modeliraju situacije koje nisu fatalne po aplikaciju (oporavak je moguć), ali ih se mora eksplicitno obrađivati ili naglasiti da se prosljeđuju dalje.

Izvori

Računalni prekidi
Kontrola toka

Upravljanje iznimkama


Littlefield kan henvise til:

Jurisdiktioner i USA
 Littlefield, Arizona
 Littlefield, Texas
 Littlefield Township, Michigan

Andet
 Littlefield (efternavn)
 Institutioner:
 I Arizona: Littlefield Unified School District
 I Texas:
 I eller nær Austin:
 Littlefield Fountain
 Littlefield House
 I eller nær byen Littlefield i Lamb County:
 Littlefield Municipal Airport
 Littlefield Independent School District

Se også
 Littleton (flertydig)

Littlefield


The Nine Billion Names of God este o colecție de povestiri științifico-fantastice scrise de Arthur C. Clarke și publicată în 1967 de Harcourt.

Cuprins
 "The Nine Billion Names of God". Povestirea a fost tradusă ca "Cele nouă miliarde de nume ale Domnului" și a apărut în revista String, nr. 2 din 1990 (Editura Baricada)
 "I Remember Babylon"
 "Trouble with Time"
 "Rescue Party"
 "The Curse"
 "Summertime on Icarus"
 "Dog Star"
 "Hide and Seek"
 "Out of the Sun"
 "The Wall of Darkness"
 "No Morning After" (N-a fost nici o dimineață)
 "The Possessed"
 "Death and the Senator"
 "Who's There?"
 "Before Eden"
 "Superiority"
 "A Walk in the Dark"
 "The Call of the Stars"
 "The Reluctant Orchid"
 "Encounter at Dawn" (Fantastica întâlnire din zori)
 "If I Forget Thee, Oh Earth..."
 "Patent Pending"
 "The Sentinel" (Sentinela)
 "Transience"
 "The Star" (Steaua)

Referințe

Legături externe

Colecții de povestiri de Arthur C. Clarke
Cărți din 1967
Colecții de povestiri științifico-fantastice
1967 în științifico-fantastic

Cele nouă miliarde de nume ale Domnului


Turkmenska sovjetska enciklopedija (ruski: Туркменская советская энциклопедия, skraćeno ТСЭ, turkmenski: Түркмен совет энциклопедиясы) prva je opća enciklopedija na turkmenskome. Pisana je ćirilicom. Izdavala ju je "Glavna redakcija Turkmenske sovjetske enciklopedije" (ruski: Главной редакцией Туркменской советской энциклопедии) od 1974. do 1989. u 10 svezaka. Glavni urednik prvoga sveska bio je Pygam Azimov, tadašnji rektor Turkmensko državno sveučilište imena Gorki, a 2. – 10. Nury Atamamedov. Na temelju Turkmenske sovjetske enciklopedije nastala je jednosveščana enciklopedija Turkmenska SSR koja je izdana 1983. godine na turkmenskome, a 1984. na ruskome.

Izvori

Vidi još
 Velika sovjetska enciklopedija

Vanjske poveznice

Nacionalne sovjetske enciklopedije
Turkmenska Sovjetska Socijalistička Republika

Turkmenska sovjetska enciklopedija


David Mandić (Ljubuški, 14. rujna 1997.) hrvatski reprezentativni rukometaš.

Igrač RK Prvo plinarsko društvo Zagreb. Član šireg popisa hrvatskih reprezentativaca. Hrvatski izbornik Lino Červar uvrstio ga je travnja 2017. na popis igrača za reprezentativno okupljanje dogovoreno za početak svibnja 2017. godine.

S hrvatskom seniorskom reprezentacijom osvojio je zlato na Mediteranskim igrama u Tarragoni 2018.
Osvajač je srebrne medalje na Europskom prvenstvu u rukometu - Austrija, Norveška i Švedska 2020. godine.

Na kraju sezone 2021./2022. godine u ljeto odlazi u MT Melsungen.

Izvori

Hrvatski rukometaši iz Bosne i Hercegovine
Rukometaši Izviđača

David Mandić


Dina Thorslund (født den 14. oktober 1993) er en dansk professionel bokser.

