දෙනගමගේ ප්‍රබෝත් මහේල ද සිල්වා ජයවර්ධන (ඉංග්‍රීසි Denagamage Praboth Mahela de Silva Jayawardene උපත: 1977 මැයි මස 27 වැනිදා) නොහොත් මහේල ජයවර්ධන ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ හිටපු නායකයයෙකි.ඔහු විශේෂඥ දකුණත් පිතිකරුවෙකි. මහේල ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රීඩා සභාවේ සභාපතිද වෙයි.

ජයවර්ධන 1997 දී ටෙස්ට් හා එක්දින වරම් ලැබුවේය.2006 දී ඔහු ටෙස්ට් තරග ඉතිහාසයේ ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු වාර්තා කල වැඩි ම ලකුණු සංඛ්‍යාව වන 374 දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව මව්බිමෙදී ලබා ගන්නා ලදී. ඔහුට 50ට ඉතාමත් ආසන්න ටෙස්ට් සාමාන්‍යයක් (49.84) හා 30ට  වැඩි (32.90) එක්දින සාමාන්‍යයක් ඇත. ටෙස්ට් ලකුණු 10,000 හා 11,000 සීමාව පසු කල පලමු ශ්‍රී ලාංකිකයා ද ඔහු වේ.ඔහුගේ අඩු ලකුණු සාමාන්‍යය නොසලකා හැරියොත් ඔහුගේ ම කණ්ඩායම් සගයෙකු වන කුමාර් සංගාක්කාර සමග මැතකදී ශ්‍රී ලාංකාවෙන් බිහි වූ හොදම පිතිකරුවෙකු වේ.ඔහු එක් දින ජාත්‍යන්තර තරඟ වලදී කුමාර් සංගක්කාර හා සනත් ජයසූරිය හැරුණු විට  ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් ලකුණු 10,000 ක් ලබා ගත් තෙවැනි පිතිකරු වේ.

2006 දී ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මගින් වසරේ හොඳම නායකයා ලෙස ඔහුව නම් කරන ලදී. එමෙන්ම 2007 දී වසරේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මගින් වසරේ හොඳම ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා ලෙසද ඔහුව නම් කරන ලදී. ඔහු යාර 30 රේඛාව තුල සිටින හොඳ පන්දු රකින්නෙක් බව 2005 දී Cricinfo.com වෙබ් අඩවිය මගින් ඉදිරිපත් කරන ලද වාර්තාවක සඳහන් වේ. එහි සඳහන් වන පරිදි 1999 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයෙන් පසුව එක්දින තරඟ වලදී වැඩිම දුවද්දී දවා ගැනීම් ලබාගත් පන්දු රකින්නා වේ.ලකුණු පුවරුවේ සදහන් c. Jayawardene b. Muralitharan යන්න ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ සුලභම පන්දු යවන්නෙක් සහ පන්දු රකින්නෙක් අතර ඇති සම්බන්ධතාවය බව වර්තාවලින් සනාත වේ.

2009 මාර්තු මස සිට අප්‍රේල් මස දක්වා පාකිස්තානය සමග පැවැත්වුණු ටෙස්ට් තරඟාවලියේ ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම ජයවර්ධන විසින් මෙහෙයවන ලදී. ඉන්දියාව සහ පාකිස්තානය අතර පවතී ටෙස්ට් තරඟාවලිය නිම වීමෙන් පසුව මෙම තරඟාවලිය පවත්වන ලදී. තරඟාවලියේ පළමුවන තරඟය ජය පරාජයකින් තොරව අවසාන විය. ජයවර්ධන එහිදී ද්විත්ව ශතකයක් වාර්තා කලද දෙවන ටෙස්ට් තරඟයෙන් පසුව ඔහු සිටියේ නායකත්වයෙන් ඉල්ලා අස්වීමටය. දෙවන ටෙස්ට් තරඟයේ දෙවන දිනය වන විට තිලාන් සමරවීරගේ ද්විත්ව ශතකය හා තිලකරත්න දිල්ෂාන්ගේ ශතකයත් සමග ඒ වනවිට ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම හොඳ ස්ථානයක සිටියේය. තරඟයේ තෙවැනි දිනයේ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් රැගෙන ගඩාෆි ක්‍රීඩාංගනයට ගමන කරමින් තිබූ බස් රථයට වෙස් මුහුණු දමාගත් තුවක්කුකරුවන් 12 දෙනෙකු විසින් වෙඩිතබන ලදී. එයින් ජයවර්ධන  ඇතුළු තවත් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් හය දෙනෙකුට තුවාල විය. බස් රථය ආරක්ෂා කල පොලිස් නිලධාරීන් හය දෙනෙකු සහ සාමාන්‍ය වැසියන් දෙදෙනෙකු එයින් මියගියහ.ඔහු ඉන්දියානු ප්‍රිමියර් ලීග් තරඟාවලියේ කෝචි ටස්කර්ස් කේරල කණ්ඩායමේ නායකත්වය දරයි.2011 ලෝක කුසලානය පරාජයෙන් පසු උප නායකත්වයෙන් ද ඉල්ලා අස් වූ අතර නැවතත්  දැඩි කතාබහට ලක් වු ටි.එම්. ඩිල්ෂාන් ගේ නායකත්වය නිමා වු පසු නායකයා ලෙස පත් කරන ලදී.ඔහු ඉන්දීය ප්‍රිමියර් ලීග් තරගාවලියේ කෝචි ටස්කර්ස් කේරල පිලේ නායකත්වය දැරිය. වර්තමානයේ ඔහු දිල්ලි ඩෙයාර්ඩෙවිල්ස් කණ්ඩායමේ උප නායකත්වය දරයි.

පෙර දේශීය  ක්‍රිකට් ජීවිතය

ජයවර්ධන අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේය. ඔහු එහිදී ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කිරීමට ඉගෙනගත්තේය. ඔහු ඔහුගේ දක්ෂතා ටිකෙන් ටිකේ වර්ධනය කරමින් පාසැල් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකයා බවට පත්විය. 1994 වසරේදී ඔහු දෙවැනි හොඳම පාසැල් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයාට හිමි සම්මානය හිමිකරගන්නා ලදී. 1994 මහේල කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් පිලේ නායකත්වය දැරීය.

ඔහු සිංහල ක්‍රීඩා සමාජයට 1995 සිට ක්‍රීඩා කරන ලදී. 2008 ඉංග්‍රීසි ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් වාරයේ අග භාගයේදී ඩර්බිෂයර් කණ්ඩායමට විදේශ ක්‍රීඩකයෙක් ලෙසට ගිවිසුම් අත්සන් කලේය. කෙසේ නමුත් ඉන්දිය ප්‍රිමියර් ලීග් ක්‍රිකට් තරගාවලිය ට සහභාගි වීම නිසා ඩර්බිෂයර් කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කිරීමට නොහැකි විය .

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ජීවිතය

මහේල ජයවර්ධන ශ්‍රී ලංකාවේ 69 වන ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකය වේ. ජයවර්ධනගේ පළමුවැනි ටෙස්ට් තරඟය වුයේ ආර්.ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගනයේදී ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර පැවති වාර්තාගත ටෙස්ට් තරඟයේදීය.එහිදී ඔහු පළමු ඉනිම වෙනුවෙන් ලකුණු 66ක් රැස් කරගන්නා ලදී. ඔහු එම තරඟයේදී ක්‍රීඩා පිටියට පැමිණියේ ඊට පෙර ටෙස්ට් තරඟයකදී කණ්ඩායමක් රැස් කරගෙන තිබූ වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාවත් ඉක්මවා ගිය පසුවය. ඉන්පසුව ඔහු නවසීලන්තයට හා ඉන්දියාවට එරෙහිව පිළිවෙලින් ලකුණු 167ක් සහ ලකුණු 242ක් රැස් කරගන්න ලදී.

ජයවර්ධන තම පළමු ජාත්‍යන්තර එක්දින තරඟය ලෙස 1998 දී සිම්බාබ්වේ කණ්ඩායමට එරෙහිව ආර්.ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගනදී ක්‍රීඩා කරන ලදී. ජයවර්ධන ගේ ජයග්‍රාහී ලකුණත් සමග ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම තරඟය ජයග්‍රහණය කරන ලදී. ඉන්පසුව පැවති තරඟයෙන් ඔහු ලකුණු 77ක් රැස් කරගන්න ලදී. ඔහුගේ පළමුවැනි එක්දින ශතකය  වාර්තා කිරීමට ගතවූයේ තරඟ 11 ක් පමණි.එම 11 වැනි තරගය වූයේ ඕස්ට්‍රේලියානු තුන්කොන් (සී.බී) තරගාවලියේ එංගලන්තය ට එරෙහි ව ඇඩිලේඩ් හි පැවති තරගයයි.එම තරගයේදි ජයවර්ධනට ක්‍රීඩා කිරිමට සිදු වුයේ ශ්‍රි ලංකා කණ්ඩයමේ ලකුණු  134ට  කඩුලු 4ක් බිද වැටි තවත් ලකුණු 120ක් අවශ්‍ය කල අසීරු මොහොතකය. විනිසුරු රොස් එමර්සන් විසින් මුත්තයියා මුරලිදරන් හට පන්දුව දමා ගැසිමේ චෝදනා එල්ල කරන ලද්දේ ද මෙම තරගයේදි ය.මෙම සිදුවිමෙන් පසු තරගය අතරතුරදි එවකට නායක අර්ජුන රණතුංග තරගය නවත්වා විනිසුරු තීරණයට විරෝධය පා තම කණ්ඩායම 4 සීමාවෙන් පිටතට රැගෙන යන ලදී.

හිටපු නායක මාවන් අතපත්තු ආබාධයකට ලක් වීම හේතුවෙන් 2005 එංගලන්ත සංචාරයේ නායකත්වය ජයවර්ධන ට හිමි විය. ටෙස්ට් තරගාවලිය 1-1 ලෙස ජය පරාජයෙන් තොරව ද, එක්දින තරගවලිය 5-0  ලෙස අතිවිශිෂ්ට අන්දමින් නිමා කිරිමට ද ඔහුට හැකි විය.

2006 දී දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහි ප්‍රථම ටෙස්ට් තරගයේදි කුමාර් සංගාක්කාර සමග ලෝක වාර්තාවක් පිහි‍ටු වීමට ජයවර්ධන ට හැකි විය.එය ටෙස්ට් තරග ඉතිහාසයේ ඕනැම කඩුල්ලක් සදහා වැඩිම සබදතාවයයි (624 තුන්වැනි කඩුල්ල සදහා).එහිදි ඔහු විසින් මීට පෙර තිලාන් සමරවීර සමග ලකුණු 262 ක  ශ්‍රි ලංකා කණ්ඩායමේ තුන්වැනි කඩුල්ල සදහා තැබු හොදම වාර්තාව ද අභිබවා ගියේ ය.එමෙන් ම ඔවුන් නවසීලන්ත කණ්ඩායමේ මාර්ටින් ක්‍රෝව් සහ ඇන්ඩෲ ජෝන්ස් තැබු ලකුණු 467 ක වාර්තාව ද තමන් සතු කර ගන්නා ලදී.

ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් නායකයෙකු වාර්තා කල ප්‍රථම ත්‍රිත්ව ශතකය වාර්තා කිරිමට ජයවර්ධන ට හැකි විය. එම ලකුණු 374  ඔහු ලබා ගත්තේ 4 පහර 43ක් සහ එක් 6 පහරක් සමගින් පන්දු 572 කදී ය.
එය දකුණත් පිතිකරුවෙකු විසින් වාර්තා කල වැඩිම  පෞද්ගලික ලකුණු සංඛ්‍යාව වන අතර  ටෙස්ට් ඉතිහාසයේ වාර්තා වූ වැඩිම හතර වැනි පෞද්ගලික ලකුණු සංඛ්‍යාව වේ.එහිදි ඔහු ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු විසින් වාර්තා කල වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාව වූ සනත් ජයසූරිය ගේ ලකුණු 370  (1997 දී ඉන්දියාව ට එරෙහිව) වාර්තාව ද බිද දමන ලදී.

ඔහු 2007 දී වසරේ විස්ඩන් ක්‍රීඩකයා ලෙස තේරි පත් විය.තවද ජයවර්ධන 2007 ලෝක කුසලානයේදී ශතකයක් හා අර්ධ ශතක 4ක් සමගින් මැතිව් හේඩ්න් ට පමණක් දෙවැනි වෙමින් වැඩිම ලකුණු රැස් කල ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය. ඔහුගේ ශතකය නවසීලන්තය ට එරෙහිව පැවති අවසාන පූර්ව තරගයේ ජයග්‍රහණයට හේතු විය. අවසාන මහා තරගයේදී ඕස්ට්‍රේලියාව ට  පරාජය වී 2007 ලෝක අනු ශූරයන් බවට පත් වීමට ශ්‍රී ලංකාවට හැකි විය.

ඔහු සියලුම ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් වලට එරෙහිව ශතක ලබා ගෙන ඇත.ඔහු මෙම වාර්තාව තැබුවේ 2009 පෙබරවාරි 21 දින පාකිස්තානයේ කරච්චි නුවර ජාතික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගණයේදී පාකිස්තාන කණ්ඩායමට එරෙහි ව ප්‍රථම ශතකය  ලබා ගැනිමෙනි.

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මගින් පලමු වරට පිරිනැමු " වසරේ හොදම නායකයා " යන සම්මානය ඔහුට ලැබිණි. තවද  2006 "වසරේ එක්දින කණ්ඩායමේ" නායකයා වීම , 2007 දී "වසරේ ක්‍රිකට් ජීව ගුණය රැදි කණ්ඩායමේ " නායකයා වීම , 2007 වසරේ විස්ඩන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා වීම , ශ්‍රී ලාංකීකයෙකු ලැබු වැඩිම ටෙස්ට් ලකුණු සංඛ්‍යාව ලැබීම වැනි සිදුවීම් වලට දායක වීමට මහේල ට හැකියාව ලැබුණි.

2010  අයි.පී.එල් තරගාවලිය අතරතුර කොල්කටා නයිට් රයිඩර්ස් සමග පැවති තරගයකදී ලකුණු 201 ක හඹා යෑමට පෙර ඉනිම ඇරඹීමට තිබු කැමැත්තට නායක කුමාර් සංගක්කාර වෙතින් අවසර ලැබු පසු ජයවර්ධන පන්දු 59කින් අතිවිශිෂ්ට ලකුණු 101 ලබා තරගය ජයග්‍රහණය කරා ගෙන යෑමට සමත් විය. මෙයින් කුමාර් සංගක්කාර ඔහුව කිංග්ස් 11 පන්ජාබ් කණ්ඩායමේ ආරම්භක පිතිකරු බවට පත් කලේ ය. එහිදි ඔහුට නිරපරාදයේ වුවත් ලකුණු 44ක් රාජස්තාන් රෝයල්ස් පිලට  එරෙහිව හා 93* ඩෙකෑන් චා(ර්)ජර්ස් පිලට එරෙහිව ලෙස දර්ශනීය පිති හරඹයක යෙදීමට හැකි විය. ලකුණු 43.9 සාමාන්‍යයක් තරගාවලිය අවසානයෙදී රදවා ගැනිමට ඔහුට හැකි විය. ඔහු තරගාවලියේ 6 වෙනි වැඩිම ලකුණු ලාභියා බවට පත් විය.

