Kış Fırtınası Harekâtı (), II. Dünya Savaşı'nın Doğu Cephesi'nde, Stalingrad Muharebesi sonucunda kuşatılan Mihver kuvvetleri kurtarmak için girişilen bir Alman taarruz harekâtıdır. Taarruz, 12 - 23 Aralık 1942 tarihleri arasında esas olarak Alman 4. Panzer Ordusu tarafından yürütülmüştür. Kızıl Ordu 19 ve 20 Kasım 1942 tarihlerinde başlattığı bir karşı taarruzla (Uranüs Harekâtı Stalingrad'daki Mihver kuvvetleri kuşatmıştı. Hitler'in kararıyla, esas olarak Alman 4. Panzer Ordusu'nun takviye edilmesiyle oluşturulan Don Ordular Grubu, dışarıdan bir yarma hareketiyle Kızıl Ordu kuşatmasına saldırmıştır. Stalingrad'da kuşatılmış bulunan Mihver kuvvetleri General Friedrich Paulus komutasında yeniden tertiplenirken Don Ordular Grubu da General von Manstein komutasına verilmişti. Don Ordular Grubu, B Ordular Grubu yerine geçtiği için aslında bütün bu teşkiller Mareşal von Manstein emrindedir. Bu arada Stavka (Sovyet Yüksek Komutanlığı), Kafkasya'da petrol sahalarını ele geçirmek için muharebe halindeki A Ordular Grubu'nu, geri çekilme hattını keserek tecrit etme planları içindedir. Bu harekât planına Satürn Harekâtı kapalı adı verilmiştir. Stalingrad'da kuşatılmış birliklerin, Kurtarma harekâtına kadar ikmali için tek çözüm Luftwaffe'nin hava köprüsüyle ikmal sağlamasıydı. Luftwaffe bu görevi yerine getirmekte başarısız oldu. Bu durumda, başarılı bir yardım hareketi ancak mümkün olduğunca erken başlarsa, işe yarar olabileceği açıkça ortaya çıkmıştır.

Aslında von Manstein'e dört panzer tümeni verileceği vadedilmişti. Don Ordular Grubu'na kuvvet aktararak başka bölgelerdeki kuvvetleri zayıflatmaktan da kaçınılması gerekiyordu. Bu yüzden, 6. Ordu'ya açılacak bir koridorla ulaşma görevi 4. Panzer Ordusu'na verilmiştir. Alman kuvvetleri, hem Stalingrad'daki Mihver kuvvetleri imha etmek amacındaki birkaç Sovyet ordusuyla, hem de aşağı Çir Nehri civarında taarruz etmekte olan birkaç Sovyet ordusuna karşı harekât yürütmek durumundadır.

Alman taarruzu Kızıl Ordu birlikleri için bir sürpriz taarruz olmuş ve daha ilk günden parlak bir başarı göstermiştir. Alman taarruzunda öncü durumundaki zırhlı birlikler hava unsurlarından yararlanarak Sovyet karşı taarruzlarını yenilgiye uğratmayı başardılar. Sovyet direnci 13 Aralık'ta gevşedi ve Alman birlikleri önemli ilerlemeler sağladılar. Alman kuvvetleri Verhni Kumski bölgesini ele geçirdilerse de 16 Aralık'ta Kızıl Ordu'nun Küçük Satürn Harekâtı da başlamıştır. Harekât, İtalyan 8. Ordu'sunu dağıtarak tüm von Manstein kuvvetlerinin emniyetini tehdit etmeye başlamıştır. Direncin ve kayıpların artması üzerine Mareşal von Manstein, Hitler'den ve General Paulus'tan, 6. Ordu'nun bir yarma hareketiyle kendi kuvvetlerine ulaşmasını istemiştir. Hitler bu emri geri çevirdi. General Paulus da Hitler'in emrine karşı gelemeyeceğini bildirerek kabul etmedi. 4. Panzer Ordusu 18 ve 19 Aralık günlerinde de Stalingrad'a bir koridor açmak için yeniden mücadeleye girişti ama ilerleyen günler taarruzda bir gelişme sağlayamadı. Bu gelişmeler üzerine Noel arifesinde, 23 Aralık 1942 tarihinde Mareşal von Manstein taarruzu durdurmaya karar vermiştir. Bu tarihten itibaren 4. Panzer Ordusu taarruz çıkış hatlarına çekilmeye başladı. Kış Fırtınası Harekâtı'nın Stalingrad'a ulaşacak bir koridor açamaması ve 6. Ordu'nun bir yarma hareketine girişmemesi sonucunda Kızıl Ordu, kuşatılmış durumdaki Mihver kuvvetlerini imha operasyonlarına başlamıştır.

