Următoarele biblioteci de esperanto și colecții de opere în limba esperanto sunt demne de reținut:
 Biblioteca Montagu Butler compusă din materiale esperanto, întreținută de Asociația Esperanto din Marea Britanie. Aceasta deține circa 12.500 de cărți, precum și un arhivă documentar, o arhivă de fotografie, materiale audio-vizuale și diverse artefacte. Un catalog on-line este în construcție.
 Biblioteca Națională a Austriei, care include un Muzeu Esperanto Internațional cu 35.000 de volume, 3.000 de obiecte de muzeu, 5.000 de autografe și manuscrise, 22.000 de fotografii, 1.200 de postere și 40.000 de pliante. În 1995, a început un proiect prin care catalogul urma să apară pe internet. Baza de date, cunoscută sub numele de Trovanto, poate fi căutată de pe site-ul Bibliotecii Naționale a Austriei.
 Universala Esperanto-Asocio (Asociația Universală de Esperanto), care întreține Biblioteca Hector Hodler din Rotterdam, Olanda. Colecția Hodler conține în jur de 20.000 de cărți și o vastă colecție de periodice.
 Centrul de Documentare și Explorare a Limbii de circulație Internațională din La Chaux-de-Fonds, Elveția, fondată în 1967. Este o parte din biblioteca orașului și conține mai mult de 20.000 de unități bibliografice.
 Muzeul Internațional de Pace și de Solidaritate din Samarkand, Uzbekistan, fondată în 1986 și susținut Clubul de Prietenie Internațională. Scopul muzeului este de a promova pacea și conștiința lumii. Muzeul are în jur de 20.000 de cărți, piese de artă și suveniruri din 100 de țări.
 Muzeul Esperanto Spaniol din San Pablo de Ordal, Spania, care a fost înființat în 1963, când L. M. Hernandez Yzal a început în mod sistematic să colecteze publicații în esperanto. Aceasta s-a transformat într-un muzeu care s-a deschis în 1968. În 1993, catalogul de computer enumera 8.400 cărți și 2485 periodice.
 Biblioteca Germană de Esperanto din Aalen, Germania, care are o colecție de mai mult de 11.000 de piese.
 Fundația Cesar Vanbiervliet, o secțiune a sistemului de Biblioteci Publice din Kortrijk, Belgia. Fundația are o colecție de 10.000 de cărți și periodice.
 Colecția Fajszi Esperanto din Budapesta, Ungaria, o altă colecție care a început ca munca unei singure persoane, Károly Fajszi, care a început strângerea ei în 1970. În 1991, un catalog de colecție a fost publicat, catalog care are 542 de pagini.
 Biblioteca și Arhiva Națională Esperanto din Massa, Italia, fondată în 1972, ca biblioteca a Federației Esperanto a Italiei. În 1994, cele 7.250 de volume au fost incluse în Arhiva Națională din Massa și au fost deschis pentru public.
 Muzeul Național Esperanto din Gray, Franța. Muzeul este o arhivă publică cu o expoziție esperanto permanentă.
 Colecția Esperanto George Alan Connor  de la Universitatea din Oregon include multe titluri, catalogate în ghidul bibliografic, Catalogul Colecției lui George Alan Connor (1978).
 Departamentul Colecțiilor Speciale al Universității South Florida din Tampa   găzduiește o mare colecție de publicații esperanto, inclusiv prima ediție în esperanto a  R.U.R. a lui Karel Čapek (1926) și primele publicații ale Sennacieca Asocio Tutmonda(SAT).

Referințe

Legături externe
 Biblioteca Hector Hodler
 Biblioteca Montagu Butler
 Biblioteca națională a Austriei
 Biblioteca Universității South Florida, Tampa

Esperanto

Biblioteca Esperanto


Guanipa je rijeka u sjeveroistočnom dijelu Venezuele. Ulijeva se u zaljev Paria

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Venezueli

Guanipa


Girjet foi uma companhia aérea espanhola com sede em Barcelona. Operava serviços de fretamento. Sua base principal era o Aeroporto Internacional de Barcelona.

História

A companhia aérea foi criada em 28 de fevereiro de 2003 e iniciou suas operações em 31 de julho de 2003. Voou com seu próprio nome e para outras operadoras como a Spanair. Também fez voos de carga com um Boeing 747-200.

Em abril de 2008, a Girjet havia perdido seu Certificado de Operador Aéreo e toda a frota foi aterrada. Desde então, algumas aeronaves seguiram para outras companhias aéreas, vendidas ou devolvidas aos seus arrendadores.

Destinos

Frota

A frota Girjet consistia nas seguintes aeronaves (Dezembro de 2007):

Incidentes

 Outubro de 2007: um Boeing 757-200 fretado por uma organização não governamental francesa chamada Zoé's Ark foi apreendido no Chade e a tripulação foi presa devido a acusações de tráfico humano de menores por transportar crianças para fora do país sem autorização das autoridades nacionais. Finalmente, a tripulação foi considerada inocente e libertada em 9 de novembro de 2007 pelo tribunal de justiça de N'Djamena.
 13 de dezembro de 2007: um Fokker 100 prefixo EC-JOM, foi apreendido no Aeroporto de Manchester por motivos desconhecidos.

Ver também

 Lista de companhias aéreas fora de operação

Ligações externas

 Sítio oficial

Empresas aéreas extintas em 2008
Empresas aéreas fundadas em 2003
Empresas aéreas extintas da Espanha

Girjet


În matematică, un element sau un membru al unei mulțimi este unul dintre obiectele distincte care alcătuiesc acea mulțime. Se spune că elementul aparține mulțimii, iar relația între element și mulțime este o relație de apartenență.

Mulțimi
Scrierea  înseamnă că elementele mulțimii  sunt numerele 1, 2, 3 și 4. Mulțimile de elemente ale lui , de exemplu , sunt submulțimi ale lui .

Mulțimile pot fi ele însele elemente. De exemplu, considerăm mulțimea . Elementele lui  nu sunt 1, 2, 3 și 4;  are doar 3 elemente, și anume numerele 1 și 2, și mulțimea .

Elementele unei mulțimi pot fi orice. De exemplu, , este mulțimea ale cărei elemente sunt culorile ,  și .

Notație și terminologie

 de apartenență este notată cu simbolul "". Scrierea

înseamnă că  este un element al lui . Expresii echivalente sunt  " este un membru al lui ", " aparține lui ", " este în " și " se găsește în ". Expresiile " include " și " conține " sunt de asemenea folosite pentru a însemna stabilirea apartenenței la mulțime, însă unii autori le folosesc cu sensul de " este o submulțime a lui ". Logicianul  a cerut cu tărie ca "conține" să fie folosit doar pentru apartenență și "include" numai pentru relația de submulțime.

Pentru relația ∈, se poate scrie  ∈T

  adică " conține ".

Negația apartenenței la mulțime este marcată cu simbolul "∉". Scrierea

  înseamnă că " nu este un element al lui ".

Simbolul ∈ a fost folosit pentru prima oară de Giuseppe Peano 1889 în lucrarea sa . Acolo, pe pagina X scria:
 adică  Simbolul ∈ înseamnă "este". Deci, a ∈ b se citește a este un b; ...  Simbolul în sine este un epsilon ("ε") grecesc mic stilizat, prima literă a cuvântului æστί, care înseamnă "este".

Complement și inversare
Orice relație  este supusă la două involuții: complementarea  și inversarea . Relația ∈ are ca domeniu mulțimea universală  și drept codomeniu  . Relația complementară  exprimă opusul lui ∈. Un element  poate avea , caz în care , complementul lui  față de .

Relația   schimbă între ele domeniul și codomeniul lui ∈. Pentru orice  din   este adevărat atunci când .

Cardinalul mulțimii
Numărul elementelor dintr-o anumită mulțime este o proprietate cunoscută sub numele de ; informal, aceasta este dimensiunea unei mulțimi. În exemplele de mai sus, cardinalul mulțimii  este 4, în timp ce cardinalul fiecăreia dintre mulțimile  și  este 3. O mulțime infinită este o mulțime cu un număr infinit de elemente, în timp ce o mulțime finită este o mulțime cu un număr finit de elemente. Exemplele de mai sus sunt exemple de mulțimi finite. Un exemplu de mulțime infinită este mulțimea numerelor întregi pozitive, .

Exemple
Folosind mulțimile definite mai sus, și anume ,  și

  este membru al lui
 Galben
 Cardinalul lui D   =   {2,   4,   8,   10,   12} este finit și egal cu 5.
 Cardinalul lui P   =   {2,   3,   5,   7,   11,   13,   ...} ( numerele prime) este infinit (fapt demonstrat de Euclid).

Note bibliografice

Lectură suplimentară

 - "Naivă" înseamnă incomplet axiomatizată, nu "ușoară" sau "cu neștiință" (abordarea lui Halmos nu este niciuna dintre cele două).

 - Atât noțiunea de mulțime (colecție de membri), apartenența, axioma extensiei, axioma separării, și axioma reuniunii (Suppes o numește "axioma sumei") sunt necesare pentru o înțelegere riguroasă a noțiunii de "element al mulțimii".

Legături externe

Teoria mulțimilor

Element (matematică)


An Glyceria drummondii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Glyceria drummondii in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyceria

Glyceria drummondii


Nahit Saçlıoğlu (d. 1919 Gülnar, Mersin - ö. 10 Ağustos 2006) Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idam kararlarına muhalefet şerhi koyan emekli Askeri Yargıtay Başsavcısı ve Emekli Anayasa Mahkemesi üyesi.

1919 yılında Gülnar'da doğdu, Bursa Işıklar Askeri Lisesi'nin ardından İstanbul Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu ve 1941'de bitirdi. 1961'den 1977'ye kadar Askerî Yargıtay'da üyelik, daire başkanlığı ikinci Başkanlık ve Başsavcılık görevlerinde bulundu. Bu süre içinde 21 Mayıs ihtilal girişimiyle Deniz Gezmiş ve arkadaşlarıyla ilgili davaları karara bağlayan Askerî Yargıtay kurullarında bulundu. 1977 yılında Askerî Yargıtay'dan albay rütbesiyle yaş dolumu nedeniyle emekliye ayrıldı. 1978 yılında Cumhurbaşkanı tarafından Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi üyeliğine atandı. 1977'de Prof. Muammer Aksoy'un başkanı olduğu Türk Hukuk Kurumu tarafından, Prof. Seha L. Meray ile birlikte "Yılın Hukukçusu" seçildi.

Saçlıoğlu, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının asılması kararına karşı yazdığı ve Uğur Mumcu, tarafından "Hukuk Şiiri" olarak tanımlanan karşı oy yazısı nedeniyle Cumhuriyet tarihinde generalliğe yükseltilmemiş ilk Askeri Yargıtay Başsavcısı olmuştur.

Ayrıca 1987 yılında SHP'ye katılmıştır.

Dış bağlantılar
 Hürriyetim
 Ali Sirmen'in Cumhuriyet gazetesindeki "Dünyada Bugün" köşesindeki yazısı

Türk hukukçular
1919 doğumlular
Işıklar Askerî Lisesinde öğrenim görenler
2006 yılında ölenler
Yüksek Adalet Divanı üyeleri
Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi eski üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler

Nahit Saçlıoğlu


The Essential Michael Jackson, Michael Jackson'ın 19 Temmuz 2005'te çıkardığı ve Invincible'dan sonraki tüm albümler gibi eski şarkılarını içeren toplama bir albümdür. "Uluslararası" ve "Amerikan" sürümleri bulunmaktadır. Her iki sürüm de iki diskten oluşmaktadır.

Şarkı Listesi

Uluslararası Sürüm
1. Disk

2 Disk

Amerikan Sürümü

1. Disk

2 Disk

Bonus Disk

Kaynakça

2005 albümleri
Michael Jackson albümleri
Yapımcısı R. Kelly olan albümler
Yapımcısı Rodney Jerkins olan albümler
Yapımcısı Teddy Riley olan albümler

The Essential Michael Jackson


Le punk 'n' roll, ou rock 'n' roll punk, est un terme générique qui désigne le mélange d'éléments punk rock avec du hard rock ou du rock 'n' roll. Parfois, la frontière entre le rock 'n' roll punk, le punkabilly et le psychobilly, le surf punk est si floue que le terme punk 'n' roll sert parfois de terme générique. Des groupes de tous ces genres se retrouvent ainsi par exemple sur la série des compilation .

Histoire
Certains groupes punk américains de la première heure, comme les Ramones, les Dictators et les Pagans, utilisaient déjà des éléments de style rock 'n' roll des années 1950. Plus tard, des groupes britanniques comme The Clash (notamment sur leur album London Calling) ont également utilisé de manière ironique la nostalgie du rock 'n' roll des années 1950. C'est surtout le groupe californien Social Distortion, dont le chanteur Mike Ness a durablement marqué l'image du « greaser-punk », qui a atteint le statut de groupe culte.

Depuis le début des années 1990, ce sont surtout des groupes scandinaves comme Turbonegro, Gluecifer, Hellacopters ou les Backyard Babies qui ont attiré l'attention, s'inspirant musicalement et visuellement des Dictators, des New York Dolls ou de Social Distortion, et dont le style est également connu sous le nom de high speed rock 'n' roll, néo-rock 'n' roll, rock 'n' roll core ou speedrock. En résumé, on parlait souvent de punk 'n' roll, même si certains groupes avaient d'autres noms propres : Turbonegro parlait par exemple de death punk. Pour la plupart des groupes cités, outre les groupes de punk rock et de punk hardcore cités, les influences de groupes de hard rock comme Motörhead, AC/DC et Rose Tattoo jouaient un grand rôle. Il y avait également des recoupements avec le sleaze rock.

Sous-culture
Depuis les années 1990, dans le sillage de la « vague néo-rock 'n' roll » scandinave, une scène spécifique s'est formée au sein du mouvement rock et punk avec les groupes cités, mais aussi de nouveaux groupes comme Psychopunch. Depuis le milieu des années 1990, une évolution similaire s'est produite en Allemagne, avec des groupes comme The Lucky Punch, The Ten Buck Fuck, Boozed, The Bad Days, The Cellophane Suckers, Diamond Heights ainsi que Dumbell, qui bouclent la boucle grâce à leurs origines américaines et à leur connaissance du punk-rockeur new-yorkais Sonny Vincent.