කුමාර සංගක්කාර නායකත්වය දැරු සමයේ පැවති 2010 අයි.සි.සි. පන්දුවාර 20 ලෝක කුසලාන තරගාවලියේදී ද ඔහු ආරම්භක පිතිකරු කාර්යය සිදු කලේ ය. නවසීලන්තයට එරෙහි පලමු තරගයේදි ඔහුට පන්දු 51කින් ලකුනු 81ක් රැස් කර ගැනිමට හැකි විය. ඔහුගේ දැවි යාමෙන් පසු පිතිකරු ලැයිස්තුවේ  කඩා වැටීම හේතුවෙන් මුළු ලකුණු සංඛ්‍යාව 135කට සීමා වීම නිසා ඔහුගේ රැස් කල ලකුණු සංඛ්‍යාව අපතේ යැවිමක් විය .කෙසේ වූවත් සිම්බාබ්වේ කණ්ඩායමට එරෙහි ඊළග තරගයේ දී ඔහුගේ පන්දු 64කින් ලබා ගත් ශතකය නිසා ලකුණු 173 ක මුළු ලකුණු සංඛ්‍යාවක් ලබා තරගය ජය ගැනීමට හැකි විය.
ඔහු ජාත්‍යන්තර ඕවර 20 තරගයක ශතයකයක් වාර්තා කල ලොව 4 වැනි ක්‍රීඩකයා සහ පලමු ශ්‍රී ලාංකිකයා වේ.

පෞද්ගලික ජීවිතය

මහේල ජයවර්ධන, 1977 දී සුනිලා සහ සෙනරත් ජයවර්ධනට දාව කොළඹ දී උපත ලැබීය. ඔහුට දිශාල් නම් වූ එක් බාල සහෝදරයෙක් සිටි අතර, ඔහු වයස 16 දී මොළයේ පිළකාවකින් මිය ගියේය. මෙය මහේලට මානසිකව බලපැම් ඇති කළ අතර, ඒ නිසා ඔහුගේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කිරීම ද ටික කාලයකට නතර විය. අවසානයේ දී ඔහුගේ දෙමව්පියන් හා කණ්ඩායම් මිතුරන් විසින් ඔහුට නැවත ඉදිරියට යාමට සහ වෘත්තිය ගොඩ නඟා ගැනීමට ධෛර්යමත් කරන ලදී.
ඔහු ක්‍රිස්ටිනා මල්ලිකා සිරිසේන සමඟ විවාහ වී සිටී. ඇය සංචාරක උප‍දේශිකාවකි. ක්‍රීඩාවට අමරතව, ඔහු විසින් "Hope" පිළිකා ව්‍යාපෘතිය සඳහා ලබා දෙන දායකත්වය බොහෝ ප්‍රශංසාවට ලක්වී ඇත. දිශාල්ගේ මතකයන් ද සිතෙහි දරා සිටන ඔහු "Hope" ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රධාන වැඩසටහන් ප්‍රවර්ධකයා බවට පත්වී සිටී. වර්තමානයේදී, ඔහු සිය කණ්ඩායම් මිතුරන්ගේ ද සහයෝගය ඇතිව මහරගම පිළිකා රෝහලෙහි ඇඳන් 750කින් යුත් පිළිකා ඒකකයක් ඉදි කිරීමට අදිටන් කර ගෙන සිටී. මෙම රෝහල ලංකාවේ පිළිකා සඳහා වෙන් වුණු එකම රෝහල වේ.

ක්‍රීඩක දත්ත

එක් එක් ප්‍රතිවාදීන්ට එරෙහිව ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කිරිම.

As of 5 December 2010:

තරගාවලියේ වීරයා (ටේස්ට්) සම්මානය ලැබීම.

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
1977 උපත්

මහේල ජයවර්ධන


O Festival do Tucumã de Cachoeira do Ararari é um festival realizado na cidade de Cachoeira do Arari, no estado do Pará, Brasil, que celebra o tucumã, fruto típico da região. Foi idealizado pelo Grupo Cachoeirense de Ação Comunitária (GCAC) como espaço anual para resgatar tradições culturais locais.

Canhapira
O tucumã que dá nome ao festival é um ingrediente fundamental da canhapira, um prato característico, parte da tradição da cidade e da ilha do Marajó. Esse prato estava à beira do esquecimento quando o evento foi idealizado. É uma espécie de feijoada que leva carne de boi ou de porco moqueada (assada lentamente na brasa) e utiliza o vinho de tucumã (suco bem concentrado da fruta) para realçar o sabor da carne.

Cachoeira do Arari

Cultura do Pará
Eventos do Pará
Tucumã

Festival do Tucumã


Week-End at the Waldorf é um filme de comédia dramática estadunidense de 1945 dirigido por Robert Z. Leonard e estrelado por Ginger Rogers, Lana Turner, Walter Pidgeon e Van Johnson. O roteiro de Samuel e Bella Spewack é baseado na adaptação teatral do dramaturgo Guy Bolton do romance Grand Hotel de Vicki Baum de 1929.

Elenco

Produção
Judy Garland foi originalmente considerada para um papel de protagonista. Embora algumas cenas internas e externas do Waldorf-Astoria Hotel tenham sido filmadas, a maioria das gravações ocorreram nos estúdios da MGM.

Filmes dos Estados Unidos de 1945
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes em preto e branco
Filmes dirigidos por Robert Z. Leonard
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes baseados em romances de autores da Áustria
Filmes ambientados em hotéis
Filmes com trilha sonora de Johnny Green

Week-End at the Waldorf


Lipit düşürücü ilaçlar kanda yüksek lipit seviyelerinin tedavisinde kullanılan çeşitli türde ilaçlardır. Hipolipidemik ilaçlar veya antihiperlipidemik ilaçlar olarak da adlandırılırlar.

Lipit düşürücü ilaçlar birkaç sınıfa ayrılabilir. Yan etkileri ve kolesterol profiline olan etkileri bakımından farklılıklar gösterirler. Bazıları "kötü kolesterol" diye bilinenen LDL kolesterolunu azaltırken diğerleri "iyi kolesterol" HDL kolesterolunu arttırırlar. Klinik kullanımda bir hastanın hangi ilacı alacağını belirlemek için hastanın kolesterol düzeyine, kardiyovasküler risk durumuna, karaciğer ve böbrek fonksiyonuna bakılır ve bunlar, ilacın riskleri ile faydalarıyla birlikte değerlendirilir. Amerika Birleşik Devletleri'nde bunu yapmak için Milli Kolesterol Eğitim Programı'nın Yetişkin Tedavi Paneli III'te (National Cholesterol Education Program Adult Treatment Panel III) bulunan delillere bağlı tedavi kılavuz kullanılır.

 Statinler kalp hastalıkları ile en doğrudan bağlantısı olduğu gösterilmiş olan LDL kolesterolu azaltmakta çok etkilidir. Statin türevlerinin LDL kolesterolunu %18-%55 arasında azalttığı gösterilmiştir.
 Fibratlar trigliseritlerin yüksek olduğu durumlarda kullanılır. Bu tür ilaçların kullanımıyla trıgliseritler %20 ila 50 arasında azalır. HDL kolesterol da artar ama LDL kolesterol çok az iner, hatta artabilir dahi.
 Nikotinik Asit de, fibratlar gibi, trigliseritlerin azaltılmasına yarar. Hem LDL kolesterol hem de HDL kolesterol düzeylerine yararlı etkileri görülür.
 Safra asiti bağlayıcı reçineler özellikle LDL kolesterolu azaltmakta etkilidirler. LDL kolesterolu %15-30 azaltıp HDL kolesterolu yükseltirler. Trigliseritlere pek etkileri olmaz.
 Fitosterol (kolesterol emilme inhibitörleri)
 CETP inhibitörleri
 Skualen sentaz inhibitörleri

Kaynakça

Lipit düşürücü ilaç


Safo (título original en francés: Sapho) es una ópera en cinco actos con música de Jules Massenet y libreto en francés de Henri Cain y Arthur Bernède, basada en la novela homónima de Alphonse Daudet, de 1884. La ópera de Massenet se estrenó en la Opéra Comique en París el 27 de noviembre de 1897 con Emma Calvé como Fanny Legrand.

Es una pieza encantadora y efectiva pero nunca ha logrado un lugar en el repertorio operístico estándar.  La historia se refiere a una modelo de artista llamada Fanny Legrand que empieza una relación con un joven, Jean Gaussin.  La relación, como ocurre tan frecuentemente en la ópera, es fallida y acaba con Fanny dejando a Jean mientras duerme.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase no aparece entre las óperas representadas en el período 2005-2010.

Personajes

Notas y referencias

Fuentes
Upton, George P. y Borowski, Felix: "The Standard Opera Guide", 1928, Blue Ribbon Books, Nueva York, págs. 198–201

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (francés / español)  Kareol

Óperas de 1897
safo
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París
Óperas basadas en novelas
Alphonse Daudet

Safo (Massenet)


Bathildis af Schaumburg-Lippe (født 21. maj 1873 i Bøhmen, død 6. april 1962 i Arolsen) blev gennem sit ægteskab den sidste fyrstinde af Waldeck-Pyrmont i 1895–1918.

Forfædre
Bathildis af Schaumburg-Lippe var datter af prinsesse Bathildis af Anhalt-Dessau (1837–1902).

Bathildis var barnebarn af prins Frederik August af Anhalt-Dessau (1799–1864) og prinsesse Marie af Hessen-Kassel-Rumpenheim (1814–1895).

Bathildis var oldedatter af arveprins Frederik af Anhalt-Dessau, den danske officer og guvernør over København Vilhelm af Hessen-Kassel og prinsesse Charlotte af Danmark.

Bathildis var tipoldedatter af hertug Leopold 3. af Anhalt-Dessau, den danske general Frederik af Hessen-Kassel (1747–1837), prinsesse Karoline Polyxene af Nassau-Usingen, arveprins Frederik af Danmark–Norge og den dansk–norske arveprinsesse Sophie Frederikke af Mecklenburg-Schwerin.

Ægteskab
I 1895 giftede Bathildis af Schaumburg-Lippe sig med Frederik af Waldeck-Pyrmont (1865–1946), der indtil 1918 var Waldeck-Pyrmont's sidste regerende fyrste.

Bathildis og Frederik fik fire børn:
 Josias, arveprins (tronfølger) til Waldeck og Pyrmont (1896–1967), gift 1922 med Altburg af Oldenborg (en datter af Frederik August 2. af Oldenborg, der havde været Oldenborgs sidste storhertug i 1900–1918).
 Max (1898–1981), gift 1929 med Gustava grevinde af Platen Hallermund.
 Helene (1899–1948), gift 1921 med arvestorhertug (tronfølger) Nikolaus af Oldenborg (1897–1970). Deres søn Anton Günther (1923–2014) efterfulgte i 1970–2014 sin far som overhoved for det storhertuglige hus (dvs. den tyske gren af slægten Gottorp–Oldenborg).
 Georg Wilhelm (1902–1971), gift 1932 med Ingeborg grevinde af Platen Hallermund

Danske slægtninge
Bathildis af Schaumburg-Lippe var i familie med de danske konger, med hertugerne af Glücksborg og med landgreverne af Hessen-Kassel.

Hun var tiptipoldedatter af kong Frederik 5. af Danmark–Norge. Hendes mormors morbror Christian 8. blev dansk konge i 1839, mens hendes mormors fætter Frederik 7. blev dansk konge i 1848.

Ifølge Kongeloven var Bathildis af Schaumburg-Lippe's mor og mormor fødte med arveret til den danske trone. I 1851 overdrog Bathildis's mormor (prinsesse Marie af Hessen-Kassel-Rumpenheim (1814–1895)) sin danske arveret til søsteren Louise af Hessen-Kassel og svogeren prins Christian af Glücksborg.

Mormoderens arveafkald gjaldt også for hendes efterkommere, og det banede vejen for, at dronning Louise og kong Christian 9. kom på den danske trone i 1863.

Bathildis af Schaumburg-Lippe's mormor var søster til den danske dronning Louise af Hessen-Kassel og svigerinde til kong Christian 9. af Danmark. Bathildis's mor var kusine til kong Frederik 8. af Danmark, og hun var selv grandkusine til kong Christian 10. af Danmark.

En af Bathildis's brødre giftede sig med Louise af Danmark (en datter af Frederik 8.), og hendes brorsøn giftede sig med Feodora af Danmark (svigerinde til Arveprins Knud og sønnedatter af Frederik 8.)

Huset Schaumburg-Lippe-Náchod
Huset Waldeck

Bathildis af Schaumburg-Lippe


Mai jos sunt redate orele de deschidere și de închidere a principalelor piețe valutare din întreaga lume. Aceasta include o listă parțială a burselor de valori și orele corespunzătoare de deschidere și de închidere, împreună cu fusul orar în care schimbul este situat. Determinarea orelor Bucureștiului de deschidere sau închidere a diferitelor burse se face adăugând 2 ore la orele UTC ( UTC = GMT).

Note

Burse

Orarul burselor de valori


The Republic of Vietnam Gallantry Cross also known as the Vietnamese Gallantry Cross or Vietnam Cross of Gallantry () is a military decoration of the former Government of South Vietnam (Republic of Vietnam). The medal was created on August 15, 1950, and was awarded to military personnel, civilians, and Armed Forces units and organizations in recognition of deeds of valor or heroic conduct while in combat with the enemy.

Individuals who received the medal, ribbon, and a citation were personally cited at the Armed Forces, Corps, Division, Brigade or Regiment level. The Republic of Vietnam authorized members of units and organizations that were cited, to wear the Gallantry Cross Unit Citation Emblem with Palm and Frame (no medal is authorized).

Medal
The medal is gold in color, and 35 mm wide. It consists of a Celtic cross with two crossed swords between the arms. The cross is superimposed over a wreath. The center of the cross contains a disc with the outline of the country of Vietnam between two palm branches joined at the bottom. A scroll is on top of the map and is inscribed "QUOC-GIA LAO-TUONG" (Reward of the State).

The suspension ribbon of the medal is 35 mm wide and is made up of the following stripes: 9 mm of Old Glory Red; 17 mm center stripe in Golden Yellow. The center stripe has sixteen strands of Old Glory Red; and 9 mm of Old Glory Red.

Degrees
The Republic of Vietnam Gallantry Cross was awarded in four degrees, with a basic medal followed by higher degrees which were the equivalent of personal citations on an organizational level (also known as having been "mentioned in dispatches"). The degrees of the Gallantry Cross are as follows:
 Gallantry Cross with Palm: cited at the Armed Forces level
 Gallantry Cross with Gold Star: cited at the Corps level
 Gallantry Cross with Silver Star: cited at the Division level
 Gallantry Cross with Bronze Star: cited at the Regiment or Brigade level

Ribbon devices
The devices to the Gallantry Cross are not worn simultaneously but instead are upgraded to the next higher device which would replace the previous device for wear on the decoration.