Harekât öncesi

Kızıl Ordu, 22 Kasım'da Stalingrad'daki Mihver kuvvetler etrafındaki kuşatmayı tamamlamıştır. Yaklaşık 300 bin Alman ve Rumen askeriyle Rus gönüllü, 1,1 milyon Kızıl Ordu askeri tarafından Stalingrad'da kuşatılmış oldular. Hitler, kuşatılma durumunda ilk akla gelen ve en güvenli görünen bir yarma hareketiyle kuşatmayı yarmak ve ana kuvvetlerle birleşmek manevrasının kesinlikle karşısındadır.  Bunun yerine 6. Ordu yerinde kalacak, ana kuvvetlerden düzenlenecek bir kurtarma kuvveti çemberi yararak 6. Ordu ile temas sağlayacaktır.
Stalingrad'daki birlikleri kurtarmak için tertiplenen Don Ordular Grubu Komutanlığı'na, Leningrad'da görevli Mareşal von Manstein'i atamıştır. Don Ordular Grubu, B Ordular Grubu'nun yerini alacaktır. Stalingrad'da kuşatılan Alman ve Rumen birlikleri de (4. Panzer Ordusu'ndan bir panzer kolordusu, 6. Ordu, Rumen 3. ve 4. Ordu'sundan bu bölgede kalan birlikler), General Paulus komutası altında teşkillendiler. Alman Yüksek Komutanlığı, derhal bir yarma hareketi yerinde bu kuvvetlerin Stalingrad'da direnmesini emretmiştir. Kuşatılan birliklerin günlük ikmal malzemesi gereksinimi kabaca 750 ton kadardır. Ancak Luftwaffe bu iş için 500 nakliye uçağını bölgeye topladıysa da bu nakliye filosu yetersiz kalmıştır. Uçaklar, sert Rus kışı şartlarına uçuş yapmak zorundaydılar. Aralık ayı başlarında pek çok uçak, (Sovyet uçaksavarları tarafından düşürülenlerden fazlası) kış koşullarının yol açtığı kazalar sırasında hizmet dışı kaldı. Sonuç olarak 6. Ordu, günlük gereksinimi olan ikmal malzemesinin ortalama yüzde yirmisini alabilmiştir. Bununla birlikte Mihver kuvvetleri halen Stalingrad'da Volga kıyılarını elde tutmaktadırlar. Bu durum, Sovyet kuvvetleri için bir tehdit olmaya devam etmektedir.

Kuşatmanın tamamlanmasından hemen sonra Stalingrad'da Stavka'nın beklediğinin üzerinde bir direnme görüldü. Bu durum General Vasilevski'nin tüm planlarını altüst etti, kuşatma altında 85 - 90 bin Mihver askeri olacağı hesaplanmıştı. Oysa sayı çok daha yüksekti.<ref>Harrison E. Salisbury, Kitle Savaşının Üstadı Mareşal Jukov" Sh: 259</ref> Bu durumun saptanması üzerine, Stalingrad'daki Mihver kuvvetler üzerine gidilmeden önce dış kuşatma kuşağındaki kuvvetler takviye edildi. Çünkü bu durum, taarruzun en kritik evresinde bulunulduğunu gösteriyordu ve Mihver kuvvetlerin çemberi yarıp  çıkacak güçleri olduğu ortadaydı ve buna engel olunmalıydı. Aynı tarihlerde Alman kuvvetlerinin dışarıdan bir yarma hareketine girişebileceği de öngörülmüş, Satürn Harekâtı'nın ertelenmesine karar verilmiştir. Bazı Sovyet birlikleri 24 Kasım'dan itibaren batı yönünde gelecek olası bir Alman baskınına karşı siper kazmaya başladılar. Öte yanda iç kuşatma kuşağındaki birlikler de olası bir yarma hareketini önleyebilmek için takviye edilmeye başlandı. Ancak tüm bu önlemler Kızıl Ordu'nun yarıdan fazla gücünü bölgeye başlamıştır. Satürn Harekâtı'nın planlamasına 25 Kasım'da başlanmıştır. Harekât, İtalyan 8. Ordu'sunu imha etmek, Don Nehri batısındaki Alman kuvvetlerinin ve Kafkasya'daki operatif kuvvetlerin geri bağlantının kesilmesini amaçlamaktadır. Bu arada Stalingrad'daki Mihver kuvvetlerinin imha edilmesini amaçlayan Yüzük Harekâtı hazırlıklarına da başlandı.

