Kıbrıs Harekâtı (TSK kod adı: "Atilla Harekâtı", Türkiye ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde "Kıbrıs Barış Harekâtı",  "Kıbrıs Türk İstilası"), 20 Temmuz 1974'te Başbakan Bülent Ecevit'in emriyle  Türk Silahlı Kuvvetlerinin Kıbrıs'ta başlattığı askerî harekât. Harekâtın ilk ayağı Yunanistan Hükûmetinin desteğiyle yapılan 15 Temmuz 1974 darbesinin ardından düzenlendi. 14 Ağustos günü başlatılan ikinci harekâtla -Kuzey Lefkoşa da dâhil olmak üzere- adanın yüzde 37'sinin Türk kontrolüne geçmesiyle sonuçlandı. 140 bin ila 200 bin Rum, adanın kuzeyinden; 42 bin ila 65 bin Türk, adanın güneyinden göçmen oldu.

Türkiye Cumhuriyeti; harekâtın, Zürih ve Londra Antlaşması'nın  4. maddesine istinaden düzenlendiğini savunmaktadır. Fakat Birleşmiş Milletler ve Avrupa Konseyi bu harekâtı işgal olarak değerlendirmektedir.

20 Temmuz 1974 tarihinde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 353 sayılı kararında "Uluslararası güvenlik ve barış için ciddi tehlikeye yol açan ve bölge üzerinde olağanüstü infiale müsait bir ortam yarattığından Birleşmiş Milletler ciddi bir endişe duymaktadır. Tüm devletlerin Kıbrıs Cumhuriyeti'nin toprak bütünlüğüne saygı duyması gerekir. Yabancı askerî müdahaleye derhâl son verilmelidir." diyerek harekâta karşı olduğunu belirtti ve ateşkese çağırdı. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, 11 Mayıs 1984 tarihindeki 550 sayılı kararında ise durumu "işgal" olarak niteledi.

Avrupa Konseyi Parlamentler Meclisi, 29 Temmuz 1974 tarihli 573 sayılı kararında birinci harekâtın uluslararası antlaşmalar çerçevesinde gerçekleştiğini belirtti. Birinci harekâtın antlaşmalar çerçevesinde yasal bir müdahale olarak değerlendirilmesi mümkündür ancak belli bir bölgede kontrol kurulmasını sağlayan ikinci harekât bu kapsamda değerlendirilmemektedir. Uluslararası kuruluş kararlarının çoğu, oluşan durumu "yasa dışı istila" olarak tanımlamaktadır.

Arka plan
Türkler ile Rumlar arasında ilk olaylar, Osmanlı İmparatorluğu'nun adayı 1878 senesinde elli yıl olmak üzere kiralama antlaşmasıyla Birleşik Krallık'a bırakmasından sonra 1920'de kiralama süresinin dolmasına sekiz yıl kala başladı. Bu olaylar sadece siyasi kavgalar olmakla birlikte silahlı çatışmalar şeklinde olmamıştır. 1920 yılında Rumların, İngiltere'nin onayını almadan Yunanistan'a katılma plebisiti yapmak istemesi ve Birleşik Krallık yönetiminin buna izin vermemesi, Rumların önce Birleşik Krallık'ı adadan çıkarmaya yoğunlaşmasına sebep oldu. 1950'lerin sonuna kadar süren bağımsızlık hareketi, 1960 yılında uluslararası anlaşmalara dayanan bir Kıbrıs Cumhuriyeti kurulmasının yolunu açtı. Rumlar, Birleşik Krallık'ın adadan çekilmesiyle Türklerle birlikte ortak devlete razı olmadılar. Kıbrıs'ın tüm yönetimine kendileri el koyma yoluna gittiler, uluslararası anlaşmaları ve anayasayı çiğneyerek Türklere saldırılarda bulunmaya başladılar.

Zürih ve Londra Antlaşması

Zürih ve Londra Antlaşması, 11 Şubat 1959 tarihinde Birleşik Krallık, Türkiye ve Yunanistan devletleri; Kıbrıs'taki Rum ve Türk toplumları arasında imzalanan, bağımsız bir devlet olarak Kıbrıs halklarının durumunu belirleyen ve Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasası'nı onaylayan antlaşmadır. Rum tarafını Başpiskopos Makarios, Türk tarafını ise Fazıl Küçük temsil etmekteydi.

Bunu takip eden 19 Şubat 1959 tarihli Londra Antlaşması ile Kıbrıs Cumhuriyeti'nin bağımsız bir devlet olarak 16 Ağustos 1960 tarihinde kurulması sağlanmış oldu.

1963-1964 olayları

Kıbrıs'taki İngiliz egemenliği, 1960 yılına kadar adanın Londra-Zürih anlaşmaları uyarınca bağımsız bir devlet ilan edilmesine kadar sürdü. Anlaşma, cumhuriyetin iki gönülsüz topluluk arasında gerekli bir uzlaşma olarak görülmesine rağmen Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Rum toplulukları açısından Kıbrıs Cumhuriyeti'nin temelini oluşturdu.

Kıbrıs Cumhuriyeti'nin 1960 Anayasası, uygulamada yaşanan sorunlar sebebiyle yalnızca üç yıl geçerli kaldı. Kıbrıslı Rumlar, 1958'de İngilizlerin izin verdiği, 1960 anlaşmalarında ise incelemeye tabi tutulan ayrı Kıbrıslı Türk belediye meclislerine son vermek istedi. Kıbrıslı Rumların birçoğu belediyelerin taksim yolunda ilk aşamayı oluşturacağından korkmaktaydı. Kıbrıslı Rumlar, enosis (Yunanistan ile birleşme) isterken Kıbrıslı Türkler de adanın Yunanistan ve Türkiye arasında bölünmesini yani taksimi istemekteydi.

Kıbrıslı Rum toplumu içindeki öfke, Kıbrıslı Türklere nüfus kayıtlarının öngördüğünden daha fazla devlet makamı verilmesi sebebiyle artmaktaydı. Nüfusun %18,3'ünü oluşturan Kıbrıs Türk topluluğuna kamudaki işlerin %30'u anayasa ile tahsis edilmişti. Ek olarak başkan yardımcılığı pozisyonu Türk nüfusuna ayrılmıştı ve hem başkan hem de başkan yardımcısı önemli konular üzerinde veto yetkisine sahipti.

1963-1974
Aralık 1963'te Cumhurbaşkanı Makarios, hükûmetin Kıbrıslı Türk yasa koyucular tarafından engellenmesinden sonra on üç anayasa değişikliği önerdi. Bu açmazlarından bıkan ve anayasanın enosisi engellediğine inanan Kıbrıslı Rumlar, 1960 Anayasası altında Kıbrıslı Türklere verilen hakların çok geniş olduğuna inanıyordu ve Akritas Planı'nı tasarlamıştı. Plan, anayasada Kıbrıslı Rumlar lehine reform yapmaya, uluslararası toplumu değişikliklerin doğruluğu konusunda ikna etmeye ve planı kabul etmemeleri durumunda birkaç gün içinde Kıbrıslı Türkleri şiddetle bastırmaya yönelikti. Anayasa değişiklikleri ile Türk toplumu, hükûmetteki etnik kotaları ayarlamak ve cumhurbaşkanı ile cumhurbaşkanı yardımcısının veto yetkisini iptal etmek de dâhil olmak üzere, azınlık olarak konumlarından vazgeçmiş olacaktı. Bu değişiklikler, Türk tarafınca reddedildi ve Türk temsilcisi hükûmeti terk etti ancak bu terk edişin protesto mu yoksa ulusal muhafızların zoruyla mı olduğu konusunda anlaşmazlık bulunmaktadır. 1960 yılında anayasa dağıldı ve 21 Aralık 1963'te Kıbrıs Rum polisinin de rol oynadığı ve iki Kıbrıslı Türk'ün öldürüldüğü Kanlı Noel gibi toplumsal şiddet olayları yaşandı. Kıbrıs'ın bağımsızlığını sağlayan Zürih ve Londra Antlaşmaları'nın garantörleri olan Türkiye, İngiltere ve Yunanistan; adaya General Peter Young komutasındaki bir NATO gücü göndermek istedi.

Hem Başkan Makarios hem de Başkan Yardımcısı Dr. Küçük barış çağrısında bulundular ancak bunlar göz ardı edildi. Bu arada şiddetin alevlendiği bir hafta içinde, Türk ordusu birlikleri kışlalarından çıkmış ve adadaki en stratejik pozisyon olan Lefkoşa-Girne yolunda pozisyon aldı. Türk ordusu bu yolun kontrolünü 1974 yılına kadar elinde tuttu. Bu yol, Kıbrıs Barış Harekâtı esnasında önemli rol oynadı. 1963'ten Kıbrıs Barış Harekâtı'nın tarihi olan 20 Temmuz 1974'e kadar arasındaki dönemde yolu kullanmak isteyen Kıbrıslı Rumlara BM konvoylarının eşlik etmesi gerekmekteydi.

Lefkoşa'nın kuzey banliyölerinde -kadın ve çocuklar da dâhil olmak üzere- 700 Türk rehine alındı. Şiddet olayları, 364 Türk ve 174 Kıbrıslı Rum'un ölmesine, 109 Kıbrıslı Türk veya karma köyün yıkılmasına ve 25.000-30.000 Kıbrıslı Türk'ün yerinden olmasına neden oldu. İngiliz Daily Telegraph olayları daha sonra "anti-Türk pogrom" olarak nitelendirdi.

Olayların ardından Türkiye bir kez daha taksim fikrini öne çıkarttı. Özellikle Kıbrıslı Türk milislerin kontrolü altındaki bölgelerdeki yoğun çatışmalar ve anayasanın başarısızlığı, olası bir Türk müdahalesinin gerekçesi olarak öne çıkmaktaydı. ABD Başkanı Johnson, 5 Haziran 1964 tarihli ünlü mektubunda, ABD'nin olası bir istilaya karşı olduğunu ve Türkiye'nin Kıbrıs'a müdahalesinin Sovyetler Birliği ile bir çatışmaya neden olması durumunda ABD'nin yardım etmeyeceğini belirtti. Bir ay sonra ABD Dışişleri Bakanı Dean Rusk tarafından hazırlanan bir plan çerçevesinde Yunanistan ve Türkiye ile müzakereler başladı.

Kriz, Kıbrıslı Türklerin ada yönetimine katılımının sona ermesine ve yönetimin meşruiyetini yitirdiğini iddia etmeleriyle sonuçlandı. Bu olayın niteliği hâlâ tartışmalıdır. Bazı bölgelerde Kıbrıslı Rumlar, Kıbrıslı Türklerin seyahat etmelerini ve hükûmet binalarına girmelerini engellerken bazı Türkler, Kıbrıs Türk yönetiminin çağrılarına uyarak geri çekilmeyi reddetti ve  Ulusal Muhafızlar tarafından engellenen, doğrudan Türkiye tarafından desteklenen Rumlarla çevrili alanlarda yaşamaya başladılar. Cumhuriyetin yapısı tek taraflı olarak Makarios tarafından değiştirildi ve Lefkoşa, UNFICYP birliklerinin konuşlandırılmasıyla Yeşil Hat ile bölündü. Türklerin seyahatleri ve temel ihtiyaçlara erişimi Rum kuvvetleri tarafından daha da kısıtlandı.

Kıbrıslı Türklerin daha fazla seyahat özgürlüğü için bastırması ile 1967'de yeniden çatışmalar başladı. Daha önce olduğu gibi, Türkiye'nin Kıbrıs Türklerini olası etnik temizliğe karşı korumak için adaya müdahale edeceği tehdidine dek de durum çözülmedi. Türkiye'nin tehdidinin ardından Yunanistan'ın bazı askerî birliklerinin adadan uzaklaştırması, EOKA lideri Georgios Grivas'ın Kıbrıs'tan ayrılması ve Kıbrıs Hükûmetinin Türk nüfuslarının kaynaklarına erişimde bazı kısıtlamaları kaldırması için bir uzlaşmaya varıldı.

1974 Darbesi

Harekât kararı
Kıbrıs'ta bir darbe yapıldığı haberi, Lefkoşa'da bulunan Türk Büyükelçiliğinin gönderdiği şifreli mesajla 15 Temmuz 1974 sabahı Türk Dışişleri tarafından öğrenildi. Kıbrıs'taki durumun Türkiye'nin bir askerî müdahalesini gerektirecek kadar ciddi olduğu değerlendirmesini yapan Türk Hükûmeti, 1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti Garanti Antlaşması'nın garantör devlet olarak Türkiye'ye verdiği müdahale hakkını kullanmadan önce diğer bir garantör devlet olan İngiltere'nin yetkilileriyle görüşerek birlikte hareket etmek üzere girişimde bulundu. İngiltere kabul etmezse Türkiye'nin yalnız başına hareket etmesi, görüşmeler sırasında Türk Silahlı Kuvvetlerinin hazırlık yapması kararlaştırıldı.

Dışişleri yetkilileri, bu düşünce ve planlarını 16 Temmuz'da İngiltere ve ABD'nin Ankara büyükelçiliklerine bildirdi. 16 Temmuz 1974'te muhalefet partilerinin başkanlarıyla da üç saate yakın bir toplantı yapan başbakan Bülent Ecevit, ertesi gün konuyu müzakere için Londra'ya gitti.

Türkiye heyeti; İngiltere Başbakanı Harold Wilson, İngiltere Dışişleri Bakanı James Callaghan ve Kıbrıs meselesini görüşmek üzere Londra'ya gelen ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Joseph Sisco ile ayrı ayrı görüşmeler yaptı. İngiltere ve ABD, konuya Türkiye gibi yaklaşmamaktaydı. Bu arada Türkiye'de Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan ve Maliye Bakanı Deniz Baykal, muhalefet partilerinin başkanlarıyla bir toplantı yaptı. Toplantının sonunda tüm muhalefet parti başkanlarının, Hükûmetin kararlığını gördüğü ve destek verdiği ifade edilir.

Türk heyeti, 18 Temmuz 1974 akşamı saat 20.30'da Londra'dan Ankara'ya hareket etti. Başbakan Bülent Ecevit, 19 Temmuz'da 02.00'de Ankara'ya varınca Genelkurmay Başkanlığında komutanlar ile bir toplantı yaptı. İngiltere'deki görüşmelerin aktarıldığı ve hazırlıkların gözden geçirildiği bu toplantıda başbakan Bülent Ecevit, harekâtın amacı ve adının "Barış Harekâtı" olduğunu belirtti.  Genelkurmay'daki toplantının ardından Bakanlar Kurulu toplanıp oy birliği ile Kıbrıs'a müdahale kararı aldı. Bakanlar Kurulunun yazılı kararı, 19 Temmuz 1974 sabahı Genelkurmay Başkanlığına ulaştırıldı.