Le genre est également représenté au Japon, avec le groupe Guitar Wolf en tête. Outre la préférence pour le punk 'n' roll, la nostalgie des années 1950 (notamment les Cadillacs et le look Bettie Page chez de nombreuses femmes de la scène punk 'n' roll), les tatouages et la mode (chemises à flammes et flattop ou toupet) ont marqué l'image de la sous-culture auprès du public. Parallèlement, il existe également des retours à la mode glam rock des années 1970. Les fans du groupe Turbonegro ont créé leur propre culture de fans avec la « turbo jeunesse » au sein de la scène, ils apparaissent souvent avec des écussons uniformes sur les vestes en jean et se rencontrent lors de « journées mondiales de la turbo jeunesse ».

Notes et références

Genre de punk rock
Genre de rock

Punk 'n' roll


Poqomchí es una etnia de origen maya de Guatemala. Su lengua indígena es también llamada poqomchí, y se relaciona con las lenguas quichés y pocomames. El poqomchí se habla en el departamento de Baja Verapaz en el municipio de Purulhá y en el departamento de Alta Verapaz en los municipios de Santa Cruz Verapaz, San Cristóbal Verapaz, Tactic, Tamahú y Tucurú. También se habla en Chicamán en El Quiché.

Ubicación
Actualmente los descendientes poqomchíes se encuentran en las localidades de San Cristóbal Verapaz, Santa Cruz Verapaz, Tactic, y parte de Tucurú, Tamahú en Alta Verapaz. Hay gente poqomchí en Purulhá, Baja Verapaz y parte de Uspantán en el departamento de Quiché. En la actualidad hay cerca de 94 714 hablantes.

Historia
Durante el período post-clásico, el pueblo poqom desarrolló varios centros ceremoniales urbanizados, como Mogote Choloxcoc, Panprisión, Chuitinamit o Tzaq Poqoma, y Kajyup que se encuentra cerca de Rabinal. Los centros de los poqomchíes, se encontraron en los pueblos que en la actualidad se conocen como Tactic, Tucurú, Tamahú. En cambio el centro poqomam se encuentra en Chinautla. Chuitinamit, se encuentra cerca de Rabinal; se cree era el lugar original de San Cristóbal Verapaz.

Descendencia
El poqomchí y el poqomam son descendientes de un mismo árbol: el nim poqom o poqom maya. Este último tuvo un centro principal llamado Tzaq Chuitinamit Poqoma. La presencia violenta de los quichés ahora se conoce como achíes, fue la principal causa de la dispersión de la poqom pueblo maya y la división en dos pueblos iguales, pero diferentes: el "poqomchí" y "poqomam".

El idioma poqomchi' proviene del tronco protomaya oriental, de la rama lingüística k'iche mayor y del grupo lingüístico poqom.

Palabras

Frases

Extensión
En el  el territorio poqomchí fue tan grande que se extendía desde San Cristóbal Verapaz a Panzós, y desde Chama a Santa Ana.

Referencias

Etnias de Guatemala
Pueblos mayenses
Pueblos indígenas de Guatemala

Poqomchí (etnia)


Verwesung ist ein Thriller des englischen Autors Simon Beckett. Der Roman, der 2011 im Wunderlich-Verlag erschien, ist nach Die Chemie des Todes, Kalte Asche und Leichenblässe die vierte Geschichte um den forensischen Anthropologen David Hunter. Die englischsprachige Originalausgabe trägt den Titel The Calling of the Grave.

Handlung
Die Handlung beginnt mit einem Rückblick. Vor acht Jahren wird Dr. David Hunter zu einem Leichenfund im Dartmoor gerufen. Es stellt sich heraus, dass es sich dabei um eines der Opfer von Jerome Monk handelt, einem hünenhaften Mann, der bereits für den Mord an vier Frauen verurteilt wurde. Drei dieser Leichen wurden – bis eben zu dem beschriebenen Leichenfund – aber nicht gefunden. Aus diesem Grund wird Monk aus dem Gefängnis ins Dartmoor geholt, um die Ermittler um Ermittlungsleiter Terry Connors, Detective Bob Roper, Archäologe Prof. Wainwright und Profilerin Sophie Keller auch zu den anderen beiden noch unentdeckten Gräbern zu führen. Dieser nutzt jedoch die Chance zur Flucht, kann aber von Connors aufgehalten werden.

In der Gegenwart erfährt Hunter, dass Monk nach einem Herzinfarkt im Gefängnis ins Krankenhaus gebracht werden sollte und dabei fliehen konnte. Kurz darauf meldet sich Keller und bittet ihn sie zu treffen. Als diese jedoch nicht am Treffpunkt erscheint, fährt Hunter zu ihr und findet sie bewusstlos im Badezimmer. Später kann sie sich jedoch nicht an den Überfall erinnern.

Da Connors gegenüber Hunter die Vermutung äußerte, dass Monk sich möglicherweise an allen Beteiligten der Ermittlung rächen wolle, fährt dieser zu Prof. Wainwright, welcher an Demenz leidet. Tage später wird dieser tot aufgefunden. Als Sophie aus dem Krankenhaus entlassen wird, fährt diese mit Hunter ins Dartmoor um nach den Gräbern der anderen drei Leichen zu suchen. Dort begegnen sie jedoch Monk, der bereits einige Löcher gegraben hat und sie durch das Moor verfolgt. Hunter und Keller können entkommen.

Daraufhin wird eine Suchaktion im Dartmoor gestartet, wobei herauskommt, dass sich Monk im weitläufigen Minensystem versteckt hält. Monk bleibt aber weiterhin verschwunden. Zusätzlich stellt sich heraus, dass Connors schon seit längerem degradiert und suspendiert wurde. Sophie werden zwei Beamte zugewiesen, die ihren Schutz sicherstellen sollen. Als Monk Keller anruft und sein Kommen ankündigt, bringen diese Keller und Hunter mit dem Auto weg.
Auf der Flucht bringt Monk das Auto von der Straße ab. Beide Personenschützer erleiden schwere Verletzungen und Hunter versucht Monk daran zu hindern, Keller zu entführen, was ihm misslingt. Als Hunter Monk durch die Minen verfolgt, verliert er seine Taschenlampe und wird nach einiger Zeit orientierungslos von Monk entdeckt, der ihn zu Keller bringt und seine Geschichte erzählt.

Monk erzählt, dass er seit seiner Kindheit unter unkontrollierbaren Anfällen leidet und später keine Erinnerungen an seine Taten hat. Eines der Opfer war seine Freundin, die er bei einem seiner Anfälle getötet hatte. Er wurde gefasst und gestand auch die weiteren Morde, da er sich nicht sicher sein konnte, unschuldig zu sein. Als er acht Jahre später von einem Häftling erfuhr, dass ein Polizist Beweise manipuliert hatte, bricht Monk aus, indem er einen Herzinfarkt vortäuschte. Er wollte mit Kellers Hilfe die Gräber suchen, um seine Unschuld festzustellen.

Als Hunter feststellt, dass Keller ein Hämatom hat, führt Monk beide aus der engen Mine, um Keller ins Krankenhaus zu bringen. Monk bleibt dabei stecken und stirbt nach einiger Zeit.

Während Keller noch im Krankenhaus liegt, sucht Hunter ihr Haus auf, in dem sich auch schon Roper befindet. Als Hunter Monks Geschichte vom Polizisten erzählt, der Beweise manipuliert haben sollte, taucht Connors auf und schlägt Roper nieder. Connors erzählt, dass er derjenige war, der die anderen drei Frauen ermordet hatte und Monk die Schuld unterschieben wollte. Im anschließenden Kampf bricht das baufällige Gebäude zusammen und begräbt Connors und Roper unter sich, welche beide sterben.

Zum Schluss hat Hunter eine Eingebung und geht erneut ins Dartmoor. An einer Stelle, wo die Leichen vor acht Jahren schon von Keller vermutet wurden, wird er fündig.

Hintergrund
Das im Buch beschriebene Dartmoor mit den Minen existiert wirklich und liegt in der englischen Grafschaft Devon. Das Dorf Padbury, wo Keller wohnt, ist jedoch eine Erfindung Becketts.

Rezensionen

Ausgaben
 Verwesung. Wunderlich Verlag, Reinbek 2011, ISBN 978-3-8052-0867-3. (9 Wochen lang im Jahr 2011 auf dem Platz 1 der Spiegel-Bestsellerliste)
 The Calling of the Grave. Random House Uk, Transworld Publishers 2011, ISBN 978-0-553-82559-6.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigtes Königreich)
Thriller (Literatur)
Bestseller (Deutschland)

Verwesung (Buch)


David Thomas Trottier (* 25. Juni 1906 in Pembroke, Ontario; † 13. November 1956 in Halifax, Nova Scotia) war ein kanadischer Eishockeyspieler, der in seiner aktiven Zeit von 1923 bis 1939 unter anderem für die Montreal Maroons und Detroit Red Wings in der National Hockey League gespielt hat. Bei den Olympischen Winterspielen 1928 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Dave Trottier begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den St. Michael's Majors, für die er von 1923 bis 1925 in der Juniorenliga der Ontario Hockey Association aktiv war. Anschließend spielte der Flügelspieler drei Jahre lang für die Toronto Varsity Grads, mit denen er 1927 den Allan Cup, den kanadischen Amateurmeistertitel, gewann. Am 8. April 1928 unterschrieb er einen Vertrag als Free Agent bei den Montreal Maroons, für die er insgesamt zehn Jahre lang in der National Hockey League spielte. In der Saison 1934/35 gewann er mit den Maroons den prestigeträchtigen Stanley Cup. 1937 nahm er zudem am Howie Morenz Memorial Game teil. Zur Saison 1938/39 wurde der Kanadier innerhalb der NHL an die Detroit Red Wings verkauft, für die er allerdings nur elf Spiele bestritt, wobei er die restliche Spielzeit bei den Pittsburgh Hornets in der International-American Hockey League verbrachte. Anschließend beendete er seine Karriere als Eishockeyprofi und arbeitete für eine Ölfirma. Im November 1956 starb er bereits im Alter von nur 50 Jahren.

International
Für Kanada nahm Trottier an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1927 Allan-Cup-Gewinn mit den Toronto Varsity Grads
 1935 Stanley-Cup-Gewinn mit den Montreal Maroons
 1937 Howie Morenz Memorial Game

International
 1928 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

NHL-Statistik

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Montreal Maroons)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Hornets, 1936–1956)
Eishockeyspieler (Detroit Red Wings)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Olympiasieger (Eishockey)
Stanley-Cup-Sieger
Geboren 1906
Gestorben 1956
Mann
Kanadier

Dave Trottier


Du blir hvad du spiser er en dansk dokumentarfilm fra 1987 med ukendt instruktør.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1987

Du blir hvad du spiser


Ourafane (auch: Ourafan, Ourofan, Ourofane) ist eine Landgemeinde im Departement Tessaoua in Niger.

Geographie
Ourafane liegt in der Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Falenko im Norden, Tirmini im Osten, Garagoumsa im Südosten, Baoudetta im Süden, Issawane im Südwesten und El Allassane Maïreyrey im Nordwesten. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 75 Dörfer und 216 Weiler. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Ourafane. Es liegt auf einer Höhe von .

Geschichte
Die französische Kolonialverwaltung richtete Anfang des 20. Jahrhunderts einen Kanton in Ourafane ein, um den Einflussbereich der Tuareg in der Region einzuschränken. Die 175 Kilometer lange Piste zwischen den Orten Tanout und Tessaoua, die durch Ourafane führte, galt in den 1920er Jahren als einer der Hauptverkehrswege in der damaligen Kolonie Niger. Sie war in der Trockenzeit von Automobilen befahrbar. Im Jahr 2002 ging im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Ourafane die Landgemeinde Ourafane hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 137.850 Einwohner, die in 15.172 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 88.900 in 10.897 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 4349 Einwohner in 509 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 2757 in 343 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 1489 in 188 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Daurawa, Gobirawa, Katsinawa, Iklan, Fulbe, Azna und Kanuri.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 25 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 12 PNDS-Tarayya, 4 MNSD-Nassara, 3 PPN-RDA, 2 MPR-Jamhuriya, 2 RSD-Gaskiya, 1 CDS-Rahama und 1 CPR-Inganci.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 74 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt am Südrand einer Zone, in der Agropastoralismus betrieben wird. Im Dorf Gararé gibt es einen Viehmarkt. Der Markttag ist Sonntag. Die Niederschlagsmessstation im Hauptort liegt auf  Höhe und wurde 1959 in Betrieb genommen.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Dan Aï Saboua, Gao Gayamba Saboua, Gararé, Kahin Gatari, Kaoutchin Kaba und Sabaré vorhanden. Das Gesundheitszentrum im Hauptort verfügt über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Ourafane ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers d'Ourafane (CFM Ourafane) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Partnergemeinde
 Chimay in Belgien

Einzelnachweise

Ort in Niger
Maradi (Region)
Ort in Afrika

Ourafane


L'hôtel du Jouhannel de Jenzat, aussi appelé hôtel de Jenzat ou hôtel de Roquefeuil, est un hôtel particulier situé à Riom, en France.

Localisation
L'hôtel particulier est situé sur la commune de Riom, 9 rue Soubrany, dans le département du Puy-de-Dôme.

Historique
Un grand hôtel particulier, avec jardin et vastes dépendances, appartenait à la famille Souchet à proximité du couvent des cordeliers. Antoine du Souchet, seigneur de Brion, a vendu cette propriété à Michel de Vény, seigneur d'Arbouzes de Villemont, trésorier de France à Riom et premier maître d'hôtel du duc d'Alençon. Il a vendu l'hôtel, en 1575, à Jean Régin, seigneur de Grenier du Chassaint, lieutenant particulier en la sénéchaussée d'Auvergne. Sa petite-fille, Marguerite Régin, unique héritière des biens de la famille, a apporté la baronnie de Palerme, près de Riom, et cet hôtel à la famille de Besse, en épousant, en 1615, messire René, comte de Besse, seigneur de Ginestoux, etc., capitaine de chevau-légers, fils de haut et puissant seigneur Gilbert, comte de Besse, capitaine de cent hommes d'armes et chevalier des ordres du roi.

C'est son petit-fils, Gabriel de Besse, chanoine au chapitre noble de Saint-Pierre de Mâcon, propriétaire de l'hôtel à la suite du partage avec ses frères et ses sœurs, qui a vendu l'hôtel, le , à Guillaume du Jouhannel, baron de Jenzat, conseiller au présidial de Riom et procureur au bureau des finances de la généralité de Riom, marié en 1737 avec  Marie Louise Taitbout. Il a entrepris de le démolir en 1750pour le remplacer par un hôtel particulier. Seules les substructures ont été conservées.