Uranüs Harekâtı yürütülürken kuşatılan Mihver kuvvetlerin kendi başlarına bir yarma hareketine girişmek için yeterli güçleri yoktu. Her şey bir yana, eldeki zırhlı kuvvetlerin yarısı savunma muharebeleri sırasında kaybedilmişti. Ayrıca ciddi boyutta bir akaryakıt ve mühimmat  sıkıntısı vardır. Luftwaffe'nin sağladığı ikmalle bu sorunun üstesinden gelmek olanağı da yoktu. Mareşal von Manstein, Sovyet kuşatmasını yarmak için bir karşı taarruz önerdi, kapalı adı Kış Fırtınası Harekâtı (Almanca: Wintergewitter) olacaktı. Mareşal, Luftwaffe'nin ikmalde yetersiz kalacağından hareketle, Stalingrad'daki kuvvetlerin kurtarılabilmesinin, bu girişimin "mümkün olan en yakın tarihte" yapılmasına bağlı olduğunu düşünüyordu. Ayrıca 28 Kasım'da Hitler'e, Don Ordular Grubu'nun durumu ve Stalingrad'daki topçu mühimmatı mevcuduna ilişkin ayrıntılı bir rapor sunmuştu. İçinde bulunulan stratejik durumun vahameti von Manstein'i endişelendirmektedir. Kurtarma operasyonunun, taarruza tahsis edilen tüm kuvvetlerin toplanmasını beklemeye şansı olup olmadığından tedirgindir.

Stavka, aşağı Çir Nehri dolaylarındaki Mihver kuvvetlerini, özellikle de bölgedeki İtalyan 8. Ordu'sunu bölgeden atmak gereği nedeniyle Satürn Harekâtı'nı 16 Aralık'a ertelemiştir. Kızıl Ordu'nun taarruzu 30 Kasım'da 50 bin kişilik bir kuvvet kullanılarak başlatıldı. Mareşal von Manstein, Kızıl Ordu saldırısını durdurabilmek, bölgeyi elinde tutabilmek için 48. Panzer Kolordusu'nu bu işte kullanmak zorunda kalmıştır. Alman Komutanlığı'nın bu manevrasına karşılık olarak Sovyet Komutanlığı 5. Tank Ordusu'nu yeni teşkil edilmiş olan 5. Vurucu Ordu ile takviye etmiştir. Bu teşkil, Güneybatı Cephesi ve Stalingrad Cephesi kuvvetlerinden alınan birliklerle kurulmuş olup 71 bin kişilik bir kuvvettir. Ordu emrinde 252 tank ve 814 top bulunmaktadır. Sovyet taarruzu, kuşatmayı yarmakta kullanılacak bu asıl gücü kendi üzerine çekmekte ve etkisiz kılmakta başarılı olmuştur. Alman 6. Panzer Tümeni'nin Morozovsk'dan ayrıldığı fark edildiğinde yaklaşan Alman taarruzu konusunda uyarılmış oldu. Bu durum, Stalingrad'a yönelik bir yarma taarruzu için kuvvet toplamak olarak değerlendirildi.

 Kuvvetler

 Alman kuvvetleri

Yardım operasyonu Dördüncü Panzer Ordusu'nun Genel Friedrich Kirchner komutasındaki 57. Panzer Kolordusu içerecek şekilde planlandı. 57. Panzer Kolordusu emrinde A Ordular Grubu'ndan aktarılan zayıf kadrolu 23. Panzer Tümeni ile Fransa'dan gelen tam kadrolu 6. Panzer Tümeni bulunmaktadır. Ayrıca Hollidt Ordu Müfrezesi de (üç piyade tümeni, 11. Panzer Tümeni ve 22. Panzer Tümeni) Don Ordular Grubu'na dahil edildi. Toplamda dört panzer tümeni, dört piyade tümeni ve üç Luftwaffe Sahra Tümeni'nin harekâta katılması planlanmıştı. Bu birlikler 6. Ordu'ya ulaşan geçici bir koridor açılmasıyla görevli olacaktı. Luftwaffe Sahra Orduları muharip olmayan ve dolayısıyla muharebe eğitimi yetersiz askerlerden oluşuyordu ve muharebe deneyimi olmayan subayları vardı. Ayrıca bu birliklere, tanksavar topu, sahra topu gibi ağır silahlar da verilmemiştir. Kurtarma girişimi için, yerine getirilmeyen pek çok kişisel söz verildi. Ancak bazı birlikler Don Ordular Grubu'na katılamadı. Bunda, cephedeki ulaşım düzenin yetersiz olması kısmen etkili olmuştur. Harekâta katılması düşünülen bazı birlikler, son aylardaki muharebelerde uğradıkları kayıplar dolayısıyla alınmadı. Bir kısım birlikler ise zamanında harekât bölgesinde olamadılar.