Hazırlıklar
Kıbrıs'taki Sampson darbesinden sonra siyasal ve diplomatik etkinliklerle birlikte askerî hazırlıklar yapılmış; Genelkurmay, 1964 yılından beri hazırlanmış ve geliştirilmiş planlar üzerine çalışmaya başlamış ve görev alacak birlikler alarma geçirilmişti. Bu hazırlıklar çerçevesinde Türk ordusunun harekâta katılabilecek satıh birlikleriyle muharebe ve idari destek birlikleri, Mersin-Taşucu bölgesi ve civarında yığınak yaptı. Deniz ve Hava Kuvvetleri bir yandan savaş hazırlıklarını yürütürken buna paralel olarak Mersin-Taşucu-Kıbrıs üçgeni ve civarında keşif ve devriye harekâtını sürdürdü. Türk ordusu, güneyde Kıbrıs'a karşı hazırlanırken batıda da olası bir Yunan savaşına karşı önlem aldı. Trakya'daki 2. ve 5. Kolordu birlikleri, Yunan sınırına hareket etti. Batı Anadolu'daki Ege Ordusu, sefer görev yerini aldı. Donanma Ege ve Akdeniz'e açıldı ve bazı sivil gemiler, ordu emrine alındı.

Türk heyetinin olumlu bir sonuç elde edemeden Londra'dan dönüşünden sonra Genelkurmay'da yapılan toplantıda hazırlıklar gözden geçirildi. Ordu, daha önce de kararlaştırıldığı gibi, 20 Temmuz 1974 Cumartesi sabahı harekete hazırdı. Türk çıkartma filosu, 19 Temmuz sabahı saat 11.30'da Mersin'den Girne'nin batısına doğru hareket etti. Altı tane boş Türk ticaret gemisinden oluşan sahte çıkarma filosu ise Mağusa'ya doğru yol aldı.

Savaşı gerektirecek durumun baş göstermesi nedeniyle Ankara, İstanbul, Tekirdağ, Kırklareli, Edirne, Çanakkale, Balıkesir, Manisa, İzmir, Aydın, Muğla, Adana, İçel ve Hatay'da, 20 Temmuz sabah saat 07.00'den itibaren bir ay süre ile Anayasa'nın 12. maddesi hükmüne dayanarak sıkıyönetim ilan edildi.

Birinci harekât

Başbakan Bülent Ecevit, 20 Temmuz 1974 sabahı saat 06.10'da şu açıklamayı yaptı:"Türk Silahlı Kuvvetlerinin Kıbrıs'a indirme ve çıkarma hareketi başlamış bulunuyor. Allah; milletimize, bütün Kıbrıslılara ve insanlığa hayırlı etsin. Bu şekilde insanlığa ve barışa büyük bir hizmette bulunmuş olacağımıza inanıyoruz. Öyle umarım ki kuvvetlerimize ateş açılmaz ve kanlı bir çatışmaya yol açılmaz. Biz aslında savaş için değil, barış için ve yalnız Türklere değil, Rumlara da barış getirmek için adaya gidiyoruz."20 Temmuz 1974 sabahı Türk ordusu, adaya saat 06.05'ten itibaren havadan indirme ve denizden çıkarma yapmaya başladı. Kıbrıs'a ayak basan ilk Türk askerleri, paraşütçülerdi. Hava İndirme Tugayının 1. Paraşüt Taburu, Pınarbaşı'na; 2. Paraşüt Taburu ise Gönyeli'ye indi. İlk taburlar inerken ciddi bir ateşle karşılaşmadılar. Denizden çıkarma, Deniz Piyade Tugayına bağlı askerlerce Karaoğlanoğlu (Pentemili) Plajı'na yapıldı. Çıkarma harekâtı başlamadan önce Pladini Plajı'nın ilerisindeki dağlarda önceden belirlenen hedefler Türk jet uçakları tarafından bombalandı. İlk çıkarma aracı saat 08.50'de sahile kapak attı.

Saat 11.15'te 3. Paraşüt Taburu, Pınarbaşı'na; 4. Paraşüt Taburu, Gönyeli'ye indi. 3 ve 4. taburlar, yoğun topçu ve havan ateşine tutuldular. Bu nedenle dağınık olarak inebilen taburlar bir hayli zor şartlarda toparlanabildiler.

Komando Tugayı da 20 Temmuz 1974 sabahı harekete geçti. 1. Komando Taburu, saat 08.20'de Pınarbaşı'na indi. Onu 2. Komando Taburu ile Gönyeli'ye inen 3. Komando Taburu ve Hamitköy'e inen Nevşehir Komando Taburu takip etti.

Tank ve zırhlı araçlarla takviyeli Yunan Alayı, hava kararmak üzereyken Kıbrıs Türk Alayına karşı taarruza başladı. Taarruz, Kıbrıs Türk Alayı tarafından geriye püskürtüldü. Diğer taraftan Rum Millî Muhafız Kuvvetleri, Girne Boğazı'na hâkim oldu ancak 1. Komando Taburu, Doğruyol Tepesi'ni ele geçirerek Girne Boğazı'nı kontrol altına aldı.

Harekâtın ikinci günü Rumlar, havadan inen birliklerle denizden çıkan birliklerin birleşmesini engellemek ve bu birlikleri imha etmek üzere harekât düzenlendi. Ada topraklarında savaş sürerken haberleşme ve koordinasyon eksikliğinden dolayı Kocatepe muhribi, Türk uçaklarınca batırıldı ve 54 asker öldü. Kocatepe olayı üzerine Pakistan, seyyar bir hastane; İran seyyar hastane ve sağlık malzemesi gönderirken Libya, Türkiye'ye başta yedek parça olmak üzere her türlü yardımı yapmaya hazır olduğunu bildirmiş ve bu gelişmenin ardından Türkiye için gerekli yedek parça ihtiyacı, Libya tarafından karşılanmıştır.

Dış baskıların artması neticesinde Türk Hükûmeti, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 353 sayılı kararını kabul ederek harekâtın üçüncü günü olan 22 Temmuz 1974 saat 17.00'den itibaren ateş kesmeye karar verdi ve bu karar Başbakan Bülent Ecevit tarafından saat 10.00'da düzenlenen basın toplantısında açıklandı. Karar açıklandığı sırada henüz Kıbrıs'ta havadan inen birlikler ile denizden çıkan birlikler birleşmiş bir durumda değildi, 17.00'ye kadar bunun gerçekleşmesi beklenmekteydi.

22 Temmuz günü 10.30'da Pladini Plajı'na varan Bora Özel Kuvveti, 3. Komando Taburu ile birlikte saat 17.00'de Girne'ye girdi. Çatışmalar üç dört saat daha devam etti. Küçük Kaymaklı köyü, Lefkoşa Sancağı Mücahitleri tarafından 18.30'da ele geçirildi. 22 Temmuz'dan 30 Temmuz'a kadar geçen süre içinde yaşanan ateşkes ihlalleri sonucunda Türk birlikleri, Yukarı ve Aşağı Dikmen (Dikomo), Kaynakköy (Sihari), Taşkent (Vuno), Akçiçek (Siskilip) bölgelerini ele geçirdiler ve ayrıca Lefkoşa Havaalanı çevresinde de ilerleme kaydettiler. Lefkoşa Havalimanı'nın durumu İngiltere ve Türkiye arasında bir krize yol açmıştır. İngiltere Başbakanı Harold Wilson ile Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Bülent Ecevit arasında havalimanının durumu üzerine sert bir telefon görüşmesi gerçekleşti ve Wilson, Türklerin havalimanına herhangi bir taarruzda bulunmaması konusunda tehditkâr bir tutum aldı. 24 Temmuz 1974 tarihli Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi toplantısında Lefkoşa Havaalanı'nı kuvvet kullanmak suretiyle ele geçirmek için girişimde bulunmamayı kabul etti.

2 ve 3. Türk Komando Taburları da Zeytinli istikametinde ilerlemeye başladı. 22 Temmuz'da 3. Paraşüt Taburunun taarruzu sonucu, Deliktepe'nin ele geçirilmesiyle Türk birlikleri önce Girne'ye girdi, daha sonra da Lefkoşa'ya yöneldi. Ateşkes başlamadan Girne-Lefkoşa hattı birleşti.

Türk Silahlı Kuvvetlerinin bu müdahalesinin sonucunda Yunanistan'daki cunta idaresi ve Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki Nikos Sampson Hükûmeti görevini bıraktı. Yunanistan'da da askerî hükûmet, idareyi sivillere devretme kararı aldı ve yedi yıldır Fransa'da sürgünde bulunan Konstantin Karamanlis'i hükûmeti kurması için Yunanistan'a çağrıldı. Konstantin Karamanlis'in 24 Temmuz 1974'te hükûmeti kurması ile Yunanistan'da 1967'den beri devam eden askerî rejim son buldu.

Cenevre görüşmeleri ve ikinci harekât
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 353 sayılı kararının 5. maddesine göre Türkiye, Yunanistan ve İngiltere'nin Kıbrıs'ta anayasa düzeninin yeniden kurulması amacıyla derhâl görüşmelere başlaması gerekmekteydi. Bu sebeple düzenlenen Birinci Cenevre Konferansı, 25 Temmuz 1974'te toplandı ve altı gün sürdü ve 30 Temmuz'da imzalanan Cenevre Antlaşması ile sona erdi. Üç Dışişleri Bakanı, Kıbrıs Cumhuriyeti'nde Türk ve Rum olmak üzere iki otonom idarenin mevcut olduğunu kabul ettiler ve bundan doğan sorunları gelecek görüşmelerde görüşmek için anlaştılar.

Protokolde garantör devletlerle Türk ve Rum toplumlarının temsilcilerinin katılacağı II. Cenevre Konferansı'nın 8 Ağustos 1974 günü toplanması öngörülmüştü. İkinci konferansa kadar Rum ve Yunan askerlerin Türk bölgelerinden çekilmeleri gerekiyordu ancak bu olmadı. Ayrıca Rumlar ve Yunanlar, Türk bölgelerine saldırılarını sürdürüp birçok Türk'ü esir almış; özellikle Muratağa, Atlılar, Sandallar ve Taşkent gibi yerlerde Türkler kuşatma altına alınmıştı.

İkinci Cenevre Konferansı, 8 Ağustos 1974'te başladı. Türk tarafı Kıbrıs'ta coğrafi esasa dayalı federatif bir devlet biçiminin benimsenmesini önerdi ancak bu öneriyi Rum tarafı kabul etmedi. Türk askerî yetkililer; Rum kuvvetlerine daha fazla zaman kazandırmamak, köprü başındaki Türk kuvvetlerinin ve Türk köylerinin güvenliğini sağlamak, birinci harekât sonucunda sağlanan üstünlüğü yitirmemek için; Türk Hükûmeti ise Türk köylerinde soykırıma devam edildiği haberlerinin gelmesi üzerine 14 Ağustos'ta ikinci harekâtı başlatma yönünde hemfikir oldular.

Cenevre'de sürdürülen görüşmeler sırasında anlaşmanın mümkün olmadığı kanaati kesinleşince harekâtın yeniden başlatılacağı anlamına gelen "Ayşe tatile çıksın." (Ayşe, Turan Güneş'in kızı Ayşe Güneş Ayata'nın adıdır.) parolasını Türk Dışişleri Bakanı Turan Güneş, Başbakan Bülent Ecevit'e bildirdi.

Konferans, 14 Ağustos saat 02.20'de bir sonuç alınamadan dağıldı. 14 Ağustos 1974 sabahı saat 04.30'da Kıbrıs'taki Türk birlikleri harekete geçtiler. Doğu yönünde başlayan bu saldırı harekâtını 15 Ağustos 1974'te Komando Tugayı ve Kıbrıs Türk Alayı Kuvvetlerinin batı yönündeki saldırı harekâtı izledi ve Türk birlikleri, Kıbrıs'ın kuzey kıyısında doğudan batıya doğru bir dörtgen çizmeye başladılar. Bu dörtgenin bir tarafı kuzey kıyısı; öteki kenarı ise Atilla Hattı olarak bilinen, merkezi Lefkoşa olmak üzere doğuya ve batıya yayılan hattı. Varılması planlanan son hedefler doğuda Mağusa, batıda ise Lefke idi. Çarpışmalar daha çok ilk gün ve Omorfo, Lefke, Çatalköy ve Ortaköy'de oldu. İkinci Barış Harekâtı'nın üçüncü günü sonunda ada topraklarının %38'i ele geçirildi ve hedeflenen Mağusa-Lefke hattına ulaşıldı.

Sonuçlar
Kıbrıs Barış Harekâtı sonunda tarafların kayıpları şöyleydi:

Türk Silahlı Kuvvetleri; 415 karacı, 65 denizci, 5 havacı ve 13 jandarma olmak üzere toplam, 498 ölü ve 1.200 yaralı vermiştir. Kıbrıs Türk tarafında ise 70 mücahit ölü, 270 sivil ölü, 1,000 yaralı.

Kıbrıs Türkleri genel olarak 1.672 ölü ve binlerce yaralı vermiştir. Rumlar ve Yunanlar ise 4 bin ölü ve 12 bin yaralı vermiştir.

Savaşın dışında olmasına rağmen BM Barış Gücü askerleri de kayıp vermişti: 3 Avusturyalı asker ölmüş, 24 Avusturyalı, 17 Fin, 4 İngiliz ve 3 Kanadalı asker de yaralanmıştı.

1975 yılında Kıbrıs Türk Federe Devleti, 15 Kasım 1983'te ise Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti kurulmuştur.

Tepkiler

Kıbrıs Türklerinin görüşü
Kıbrıs Türk liderliğinin resmî görüşü ve kamuoyunun önemli kısmının düşüncesi, harekâtla Kıbrıslı Türklerin sistematik katliamlardan kurtulduğu, asayişin tesis edildiği yönündedir. Kıbrıslı Türklere göre Zürih Antlaşması'nın verdiği haklara istinaden Türkiye adaya haklı olarak müdahale etmiş, adanın Türk nüfusuna yönelik saldırıların bitmesinde etkin güç olmuştur.

Kuzey Kıbrıs'ta harekâta resmî olarak "Kıbrıs Barış Harekâtı" adı verilmekte, harekât çeşitli mezarlık ve anıtlarda yüceltilerek anılmaktadır. Adaya ilk çıkan ve burada ölen Türk askerleri için yapılan Karaoğlanoğlu Şehitliği, (Ankara Çubuk Motorize Piyade Alayı Komutanı) bunun örneklerinden biridir.

Ayrıca bugün KKTC'de bütün devlet ve diğer kurumlarda KKTC bayrağının yanında Türk bayrağı da asılmaktadır.