L'hôtel particulier a été reconstruit dans le style Louis XV. Son fils, Jean-Baptiste Julien du Jouhannel de Jenzat, conseiller du Roi au Parlement de Paris, a épousé en 1774 Hyacinthe Ferrand de Fontorte, fille de Michel Ferrand de Fontorte et de Jeanne Réhez de Sampigny d'Effiat, dont il a eu  une fille, Marie Françoise Henriette du Jouhannel de Jenzat (Jenzat, 1791-Marsat, 1856), mariée en 1816 avec Pierre Sablon du Corail (Riom, 1783-Marsat, 1859). Ils ont reçu dans leur hôtel, en 1785, Mesdames Louise et Adélaïde de France pendant leur voyage en Auvergne. À la suite de cette visite, Madame Adélaïde de France leur a donné son portrait.

L'hôtel a été la propriété de Pierre Hyacinthe "Adolphe" Sablon du Corail (Riom, 1820-Riom, 1900).

À partir de la Révolution, jusque vers 1850, l'hôtel a été en partie loué par chambres.

Protection
L'hôtel a été classé au titre des monuments historiques le .

Description
C'est un des rares hôtels particuliers de Riom du  qui soit entre cour et jardin. Les deux autres sont l'hôtel Dufraisse et l'hôtel Rollet d'Avaux.

Le plan en équerre permet d'avoir une partie de façade sur rue. C'est cette partie qui a été la mieux décorée. Les fenêtres du premier étage sur rue sont plus hautes qu celles du même étage sur cour et ne présentent ni garde-corps ni appui. La façade sur jardin met en évidence ses deux étages. Dans la partie du bâtiment sur rue, on trouve une grande chambre à alcôve au premier étage, avec au rez-de-chaussée une chambre d'apparat. Au premier étage, un salon de musique et d'autres chambres donnent sur le jardin. La cour n'éclaire que l'escalier et une antichambre.

Mobilier
L'hôtel a conservé son mobilier du  qui a été protégé au titre objet :
 secrétaire,
 secrétaire,
 buffet,
 armoire-bibliothèque,
 lit à la polonaise,
 légumier, présentoir,
 écran à feu,
 trumeau de cheminée,
 dessus-de-porte,
 portrait de madame Adélaïde,
 portraits de P. Valleix d'Hauteroche J.-B. Valleix d'Hauteroche et du général du Corail,
 chaises.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Riom

Liens externes

 Ministère de la Culture : Hôtel de Jenzat

Grangier
Monument historique classé en 1954

Hôtel du Jouhannel de Jenzat


Villads fra Valby er en dansk børnefilm fra 2015, instrueret af Frederik Meldal Nørgaard

Medvirkende
Luca Reichardt Ben Coker som Villads
Iben Dorner som Mor
Frederik Meldal Nørgaard som Far
Mette Svane Pedersen som Amalie
Anna Rittig som Emma
Patricia Schumann som Frida's mor
Caspar Phillipson som Frida's far
Kristian Ibler som Skolelærer
Kasper Løfvall Stensbirk som Natur Guide
Emilia Maria Staugaard som Teenage Punk Pige
Ester Birch Beck som Frida
Sigurd Birch Beck som Oscar
Sander H. Lauridsen som Alexander
Jens Iversen som Marius

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2015
Børnefilm fra Danmark
Komediefilm fra Danmark
Værker om Valby

Villads fra Valby


Det amerikanske alternative rockband R.E.M. har udgivet 15 studiealbums, tre livealbums, 14 opsamlingsalbums, ét remixalbum, ét soundtrack, 12 videoalbum, syv EP'er, 63 singler og 77 musikvideoer. Gruppen blev dannet i 1980 af sangeren Michael Stipe, guitaristen Peter Buck, bassisten Mike Mills og trommeslageren Bill Berry. R.E.M. var afgørende for udviklingen af den alternative rockgenre. Deres musikstil har inspireret adskillige andre alternative rockbands og musikere, og bandet er et af de første alternative rocknavne, der formåede at slå igennem med kommerciel succes. R.E.M. har solgt over 85 millioner eksemplarer af deres studiealbums på verdensplan, hvilket gør dem til en af de bedst-sælgende grupper nogensinde.

Gruppens første single var "Radio Free Europe og udkom i 1981, og året efter udkom EP'en Chronic Town. De skrev kontrakt med I.R.S. Records og udgav debutalbummet Murmur i 1983, som blev en succes. Året efter udkom Reckoning, der også fik gruppen på hitlisterne i Storbritannien, og de opbyggede kultstatur i undergrundsmiljøet og blev spillet på college radio, hvor de var kendt for deres kryptiske og mumlende tekster. Med deres tredje album, Fables of the Reconstruction fra 1984, ændrede gruppen stil og fik en ny producer. Under indspilningen var gruppen ved at gå fra hinanden. I 1984 udkom Lifes Rich Pageant, hvor Stipes vokal var mere i front, og deres musik begyndte at blive spillet på kommercielle radiostationer.

Document fra 1987 blev gruppens egentlige gennembrud. Albummet indeholdt nogle meget politiske tekster, og særligt "The One I Love" var med til at bringe R.E.M. ud til en mere bred skare, og albummet solgte som det første af gruppens udgivelser over 1 millioner eksemplarer. De skrev herefter kontrakt med Warner Bros. Records og udgav Green i 1987, hvor gruppen eksperimenterede med deres lyd. Out of Time udkom i 1990 og gav R.E.M. deres internationale succes. Førstesinglen "Losing My Religion" nåede ind på hitlister over hele verden, og toppede flere af dem som nummer 1. Det blev også deres højest placerede single på Billboards singlehitliste. Gruppen modtog adskillige nomineringer ved Grammy Award for albummet. I 1992 udkom Automatic for the People, der var mere rocket en forgængerne. Singlerne "Drive", "Man on the Moon" og "Everybody Hurts" nåede alle ind på amerikanske single Top 40. Monster (1994) blev endnu en succes, mens New Adventures in Hi-Fi (1996) klarede sig markant dårligere end forventet. Berry forlod gruppen i 1997. Gruppen fortsatte som en trio, og Up udkom året, men blev en relativ fiasko. Reveal (2000) klarede sig bedre end forgængeren, og "Imitation of Life" havde succes i Storbritannien. Et opsamlingsalbum med materiale fra 1988-2003 udkom i 2003 og solgte godt i mange lande, og særligt i Storbritannien. Around the Sun (2004) havde et langsommere tempo end det forrig studiealbum, og modtog blandede anmeldelser. Accelerate (2008) skulle bevæge sig væk fra forgængeren, og modtog væsentlig bedre anmeldelser. Collapse into Now (2011) modtog hovedsageligt positive anmeldelser., og det blev gruppens sidste album, idet de i efteråret meddelte at de stoppede som band.

Albums

Studiealbums

Livealbum

Opsamlingsalbum

Remixalbum

Soundtrack albums

Videoalbum

EP'er

Singler

1980'erne

1990'erne

2000'erne

2010'erne

R.E.M.'s coverversion af Syd Barrett sang "Dark Globe" blev udgivet på 7"-plade til Record Store Day den 18. april i 2015 som B-side til originalen.

Andre sange på hitlisterne

Andre optrædender

Musikvideoer

Noter

Referencer

Litteratur
 Buckley, David. R.E.M.: Fiction: An Alternative Biography. Virgin, 2002.
 Fletcher, Tony. Remarks Remade: The Story of R.E.M. Omnibus, 2002. .

Eksterne henvisninger
 Official website
 R.E.M. at AllMusic

Diskografi
Diskografier

R.E.M.s diskografi


Der Fernmeldeturm Wilhelmshaven ist ein 88 Meter hoher, für die Öffentlichkeit nicht zugänglicher Fernmeldeturm. Er befindet sich im Stadtzentrum von Wilhelmshaven im Stadtteil Bant. Baulich handelt es sich um einen Typenturm.

Neben dem nichtöffentlichen Richtfunk wird der Sender auch zur Ausstrahlung von UKW-Signalen für die Stadt Wilhelmshaven verwendet.

Frequenzen und Programme

Analoger Hörfunk (UKW)

Digitaler Hörfunk (DAB)
Seit 11. November 2019 wird vom Fernmeldeturm Wilhelmshaven digitaler Rundfunk nach dem DAB-Standard gesendet. DAB wird in vertikaler Polarisation und im Gleichwellenbetrieb mit anderen Sendern ausgestrahlt.

Analoges Fernsehen (PAL)
Vor der Umstellung auf DVB-T diente der Sendestandort weiterhin für analoges Fernsehen:

Bauwerk in Wilhelmshaven
Wilhelmshaven Fernmeldeturm
Turm in Europa

Fernmeldeturm Wilhelmshaven


Laerzio Cherubini ou Laertius Cherobini, nascido em Nórcia por volta de 1550, foi um advogado e jurista que atuou em Roma durante o período da Contrarreforma. Sua obra mais relevante foi o Bullarium, a primeira coletânea de bulas papais desde o papa Leão I até Sisto V. Além de sua contribuição jurídica, destacou-se como mecenas das artes, tendo encomendado ao pintor Caravaggio a obra Morte da Virgem para sua capela na igreja de Santa Maria della Scala em Trastevere.

Morte
Morreu entre 1623 e 1631, deixando cinco filhos.

Colecionadores de arte da Itália
Naturais de Nórcia

Laerzio Cherubini


Fast X  é um filme de ação americano dirigido por Louis Leterrier e escrito por Justin Lin e Dan Mazeau. É a sequência de F9 (2021), servindo como o décimo primeiro longa-metragem da série The Fast and the Furious. O filme é estrelado por Vin Diesel, Michelle Rodriguez, Jason Statham, Tyrese Gibson, Chris "Ludacris" Bridges, Jordana Brewster, Nathalie Emmanuel, Sung Kang, Michael Rooker, Charlize Theron, Jason Momoa, Daniela Melchior, Brie Larson e Alan Ritchson.

Em novembro de 2014, foi confirmado que haveria pelo menos mais três filmes na franquia após Furious 7 (2015). Em outubro de 2020, foi revelado que a série principal, conhecida como The Fast Saga, terminaria com uma décima e uma décima primeira parcela, com Lin retornando à direção e o elenco principal anexado. O título oficial do filme foi revelado quando fotografia principal começou em abril de 2022. Lin deixou o cargo de diretor no final daquele mês, citando diferenças criativas, embora permaneça como produtor; Leterrier foi contratado como seu substituto uma semana depois.

Fast X foi lançado nos Estados Unidos em 19 de Maio de 2023, pela Universal Pictures. O longa não foi tão bem recebido pela crítica, que criticou o roteiro e alguns efeitos visuais, porém a atuação de Jason Momoa foi elogiada. O filme foi um sucesso moderado nas bilheterias, embora não tenha lucrado o suficiente para recuperar o investimento do estúdio, devido à seu orçamento elevado.

Enredo

Dominic Toretto e sua equipe são solicitados pela Agência a roubar um chip de computador durante seu transporte em Roma. Dom e sua esposa Letty Ortiz ficam para trás com seu filho Brian "Little B", enquanto o resto da equipe, composta por Roman Pearce, Tej Parker, Han Lue e Ramsey, viaja para Roma. Cipher, ferida, chega à casa de Dom e informa a ele e a Letty que Dante Reyes, filho do traficante Hernan Reyes, virou sua equipe contra ela e os está usando para atingir Dom como vingança pela morte de seu pai e pela perda da fortuna de sua família, dez anos antes. Quando Ninguénzinho diz que não há missão da Agência em Roma, Dom e Letty percebem que Dante armou contra eles e vão resgatar a equipe.

Em Roma, Dante lança uma bomba de bola de metal nas ruas. Dom a empurra para o rio Tibre, minimizando os danos, mas Letty é presa. O agente Aimes, o líder de facto da Agência desde o desaparecimento do Sr. Ninguém, acredita que Dom e sua equipe são os responsáveis pelo atentado e inicia uma caçada. Em Los Angeles, o irmão de Dom, Jakob, resgata Brian e Mia, irmã dele e de Dom, e com a aprovação dela, leva Brian para um local secreto em Portugal, onde aguardarão Dom. A filha do Sr. Ninguém, Tess, está convencida da inocência da equipe e usa o Olho de Deus para encontrar Dom em Nápoles, informando-o que Dante está no Rio de Janeiro.

Lá, Dom confronta Dante e conhece Isabel Neves, irmã da falecida mãe Brian, Elena. Tess visita Letty no local secreto e a fere secretamente para mandá-la para o centro de tratamento da prisão, onde Letty encontra Cipher. Elas descobrem que o local está localizado na Antártica e devem trabalhar juntas para escapar. Em Londres, a equipe de Dom pede ajuda a Deckard Shaw, que inicialmente reluta, porém decide ajudá-los ao descobrir que sua mãe também se tornou um alvo de Dante.

Aimes une forças com Dom para lutar contra Dante. Dante localiza Brian em Portugal, resultando em uma perseguição onde ele alcança Jakob e Brian e o sequestra. Enquanto Dom é encurralado por mercenários, Jakob se sacrifica para eliminá-los, permitindo que Dom resgate seu filho. Aimes é revelado como um agente duplo que trabalha para Dante; Quando Roman, Tej, Han e Ramsey chegam de avião para ajudar Dom, Dom diz a Roman para virar o avião, mas Aimes abate o avião, aparentemente matando-os. Dom dirige para fora da represa em que estão para evitar a armadilha de Dante, mas Dante tem a represa equipada com explosivos e os ativa, deixando os destinos de Dom e Brian desconhecidos. Na Antártica, Gisele Yashar, que foi dada como morta, emerge em um submarino para resgatar Letty e Cipher.

Em uma cena no meio dos créditos, Dante liga para Luke Hobbs para dizer que ele é o próximo alvo por matar seu pai.