U.S. Marine Corps uniform regulations in 2003 state the recipient should wear only one Gallantry Cross award (medal or ribbon bar) regardless of the number received. For multiple awards, wear as many authorized devices as will fit on one medal suspension ribbon or ribbon bar. Wear the devices for subsequent awards in order of seniority from the wearer's right. The first palm is  inches on the suspension ribbon or  inch on the service ribbon. Subsequent palms are  inch on the suspension ribbon or  inch on the service ribbon. Stars are  inch.

Service versions
The Gallantry Cross was awarded to members of all military branches, as well as service members of foreign and allied militaries. The similarly named decorations were the Air Gallantry Cross and Navy Gallantry Cross. These decorations were awarded under a different authority, with different criteria, and were considered separate decorations.

Unit award
The Unit Citation Emblem of the colors of the Gallantry Cross is awarded to personnel in the South Vietnamese military and Allied military units that have been cited and presented a decoration which is prescribed to be awarded on a collective basis.

Known as the Vietnam Gallantry Cross Unit Citation with Palm (Republic of Vietnam Gallantry Cross with Palm and Frame Unit Citation), the Unit Citation Emblem in the colors of the Gallantry Cross with Palm, was created on January 20, 1968, and was issued with the Gallantry Cross ribbon bar with a  by  inch bronze palm and a gold frame. The former South Vietnamese military awarded the Gallantry Cross to specific military units that distinguished themselves to the same level as would be required for the individual award. Regulations for the issuance of the Vietnam Gallantry Cross permit the wearing of both the individual and unit award simultaneously since both are considered separate awards. The Gallantry Cross was awarded to every Allied nation which provided support to South Vietnam. The Gallantry Cross became the most commonly awarded Vietnamese decoration to foreigners, second only to the Republic of Vietnam Campaign Medal.

Fourragere
The South Vietnamese military Fourragere in the colors of the Gallantry Cross represented a military unit cited two times. It was a brilliant golden-yellow, with red intermixed. Department of the Army message 111030Z from April 1974, established the policy that only one emblem for a unit award was authorized to be worn at a time. This change resulted in the fourragere being no longer authorized for wear, as it was representative of multiple awards.

U.S. authorization
Republic of Vietnam Gallantry Cross Unit Citation:

U.S. Department of Defense:
U.S. Military Assistance Command Vietnam (MACV) and its subordinate units, 8 Feb 1962 to 28 Mar 1973
U.S. Army and its subordinate units, 20 July 1965 to 28 Mar 1973
This permits all personnel who served in Vietnam to wear the RVN Gallantry Cross unit citation.

Republic of Vietnam Meritorious Unit Citation (Gallantry Cross color with Palm and Frame); RVN Meritorious Unit Citation (Gallantry Cross)

U.S. Navy and Marine Corps: In addition to specific ships/units, all personnel who served "in country" Vietnam, 8 February 1962 to 28 March 1973.

United States acceptance
The United States military began authorizing the Republic of Vietnam Gallantry Cross in March 1968 with retroactive presentation of the decoration to 1961. In 1974, Army General Order Number 8 confirmed eligibility for the Republic of Vietnam Gallantry Cross with Palm and Frame Unit Citation to every military unit of the United States Army which had served under the Military Assistance Command from 1961 to 1974, however, orders, specific as to dates and units, do exist for specific Army commands as well as for members of other services not affected by the Army General Order.

Award requests
The National Personnel Records Center-NPRC (or veteran's service branch), is the U.S. federal agency that generally takes and responds to retroactive award requests from U.S. Army veterans (and other Vietnam veterans) and or updating their personal military records to show the Republic of Vietnam Gallantry Cross (RVN) and or unit award credit, either per Army General Order 8 or per unit specific awards. The full medal and or unit citation award are both considered foreign military awards and are not issued to Vietnam veterans (or their next of kin) by the NPRC (or any of the United States military services). Once requested (USN-USMC name of the unit award must be used by those veterans) and authorized, the veteran (or next of kin) will be notified by mail to purchase the award(s) at most U.S. military installations, military clothing sales or private military insignia and Internet dealers.

Australia
Republic of Vietnam Cross of Gallantry with Palm Unit Citation
Republic of Vietnam Cross of Gallantry with Palm Unit Citation
Australian Defence Force members who served during the Vietnam war have been recognised with the Republic of Vietnam Cross of Gallantry with Palm Unit Citation (the Citation).

The Citation was awarded by the former Government of the Republic of Vietnam (South Vietnam) to specific military units that distinguished themselves in battle. The Governor-General has formally approved the awarding of the Citation to identified Australian military units in recognition of their service during the Vietnam war.

Eligibility
To be eligible for the Citation, Navy and Air Force members must have served in Vietnam under the operational control of United States Military Assistance Command Vietnam posted to one of the following units, during the eligible dates:

Navy
Clearance Diving Team Three from 5 February 1967 to 5 May 1971
RAN Helicopter Flight Vietnam from 16 October 1967 to 8 June 1971
RAN personnel in 9 Squadron from February 1968 to April 1969 (8 personnel)
Air Force
RAAF Transport Flight Vietnam/35 Squadron from August 1964 to February 1972
9 Squadron from June 1966 to December 1971
2 Squadron from 19 April 1967 to 15 July 1971
Base Support Flight Vietnam from 8 February 1962 to 28 March 1973
Number 1 Operational Support Unit from 8 February 1962 to 28 March 1973
Army
The Governor-General has previously approved the following Army units to wear the insignia of the Citation for their service in Vietnam.

Australian Army Training Team Vietnam from 1 July 1962 to 31 October 1971
1RAR - Eligible personnel must have served in Vietnam under command of 173rd Airborne Brigade during 5 May 1965 to 31 May 1966 in one of the following units, within the eligible dates:
1st Battalion, The Royal Australian Regiment from 25 May 1965 to 31 May 1966
1st Armoured Personnel Carrier Troop RAAC from 15 June 1965 to 31 March 1966
105th Field Battery, RAA from 14 September 1965 to 31 May 1966
3rd Field Troop, RAE from 14 September 1965 to 31 March 1966
161st Reconnaissance Flight, AAAVN from 14 September 1965 to 31 May 1966
1st Australian Logistic Support Company from 25 May 1965 to 31 March 1966
Battery Section, 4th Field Regiment Light Aid Detachment RAEME (and redesignated in country to 105th Field Battery Section, 12th Field Regiment Light Aid Detachment RAEME) from 14 September 1965 to 31 March 1966
547 Signal Troop from 13 June 1966 to 23 December 1971
Strength of D Company 6RAR in Vietnam on 18 August 1966
8RAR from 28 November 1969 to 24 October 1970
Wearing
The Republic of Vietnam Cross of Gallantry with Palm Unit Citation is a singular device.

Individuals are not eligible to wear the Citation device until they have been formally approved to do so through the application process.

Approval to wear the Citation does not give a person the authority to wear the Republic of Vietnam Cross of Gallantry. This is an individual decoration that was awarded to a number of Australians by the Government of the Republic of Vietnam in recognition of their individual acts of gallantry.

Application
Individuals who believe they could be eligible are asked to submit an application.
Family members of deceased Australian Defence Force members who may be eligible are asked to submit an application.

Exchange
The palm on the Citation is bronze, rather than gold, and previously issued citation devices are incorrect. Personnel wishing to obtain the bronze palm device should return their existing device for replacement. Ensure full name, service number, address and contact details are included with the returned device. The mailing address is:

Directorate of Honours and Awards
Exchange Citations
PO BOX 7952
CANBERRA BC ACT 2610

Notable recipients
 Peter Badcoe, Australian recipient of the Victoria Cross, awarded the Gallantry Cross with Palm
 Nathan D. Baxter, the 10th bishop of the Episcopal Diocese of Central Pennsylvania
 John Beal (then USMC sergeant), film and television composer, awarded the RVN Gallantry Cross with palm
 Frank J. Breth, USMC Brigadier General, former Director of Marine Intel awarded the RVN Gallantry Cross with silver star
 Frederic J. Brown III, two awards (one with silver star, one with bronze star)
 David Christian, Vietnam, two awards
 George R. Christmas, USMC Lieutenant General, awarded the RVN Gallantry Cross with palm
 R. Lee Ermey (former USMC gunnery sergeant), actor, awarded the RVN Gallantry Cross with palm
 David Hackworth, Vietnam, seven awards
 Chuck Hagel (former infantry sergeant), former United States Secretary of Defense, awarded the RVN Gallantry Cross
 Richard Marcinko retired USN Commander, the first commanding officer of SEAL Team Six and Red Cell, awarded the RVN Gallantry Cross with Silver Star
 Robert L. Howard, U.S. Army Special Forces
 Phil Johnson, Texas Supreme Court Associate Justice
 Robert Jordan, author of the epic fantasy series The Wheel of Time
 Luis J. Landin (former U.S. Army Command sergeant major), awarded three RVN Gallantry Crosses
 Robert Mueller, Director of the Federal Bureau of Investigation, awarded the RVN Gallantry Cross
 John P. Murtha, former U.S. Congressman 1974–2010 (18 terms)
 John Musgrave, Marine corporal, author
 Oliver North, awarded the RVN Gallantry Cross with silver star
 Bob Parsons, founder and Executive Chairman of Godaddy
 Riley L. Pitts, was awarded RVN Gallantry Cross with palm and The Congressional Medal of Honor for his actions on October 31, 1967
 Rick Rescorla, a hero of 9/11
 Tom Ridge, former Pennsylvania Governor and former Department of Homeland Security Secretary
 Dennis Richardson, 26th Secretary of State of Oregon
 Gregory J. Slavonic, Rear Admiral (Ret) and Assistant Secretary of the Navy, awarded RVN Gallantry Cross w/ palm
 Oliver Stone, Unit Citation
 Harvey D. Williams, US Army major general
 James G. Zimmerly, former chief of legal medicine at the Armed Forces Institute of Pathology
 Charles DeMent, former U.S. Navy Intelligence Operations

See also
 Orders, decorations, and medals of South Vietnam
 National Order of Vietnam
 Vietnam Military Merit Medal
 Vietnam Civil Actions Medal
 Vietnam Campaign Medal
 Vietnam Service Medal
 Croix de Guerre, inspiration for the Vietnamese Gallantry Cross

References

External links

 Military Orders, Decorations, and Medals of the Republic of Vietnam

Military awards and decorations of Vietnam
Military of South Vietnam

Courage awards
Awards established in 1950

Gallantry Cross (South Vietnam)


Zweiflingen ist ein Gemeindeteil der Stadt Leutershausen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt 0,2 km rechts der Altmühl. 0,5 km westlich liegt das Waldgebiet Weidlach, 0,5 km nordöstlich das Seeholz. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Pfetzendorf (0,4 km nördlich) bzw. zu einer anderen Gemeindeverbindungsstraße (0,6 km südlich) zwischen Jochsberg (0,7 km östlich) und Buch am Wald (3,2 km westlich).

Ortsnamendeutung
Dem Ortsnamen liegt der althochdeutsche Personenname "Zwifal" zugrunde.

Geschichte
1339 wurde Zweiflingen im Zusammenhang mit der Gründung der Schlosskapelle zu Jochsberg durch Burkhard von Seckendorff erwähnt; der Pfarrer der Pfarrei Neusitz, zu der Jochsberg ursprünglich gehörte, verzichtete auf seine Kleinzehnten in Jochsberg und Zweiflingen. Zur Schlosskaplanei, später Pfarrei Jochsberg, gehörte fortan Zweiflingen, das laut einem Verzeichnis von 1342 fünf Untertanen des Gumbertusstifts Ansbach hatte.

Laut 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Amtes Leutershausen von 1681 bildeten Pfetzendorf und Zweiflingen eine Realgemeinde bestehend aus elf Mannschaften (Untertanen-Familien). Zweiflingen hatte sechs brandenburg-ansbachische Mannschaften. Eine gehörte zum Kastenamt Colmberg bzw. Amt Leutershausen, fünf gehörten zum Vogtamt Jochsberg. Die Familie Seckendorff hatte Jochsberg mit Unterbrechungen nur bis zum 1630 in Besitz. Es gab außerdem ein Gemeindehirtenhaus. Am Ende des Alten Reiches unterstand dem Kastenamt Colmberg in Zweiflingen ein Köblergut, dem Vogtamt Jochsberg unterstanden ein Hof und vier Köblergüter, das Hirtenhaus war Eigentum der Gemeinde. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Zweiflingen dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Frommetsfelden zugeordnet. Es gehörte auch der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Frommetsfelden an. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde es in die neu gebildete Ruralgemeinde Bieg umgemeindet. Am 1. Juli 1972 wurde Zweiflingen im Zuge der Gebietsreform in Leutershausen eingemeindet.

Einwohnerzahlen

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Mauritius (Jochsberg) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Leutershausen)
Ort im Landkreis Ansbach
Ersterwähnung 1339
Weiler in Mittelfranken
Ort an der Altmühl

Zweiflingen (Leutershausen)


"VLTJ" er en sang udgivet af det danske band Tørfisk. Den er ellevte og sidste nummer på gruppens andet studiealbum Stemning fra 1985.

Historie
Nummeret er en hyldest til Lemvigbanen (Vemb-Lemvig-Thyborøn Jernbane), som kører på bandets hjemstavn.

Sangen er skrevet og komponeret af daværende medlem af Tørfisk, Henning Toft Bro, baseret på den irsk-amerikanske folkesang "Poor Paddy Works on the Railway", kendt blandt andre fra The Dubliners (første gang udgivet på A Drop of the Hard Stuff fra 1967). Sangen og resten af albummet blev indspillet i det daværende pladestudie Light Sound i Vejle.

VLTJ er igennem årene blevet et nærmest kult-fænomen, og bandet spillede den ved over 100 koncerter om året.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Tørfisk's officielle hjemmeside

Singler fra 1985
Sange fra Danmark

VLTJ (sang)


Sir Andrew Lloyd Webber, Baron Lloyd-Webber () este un compozitor și impresar de teatru muzical englez.

Discografie
 The Likes of Us (1965)
 Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (1968)
 Jesus Christ Superstar (1970)
 Jeeves (1975)
 Evita (1976)
 Tell Me On A Sunday (1979)
 Cats (1981)
 Song and Dance (1982)
 Starlight Express (1984)
 The Phantom of the Opera (1986)
 Aspects of Love (1989)
 Sunset Boulevard (1993)
 Whistle Down the Wind (1998)
 The Beautiful Game (2000)
 The Woman in White (2004)
 Love Never Dies (2010)
 The Wizard of Oz (2011)
 Stephen Ward (2013)

Referințe

Nașteri în 1948
Câștigătorii premiilor Grammy
Câștigători ai premiului Laurence Olivier
Compozitori englezi
Englezi în viață

Andrew Lloyd Webber


Belgiens Grand Prix 2016 (officielt navn: 2016 Formula 1 Belgian Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 28. august 2016 på Circuit de Spa-Francorchamps i Belgien. Det var det trettende løb i Formel 1-sæsonen 2016.