Hun bokser for det britisk baserede Probellum og med en managerkontrakt hos det engelske MTK Global, efter tidligere at have optrådt for den tyske promotorvirksomhed Team Sauerland og den danske promotorvirksomhed Team Vester.

Hun har været regerende WBO verdensmester i Bantamvægt siden den 25. juni 2021, og hun tilføjede WBC og The Ring verdensmester titlerne den 1. september 2023
Hun har også tidligere været WBO verdensmester i Super Bantamvægt, en titel hun sad på mellem den 25. august 2018 til den 19. juli 2021.
Dermed er hun den første danske kvindelige bokser til at vinde verdensmesterskaber i to vægtklasser

Hun er per 18. november 2021 rangeret som verdens bedste kvindelige bantamvægter af både The Ring Magazine og BoxRec.

Hun har også tidligere vundet WBC Interim, WBC Youth og EBU Europamester titlerne i Super bantamvægt.

Amatørresultater
Nr. 2 U/19 Nordiske mesterskaber  (-60 kg) Oslo, Norge 2010
Nr. 5 U/19 Europamesterskaber (-57 kg) Calais, Frankrig 2010
Nr. 1 Sjællands mesterskaber (-57 kg) Jyllinge, Danmark 2012
Nr. 1 Jyske mesterskaber (-57 kg) Århus, Danmark 2015

Professionelle kampe

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige boksere fra Danmark
Personer fra København

Dina Thorslund


Al-Faisaly (en árabe, نادي الفيصلي) es un equipo de fútbol profesional de Arabia Saudita, con sede en Harmah. El club lleva el nombre del Rey Faisal; era príncipe heredero en el momento de la fundación del club.

Historia
Al-Faisaly terminó como subcampeón en la temporada de primera división 2005-06, convirtiéndose así en el primer club de la región de Sudair en lograr el ascenso a la máxima categoría, pero volvió a bajar después de solo una temporada. Al-Faisaly logró el ascenso por segunda vez a la máxima categoría en la temporada 2009-10, y ha estado compitiendo en la Liga Profesional Saudí hasta que descendió en la 2021–22 campaña después de doce temporadas consecutivas en la máxima categoría.

Durante la temporada 2017-18, Al-Faisaly logró llegar a la final de la 2018 por primera vez en su historia, pero perdió ante Al-Ittihad por 3-1 en la prórroga. El club llegaría a su segunda final de la Copa del Rey en cuatro años, pero esta vez logró ganar 3-2 contra Al-Taawon en 2021 con Júlio Tavares anotando un hat-trick para asegurar su primer título de la máxima categoría, así como su primera clasificación a la Liga de Campeones de la AFC. Al-Faisaly también se clasificó para la Supercopa de Arabia Saudita de 2021. Al-Faisaly fue derrotado en la supercopa por Al-Hilal (4-3) en los penaltis tras el empate 2-2.

La campaña de debut del club en la Liga de Campeones de la AFC 2022 fue un gran éxito contra viento y marea. Al-Faisaly dio una sorpresa sorpresiva al ganar 2-1 al Al-Sadd qatarí. El club logró encabezar su grupo (E) con 2 victorias, tres empates y una derrota y al hacerlo, avanzó a los octavos de final.

Jugadores

Plantel 2023

Directores técnicos
  Acácio Casimiro (2006)
  Zlatko Dalić (julio de 2010–junio de 2012)
  Marc Brys (junio de 2012–9 de diciembre de 2013)
  Giovanni Solinas (diciembre de 2013–2014)
  Stéphane Demol (2014–marzo de 2015)
  Toni Conceição (marzo de 2015)
  Liviu Ciobotariu (junio de 2015-mayo de 2016)
  Hélio dos Anjos (mayo de 2016-noviembre de 2016)
  Tomislav Ivković (noviembre de 2016-febrero de 2017)
  Giovanni Solinas (febrero de 2017-mayo de 2017)
  Vuk Rašović (mayo de 2017-mayo de 2018)
  Mircea Rednic (junio de 2018-?)
  Péricles Chamusca (14 de octubre de 2018 - actualidad)
  Daniel Ramos (octubre de 2021–febrero de 2022)