Öte yandan 11. Panzer Tümeni, Don Ordular Grubu emrine alındığında Doğu Cephesi'nde en eksiksiz Alman zırhlı tümenlerinden biriydi. Ordular Grubu emrine verilen 6. Panzer Tümeni de, Batı Avrupa'dan getirildiği için eksiksiz bir tümendi. Ancak 11. Panzer Tümeni'nin etkin bir şekilde kullanılması, aşağı Çir bölgesindeki Alman kuvvetlerine karşı Sovyet saldırısı başladığında riske edilmiştir. Çünkü Hollidt Ordu Müfrezesi bu aşamada savunmaya çekildi. Bu nedenle ve von Manstein'in, Hollidt Ordu Müfrezesi ile yapılacak bir taarruzun fazlaca öngörülebilir olmasını düşünmesiyle, taarruzda 4. Panzer Ordusu'nu ve 48. Panzer Kolordusu'nu kullanmaya karar verdi. Taarruz için bir kuvvet toplama çabalarına karşın Alman kuvvetlerinin aşağı Çir bölgesindeki durumu zayıftı. Nitekim Sovyet karşı taarruzu ancak 11. Panzer Tümeni bölgeye ulaşıp iki Sovyet tank tugayının büyük kısmını imha edince kötüleşmiştir. Sonuç olarak 48. Panzer Kolordusu, Sovyet kuvvetlerinin, Stalingrad'ın ikmal üssü olarak kullanılan Tatsinskaya havaalanına bir baskın vermesi nedeniyle Çir Nehri kesiminde savunma muharebelerine çekilmek zorunda kalındı.

57. Panzer Kolordusu Don Ordular Grubu'na isteksizce verilmesine karşın 17. Panzer Tümeni toplanma bölgesine geri dönme emri aldı ve istenenden on gün sonraya kadar hazır olamadı. Sovyetler Birliği'in Chir Nehri üzerinde daha fazla mekanize kuvvet toplanmakta olduğunun saptanması ve yeterli kuvvetin toplandığının güçlüklerini göz önünde bulunduran von Manstein, Kış Fırtınası Harekâtı'nı 48. Panzer Ordusu'nu kullanarak başlatmaya karar verdi. Von Manstein, 6. Ordu'nun da kapalı adı Tunderclap olan kenti çıkış taarruzunu başlatacağını umuyordu. Diğer yandan, Hitler'in 6. Ordu'nun imha olmasını önlemenin akla yakın bir çaresi olarak bir yarma hareketine onay vereceğini umuyordu. Bu hesaplar çerçevesinde 10 Aralık'ta, General Paulus'a taarruza 24 saat içinde başlayacağını bildirdi.

Sonuç olarak, 6. Panzer Tümeni (Erhard Raus), 11. Panzer Tümeni (Walter Scheller), 17. Panzer Tümeni (Fridolin von Senger und Etterlin), 22. Panzer Tümeni (Hermann Balck) ve 23. Panzer Tümeni (Hans von Boineburg-Lengsfeld), Don Ordular Grubu'nun panzer tümenlerini oluşturdu.

Alman taarruz planına göre Don Ordular Grubu, Stalingrad'ın güney batısında Kotelnikovo'dan hareket edecektir. Don Nehrinin güneye doğru akıp güney batıya dirsek yaptığı bölgenin doğusundan Stalingrad yönünde taarruza geçeceklerdir. Romanya 4. Ordusu'nun kalıntıları, 57. Panzer Kolordusu'nun sağ kanadını örtecektir. 48. Panzer Kolordusu'na bağlı 11. Panzer Tümeni, Nijne Çirskaya'dan doğuya ilerileyerek yarma harekâtını destekleyecektir.

 Sovyet kuvvetleri

Mareşal Jukov, Uranüs Harekâtı için 11 Sovyet ordusunu bir araya getirmiştir. Üç haftalık sürede, 111 bin asker, 420 tank ve 556 top, Stalingrad Cephesi taarruz gücünü takviye etmek amacıyla Volga'nın batı kesimine, geçirilmiştir. Kızıl Ordu ve Kızıl Hava Kuvvetleri bir milyonun üzerinde asker, 13,500 top, 890 tank ve 1,100 uçağı bir araya getirildi. Bu kuvvetler 66 piyade tümeni, 5 tank kolordusu, 14 tank tugayı, bir mekanize tugay, bir süvari kolordusu ve 127 top ve havan alayı oluşturmaktadır. Stalingrad üzerinde kuşatma tamamlanırken Stavka, 28. ordu ile 51. ordu'yuf kuşatmanın dış çemberine konuşlandırmıştı. 51. Ordu 34 bin kişilik ve 77 tankı olan bir kuvvettir. Onun hemen güneyinde pozisyon almış olan 28. Ordu ise 44 bin kişilik, 40 tankı, 707 top ve havanı olan bir teşkildi. Aynı zamanda Satürn Harekâtı kuvvetlerini oluşturulmaya başlandı. Bu harekâtta amaç, Kafkasya'da ilerlemekte olan Alman A Ordular Grubu'nun tecrit etmek ve daha sonra da imha etmekti.