Kıbrıs Rumlarının görüşü
Kıbrıslı Rum liderliğinin ve halkın önemli kısmının görüşü, harekâtın yasa dışı bir işgal olduğu ve KKTC'nin gayrimeşru bir ayrılıkçı hareket teşkil ettiği yönündedir. Kıbrıs Rum resmî tezine göre Türkiye burada adadaki Türklerin haklarını savunmamakta, genişlemeci gayeler gütmekte ve Kıbrıs'ta söz hakkı almaya çalışmaktadır. 1974 sonrası resmî yayınlar; Kıbrıslı Türklerle geçmişte barışçıl bir yaşantı sürüldüğünü, Kıbrıs Sorunu'yla ilgili tüm suçun işgalci "düşman" Türkiye'de bulunduğunu iddia etmektedir.

Birleşmiş Milletler
Birleşmiş Milletler'e göre Kıbrıs Cumhuriyeti adanın tek hâkimidir ve Güvenlik Konseyinin yayımladığı 550 sayılı kararla KKTC'nin Birleşmiş Milletler üyesi devletlerce tanınmamasını istemiştir. Birleşmiş Milletler'e göre Türk askeri adada işgalcidir ve buraları uluslararası herhangi bir anlaşmaya bağlı olmaksızın işgal etmiştir. Alınan bu karar neticesinde KKTC, Türkiye dışında hiçbir Birleşmiş Milletler ülkesi tarafından tanınmamıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi
 AİHM'in Türkiye aleyhine verdiği ilk karar, Türk harekâtı sonucunda Girne'deki evinin elinden alındığını iddia eden Titina Loizidou tarafından açılmış ve Loizidou Davası olarak bilinen süreç sonunda Mahkeme, Türkiye'yi 1,2 milyon avro ödemeye mahkûm etmiştir. 1998 yılında sonuçlanan davada Türkiye, tazminatı 2003 yılında ödemiştir.
 2006 yılında AİHM, görülmeyi bekleyen bütün tazminat davalarını bağlayan bir karar almış ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bulunan Taşınmaz Mal Komisyonunu adadaki soruna dair bir iç hukuk yolu olarak tanımlamış ve Rumlar tarafından açılmış tüm bireysel tazminat davalarını, iç hukuk yolları tüketilmediği gerekçesiyle reddetmiştir.
 1994 yılında Rum hükûmeti tarafından açılan, harekât sonrası kaybolan 1491 Kıbrıslı Rum'un ailelerinin ve yerinden edilen 221 bin kişinin zararlarının tazminini öngören başvuru 1996 yılında AİHM tarafından kabul edilmiş, 2001 yılında açıklanan ara kararda Türkiye'nin İnsan Hakları Sözleşmesi'nin on bir maddesini ihlal ettiği sonucuna varılmıştır. Davada nihai karar 2014 yılında açıklanmış ve Türkiye, harekât sonrasında kaybolanların ailelerine 30 milyon avro, adanın kuzeyinde kalan Rumların zararlarının tazmini için de 60 milyon avro olmak üzere toplamda 90 milyon avro ödemeye mahkûm edilmiştir.

Etnik temizlik ve savaş suçları

Kıbrıs Türklerine karşı işlenenler

Harekât boyunca Kıbrıs Türklerine yapılan katliamların en büyüğü olan Muratağa, Sandallar ve Atlılar Katliamı'nda yaşları 16 günlük ve 95 arasında değişen 126 sivil EOKA-B tarafından katledildi. Birleşmiş Milletler olay ile alakalı "Yunan ve Rum silahlıları tarafından işlenen katliamın insanlığa karşı suç teşkil ettiğini" söyledi. Atlılar köyünde siviller öldürülmeden önce dört gün boyunca kadınlara ve kız çocuklarına defalarca tecavüz edildi. Muratağa köyünde on bir kişi esir alınıp birçok kişi öldürülmüştür (Muratağa ve Sandallar köylerinde öldürülen siviller aynı toplu mezara gömüldüğü için köylerde ölen kişi sayısı ayrı ayrı bilinmemektedir ancak toplamı seksen dokuzdur.). Nüfusun geri kalanı ise hâlâ kayıptır.

Başka bir katliam olan Taşkent Katliamı'nda ise köyün dokuz yaşından büyük bütün Türk erkekleri yani 84 ila 89 kişi katledildi.

23 Temmuz'da Washington Post, şöyle bir katliam haberi içeriyordu: "Limasol yakınlarındaki küçük bir Türk köyüne yapılan Yunan baskınında, 200 kişilik nüfustan 36 kişi öldürüldü. Yunanlar, Türk ordusu ulaşmadan önce bütün Kıbrıs Türk'ü sakinlerini öldürme emrini aldıklarını söylediler."

Limasol'un Kıbrıs Ulusal Muhafızlarının eline düşmesinden sonra şehrin Türk kısmı yakıldı ve hem Türk hem de Rum görgü tanıklarına göre çocuklar vurulup kadınlara tecavüz edildi. Tecavüz kurbanlarına "tecavüz edilip bir köşeye fırlatılan çok genç kızlar" da dâhildi. Daha sonra şehirden 1.300 kişi bir kampta toplandı.

Harekâtın başladığı gün olan 20 Temmuz 1974'te Kıbrıs Ulusal Muhafızları, 183 Türk ve 350 Rum'un yaşadığı Alaminyo kasabasına girip Alaminyo Katliamı'nda yaşları 6 ila 80 arasında değişen 13, 14 veya 15 Türk'ü öldürdü.

Haziran 1974'te Taşpınar'da, hepsi Türk üç kişilik bir aile ve iki erkek öldürüldü.

Kıbrıs Rumlarına karşı işlenenler

Türkiye; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından harekât boyunca insanların yerinden edilmesi, özgürlüğünden yoksun bırakılması, kötü muamele, yaşama hakkından yoksun bırakılması ve mallarından yoksun bırakılması konusunda farklı davalarda mahkûm edildi.

1975'te Karpaz Yarımadası'nda bulunan Rumlar, Türkler tarafından insan hakları ihlallerine maruz bırakıldı. 2001 yılında Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Türkiye'yi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin on dört maddesinin ihlalinden suçlu bulunca bölgede sadece altı yüz Rum kalmıştı.

Rumlara karşı yapılan insan hakları ihlalleri, 1963-1964 yıllarında Kıbrıs Türklerine yapılan katliamlar ve harekâtın ilk aşamasında yapılan katliamların intikamı olarak görülüyordu. İhlallerin çoğu, Türk askerleri tarafından değil askerî üniforma içinde Türk askeri sanılan Kıbrıs Türkleri tarafından işlendi.

Kayıp şahıslar
Kıbrıs'ta kayıp şahıslar sorunu, 2007 yazında BM destekli Kayıp Şahıslar Komitesinin (CMP) kayıp şahıslardan kalanları ailelerine iade etmeye başladığında yeni bir dönüş yaptı. Komite 2020 yılına kadar kayıp şahıslardan 974'ünün (700 Rum ve 274 Türk) kalıntılarına ulaştı. Ayrıca resmî kayıp listesinde olmayan 183 şahsın kalıntılarına ulaşıldı. Komite kayıtlarına göre 810 Rum ve 218 Türk hâlâ kayıptır. Harekâtın bir sonucu olarak 2.000 Yunan-Rum savaş esiri, Türkiye tarafından ele geçirildi ve Türkiye'ye götürüldü. Bazıları daha sonra serbest bırakılmadı ve hâlâ kayıplardır.

Kıbrıs Cumhuriyeti'nin kayıp şahıslar listesi, 14 Ağustos 1974'te Taşkent'te seksen üç kişinin kaybolduğunu doğrulamaktadır. Muratağa, Sandallar ve Atlılar Katliamı sırasında, Muratağa köyünde tutuklanan on bir kişi ve öldürüldüğü kanıtlanan kişiler hariç, herkes kaybolmuştur.

Kültürel mirasın yok edilmesi ve yağmalanması

1989'da Kıbrıs Hükûmeti, 6. yüzyıldan kalma dört nadir Bizans mozaiğinin iadesi için bir dava açtı. Davayı Kıbrıs kazandı ve sonunda mozaikler iade edildi. Ekim 1997'de mozaikleri satan Aydın Dikmen, Almanya'da bir polis baskınında tutuklandı ve evinde toplam değerleri 50 Milyon $ olan 6, 12 ve 15. yüzyıla kadar dayanan mozaikler, dinî resimler ve freskler ele geçirildi.

Bir Rum iddiasına göre 1974'ten beri en az elli beş kilise camiye çevrildi ve bir ellisi daha ahırlara, müzelere, otellere, dükkânlara çevrildi veya yok edildi. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükûmet sözcüsüne göre kiliseler yıkıntılara dönüşmelerini engellemek için başka binalara çevrildi.

Kronoloji
15 Temmuz: Kıbrıs'ta Başpiskopos Makarios'a karşı darbe yapıldı ve Nikos Sampson iktidarı ele geçirdi. Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Bülent Ecevit, Afyon gezisini yarıda kesip Ankara'ya döndü ve Güvenlik Kurulu ve Bakanlar Kurulu, olağanüstü toplantılar yaptı.

16 Temmuz: Makarios güvenliği için bir İngiliz helikopteriyle İngilizler tarafından Malta Adası'na götürüldü. Ankara'da Başbakan Bülent Ecevit, parti liderleriyle görüştü ve Yunanistan'daki darbenin doğuracağı sonuçlara karşı askerî tedbirlerin alınmaya başlandığını bildirdi. Ayrıca bu toplantıda Meclis, aynı hafta içinde perşembe günü toplanmak üzere toplantıya çağrıldı. Yunanistan'da askerî cunta, genel seferberlik kararı alındığını açıkladı.

17 Temmuz: Makarios; Birleşmiş Milletler'i, Yunanistan'ı kınamaya çağırdı ve eş zamanlı olarak NATO yayımladığı bildiriyle Yunanistan'daki cunta yönetimini uyardı. Başbakan Bülent Ecevit ve beraberindeki heyet, Yunanistan'daki darbe konusunda görüşmeler için Londra'ya hareket etti. Nikos Sampson Kıbrıs'ta da hâkim olmaya başladı. Birçok devlet başkanı, soğukkanlı olmak gerektiği konusunda mesajlar yayımladı.

18 Temmuz: Ankara'da Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan ve Maliye Bakanı Deniz Baykal ile parti liderleri toplandı ve Meclis'in olağanüstü toplantısının cumartesi gününe ertelenmesini kararlaştırdı. Dışişleri Bakanı Turan Güneş, Pekin gezisinden döndü. Londra'daki Türk heyeti, Başbakan Bülent Ecevit'in ABD Dışişleri Bakanı Dr. Henry Kissinger'in temsilcisi Joseph Sisco ile görüşmesinin ve Savunma Bakanı Hasan Esat Işık'ın İngiliz Dışişleri Bakanı James Callaghan'la son kez görüşmesinin ardından geri döndü. Aynı gün Joseph Sisco, Atina'ya gitti.

19 Temmuz: Joseph Sisco, Atina'dan sonra Türkiye'ye hareket etti. Türk Deniz Kuvvetleri savaş gemileri Mersin'den demir aldı. Joseph Sisco, gece de Ankara'da Başbakanlıkta görüşmelere devam etti. Türk ordusunun hazırlıkları tamamlandı. Mersin'de çıkarma gemilerine askerler bindirilmeye başlandı. Trakya'daki Türk ordusuna bağlı birlikler, Yunanistan sınırına doğru kaydırılmaya başlandı. Yunanistan'da darbeciler, Trakya sınırındaki köyleri boşaltma kararı aldı ve Atina radyosunda "Bir günde Konstantinopolis'teyiz." mesajları yayımlamaya başladı.

20 Temmuz: Sabah 5'te askerî Türk uçakları keşif uçuşlarını tamamladı ve asıl harekât için tekrar havalandı. Sabah 6'da Başbakan Bülent Ecevit radyodan yayımlanan mesajıyla çıkarmanın başladığını açıkladı. Sabah 8.30'da Türk askeri, Kıbrıs'a çıktı. NATO ve Birleşmiş Milletler, eş zamanlı toplantı yaptı fakat toplantı sonunda eylem kararı alınmadı. TBMM olağanüstü toplantısını yaptı. Çıkarmadan çok kısa süre önce Atina'ya ikinci kez gitmiş olan Joseph Sisco, akşam Ankara'ya döndü.

21 Temmuz: Birleşmiş Milletler 353 no.lu kararla "ateşkes" çağrısında bulundu. Yunan donanmasının Kıbrıs'a tekrar hareket etmesi durumunda vurulacağı Türkiye tarafından açıklandı. Nikos Sampson, Türkiye'nin uyarısının dikkate alınmayacağını basın yoluyla bildirdi. Başbakan Bülent Ecevit, Joseph Sisco'ya hedeflere varılmadan durulmayacağını söyledi. Joseph Sisco, Yunan cuntasındaki fikir ayrılıkları nedeniyle görüşmek için dahi muhatap bulamadığını söyledi. Türkiye'nin uyarılarına rağmen Kıbrıs'a hareket eden Yunan gemileri ve uçakları ile Baf ve Baf açıklarında muharebe edildiği Türk, Yunan ve diğer yayın kuruluşlarından duyuruldu. Bu haberleri Türk Genelkurmay Halkla İlişkiler Bürosu doğruladı. Türk birlikleri Kıbrıs'ta Türklerin yaşadığı bölgelerde kontrolü ele geçirdi. İlerlemeye devam edildiği bildirildi.

22 Temmuz: Yunan cuntasının dağılmak üzere olduğu haberleri yayıldı fakat Atina haberleri resmî elden yalanladı. Yunanistan'da ve Türkiye'de Birleşmiş Milletler'in "ateşkes" çağrısını yerine getirme kararı alındı ve 17.00'de uygulanmaya başlandı.

23 Temmuz: Muharebeler sırasında batan Türk ve Yunan gemilerinden kurtulan denizcilerin gemiler tarafından ateşkes sırasında bulunduğu basında yer aldı. Yunan cuntası, iktidarı Karamanlis'e bırakma kararı aldı ve Klerides, Nikos Sampson'un yerine geçti. Özel TBMM toplantısında "Türk ordusu başarılı bir harekat düzenledi." açıklaması yapılarak harekât tebrik edildi. Cenevre Konferansı bir gün ertelendi.

24 Temmuz: Başbakan Bülent Ecevit, yeni Yunanistan Başbakanı Karamanlis'i tebrik etti. Birleşmiş Milletler, 354 sayılı kararında 353 no.lu kararındaki "ateşkes" çağrısına uyulmaya devam edilmesini istedi.

25 Temmuz: Cenevre'de üçlü konferans akşamüstü başladı. Yunanistan, ateşkesin görüşülmesini; Türkiye, adaya gelecek olan yeni yapının görüşülmesini istedi. Mavros, Türk ordusunun genişlemeyi durdurup 22 Temmuz'da varmış olduğu hatlara geri çekilmesini istedi. Türk heyeti bu teklifi reddetti ve görüşmelere ara verildi. Aynı gün ikili görüşmeler başladı. İkili görüşmelerden olan Dr. Kissinger'ın özel temsilcisi Baffum-Güneş ve Güneş-Callaghan görüşmeleri tamamlandı. Türk heyeti, konferansın devam etmesi yönünde fikirler yayımladı. Yunan heyetinin konferansa devam etmek istemediği gerekçesiyle Callaghan, Kissenger'ı müdahil olmaya çağırdı.