Løbet blev vundet af Mercedes-køreren Nico Rosberg, som startede fra pole position. På andenpladsen kom Red Bulls Daniel Ricciardo, mens Lewis Hamilton tog tredjepladsen, efter at have startet som nummer 21. Løbet blev stoppet på 10. omgang efter at Kevin Magnussen forulykkede voldsomt ved Raidillon, og forårsagede omfattende skader på autoværnet og dækbarrieren. Magnussen fik et brud på anklen, men slap ellers uskadt fra ulykken.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
  - Esteban Gutiérrez fik en gridstraf på fem placeringer for at have hindret Pascal Wehrlein under tredje træningsomgang om lørdagen.
  - Marcus Ericsson fik en gridstraf på ti placeringer for at have skiftet elementer i motorenheden.
  - Lewis Hamilton fik en gridstraf på seksten placeringer efter at Mercedes valgte at skifte en række elementer i motorenheden, og for at have brudt en forsegling på gearkassen.
  - Fernando Alonso fik en gridstraf på seksten placeringer efter at McLaren valgte at skifte en række elementer i hans motorenhed. Alonso fik ikke sat en tid under kvalifikationen, men blev senere givet tilladelse af løbsledelsen til at starte i løbet.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Formel 1 2016
2016

Belgiens Grand Prix 2016


Cet article reprend le palmarès du Championnat d'Europe de futsal de l'UEFA.

Palmarès par édition
Après l'Euro 2022, l'Espagne maintient sa performance d'avoir toujours terminé dans les trois premiers de chacune des douze éditions de l'Euro de futsal. L'opposition Espagne-Russie représente la moitié des dix premières finales de l'Euro de futsal.

Tableau des trophées par équipe

* = Pays hôte

Participation et prestation en phase finale

Légende :
 1T : éliminé au premier tout.
 QF : éliminé en quart de finale.
 SF : éliminé en demi-finale.
 - : non-qualifié ou absent.
 gras : équipe victorieuse / record.
 italique : équipe hôte.

Effectifs vainqueurs

Notes et références

Lien externe

Championnat d'Europe de futsal

Palmarès des nations au Championnat d'Europe de futsal


Harold Knight, né le  à Nottingham et mort le  à Colwall, est un peintre britannique.

Biographie

Harold Knight naît le  à Nottingham, il est le fils de l'architecte William Knight. Il meurt le  à Colwall.

Notes et références

Annexes

Liens externes

Naissance en janvier 1874
Naissance à Nottingham
Peintre britannique
Peintre britannique du XIXe siècle
Peintre britannique du XXe siècle
Décès en octobre 1961
Décès à 87 ans

Harold Knight


Federico de la Vega (Jerez de la Frontera, España, 3 de febrero de 1831 – México, C. 1888) fue un escritor, periodista, novelista y traductor.

Biografía
Quedó huérfano a los 14 años, teniendo que abandonar sus estudios en 1848, quedando inconclusa la carrera de Filosofía que realizaba en Cádiz.
Marcha a Madrid, y en 1855 conoce a Pí y Margall, que influirá en sus ideas republicanas, colaborando, en 1857, en el periódico La Revolución. Más tarde, en 1860, viaja a París y desde ahí escribe para varios periódicos americanos como: El Comercio, de Lima, (con el seudónimo de Lupercio),  El Siglo XIX, de México, y El Mercurio, de Valparaíso.
Acabó con su vida en México, en 1888.
Estuvo casado en primeras nupcias con una andaluza y en segundas con Emilia Wetter, francesa, hija de alemán. Con Wetter tendría una hija, Luisa, que casaría a su vez con Augusto González de Linares.
Una calle en su ciudad natal está rotulada con su nombre.

Obras
El capitán de la Armada.
La política entre bastidores (1873).
Cantos berroqueños (1874)
El palacio de la miseria
Menudencias filosóficas. Cartas a Severo Seralin (1883).
Mesa revuelta
Cantos parisienses.

Traducciones
Vida de Jesús (Ernest Renan, 1869)

Referencias
El Americano (París, 17 de marzo de 1873).
Mil años de escritores y libros en Jerez de la Frontera José Ruiz Mata. Ayuntamiento de Jerez, 2001.

Escritores de Jerez
Nacidos en Jerez de la Frontera

Federico de la Vega


Die Front Sozialistischer Kräfte (Kabylisch: Tirni Iɣallen Inemlayen; ; , FFS) ist eine sozialdemokratische und säkulare Partei in Algerien, die im Jahre 1963 durch Hocine Aït Ahmed gegründet wurde. Sie ist ein Vollmitglied der Sozialistischen Internationalen.

Geschichte
Die Front Sozialistischer Kräfte wurde am 29. September 1963 in Tizi Ouzou gegründet, um gegen die Regierung von Ahmed Ben Bella zu opponieren. Der Parteigründung folgend sicherten ihr eine große Zahl von Städten in der Kabylei ihre Unterstützung zu. Die Ben-Bella-Regierung, unterstützt von der Armée de Libération nationale, übernahm schnell die Kontrolle über die aufständischen Städte in einer teils blutigen Konfrontation. Sie mied den direkten Konflikt und zog ihre Kämpfer in die Berge zurück. Von dort aus führten diese einen Guerillakampf. Die Partei boykottierte die Parlamentswahlen von 2002 und 2007. Auch die Präsidentschaftswahl 2009 wurde boykottiert.

Partei (Algerien)
Sozialistische Partei
Gegründet 1963
Laizistische Partei

Front Sozialistischer Kräfte


Topal Recep Paşa IV. Murad saltanatında 10 Şubat 1632 - 18 Mayıs 1632 tarihleri arasında dört ay on beş gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır. Nikris (gut) hastalığından muzdarip olan Topal Recep Paşa aksak yürüyüşü dolayısıyla Topal ismini almıştı.

Hayatı
Boşnak asıllıdır. Bostancı ocağında yetişmiştir. Bostancıbaşı olmuştur Fakat nikris (gut hastalığı) olduğu için bir müddet sonra emekli yapılmıştır. Sonradan tekrar göreve alınarak Ruslar tarafından ele geçirilen Azak kalesini geri almak üzere Kırım'a yapılan sefere serdar tayin edilmiştir. 1625-1626 döneminde kaptan-ı derya görevi yapmıştır.

İran karşı sefere serdar tayin edilip ve sefere hazırlıkları yapmak için Tokat'a giden ve burada ölen sadrazam Çerkes Mehmed Ali Paşa yerine 8 Şubat'ta Sadrazam ve İran seferi serdar-ı ekremi olarak Müezzinzade Filibeli Hafız Ahmed Paşa getirilmişti. Bu sırada Kaptan-ı Derya Topal Recep Paşa donanmayla İstanbul'a geldi ve Kırım Hanı ile Nogaylar arasında ortaya çıkan mücadeleyi ortadan kaldırmak ve nehirlerden şayaklarla Karadeniz'e inen ve Osmanlı devletinin Karadeniz kıyılarını vuran Kazak saldırılarını önlemek için tekrar donanma ile Karadeniz'e açıldı.

Karadeniz'de Topal Recep Paşa komutanlığı altında bulunan Osmanlı donanması 350 şayaktan oluşan bir Kazak Kazak ince donanması ile Karaharman Deniz Muharebesine girişti. Bu çarpışmada her Osmanlı kadırgası karşısında her biri 50 kadar tüfekçi ile silahlandırılmış 20-30 şayka bulunmaktaydı. Fakat Osmanlı donanmasının uygun manevraları ile şiddetli topçu ateşi dolayısıyla Kazak şayak ince donanması nerdeyse imha edilerek 70 şayka batırıldı, ayrıca 172 şayka ve 781 Kazak tutsak ele geçirildi.

1625 yılında Bağdat'ı kuşatan Sadrazam Müezzinzade Hafız Ahmed Paşa bu şehri ele geçirmeyi başaramadı ve orduyu geri çekerek İstanbul'a dönmeye karar verdi. Kaptan-ı Derya olan Topal Recep Paşa'nın İstanbul'da Temmuz 1626'da kapıkulu ocaklılarını kışkırttığı ve bunların eyleme geçtiği belirtilmektedir. Ama bu eylem elebaşıları yakalanarak eylem sona erdirilmiştir. IV. Murat'ın cülusundan beri İstanbul'da sedaret kaymakamı olan Gürcü Hadım Mehmed Paşa o yaz çok geçerli ve köklü akçenin devalüasyonu (1 altını 120 akçeye ve 1 kuruş 80 akçeye indirme şeklinde değiştirme) hedefli bir para reformu yapmak ile uğraşmakta idi. Bu nedenle Bağdat kuşatması için Serdar ve Sadrazam Hafız Ahmed Paşa'ya gerekli destek sağlanamamıştı. Bu eksikliği bir bahane bulan Topal Recep Paşa ocaklı eylemcilere "Gürcü Paşa, Bağdat Seferine niye imdat etmemiştir?" diye slogan attırdı.

Venedik Balyosunun Venedik'e gönderdiği raporları inceleyen Avusturyalı tarihçi Hammer'e göre Gürcü Mehmet Paşa devleti kapıkulu ayaklanmacıların zorbalıklarından kurtarmak için planlar yapmıştı ve bunları cephede bulunan Sadrazam'a mektupla iletmişti. Bu mektupları eline geçiren Topal Recep Paşa bunları Sultan IV. Murat'a götürmüş ve ondan Gürcü Hadım Mehmet Paşa'nın azledilip katledilmesini istemişti. IV. Murat'ın bunu yapmakta tereddüd etmesini önlemek için de yeniçerileri kışkırtıp Fatih Camii'nde toplanıp eyleme geçmelerini sağlamıştı. Fakat Türk tarihçileri tarafından yazılan tarihlerde bu olaydan hiç bahis bulunmaktadır.

Her neden ve şekilde olursa olsun, Ağustos 1626'da IV. Murat İstanbul Sadaret Kaymakamı olan Gürcü Hadım Mehmed Paşa'yı bu görevden azletmiştir ve 90 yaşını aşkın olan Gürcü Hadım Mehmed Paşa'yı istemeyerek boğdurup idam ettirmiştir. Onun yerine İstanbul Sadaret Kaymakamlığı görevi, Kaptan-ı Derya görevini bırakan, Topal Recep Paşa'ya verilmiştir.

Aralık 1626'da Sadrazam Müezzinzade Hafız Ahmet Paşa İstanbul'a vardığında Bağdat Kuşatması'nda gösterdiği başarısızlık dolayısıyla Sadrazamlıktan ve İran serdar-ı ekremliğinden azil edildi. 1 Aralık'ta Topal Recep Paşa'nın konağında devlet ricali ve yüksek ulamanın katıldığı bir meşveret toplantısı yapıldı. Bu toplantıda yeni sadrazamın kim olacağı görüşüldü. Osmanlı devleti için ilk defa bir "demokratik tipli uygulama" ile toplantıya katılanların oylamaları sonucu eski sadrazamlardan Damat Halil Paşa'nın sadrazamlığa getirilmesi uygun görüldü ve onun sadrazam seçilmesi Sultan IV. Murad'a önerildi. Böylece ikinci kez sadrazam olan Damat Halil Paşa doğuda Celali isyanları tenkili ve İran seferi için serdar olarak göreve de başladı. Çok soğuk ve şiddetli bir kış havasında bir alay tertip edildi ve Üsküdar'da ordugaha geçti ve sefer hazırlıklarını orada tamamladı.

Celali tenkili amacıyla sadrazam Damat Halil Paşa isyan etmiş olan ve Celali olduğu kabul edilen eski Erzurum valisi Abaza Mehmet Paşa üzerine gitti. Ama yapılan çarpışmalarda yenilerek Tokat kışlağına çekildi. IV. Murad 16 yaşına gelmişti ve devlet işlerini kendi eline almak hedefi ile Sadrazam Damat Halil Paşa'yı azletti. Yeni sadrazamın belirlenmesi için bir yeni meşveret divanı toplantısı yapılmasını emretti. Görüşmeler sırasında önerilen ve en genç vezir olan Hüsrev Paşa 6 Nisan'da sadrazam adayı olarak IV. Murat'a önerildi ve onun tarafından seçildi. Fakat siyasi gücü çok yüksek olan Topal Recep Paşa da bu meşveret meclisine katılmıştı ve görevin kendine verilmesini beklemekte idi. Yüksek devlet ricali Hüsrev Paşa'nın sadrazamlık haberinin bu mecliste açıklanmasının Topal Recep Paşa'yı kızdıracağını ve onun buna müdahale edebileceğini düşünüp kararı meşveret meclisinde açıklanmadılar. Güya Hüsrev Paşa'ya Diyarbakır Valiliği görevi verilerek, oraya doğru yola çıkartıldı ama arkasından mühr-ü humayunu taşıyan kapıcılar kethüdası gönderildi. Hüsrev Paşa'ya Kapıcılar kethüdası İzmit'te yetişti ve ona mühr-ü hümayunu teslim etti. Hüsrev Paşa da Sadrazam olarak İstanbul'a döndü.

1628'de Sadrazam Hüsrev Paşa Abaza Mehmet Paşa'ya karşı galip gelerek onu esir alıp İstanbul'a getirdi. 1629 yazında ise Sadrazam ve Serdar-ı Ekrem olarak Hüsrev Paşa İran Seferine çıktı. Hedefi olan Bağdat'ı alamadı; Diyarbakır kışlağına çekildi ve hiç İran'a karşı hücuma geçmeden orada 1631'e kadar kaldı. Bu dönemde yerli ve yerel halka yaptığı zulümler hakkında devamlı şikayet gelmeye başladı. 25 Ekim 1631'de Hüsrev Paşa sadrazamlıktan azil edildi. Yerini IV. Murat'ın eniştesi olan Hafız Ahmed Paşa ikinci kez sadrazam tayin edildi. Topal Recep Paşa bu karara da aksi tesir gösterip Tokat'a çekilmiş olan Hüsrev Paşa ile birlikte hareket ederek Doğu seferinden geri dönmekte olan kapıkulu askerini kışkırtmaya başladılar. İstanbul'a dönen ve sanki bir zafer kazanmış gibi şehirde taşkınlıklar yapan kapıkulu askerlerini Topal Recep Paşa'nın yönlendirmekte olduğu ve sadrazam olan Hafız Ahmed Paşa aleyhinde fesat çıkmasını sağladığı bildirilmektedir.

7 Şubat 1632'de büyük bir kapıkulu askeri ve halk ayaklanması başladı ve ayaklanmacılar Topkapı Sarayı'na yürüdüler; Sadrazam Hafız Ahmet Paşa ve şeyhülislamın da isimlerini ihtiva eden 17 kişilik bir listedeki devlet adamlarının başlarını istediler. Saray bahçesine girip Sultan IV. Murat'ı ayakdivanına çıkmaya zorladılar. 10 Şubat'ta isyancılar Topkapı Sarayı bahçesine gelen sadrazam Hafız Ahmed Paşa'ya hücum ettiler; korumacıları sadrazamı kurtardılar; ama sadrazam görevinden istifa etti. Ayaklanmacılar IV. Murat'tan yeni bir ayak divanı istediler. Bu ayakdivanına IV. Murad çıkarken Topal Recep Paşa'nın ona "Padişahım, abdest aldın mı?" sorusunu sorup güya ona gözdağı vermek istediği bildirilir. Topal Recep Paşa eski sadrazamın saraya geri getirilmesini de önerdi. Bu divan sırasında isyancılar padişaha lafla hücumlar yaptılar; buna karşılık Hafız Ahmet Paşa asiler üzerine kendini attı ve Hafız Ahmet Paşa zorbalar tarafından pala ve kılıç darbeleriyle paramparça edildi. Asileri yatıştırması göreviyle Topal Recep Paşa sadrazamlığa getirildi.