Elenco

 Vin Diesel como Dominic "Dom" Toretto: Um ex-corredor de rua criminoso e profissional que se aposentou e se estabeleceu com sua esposa, Letty, e seu filho, Brian Marcos.
 Michelle Rodriguez como Letty Ortiz: A esposa de Dom e uma ex-corredora de rua e criminosa profissional.
 Jason Statham como Deckard Shaw: Um ex-adversário de Dom e sua equipe, que mais tarde se tornou um novo membro depois de salvar seu filho.
 Tyrese Gibson como Roman Pearce: Um ex-delinquente habitual, experiente corredor de rua e membro da equipe de Dom.
 Chris "Ludacris" Bridges como Tej Parker: Um mecânico e hacker de Miami e membro da equipe de Dom.
 John Cena como Jakob Toretto: O irmão de Dom e Mia e mestre ladrão, assassino e motorista de alto desempenho que já trabalhou como agente desonesto para Sr Ninguém.
 Jordana Brewster como Mia Toretto: A irmã mais nova de Dom e Jakob e um membro de sua equipe que se estabeleceu com seu parceiro, Brian O'Conner, e seus dois filhos.
 Nathalie Emmanuel como Ramsey: Uma hacker de computador britânica e um membro da equipe de Dom.
 Sung Kang como Han Lue: Um membro da equipe de Dom que fingiu sua morte com a ajuda do Sr. Ninguém.
 Brie Larson como Tess: A filha do Sr. Ninguém e uma representante de sua agência que se alia a Dom e sua equipe.
 Scott Eastwood como Eric Reisner / Little Nobody: Um agente da lei que já ajudou Dom no passado.
 Michael Rooker como Buddy: Um mecânico de automóveis que era membro da equipe de pit stop do pai de Dom e cuidou de Jakob após a morte de seu pai.
 Helen Mirren como Magdalene "Queenie" Ellmanson-Shaw: a mãe dos ex-inimigos de Dom Deckard e Owen, e a agente do MI6 Hattie.
 Charlize Theron como Cipher: Uma gênia do crime e ciberterrorista que é inimigo da equipe de Dom.

Além disso Cardi B reprisa seu papel como Leysa de F9 (2021). Jason Momoa foi escalado como o vilão do filme, descrevendo o personagem como "sádico", "extravagante" e "como um pavão" e afirmou que jogaria contra o tipo, que incluía ganhar peso, enquanto Daniela Melchior, Alan Ritchson, e Rita Moreno foi escalada como a avó de Dominic.

Produção

Desenvolvimento
Em Novembro de 2014, a presidente da Universal Pictures, Donna Langley, disse que haveria pelo menos mais três filmes na franquia após Furious 7 (2015). Em Abril de 2017, o produtor Neal H. Moritz afirmou que o décimo filme serviria como o final da franquia com Chris Morgan como roteirista. Em Outubro de 2017, Justin Lin entrou em negociações para dirigir o nona e décimo filme, então sem título, depois de dirigir quatro filmes anteriores da série. Em Fevereiro de 2020, Vin Diesel deu a entender que o filme poderia ser dividido em duas partes. Em Abril de 2022, um novo rascunho do roteiro foi escrito por Justin Lin e Dan Mazeau.

Pré-produção
Em Junho de 2021, Diesel revelou que Cardi B reprisaria seu papel como Leysa no Décimo filme, depois que a personagem estreou em F9 (2021). Mais tarde naquele mês, Diesel anunciou que o filme seria dividido em duas partes culminando na franquia, com a filmagem principal começando em Janeiro de 2022 e ocorrendo consecutivamente. Em Dezembro de 2021, Dwayne Johnson descartou reprisar seu papel no filme após chamar a publicação Instagram de Vin Diesel como "manipuladora". Em Janeiro de 2022, Jason Momoa foi escalado como vilão do filme. Em Março, Daniela Melchior se juntou ao elenco em um papel sem nome. Em Abril de 2022, Diesel anunciou que Brie Larson se juntou à "La Familia".

Filmagens
As filmagens principal começou em 20 de abril de 2022, com o título oficial do filme revelado como Fast X e os membros do elenco Michelle Rodriguez, Tyrese Gibson, Ludacris, Jordana Brewster, Nathalie Emmanuel, Sung Kang e Charlize Theron, todos confirmados para reprisar seus papéis. De acordo com Diesel, um rascunho anterior excluiu a personagem de Brewster, que ele logo foi recusado. No dia seguinte, Michael Rooker foi confirmado para reprisar seu papel como Buddy de F9 (2021). O orçamento de produção do filme é estimado em US$ 300 milhões, com mais de US$ 100 milhões destinados aos salários do elenco.

Uma semana após o início das filmagens, Justin Lin deixou o filme como diretor devido a "diferenças criativas", deixando a produção temporariamente paralisada. No entanto, Lin permanecerá a bordo como produtor. Relatórios posteriores alegaram que Lin entrou em conflito no set com Diesel, que supostamente chegaria tarde e não saberia suas falas. Lin também ficou chateado com as reescritas de seu roteiro, bem como a mudança de locais de filmagem e um dos vilões do filme ainda não foi escalado. Com um diretor de segunda unidade a produção permaneceu em andamento no Reino Unido enquanto o estúdio procurava um diretor substituto. A Universal Pictures teria gasto cerca de US$ 1 milhão por dia para manter a produção pausada. F. Gary Gray que dirigiu The Fate of the Furious (2017) e David Leitch que dirigiu Hobbs & Shaw (2019), foram considerados pelo estúdio para substituir Lin, no entanto, nenhum deles provavelmente iria intervir devido a compromissos com outros projetos. O diretor de Furious 7 (2015), James Wan, que chegou a ser considerado para dirigir The Fate of the Furious (2017), mas recusou devido à sua extenuante experiência no projeto, também foi considerado uma "opção viável", mas também está vinculado a compromissos. A Variety informou que a contratação de um diretor de "lista A" não era provável sem mudanças drásticas no roteiro e que a Universal poderia recorrer a um diretor de segunda unidade que seja "bem versado em filmes de ação de grande orçamento". Em 2 de Maio de 2022, Louis Leterrier foi anunciado como substituto de Lin. Leterrier já tinha um relacionamento previamente estabelecido com o estúdio e começará a filmar em Londres assim que a programação e as considerações contratuais forem confirmadas.

Lançamento
Fast X foi lançado em 19 de Maio de 2023 nos Estados Unidos. Em Fevereiro de 2016, Vin Diesel anunciou as datas iniciais de lançamento do Nono e Décimo filmes, com o Décimo Filme inicialmente programado para ser lançado em 2 de Abril de 2021. Depois que F9 (2021) foi adiado para a data de lançamento do Décimo Filme devido à Pandemia do COVID-19, a data de lançamento do décimo filme foi adiada indefinidamente. Em Junho de 2021, Diesel anunciou uma data de lançamento prevista para Fevereiro de 2023. Naquele Agosto o filme foi anunciado oficialmente para ser lançado em 7 de Abril de 2023. Em Dezembro, o filme foi adiado para a data de Maio de 2023.

Sequência
Uma sequência intitulada Fast X: Parte 2 que tem a previsão de lançamento para 2025 já está sendo desenvolvido junto com o Fast X: Hobbs and Reyes. Um filme solo do personagem Luke Hobbs interpretado por Dwayne Johnson e Dante Reyes de Jason Momoa que está previsto para sair em 2024.

Filmes com trilha sonora de Brian Tyler
Filmes dos Estados Unidos de 2023
Filmes de ação dos Estados Unidos
Filmes de ação da década de 2020
Filmes dirigidos por Justin Lin
Sequências de filmes
Filmes em língua inglesa
Filmes da Universal Pictures
The Fast and the Furious (franquia)
Filmes sobre automobilismo
Filmes de estrada

Fast X


A Gugelhupf (also Kugelhupf, Guglhupf, Gugelhopf, , and, in France, kouglof , kougelhof, or kougelhopf, in Bosnia, Croatia, Montenegro, North Macedonia, Serbia and Slovenia kuglof/куглоф) is a cake traditionally baked in a distinctive ring pan, similar to Bundt cake, but leavened with baker's yeast.

There are three main types: cocoa; plain with a hint of vanilla and lemon zest; and a marbled combination of the two. It is popular in a wide region of Central Europe particularly in southern Germany, Alsace, Austria, Switzerland, Romania, Croatia, Hungary, Bosnia, Serbia, Slovakia, Slovenia, Czech Republic, and Poland. In the cuisine of the Pennsylvania Dutch it is known as Deitscher Kuche (German cake).

In late Medieval Austria, a Gugelhupf was served at major community events such as weddings, and was decorated with flowers, leaves, candles, and seasonal fruits.  The name persisted through the Austro-Hungarian Empire, eventually becoming standardized in Viennese cookbooks as a refined, rich cake, flavored with rosewater and almond.  Many regional variations exist, testifying to the widespread popularity of the Gugelhupf tradition. Several narratives claim the origin of the cake in Roman times with a spurious claim relating even further back to the Three Wise Men. The cake was popularized as a prestige pastry by Emperor Franz Joseph of Austria and was popularized in France by Marie-Antoinette.

The Gugelhupf was the sweet chosen to represent Austria in the Café Europe initiative of the Austrian presidency of the European Union, on Europe Day 2006.

Etymology

The word's origin is disputed.

The old, South German name combines the Middle High German words Gugel (see also gugel, a long-pointed hood) derived from Latin cucullus, meaning hood or bonnet, and Hupf, which literally means "to hop" or "to jump". The Brothers Grimm wrote that the hupf may be a reference to the "jumping" of the dough caused by the yeast, but no firm etymological evidence exists for this.  The earliest known Gugelhupf recipe, in Marx Rumpolt's 1581 cookbook, describes a "Hat Cake" with the distinctive shape and ornamentation recommendation, suggesting a similarity or intentional imitation of the shape of a medieval hat.

It is spelled  in Hungarian,  (Cyrillic: )  in Serbo-Croatian and Macedonian,  in Alsatian,  in French and  in Romanian. In Western Slovenia, it is also known as , and in Central and Eastern Slovenia, .

In Upper Austria it is known as Wacker or Wacka. It is called  in Czech and Slovak, and babka in Polish. In Slovenia, the standard word is .

Description

Gugelhupf is made with a soft yeast dough, baked in a high, creased, toroidal pan. Depending on the region it can contain raisins, almonds or sometimes also Kirschwasser cherry brandy.  Traditional Gugelhupf always contains some dried fruit, usually raisins, and sometimes other dried fruits like sour cherries can be soaked in orange juice or liquor. Some regional varieties (Czech, Hungarian and Slovak) are filled with a layer of sweetened ground poppy seeds or chocolate filling similar to Jewish babka.

It is not closely related to the Christmas cake in Italy known as the pandoro nor to the American Bundt cake as that is not yeast based. Sometimes a regular pound cake or a marble cake made without yeast but baked in a Gugelhupf pan is also called Gugelhupf.

See also
 List of almond dishes
 Coffee cake
 Nut roll
 Savarin
 Brioche

References

Works cited

External links

 Sample recipe
 Picture of a Marmorgugelhupf

Sweet breads
Alsatian cuisine
German cakes
Swiss cuisine
Czech cuisine
Serbian cuisine
Slovak cuisine
Slovenian desserts
Croatian cuisine
Croatian desserts
Macedonian cuisine
Hungarian desserts
Almond dishes
Yeast cakes
Austrian cakes

Gugelhupf


الطريق الوطنية رقم 19 أو ط و19 طريق رئيسية تونسية تصل بين مدينتي مدنين وبرج الخضراء (أقصى الحدود التونسية الجزائرية جنوبًا)، وهي تمرّ بالمدن التالية على التوالي:
 مدنين،
 تطاوين،
 برج الخضراء.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 19 (تونس)


الدار البيضاء باي نايت فيلم مغربي من كتابة وإخراج مصطفى الدرقاوي سنة 2003، الفيلم يتكلم عن الفساد الذي تعيشه الدار البيضاء في لياليها، وذلك عبر قصة فتاة شابة تعيش وسط بيت فاسد بالمدينة القديمة فتضطر بدورها لاحتراف الدعارة لليلة واحدة فقط من أجل توفير مبلغ مالي لإجراء عملية جراحية لأخيها الأصغر، مما سيجعلها تعيش العديد من المغامرات وسط المدينة التي لا تنام الدار البيضاء. فلم أثار ضجة كبيرة في المغرب لتطرقه لبعض المواضيع الإباحية التي من النادر التطرق لها بالشكل الذي تطرق إليه الدرقاوي في هذا الفيلم، هذه الضجة رافقها نجاج كبير في شباك التذاكر وحقق مداخيل كبيرة بعد استمراره في دور العرض المغربية لعدة أسابيع .

انظر أيضا
 قائمة أفلام المغرب

أفلام مغربية إنتاج 2003

الدار البيضاء باي نايت (فيلم)


Sigurd Jorsalfar je scenska glazba koju je Edvard Grieg skladao za istoimenu dramu Bjørnstjernea Bjørnsona. Tema drame je odnos dvojice braće, norveških kraljeva Øysteina i Sigurda. Iz scenske glazbe Grieg je tri stavka izdvojio u istoimenu suitu, a zatim i proširio scensku glazbu.

Nastanak
Edvard Hagerup Grieg je bio norveški skladatelj, pijanist i dirigent iz razdoblja romantizma. Većina Griegovog opusa, zasnovanog na norveškom folkloru, su pjesme, romanse, klavirska djela i komorna glazba. Za djela većeg obujma nije pokazivao interes, iako Koncert za klavir i orkestar u a-molu op. 16 i scenska glazba "Peer Gynt" (dvije suite iz nje) spadaju među najpopularnije njegove skladbe.

Norveški kralj Sigurd I. (1090. – 1130., vladao od 1103. do smrti) poznat je i kao Sigurd Križar, odnosno na norveškom Sigurd Jorsalfar. Pod tim je naslovom Bjørnstjerne Bjørnson 1872. godine napisao dramu čija je tema odnos dvojice braće, Øysteina i Sigurda. Øystein ostaje da vlada u Norveškoj a Sigurd vodi Norvežane u Križarski rat. Lik u drami je i Borghild, koja se treba opredijeliti između njih dvojice.

Grieg je za Bjørnsonovu dramu napisao scensku glazbu, koja je u drami premijerno izvedena u Oslu (tadašnja Kristijanija) 10. travnja 1872. godine. Prvobitna verzija imala je tri instrumentalna i dva vokalna stavka, a iza premijere objavljena je kao op. 22. Iz te scenske glazbe, Grieg je tri stavka preradio u istoimenu suitu, koja je 1892. objavljena kao op. 56. Kasnije (1892. i 1903.) je suita korištena za revidiranu scensku glazbu, koja se u tom obliku i danas izvodi.

O glazbi
Orkestracija: tenor ili bariton, muški zbor i orkestar.

Pregled sastava scenske glazbe i suite

Grieg je u revidiranu scensku glazbu dodao tri stavka, preludij 1. čina i dva intermezza iza počasnog marša. Usto je zamislio Hornsignaler kao zvuk roga koji javlja nekoliko puta u djelu, s više različitih mjesta na sceni.

Preludij 1. čina je orkestarska verzija završne "Kraljeve pjesme".

Preludij suite izvorno je marš koji je bio uvod u drugi čin drame. Baziran je na neobjavljenoj Gavoti za violinu i klavir iz 1867. godine. Marš tiho počinje puhačima i postupno se razvija do snažne završnice s folklornim motivom.