 Alman taarruzu

 Kotelnikovo'nun emniyete alınması

Taarruzun ana gücünü oluşturan 57. Panzer Kolordusu'nun 6. Panzer Tümeni, Kotelnikovo'ya 27 Kasım'da gelmeye başladı. Tümen'in trenden inan ilk unsurları derhal kasaba civarındaki Sovyet kuvvetlerine karşı muharebeye sürüldü. Zaten bu sırada istasyon bombalanmaktaydı. Tümen'in büyük bölümü Kotelnikovo civarındaki toplanma bölgesine 4 Aralık tarihinde ulaşmış bulunmaktadır. Bu süre içinde, bir dizi direnek noktalarını da içeren 20 km derinlikte bir savunma düzeni kurulmuştur. Bu savunma hatlarına karşı ilk Sovyet taarruzu 1. Süvari Tümeni tarafından 5 Aralık'ta gerçekleştirildi. Sonraki birkaç gün içinde Tümen'in diğer unsurları bölgeye ulaşırken Sovyet taarruzu da kırıldı ve 23. Panzer Tümeni'nin izleyen unsurları da Sal Nehri gerisinde tertiplendiler.

Kış Fırtınası Harekâtı, 12 Aralık 1942 tarihinde General Hoth'un 4. Panzer Ordusu'na bağlı 57. Panzer Kolordusu tarafından, Kotelnikovo köprübaşından kuzeydoğu yönündeki taarruzla başlatıldı. Bu taarruz Kızıl Ordu savunması yönünden sürpriz bir saldırı olmuştu ve 6. Panzer Tümeni ile 23. Panzer Tümeni, Sovyet 51. Ordu'sunun geri hatlarını tehdit eder biçimde geniş bir girme sağladılar. Alman taarruzuna bir Tiger I ağır tank taburu öncülük etmiştir. Bazı birlikler ilk günde 50 km ilerlemeyi başardılar. Panzerler Aksay Nehri savunmasını taarruzun ilk günü sonu itibarıyla geçmişlerdir. Alman Komutanlığı sürpriz faktörünü kullanmıştı. Stavka, bu kadar yakın bir tarihte bir karşı taarruz beklemiyordu. General Vasilevski, von Manstein'in ileri unsurlarını durdurmak için 2. Muhafız Ordusu'nu kısa sürede emrine alamadı. Başlangıçtaki Alman ilerlemesi öylesine hızlıydı ki, 6. Panzer Tümeni, bir kısım Sovyet top bataryalarını sağlam olarak ele geçirmişti. 6. ve 23. Panzer Tümenleri Sovyet piyadesinin büyük kısmını yenilgiye uğrattıktan sonra Sovyet direnci de belirgin bir biçimde zayıflamıştır. Aslında 51. Ordu'nun 302. Piyade Tümeni mevzileri 12 Aralık'ta ele geçirildi. Sovyet piyadesinin, Alman ilerleme hattı üzerindeki köyleri hızla takviye etmesine karşın süvari, haftalar süren muharebelerden bitkin durumdaydı ve bu nedenle Alman ilerlemesi karşısında ciddi bir direnme gösteremedi. Başlangıçtaki parlak başarılara karşın 57. Panzer Kolordusu kesin sonuç elde edemedi. 23. Panzer Tümeni'nin de, taarruzun ilk günlerinde sağladığı ilerlemeye karşın ağır bir baskıyla karşılaştığı yönünde raporlar mevcuttur. Yine de Aksay Nehri ile Mişkova Nehri arasındaki 25–30 km'lik bozkırda Kızıl Ordu direncine karşın ardı ardına iki Sovyet savunma hattını von Manstein kuvvetleri ilerlemeyi sürdürmüştür.