IV. Murat bu karışıkların Hüsrev Paşa ve Topal Recep Paşa tarafından kışkırtıldığını bilmekteydi. Diyarbakır valisi Murtaza Paşa'ya gönderdiği gizli bir emirle Tokat'ta bulunan Hüsrev Paşa'nın idam edilmesini sağladı. 2 Mart 1632de Hüsrev Paşa'nın başı İstanbul'a geldiği zaman Topal Recep Paşa kaygılandı ve yeni zorbalık isyanlarına teşvike başladı. Hüsrev Paşa'nın idamının intikamını almak isteyen isyancı kapıkulu askerleri Saray avlusunda toplandılar. Padişah üçüncü defa bir ayakdıvanına çıktı.

İsyancıların isteğiyle Şehzadeler de Topal Recep Paşa kefilliğiyle bu ayak divanına getirildiler.

İsyancılar başlarının vurulmasını istedikleri devlet adamlarını (örneğin yeniçeri ağası Hasan Halife, defterdar Mustafa Paşa vb.) şehirde arayıp bulup öldürüp cesetlerini Atmeydanı'na astılar. Bu karışıklık epey müddet devam etti. Yeniçeriler ve sipahiler sonradan cebeciler de ayaklanmaya katıldılar. O yılki ramazan bu isyancı zorbaların taşkınlıkları içinde geçti. Örneğin, ayaklanmacılar başta sadrazam Topal Recep Paşa olmak üzere, her devlet ricalinden balmumu ve saçı istediler.

En sonunda 25 Nisan'da isyancılar mülazım yazılmak dolayısıyla birbirlerine girdiler. İsyancıların bu zayıflığından faydalanan IV. Murat 18 Mayıs günü Topal Recep Paşa'yı saraya çağırdı. Sadrazam padişahın huzuruna çıktığında, ayak divanına çıkarken Topal Recep Paşa'nın "Abdest al padişahım" diye uyarısından mülhem olarak, IV. Murat "abdest al" emrini yöneltti. Zülüflü baltacılar kement atarak onu padişah önünde boğup idam ettiler. Ölüsü Bab-ı Hümayun önünde bekleyen düşmanlarına atıldı. Onun yerine Sadrazam olan Tabanıyassı Mehmed Paşa uzun bir müddet bu isyancı zorbalarla uğraşıp ancak Haziran sonunda asayişi sağlayabildi.

"Esmeru'-tevarih" Topal Recep Paşa'nın cesedinin denize atıldığını bildirmektedir. Fakat "Hadikatü'l-cevamı" cesedinin Doğancılar'daki camii mezarlığına gömüldüğünü bildirmektedir.

Popüler Kültürdeki Yeri
. 1981 yılında TRT'de yayınlanan IV.Murat dizisinde Lütfü Seyfullah tarafından canlandırılmıştır.

. 1996 yapımı İstanbul Kanatlarımın Altında filminde Recep Paşa karakterini Tuncel Kurtiz canlandırdı.

. 2016 yılında Fox TV'de yayınlanmaya başlayan Muhteşem Yüzyıl Kösem dizisinde Kayra Şenocak tarafından canlandırıldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVİ. Yüzyıl Ortalarından XVİİ. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.384
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5,
 Danışmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681
 Sakaoğlu, Necdet, (1999) Bu Mülkün Sultanları, İstanbul: Oğlak Yayıncılık ISBN 975-329-399-6

Osmanlı sadrazamları
Osmanlı Boşnakları
Doğum tarihi bilinmeyenler
1632 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
İdam edilmiş Osmanlılar
Kaptan-ı deryalar

Topal Recep Paşa


Yerleşim yerleri
 Seydiler - Kastamonu iline bağlı ilçe
 Seydiler, Manavgat - Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Seydiler, Tefenni - Burdur ili Tefenni ilçesine bağlı köy
 Seydiler, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle

Seydiler (anlam ayrımı)


Hekim İsmail Paşa ya da Sakızlı Sotori, (d. 1807, İzmir - ö. 1880), Osmanlı siyasetçi.

Sakız Adasından İzmir'e hicret eden bir Rum ailesine mensuptur. Rum fetretinde esir olarak Hacı İshak Efendi isimli bir cerrah tarafından satın alınmış, efendisinin iyi davranışı dolayısıyla kalbi İslam'a ısınmış ve Hicri 1230 (1814-15) senesinde ihtida etmiştir. Efendisinin yanında cerrahlığı öğrenmiştir. Hassa Üçüncü Piyade Alayı'na cerrah tayin olunmuş, bir süre tıp tahsilinde bulunduktan sonra mesleğini geliştirmek üzere Paris'e gitmiştir.

İstanbul'a dönüşünde önce Cerrahhane-i Hassa Müdürlüğü'ne tayin edilmiş, Hekimbaşı olmuş ve Mekteb-i Tıbbiye Nazırlığı yapmıştır. Daha sonra Nafıa ve Ticaret Nazırlığı, 1855 yılında Meclis-i Vâlâ-yı Tanzimat üyeliği, Girit, İzmir ve Selanik valilikleri Şura-yı Devlet üyeliği yapmıştır. 11 Temmuz 1873 - 30 Ekim 1873 tarihleri arasında Şehremaneti görevine getirilen İsmail Paşa, kısa bir süre sonra tekrar Ticaret ve Nafıa Nazırlığı'na getirilmiştir. Aynı yıl 17 Şubat 1874 - 13 Mart 1874 tarihleri arasında yeniden Şehremaneti görevine nasbedilmiştir. Bu görevde iken rahatsızlık geçirmiş ve emekli edilmiştir. hicri 1297 senesinde 73 yaşında iken vefat etmiş, II. Mahmut Türbesi bahçesinde gömülmüştür.

İzmir valiliği esnasında Atça'nın Yağdere köyü merkezli olarak patlayan Sinanoğlu (oğul) efe isyanına Arnavutluk'tan özel olarak getirttiği birliklerin yardımıyla son vermiş ve Sinanoğlu'nu idam ettirmiştir.

Şair ve müzisyen Leyla Saz Hanımın babasıdır.

Aldığı görevler
Aldığı çeşitli idari görevler aşağıda sıralanmıştır:
 Ekim 1848-Mart 1849: Nafia nazırı
 Nisan 1849-Eylül 1851: Ticaret nazırı
 Haziran 1853-Ocak 1855: Aydın Vilayeti valisi
 Ocak-Mart 1855: İşkodra Vilayeti valisi
 Aralık 1856-Mart 1858: Ticaret nazırı
 Mayıs 1861-Şubat 1867: Girit valisi
 Şubat 1867-Mart 1868: Zaptiye müşiri
 Mart 1868-Temmuz 1869: Aydın Vilayeti valisi
 Eylül 1871-Mayıs 1872: Selanik Vilayeti valisi
 Kasım 1872-Ocak 1873: Zaptiye müşiri
 Ocak-Mart 1873: Nafia nazırı
 Temmuz-Ekim 1873: Şehremini
 Ekim 1873-Şubat 1874: Nafia nazırı
 Şubat-Mart 1874: Şehremini

Kaynakça

1807 doğumlular
1880 yılında ölenler
İzmir doğumlu siyasetçiler
Rum asıllı Osmanlı siyasetçileri
Ticaret ve Ziraat nâzırları
Osmanlı hekimleri
Şûrâ-yı Devlet üyeleri
Resim aranan siyasetçiler
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları
II. Mahmud Türbesi haziresine defnedilenler
Etnik Yunan Müslümanlar

Hekim İsmail Paşa


Esma Sultan Osmanlı tarihinde adı geçen aynı adı taşıyan birden fazla padişah kızlarından herhangi biri olabilir:

 Esma Sultan (III. Ahmed'in kızı), (1726-1788)
 Esma Sultan (I. Abdülhamid'in kızı), (1778-1848)
 Esma Sultan (Abdülaziz'in kızı), (1873-1899)

Esma Sultan


Den sidste station er en dansk dokumentarfilm fra 2010 instrueret af Jacob Jessen efter manuskript af ham selv og Julie Sophie Vang.

Handling
Filmen følger Alma, Mangna og Elisabeth, fra de forlader deres hjem og til de er flyttet ind på Betaniahjemmet, hvor de har svært ved at falde til. Filmen tegner et kærligt og ærligt portræt af de tre kvinder og med sin meget personlige vinkel samt fine æstetik, fremstår filmen som en unik fortælling om at blive for gammel til at klare sig selv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Den sidste station


Staškov este o comună slovacă, aflată în districtul Čadca din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.785 de locuitori.

Istoric
Localitatea Staškov este atestată documentar din 1640.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Staškov


Toplum ya da cemiyet, bir arada yaşayan canlıların oluşturduğu topluluktur. Sosyolojide toplum, onu oluşturan canlıların basit bir toplamından ziyade, farklı biçimler ve özellikler gösterip özgün olan ve nesnel yasalar gereğince insanların maddi üretim içindeki gündelik hayat faaliyetleriyle ve sınıfsal savaşımıyla değiştirilen ve gelişen ilişkilerden oluşan sisteme denir. Bir nevi örgütlenmedir.

Toplumların sahip oldukları davranış kalıpları vardır. Bu davranış kalıpları; eylemlerin veya dil, kültür gibi kalıpların kabul edilmesi veya edilmemesiyle oluşur. Bu davranış kalıpları toplumsal norm olarak bilinir. Toplumun sahip olduğu normlar zamanla değişebilir.

Toplumun doğuşu ve gelişimi

Toplum, insanın çalışma temeli üzerinde, hayvansal aleminden kopmasıyla doğmuştur. Bu süreç, doğal gelişen bir süreç olmakla beraber özel mülkiyet hakkı sayesinde gelişmeye başlamıştır. Toplumun gelişimi, ileriye doğru bir değişmeyi (sosyal, siyasal, kültürel, ekonomik vb. alanlarda) ifade eder. Toplumsal gelişme, toplumsal yapıyı oluşturan birçok öğenin ileriye doğru değişip bir araya gelmesiyle oluşur. Bu öğeler tek başına değil, hep birlikte gerçekleştiği zaman toplumsal gelişmeden söz edilebilir. Toplumsal gelişmeye örnek olarak; yıllara göre milli gelir artışındaki değişim verilebilir.

Toplum ve yasa
İnsan veya birey, toplumu egemenliği altında tutmaz, tersine; toplumun sahip olduğu yasalar, insanı veya bireyi egemenliği altında tutar. Toplumun sahip olduğu yasalar; o topluluğa mensup insanların sahip olduğu psikolojik olguları, tarihsel ve politik özel konuları, hukuksal kanıtları, ya da manevi, ahlaksal durum veya durumların incelenip üzerinde tartışılmasıyla ortaya çıkar.

Toplumsal düzen
Bir toplumda kanun ve kurallara uygun olan yapı bütününe verilen ad.

Toplumsal bilinç
Toplumun gündelik yaşamında sahip olduğu görüşleri, kavramları, düşünceleri, siyasal, sanatsal veya geleneksel olguları oluşturan biçimlerin tamamına denir. Toplumsal bilinç, toplumun sahip olduğu veya etkilendiği bir mirastan kaynaklanan davranış ve düşünme biçimlerinin sonucudur. Bunlar, toplumdaki çoğunluk tarafından kabul edilmiştir. Söz konusu bilinç bireyden önce de vardır, bireyden sonra da olmaya devam edecektir. Toplumsal bilinç ayrıca, bir toplumun diğerinden ayıran yegane unsurlardan birisidir.

Toplumsal çıkar

Bireylerin kendi kişisel çıkar arayışlarının mümkün olmasına olanak sağlayan, onları koruyan, beşeri kurum, kuruluş veya kuralların yaşamasına ve yaşatılmasına denir. Liberal Düşünce Topluluğu kurucularından Atilla Yayla, özel mülkiyet haklarının hukuki olarak koruma altında olmasının toplumun faydasına olduğunu, toplumsal düzenin korunmasına, toplumsal hayatın savaşa dönüşmesine engel olduğunu savunur.

Kaynakça

Toplum


Para la película Hong Kong de 2011, véase Love in Space (película).

Love in Space es un álbum en vivo de la banda rock espacial Hawkwind. Fue grabado en 1995 durante la gira de la banda para promover el álbum de "Alien 4", y publicado el 20 de mayo de 1996.

Lista de canciones

Disco uno
"Abducted" (Ron Tree, Dave Brock) – 2:53
"Death Trap" (Robert Calvert, Brock) – 4:42
"Wastelands" [aka "Wastelands of Sleep"] (Brock) – 1:35
"Are You Losing Your Mind?" (Tree, Brock, Alan Davey, Richard Chadwick) – 3:08
"Photo Encounter" (Brock) – 2:16
"Blue Skin" (Tree, Brock, Davey, Chadwick) – 6:56
"Sputnik Stan" (Davey) – 10:20
"Robot" (Calvert, Brock) – 7:38
"Alien (I Am)" (Brock) – 8:52

Disco dos
"Xenomorph" (Tree, Davey) – 5:16
"Vega" (Davey) – 3:33
"Love in Space" (Brock) – 9:43
"Kapal" (Brock, Davey, Chadwick) – 6:05
"Elfin" (Davey) – 2:09
"Silver Machine" (Calvert, Brock) – 3:35
"Welcome to the Future" (Calvert) – 2:10
"Assassins" [aka "Hassan-i-Sabah" (Calvert, Paul Rudolph) / "Space Is Their (Palestine)" (Brock)] – 8:40

Canciones extra Atomhenge
"Love in Space" (Brock) [Versión Estudio]
"Lord of Light" (Brock) [Vivo]
"This Is Hawkwind Sonic Attack" (Michael Moorcock, Brock) [re-mix]

Personal
Ron Tree: voz
Dave Brock: guitarra, voz, teclados
Alan Davey: bajo, voz
Richard Chadwick: batería
Liam Yates y Michelle Gaskell: bailarines
Kris Tait y Wango Riley: tragafuegos

Créditos
Producido por Hawkwind y Paul Cobbold.
Diseñado por Paul Cobbold.
Grabado en 1995 durante la gira Alien 4

Referencias
Página de Wikipedia en inglés

Enlaces externos
Collectable Records
Atomhenge Records

Álbumes en vivo de 1996
Álbumes de Hawkwind
Álbumes en inglés

Love in Space


Ive Siljan (Marčana, 26. studenoga 1929. – Pula, 11. siječnja 1988.), hrvatski književnik i lokalni društveno-politički dužnosnik

Životopis
Rođen u Marčani u doba talijanske vlasti. Sudjelovao je u NOB-u, što je utjecalo na tematiku njegovih knjiž. djela. God. 1957. diplomirao je na Visokoj upravnoj školi u Zagrebu.