Jugadores notables

Clasificación
Actualizado el 13 de septiembre de 2015

Palmarés
Primera División de Arabia Saudita
Campeón: 2010
Subcampeón: 2006
Segunda División de Arabia Saudí
Campeón: 2003
Copa del Rey de Campeones
Campeón: 2021
Subcampeón: 2018

Referencias

Enlaces externos
Al-Faisaly - Goal.com
Sitio oficial de Al-Faisaly

Equipos de fútbol de Arabia Saudita
Equipos de fútbol fundados en 1954

Al-Faisaly Football Club


والتر مويس، من مواليد 11 يوليو 1951، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق، ومدرب كرة قدم بلجيكي سابق.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون مغتربون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أنتفيرب (مقاطعة)
رياضيون بلجيكيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون بلجيكيون مغتربون في تركيا
رياضيون بلجيكيون مغتربون في قطر
رياضيون بلجيكيون مغتربون في هولندا
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بيرتشوت
لاعبو ستاندارد لييج
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم بلجيكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كلوب بروج
لاعبو كيه في ميخيلين
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مدربو الجيش الملكي
مدربو الرجاء البيضاوي
مدربو بيفيرين
مدربو رويال أنتويرب
مدربو غنتشلربيرليغي
مدربو كرة قدم بلجيكيون
مدربو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
مدربو كرة قدم مغتربون في المغرب
مدربو كرة قدم مغتربون في تركيا
مدربو كرة قدم مغتربون في قطر
مدربو كرة قدم مغتربون في مصر
مدربو كيه في ميخيلين
مدربو لوميل يونايتد
مدربو لييرس
مدربو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مدربو نادي الغرافة
مدربو نادي غينت
مواليد 1951
رياضيون بلجيكيون مغتربون في المغرب
رياضيون بلجيكيون مغتربون في مصر

والتر مويس


Nolwenn Leroy (Saint-Renan, Finisterre, Francia, 28 de septiembre de 1982), de nombre real Nolwenn Le Magueresse es una cantante, cantautora y multiinstrumentista francesa.

Leroy es una de las cantantes más vendidas de Francia en la actualidad, y desde 2012 tiene su estatua de cera en el Museo Grévin en París.

Biografía

Comienzos
Nolwennn Leroy es originaria de la región francesa de la Bretaña, y es hija del antiguo futbolista profesional Jean-Luc Le Magueresse, y de Muriel Leroy. Se crio en la Bretaña, en Isla de Francia y en Norte-Paso de Calais, siguiendo siempre las mudanzas de la familia. A la edad de 11 años, tras el divorcio de sus padres, vivió con su madre y su hermana Kay en Saint-Yorre (Allier). Se escolarizó en el colegio de la Celestina de Vichy, y aprende a tocar el violín (también domina el piano y el arpa).

En julio de 1998 se mudó durante un año a Cincinnati (estado de Ohio, EE. UU.), gracias a un programa de intercambio internacional del Rotary Club que le permite mejorar sus conocimientos de inglés. Tras su vuelta a Francia decide tomar cursos de canto lírico en el conservatorio de Vichy.

En 2001 se da de alta en la facultad de Clermont-Ferrand, en derecho angloamericano con vistas a hacer una carrera profesional diplomática en la ONU o en una ONG.

Trayectoria

Al ver el programa televisivo Star Academy quedó fascinada por el profesor de canto Armande Altaï, y decide inscribirse en sus clases de canto, que visitó durante 6 meses en París. Fue seleccionada para participar en el programa Star Academy 2, que terminó ganando el 21 de diciembre de 2002, frente a la otra finalista, Houcine. Esta experiencia le ofreció la posibilidad de trabajar con artistas consolidados como Lionel Ritchie, Roch Voisine, Lara Fabian, Isabelle Boulay, Vanessa Carlton, Laura Pausini, Umberto Tozzi, Calogero, De Palmas, Bruel o Fiori, entre otros. Tres meses más tarde participó en el Eurobest, donde terminó en segunda posición.