27 Temmuz: Kissenger'ın müdahalesiyle Yunan heyeti konferansı terk etmekten vazgeçtiğini duyurdu. Güneş-Callaghan, Güneş-Mavros ve Callaghan-Mavros-Güneş görüşmeleri yapıldı ve uzmanların (eksper) kabul edilir bir görüş hazırlayarak ertesi gün bakanlara sunmaları kararı alındı.

28 Temmuz: Uzmanların toplantıları sabah 7'ye kadar sürdü. Güneş, toplantının yapılacağı Birleşmiş Milletler Sarayı'na girerken "Hükûmetten yetki aldım. Eğer isteklerimiz kabul edilmezse çekileceğim." dedi. Başbakan Bülent Ecevit, Ankara'da verdiği demeçte "Güvenlik sorunları ve ateşkes birbirlerinden ayrılmaz." dedi. 16.00'da uzmanların eşliğinde üç bakan, gayriresmî toplantıya başladı. Gece yarısına doğru Başbakan Bülent Ecevit'in "Türk birliklerinin adadan çekilmesi" maddesine itiraz ettiği açıklandı. Ecevit, Karamanlis'e Ege'de buluşma önerisi getirdi.

29 Temmuz: Gece 3'te Mavros, Birleşmiş Milletler Sarayı'ndan ayrıldı. Yaptığı açıklamada "Artık her şey Ankara'ya bağlı, kabine toplantısı var. Kabul veya reddecekler." dedi. Bülent Ecevit "çekilme" maddesiyle ilgili tüm tekliflerin Kıbrıs Türklerinin güvenliğinin fiilen garanti edilemeyeceği gerekçesiyle kabul edilemeyeceğini açıkladı. İngiliz Dışişleri Bakanı, Cenevre görüşmelerinin sonuca bağlanmasını istedi ve sonuca bağlanmaması durumunda Londra'ya geri döneceğini bildirdi. Callaghan-Güneş görüşmesi ve teknik seviyede kısa bir toplantı yapıldı.

30 Temmuz: Çekilmeyle ilgili tekliflerde anlaşmaya varıldı ve "Cenevre Deklarasyonu" imzalandı.

1 Ağustos: Mavros, Türkiye'nin Cenevre Deklarasyonu'nu ihlal ederek adada askerî ilerleme yaptığını söyledi ve ikinci kez görüşmelere gitmeyeceğini duyurdu.

2 Ağustos: Güneş, Türk köylerindeki Rum işgalinin devam ettiğini, bu durumda ikinci görüşmelere gidemeyeceğini bildirdi.

8 Ağustos: Üçüncü devletlerin girişimleriyle ikinci Cenevre konferansı 19.00'da başladı. Türkiye ve Yunanistan'ın görüş ayrılıkları nedeniyle uzmanlar seviyesinde üç ayrı komite kuruldu.

9 Ağustos: Görüşlerdeki ayrılıklar nedeniyle ikinci konferansa devam edilemedi. İki görüşmeler olan Kissenger'ın temsilcisi Hartman-Güneş, Güneş-Callaghan, Callaghan-Mavros görüşmeleri düzenlendi. Klerides ve Denktaş, Cenevre'ye geldi.

10 Ağustos; Kelerides, "Bu toplantı anayasal sorunları ele almaya yetkili değildir." dedi. Denktaş, "Türkiye'nin teklif ettiği coğrafi federasyon, tek çıkar yoldur." dedi.

11 Ağustos: Callaghan, Denktaş-Klerides görüşmesinin yinelenmesini istedi. Görüşme yapıldı fakat olumlu sonuç çıkmadı. Güneş-Hartman ile tekrar görüştü. Üç dışişleri bakanı arasında yemekli görüşme yapıldı, sonuçsuz kaldı.

12 Ağustos: Türkiye iki öneri açıkladı: Birincisi altı kantonlu ve ikincisi iki bölgeli. Öneriler Klerides'e ve Yunan heyetine yollandı. Kıbrıs'taki Türk birlikleri takviye edildi. Güneş-Callaghan ve Güneş-Hartman görüşmeleri yapıldı. Klerides ile Mavros bu teklifleri görüşmek üzere kırk sekiz saat süre istedi. Mavros, "Silah gölgesinde antlaşma imzalanmaz." dedi.

13 Ağustos; Mavros'un açıklaması üzerine Türk heyeti, Yunanistan'ın süre isteğini reddetti.

14 Ağustos. 05.00'te Türkiye'nin ikinci harekâtı başladı. Türk ordusuna bağlı birlikler, başkent Lefkoşa'ya girdi. Yunanistan, NATO müttefiki iki ülke arasındaki çatışmayı NATO'nun durduramadığı gerekçesiyle NATO'nun askerî kanadından ayrıldığını açıkladı.

14 Ağustos: 4 farklı Türk köyünde katliamlar: Muratağa, Sandallar, Atlılar ve Taşkent.

15 Ağustos; Yunanistan Başbakanı Karamanlis, ülkesinin Kıbrıslıların yardımına gidemeyeceğini açıkladı. Olayların sorumlusu olarak Yunan cuntası ve Türkiye'yi gösterdi.

Popüler kültürdeki yeri
 Önce Vatan (Yönetmen: Memduh Ün; Türkiye; 1974)
 Attila 74: Rape of Cyprus (Yönetmen: Mihalis Kakogiannis, Kıbrıs Cumhuriyeti; 1975)
 Kan Sesi (Yönetmen: Antonis "Tony" Angastiniotis, Kıbrıs Cumhuriyeti)
 Kıbrıs'ın 50 Yılı (Yönetmen: Rengin Güner; Türkiye; 1999)
 Bir Zamanlar Kıbrıs/Kıbrıs: Zafere Doğru (Yönetmen: Hakan İnan, Osman Taşcı, Barış Erçetin; Yapımcı: Erol Avcı; Türkiye; 2021-2022)
 Bir Kıbrıs Belgeseli: Yeşilada Kıbrıs (Mehmet Ali Birand; 1989)

Ayrıca bakınız
 Kıbrıs Müzakereleri

Kaynakça

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 BBC Arşivlerinde Kıbrıs harekâtı ve Türkiye
 Why is Cyprus Divided? TRT World videosu.
 Kıbrıs Barış Harekatı'nda Neler Yaşandı?, 20 Temmuz 1974, 32. Gün Arşivi, Mehmet Ali Birand.
 Kıbrıs Barış Harekatı, TRT Arşiv, 20 Temmuz 1974 tarihinde, Kıbrıs'ta Türklerin yaşadığı zulmü ortadan kaldırmak için Türk Silahlı Kuvvetleri'nin başlattığı harekât.
 Cyprus: Operation for Peace , Despite calls to withdraw, Turkey has troops stationed on the troubled island of Cyprus. It's now 46 years since Turkey deployed its military to stop the systematic massacre of Turkish Cypriots, TRT World.

1974'te Türkiye
1974'te çatışmalar
1974'te Kıbrıs Cumhuriyeti

Kıbrıs Harekâtı


برودي (Броди) هي مدينة في مقاطعة لفيفسكا في أوكرانيا.

توأمة
لبرودي اتفاقيات توأمة مع:
 فولفراتسهاوزن

أعلام
 ماكس مارغوليس
 ماكسيم فيشيوك
 إسحاق كوهن
 جوزيف روث

مراجع

برودي
تاريخ اليهود في أوكرانيا
مدن مقاطعة لفيف
مملكة غالسيا ولمدريا
مواقع هولوكوست في أوكرانيا

برودي


Sfântul Paisie de la Hilandar sau Paisii Hilendarski (în ; n. 1722 – d. cca. 1773) a fost un cleric bulgar și o figură-cheie a Renașterii Naționale Bulgare. El este cel mai cunoscut în calitate de autor al scrierii Istoria slavo-bulgară, a doua lucrare de istorie modernă bulgară, după lucrarea lui Petăr Bogdan Bakșev din 1667, Istoria Bulgariei. Cei mai mulți bulgari sunt învățați că el a fost strămoșul Renașterii Naționale Bulgare.

Viața și opera sa
Paisie s-a născut în eparhia de Samokov, probabil în orașul Bansko. El s-a stabilit la Mănăstirea Hilandar de la Muntele Athos în 1745, unde a fost mai târziu ieromonah și locțiitor de stareț. După ce a strâns materiale timp de doi ani printr-o muncă asiduă și chiar prin vizitarea țărilor populate de germani, el a terminat Istoria slavo-bulgară în 1762 la Mănăstirea Zografu. Cartea sa a fost prima încercare de a scrie o istorie completă a Bulgariei și a încercat să trezească și să întărească conștiința națională bulgară.

Cea mai faimoasă parte a întregii cărți o reprezintă ideile și îndemnurile patriotice înflăcărate ale lui Paisie adresate cititorilor:
"Luați aminte, voi, cititori și ascultători ai neamului bulgăresc care iubiți și purtați în suflet virtuțile propriului vostru neam și frumusețea pământului natal și care doriți să înțelegeți și să luați cunoștință de neamul vostru bulgăresc, de tații, strămoșii și împărații voștri, de patriarhii și martirii voștri, cum au trăit ei mai înainte. E necesar și folositor ca voi să știți cât mai multe despre faptele părinților voștri, așa cum știu toate celelalte seminții și popoare despre neamul și limba lor, despre faptul că ele au o istorie, iar orice știutor de carte are un orizont de cunoștințe, relatează și se mândrește cu neamul și limba lui. Unii însă nu vor să știe nimic despre neamul lor bulgăresc și nu se sfiesc să apeleze la alte obiceiuri ca și la o altă limbă; ei nu au cum să se bucure de propria lor limbă maternă, dar învață să scrie și să vorbească în grecește, și se rușinează că se numesc bulgari. O, voi cei nesocotiți și bogătani! Pentru ce vă rușinați că vă numiți bulgari și nu scrieți și nu vorbiți în limba voastră? Sau bulgarii nu au avut o formă de guvernământ și de stat?"

Acest lucru semnifică mai mult sau mai puțin intențiile autorului care vorbește despre pericolul bulgarilor de a cădea victime elenizării politice realizate de clerul majoritar grec. Aceste sentimente antigrecești prezentate în scrierea lui Paisie îi caracterizează pe greci ca un fel de dușmani naționali ai bulgarilor. Paisie îi îndeamnă pe cititori să cunoască și să slăvească trecutul istoric al Bulgariei, să rupă legăturile cu Biserica Grecească și să se elibereze de jugul turcesc.

Prima copie manuală a cărții a fost realizată de Sofronie de Vrața în 1765. Structural, Istoriya Slavyanobolgarskaya este formată din două introduceri, mai multe capitole care analizează diferite evenimente istorice, un capitol despre "profesorii slavi", ucenicii sfinților Chiril și Metodiu, un capitol despre sfinți bulgari și un epilog. În timpul călătoriei sale în Bulgaria în calitate de călugăr cerșetor, el a adus scrierea sa, care a fost copiată și răspândită în rândul bulgarilor. Se crede că ar fi murit pe drumul spre Muntele Athos, în apropiere de Ampelino (actualul oraș Asenovgrad).

Onoruri
Vârful Paisiy de pe insula Livingston din arhipelagul South Shetland (Antarctida) este numit după Paisie de la Hilandar.

Sfântul este reprezentat pe aversul bancnotei bulgare de 2 leva, emisă în 1999 și 2005.

Note

Lectură suplimentară
 Teodor Bodogae (pr. prof. dr.), "200 de ani de la apariția «Istoriei slavo-bulgare» a lui Paisie de la Hilandar (1762-1962)", în Mitropolia Olteniei, Craiova, anul XV, nr. 11-12, 1963, pp. 878-888.

Nașteri în 1722
Decese în 1773
Scriitori bulgari
Sfinți bulgari

Paisie de la Hilandar


An Poa scaberula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Poa scaberula in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa scaberula


Darende (), Malatya ilinin bir ilçesi.
İlçe merkezi, Malatya kentinin 74 km (46 mil) kuzeybatısında, Sivas kentinin 140 km (87 mil) güneyinde, ve Kayseri kentinin 117 km (110 mil) doğusunda yer alır. Batısı ve kuzeyinde Sivas, doğusunda Hekimhan, güneyinde Akçadağ, Elbistan, kuzeybatısında Gürün, kuzeyinde Kuluncak ve Kangal ilçeleri bulunmaktadır.

Tarihçe

Darende, geçmişte Taranda/Tiranda/Daranda ayrıca Tiryandafil ve  Derindere olmak üzere pek çok isim ile anılmıştır. Bölgenin, Arslantepe and Cafer Höyük gibi komşu arkeolojik sitlere dayanarak MÖ 7000-5000'den beri yerleşim yeri olduğu varsayılmaktadır.

Darende'de bilinen ilk idari birim Hititlerce kurulmuştur. İlçe sınırları içinde Hitit dönemine ait kalıntılardan biri Darende merkezinin batısındaki Arslantaş bölgesinde yer alan bir çift aslan heykelidir. Kronolojik olarak, idare kontrolü Hitit, Mitanni, Asur, Ahameniş, Roma, Bizans, Emevi, Abbasi, Selçuklu, Danişmendli, Anadolu Selçuklu, İlhanlı, Eretna, Dulkadiroğulları, Memlûk ve Osmanlı altında kalmıştır.

Bölgeyi çevreleyen doğal kanyonların düzenleşiminden ötürü (örneğin Tohma kanyonu), ilçe bölgesinin komşu birçok yöreden gelen ticaret, göç ve askeri güzergahların bir kesişim noktası olduğu bildirilmiştir; örnek olarak, I. Şuppiluliuma, Hitit hakimiyetini Akdeniz ve Mezopotamya'da Yeni Krallık'a karşı genişletirken ilçe bölgesini güneye ulaşmak için kullanmıştır ve  I. Basil, Müslümanlara karşı seferlerini ilçe bölgesi üzerinde yürütmüştür.

1921 yılında Yozgat Milletvekili Süleyman Sırrı İÇÖZ, Darende'nin il olması için TBMM'ye teklifte bulunmuş, meclis genel kurulu büyük bir tepki göstererek öneriyi reddetmiştir.