Obnašao je više društveno-polit. dužnosti u Puli i Istri. Književni mu je prvijenac socrealistički intoniran roman Dva susreta (1957.). Autor je drama: Pramaliće (1965.), Svitlo pod kopon (1970.), Vragu na putu (1974.), Šesta subota (197.6) i dr., izvođenih na pulskim i riječkim pozornicama. Okušao se i u humorističkim radovima. Napisao je filmski scenarij Spod te Učke gori (1973.), a najambicioznije mu je djelo roman Crvena jutra (1980.). Zavičajno određen i moralizatorski angažiran, opće i društveno pretpostavljao je individualnom i osobnom, a nedostatke fabule nadomještao vizualnošću. Nekoliko mu je tekstova uglazbljeno.
Član upravnog odbora Čakavskog sabora u prvom mandatu. Uređivao Glas Istre (1971. – 1973., 1975. – 1976.). Član uredništva časopisa Matice hrvatske iz Pule Istarski mozaik.

LIT.: I. Rudan, Rat je užasna stvar, Istarski mozaik, 1970, 1; J. Lužina, Pojava zavičajne knjige, ibid. 1973, 6; J. Lužina-Sladonja, Pogovor, u: I. Siljan, Crvena jutra, Pula 1980.

Izvori

Životopisi, Pula
Hrvatski romanopisci
Hrvatski dramatici
Hrvatski filmski scenaristi

Ive Siljan


Banda Marcial Florestan Fernandes é uma banda marcial brasileira. Foi criada em 2005 pelo maestro Arnaldo Nascimento e alunos da escola UME Professor Florestan Fernandes, no município de Santos. É conhecida por ser uma das maiores bandas marciais do município, recebendo várias honrarias.

Em 7 de julho de 2019, participou do 4º Concurso Oficial de Bandas e Fanfarras de Santos, que participaram bandas marciais da Baixada Santista e interior de São Paulo. A banda marcial, ganhou em segundo lugar na categoria Banda Marcial Senior e em segundo lugar no quesito geral. Desde 2005 então, a banda vem fazendo e participando de desfiles, como o do 7 de setembro, e apresentações públicas.

Sua última apresentação foi no 5º Concurso Oficial de Bandas e Fanfarras de Santos, realizado no dia 31 de julho de 2022. A banda ficou em 5º lugar no geral.

!Artigos novos
Bandas marciais do Brasil

Banda Marcial Florestan Fernandes


Tanja Karišik-Košarac (en ), née le  à Sarajevo, est une biathlète et fondeuse bosnienne.

Biographie
En biathlon, après des débuts en Coupe du monde, elle dispute son premier championnat majeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2010, où elle se classe  du sprint. Quatre ans plus tard, pour ses deuxièmes jeux olympiques, elle prend la  du sprint.
Elle compte deux sélections aux Championnats du monde junior en 2011 et 2012, où elle prend notamment la  place de l'individuel. Aux Championnats du monde sénior, elle court les éditions 2011, 2012, 2013 et 2017. Dans l'IBU Cup, la Coupe d'Europe, son meilleur résultat est  à Osrblie en 2009.

En ski de fond, elle prend part au dix kilomètres lors des éditions 2010, 2014 et 2018, enregistrant comme meilleur résultat une  place en 2018. Aux Championnats du monde de ski nordique, en trois participations, son meilleur résultat est  du sprint en 2017 à Lahti.

Au niveau continental, elle remporte le classement général de la Coupe des Balkans en 2015.

Son mari est le biathlète Nemanja Košarac.

Résultats aux Jeux olympiques

Ski de fond

Biathlon

Légende :
 —  : épreuve non disputée par Karišik

Liens externes

Références

Naissance en juillet 1991
Naissance à Sarajevo
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2010
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Biathlète (femme) aux Jeux olympiques d'hiver de 2010
Biathlète (femme) aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Biathlète bosnienne
Fondeuse bosnienne

Tanja Karišik-Košarac


Tatiana Trad, née , est l'épouse de Marquinhos Trad, maire de Campo Grande entre janvier 2017 et avril 2022.

Elle a été première dame de Campo Grande de 2017 à 2022 et présidente du Fond de Support Communautaire de Campo Grande.

Tatiana Trad s'est marié au maire de Campo Grande Marquinhos Trad, son beau-père est le disparu politique Nelson Trad.

Notes et références

Avocate brésilienne
Naissance en 1976

Tatiana Trad


An Carex hieronymi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Carex hieronymi in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex hieronymi


5678 DuBridge este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5678 DuBridge este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,73 ua, o excentricitate de 0,27 și o înclinație de 34,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

5678 DuBridge


لوكاش ياروليم (بالتشيكية:Lukáš Jarolím) (مواليد 29 يوليو 1976 في باردوبيتشي - تشيكوسلوفاكيا) لاعب كرة قدم تشيكي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سيينا الإيطالي منذ 2007 في مركز الوسط المحوري.

مشواره الكروي
بدأ مشواره الكروي في فريق سلافيا براغ التشيكي لفئة الشباب، أين كان والده لاعبا في الفريق الأول.
في موسم 1996-1997 تمت إعارته لفريقي يونيون شيب وبوديوفيتش، بعدها انتقل إلى فريق بريبرام، حيث بقى معه إلى غاية يناير 2003، أين أمضى لنادي سيدان الفرنسي.
لينتقل بعدها للدرجة الثانية الألمانية وبالذات لنادي فيورث، قبل أن يعود مجددا للبطولة التشيكية ويخوض تجربة جيدة مع نادي سلوفاكو، أين لعب 29 مباراة سجل فيها هدفين ثم عاد بعدها لفريق سلافيا براغ في سنة 2005، حيث أصبح قائدا لهذا الفريق، وقد لعب فيه موسمين أخرى ين قبل أن ينضم سنة 2007 لفريقه الحالي سيينا.

مراجع

وصلات خارجية

معلومات عن اللاعب من موقع غول (بالإنجليزية)

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من باردوبيتسه
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري التشيكي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو روين
لاعبو سلافيا براغ
لاعبو سيدان
لاعبو سيينا
لاعبو غرويتر فورث
لاعبو كرة قدم تشيكيون
لاعبو كرة قدم تشيكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب جمهورية التشيك تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب جمهورية التشيك لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي ملادا بوليسلاف
مواليد 1976
مواليد في باردوبيتسه
لاعبو نادي سلوفاكو
لاعبو نادي بريبرام
لاعبو كرة قدم من إقليم باردوبيتسه

لوكاش ياروليم


An Notochloe microdon in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Bentham, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karel Domin. An Notochloe microdon in nahilalakip ha genus nga Notochloe, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Notochloe

Notochloe microdon


Ervin L. "Wee Willie" Williams (18 de diciembre 1935 - 28 de agosto 1999) fue un pionero estadounidense del Rockabilly.

Vida
Conocido como "Wee Willie" y "Early," Williams nació en Millinocket, Maine donde comenzó a tocar la guitarra desde niño. Cuando era un adolescente formó parte de la banda "The Northern Lights", que giró por todo el estado de Maine y la frontera de  Nuevo Brunswick, en Canadá.

Más tarde y por su cuenta vivió en Virginia donde llegó a ser el primer guitarra rítmica de Gene Vincent formando parte de "The Blue Caps". Cuando Vincent firma con Capitol Records, Wee Willie Williams participa en la creación de grabaciones clásicas como el éxito de 1956 "Be Bop-A-Lula" o "Race with the Devil."

Por su papel pionero en el género, Williams ha sido reconocido con la nominación al Salón de la Fama del Rockabilly. Murió accidentalmente de un tiro en agosto de 1999 en Bradenton, Florida.

Salón de la Fama del Rockabilly
Músicos de rockabilly

Ervin Williams


Inuleae  podtribus iz potporodice Asteroideae, dio tribusa Inuleae. Sastoj ise od 31 roda.

Rodovi
 Duhaldea DC. (13 spp.)
 Cyathocline Cass. (4 spp.)
 Caesulia Roxb. (1 sp.)
 Blumea DC. (86 spp.)
 Blumeopsis Gagnep. (1 sp.)
 Nanothamnus Thomson (1 sp.)
 Merrittia Merr. (1 sp.)
 Schizogyne Cass. (2 spp.)
 Vieraea Webb & Berthel. (1 sp.)
 Rhanterium Desf. (3 spp.)
 Buphthalmum L. (3 spp.)
 Pentanema Cass. (33 spp.)
 Vicoa Cass. (17 spp.)
 Chrysophthalmum Sch. Bip. (3 spp.)
 Carpesium L. (20 spp.)
 Telekia Baumg. (1 sp.)
 Inula L. (79 spp.)
 Limbarda Adans. (1 sp.)
 Rhanteriopsis Rauschert (5 spp.)
 Monactinocephalus Klatt (2 spp.)
 Pulicaria Gaertn. (85 spp.)
 Dittrichia Greuter (2 spp.)
 Jasonia (Cass.) Cass. (1 sp.)
 Anvillea DC. (2 spp.)
 Pallenis (Cass.) Cass. (6 spp.)
 Asteriscus Mill. (9 spp.)
 Chiliadenus Cass. (10 spp.)
 Allagopappus Cass. (2 spp.)
 Perralderia Coss. (3 spp.)
 Iphiona Cass. (15 spp.)
 Lifago Schweinf. & Muschl. (1 sp.)

Izvori

Inuleae

Inulinae


An Piptochaetium featherstonei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Oscar Tovar. An Piptochaetium featherstonei in nahilalakip ha genus nga Piptochaetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Piptochaetium

Piptochaetium featherstonei


Dedekindov rez, podjela racionalnih brojeva na dvije klase određenih svojstava. Nosi ime po njemačkom matematičaru Juliusu Wilhelmu Richardu Dedekindu. Da bi ta podjela racionalnih brojeva na dvije klase činila taj rez, mora biti ovih svojstava:
 u svakoj klasi ima elemenata
 svaki racionalni broj pada u jednu klasu
 svaki broj iz prve klase manji je od svakog broja iz druge
Ako prva klasa nema najvećeg elementa, a druga nema najmanjega, onda je rez iracionalan. Primjer takva broja je broj kvadratni korijen broja 2.

Vidi
Dedekindova domena
Dedekindova eta-funkcija
Dedekindova zeta-funkcija
Dedekindov broj

Izvori

Brojevi

Dedekindov rez


Müslümanların kutsal kitabı Kur'an'ın 39. suresidir. Sure 75 ayetten oluşur.

Sure ismini 71 ve 73. ayetlerde geçen, zümreler, gruplar anlamına gelen "zümer" kelimesinden almıştır. Mekke döneminde indirildiğine inanılan surede başlıca, göklerde ve yerde Allah'ın birliğini gösteren deliller, mü'minlerin cennete, kafirlerin cehenneme sevk edilecekleri konu edilmekte; insanlar, ölüm gelip çatmadan Allah'a yönelmeye çağrılmaktadır.

Kaynakça

Sureler

Zümer Suresi


El Estado Libre de Brunswick  fue la república formada después de la abolición del ducado de Brunswick en el curso de la revolución alemana de 1918-1919. Fue un estado del Reich alemán en el tiempo de la República de Weimar y la Alemania Nazi.

Historia
El 8 de noviembre de 1918 último duque de la Casa de Welf, Ernesto Augusto de Brunswick, fue forzado a abdicar y fue al exilio. Dos días después, activistas de Partido Socialdemócrata Independiente de Alemania (USPD) proclamaron la "República Socialista de Brunswick". Sin embargo, en las primeras elecciones parlamentarias del 6 de diciembre de 1919 fueron superados en número por los Socialdemócratas (SPD), que alcanzaron el 27,7% de los votos emitidos. Ambos partidos formaron una coalición de gobierno que cambió la constitución del estado a una república parlamentaria. Un subsecuente levantamiento en Braunschweig liderado por la comunista Liga Espartaquista fue aplastado con la ayuda de tropas Freikorps bajo el mando de Georg Ludwig Rudolf Maercker.

En 1922 el gobierno de SPD/USPD perdió su mayoría; los socialdemócratas tuvieron que formar coalición con los liberales del Partido Democrático Alemán (DDP) y con el Partido Popular Alemán (DVP). Después de las elecciones de 1924, el DVP lideró una coalición de gobierno de varios partidos nacionales liberales y de derechas, entre ellos el Movimiento Nacional Socialista Libre, un substituto del ilegalizado Partido Nazi (NSDAP). En las elecciones de 1930, el NSDAP alcanzó el 22,9% de los votos emitidos, con lo cual el político NS Anton Franzen se convirtió en Ministro del Interior, sucedido por su compañero de partido Dietrich Klagges en 1931.

Klagges jugó un papel instrumental en la organización del antidemocrático Frente Harzburg en octubre de 1931 y especialmente en la naturalización del ciudadano previamente austríaco Adolf Hitler, que aspiraba a postularse para las elecciones presidenciales de Alemania de 1932. Después de un primer intento de obtener un cargo en la Universidad Técnica de Braunschweig que había fracasado vergonzosamente, en 1932 Klagges alcanzó la designación de Hitler como funcionario público de la delegación de Brunswick en el Reichsrat en Berlín, lo que le valió la nacionalidad alemana. Después del Machtergreifung Nazi, Klagges se convirtió en ministro presidente de Brunswick el 6 de mayo de 1933, aunque tuvo que aceptar al Reichsstatthalter Wilhelm Friedrich Loeper como su superior, cuya oficina fue establecida en el curso del proceso NS del Gleichschaltung.

El 12 de abril de 1945 fuerzas de EE.UU. tomaron la ciudad de Brunswick y depusieron el gobierno NS. En 1946, el territorio de Brunswick dentro de la zona de ocupación británica se fusionó con la anterior provincia prusiana de Hannover, los Estados libre de Oldemburgo y Schaumburg-Lippe en el nuevo estado federado (Land) de Baja Sajonia, mientras que algunos de los exclaves orientales (principalmente en torno a Blankenburg y Calvörde) se convirtieron en parte del estado de Sajonia-Anhalt de administración soviética.

Líderes del Estado Libre de Brunswick

Presidentes del Consejo de Comisarios Populares de la República de Brunswick, 1918-1919
 1918-1919: Sepp Oerter (USPD)
 1919-1920: Heinrich Jasper (SPD)

Ministros-Presidentes

Reichsstatthalter
Reichsstatthalter para Anhalt y Brunswick (con sede en Dessau)

Véase también
 Organización territorial de la República de Weimar

Enlaces externos
 Estado Libre de Brunswick (alemán)
 Estados de Alemania desde 1918

Antiguos estados y territorios del estado de Baja Sajonia
Antiguos estados y territorios del estado de Sajonia-Anhalt
Estados de la República de Weimar
Brunswick
Estados y territorios desaparecidos en 1945
Alemania en 1918
Alemania en 1945

Estado Libre de Brunswick


A crise de reféns no Líbano foi o sequestro no Líbano de 104 reféns estrangeiros entre 1982 e 1992, quando a Guerra Civil Libanesa estava no auge. Os reféns eram em sua maioria norte-americanos e europeus ocidentais, porém 21 nacionalidades estavam representadas. Pelo menos oito reféns morreram em cativeiro; alguns foram assassinados, enquanto outros morreram por falta de atendimento médico adequado a doenças.