"Borghildin san" izvorno u drami objedinjava preludij i početak radnje. Glazba prati Bjørnsonove scenske instrukcije: tiha glazba počinje prije dizanja zastora, a dok se zastor diže, umornim prigušenim pasažima prikazuje se Borghildin nemirni san, dok se ne pretvori u strah. Ona krikne, budi se i ustaje. Glazba opisuje njene budne misli, koje prestanu kad prošapće "još hodam po usijanom željezu". Glazba je prati dok sanjivo hoda po sobi i zavaljuje se u stolicu [slijedi dugi monolog]. Nastavlja se glazba koja se utišava, a zatim pravi iznenadni posljednji trzaj kad ona stane na noge.

Počasni marš se u drami čuje na početku trećeg čina. To je svečani patriotski marš, izvorno s čelom i trubom, ali je Grieg uveo fanfare na početku i prostrani trio s čežnjivom lirskom temom harfe i gudača.

Uobičajeno trajanje scenske glazbe je oko 35, a suite oko 18 minuta.

Zanimljivost
U Bergenu je povodom obilježavanja 175. Griegovog rođendana organiziran koncert na kome su izvedena sva Griegova djela, opp. 1–74. Koncert je počeo u 17:30 15. lipnja 2018. godine i završio oko 22 sata sljedećeg dana. Sudjelovali su značajni norveški glazbenici. Koncert je održan na više mjesta u gradu, a čitav koncert prenošen je uživo, kako bi ga posjetioci mogli pratiti. Pritom su posjetioci mogli ponijeti vreće za spavanje i svoju hranu.

Vidi još
 Dodatak:Glosar klasične glazbe

Izvori
 Suita u neslužbenom vodiču koncerta Niškog simfonijskog orkestra 10. svibnja 2019. godine, dirigentica Milena Injac, sa stranice "Rat protiv slova A"  (objavljeno: 5. svibnja 2019., pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 IMSLP  (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Brošura uz CD Sigurd Jorsalfar, www.chandos.net     (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Sigurd Jorsalfar, Oxford Reference, www.oxfordreference.com  (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Opis CD-a Orchestral Music, www.naxos.com   (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Sigurd Jorsalfar na stranici Klassika, www.klassika.info  (Izmjena: 5. srpnja 2006., pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Koncert 15. i 16. lipnja 2018., Grieg minutt for minutt , Minute by minute  (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Sigurd Jorsalfar, snimka s koncerta koji je počeo u 0:04 16. lipnja 2018.godine, sa stranice Bergenske filharmonije, www.bergenphilive.no  (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Grieg minutt for minutt, detalji i snimke za čitav opus koncerta 15. i 16. lipnja 2018. godine, stranica Norveške televizije, tv.nrk.no  (Pristupljeno: 2. kolovoza 2020.)

Skladbe razdoblja romantizma

Sigurd Jorsalfar (Grieg)


Die Copa del Generalísimo 1951 war die 47. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet.

Der Wettbewerb startete am 29. April und endete mit dem Finale am 27. Mai 1951 im Nuevo Estadio Chamartín in Madrid. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war Atlético Bilbao. Den Titel gewann der CF Barcelona durch einen 3:0-Erfolg im Finale gegen Real Sociedad.

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 29. April, die Rückspiele am 3. Mai 1951 ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 6. Mai, die Rückspiele am 10. Mai 1951 ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 13. Mai, die Rückspiele am 20. Mai 1951 ausgetragen.

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1951
Fußballsaison 1951

Copa del Generalísimo 1951


Karabiga, Çanakkale ilinin Biga ilçesine bağlı yerleşim yeridir.

Geçmişi antik çağlara kadar uzanır. Tarihi kalıntıları ve doğal güzellikleri ile tanınır.

Biga'nın 20 km kuzeydoğusunda, Marmara Denizi'nin güneyinde, Karabiga yarımadasının, 4475 (2017 ADNKS sayımı) nüfuslu bir sahil beldesidir.

Belde 1910 yılında belediye teşkilatına kavuşmuştur, ancak 1882 yılından kalma belediye mühürü, kuruluş yıllarını, daha da ötelere götürüyor. 1920 yılında yeniden kurulur ve Mehmet İstanbullu ilk belediye başkanı olur.

Belde, deniz yolu ile yük ve yolcu taşımacılığına, yat turizmine, özellikle balık üreme yatakları konumuna oldukça uygundur. Ancak bu yataklar, Kocabaş çayından gelen atıklardan; bilinçsiz, kaçak ve yasak tekniklerle avlanan balıkçılardan olumsuz etkilenmektedir.

Karabiga'nın ekonomik yapısında balıkçılık, çiftçilik ve hayvancılık ön plandadır. Bu yapının diğer bölümünüde memurlar-esnaf ve işçiler oluşturur.

Tarihçe
Aslen bir antik Misya kasabası, Milet veya Kizikos kolonisiydi. İyi bir limanı vardı. Strabon, bölgenin kaliteli şarap ürettiğinden ve tanrı Priapos'un şehre eski adını verdiğini söyler. Thukididis, kasabadan bir donanma istasyonu olarak bahseder. Flavius Arrianus, MÖ 334'te Büyük İskender'in Panegorus'u şehrini ele geçirmek için gönderdiğini ve şehrin Granikos Muharebesi'nden önce rakipsiz teslim olduğunu bildirir.

Adı geçen yazarların yanı sıra, kasaba Pomponius Mela, Gaius Plinius Secundus, Stephanos Byzantinos, ve Coğrafyacı Ravenna] gibi çok sayıda antik yazar ve coğrafyacı tarafından da not edilmiştir.

Doğu Roma İmparatorluğu zamanında, kasaba Pegae veya Pegai (Πηγαί) olarak biliniyordu ve bir Bizans kalesi buradaydı.

Bugün Karabiga'da 'Karabiga Kaleleri' diye bilinen kalıntıların, milattan önce VII. yüzyılın ilk yarısında kurulan 'Milet' kolonisi olduğu sanılmaktadır. Bu kalıntılar adını antik Anadolu uygarlıklarının Kır Tanrısı Priapos'tan almıştır. Şehir kalıntıları merkezden 3 km uzaklıktadır. Bölge sit alanı ilan edilmiş olup, henüz arkeolojik kazılar yapılmamıştır.

Ulaşım ve konaklama
Eğer Bursa üzerinden gidilecekse, Karacabey ve Bandırma üzerinden Çanakkale'ye doğru devam edilir. Biga'yı tam çıkmadan sağa bir yol ayrımı görülür. Tabelada Karabiga'yı işareti de vardır. Biga'dan itibaren 20 km. kadar yol alındığında bir kasabanın ortasına gelinir. İşte burasi Karabigadır.

Bursa-Biga arası yaklaşık 180 km.dir

Eğer Çanakkale üzerinden gelinecekse, Lapseki ve Balıklıçeşme'yi geçip, Biga'ya doğru yol alırken Biga'ya girmeden, Karabiga-Priapos tabelasını görüp, sola dönülür. Yine yaklaşık 20 km.lik yolu geçerek Karabiga'ya ulaşılır.

Şehirlerarası otobüsle, Biga terminaline gelindiyse; saat sabah 08:00'dan itibaren, her saat başı, karşılıklı Belediye otobüs seferleri başlamaktadır. Biga'dan son sefer 23:00'da yapılmaktadır. Yaz döneminde ve her çarşamba ilave seferler konmaktadır. Karabiga'dan her gün, hava şartları iyi olduğunda Tekirdağ-Kumbağ yönüne, saat 21:00 civarında, kamyon taşıyan motorlar hareket etmektedir.

İstanbuldan gidecekler Yenikapı - Bandırma deniz hattını kullanarak 1 saat 45 dakika içinde Bandırmaya oradanda 45 dakika içerisinde Karabigaya ulaşabilirler.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Priapos
 Biga
 Çanakkale
 BİİBF (Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi)
 ÇOMÜ (Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi)
 Ağaköy Kampüsü
 Terzioğlu KampüsüAsos
 Ayvacık
 Lapseki

Biga belde ve köyleri

Karabiga, Biga


جامعة رايس  هي جامعة أمريكية.

مقدمة
تأسست جامعة رايس في عام 1912 تحت اسم معهد ويليام مارش رايس لتقدم الآداب والعلوم والفنون. أفتتحت رايس في 1912 كمعهد تعليم مختلط مجاني ونشأت بعد وفاة التاجر المشهور ويليام مارش رايس الذي أوصى ب4.6 مليون دولار لبناء الجامعة.
تقع في مدينة هيوستن، في ولاية تكساس، في الولايات المتحدة الأمريكية. يقع حرمها بالقرب من حي المتاحف بجانب مركز تكساس الطبي.
تتكون هيئة الطلاب من أكثر من 3700 طالب في مرحلة البكالوريوس و 2374 طالب في مرحلة الدراسات العليا في سنة 2011. توظف الجامعة 670 أستاذا وأكثر من 2100 موظف.
انتخبت رايس لرابطة الجامعات الأمريكية في عام 1985. وفي 2011، حصلت الجامعة على 115.3 مليون دولار لدراسة الأبحاث والبرامج التقنية في ميادين تكنولوجيا النانو وبحث للقلوب الصناعية وعلوم الفضاء.

الحرم الجامعي

يقع حرم جامعة رايس في 1.15 كم مربع قريب من منطقة المتاحف.
تفتخر رايس بكثرة الحياة النباتية في الحرم؛ بين المدخل الرئيسي والركن الشرقي ويمتد مشجر «لين لوري» في كل الحرم وفيه أكثر من 4000 شجرة ونبتة. ويقال أنه يوجد شجرة واحدة لكل طالب في الجامعة. وعلى الجانب الغربي حوالي 50 مبنى فقط.
أراد الرئيس الأول، «إدغار أودل لوفات»، أن تكون المباني موحدة في الطراز الهندسي. لذلك تتبع المباني فن العمارات البيزنطية، مع طوب في لون وردي أو في اللون الرملي. كثير من المباني لها قناطر وأعمِدة كبيرة. بعض المباني تخالف هذا الطراز مثلا دار القهوة «بروكستين» وقاعة «دنكن» وكلية «لوفات»
و هذه الأخيرة هي أشهر بناء في الحرم الجامعي حيث يدخل الطلاب الجدد قوسها الكبير ويخرجون من خلف نفس القوس بعد 4 سنوات عند التخرج.
ينتظم الحرم بعدد من المربعات. في منتصف المربع الأكاديمي هناك تمثال المؤسس. على جوانبه، قاعة «لوفات» الإدارية الاصلية، وقاعة «هرتزستين» للفيزيا، وقاعة «سوال» للعلوم الاجتماعية والفنون، وقاعة «رايزور» للغات، وقاعة «أندرسون» لفن العمارة وبناء الإنسانيات، ومكتبة «فوندرن». إلى الغرب يقع مربع شرقي وعليه قاعة «مكناير» لكلية إدارة الأعمال ومركز «بايكر» وقاعة «اليس برات براون» لكلية الموسيقى.
و في عام 2010، فتحت بناية باسم «تعاون بحوث علوم الحيوية» كمعهد للتفاعل بين جامعة رايس ومركز تكساس للطب وهو المركز الأكبر للعلاج وللبحوث الطبية في العالم.
هذه البناية تتكون من 10 طوابق و 447000 قدم مربع. وهناك صالة كبيرة، وقاعة المحاضرات، وأماكن للبحوث. يشترك «تعاون بحوث علوم الحيوية» في بحوث جديدة ومثيرة مع كثير من المعاهد الأكاديمية في مركز تكساس الطبي.
يسعى أساتذة جامعة رايس في بحث الكثير من المشاريع التي تفيد الطب وصحة الناس في مجلات
الهندسة الحيوية، والكيمياء الحيوية وبيولوجيا الخلايا، والكيمياء، والفيزياء والفلك، والهندسة الكهربائية، والتشخيص، والعلوم الأساسية، والمسارات العصبية، والبصريات، والطب النانوي.
الخريجون والطلاب الحاليون يتفاعلون ويبحثون في ميادين كثيرة.

الأكاديمية
معظم الطلاب في جامعة رايس يدرسون شهادة البكلوريوس بشكل دائم. معظم البرامج تركز على الفنّ والعلوم المهنية. الخريجون والطلاب الحاليون يتفاعلون ويبحثون في ميادين كثيرة. توجد برامج مؤهلة في الهندسة وفنَ العمارة وإدارة الأعمال.

جامعة رايس سجلت 3708 طالب جامعي لشهادة البكالوريوس و 2375 لدراسة بعد البكالوريوس. تكوّن النساء 48% من الطلاب الذين يدرسون للبكالوريوس و36% من الطلاب الذين يدرسون للدكتوراه وما بعده. 51% من الطلاب الذين يدرسون للبكالوريوس هم من ولاية تكساس ولكن يجيء الطلاب من كل الولايات في الولايات المتحدة ومن 83 بلد آخرا.

استقبل مكتب القبول 15133 طلب للالتحاق للصف 2016 في سنة 2012. 1593 طالب انقبل و935 سجلوا. في صف 2016، 77% من الطلاب تخرجوا من مدارسهم الثانوية في مستوى أعلى خمسة بالمئة من صفوفهم.

الطلاب في جامعة رايس يتبعوا دستور الشرف. وفيه يوافق الطلاب على الا يغشوا في الواجبات والامتحانات.

تعتبر رايس من أحسن 17 جامعة للطلاب لمرحلة البكالوريوس في الولايات المتحدة مجلة وفقا لمجلة USNWR في 2012.