 Verhni Kumski Muharebesi

Çir Nehri kesiminde Alman savunmasını kırmak için harekete geçirilen 5. Tank Ordusu ile 6. Panzer Tümeni, 13 Aralık'ta muharebeye girmiştir.Erhard Raus, Panzers on the Eastern Front: General Erhard Raus and his Panzer Divisions in Russia 1941–1945, Sh:  147 Alman kuvvetleri Sovyet kuvvetlerini geri atmıştır. Bu çatışmalarda kullanılan Sovyet alev makineli KV-8'lerin, -ki, Stalingrad sokak çatışmaları için tasarlanmıştı- Alman Panzer-IV'lere denk bir silah olmadığı da ortya çıkmıştır. Öte yanda panzerler yeniden Aksay Nehri geçişlerini zorlamaya başladı. Bu nehir geçişinde, Verkhne-Kumski köyü civarında büyük bir zırhlı muharebesi başladı. Sovyet 51. Ordu'su ve General Şapkin'in süvari kolordusu Mişkova Nehri gerisine çekilmek zorunda kaldı.John Erickson (1983), The Road to Stalingrad: Stalin's War With Germany Sh:  12–13 Üç muhafız kolordusundan oluşan (1., 2. ve 13. Kolordular) 2. Muhafız Ordusu, 90 bin kişilik bir kuvvettir. Satürn Harekâtı, daha dar operatif hedefli olarak Küçük Satürn Harekâtı kapalı adıyla yeniden yapılandırdı. Harekâtın operatif hedefi İtalyan 8. Ordu'sunu dağıtarak Alman Don Ordular Grubu'nun gerisine sarkmaktı.Antony Beevor, Stalingrad: The Fateful Siege: 1942–1943, Sh:  299 Buna bağlı olarak da taarruzun genel istikameti güneyden güneydoğuya değiştirildi. Ayrıca harekâtın başlama tarihi 16 Aralık'a ertelendi. Bu arada 4. Mekanize Kolordu ve 13. Tank Kolordusu, Aksay Nehri kesimindeki Alman kuvvetlerine karşı taarruzuna devam etmiştir. Bu taarruzun amacı, Alman kuvvetlerinin ilerlemesini, 2. Muhafız Ordu'nun bölgeye ulaşıp muharebeye katılması anına kadar önlemektir.

Sovyet 1. Muhafız Ordusu ve 3. Muhafız Ordusu 6. Ordu'ya bağlanarak Küçük Satürn Harekâtı'nı 16 Aralık 1942 tarihinde başlattı. Kızıl Ordu başlangıçtaki tersliklere karşın İtalyan Ordu'su mevzilerini 18 Aralık'ta işgal etti. Rostov kenti 3. Muhafız Ordusu tarafından tehdit edilmesiyle Don Ordular Grubu'nun da sol kanadı tehdit altına girmiş oldu.John Erickson (1983), The Road to Stalingrad: Stalin's War With Germany Sh:  18 Bu Sovyet karşı taarruzunun yol açtığı tehdit, diğer yandan da Mişkova Nehri geçişlerinde Alman zırhlı tümenlerinin uğradıkları ağır kayıplar von Manstein'i, taarruza devam edip etmemek konusunu yeniden gözden geçirmek zorunda bırakmıştır. Hem sol kanatta savunma yapmak hem de Stalingrad yönünde ileri hareketi sürdürmek için yeterli kuvvet de yoktur. Alman 6. Panzer Tümeni'nin 19 Aralık akşamı Mişkova Nehrini geçmeyi başarmasına karşın 57. Panzer Kolordusu, 17. Panzer Tümeni'nin desteğiyle bile artan Sovyet direnci karşısında belirgin bir ilerleme sağlayamamıştı. Bu durumda panzer kolordusunun savunmaya çekilmek zorunda kalacağı görülüyordu. Bu arada Sovyet zırhlı birliklerinin Stalingrad'ın havadan ikmalinde Luftwaffe tarafından kullanılan Tatsinskaya'daki havaalanına karşı giriştiği Tatsinskaya Baskını, beklenmedik ağır bir darbe oldu. Birkaç düzine uçağın imha olması, çok sayıda pilot ve yer personelinin ölmesi dışında, von Manstein'in Stalingrad yönündeki taarruzu desteklemek için kullanabileceği 48. Panzer Kolordusu'nu bu kesimde kullanmak zorunda bırakmıştır. Öte yandan von Manstein'in ricalarına karşın Hitler, 6. Ordu'nun bir yarma hareketiyle von Manstein kuvvetlerine ulaşmasına izin vermedi.

 Alman taarruzunun çözülmesi

Mareşal von Manstein 19 Aralık'ta istihbarat başkanı Binbaşı Eismann'ı, Don Ordular Grubu'nun içinde bulunduğu durumun kesin bir stratejik tahlilini anlatmak üzere Stalingrad'a General Paulus'a gönderdi. General Paulus, halihazırda en iyi çözüm yolunun olabildiğince erken bir tarihte yarma hareketine girişmek olduğuna katılmakla birlikte bu yönde bir karar almadı. General Paulus'un Kurmay Başkanı General Arthur Schmidt, bir yarma hareketinin olanaksız olduğunu ileri sürerek, kuşatılmış olan Mihver kuvvetlerin hava yoluyla daha etkili bir şekilde ikmali için bazı önlemler öne sürmüştür. General Eismann'la aynı fikirde olan von Manstein 6. Ordu'nun bir yarma hareketini yürütebilme olanakları göz önüne alındığında böyle bir girişimin söz konusu olamayacağına karar vermişti. Ayrıca Hitler'in emri de bu girişimi yasaklıyordu. Aksay Nehri savunmasını yaran 57. Panzer Kolordusu, 6. Ordu'nun cephe hattının güney kıyısına 48 km kadar yaklaşmayı başarmıştır. Bununla birlikte 6. Ordu, bir yarma hareketiyle kurtarma güçleriyle temas kurmak yönünde hiçbir girişimde bulunmadı. Açıkça, 6. Ordu'nun bir yarma hareketi için yeterli gücü yoktu. Muharebe edebilecek durumda 70 tankı vardı ve yeterli akaryakıt yoktu. Dİğer yandan birkaç gündür sürmekte olan kar fırtınası şartlarında, piyadenin böyle bir harekâtı yürütmesi olanağı yoktu.