Os responsáveis pelos raptos usaram nomes diferentes, mas o depoimento dos antigos reféns indica que quase todos os sequestros foram feitos por um único grupo de cerca de uma dúzia de homens, oriundos de vários clãs dentro da organização Hezbollah. Particularmente importante na organização foi Imad Mughniyah. O Hezbollah negou publicamente o envolvimento. O governo teocrático do Irã teria desempenhado um papel importante nos sequestros  e pode tê-los instigado.

Acredita-se que o motivo original para a tomada de reféns tenha sido desencorajar retaliação por parte dos Estados Unidos, Síria ou outras potências contra o Hezbollah, o qual foi creditado pela morte de 241 norte-americanos e 58 franceses nos quartéis dos Fuzileiros Navais e nos atentados à embaixada em Beirute em 1983. Outras explicações para os sequestros ou a manutenção prolongada de reféns são os interesses da política externa iraniana, incluindo o desejo de extrair concessões dos países ocidentais, haja vista os sequestradores eram fortes aliados da República Islâmica do Irã.

As medidas rígidas de segurança tomadas pelos detentores dos reféns conseguiram evitar o resgate de todos, exceto alguns dos cativos, e isso, juntamente com a pressão pública da mídia e das famílias dos reféns, levou ao colapso do princípio antiterrorismo de "sem negociações, sem concessões" por parte das autoridades estadunidenses e francesas. Nos Estados Unidos, o governo Reagan negociou uma troca de armas secretas e ilegais com o Irã, conhecida como caso Irã-Contras.

Acredita-se que o fim da crise em 1992 teria sido precipitado pela necessidade de ajuda e investimentos ocidentais da Síria e do Irã após o fim da Guerra Irã-Iraque e da dissolução da União Soviética, e com promessas ao Hezbollah de que poderia permanecer armado após o fim da Guerra Civil Libanesa e que a França e a Estados Unidos não buscariam vingança contra a organização.

Bibliografia
 Jaber, Hala. Hezbollah: Born with a Vengeance, New York: Columbia University Press, 1997
 Ranstorp, Magnus, Hizb'allah in Lebanon: The Politics of the Western Hostage Crisis, New York, St. Martins Press, 1997
 Wright, Robin, Sacred Rage, Simon and Schuster, 2001

Filmografia
Documentário de 2007 Les otages du Liban de 1985-1988 de Jean-Charles Deniau

Guerra Civil Libanesa
Hizbollah
Casos de sequestro
Caso Irã-Contras

Crise de reféns no Líbano


Seydi Ali Reis; 1498-1562 tarihlerinde yaşayıp Mısır Kapudanlığı da yapmış olan Türk amirali. Coğrafya, matematik, astronomi bilgini.

Aynı zamanda da bir divan şairi olan Seydi Ali Reis, şiirlerinde Türkçe ile beraber Çağatayca da kullanmıştır.

Hayatı
Sinoplu denizci bir ailenin oğlu olarak 1492'de, Galata İstanbul'da doğdu. Dedesi, Fatih Sultan Mehmet  zamanında tersane kethüdalığında görev yapmıştır. Babası Hüseyin Ağa ise kendi zamanında Darüssınaa Kethüdalığı'nda bulunmuştu. Kendisi de tersanede reis olarak çalışmakla birlikte devrin hükümdarının Akdeniz'e olan ilgisi münasebetiyle birçok sefere çıkma şansı yakaladı.

Seydi Ali Reis, tersane kethüdası olduğundan dönemindeki diğer denizcilerin aksine merkeze bağlıydı ve bu sebepten ötürü bir deniz harekâtında bağımsız olarak kumandanlık yapmadı. İlk kez 1522'de Kanuni Sultan Süleyman'ın yönetimindeki Rodos Seferi'ne daha sonra Akdeniz'de cereyan eden birçok  deniz savaşına Barbaros Hayreddin Paşa, Sinan Paşa ve Turgut Reis gibi ünlü kumandanın yanında katıldı ve Akdeniz coğrafyasını çok iyi öğrendi. 1538'deki Preveze Deniz Muharebesi'nde Osmanlı donanmasının sol kanadına kumanda ederek büyük yararlıklar gösterdi ve bu savaştan sonra büyük ün kazandı. 1551'deki Trablus Seferi'nde, Kaptan-ı Derya Sinan Paşa ve Turgut Reis'in emrinde bulundu.

Hint Seferi
Kanuni Sultan Süleyman tarafından, Portekiz Donanması ile girdiği deniz savaşını kaybeden Murat Reis'in yerine Hint Kaptanlığı'na atandı ve Basra'daki donanmayı Süveyş'e getirmekle görevlendirildi.

Bu olay onun yaşamının da dönüm noktası oldu. 15 parça kadırgadan oluşan donanmanın bakımını yaptırarak uygun deniz mevsimi için beş ay bekledi ve akabinde de donanması ile 2 Temmuz 1554'te Basra'dan ayrıldı. Basra'dan ayrıldığından beri ilk bir ay boyunca körfezdeki Osmanlı sancaklarına uğradı. 9 Ağustos'ta Horfakan şehri açılarında 25 parçalık Portekiz Donanması'yla Hürmüz Deniz Muharrebesi'ne girişti ve galip ayrıldı. 25 Ağustos'ta ise Maskat yakınlarında bu sefer takviye almış 34 parçalık aynı Portekiz Donanması'nın Maskat Deniz Muharebesi olarak adlandırılan saldırısına uğradı. Güney Arap Yarımadası sahillerinde dağların denize dik uzanmasından faydalanarak sıkıştırılan Portekiz Donanması'nın yedi gemisi batırıldı, Osmanlı Donanması'nın da beş gemisi battı.

Umman açıklarındayken fil tufanı (Tufan-ı Fil) denilen mevsimlik bir fırtına çıktı. Çıkan fırtına yüzünden Seydi Ali Reis, kalan dokuz kadırgalık donanmanın kontrolünü kaybetti. Fırtınaya kapılan, günlerce denizde çalkalanan gemiler doğuya doğru sürüklenerek, 10 gün sonra Hint kıyılarına ulaştı. Peşinde 87 parçalık Portekiz donanması olduğunu öğrenen Seydi Ali Reis, Surat'a sığındı. Bunun üzerine Surat Kuşatması yaşandı ancak Portekiz donanması başarılı olamayınca geri çekildi. Harap gemilerle Süveyş'e varmanın imkânsız olduğundan, kalan gemileri satan Seydi Ali Reis İstanbul'a karadan dönmeye karar verdi. 1555 ve 1556 senesi boyunca Hindistan'daki birçok Müslüman devlete uğrayan Seydi Ali Reis, Kanuni Sultan Süleyman'ın Amirali olması sebebiyle çok hoş karşılandı ve kendisine İstanbul'a götürmesi için çeşitli hükümdarlardan 18 name verildi. Başından geçen vakaları anlattığı eserini Osmanlı kağanı Kanuni Sultan Süleyman'a Hindistan ve Türkistan'da verilen nameler ile birlikte 1557 yılında sunmuştur.

Sefer sonrası hayatı ve ölümü
Seydi Ali Reis 1557 Mayıs ayı başlarında İstanbul'a vardı ve Edirne'de bulunan hükümdarın yanına gitti. Süveyş Donanması'nın uğradığı kayıptan dolayı padişahtan af diledi. Kitabını ve nameleri sunduktan sonra Ali Reis, mahvolmuş bir donanmanın sorumlusu olmakla beraber, başına gelenler olağanüstü olaylar kabul edilerek suçlu görülmedi. Önce müteferrika yapıldı sonra da Diyarbakır tımar defterine tayin edildi. Bir süre şehzade Selim'in hizmetinde çalıştı, 1560'ta Galata Hassa gemi reislerinden biri oldu. 1562 yılında İstanbul'da öldü.

Katıldığı deniz seferleri ve seferdeki görevleri

Eserleri

Mir'atü'l-Memalik
 Kitab-ı Muhit
 Mir'at-ı Kainat

Ayrıca bakınız
Hürmüz Deniz Muharrebesi
Maskat Deniz Muharebesi
Mir'atü'l-Memalik

Kaynakça

1498 doğumlular
1562 yılında ölenler
Kaptan-ı deryalar
16. yüzyılda İspanya
16. yüzyılda Portekiz

Seydi Ali Reis


Les Neuf de Bucarest, également appelé B-9 ou Format Bucarest (, ), est une organisation de neuf pays d'Europe centrale et orientale (la Bulgarie, l'Estonie, la Hongrie, la Lettonie, la Lituanie, la Pologne, la Roumanie, la Slovaquie et la Tchéquie). Le groupe est formé en novembre 2015 à l'initiative du président roumain Klaus Iohannis et du président polonais Andrzej Duda afin d'augmenter la coopération entre ces pays en matière de sécurité extérieure dans le cadre d'une menace accrue de la Russie, un an après l'annexion de la Crimée et le début de l'intervention russe dans le Donbass.

Ces neuf pays ont pour point commun d'être d'anciens membres de l'Union soviétique ou du pacte de Varsovie, et de se trouver sur le flanc oriental de l'OTAN.

L'initiative des trois mers regroupe ces neuf pays ainsi que l'Autriche, la Croatie, la Grèce et la Slovénie.

Notes et références

Articles connexes
 Format de Slavkov
 Groupe de Visegrád
 Groupe de Vilnius
 Initiative des trois mers
 Union européenne

Liens externes

 The B9 countries exchanged views on European security issues

Organisation intergouvernementale
Organisation européenne
Élargissement de l'Union européenne
Relations multilatérales au sein de l'Union européenne
Politique étrangère de la Bulgarie
Politique étrangère de l'Estonie
Politique étrangère de la Hongrie
Politique étrangère de la Lettonie
Politique étrangère de la Lituanie
Politique étrangère de la Pologne
Politique étrangère de la Roumanie
Politique étrangère de la Slovaquie
Politique étrangère de la Tchéquie
2015 dans l'Union européenne
Groupe de pays

Neuf de Bucarest


Gaillardbois-Cressenville ist eine Commune déléguée und eine ehemalige französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand: ) im Département Eure in der Region Normandie. Sie gehörte zum Arrondissement Les Andelys und zum Kanton Romilly-sur-Andelle.

Mit Wirkung vom 1. Januar 2017 wurden die bis dahin selbstständigen Gemeinden Grainville und Gaillardbois-Cressenville zu einer Commune nouvelle namens Val d'Orger zusammengeschlossen und besitzen seither in der neuen Gemeinde den Status einer Commune déléguée. Der Verwaltungssitz befindet sich im Ort Grainville.

Lage
Gaillardbois-Cressenville liegt in der Landschaft des Vexin Normand, rund 20 Kilometer Luftlinie südöstlich des Stadtzentrum von Rouen.

Geschichte
1845 wurden die Gemeinden Gaillardbois und Cressenville zu Gaillardbois-Cressenville zusammengelegt.

Bevölkerungsentwicklung

Siehe auch
 Schlacht von Brémule (1119)

Weblinks

Einzelnachweise

Commune déléguée im Département Eure
Gemeindegründung 1845
Gemeindeauflösung 2017
Val d'Orger

Gaillardbois-Cressenville


Wester-Ohrstedt (Danca: Vester Ørsted), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 18,54 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1.131 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Christian Volquardsen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-vioel.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Wester-Ohrstedt


Walter Gresham (* 22. Juli 1841 bei Newtown, King and Queen County, Virginia; † 6. November 1920 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1893 und 1895 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Walter Gresham besuchte die Stevensville Academy und die Edgeville Academy. Danach studierte er bis 1863 an der University of Virginia in Charlottesville. Anschließend war er während des Bürgerkrieges Soldat im Heer der Konföderation. Nach einem Jurastudium und seiner 1867 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Galveston in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1872 war er Bezirksstaatsanwalt in seiner neuen Heimat. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1886 und 1891 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1892 wurde Gresham im zehnten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 4. März 1893 die Nachfolge von Joseph D. Sayers antrat. Da er im Jahr 1894 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. März 1895 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Gresham wieder als Anwalt in Galveston. Er starb am 6. November 1920 in Washington und wurde in Galveston beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Repräsentantenhauses von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1841
Gestorben 1920
Mann

Walter Gresham


عبد الرحمن حسين على تاج (1314 هـ - 1395 هـ / 1896 - 1975م) كان شيخاً للأزهر، ولد سنة 1896م بأسيوط، وينتسب لأسرة من بلدة (منية الحيط) إحدى قرى مركز إطسا بمحافظة الفيوم انتقل والده مع جده للعمل في إقامة قناطر أسيوط.

انتقل والده مع جده للعمل في إقامة قناطر أسيوط وعندما تجاوز الخامسة من عمره التحق بالكتاب وحفظ القرآن الكريم. استرعى ذكاؤه انتباه وزير المعارف آنذاك سعد زغلول باشا عند زيارته لهذا الكتاب أثناء تجواله في الصعيد فأعجب به الباشا ورأى أن يكافئه ويشجعه فقرر إلحاقه بالمدارس الأميرية على نفقة الدولة في جميع مراحل التعليم، إلا أن جد الصبي أبى إلا أن يكون مجال تعليم حفيده بعد الكتاب هو الأزهر الشريف. تدرج في المدارج العلمية والوظيفية بالأزهر، فالتحق بقسم تخصص القضاء الشرعي ونال شهادته سنة 1926 وعين مدرساً في معهد أسيوط الديني ثم في معهد القاهرة الديني.

أختير مدرساً بقسم تخصص القضاء الشرعي قبل أن يبلغ الخامسة والثلاثون من عمره، ثم اختير عضواً في لجنة الفتوى للمذهب الحنفي سنة 1935. في سن الأربعين وقع عليه الاختيار ليكون عضواً في بعثة الأزهر إلى فرنسا فالتحق بجامعة السربون حيث حصل على درجة الدكتوراه في الفلسفة وتاريخ الأديان عن رسالته في (البابيه والإسلام) والمعروف أن البابية هو اسم البهائية، وذلك برغم الظروف القاسية والمدمرة للحرب العالمية مما يدل على شخصيته الصامدة المتزنة الوقورة القادرة على مواجهة الصعاب. بعد عودته من باريس سنة 1943 عين أستاذاً في كلية الشريعة يالأزهر، ثم مفتشا للعلوم الدينية والعربية، ثم عين شيخاً للقسم العام والبحوث الإسلامية بالأزهر الشريف.

في عام 1951 نال عضوية هيئة كبار العلماء حين تقدم إليها ببحث عن السياسة الشرعية. عمل أستاذاً بكلية الحقوق بجامعة عين شمس أثناء وجوده في هيئة كبار العلماء ولجنة الفتوى. أصبح شيخاً للأزهر الشريف في 7 يناير 1954 ثم اختير وزيراً في اتحاد الدول العربية عام 1958.