El 4 de marzo de 2003 lanzó su primer álbum, Nolwenn, con la participación, entre otros, de Pascal Obispo, Lara Fabian, Laurent Voulzy, Lionel Florence y Daniel Lavoie. El álbum se posicionó en el primer puesto con más de 600.000 copias, gracias principalmente al sencillo Cassé (que fue el sencillo más vendido), Une femme cachée, Suivre une étoile y Inévitablement. En 2004 consigue el galardón NRJ Music Awards a la revelación francófona, comenzando un gira en Francia, Bélgica y Suiza, que terminó en el Forest National de Bélgica.

Su segundo álbum, Histoires Naturelles, realizado por Laurent Voulzy y Franck Eulry, salió el 5 de diciembre de 2005 y alcanzó el tercer puesto en ventas. Recibió un disco de platino con más de 400.000 copias El primer extracto, Nolwenn Ohwo !, firmado por Alain Souchon/Laurent Voulzy alcanzó directamente el número 1 de ventas. Por primera vez, fue ella quien creó la mitad de los textos de las canciones del álbum (incluyendo el sencillo Mon ange) y creó un universo entre la metafísica, el esoterismo y el ensueño. Después de una gira de 4 meses en los teatros y Zéniths de Francia y Bélgica, incluyendo el Olympia, publicando su primer trabajo en directo el 27 de octubre de 2007, Histoires Naturelles Tour, por el que recibió un DVD de oro y un disco de plata.

El 7 de diciembre de 2009 salió al mercado su tercer álbum, Le Cheshire Cat et moi, en el que supervisa la realización junto al cantante feroés Teitur Lassen. Precedido por el sencillo Faut-il, faut-il pas ?, el álbum fue el más personal e íntimo y consiguió un disco de oro (50.000 copias). La gira comenzó el 12 de marzo de 2010 en Lieja, incluyendo la sala parisina La Cigale.

Su cuarto álbum, Bretonne apareció el 6 de diciembre de 2010, y está compuesto por canciones en bretón, francés, inglés y gaélico irlandés y producido en Londres por Jon Kelly. El álbum, el segundo en ventas del año 2011, se mantuvo durante ocho semanas en el primer puesto de las listas francesas, galardonado con un doble disco de diamantes por las más de 1.000.000 copias vendidas, que le sirvió para conseguir el premio de 2012 de NRJ Music Awards por el álbum fracófono más vendido del año. El álbum también tuvo gran aceptación en Bélgica, consiguiendo un disco de platino. El 28 de noviembre de 2011 el álbum se reeditó con 7 canciones inéditas y con una versión de Moonlight Shadow del británico Mike Oldfield. Una nueva versión del álbum salió el 20 de enero de 2012 en Alemania, alcanzando el puesto 13, y en los Estados Unidos en primavera de la mano del sello Decca. La gira posterior comenzó en junio de 2011 en toda Francia, así como en Bélgica y Suiza, pasando por grandes festivales (Francofolies), los teatros Zéniths (entre ellos el Zénith de París).

El álbum siguiente con canciones originales está previsto que salga en 2012.