Sovyet kuvvetleri 19 Aralık'ta, Verhni Kumski'deki 6. Panzer Ordusu mevzilerine karşı bir taarruz hazırlığındaydı. Kasabanın doğusundaki vadi içine ve kuzeydeki yüksek araziye kuvvet getirmekteydiler. Sovyet taarruzu 20 Aralık günü kasabanın kuzeyinde dalga dalga piyade taarruzlarıyla başladı. Başlangıçta saldırılar Alman savunmasınca püskürtüldü. Ancak gün içinde kasabanın doğusundan gelişen bir taarruz, savunmayı attı ve Alman mevzilerinin gerisine doğru, güneye ilerledi. Bu taarruz, Tümen'in taarruz topu bölüğünün karşı taarruzuyla durduruldu. Alman savunması bu dar köprübaşında 21 Aralık'a kadar tutunmayı başardı. Ancak sonunda bir Sovyet taarruzu tüm kasabayı ele geçirdi. 6. Panzer Tümeni, Aralık'ın 23'ünde son bir girişimle köprübaşını emniyete almakla görevlendirildi. Ertesi gün de kuzey yönünde ilerlemesine devam etti. Ancak günün ilerleyen saatlerinde durum kötüleşti ve Stalingrad'daki birliklerle temas kurma olanağı ortadan kalktı. Tümen, Potemkinskaya'da Don kıyılarına çekilme emri aldı. Daha sonra Morosovskaya yönünde hareket edecekti. Bu bölgeden aşağı Çir Nehri kesimindeki kuvvetleri takviye edeceklerdi. Tümen, aceleyle savunma mevzilerini boşaltarak ve 17. Panzer Tümeni ile 23. Panzer Tümeni kanatları koruyarak geri çekilmeye başladı.

Von Manstein 23 Aralık'ta, 6. Panzer Tümeni'ne taarruzi hareketine son vererek halen Kızıl Ordu taarruzlarının sürdüğü Çir Nehri güneyindeki savunmayı desteklemek için bu kesimde mevziye girmesi emri vermiştir. 48. Panzer Ordusu 24 Aralık'ta tümüyle geri çekilerek taarruz çıkış hatlarına dönmüştür. Bir yandan 6. Ordu'nun bir yarma hareketi için yeterli gücünün olmaması, diğer yandan da Hitler'in Stalingrad'ın terk edilmeyeceği kararı Kış Fırtınası Harekâtı'nın 24 Aralık 1942 tarihi itibarıyla başarısız olmasında etkili olmuştur.

24 Aralık'ta 2. Muhafız Tank Ordusu, 5. Vurucu Ordu ve 51. Ordu kuvvetleri, 57. Panzer Kolordusu'nun ve Rumen 4. Ordusu'nun cephe hattında toplandı. Sağ kanatta Rumen "Popescu" Süvari Grubu, 26 Aralık'ta Şarnutovski civarında Sovyet 6. Mekanize Kolordusu tarafından hemen hemen tümüyle imha edildi. Rumen 6. Kolordu'su ise Sovyet 7. Tank Kolordusu ve 4. Süvari Kolordusu önünden güneye çekilmek zorunda kaldı. Kotelnikovo, 29 Aralık'ta 57. Panzer Kolordusu tarafından tahliye edildi.