أنتخب عضواً بمجمع اللغة العربية عام 1963، وعضوا بمجمع البحوث الإسلامية بالأزهر الشريف.

من أبرز إنجازاته أنه قرر تدريس اللغات الأجنبية في الأزهر، كما سعى إلى بناء مدينة البعوث الإسلامية لسكنى الأزهريين المغتربين من أبناء العالم الإسلامي. أثرى المكتبة الإسلامية بالعديد من المؤلفات القيمة في الشريعة والفقة الإسلامي، ومن أبرزها كتاب الأحوال الشخصية في الشريعة الإسلامية، وكتاب السياسة الشرعية والفقه الإسلامي ودراسات مطولة عن الهجرة والإسراء والمعراج والحج والصوم، وليلة القدر، وفي الشئون الكونية وغيرها. كما أثرى المكتبة اللغوية العربية ببحوث تخصصية دقيقة أثناء عضويته بالمجمع اللغوي.

لم تنسه مشاغله الوظيفية والعلمية على مستوى العالم العربي والإسلامي والدولي انتمائه لبلده الفيوم فحرص وهو شيخ الأزهر على تأسيس أول معهد ديني بالفيوم في 6/12/1954 وهو المبنى الذي أعدته جمعية المحافظة على القرآن الكريم والذي يشغله الآن معهد المعلمين الأزهري، وقد قام بافتتاحه في رفقة الرئيس جمال عبد الناصر عند زيارته للفيوم سنة 1956. وافته المنية عام 1975 بعد مسيرة طويلة من البذل الجاد والعطاء الهادف بلا حدود.

مراجع

أشخاص من أسيوط
خريجو جامعة السوربون
شيوخ الأزهر
مواليد 1314 هـ
مواليد 1896
وفيات 1395 هـ
وفيات 1975
علماء مسلمون في القرن 14 هـ

عبد الرحمن تاج


Stefanija Ivanivna Turkevyč Lisovs'ka, od 1937. Lukijanovič, ukr. Стефа́нія Іванівна Турке́вич Лісовська; od 1937. Лукіяно́вич, eng. Stefania Turkevich, (25. travnja 1898., Lviv, Austro-Ugarska - 8. travnja 1977., Cambridge, Velika Britanija) bila je prva ukrajinska pijanistica, skladateljica i muzikologinja. Zbog njezinih stavova  radove joj je Sovjetski Savez zabranio.

Studije
Rodila se je 1898. u Lavovu u svećeničkoj obitelji. Bila je prvim djetetom u obitelji svećenika, zborskog dirigenta, kateheta i glazbenog kritičara Ivana Emanuila Turkevyča (ukr. Івана Емануїла Туркевича) (1872. – 1936.) i Sofije Kormoš. Iala je mlađu sestru Irenu Turkevyč-Martinec' i mlađeg brata Leva Ivanovyča Turkevyča. Djed Lev Sofronovyč Turkevyč i otac Ivan Emanuil bili su svećenici. Mati Sofija bila je pijanistica, koja je učila svirati kod Karolja Mikule i Williama Kurza, također je pratila mladu opernu pjevačicu Solomiju Krušeljnicku.

Stefanija je započela studij muzike kod Vasilja Barvinskog na Višem glazbenom institutu imena Mikole Lysenka (ukr. Львівська національна музична академія імені Миколи Лисенка), a od 1914. do 1916. nastavila je studij u Beču kao pijanistica kod Williama Kurza. Nakon Prvog svjetskog rata studirala je kod Adolfa Chibinskog na Sveučilištu u Lavovu, a također je pohađala njegova predavanja o teoriji glazbe u Lavovu.

Godine 1919. napisala je svoje prvo glazbeno djelo - Liturgiju, koje je izvedeno nekoliko puta u katedrali svetog Jurja u Lavovu.

Godine 1921. studirala je kod Guida Adlera na Sveučilištu u Beču, gdje je i diplomirala 1923. godine na magisteriju. Godine 1925. udala se i preselila sa suprugom u Berlin, gdje je studirala kod Arnolda Schoenberga, a u tom se razdoblju rodila i kći Zoe.

1930. godine otputovala je u Prag, Čehoslovačku, studirao kod Zdeněk Nejedlý na Karlovo sveučilište, i je nastavila sveučilišni studij na Muzičkoj akademiji radi obrane doktorske disertacije 1934. o ukrajinskom folkloru u ruskim operama. Iste godine doktorirala je muzikologiju u Pragu i postala prva žena iz Galicije (tada dio Poljske) koja je doktorirala.

Nakon toga vratila se u rodni Lavov, gdje je do početka Drugog svjetskog rata radila kao učiteljica glazbene teorije i klavira.

Poslijeratno razdoblje
Za vrijeme rata radila je kao mentorica i koncertna voditeljica u Lavovu, a kasnije izvanredna profesorica, a nakon rata preselila se u Austriju i kasnije u Italiju da bi upoznala svog drugog muža, liječnika koji je radio za britansku vojsku.

U jesen 1946. preselila se u Veliku Britaniju gdje se vratila svom kreativnom radu i od tog vremena do kraja života napisala je većinu svojih skladbâ.

Kompozicije

Simfonije

1. Симфонія – Simfonija br. 1 – 1937.
2. Симфонія no. 2(a) – Simfonija br. 2(a) – 1952.
2. Симфонія no. 2(b) (2-гий варіант) – Simfonija br. 2(b) (2. inačica)
3. Симфонієта – Symphoniette – 1956.
4. Три Симфонічні Ескізи – Tri simfonične skice – 3-го травня, 1975.
5. Симфонічна поема – Simfonična poema «La Vitа»
6. Space Symphony – Svemirska simfonija - 1972.
7. Суіта для подвійного струнного оркестру – Suita za dvostruki gudački orkestar
8. Fantazija za dvostruki gudački orkestar

Baleti

9. Руки – Ruke – Bristol, 1957.
10. Перли – Perle
11. Весна (Дитячий балет) – Proljeće – (dječji balet) 1934. – 5.
12. Мавка (a) – Mavka – Šumska nimfa – 1964. – 7. – Belfast
12. Мавка (b) – Mavka – Šumska nimfa – 1964. – 7. – Belfast
13. Страхопуд – Strašilo – 1976.

Opere

14. Мавка – Mavka – (nedovršena) zasnovana na Šumskoj pjesmi (Лісова пісня) Lesje Ukrajinke

Dječje opere

15. «Цар Ох» або Серце Оксани – Car Oh ili Oksanino srce – 1960.
16. «Куць» – Kuc'
17. «Яринний городчик» – Jarinski gradić (1969.)

Skladbe za zbor

18. Літургія  - Liturgija - 1919.
19. Псалом Шептицькому - Psalam Šeptickomu
20. До Бою
21. Триптих - Triptih
22. Колискова (А-а, котика нема) - Uspavanka (A-a, nema mačka), 1946.

Instrumentalne skladbe za komorne glazbe

23. Соната для скрипки і фортепіано, 1935. – Sonata za violinu i fortepiano
24. (a) Cтрунний квартет, 1960. – 1970. – Gudački kvartet
24. (b) Cтрунний квартет, 1960. – 1970. – Gudački kvartet
25. Тріо для скрипки, альта і віолончела, 1960. – 1970. – Trio za violinu, violu i violončelo
26. Квінтет для двох скрипок, альта, віолончела фортепіано, 1960. – 1970. – Kvintet za dvije violine, alt, violončelo i fortepiano
27. Тріо для флейти, кларнету, фагота, 1972. – Trio za flautu, klarinet i fagot

Skladbe za fortepiano

28. Варіації на Українську тему, 1932. – Varijacije na ukrajinsku temu
29. Фантазія: Суїта фортепянна на Українські теми – Fantazija: Suita za klavir na ukrajinske teme, 1940.
30. Імпромпту – Impromptu, 1962.
31. Гротеск – Groteska, 1964.
32. Гірська сюїта – Gorska suita, 1966. – 1968.
33. Цикл п'єс для дітей – Ciklus komada za djecu, 1936. – 1946.
34. Українські коляди та щедрівки – Ukrajinske kolende i ščedrivke
35. Вістку голосить – Vijest kličem
36. Christmas with Harlequin - Božić s harlekinom, 1971.

Razno
i. – Серце – Srce - solo glas s orkestrom
ii. – Лорелеї – Lorelei – pripovjedač, harmonij i klavir, 1919. – tekst: Lesja Ukrajinka
iii. – Май – Svibanj – 1912.
iv. – Тема народної пісні – Tema narodne pjesme
v. – На Майдані – Na Majdanu, komad za klavir
vi. – Не піду до леса з конечкамі – Лемківська пісня –  - lemkovska pjesma

Izvori

Vanjske poveznice

Ukrainian Art Song Project – Stefania Turkewich pristupljeno 24. studenoga 2019.
Stefania Turkewich: Galicians I |The Art Songs pristupljeno 24. studenoga 2019.
Музичко меморијални музеј  pristupljeno 24. studenoga 2019.

Skladatelji
Životopisi, Lavov
Muzikolozi
Britanski umjetnici
Ukrajinski pijanisti

Stefanija Turkevyč


The Flight Attendant é um romance de Chris Bohjalian, publicado em 13 de março de 2018 pela Doubleday Books.

Trama
A comissária de bordo Cassandra Bowden acorda de ressaca em um quarto de hotel em Dubai e encontra um cadáver ao lado dela. Com medo de chamar a polícia, ela age como se nada tivesse acontecido, juntando-se aos outros comissários de bordo e pilotos que viajam para o aeroporto para um voo para Nova York . Ela é recebida em Nova York por agentes do FBI que a questionam sobre sua recente escala em Dubai. Ainda incapaz de juntar as peças da noite, ela começa a se perguntar se poderia ser a assassina.

Recepção
The Flight Attendant foi bem recebido pelos críticos com uma classificação "Positiva" do agregador de resenhas de livros Book Marks com base em sete resenhas independentes. Escrevendo para o The Washington Post, Maureen Corrigan descreveu o romance como "o melhor livro de aviação, e não apenas por causa de seu nome: divertido e cheio de informações privilegiadas sobre o aspecto menos glamoroso da vida da tripulação de voo, podendo torná-lo mais educado e atento na próxima vez em que você for convidado a ouvir aquela palestra em voo sobre pousos de emergência na água".

Adaptação para televisão

Em outubro de 2017, foi anunciado que a produtora de Kaley Cuoco, Yes, Norman Productions, havia optado pelos direitos do livro a ser desenvolvido em uma série de televisão com o mesmo nome, The Flight Attendant, estrelada por Cuoco, que também foi produtora executiva.
A série estreou em 26 de novembro de 2020 na HBO Max.

Romances de mistério dos Estados Unidos

The Flight Attendant (livro)


Notre-Dame de Sion steht für
Basilika Notre-Dame de Sion, Frankreich
Kathedrale Unserer Lieben Frau (Sitten), Schweiz

Siehe auch:
 Notre Dame de Sion

Notre-Dame de Sion


Major Brabazon-Plank (possibly later Major Plank) is a fictional character created by British comic writer P. G. Wodehouse, being a famed explorer who led an expedition up the Amazon but is afraid of babies.

Major Brabazon-Plank (who appears in the Uncle Fred novel Uncle Dynamite) and Major Plank (who appears in the Jeeves novels Stiff Upper Lip, Jeeves and Aunts Aren't Gentlemen) have been interpreted by some Wodehouse scholars as being the same character, while others have described them as being two similar but separate characters.

Overview
In Uncle Dynamite, Major Brabazon-Plank (also called Major Plank) is a famed explorer who led at least one expedition up the Amazon River in Brazil. He is a fat, pear-shaped man and a perpetual eater. He was educated at Eton, where he was called "Bimbo", and is a former Governor of a Crown colony. While in Peru, Major Plank judged a bonny baby competition, where the mother of one of the honourable mentions was unhappy with the results and stabbed him in the leg. (He will show the scar when asked.) This experience has instilled in him a lifelong phobia of babies and marriage ('as marriages lead to bonny babies, and bonny babies lead to bonny baby competitions').

He has recently come back from leading an expedition up the Amazon with Bill Oakshott. Visiting Ashenden Manor, he finds Uncle Fred, whom he knew at Eton, usurping his identity.

In Stiff Upper Lip, Jeeves and Aunts Aren't Gentlemen, Major Plank is a retired explorer. An elderly, tanned, square-faced man, he was an explorer in Brazil and now lives in a house that he inherited from his godfather in Hockley-cum-Meston. He is devoted to rugby football and was educated at Haileybury, where he had the nickname "Barmy". He breeds cocker spaniels and eats nonfattening protein bread. He was once scarred in the leg by the mother of an Honourable Mention in a Bonny Babies contest he judged in Peru, and is now strongly averse to marriage and babies. In South Africa, he hitched-hiked from Johannesburg to Cape Town to avoid being married.

In the first Jeeves novel in which he appears, he sells a black amber statuette he obtained in the Congo to Sir Watkyn Bassett, and wants to call the police on Bertie Wooster trying to sell it back to him. Jeeves (as Inspector Witherspoon) diverts the call to the police by naming Bertie as Alpine Joe and takes Bertie away. Major Plank also seeks a prop forward for the local rugby team. He finds this in Bertie's old friend, the Reverend Harold 'Stinker' Pinker, to whom he gives a vicarage. In the latter novel, he is a visitor haunting Bertie Wooster, the Major trying to remember where they had met before. He suffers from a poor memory as an after-effect of having contracted malaria during his time in Brazil.

Quotes
All Marriages are disastrous.... They lead to bonny babies, and bonny babies lead to bonny baby competitions.

If she'd [Madeline Bassett] have seen as many native chiefs' wives as I have, she wouldn't want to make such an ass of herself. Dickens of a life they lead, those women. Nothing to do but grind maize meal and have bonny babies.

I'm strongly opposed to anyone marrying anybody, but if you are going to marry someone, you unquestionably save something from the wreck by marrying a woman who knows what to do with a joint of beef.

Stories
Major Brabazon-Plank (or Major Plank) is featured in:
 Uncle Dynamite (1948) - an Uncle Fred novel (as Major Brabazon-Plank)
 Stiff Upper Lip, Jeeves (1963) - a Jeeves novel (as Major Plank)
 Aunts Aren't Gentlemen (1974, U.S. title: The Cat-nappers) - a Jeeves novel (as Major Plank)

Adaptations
Donald Hewlett voiced Major Brabazon-Plank in the 1994 BBC radio adaptation of Uncle Dynamite.

Major Plank was portrayed by Norman Rodway in the Jeeves and Wooster episode "Trouble at Totleigh Towers". Ronald Fraser portrayed Major Plank in the 1980–1981 radio dramatisation of Stiff Upper Lip, Jeeves, part of the BBC radio series What Ho! Jeeves. The character was voiced by Michael York in the 2018 BBC radio dramatisation of the same novel.

References
 Sources consulted

 Endnotes

P. G. Wodehouse characters
Fictional explorers
Fictional majors
Literary characters introduced in 1948
Male characters in literature

Major Brabazon-Plank