من المعاهد والمراكز في رايس
 معهد سمالي لعلم التكنولوجيا نانو
 مركز التكنولوجيا نانو لعلوم الحياة والبيئة
 مختبر للضوئيات نانو
 معهد كوانتوم رايس
 معهد الفضاء رايس
 معهد لعلوم وهندسة الحياة
 معهد كن كنادي لتكنولوجيا المعلومات
 معهد بايكر للسياسة العامة

التاريخ

خلفية

يبدأ تاريخ جامعة رايس بالوفاة المفاجئة لرجل الأعمال «ويليام مارش رايس» من ولاية ماسيتشوستس الأمريكية. وقد حصل على ثروته من خلال الاستثمار في العقار وتطوير خطوط السكة الحديدية وتجارة القطن في ولاية تكساس. في سنة 1891, قرر رايس أن ينشئ معهد من غير رسوم في هيوستن بعد وفاته وكتب في وصيته أن يصرف معظم ورثته لاتمام مشروع المعهد.
في صباح يوم 23 سبتمبر 1900 وجد رايس متوفي من قبل خادمه واعتقد أنه توفى في نومه. وبعد فترة قصيرة من وفاته ظهر شيك مصرفي لمبلغ كبير من المال لمحامي رايس قد وقعه رايس قبل وفاته والذي لفت انتباه موظف البنك بسبب خطأ في كتابة اسم المحامي. حينها أعلن المحامي «ألبرت باترك» أن رايس غير وصيته قبل وفاته ليترك معظم ثروته له بدلا من أن ينشئ المعهد.
بعد التحقيق من قبل المدعي العام للمقاطعة في نيويورك تم القبض على المحامي باترك وخادم رايس «تشارلز جونز»، الذي أقنع بأن يسمم رايس بمادة الكلوروفورم خلال نومه. وقد ساعد صديق رايس ومحاميه الخاص به «جايمز بايكر» في الكشف عن الوصية المزورة بتوقيع مزور. استغرقت القضية عشر سنوات لادانتهم ضد رايس. أدين باتريك في 1901.
ساعد «بايكر» في تحويل ما يساوي الآن نحو 109 مليون دولار لإنشاء ما سمي بمعهد رايس الآن. استلم مجلس الأمناء السيطرة على أموال رايس في 1904. في سنة 1907، اختار المجلس «إدغار لوفات» ليترأس المعهد الذي كان لا يزال في مرحلة التخطيط، قبل لوفات التحدي وأصبح أول رئيس للجامعة في 1912. وأجرى لوفات البحوث الكثيرة لهذا المشروع مما تضمن زيارة الجامعات في دول مختلفة قبل أن ينهي الخطط للجامعة.

التأسيس والنمو
في عام 1911 وضع أول حجر لبناء أول مبنى للمعهد وهو مبنى الإدارة والذي سمي لوفات على اسم أول رئيس للجامعة إدغار لوفات وفي يوم ذكرى وفاة ويليام مارش رايس بدأت الصفوف في معهد ويليام مارش رايس للتقدم في الحرف والعلوم والفنون. كانت جامعة رايس فريدة من نوعها لأنها فتحت أبوابها لتسجيل النساء والرجال. وبعد ثلاث أسابيع من افتتاحها استضافت الجامعة مهرجان دولي أكاديمي للاحتفال بالافتتاح ولعرض الجامعة في الساحة العالمية.

جون كينيدي خطاب في ملعب الجامعة في 1962
نصب تمثال برونزي لويليام مارش رايس وهو يحمل الخطط الأصلية للجامعة 1930 ونصب في ساحة الكلية الرئيسية يواجه مبنى لوفات. اقترح رئيس الجامعة لوفات نظام الكليات السكنية وتبنت الجامعة فكرة هذا النظام في 1958 حيث تأسست أربع كليات سكنية وهم «بايكر» و«ويل رايس» و«هانزن» و«وايس».في عام 1960، تغير اسم معهد رايس إلى جامعة و«يليام مارش رايس». وعملت الجامعة كوسيط مؤقت في نقل ملكية الأرض بين شركة «همبل» للنفط والتكرير و«ناسا» لإنشاء ما يعرف الآن باسم مركز «جونسن» للفضاء في 1962. وألقى الرئيس الأمريكي السابق جون كينيدي خطاب في ملعب الجامعة أعلن فيه رغبته في الوصول إلى القمر قبل أنتهاء عقد الستينات. وما زالت العلاقة بين الجامعة و«ناسا» قوية إلى اليوم.
كان سكن الجامعة فقط للرجال لأول أربعين سنة بعد تأسيس الجامعة. كلية «جونز» كانت أول كلية سكنية للنساء في جامعة رايس وثم كلية «براون». وحسب الأسطورة، بنيت كليات النساء في الشمال لتكون بعيدة عن كليات الرجال في الجنوب للمحافظة على اللباقة والأدب في الجامعة. وأصبحت الكليات مختلطة في عام 1973 و 1987. في عام 2006 أصبح العدد الإجمالي للكليات تسعة بعد بناء كليات «لوفات» و«سيد ريتشاردسن» و«مارتل».

التاريخ الحديث
مؤتمر القمة الاقتصادية للدول الصناعية عقد في رايس في عام 1990. في عام 1993 تأسس مركز «جايمز بايكر» الثالث للسياسة العامة. في عام 1999، تم إنشاء مركز التكنولوجيا النانوية البيولوجية والبيئية.
فريق البيسبول لرايس فاز بالمركز الأول في البلاد لأول مرة في عام (1999)، وعقد المركز الأول لمدة ثمانية أسابيع. في عام 2008، أصدر رئيس الجامعة «ديفد ليبرون» خطته ذات العشر نقاط تتحدث عن خطط لزيادة التمويل للبحوث، لتعزيز وتقوية البرامج الموجودة حاليا، ولزيادة التعاون.
وأدت هذه الخطة إلى موجة أخرى من البناء في الجامعة مما يشمل مركز البحوث البيولوجية التعاونية الذي افتتح حديثا ومركز الترفيه الجديد وملعب كرة السلة المجدد وإضافة كليتين سكنيتين جديدتين. وفي آخر عام 2008 بدأت الجامعة في بحث اندماج مع كلية «بايلر» للطب. في الوقت الحالي بعض طلبة جامعة رايس يتمتعون بقبول مضمون لكلية «بايلر» للطب من خلال برنامج رايس – بايلر.

حياة الطلاب

الكليات السكنية
أقترح الرئيس الأول، «أدغار أودال لوفت»، نظام رايس على مثال نظام الكليات السكنية في جامعتين «كامبريدج» و«أوكسفرد». وفي 1957 أسست إدارة جامعة رايس نظام الكليات السكنية في الجامعة.

الآن هناك إحدى عشرة كلية سكنية في جامعة رايس وأسماؤهم: «بايكر»، «ويل رايس»، «لوفت»، «وايس»، «هانسن»، «مارتل»، «سد رتشاردسون (سد رتش)»، «براون»، «جونز»، «دنكان»، و«مكمورتري». «كليات بايكر»، «ويل رايس»، «لوفت»، «وايس»، «هانسن»، «وسد رتش» هم في جنوب الجامعة، و«براون»، «جونز»، «دنكن»، «مكمورتري»، و«مارتل» في الشمال. يوضع الطلاب في الكليات عشوائيا.
نجد أن طلاب رايس مرتبطون بكلياتهم بشكل قوي طوال وقتهم في رايس وأيضاً بعد أن يتخرجوا. هناك مسابقات بين الكليات خلال السنة الدراسية. المسابقة الكبرى تسمى "بير بايك في شهر مارس. وفي الأسبوع الذي يقع قبل المسابقة يقوم طلاب الكلية بمقالب ضد الكليات الأخرى. وهناك سباق مراحل بين كل الكليات.
كل كلية لها لون أو لونين خاص بها.

تقاليد الجامعة

بير بايك
بير بايك (يعني ركوب الدراجة) تقليد كبير ومشهور في جامعة رايس. بير بايك سباق دراجة وشرب بين كليات الجامعة. يقام في ربيع كل سنة. كان في عام 1957، أول بير بايك في رايس، ويعني أن كل كلية تتسابق مع مجموعة تتكون من عشرة راكب للدراجة وعشرة شارب. كل راكب يركب حول الحلبة مرّة واحدة ثم يتبادل مع راكب آخر. قبل التبادل، يجب أن يشرب واحد من الشاربين كوب البيرة أو الماء.

المؤسسات الجامعية
في الجامعة هناك بعض المؤسسات المهمة وهي:
 مقهى رايس
بدأ مقهى رايس في كلية «هانسن» في الدور العلوي، وتقع «ويني» غرفة الدراسة في الطابق الرابع في الجزء القديم من المبنى. بعد ذلك انتقل المقهى إلى الطابق السفلي ولكن أغلق بسبب الفيضان. تأسست مقهى رايس في 1990 في الحرم الجامعة وذلك بإرادة الطلاب. مقهى رايس هي منظمة غير- ربحية ويعمل فيها فقط طلاب.
 حانة ويلي

حانة ويلي هي الحانة الجامعية التي يعمل فيها فقط الطلاب وتقع في طابق سفلي في معهد رايس وفتحت في 1975. اختار اسم حانة الطلاب إجلالاً مؤسس الجامعة، و«يليام مارش» رايس. في 1986، رفعت حكومة تكساس عمر للشارب.و في عام 1995، بدأت راس بإصلاح الحانة بسبب الحريق.
 حانة فالهالا
حانة فالهالا حانة غير- ربحية تقع تحت قاعة كيك. هذه حانة معهد لحياة اجتماعية لطلاب الدراسات العليا. حانة تعطيهم مكان يشعرون فيها براحة بعد يوم طويل جداً ويتحدثون عن حزنهم في بحوث الدراسات العليا. بالإضافة، فالهالا جزء مهم.

المؤسسات الطلابية
المؤسسات الطلابية في «رايس» تتكون من الصحيفة الطالبية («رايس ثراشر»)، والغنة الإذاعية («رايس رايديو»)، والغنة التلفيزونية. RTV5 الثلاثة مؤسسات يوجدن في بناية الطلاب.RMC «رايس» أيضاً بيت لمؤسسات جريدية مثل «مفتوح» و«الحقاز» منذ 2008.

بعض المؤسسات التي يديرها الطلاب هي:
	جريدة «رايس ثراشر»
الجريدة «رايس ثراشر» تنشر كل يوم جمعة وتحسب واحدة من احسن الصحف الجامعية للطلاب في استعراض «برينستون».توزع «الثراشر» في جميع أنحاء الحرم الجامعي، وعلى بعض الشركات المحلية القريبة من رايس، ولها موقع على شبكة الكلية في الإنترنت. تعرف «الثرشر» لإبلاغها عن الأخبار الجامعية وصفحتها المفتوح للآراء. وقد فازت بالعديد من الجوائز.
	محطة تلفزيون RTV5
RTV5 هي إدارة شبكة تلفزيونية تعرض كقناة 5 في الحرم الجامعي.
	مجلة الأدب «مراجعة رايس»
«مراجعة رايس»، تعرف أيضاً باسم R2، يديرونها الطلاب سنويا. وهي مجلة أدبية في جامعة رايس وتنشر النثر والشعر، والقصص الإبداعية التي كتبها الطلاب، وأبضاً تنشر المقابلات بين الطلاب والأشخاص المهمين في الجامعة. تأسست «مراجعة رايس» في عام 2004.
	محطة راديو KTRU
	مجلة «الرايس ستاندرد»
	مجلة «مفتوح»

الرياضة

تشترك رايس في قسم NCAA I الرياضي وهي جزء من Conference USA وتعتبر رايس ثاني أصغر جامعة، من حيث عدد القبول الجامعي، في قسم NCAA I لكرة القدم الأمريكي.

كرة القاعدة
فاز فريق رايس لكرة القاعدة في التصفيات الجامعية العالمية لعام 2003 على جامعة ستانفورد وكان هذا هو الفوز الوحيد الوطني للفريق الرياضي لرايس. لعب الفريق في جامعة رايس في "Reckling Park" منذ عام 2000 ولمدة عشرة سنوات متتالية، فاز الفريق في 14 بطولات في ثلاث مجموعات مختلفة.

كرة القدم الأمريكية
في عام 2006 تأهل فريق كرة القدم الأمريكية إلى أول "Bowl game" منذ 1961 وفي 22 من ديسيمبر عام 2006 لعبت رايس ضد جامعة تروي في "New Orleans Bowl" في ولاية لويزيانا وخسر فريق رايس 41 إلى 17. تعاقدت جامعة رايس مع «تود غرايهم» ليعمل كالمدرّب الرئيسي في نفس السنة وهو بدأ في إحياء برنامج كرة القدم الأمريكية. ثمّ في عام 2007 تعاقدت رايس مع السيد «دايفذ بيلف» ليعمل كالمدرّب الرئيسي الجديد وهو ما زال يعمل في جامعة رايس إلى الآن. الفرقة الموسيقية للفرق الرياضية لجامعة رايس (MOB) تعزف أيضاً في ملعب رايس. وفي عام 2008 فاز الفريق في 9 مباريات وخسر 3 مباريات وفي النهاية فازت رايس ضد جامعة ميشيغان الغربية 38-14 في مباراة "Texas Bowl".
فريق ريس ضد جامعة تكساس

كرة السلة
فاز الفريق الرجالي لكرة السلة لجامعة رايس في 10 مسابقات على باقي الفرق الرياضية في مجموعتهم من سنة 1918 إلى 1980. تعاقدت جامعة رايس مؤخراً مع المدرّب «بن براون» وهو المدرّب الرئيسي لجامعة كاليفورنيا في بركلي ليكون مدرّباً لفريق كرة السلة في عام 2008 وذلك ليعقب المدرّب السابق «ولس ويلسن».

الرياضة النسائية
في السنوات الأخيرة نجحت رايس في مجال الرياضة النسائية وفي الموسم 2004-2005 الرياضي، أرسلت رايس الفرق النسائية لكرة الطائرة وكرة السلة وكرة القدم كلٍ إلى مبارياتهم النهائية في "NCAA". وفي الموسم 2005-2006 الرياضي، تقدمت كلٍ من الفرق النسائية لكرة القدم وكرة السلة والتنس على باقي الفرق المتنافسة وكان هناك 5 لاعبات يتنافسون في مجال الجري. وفي عام 2001 فاز فريق السباحة للسيّدات لأول مرّة في تاريخ جامعة رايس وأُعتبر هذا الفوز عظيماً لأنّ جامعة رايس ليس عندها فريق للغوص.

المشجعون
تميمة جامعة رايس هو البومة «سامي». في السنين الماضية، كانت جامعة رايس تحتفظ بعدة بوّم في الجامعة بجانب كلية «لفت» ولكن هذه الممارسة قد انتهت بسبب معارضة الناس على طريقة العناية بالبوّم.
يوجد في جامعة رايس فريق من المشجعين يتكون من 12 عضواً وفريق من الراقصات، وهذين الفريقين يشتركان في كل المباريات طوال السنة.

مراجع

تأسيسات سنة 1891 في تكساس
جامعات وكليات خاصة في تكساس
جامعات وكليات في الولايات المتحدة
جامعات وكليات في تكساس
جامعات وكليات في هيوستن (تكساس)
جامعات وكليات معتمدة من قبل الرابطة الجنوبية للكليات والمدارس
هيئات تعليمية أسست في 1891

جامعة رايس


El FC Salyut Belgorod (en ruso: ФК «Салют» Белгород) es un club de fútbol ruso de la ciudad de Belgorod. Fue fundado en 1960, disputa sus partidos como local en el Estadio Salyut y compitió en la Primera División de Rusia por última vez en la temporada 2013/14.