Coğrafya

İlçe topraklarını Güneydoğu Toroslar'ın kuzeye doğru yönelmiş dağ sıraları ve bunların arasında bulunan çöküntü alanı engebelendirmektedir. Bu alanın güneyinde Nurhak Dağları'nın uzantıları bulunmaktadır. Ayrıca kuzeydoğuya doğru uzanan ve Tohma Suyu Vadisi ile kesilen bu dağlık alanda ayrı ayrı dağlar bulunmaktadır. Günpınar Şelalesi ilçe sınırlarındaki Tohma Çayı üzerinde bulunur. Güneydoğu Toroslar'ın bir kolu olan Hezanlı Dağı ilçenin batısını engebelendirir.

Darende'nin doğu sınırı boyunca uzanan Akçababa Dağları ise Nurhak Dağları'nın kuzeydoğu uzantılarıdır. Ancak bunlar çok yüksek dağlar değildir. Akçababa Çalı Tepe ve kuzeydeki Leylek Dağı bu bölümdeki en yüksek dağlardır. İlçede aşınma sonucu ortaya çıkmış platolar oldukça geniş bir yer tutmaktadır.

İlçe topraklarını Tohma Suyu ile onun kollarından Balıklıtohma Çayı sulamaktadır. Bu iki akarsuyun birleştiği yerde ilçenin en önemli ovası olan Mığdı Düzü Ovası bulunur. Yaklaşık 5000 hektarlık bir alana yayılan Mığdı Düzü'nün orta kesimleri düz olup, kenarlara doğru yükselir ve engebeli bir görünüm alır. Akarsuların taşıdığı alüvyon lardan ötürü bu ova tarım yönünden oldukça verimlidir. İlçede sulanabilir arazi olarak Tohma Çayı boyundaki araziler sayılabilir. Yeniköy, Balaban, Ağılyazı ve Başdirek ovaları ilçenin tarım yapılabilen diğer ovalarıdır.

İklim
İlçede karasal iklim hüküm sürmektedir. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı geçer.

Nüfus

Ekonomi
İlçenin ekonomisi büyük ölçüde tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca tarımsal ürünler; arpa, buğday, şeker pancarı, nohut ve patatestir. Sulak kesimlerde de sebzecilik yapılmaktadır. İlçede meyve bahçeleri de yaygın olup; dut, kayısı ve üzüm yetiştirilen meyvelerin başında gelmektedir. Hayvancılıkta sığır, koyun ve kıl keçisi besiciliği yapılmaktadır.

İlçenin en büyük gelir kaynağı kayısı olup, 1,5 milyon civarında kayısı ağacı vardır. Malatya'nın toplam kayısı üretiminin 4'te birini karşılayan Darende, Türkiye dışındaki ülkelere de kayısı ihracatı yapmaktadır.

İlçe topraklarında krom ve demir yatakları vardır.

Kültür

Halk müziği

Türk halk müziği üzerine bir metaveri analizi, Darende'ye ait on iki türkü rapor etmiştir:

Hazeyince Dili

Darende'nin esnaf ve zanaatkârları arasında, Hazeyince/Hazeynce olarak adlandırılan bir mini kripto dil ortaya çıkmış ve günümüze kadar kullanılmaya devam edilmiştir.

Bu mini dilin kelime dağarcığı, Arapça, Farsça ve Rusça gibi dillerden devşirilmiş ve Türkçe gramerin içine gömülmüştür. Bu sayede, iletişim esnasında esnaf ve zanaatkârların dışında bırakılmak istenen kimseler iletişim dışı bırakılabilmektedir.

Festivaller

Darende'de geleneksel olan yaz festivallerinden biri Zengibar Karakucak Güreş ve Kültür Festivali festivalidir. (Karakucak stili bir Oğuz-Türki güreş stilidir.)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet profili
 Darende Kaymakamlığı resmî sitesi
 Darende Belediyesi resmî sitesi

Darende


An Elegia tectorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné d.y., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Moline och Hans Peter Linder. An Elegia tectorum in nahilalakip ha genus nga Elegia, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elegia (Restionaceae)

Elegia tectorum


Nypan Station (Nypan stasjon) er en tidligere jernbanestation på Dovrebanen, der ligger i Melhus kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 5. august 1864, da Trondhjem–Størenbanen, nu en del af Dovrebanen, blev taget i brug. Oprindeligt hed den Stokke, men den skiftede navn til Nypen 16. februar 1882 og til Nypan omkring 1891. Den blev opgraderet til station omkring 1920. Den blev fjernstyret 26. april 1965 og gjort ubemandet 24. juni samme år. Betjeningen med persontog ophørte 2. juni 1985, hvorefter den tidligere station har fungeret som fjernstyret krydsningsspor.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1864 efter tegninger af Georg Andreas Bull. Den blev revet ned i 1978.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Dovrebanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1864
Jernbanestationer i Trøndelag

Nypan Station


Laguna Mar Chiquita (veya Mar de Ansenuza) alan bakımından Arjantin'in en büyük ve Güney Amerika'nın Titikaka Gölü'nden sonra en büyük ikinci gölü. Ayrıca kendinden doğan nehri olmayan yeryüzünün en büyük beşinci gölüdür.

Konum
Göl, Córdoba eyaleti'nin kuzeydoğusunda, ülkenin merkezinde yer alır; ancak Santiago del Estero ve Santa Fe eyaletlerinin içine kadar ulaşır. Örneğin göl yaklaşık 1950 yılında, sadece yaklaşık 2.000 km² iken bu makale içinde de görülebilen haritadaki gibi, haritaların çoğunda gölün boyutları çizilir.

Coğrafya

Göl üç önemli nehir tarafından beslenirse de (Rio Dulce, Rio Suquía ve Río Xanaes) kendinden kaynaklanan bir nehri yoktur. Bu durum, yağış miktarına bağlı olarak gölün alan yayılımının sürekli değişmesine yol açar. Su ile örtülü alan yağış miktarına paralel olarak aşırı şekilde 2.000 ile 10.000 km² arasında gider gelir. Bugün göl alanı 5.770 km² olarak tahmin edilir. 1970'lerde göl çok güçlü bir şekilde genişleyerek (en yüksek seviye 1977) kuzeyde ve doğuda çok geiş bir alanı, yine aynı şekilde güney kıyısında bulunan önemli tatil beldesi Miramar'ın bir kısmını sular altında bırakmıştır.

Gölün derinliği çevrenin düz topoğrafik yapısı sebebiyle en fazla 19 m, hatta düşük su seviyesinde 12 m kadardır.

Özellikle gölün kuzey yarısında çok sayıda ada bulunur. Fakat genelde çok düz olan bu adalar sıklıkla sular altında kalır.

Nüfus
Gölün alan değişiklikleri insanlara özellikle de tarım bakımından çok büyük zahmet getirdiğinden, gölün çevresinde seyrek bir yerleşim vardır. Hemen sahilde sadece iki yerleşim merkezi Miramar ve Playa Grande bulunur. Bölgenin en büyük yerleşim yeri ise gölün doğu sahilinin 5 km doğusundaki Morteros'dur.

Turizm
Suyu tuzlu ve içerdiği yüksek orandaki minerallerin birçok hastalığa iyi gelmesi sebebiyle göl, önemli bir tatil ve tedavi merkezidir. Tuz içeriği su seviyesine bağlı olarak 25 ile 290 g/l arasında değişir. Bugün suyun tuz içeriği yaklaşık 80 g/l olup normal deniz suyu ile karşılaştırılabilecek miktardadır.

Bu özelliklerinden dolayı Mar Chiquita, 1940 ile su taşkınının olduğu 1977 yılları arasında uluslararası ziyaretçileri olan bir turistik bölgeydi. Su baskınının ardından turistik faaliyetler hızlı şekilde gerilemiştir. 1992 yılından beri tatil yöresi Miramar'da sahil kordonunun yeniden yapılandırılmasının başlanmasıyla, göl yeniden gelişme yaşamaktadır.

Koruma bölgesi
Gölün tamamı ve Mar Chiquita'nın kuzeyinde bulunan Río Dulce nehrinin döküldüğü bataklık alanın bir kısmı koruma altındadır. Koruma alanı Refugio de Vida Silvestre, Depresión Salina de los Bañados del Río Dulce y Laguna Mar Chiquita adını taşır. Böylece göl, flora ve fauna olarak özellikle korumaya değer bölgeleri karakterize eden Sitio Hemisférico olarak ilan edilmiştir. Özellikle birçok göçmen kuş türü Patagonya'dan kuzey Arktik bölgeye giderken ya da tam tersi yolda burada konaklarlar. Göl, sürekli olarak burada bulunan ancak değişken şartlara uyum sağlarken (tuz oranı, gölün genişlemesi gibi) problemler yaşayan flamingolara bir habitat olmasıyla da ünlüdür.

2005 başında Universidad Nacional de Córdoba, göl alanının değişkenliğini ve bunun nüfus ile ekonomi üzerine etkilerini araştırmak maksadıyla, göl kıyısında bir araştırma merkezi kurmuştur. Göle açılan ve göle kaynak sağlayan Río Dulce Nehri'ndeki sulama faaliyetlerinin büyütülmesinden, bunun sonucunda da Aral Gölü benzeri bir durumla Mar Chiquita'nın yavaş yavaş kurutulmasından korkulmaktadır.

Dış bağlantılar
 Almanca göl ile ilgili bilgi sayfası
 https://web.archive.org/web/20100612190601/http://www.miramar.gov.ar/ - Miramar resmi sitesi, fotoğraflar ve göl alanındaki değişimlerle ilgili veriler.

Kaynakça

Arjantin'deki göller
Arjantin'deki havzalar
Kapalı havzalar
Tuz gölleri
Córdoba eyaleti
Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Mar Chiquita


Svijet

Književna djela

 Čudesno putovanje Nilsa Holgerssona kroz Švedsku (I. dio) Selme Lagerlöf

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

 13. travnja – Samuel Beckett, irski dramatičar i romanopisac († 1989.)

Smrti

 23. svibnja – Henrik Ibsen, norveški književnik (* 1828.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 21. kolovoza – Josip Kozarac, hrvatski prozaist (* 1858.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1906.


Et Danish Internet Exchange Point (DIX) er et dansk internet-knudepunkt. Der er i år 2023 fire DIX i Danmark og de styres af i2 i Kongens Lyngby nord for København. Det første DIX blev oprettet i 1994.

Et (D)IX formål er at forbedre udvekslingen af (danske) data mellem datanet, som udgør den danske del af den globale Internetstruktur. De fleste danske internetudbydere (ISPere) er koblet på DIXene.

Hvis en internetudbyder ikke er forbundet til en DIX vil data fra en geografisk dansk bruger til en anden geografisk dansk bruger (hos en anden internetudbyder) skulle en tur til udlandet; fx Amsterdam, Stockholm og USA - for så at komme tilbage til Danmark igen. Denne omvej giver unødig dataforsinkelse og dataforsinkelsesvariation - og fylder internetudbydernes udenlandske dataforbindelser op, hvilket koster dem og deres brugere penge.

Teknologi
Der er flere muligheder for forbindelse til DIXene i år 2023:

 Switchet 1 Gbit Gigabit Ethernet.
 Switchet 10 Gbit 10 Gigabit Ethernet.
 Switchet 40 Gbit 40 Gigabit Ethernet.
 Switchet 100 Gbit 100 Gigabit Ethernet.

Referencer

Eksterne henvisninger
DIX - Danish Internet Exchange Point

It-infrastruktur

Danish Internet Exchange Point


Erhan Cerrahoğlu (yazar, yapımcı, yönetmen) 1969 yılında Ankara'da doğdu.

İskenderun Demir Çelik Lisesi'nin ardından, Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi gazetecilik ve Halkla İlişkiler bölümünü bitirdi ve aynı okulda "Halkla İlişkiler" masterı yaptı. 1993 yılında Demo Prodüksiyon'u kurdu ve çeşitli şirketler için tanıtım kampanyaları ve organizasyonlar hazırladı.

1995 yılından itibaren değişik kurum ve kuruluşlar için tanıtım filmleri ve belgeseller gerçekleştirdi, çeşitli yabancı kanalların Türkiye'de hazırladığı belgesellerde yerel yapımcılık yaptı. 2003 yılında çektiği "Haliç Yaşıyor" belgeseli, yurt içi ve yurt dışında festivallerde gösterildi ve Yaşayan Marmara Festivali'nde "En iyi ulusal film" ve "En iyi uluslararası film" ödüllerini aldı.2006'da Yazıp Yönettiği "Barışı Taşıyan Vapur:Kurtuluş" belgeseli ile MGD Altın Objektif Ergil Tezerdi Jüri Özel Ödülü'nü adı.

1969 doğumlular
Ankara doğumlular
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Türk belgeselciler
Türk film yapımcıları
Marmara Üniversitesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Resim aranan kişiler

Erhan Cerrahoğlu


Narfi (Nörfi, Nǫrfi, Nörr) div je iz nordijske mitologije, otac Nótt ("noć") te djed Jörð ("Zemlja"). Spomenut je kao Nóttin otac u Vafþrúðnismálu, Alvíssmálu i Gylfaginningu.

Teorije
Prema Adolfu Noreenu, Narfijevo bi ime također moglo značiti "noć". Moguće je da je Nóttina genealogija, kako ju je opisao Snorri Sturluson u Gylfaginningu, temeljena na genealogiji grčke božice Nikte, koja, kao i Nótt, predstavlja noć. Tako, Narfi bi bio povezan s grčkim bogom Erebom, koji predstavlja mrak.

U popularnoj kulturi
U knjizi Johna Ronalda Reuela Tolkiena, Prstenovoj družini, spominje se patuljak Narvi, kojeg je Tolkien također zvao Narfi.

Izvori i bilješke

Nordijska mitološka stvorenja

Narfi


Rolli - en tysker fra DDR er en dansk dokumentarfilm fra 1993 instrueret af Rikke Rørbech.

Handling
Rolan Samow er 40 år gammel. Han har i 22 år arbejdet som landarbejder i det tidligere DDR. Efter murens fald køber han gården, men må stoppe driften efter 2 år. Han arbejder nu som kulfyrbøder i Schwerin. Mens han arbejder tænker han tilbage til tiden...

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1993

Rolli - en tysker fra DDR


Budhni es una localidad de la India en el distrito de Sehore, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 306  a 60 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 13 916 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Budhni


"Det er Knud, som er død" er et digt af Tom Kristensen som mindeord om polarforskeren Knud Rasmussen ved hans død 21. december 1933. Digtet blev bragt i Politiken 22. december 1933 samt i samlingerne Mod den yderste rand (1936) og Digte i Døgnet (1939). Det er et af Kristensens mest kendte digte, der i 2006 blev optaget i kulturkanonen som en del af lyrikantologien.

Digtet blev i 2012 sat i musik og indspillet af gruppen The Minds of 99. Peter Belli indspillede en version af The Minds of 99's nummer på Som boblerne i bækken (2016).

Referencer

Eksterne henvisninger

Digte fra Danmark
Litteratur i 1933
Kulturkanonen

Det er Knud, som er død


Aboubacar Sidiki Cissé, né le  à Kankan en Guinée, est un gestionnaire comptable et homme politique guinéen.