Discografía

Álbumes de estudio

Álbumes en directo

Sencillos
{| class="wikitable"
!align="center" rowspan="2"|Año
!align="center" rowspan="2" width="160"|Sencillo
!align="center" colspan="3"|Posiciones máximas
!align="center" rowspan="2"|Álbum
|-
!width="40"|
!width="40"|
!width="40"|
|-
|align="center" rowspan="3"|2003
|«Cassé»
|align="center"|1
|align="center"|1
|align="center"|4
|align="center" rowspan="4"|Nolwenn
|-
|«Une femme cachée»
|align="center"|40
|align="center"|23
|align="center"|78
|-
|«Suivre une Étoile»
|align="center"|12
|align="center"|24
|align="center"|44
|-
|align="center" rowspan="1"|2004
|«Inévitablement»
|align="center"|31
|align="center"|26
|align="center"|—
|-
|align="center" rowspan="3"|2006
|«Nolwenn Ohwo !»
|align="center"|1
|align="center"|3
|align="center"|29
|align="center" rowspan="5"|Histoires Naturelles
|-
|«Histoire Naturelle»
|align="center"|30
|align="center"|39
|align="center"|—
|-
|«Mon Ange»
|align="center"|14*
|align="center"|6*
|align="center"|—
|-
|align="center" rowspan="2"|2007
|«J'aimais tant l'aimer»
|align="center"|—
|align="center"|—
|align="center"|—
|-
|«Reste encore|align="center"|—
|align="center"|—
|align="center"|—
|-
|align="center" rowspan="1"|2009
|«Faut-il, faut-il pas ?»
|align="center"|—
|align="center"|6*
|align="center"|—
|align="center" rowspan="2"|Le Cheshire Cat et moi|-
|align="center" rowspan="4"|2010
|«Textile Schizophrénie»
|align="center"|—
|align="center"|—
|align="center"|—
|-
|«Suite sudarmoricaine»
|align="center"|—
|align="center"|19*
|align="center"|—
|align="center" rowspan="5"|Bretonne|-
|«Mná na h-Éireann»
|align="center"|—
|align="center"|25<small>*
|align="center"|—
|-
|«La Jument de Michao»
|align="center"|36
|align="center"|13
|align="center"|—
|-
|align="center" rowspan="3"|2011
|«Tri Martolod»
|align="center"|51
|align="center"|29
|align="center"|—
|-
|«Brest»
|align="center"|—
|align="center"|42
|align="center"|—
|-
|«Moonlight Shadow»
|align="center"|48
|align="center"|32
|align="center"|—
|align="center" rowspan="1"|Bretonne (Deluxe edition)|-
|align="center" rowspan="1"|2012
|«Juste pour me souvenir»
|align="center"|43
|align="center"|13
|align="center"|—
|align="center" rowspan="3"|Ô Filles de l'eau|-
|align="center" rowspan="2"|2013
|«Sixième continent»
|align="center"|—
|align="center"|11*
|align="center"|—
|-
|«J'ai volé le lit de la mer»
|align="center"|—
|align="center"|4*
|align="center"|—
|-
|align="center" rowspan="1"|2014
|«Ophélia» (Live)
|align="center"|—
|align="center"|12*
|align="center"|—
|align="center" rowspan="1"|Ô Tour de l'eau|-
|align="center" rowspan="2"|2017
|«Gemme»
|align="center"|28
|align="center"|7*
|align="center"|—
|align="center" rowspan="2"|Gemme|-
|«Trace ton chemin»
|align="center"|—
|align="center"|4*
|align="center"|—
|-
|align="center" colspan="6"|* Descargas francés y Ultratip Bélgica
|}

 Vídeos musicales

 Partituras
 2007 : Songbook Histoires Naturelles (edición con subtítulos)

 Bandas sonoras
 2014 : Le Chant de la Mer / Song of the Sea (La canción del mar)

 Filmografía (doblaje)

 Equitación
 2011 : 50° Gala de l'Union des Artistes (con Alexis Gruss)

 Galardones
 Star Academy 2:
 Ganador de la edición (2002)
 NRJ Music Awards:
 Revelación francófona (2004)
 Álbum francófono más vendido del año (2012)
 Estrellas Chérie FM:
 Estrella de la Sensibilidad (2006)
 Estrella Chérie FM (2006)
 Canción el año por «Mon ange» (2007)
 Estrella femenina del año (2007)
 France Bleu:
 Trofeo a los jóvenes talentos (2007)
 Grand Prix du Disque du Télégramme:
 Disco de 2010 por el álbum Bretonne (2010)
 Le Télégramme:
 Bretón del año (2011)
 Planète Musique:
 Planète Musique mag d'or (2011)
 RTL, Le Parisien:
 Personalidad del año (2011)

 Bibliografía
 2005 : Nolwenn Leroy'' (Patrick Castells, Christophe Abramowitz. Télémaque, 169 pág.) .

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial
 Ficha en Universal Music

Cantantes femeninas de Francia
Músicos de pop
Músicos celtas
Cantantes de pop de Francia
Cantantes de pop folk
Cantautores de Francia
Músicos de Francia
Músicos de world music
Músicos de folk
Cantantes en francés
Cantantes en inglés
Cantantes en bretón
Cantantes en irlandés
Nacidos en Saint-Renan
Música de Bretaña
Multiinstrumentistas
Actores de voz de Francia
Mezzosopranos de Francia

Nolwenn Leroy