Historia
El club fue fundado en 1960 y desde entonces ha cambiado su nombre en diversas ocasiones:
 Tsementnik (Obrero del cemento) (1960-63)
 Spartak (1964-69)
 Salyut (Saludo) (1970-91) y (1993-95)
 Energomash (1991-92)
 Salyut-YUKOS (1996-99)
 Salyut-Energia (2000-09)
 Salyut (2010-)

El Tsementnik jugó en la Serie B en 1960 y 1961. Después de que el equipo se convirtió en parte de la sociedad deportiva Spartak volvieron a entrar en la competición en 1964. En 1968 el Spartak terminó tercero al final de la clase B y ascendió a la clase A, grupo, 2. Después de la reorganización de las ligas en 1971, el Salyut jugó en la Segunda Liga Soviética hasta 1989. En 1990 y 1991 el equipo jugó en la Segunda Liga Soviética B.

En 1992 fue renombrado Energomash y entró en la recién formada Primera División de Rusia, pero descendió a Segunda División de Rusia. En 1993, el equipo terminó primero en la zona 2 de la Segunda División, pero no logró ascender. En 1995 fue renombrado Salyut y descendió a la Tercera División, pero regresó inmediatamente tras encabezar su zona. El Salyut-YUKOS descendió de nuevo después de otros tres años en la Segunda División (1997-1999), esta vez a la liga amateur (KFK). En 2000 ganaron la promoción de nuevo al fútbol profesional. En el período 2001-2005, el Salyut-Energia estaba entre los líderes de la Segunda División, terminando no más bajo que el quinto lugar en su zona. En 2005, el equipo terminó primero y ascendió a la Primera División. El equipo terminó 17º en 2010 y descendió a Segunda División, pero regresó a Primera División en la temporada 2011–12 como campeón de grupo.

Durante el receso de invierno de la temporada 2013/14, el club comenzó a tener problemas financieros, con lo que a sus jugadores se les rescindió el contrato por mutuo acuerdo y el club abandonó la Primera División de Rusia.

La ciudad de Belgorod fue representada a nivel profesional por el FC Energomash Belgorod desde 2015 a 2018. Antes de comenzar la temporada 2018–19, el Salyut fue reinscrito en la Segunda División de Rusia tras la desaparición del Energomash.

Jugadores

Equipo 2013/14

Estadísticas

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Historia del club en KLISF

Equipos de fútbol de Rusia
Equipos de fútbol fundados en 1960

FC Salyut Belgorod


Sales es un municipio brasileño del estado de São Paulo fundado en 1944. Se localiza a una latitud 21°20'28" sur y a una longitud 49°29'07" oeste, estando a una altitud de 448 metros. Según el Censo del IBGE del año 2010, la población era de 5451 habitantes y tenía un área de 308,5 km². Sales pertenece a la mesorregión de São José do Río Preto y a la microrregión de Novo Horizonte.

Referencias

Enlaces externos
 Página de la Prefectura

Localidades de São Paulo

Sales (São Paulo)


Candamo, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden kuzeyde, Cantabrian Denizi'ne kıyısı bulunan Asturias Prensliği'ne bağlı belediye. 2002 yılındaki nüfusu 2.503'tür.

Asturias'ın belediyeleri

Candamo


Spillegæld er gæld, som man pådrager sig ved kort- eller andre former for spil om penge, eksempelvis hasardspil. DL 5-14-55 siger "Ingen er pligtig til at betale hvis hand i Dobbel taber og der skyldig bliver".

"Spillegæld er æresgæld"
Udtrykket "Spillegæld er æresgæld" bruges dels til at betegne det forhold, som omtales i DL 5-14-55, nemlig at spillegæld ikke kan inddrives med retssystemets hjælp, dels at ærlige mennesker forventes at betale deres spillegæld (idet de ellers fortaber deres ære).

Noter
 Dobbel var en slags hasardspil.

Spil og lege
Kredit
Jura

Spillegæld


Percote (en grec ancien ) est une cité de la Grèce antique sur la rive asiatique de l'Hellespont.

Situation
Percote se trouve en Asie Mineure, plus précisément en Troade, partie de la Mysie, région qui borde la Propontide (aujourd'hui mer de Marmara) au sud.

Dès le , la cité avait disparu. Strabon indique que son emplacement exact sur le littoral sud de l'Hellespont n'est plus connu.

Le site de Percote pourrait se trouver à  à l'est du village d'Umurbey, sur la rive asiatique des Dardanelles (Hellespont). Une autre proposition est de localiser le site à Bergaz Köyü près de l'embouchure du Bergaz Çayı (l'ancien Practius), c'est-à-dire au nord d'Umurbey. Les deux emplacements sont voisins et Percote se situait donc entre les cités grecques d'Abydos et de Lampsaque, ce qui est confirmé par Hérodote et Pline l'Ancien.

Mythologie
Dans la mythologie grecque, Percote a parmi ses habitants le noble Mérops, un devin, peut-être roi de la cité, dont on connaît quatre enfants : Arisbè, première femme de Priam, roi de Troie ; Adraste, fondateur et roi d'Adrastea ; Amphion (fils de Mérops), fondateur et roi de Pitiea ; Clitè, épouse de Cyzicos, roi des Dolions.

Percote est mentionnée à plusieurs reprises par Homère dans l'Iliade. Elle fait partie des alliés de Troie et plusieurs guerriers de la famille de Mérops participent à la guerre, comme Adraste et Amphion, ainsi que les fils d'Arisbè et de son second époux Hyrtakos, parmi lesquels Asius, qui mène un contingent issu de cités des bords de l'Hellespont, dont l'une est Percote.

Histoire
Au , Percote fit partie de la ligue délienne, alliance contre la menace perse, comme de nombreuses cités du littoral de la mer Égée. Elle payait à Athènes un tribut (phoros) de , un peu plus de . Un tribut de moins d'un talent correspondait à une très petite cité ; leurs voisins de Lampsaque payaient environ 60 fois plus.

Ensuite, la cité est abandonnée et disparaît. Strabon, au début du , n'en connaît plus l'emplacement exact.

Notes et références

Cité grecque
Anatolie antique

Percote


Difüzyon (Geçişme veya yayılma olarak da bilinir.), maddelerin çok yoğun ortamdan, az yoğun ortama doğru kendiliğinden yayılmasıdır. Fiziksel kimyada ise moleküllerin kinetik enerjilerine bağlı olarak rastgele hareketlerine denir.

Difüzyona olanak sağlayan kuvvet yoğunluk farkı olduğundan, difüzyon geçişi iki ortamın yoğunlukları eşitleninceye kadar devam eder.

Mürekkebin suda, kolonyanın havada, şekerin çayda, parfüm kokusunun oda içinde yayılması difüzyona örnektir.

Difüzyon, maddenin bütün hallerinde farklı hızda ve özellikte görülür.

Difüzyon, hayvan ve bitkilerde gerçekleşen birçok doğal olayda büyük önem taşır. Kandaki alyuvarlar, saf suya konulacak olursa, su hücre çeperinden alyuvarın içine dolarak hücrenin şişmesine ve patlamasına yol açar. Bu olaya hemoliz denir. Bitkilerin köklerinin suyu emmesi ve böbreklerde idrar oluşumu da difüzyon olayı sayesinde gerçekleşir. Bitki hücrelerinin şişliği, hücre zarının iki yanındaki basınç farkı (turgor basıncı) sebebi yoğunluğu yüksek olan hücrenin içine dolan su, hücrenin şişmesine neden olur.

Difüzyondan, ciddi böbrek hastalıklarında kullanılan diyaliz makinesinde yaygın biçimde yararlanılır.

Difüzyonun temel düşüncelerinden birini oluşturan rastgele hareket etme ilk olarak kendi adını verdiği Brown Hareketi olarak ileri sürülmüştür. Onun bu rastgele hareketi için en iyi örnek, bir futbol sahasına doldurulan coşkulu insanların üzerlerine gönderilen bir topu elleriyle havaya doğru atmalarıdır. Topun yapacağı hareket tamamen rastgele ve çeşitli yönlerde olacaktır.

Difüzyon pasif bir olay olduğundan enerji (ATP) harcanmaz.

Difüzyon kolaylaştırılmış ve basit olmak üzere ikiye ayrılır.

Basit Difüzyon

Moleküllerin çok yoğun oldukları ortamdan, az yoğun oldukları ortama, taşıyıcı bir proteine ihtiyaç duymadan, kendiliğinden geçmesine denir.

Tüm hücrelerde (canlı ve cansız) gerçekleşir. Enerji harcanmaz.

İki yolla gerçekleşir:

1. Yağda eriyen maddeler çift katlı lipit tabakasından geçer. (oksijen, karbondioksit, azot, yağ asitleri, steroid hormonlar, A vitamini, D vitamini, E vitamini, K vitamini)

2. Yağda erimeyen yeteri kadar küçük maddeler taşıyıcı proteinlerin su dolu kanallarından geçer. (üre, gliserol)

Basit difüzyonda, difüze olan maddenin yoğunluğu arttıkça difüzyon hızı da artar.

Difüzyon hızı bazı faktörlere bağlıdır:

1. Maddenin gaz ya da sıvı olması. Gazlar daha hızlı difüzyona uğrarlar.

2. Ortam sıcaklığı arttıkça moleküllerin ortalama kinetik enerjisi de artacağından difüzyon hızı da artar.

3. Molekül büyüklüğü. Küçük moleküller büyük moleküllere göre daha hızlı difüzyona uğrarlar.

4. Difüzyon alanı. Difüzyonun gerçekleştiği zar alanı arttıkça difüzyon hızı da artar.

5. Difüzyon mesafesi. Zar kalınlığı arttıkça difüzyon hızı da azalır.

Kolaylaştırılmış Difüzyon

Moleküllerin hücre zarından çok yoğun oldukları ortamdan, az yoğun oldukları ortama doğru bir taşıyıcı yardımıyla geçmesine kolaylaştırılmış difüzyon denir. Su ve suda çözünen bazı maddeler, glukoz, (permeaz taşıyıcı proteini ile) aminoasit, fruktoz, B ve C vitaminleri, tuzlar, bazı iyonlar bu şekilde geçer.

Canlı hücrelerde gerçekleşebilir. Enerji harcanmaz. Gerçekleşmesi için taşıyıcı proteinler kullanılır. Amaç difüzyonun daha hızlı gerçekleşmesini sağlamaktır.

Kolaylaştırılmış difüzyonda, difüzyon hızı maksimum bir değere ulaşır ve daha fazla artmaz, sınırlıdır. Bunun sebebi taşınan maddelerin taşıyıcı proteine bağlanma, şekil değiştirme ve bırakma olaylarının belli bir zaman almasıdır.

Ayrıca bakınız
 Osmoz
 Difüzyon basıncı
 Turgor basıncı
 Endositoz
 Ekzositoz
 Fagositoz
 Pinositoz
 Ambipolar difüzyon

Kaynakça

 Prof.Dr. Mustafa CEBE, Fizikokimya-1 (1987)
 Çağdaş AKSOY, Fizikokimya Ders Notları (2006)

Difüzyon


Serri (sardinski: Sèrri) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 640 metara i ima 653 stanovnika. Prostire se na 19,18 km². Gustoća naseljenosti je 34 st/km².Susjedne općine su: Escolca, Gergei, Isili, Mandas, Mandas, Nurri i Nurri.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Serri


El Arroyo Pelayo es un arroyo de la Comunidad de Madrid que atraviesa la localidad de Torrejón de Ardoz, desembocando finalmente en el río Henares.

Geografía
El Arroyo Pelayo atraviesa Torrejón de Ardoz en dirección norte-sur, teniendo un marcado carácter estacional pero teniendo agua prácticamente todo el año.

Recoge las aguas de los arroyos Culebras y Huelgas a la entrada de las instalaciones del I.N.T.A., por debajo de las cuales es canalizado. Sale a la superficie en las inmediaciones de la A-2 para volver a ser canalizado bajo el casco urbano hacia los colectores de aguas residuales que se encuentran cerca del Barrio del Castillo.

Su canalización urbana comienza junto a la Ronda Norte (Calle de Brasil) a pocos metros de la glorieta del Torreón del Ardoz pasando cerca de la biblioteca Federico García Lorca cuya construcción tuvo que ser desplazada unos metros al encontrarse sus constructores con el arroyo. Posteriormente atraviesa el Barrio del Rosario al que antiguamente impregnaba con el mal olor de sus aguas lo que supuso el sobrenombre de "Barrio Malgüele". Paralelo a la calle Mármol, recorre la carretera que lleva al polideportivo Joaquín Blume para finalmente salir a la superficie confluyendo con el arroyo del Valle para desembocar en el río Henares en las inmediaciones del Castillo, detrás de los depósitos de Campsa.

Su cauce está muy alterado. Las canalizaciones se han efectuado con el fin de dar cabida a los nuevos desarrollos urbanísticos o bien como solución medioambiental al ser un arroyo muy contaminado.

A partir de los años 60 los vertidos industriales directos al arroyo Pelayo han supuesto una importante fuente de contaminación y por tanto un grave riesgo para la salud pública. En su momento, la canalización subterránea de este arroyo fue una buena solución, pero las consecuencias no han sido la eliminación de la contaminación (ya que su origen está antes de su entrada al término de Torrejón de Ardoz), sino la desaparición total del arroyo y todo su ecosistema asociado.

Pelayo
Torrejón de Ardoz
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial

Arroyo Pelayo


لوتارو جيرمان أكوستا  (مواليد 14 مارس 1988 في غليو - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إشبيلية الإسباني منذ 2008 في مركز المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم والجناح الأيمن .

مسيرته الكروية
لعب لوتارو أكوستا خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 36 هدفًا ضمن 276 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض لوتارو أكوستا مسيرته مع نادي لانوس في موسم 2005–06 في المرة الأولى واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم ثم في موسم 2013–14 ليلعب معه ثمانية مواسم، مشاركًا طوالها في 210 مباراة سجل خلالها 34 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي إشبيلية في موسم 2008–09 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك في 23 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي راسينغ سانتاندير في موسم 2011–12 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 21 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي بوكا جونيورز في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 22 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

أجنحة كرة قدم
أرجنتينيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو إشبيلية
لاعبو بوكا جونيورز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو لانوس
لاعبو منتخب الأرجنتين تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
مواليد 1988
مواليد في غليو (بوينس آيرس)

لوتارو أكوستا


Die  (früher wohl auch nur [englisch]  genannt, zu dt. wörtlich Ausrüstungsmittel) sind Sammlungen aus Hilfsanwendungen und ausführlichen Beschreibungen, die Microsoft für zahlreiche ihrer Produkte, wie Windows und Office, veröffentlicht. Sie wurden mit Windows 3.0 im Jahr 1991 eingeführt.