Le , il est nommé par décret conseiller au sein du Conseil national de la transition en tant que représentant du parti politique Mouvement populaire démocratique de Guinée (MPDG).

Notes et références

Voir aussi
 Conseil national de la transition (Guinée, 2021)
 Dansa Kourouma

Naissance à Kankan
Étudiant de l'université Kofi Annan de Guinée
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021
Naissance en juin 1991

Aboubacar Sidiki Cissé


ඹබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 මහනුවර පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය
 මහනුවර මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය
 මහනුවර සෞඛ්‍ය දිස්ත්‍රික්කය

මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය


Joseph Hayes (* 2. August 1918 in Indianapolis, Indiana; † 11. September 2006 in St. Augustine, Florida) war ein amerikanischer Schriftsteller, der durch seine Romane, Theaterstücke und Drehbücher bekannt wurde.

Leben
Im Alter von 13 Jahren ging Hayes in ein Kloster der Benediktiner, das er nach zwei Jahren wieder verließ. Er machte seinen Universitätsabschluss an der Indiana University.

Hayes' erstes Broadwaystück war 1949 Leaf and Bough. 1954 erschien sein erfolgreicher Roman The Desperate Hours, welcher 1955 sowohl als Theaterstück in New York City am Broadway aufgeführt, als auch von Hollywood verfilmt wurde. Sein letztes Theaterstück Calculated Risk schrieb er 1962. Im selben Jahr schrieb er zusammen mit seiner Frau Marrijane das Drehbuch für den Disneyfilm Champagner in Paris (Bon Voyage!).

Hayes starb an den Folgen einer Alzheimererkrankung in einem Pflegeheim und wurde von drei Söhnen, zehn Enkeln und elf Urenkeln überlebt.

Ehrungen und Auszeichnungen
 1956: Edgar Allan Poe Award der Mystery Writers of America in der Kategorie Bestes Drehbuch für einen Spielfilm für An einem Tag wie jeder andere
 1956: Grand prix de littérature policière für An einem Tag wie jeder andere
 zweimal gewann er einen Tony Award

Veröffentlichungen
 mit seiner Ehefrau Marrijane Hayes: The Bridegroom waits, a polite comedy in one Act, all female Cast. S. French, New York City, N.Y./San Francisco, Cal. 1943.
 The Thompsons; A Small Town Comedy in One Act. S. French, New York City/San Francisco, Cal. 1943.
 Ways of Darkness.
 The Desperate Hours. Random House, New York City, USA 1954 (verfilmt 1955).
 deutsch: An einem Tag wie jeder andere. 1956 (auch Titel der deutschen Fassung des Films).
 The Hours After Midnight. Random House, New York City, New York, USA 1958.
 Don't Go Away Mad. Random House, New York City, New York, USA 1962.
 Winner's Circle.
 Island on Fire. A true Saga.
 Missing ... and Presumed Dead.
 The Long Dark Night, 1974.
 deutsch von Jo Klein: Eine lange dunkle Nacht. Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main 1976, ISBN 3-436-02292-6.
 Like Any Other Fugitive
 The Deep End.
 The Third Day, 1964.
 deutsch von Jo Klein: Der Dritte Tag. S. Fischer Verlag, Frankfurt/Main 1965
 mit seiner Ehefrau Marrijane Hayes: Bon Voyage!
 No Escape: a Novel. Delacorte Press, New York City, USA, 1982, ISBN 0-440-06438-4.
 Act of Rage. St. Martin's Press, New York 1989, ISBN 0-312-03271-4.

Filmografie
Drehbuch
 1955: An einem Tag wie jeder andere (The desperate Hours) (nach seinem Roman)
 1961: Chefarzt Dr. Pearson (The Young Doctor)
 1963: Das Glück in seinen Armen (Stolen Hours)
Vorlage
 1962: 90 Minuten nach Mitternacht
 1962: Champagner in Paris (Bon Voyage!)
 1964: Stunden der Angst
 1965: Der dritte Tag (The third day)
 1989: Ich melde einen Selbstmord
 1990: 24 Stunden in seiner Gewalt (Desperate Hours) (nach seinem Roman)

Weblinks

 Nachruf in der New York Times

Autor
Drehbuchautor
US-Amerikaner
Geboren 1918
Gestorben 2006
Mann

Joseph Hayes (Autor)


Biserica Adormirea Maicii Domnului din Bârlad este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Bârlad. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 161801.04.01.

Note

Monumente istorice din județul Vaslui


Zala, Macaristan'ın güneybatısında bir nehirdir. Avusturya ve Slovenya sınırın birleştiği yerdeki engebeli arazide bir tepeden doğar. Vas ve adını aldığı Zala kentlerini geçerek Zalaegerszeg kentinden sularını Balaton Gölü'ne boşaltır.

Macaristan'daki nehirler

Zala Nehri


Mark Joyce (Walsall; 11 de agosto 1983) es un jugador profesional de snooker. Tuvo una excelente carrera amateur, ganó el Europeo Sub-19 de la UEFA en 2001, el Open de Inglaterra en 2005 y el Campeonato Inglés Amateur en 2006, superando 8-3 a Martin O'Donnell en la final.

Carrera

 Temporada 2006-2007: Joyce tuvo una primera temporada con muchos incidentes en la gira y no pudo calificar para los eventos más importantes. Terminó la temporada ubicado en 73a.

 Temporada 2007-2008: Inició la temporada con dos victorias en la clasificación para el Masters de Shanghái antes de perder estrechamente 5-4 contra el veterano John Parrott en la penúltima ronda de clasificación. Después de no conseguir la clasificación para el Trofeo de Irlanda del Norte, Joyce ganó tres partidos para llegar a la ronda final de clasificación del Campeonato del Reino Unido antes de ser derrotado por 9-2 ante Ian McCulloch. En el resto de la temporada no tuvo grandes novedades ya que no pudo clasificarse para la Copa de Malta, Abierto de Gales y el Abierto de China. Terminó la temporada al perder en la tercera ronda de clasificación del Campeonato del Mundo. Sus actuaciones durante el año permitieron que ascendiera al puesto 59.

 Temporada 2008-2009: Comenzó con una victoria por 5-0 contra Patrick Wallace y después sufrió una derrota 5-0 frente a Judd Trump en el primer evento puntuable de la temporada, el Trofeo de Irlanda del Norte. A partir de ahí siguió en ascenso hasta llegar a la ronda final del Masters de Shanghái. Luego tuvo otra victoria y una derrota en el Grand Prix después de haber superado una competición eliminatoria y el mismo resultado en el Campeonato de Baréin. Su mejor actuación de la temporada fue en el torneo de clasificación para el Masters, donde llegó a la final y perdió 1-6 con Judd Trump. La temporada terminó para Joyce con una derrota 10-6 frente a Patrick Wallace en su primer partido de la fase de clasificación del Campeonato del Mundo. A pesar de esto, subió dos lugares en el ranking y terminó en el puesto 57.

 2009-2010: Empezó con una derrota por 5-2 frente a Joe Jogia en la clasificación para el Masters de Shanghái. Luego vinieron triunfos frente a Andrew Norman, Michael Barry y Hawkins clasificando al Grand Prix. Se mostró defensivo ante John Higgins y fue derrotado 5-1. En el resto de la temporada hasta el Campeonato del Mundo tuvo sólo dos victorias en tres torneos de clasificación. En la clasificación para el Campeonato del Mundo, ganó 10-9 a Jimmy Robertson en la 3ª ronda de clasificación y luego derrotó a Michael Judge 10.08 para llegar a un encuentro final contra Jamie Cope por un lugar en el cuadro final, en ese partido perdió 10-5.

 Temporada 2010-2011: Joyce logró clasificarse para las fases televisadas del Campeonato del Reino Unido por primera vez en su carrera, superando el seis veces campeón del mundo de Steve Davis 9-2 en la ronda final de calificación. Llegó a los cuartos de final de un torneo de puntuación por primera vez en su carrera al derrotar a Ali Carter 9-6 y a Judd Trump de 9-7. En cuartos de final, perdió 7-9 con Mark Williams.

Referencias

Enlaces externos

 Perfil del jugador en Global snooker
 Perfil del jugador en Master Snooker Club Walsall

Notas

Jugadores de snooker de Inglaterra
Deportistas de Inglaterra

Mark Joyce


الألياف المعدنية  تصنع من ألياف من البلاستيك المغلف بالمعدن. وفي عام 1946 أنتجت شركة دوبيكموم  أول ليف معدني حديث. حيث كان الألمونيوم في الماضي هو المكون الأساسي لليف المعدني. حديثاً؛ أصبح الحديد المقاوم للصدأ مكون أساسي لليف المعدني، والعمل به أكثر صعوبة ولكن خصائصه الإضافية جعلته يستخدم في التطبيقات التقنية المطورة.

الاستعمالات
إن الاستعمال الأكثر شيوعاً للألياف المعدنية هو صناعة المنسوجات مثل القماش المطرز. وهناك العديد من أنسجة الملابس العصرية منسوجة من الألياف. الألياف المعدنية الأخرى تكون مستعملة في خطوط الاتصال مثل خطوط الهاتف، وخطوط التلفزيون السلكي.

والألياف المعدنية تستعمل أيضاً في صناعة السجاد. حيث تكون الألياف المعدنية موزعة في أنحاء السجادة ومغطاة بألياف آخر لذلك لا يمكن ملاحظتها. ويساعد حضور الألياف المعدنية علي التفريغ الكهربائي مما يقلل حدوث الشرارات الناتجة من الكهرباء الساكنة، ويستعمل هذا النوع من السجاد في أماكن استعمال الحواسيب حيث فرصة إنتاج الكهرباء الساكنة أكبر .

وهناك استعمالات أخرى للألياف المعدنية مثل: البدلات الواقية، وبدلات الفضاء، والقفازات المقاومة للقطع للعاملين قرب الآلات القاطعة.

طريقة الإنتاج

هناك طريقتان أساسيتان في صناعة الألياف المعدنية. الطريقة الأكثر شيوعاً هي عملية الترقيق. حيث تختم طبقة من الألمونيوم بين طبقتين من ملح حمض الخل  أو طبقتين من البولي استر، ثم تَقطع إلي أشرطة طولية للغزل، وتلف في بكرات. الألياف المعدنية يكمن أن تختم إلي غشاء نقي وتلون. هناك العديد من الاختلافات المتنوعة في اللون والتأثيرات اللذان يمكن أن يجعلا من الألياف المعدنية منتج ذو تشكيلة واسعة من الأنماط والموديلات.

والألياف المعدنية يمكن أن تصنع عن طريق عملية الصهر. وذلك عن طريق تسخين المعدن حتى التبخر ثم ترسيبه في ضغط عالي علي طبقة من البولستر. وينتج عن هذه العملية ألياف أكثر متانة ومرونة ونحافة وتكون الألياف مريحة أكثر.

خواص الألياف المعدنية

لا تتأثر الألياف المعدنية بالماء المالح أو الماء المعالج بالكلور في حمامات السباحة إذا استعملا مواد لاصقة وشريط معدني مناسبين. والمواد المصنعة من ألياف معدنية يجب أن تنظف (قدر الإمكان) بواسطة الغسل الجاف (دراي كلين). وكوي الملابس المصنوعة من ألياف معدنية يمكن أن يسبب مشاكل للألياف المعدنية خاصة في درجات الحرارة العالية؛ حيث يؤدي إلي انصهار هذه الألياف.

العلامات التجارية

تَصنع شركة لوريكس الألياف المعدنية في أوروبا لأكثر من 50 سنة. وينتجون أنواع مختلفة من الألياف بما في ذلك ألياف استعملت في نسيج الملابس، والتطريز، والحياكة، والملابس العسكرية الفخمة.

أما في الولايات المتحدة تصنع شركة ميلتون ألياف معدنية علي مدي ستون عاماً.

المراجع

أقمشة تقنية

ألياف معدنية


عقد 1600 هو عقد امتد بين 1 يناير 1600 و31 ديسمبر 1609 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1590 ولحقه عقد 1610.

أحداث

 مؤامرة البارود (1605)
 قائمة قرارات مجلس أمن الأمم المتحدة من 1601 إلى 1700 (1601)
 الرابطة الكاثوليكية (1609)
 معركة سيكيغاهارا (1600)
 معركة أرومية (1604)
 معركة ميراسلاو (1600)

مواليد

 نيكولاس سانسون (1600)
 تشارلز الأول ملك إنجلترا (1600)
 صائب التبريزي (1601)
 محمد هفاي أسكفي (1601)

وفيات

 توماس ناش (1601)
 باقي (1600)
 جورج يبلر (1600)
 ريتشارد هوكر (1600)
 جوردانو برونو (1600)
 توماس شيلتون (1601)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1600 ابتداءً من

عقد 1600


Koromľa este o comună slovacă, aflată în districtul Sobrance din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 433 de locuitori.

Istoric
Localitatea Koromľa este atestată documentar din 1337.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Koromľa


Kalus je masa parenhimskog tkiva koja se nalazi uz ranu nastalu pri mehaničkim povredama bilo kojeg dijela biljke.

Kalus može nastati od bilo kojih živih stanica, a najbrže se oblikuje od kambija ili felogena. Stanice oko rane povećavaju svoje dimenzije, dolazi do njihove hipertrofije. Ove krupne stanice počinju se energično dijeliti, dajući masu nepravilnih nediferenciranih stanica, što se zove hiperplazija. Najintenzivnije nastaju kalusi stabla i korijena.

Stanice kalusa slabo su diferencirane, s malo vakuola i krupnim jedrima, a imaju obično samo primarne, nešto deblje zidove. Nastanak kalusa vodi prema zarašćivanju rana i sprečavanju sušenja unutrašnjih tkiva i prodiranju patogenih organizama. On se formira i prilikom kalemljenja i dovodi do srastanja epibionta (kalema) i hipobionta (podloge). Ovaj proces je pod utjecajem posebnih hormona koje mogu stvarati povrijeđene stanice i okolne stanice. Od kalusa diferenciranjem nastaju kožna, provodna i druga tkiva, iako njihov oblik nije isti kao što je u normalnom slučaju. Pod izvjesnim uvjetima traumatični meristemi mogu davati apikalne meristeme, odnosno nove izdanke i korijene.

Biljna tkiva

Kalus


Prins Nikolaus til Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg (22. december 1828 – 18. august 1849) var en dansk-tysk prins af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg, der var søn af Hertug Vilhelm af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg og prinsesse Louise Karoline af Hessen-Kassel. Prins Nikolaus var lillebror til Kong Christian 9. af Danmark.

Biografi

Fødsel og familie

Prins Nikolaus blev født den 22. december 1828 på Gottorp Slot i Hertugdømmet Slesvig som det tiende barn og syvende søn af hertug Vilhelm af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg og Louise Karoline af Hessen-Kassel. Han blev døbt med navnet Nikolaus, opkaldt efter sin gudfader, kejser Nikolaj 1. af Rusland.

Prins Nikolaus' far havde været overhovede for slægten Slesvig-Holsten-Sønderborg-Beck, en fjern og ubetydelig sidelinje til det danske kongehus, der nedstammede fra Kong Christian 3. Ved et kongeligt patent af 6. juni 1825 havde Kong Frederik 6. af Danmark imidlertid overdraget Glücksborg Slot til Vilhelm og udnævnt ham til Hertug af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg. Prins Nikolaus' mor var datter af Landgreve Karl af Hessen, dansk feltmarskal og statholder i hertugdømmerne Slesvig og Holsten, og Prinsesse Louise af Danmark, datter af Kong Frederik 5.

Prins Nikolaus havde ni søskende, heriblandt den senere kong Christian 9. af Danmark.

Opvækst
Prins Nikolaus voksede op med sine mange søskende på Glücksborg Slot. Hertug Vilhelm døde dog allerede som 46-årig i 1831, da Nikolaus bare var 3 år gammel. Hans undervisning blev fortsat og afsluttet på Glucksborg Slot under moderens særlige opmærksomhed, indtil han i 1845 som 17-årig rejste til København og blev uddannet ved gardehusarregimentet i Jægersborg. Herefter søgte han i 1849 preussisk militærtjeneste, men døde ved et ulykkestilfælde under et ophold i Wien, 20 år gammel.

Noter

Litteratur

Eksterne links

 Hans den Yngres efterkommere

Sønderborgske fyrstelige
Huset Glücksburg
Personer fra Slesvig by

Nikolaus af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg


إغنازيو كارتا  (مواليد 18 مايو 1991 في كالياري - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كالياري الإيطالي منذ 2009 في مركز قلب الدفاع .

مراجع

لاعبو كرة قدم من كالياري
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كالياري
رياضيون من كالياري
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من سردينيا
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي سافونا
لاعبو نادي كاربي
مواليد 1991

إغنازيو كارتا


Acer yangbiense er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem þekkist eingöngu frá mjög takmörkuðu svæði í Kína (Cangshan-fjall í Yangbi héraði í Yunnan).  Það getur orðið að 20 m hátt. Einungis um 10 eintök hafa fundist.

Tenglar
photo of herbarium specimen at Missouri Botanical Garden, collected in Yunnan in 2002
line drawings for Flora of China

Tilvísanir

Hlynir

Acer yangbiense


Damp Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 13,81 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1584 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Horst Böttcher tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwansen.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Damp


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 U registraturi Ante Kovačića

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1888.


BASCOM ist eine Implementierung der Programmiersprache BASIC von Microsoft als Compiler,
auf Basis der Interpreterversion MBASIC.

Historie
BASCOM wurde 1981 von Microsoft für Computer mit dem Betriebssystem CP/M entwickelt. Außerdem gab es eine funktionsgleiche Version von IBM für den IBM-PC, ebenfalls von Microsoft stammend. Auf Basis von BASCOM wurden in den 1980er Jahren QuickBASIC sowie weitere BASIC-Versionen für MS-DOS, Mac OS und OS/2 entwickelt.

Kompatibilität
Der Sprachumfang von BASCOM basierte auf MBASIC. Die meisten Befehle funktionierten auch identisch. Daher war es meist möglich, Programme unter MBASIC zu entwickeln und zu testen und dann mit BASCOM in ausführbare Programme zu kompilieren. Lediglich einige Befehle waren abweichend. Betroffen waren insbesondere Datenübergabe und Befehle (COMMON, CHAIN) zum Aufruf von Overlays.

BASCOM erzeugte einen Zwischencode (Objektcode), aus dem mit dem Microsoft-Linker das ausführbare Programm erstellt wurde. Auf diese Weise war es möglich, Programmteile in einer anderen Programmiersprache, beispielsweise maschinennahe Befehle in Assembler, zu schreiben und im Link-Vorgang in das fertige BASIC-Programm einzubinden.

Laufzeitsystem
BASCOM erzeugte keine komplett selbständig ausführbaren Programme. Zum Ablauf der fertigen Programme war zusätzlich das Laufzeitsystem BRUN (BASIC runtime system) erforderlich, das im Compiler-Umfang enthalten war.

Weblinks
 http://www.emsps.com/oldtools/msbasv.htm Microsoft BASIC Version Information
 http://www.retroarchive.org/cpm/lang/lang.htm CP/M Programming related files, Microsoft BASIC Compiler v5.3, Download

BASIC
CP/M-Software
DOS-Software
Historische Software

BASCOM (Microsoft)


Olaylar
 27 Haziran – II. George Dettingen Savaşı'nda Fransızları yendi.

Doğumlar
 11 Eylül - Nikolaj Abraham Abildgaard, Danimarkalı ressam (ö. 4 Haziran 1809)
 Abdullah Birri Efendi Osmanlı Devleti devlet adamı (ö.1798)

Ölümler
 Yenişehirli Abdullah Efendi Osmanlı Devleti şeyhülislam (d. ?)

1743


Insula Vardim sau Ostrovul Vardim (în ) este a treia insulă bulgară de pe Dunăre ca mărime. Se află dincolo de satul omonim din Comuna Sviștov, Regiunea Veliko Tărnovo.

Stâncile Vardim din partea sudică a Hell Gates din Antarctica sunt numite după insulă/sat.

Insule de pe Dunăre
Insulele Bulgariei

Insula Vardim


Mark Dave Petchey (* 1. August 1970 in Loughton, Essex, England) ist ein ehemaliger britischer Tennisspieler.

Leben
Mark Petchey begann im Alter von acht Jahren mit dem Tennisspiel. Mit elf gewann er erstmals einen Juniorentitel. Er gewann als Heranwachsender mehrere nationale Einzel- und Doppeltitel, bevor er 1988 Tennisprofi wurde. 1991 gewann er seinen ersten Einzeltitel auf der ATP Challenger Tour. Zwei Jahre später konnte er zwei weitere Challenger-Einzeltitel gewinnen. 1994 erreichte er dreimal das Viertelfinale eines ATP-Turniers, wobei ihm in Sun City ein Erstrundensieg über Michael Stich gelang. Im selben Jahr gelang ihm auch sein größter Erfolg im Einzel, die Halbfinalteilnahme in Newport, wo er in drei Sätzen David Wheaton unterlegen war. Im Doppel konnte er keinen Titelgewinn auf der ATP Tour feiern, zusammen mit Danny Sapsford holte er den Titel in Nottingham. Hinzu kamen acht Doppeltitel auf der ATP Challenger Tour, unter anderem an der Seite von Jeremy Bates und Tim Henman. Seine höchste Notierung in der Tennis-Weltrangliste erreichte er 1994 mit Position 80 im Einzel sowie 1996 mit Position 104 im Doppel.

Sein bestes Einzelergebnis bei einem Grand-Slam-Turnier war das Erreichen der dritten Runde von Wimbledon 1997. Nach dem Zweitrundensieg gegen Tommy Haas unterlag er Boris Becker klar in drei Sätzen. In der Doppelkonkurrenz erreichte er dreimal die zweite Runde von Wimbledon und zweimal die zweite Runde der Australian Open. Im Mixed stand er 1995 im Viertelfinale von Wimbledon.

Petchey spielte zwischen 1991 und 1997 zehn Einzel- sowie sieben Doppelpartien für die britische Davis-Cup-Mannschaft. Von seinen Einzelpartien konnte er nur eine einzige gewinnen; hierbei handelte es sich um seinen allerersten Einsatz im Davis Cup, bei dem er in der Partie gegen Österreich gegen Thomas Muster siegreich war. Sein zweites Spiel gegen Thomas Buchmayer wurde beim Stand von 6:6 abgebrochen und nicht gewertet, da Großbritannien bereits vorher als Sieger festgestanden hatte.

Wegen einer Verletzung trat Petchey 1998 vom Profisport zurück und war zunächst als Sportkommentator bei Eurosport tätig. Er arbeitete zwischen 2003 und 2005 für die Lawn Tennis Association. Zwischen Juli 2005 und April 2006 betreute er Andy Murray als Trainer. Danach war er unter anderem für die BBC als Tennisexperte tätig.

Turniersiege

Doppel

Weblinks

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Großbritannien)
Tennisspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1970
Mann

Mark Petchey


This is a list of presidents of Lebanon since the creation of the office in 1926.

Constitutionally (de jure), the president's post carries significant responsibilities and influence. In practice, the president is largely a ceremonial and symbolic post due to external pressure or the formation of "consensus" cabinets, forcing the president to compromise. In theory, however, the president is responsible for appointing the entire government, therefore the ministers should work to his pleasure. Nevertheless, the president is still able to exercise influence on policy-making and has the role, in conjunction with the prime minister, of choosing ministers in the Government and safeguarding the Constitution of Lebanon.

National Pact
Though it is not specifically stated in the constitution, an unwritten understanding known as the National Pact, agreed in 1943, has resulted in the holder of the post being a Maronite Christian in every electoral cycle since that time.

List of officeholders

State of Greater Lebanon, part of the French Mandate (1926–1943)

Lebanese Republic (1943–present)

Timeline

See also
 List of prime ministers of Lebanon
 List of speakers of the Parliament of Lebanon
 President of Lebanon
 Prime Minister of Lebanon
 High Commissioner of the Levant

References

Lebanon
Presidents
Lebanon politics-related lists

List of presidents of Lebanon


George Manners,  baron de Ros de Helmsley (vers 1470-) est un pair anglais.

Famille
George Manners, né vers 1470, est le fils de Robert Manners (d.1495) d'Etal, Northumberland, et Eleanor de Ros ou Roos (d. 1487), fille aînée de Thomas de Ros (9e baron de Ros) (9 septembre 1427 - 17 mai 1464) et Philippa Tiptoft (c1423 - après le 30 janvier 1487), fille de John Tiptoft,  baron Tiptoft et Powis. Il a un frère et deux sœurs  :

 Edward Manners
 Elizabeth Manners, qui épouse William Fairfax (d. 11 mai 1514) de Steeton, Yorkshire, juge des plaids communs, fils et héritier de Guy Fairfax of Steeton, juge en chef de Lancaster.
 Cecily Manners, qui épouse Thomas Fairfax.

Carrière
Manners est inscrit à Lincoln's Inn le 12 mai 1490. En 1508, il est le cohéritier de son oncle, Edmund de Ros,  baron de Ros. En 1492, Edmund de Ros est considéré comme n'étant plus en mesure d'administrer ses propres affaires et placé sous la garde de son beau-frère, Thomas Lovell, époux de la tante de Manners, Isabel Lovell. Edmund de Ros meurt le 23 octobre 1508 et est enterré dans l'église paroissiale d'Elsing à Enfield, Middlesex. Vers 1509, Manners hérite de sa tante, Isabel Lovell.

Manners est avec Thomas Howard, lors de la campagne écossaise de 1497, et est fait chevalier par lui au plus tard le 30 septembre de la même année. Il est présent en 1500 lorsque le roi Henri VII rencontre l'archiduc Philippe près de Calais. En novembre 1501, il fait partie de ceux qui reçoivent Catherine d'Aragon au Champ Saint-Georges. Il est proposé à l'Ordre de la Jarretière le 27 avril 1510, mais n'est pas élu.

En 1513, il fait campagne en France. Il est commandant au siège de Thérouanne, et est présent au siège de Tournai. Il tombe malade au moment où Tournai se rend le 23 septembre 1513.

Manners meurt le 27 octobre 1513, soit en France, soit à Holywell à Shoreditch. Il est peut-être enterré pour la première fois à Holywell, puis son corps est transporté plus tard dans la chapelle St George du château de Windsor. Son effigie se trouve dans la chapelle Rutland. Sa veuve, Anne, meurt le 21 avril 1526 et est enterrée à la chapelle St George du château de Windsor.

Manners possédait une copie manuscrite médiévale d'une chanson de geste, Les Voeux du Paon (Les vœux du paon), de Jacques de Longuyon, qui est maintenant Spencer Collection MS 009 à la New York Public Library. Manners a écrit son nom sur une page de garde du manuscrit, folio i verso.

Mariage et descendance

Manners épouse, vers 1490, Anne St Leger (c. 1475/6 - 21 avril 1526), fille et héritière de Thomas St Leger et d'Anne d'York (1439-1476), le deuxième enfant et fille aînée survivante de Richard d'York,  duc d'York, et Cécile Neville (1415-1495), fille de Ralph Neville (1er comte de Westmorland). Anne d'York est la sœur aînée du roi Édouard IV; Elizabeth d'York, duchesse de Suffolk ; Marguerite d'York, duchesse de Bourgogne ; Georges Plantagenêt (1er duc de Clarence) et le roi Richard III.

George Manners et Anne St Leger ont cinq fils et six filles  :

 Thomas Manners (1er comte de Rutland), qui épouse Eleanor Paston, crédité d'avoir dit à Anne de Clèves, 'Madame, il doit y avoir plus que cela, ou il faudra longtemps avant que nous ayons un duc d'York que tout ce royaume souhaite beaucoup '. Leur fils, Henry Manners (2e comte de Rutland), épouse Margaret Neville, fille de Ralph Neville (4e comte de Westmorland) et de Katherine Stafford.
 Olivier Manners.
 Anthony Manners.
 Richard Manners.
 John Manners.
 Anne Manners, qui épouse Henry Capell.
 Eleanor Manners, qui épouse John Bourchier (2e comte de Bath).
 Elizabeth Manners, qui épouse Thomas Sandys,  baron Sandys.
 Katherine Manners, également connue sous le nom de Catherine Manners (vers 1510–c 1547), qui épouse Robert Constable
 Cecily Manners.
 Margaret Manners, qui épouse Henry Strangeways, et se remarie à Robert Heneage.

Son monument, composé d'un grand tombeau avec des effigies sculptées de lui-même et de sa femme, existe encore dans le Rutland Chantry (anciennement le St Leger Chantry, fondé par son beau-père Sir Thomas St Leger) formant le transept nord de St George's Chapelle, Château de Windsor . La base du monument et les vitraux présentent une grande partie de l'héraldique des familles Manners et St Leger.

Références

Bibliographie

Personnalité inhumée dans la chapelle Saint-Georges
Baron de la pairie d'Angleterre au XVe siècle
Baron de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Décès en octobre 1513
Naissance en 1470
Baron de Ros

George Manners (11e baron de Ros)


Das Amt Oestinghausen war ein Amt im alten Kreis Soest in Nordrhein-Westfalen, Deutschland. Im Rahmen der nordrhein-westfälischen Gebietsreform wurde das Amt zum 1. Juli 1969 aufgelöst. Sein Gebiet gehört heute zum Kreis Soest.