Weitere Einzelheiten
Die Windows Resource Kits dienen dazu, Systemadministratoren bei der Wartung und Fehlersuche zu helfen. Das erste Resource Kit wurde für Windows 3.0 (im Jahr 1991) veröffentlicht, seitdem gab es für jedes Microsoft-Betriebssystem – einschließlich DOS (im Jahr 1992) und mit Ausnahme von Windows Me – ein Resource Kit. Die Sammlung der Hilfsanwendungen kann in der Regel bei Microsoft heruntergeladen werden.

Weblinks
 Windows Resource Kits – Web Resources (englisch) – im Microsoft TechNet; 2016.

!Resource Kit

Windows Resource Kit


Giovanni Filoteo Achillini (Bologne,  - Bologne, ) est un poète italien de la Renaissance, frère puîné d'Alessandro.

Biographie
Né en 1466, à Bologne, Achillini était très-instruit dans les langues grecque et latine, en théologie, en philosophie, en musique, dans l'étude des antiquités, et dans la jurisprudence ; mais il cultiva de préférence la poésie. Il mourut à Bologne le .

Œuvres
Achillini publia, outre plusieurs autres ouvrages :

 un poème scientifique et moral, écrit en octaves, et intitulé Il Viridario, Bologne, 1513, in-4°, qui contenait l'éloge de plusieurs littérateurs ses contemporains.
 Il Fedele, autre poème aussi en octaves : ces deux poèmes sont devenus fort rares, parce qu'ils n'ont pas été réimprimés.
 Pour répondre aux reproches qu'on lui adressa sur les locutions dont ses vers étaient remplis, Achillini fit des remarques sur la langue italienne (Annotatiozioni della lingua vulgare, Bologna, 1536., in-8°), qui ne sont qu'une satire du toscan et un éloge du bolonais.
 On lui doit la publication d'un recueil de poésies sur la mort de Serafino dell'Aquila, intitulé : Colletanee greche, latine e vulgari, per diversi autori moderni nella morte dell'ardente Seraphino Aquilano, Bologna, 1504, in-8°.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIe siècle
Naissance à Bologne
Décès à Bologne
Naissance en 1466
Décès en août 1538

Giovanni Filoteo Achillini


Joseph Dorfman ist der Name folgender Personen:

* Joseph Dorfman (Ökonom) (1904–1991), US-amerikanischer Wirtschaftswissenschaftler
 Joseph Dorfman (Komponist) (1940–2006), russisch-israelischer Komponist

Siehe auch:
 Josif Dorfman (* 1952), ukrainisch-französischer Schachspieler und Schachtrainer

Joseph Dorfman


غريغوري بيتيول  (30 مارس 1986 في رون ألب) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا في نادي الدرجة الثانية تروا في مركز المهاجم .

المسيرة الرياضية

ليون
بدأ بيتيول مسيرته الرياضية في نادي ليون مع الفريق الرديف الذي يشارك في بطولة دوري الدرجة الثانية للهواة . في أبريل 2006 أعلن رئيس نادي ليون جان ميشيل أولاس بأنه وقع على أول عقد احترافي وسيمتد العقد لمدة موسم واحد وكان معه أيضا زميله مراد بن حميدة . برفقة قائد الفريق الرديف بن حميدة استطاع بيتيول تسجيل 16 هدف في 21 مباراة مساهما في تتويج الفريق الرديف ببطولة دوري الدرجة الثانوية للهواة وبالتالي الصعود إلى بطولة دوري الدرجة الأولى للهواة . كان بيتيول يعتبر من جيل الموهوبين الذين ظهروا في نادي ليون مع زملائه كريم بن زيما ، حاتم بن عرفة ، جيريمي بيرثود ، بريان بيرغونيو ، مراد بن حميدة ، وجيريمي كليمينت .

تروا
قرر نادي ليون بيع بيتيول على نادي تروا مقابل 330 ألف يورو وشارك في أول مباراة رسمية أمام نادي غينغان حيث شارك بديلا . سجل أول هدف رسمي في 24 أغسطس في مرمى نادي باستيا وانتهت المباراة بفوز نادي تروا 2-0 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من وييوفرانش سور سئون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو تروا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو كرة قدم من رون (إقليم فرنسي)
لاعبو كليرمونت
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1986
مواليد في وييوفرانش سور سئون

غريغوري بيتيول


Jack Gibson (4. rujna 1969.) američki je thrash metal basist. Najpoznatiji je kao basist sastava Exodus. Pridružio se sastavu 1997. Sastav se iduće godine raspao. Sastav je ponovno osnovan te mu se Gibson ponovno pridružio 2001. Prvi sastav čiji je bio član bio je Circle of Vengeance. Godine 2013. svirao je uživo na turneji sa skupinom Testament.

Diskografija

 Exodus – Another Lesson in Violence (1997.)
 Exodus – Tempo of the Damned (2004.)
 Exodus – Shovel Headed Kill Machine (2005.)
 Exodus – The Atrocity Exhibition... Exhibit A (2007.)
 Exodus – Let There Be Blood (2008.)
 Exodus – Exhibit B: The Human Condition (2010.)
 Exodus – Blood In, Blood Out (2014.)
 Exodus – Persona Non Grata (2021.)

Izvori

Američki basisti heavy metala
Thrash metal

Jack Gibson


Luana Matilde Ribeiro Lima (Goiânia, Goiás, 19 de junho de 1978) é uma política brasileira, filiada ao Partido Comunista do Brasil (PCdoB). É deputada estadual pelo Tocantins.

Foi a primeira mulher a presidir a Assembleia Legislativa do Tocantins em 30 anos, e eleita pela quarta vez a uma vaga na Assembleia Legislativa, entre os mais bem votados. É filha do ex-senador João Ribeiro.

Deputados estaduais do Tocantins
Naturais de Goiânia
Mulheres de Goiás na política
Empresárias do Brasil
Membros do Partido Comunista do Brasil
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Partido Liberal (2006)
Membros do Partido Democrático Trabalhista

Luana Ribeiro


Aceasta este o listă de filme britanice din 1920:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1920 la Internet Movie Database

Vezi și
1920 în Marea Britanie
1920 în film

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1920


Edmond Bazire (né le 9 février 1846 à Rouen ; mort le 29 juin 1892 à Paris) est un journaliste et écrivain français.

Biographie
Bazire est arrivé à Paris de Rouen en 1869 et a d'abord travaillé comme journaliste pour le journal La Réforme. De plus, il est d'emblée l'un des auteurs du journal La Marseillaise, fondé en 1869. Le 8 février 1870, Bazire est arrêté et condamné à six mois de prison après avoir été au Jardin des Tuileries et crié « Vive la République » en présence de l'Empereur Napoléon III qui y était présent.

Pendant le siège de Paris dans la guerre franco-prussienne et la Commune de Paris, Bazire est resté dans la capitale française. Il craint alors d'être persécuté politiquement en tant que sympathisant de la Commune en France, et au printemps 1871 il part à l'étranger, d'abord en Suisse et en Italie. Il s'installe ensuite en Autriche et travaille à Vienne pour le journal de langue française Le Danube qui y paraît. En 1876, il publie la comédie La Berceuse à Bruxelles.

En 1877, il rentre en France et travaille ensuite pour des journaux parisiens tels que L'Homme libre, Le Rappel et L'Intransigeant. En plus d'articles politiques, il a également écrit des critiques d'art sous le pseudonyme d'Edmond Jacques. Il a également publié plusieurs poèmes sous divers autres pseudonymes. Il a également écrit des biographies sur Henri Rochefort et son ami Édouard Manet.

Œuvres
 Une Conspiration en 1868, Armand, Paris 1868.
 La Berceuse; comédie en un acte et en vers, Blanche, Brüssel 1876.
 Henri Rochefort, Quantin, Paris 1883.
 Manet, illustrations d'après les originaux et gravures de Guérard, Quantin, Paris 1884.
 Charbons ardents, Calmann Lévy, Paris 1889.

Liens externes

Écrivain français du XIXe siècle

Edmond Bazire


Ambu A/S er en dansk verdensomspændende virksomhed som udvikler, producerer og markedsfører medicinsk udstyr til hospitaler og redningstjenester. Virksomheden blev grundlagt i Glostrup i 1937 som Testa Laboratorium af den tyske ingeniør Holger Hesse, der havde ambitionen om at bygge en forretning dedikeret til produkter som ville bidrage til redning af menneskeliv.

De største forretningsområder er anæstesi, kardiologi og neurologi, hvor de vigtigste produkter er ventilationsprodukter til kunstig åndedræt og engangselektroder til EKG-test og neurofysiologiske undersøgelser.

Deres mest kendte produkt er Ambu Bag, også kendt som Rubenballonen, som er et selvopustende genoplivningsapparatet, der blev designet i 1956 i samarbejde med professor Henning Moritz Ruben og markedsført under navnet 'Ambu'. Navnet Ambu blev i 1988 valgt som det nye firmanavn.

I juni 2018 blev virksomheden optaget på OMX C25-indekset.

Referencer

Ekstern henvisning

Etableret i 1937
Medikovirksomheder i Danmark

Ambu


ගැඹුරු ජාලය, අදිසි ජාලය හෝ සැඟවුණු ජාලය (ඉංග්‍රීසි: Deep Web, Invisible Web, Hidden Web) යනු වෙබ් සෙවුම් යන්ත්‍ර මගින් සුචිගත කර නොමැති අන්තර්ගතයන් සහිත විශ්ව විසිරි වියමනෙහි කොටස් ය. ඕනෑම අන්තර්ජාල පරිශීලකයෙකුට පහසුවෙන් පිවිසිය හැකි මතුපිට ජාලය මෙන් නොව, ගැඹුරු ජාලයට පහසුවෙන් පිවිසිය නොහැක. ගැඹුරු ජාලය යන වචනය හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ පරිගණක විද්‍යාඥ මයිකල් කේ. බර්ග්මන් විසින් 2001 දී ය.

වෙබ් තැපැල් සේවා, අන්තර්ජාල බැංකු සේවා, පුද්ගලික හෝ සීමිත-ප්‍රවේශ සහිත සමාජ මාධ්‍ය ගිනුම්, නැරඹීම සඳහා ලියාපදිංචි වීම අවශ්‍ය වන වෙබ් පිටු, පරිශීලකයා විසින් ගෙවීම් සිදුකළ යුතු සේවා ආදිය ගැඹුරු ජාලය තුල ක්‍රියාත්මක වේ. නිවැරදි URL ලිපිනය හෝ IP ලිපිනය ඇතුලත් කිරීම මගින් ගැඹුරු ජාලයට සාමාන්‍ය වෙබ් බ්‍රවුසරයකින් වුවද පිවිසිය හැකි නමුත්, බොහෝවිට ඒවා මුරපද වැනි ආරක්ෂක පියවර වලින් සමන්විත වේ.

==uui

ගැඹුරු ජාලය


නිල වශයෙන් භාරත ජනරජය නම්වන ඉන්දියාවේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානි තනතුර අගමැති වේ. තනතුර හොබවන්නා ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානි තනතුරට අමතරව නිල බලයෙන් පහත තනතුරුද දරණු ලැබේ.
 ඉන්දියාවේ ජනාධිපතිගේ උපදේශක
 ඉන්දියා අමාත්‍යවරුන්ගේ එක්සත් කවුන්සිලයේ නායක
 පාර්ලිමේන්තු බහුතරය සහිත කණ්ඩායමේ නායක

ආශ්‍රිත ලිපි
 ඉන්දියාවේ ජනාධිපති

ඉන්දියාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරු
ඉන්දියාව

ඉන්දියාවේ අගමැති


Thomas Salic, né  à Saint-Brieuc, est un entrepreneur français.

Biographie
Thomas Salic obtient son baccalauréat en informatique en 2017 au Lycée Sacré Cœur. Il décroche 2 ans après un BTS en Management des Unités Commerciales du Lycée Notre-Dame à Guingamp.

Carrière

Débuts
En juin 2014, alors âgé de 15 ans, Thomas Salic commence à vendre des services en ligne pour générer ses premiers revenus.

Footycase
En janvier 2017, il crée sa propre entreprise, nommée Footycase et spécialisée dans la commercialisation des coques de téléphones sur le thème du foot.

Il commence par la création des coques personnalisables aux couleurs des grands clubs de Ligue 1. Ensuite, il étend le projet pour couvrir les autres grands championnats européens. En octobre 2018, il réussit à obtenir une licence officielle de l'AS Saint-Etienne. Des mois plus tard, il devient également partenaire officiel FC Nantes, l'OGC Nice et l'En Avant de Guingamp.

Thomas Salic a annoncé que plusieurs joueurs professionnels se sont offerts ses coques, notamment Paul Pogba, Neymar, Ousmane Dembelé et Kylian Mbappé :

« Celui qui est le plus visible en ce moment c'est Kylian Mbappé, le joueur de Monaco. Il a toujours son portable avec lui»

Avant la coupe du monde 2018, ayant pris connaissance de la volonté de la Fédération française de football de mettre un terme aux coques sans licence et réguler le marché, Thomas Salic saisit l'opportunité et prend contact avec le service marketing de la fédération. Il réussit à passer à la phase de testing en proposant plus de 100 coques dans un packaging premuim 3 jours avant le départ en Russie. Les retours des joueurs (notamment Mendy, Mbappé et Areola) étaient positifs et un accord de licence d'un an a été conclu. En remportant ce marché, Thomas Salic fait la une des journaux et l'objet d'un reportage de France 3.

En remportant le titre, FootyCase sort une nouvelle collection de coques. Elles contenaient le nom du joueur, le sigle de la FFF et 2 étoiles en références à deux coupes du monde gagnées dans l'histoire des Bleus. Dans cette opération, Thomas Salic a enregistré une grande augmentation de ventes surtout grâce aux coques de Kylian Mbappé et Antoine Griezmann.

OhMyCase
En décembre 2019, Thomas Salic vend ses parts dans l'entreprise et s'installe à Dubai. Il crée, ensuite, OhMyCase qui fabrique et commercialise également des coques de téléphones personnalisables.

Prix et distinctions
En 2017, il reçoit la médaille d'honneur de la ville de Ploumagoar pour ses initiatives en entrepreneuriat.

Notes et références

Entrepreneur français
Naissance à Saint-Brieuc
Naissance en mars 1998

Thomas Salic