Geschichte
Im Rahmen der Einführung der Landgemeindeordnung für die Provinz Westfalen wurde 1843 im Kreis Soest aus der Bürgermeisterei Oestinghausen das Amt Oestinghausen gebildet. Das Amt umfasste zeit seines Bestehens zwölf Gemeinden.

Durch das Gesetz zur Neugliederung des Landkreises Soest und von Teilen des Landkreises Beckum wurde das Amt Oestinghausen zum 1. Juli 1969 aufgelöst:
Heintrop-Büninghausen, Hovestadt, Hultrop, Krewinkel-Wiltrop, Niederbauer, Nordwald, Oestinghausen und Schoneberg wurden Teil der Gemeinde Lippetal, die auch Rechtsnachfolgerin des Amtes wurde.
Bettinghausen und Ostinghausen wurden Teil der neuen Gemeinde Bad Sassendorf.
Eickelborn und Lohe blieben zunächst amtsfreie Gemeinden und wurden am 1. Januar 1975 in die Stadt Lippstadt eingemeindet.

Gemeinden (Stand 1969)
 Bettinghausen
 Eickelborn
 Heintrop-Büninghausen
 Hovestadt
 Hultrop
 Krewinkel-Wiltrop
 Lohe
 Niederbauer
 Nordwald
 Oestinghausen
 Ostinghausen
 Schoneberg

Einwohnerentwicklung

Einzelnachweise

Oestinghausen
Geschichte (Kreis Soest)
Gegründet 1843
Aufgelöst 1969

Amt Oestinghausen


Gambuzia sau gambuzia orientală (Gambusia holbrooki, Gambusia affinis holbrooki) este un pește mic vivipar, dulcicol, din familia Poeciliidae, din apele stătătoare sau lent curgătoare, puțin adânci. Este originar din America de Nord, de unde a fost adus și în Europa. În România gambuziile au fost aduse pentru prima oară în 1927 din Hamburg de către profesorul D. Mezincescu, apoi din Bulgaria și în 1930 din Italia. S-au populat mai multe ape din Transilvania, lacul Pantelimon de lângă București, alte lacuri din București,  diferite lacuri și bălți din Ardeal și unele lacurile litorale ale Mării Negre (lacul Mangalia etc.).

Femelele măsoară 4-5 cm, pe când masculii, mai puțin numeroși, sunt de talie mică, respectiv 2,5-3,5 cm. Are corpul gros, alungit și ușor comprimat lateral. Capul este turtit dorso-ventral cu botul ușor alungit, ochi mari și gura largă așezată oblic și cu dinți mici pe maxilare. Înotătoarea dorsală este inserată în jumătatea posterioară a corpului, în urma înotătoarelor ventrale, care au poziție abdominală. Înotătoarea caudală este rotunjită. Corpul este acoperit cu solzi verzi-măslinii, ceva mai închis pe spate și alburiu pe abdomen. Masculul are un organ copulator (numit gonopodiu), rezultat din transformarea înotătoarei anale și prin alungirea radiilor 3-5 ale acestei înotătoare.

Este un pește carnivor și anume un larvivor, consumând în special larve de țânțari, al căror număr îl poate reduce într-un lac cu 97%. Consumă și crustacee mici (cladocere), diatomee și alte alge verzi sau albastre, icre de pește, iar, la nevoie, devine chiar canibal. Poate distruge în eleștee mici pontele și puietul celorlalți pești (crapi, etc.).  Se ține la suprafața apei și înoată în grupuri foarte numeroase. Se reproduce vara, când apa are 16-20°. Fecundația este internă, gonopodiul masculului servind drept penis. Femelele, fecundate, dau naștere după 4-6 săptămâni la 60-120 de pui. Se înmulțește foarte repede, astfel încât 1 m3 apă poate conține 1.000 de exemplare. După fecundare și ecloziune, puii sunt purtați în abdomenul mamei până pot înota singuri. Maturitatea sexuală e atinsă chiar în primul an. La o temperatură sub 10°, gambuzia se îngroapă în nisip, intrând în somnul de iarnă.

Gambuzia se folosește pentru combaterea larvelor de țânțari purtători ai malariei și ca pește de acvariu.

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. "Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși)." București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 George D. Vasiliu. "Peștii apelor noastre." București : Edit. Științifică, 1959.
 S. Cărăușu. "Tratat de ihtiologie." București, 1952.
 L. Lustun, I. Rădulescu, V. Voican. "Dicționar piscicol." Editura Ceres. București 1978.
 Th. Bușniță, I. Alexandrescu. "Atlasul peștilor din apele R.S. România." București, 1971.
 Nicolau, A., 1946 Sur la presence de Gambusia affinis dans le lac Mangalia. Notationes Biologicae, vol. 4:189–196
 Miruna Ioan Valentin, Iacob Petrescu-Mag. "Inventarul speciilor nonnative de pești din apele dulci ale României." Bioflux, Cluj-Napoca, 2008
 Claudiu Gavriloaie, Corina Berkesy. "Specii americane de pești dulcicoli introduse în fauna ihtiologică a României." Ecoterra - Journal of Environmental Research and Protection, 2013, no. 37.
 Gavriloaie, Ionel-Claudiu. "Contributions to the knowledge of Bucharest city ichthyofauna." AACL Bioflux, Volume 1 (1) (2008): 21-26.
 Cornelson D. A. "Rolul peștilor larvivori în profilaxia paludismului; Gambusia affinis ca auxiliar în lupta antipaludică." Buletinul Ministerului Sănătății și Ocrotirilor Sociale, 1940,  4: 1-19.
  Pyke, Graham H. "A review of the biology of Gambusia affinis and G. holbrooki." Reviews in Fish Biology and Fisheries 15.4 (2005): 339-365.
 N. Bacalbasa-Dobrovici. Introduction de nouvelles especes de poissons dans les pecheries d'eau douce de la Roumanie (Introduction of New Species of Fishes in Romanian Inland Fisheries). FAO. Documents présentés au symposium sur l'amélioration des stocks dans le cadre de l'aménagement des pêcheries d'eau douce. Volume 2: Introductions and Transplantations Introductions et transplantations. Held in Budapest, 31 May – 2 June 1982

Legături externe
 Gambusia holbrooki Girard, 1859. FishBase
 La gambusia orientale, Gambusia holbrooki Girard, 1859. Associazione Ichthyos Italia
 La gambusia orientale, Gambusia holbrooki Girard, 1859. Associazione Ichthyos Italia
 G. holbrooki (Girard, 1859) - хольбрукская гамбузия. Институт проблем экологии и эволюции им. А.Н. Северцова Российской академии наук (ИПЭЭ РАН)

 Poeciliidae
 Pești din România

Gambuzie


Ivo Kolin (*23. IX. 1924. Zagreb - †20. I. 2007. Zagreb) bio je hrvatski ekonomist, inženjer brodogradnje, termodinamičar i izumitelj.

Završio je 1944. Pomorsko-trgovačku akademiju u Dubrovniku, diplomirao u Zagrebu 1949. na Ekonomskom fakultetu i 1955. na Brodograđevnom odsjeku Tehničkoga fakulteta. Doktorirao je 1972. disertacijom "Optimalna realizacija teoretskog Stirlingovog procesa" na Tehnološkom fakultetu u Zagrebu, a 1977. disertacijom "Degresija veličina nuklearnih elektrana" i na Ekonomskome fakultetu u Sarajevu. Bio je zaposlen kao konstruktor u poduzeću Ventilator u Zagrebu (1956.–58.). Na Rudarskom odjelu Tehnološkog fakulteta (Rudarsko-geološko-naftni fakultet) u Zagrebu radio je od 1958., kao redoviti profesor od 1973. do umirovljenja 1994., a predavao je kolegije Strojarstvo, Termodinamika i Opće strojarstvo. Na kemijsko-tehnološkom odjelu istog fakulteta predavao je kolegije Kemijsko inženjerstvo i Termodinamika (1963.−81.) te na Biotehnološkom odjelu kolegije Energetika i Tehnička termodinamika (1963.−79.). Bio je gostujući profesor na mnogim sveučilištima, među ostalima na rimskome sveučilištu La Sapienza 1987.–2001. Sveučilište u Zagrebu dodijelilo mu je 1998. godine počasno zvanje professor emeritus.

Nakon godina eksperimentiranja, Ivo Kolin je 1983. godine demonstrirao prvi Stirlingov motor koji je radio na maloj razlici temperature (Low Temperature Difference - LTD) od svega 15 °C što je u to doba bio zapanjujući uspjeh. To je bilo prvi put u povijesti klipnih motora da je toplina pretvorena u koristan mehanički rad na temperaturi nižoj od 100 °C, što je u to vrijeme bilo veliko postignuće. Njegov motor je kasnije značajno unaprijedio američki inženjer James Senft. Senft je napravio motor koji je radio na temperaturnoj razlici od svega 0,5 °C. Takav motor može raditi na toplini ljudskog dlana, što mu otvara mogućnost raznih primjena.

Sudjelovao je na mnogobrojnim domaćim i međunarodnim skupovima, te radove objavljivao u zbornicima i časopisima. Autor je nekoliko knjiga. Osmislio je i izradio 52 modela toplinskih strojeva uz pomoć kojih je predstavljen povijesni razvoj toplinskih strojeva kao stalni postav u Tehničkom muzeju u Zagrebu, o kojem je snimljen dokumentarni film "Pokretna moć vatre".

Međunarodna konferencija o Stirling motorima

23. rujna 2007. godine u Tokiju je održana 13. međunarodna konferencija o Stirling motorima (ISEC). Na otvaranju konferencije održana je komemoracija professoru emeritusu Ivi Kolinu, koji je preminuo početkom godine. Komemoraciju je organiziralo Međunarodno vijeće za Stirling motore i njen predsjednik, prof. Vincenzo Naso sa Sveučilišta La Sapienza u Rimu.
Prof. Kolin je u području Stirling motora bio poznat po svom izumu niskotemperaturnog motora s diskontinuiranim gibanjem, kojeg je prvi puta prikazao na Rudarsko-geološko-naftnom fakultetu u Zagrebu, prije točno 25 godina. Komemoraciju je svojim prisustvom uveličao hrvatski veleposlanik u Japanu, Drago Štambuk, a o zaslugama prof. Kolina govorili su prof. emeritus N. Isshiki i prof. dr. Nob Kagawa. Prigodom otvaranja ISEC-a predstavljena je i nova knjiga prof. Kolina "Energy & GNP".

Vanjske poveznice

Transformacija energije , Tehnički muzej

W. SERVIS, V. MEDICA, A. KORBAR: Novi koncept Stirlingova motora (NKS-motora) s primjenom izravne izmjene toplin, Brodarski institut, Brodogradnja, 59(2008)1, 13-34
 Hrvatski državni arhiv
Modeli toplinskih strojeva "Kolin", Tehnički Muzej "Nikola Tesla"
http://muzeji.hr/en/collection/details/667/modeli-toplinskih-strojeva-kolin#page=1

Hrvatski izumitelji
Hrvatski ekonomisti

Ivo Kolin


Maramunhã é um quadrinho brasileiro de 2022, escrito por Evaldo Vasconcelos e ilustrada por Rayanne Cardoso, Izabelle Regina, Malu Menezes, Alberto Jean Fermin e Geovan Motter. A obra é uma adaptação livre do conto Batracomiomaquia, do escritor grego Homero. A obra transporta a história da Guerra de Troia para a Amazônia, substituindo os sapos e ratos do texto original por jabutis e quatipurus, animais característicos da fauna da região. A obra também incorpora elementos da cultura indígena, como as divindades da etnia Manaus e a língua Nheengatu.

Sinopse e recepção
A história conta como um mal entendido entre jabutis e quatipurus da início a uma guerra. Os jabutis, sem saber como se defender, procuram os humanos para aprender como fazer a guerra. Eles recebem armas e armaduras dos humanos e voltam para enfrentar os quatipurus. A guerra se torna cada vez mais violenta. Um japiim, uma ave que testemunha toda a carnificina, decide pedir ajuda aos espíritos para que a paz seja restaurada.

A obra foi bem recebida pela crítica e pelo público, sendo considerada uma obra original e criativa que resgata a história e a cultura da Amazônia. A obra foi financiada coletivamente pelo Catarse e recebeu o apoio do projeto Norte em Quadrinhos, que visa divulgar as produções de quadrinhos da região Norte do Brasil. A obra também foi elogiada pela qualidade da arte e da diagramação, que criam um clima de aventura e fantasia.

Ligações externas

Histórias em quadrinhos do Brasil

Maramunhã


O voo Pan Am 151, pilotado pelo avião movido à hélice Lockheed L-049 Constellation Clipper Great Republic (prefixo N88846), foi um voo que, em 22 de junho de 1951, caiu em uma colina da África Ocidental a uma altitude de  perto da aldeia de Sanoyie no condado de Bong, Libéria. Todos os 31 passageiros e nove tripulantes a bordo morreram.

Sequência de eventos
O voo de Joanesburgo para Nova Iorque estava em Acra, Costa do Ouro (agora Gana), para Monróvia, Libéria, parte de sua viagem. Às 03h01min, durante uma aproximação antes do amanhecer ao Aeroporto Robertsfield de Monróvia, a tripulação de voo informou à torre que o rádio-farol em Dacar, Senegal, estava interferindo com o rádio-farol de Robertsfield. Depois que um boletim meteorológico das 03h15min foi enviado aos pilotos, todo o contato com a aeronave foi perdido. O voo foi dado como desaparecido às 04h10min do dia 22 de junho, e uma busca aérea foi realizada, mas não obteve sucesso na localização da aeronave. Às 14h30min do dia 23 de junho, um mensageiro a pé chegou da vila de Sanoyie para relatar que um avião caiu na encosta de uma colina um dia antes, a vários quilômetros da vila e que todos a bordo morreram.

Investigação
Foi determinado que o local onde o voo caiu estava além do alcance efetivo do farol de Robertsfield. Isso, combinado com o relatório da tripulação de que o farol de Dakar estava interferindo no farol de Robertsfield, resultou na alteração da frequência do farol de Robertsfield para fornecer maior separação de frequências entre os dois faróis. A investigação dos destroços não revelou indícios de mau funcionamento mecânico, a aeronave tinha combustível suficiente para mais oito horas de voo, o peso e a disposição da carga estavam dentro dos limites permitidos e o clima estava acima dos mínimos.

A investigação do Conselho de Aeronáutica Civil concluiu que a causa provável do acidente foi a ação do comandante em descer abaixo de sua altitude mínima de rota sem identificação positiva da posição do voo.

Ligações externas

Condado de Bong
151
Acidentes e incidentes envolvendo o Lockheed Constellation
Acidentes e incidentes aéreos causados por colisão com o solo em voo controlado
Acidentes e incidentes aéreos na Libéria
Acidentes e incidentes aéreos de 1951

Voo Pan Am 151