 Sonuçları
Alman Kış Fırtınası Harekâtı'nın başarısızlığa uğratılması üzerine Stavka Stalingrad'da kuşatmış olduğu Mihver kuvvetleri imha etmek ve batı yönünde kış taarruzlarını sürdürmek için serbest kalmıştır. Kızıl Ordu geri çekilen 4. Panzer Ordusu peşinde yaklaşık 150 bin asker ve 630 tank sürmeyi başardı. General Vasili Volski'nin 18 Aralık 1942 tarihinde [[3. Muhafız Mekanize Kolordusu olarak yeniden düzenlenen 4. Mekanize Kolordusu bütünleme ve bakım için geri çekilirken 51. Ordu, 1. Muhafız Piyade Kolordusu ve 7. Tank Kolordusu, Muşkova ve Aksay Nehirleri arasında çekilen Alman birliklerine taarruzu sürdürmüştür. Sovyet taarruzu, izleyen üç gün içinde, 57. Panzer Kolordusu'nun kanadını koruyan Rumen mevzilerini yararak 4. Panzer Ordusu'nu güneyden tehdit eder duruma geldi. Bunun üzerine Alman geri çekilmesi güneybatı yönünde sürdürülmek zorunda kalındı. Bu arada 48. Panzer Kolordusu, esas olarak 11. Panzer Tümeni ile, Çir Nehri hattında mevzilerini korumaya çalışmıştır. Ancak, bu çabalarda başarılı olmasına karşın 48. Panzer Kolordusu, İtalyan 8. Ordu'sunun çöküşünden sonra çok olası görünen bir Sovyet yarması tehdidine karşı Rostov savunması için emir aldı. Kızıl Ordu 4. Panzer Ordusu'nu Aksay Nehri yönünde sürdü ve Alman savunmasını Çir Nehri kıyılarına yardı. Aynı zamanda Stalingrad'daki Mihver kuvvetlerine karşı Yüzük Harekâtı'nın hazırlıklarını başlattı.
Stalingrad'daki Mihver kuvvetlerin ikmal malzemesi giderek azaldı, bazı askerler hayatta kalabilmek için at eti yemek zorunda kaldılar. 1942 yılı sonunda 6. Ordu ile kuşatma dışındaki kuvvetler arasındaki mesafe 65 km dolaylarındadır ve kuşatılan birliklerin birçoğu son derece zayıf durumdadırlar. Hitler'in Stalingrad'ı terk etmemek konusundaki ısrarı, sonunda 6. Ordu'nun tümüyle imha edilmesine yol açmıştır. Alman taarruzunun başarısız olarak sona ermesi, Kızıl Ordu'nun Ocak ayı ortalarında başlayan ve Kafkasya'daki Mihver kuvvetleri tecrit etme amaçlı harekâtına olanak vermiştir. Öte yandan 6. Ordu'nun Stalingrad'da Şubat ayı başına kadar direnmesi, bölgeye önemli ölçüde Kızıl Ordu birliğini bağlamış, cephenin başka kesimlerinde girişilebilecek harekâtları engellemiştir.

 Dış bağlantılar
 onwar.com Kroki

 Kaynakça

 Kaynakça
 Türkçe kaynaklar
 Harrison E. Salisbury, Kitle Savaşının Üstadı Mareşal Jukov" Kastaş Yayınları

Diğer diller
 Antony Beevor, Stalingrad: The Fateful Siege: 1942–1943 - 1998 Harmondsworth, United Kingdom: Penguin Putnam Inc.. ISBN 0-670-87095-1.
 Kelly Bell, "Struggle for Stalin's Skies". WWII History: Russian Front - 2006 Herndon, Virginia: Sovereign Media) Special Issue. 1539-5456.
 Alan Clark, Barbarossa: The Russian-German Conflict, 1941–1945 New York City, New York: William Morrow. - 1995 ISBN 0-688-04268-6
 Matthew Cooper, The German Army 1933–1945 Lanham, Maryland: Scarborough House - 1978 . ISBN 0-8128-8519-8
 John Erickson, The Road to Berlin: Stalin's War with Germany New Haven, Connecticut: Yale University Press - 1983 ISBN 0-300-07813-7
 John Erickson, The Road to Stalingrad: Stalin's War With Germany New Haven, Connecticut: Yale University Press 1975 ISBN 0-300-07812-9
 David M. Glantz, "Soviet Military Strategy During the Second Period of War (November 1942 – December 1943): A Reappraisal". The Journal of Military History (Society for Military History) 60 (1): 35.
 David M. Glantz, Jonathan House When Titans Clashed: How the Red Army Stopped Hitler Lawrence, Kansas: Kansas University Press - 1995 ISBN 0-7006-0717-X.
 Helmut Heiber, David M. Glantz, Hitler and his Generals: Military Conferences 1942–1945 New York City, New York: Enigma Books - 2003 ISBN 1-929631-09-X.
 A.B. Isaev, Сталинград. За Волгой для нас земли нет Moscow, Russia: Exmo - 2008 (Rusya) ISBN 978-5-699-26236-6.
 Peter McCarthy, Mike Syryon, Panzerkieg: The Rise and Fall of Hitler's Tank Divisions New York City, New York: Carroll & Graf - 2002 ISBN 0-7867-1009-8.
 Pat McTaggart, "Soviet Circle of Iron". WWII History: Russian Front (Herndon, Virginia: Sovereign Media) 2006 Special Issue. 1539-5456.
 Erhard Raus, Panzers on the Eastern Front: General Erhard Raus and his Panzer Divisions in Russia 1941–1945 Mechanicsburg, PA: Military Book Club - 2002ISBN 0-7394-2644-3.
 Erich von Manstein, Lost Victories St. Paul, MN: Zenith Press - 1982 ISBN 97807603-2054-9.

II. Dünya Savaşı Doğu Cephesi'nde muharebeler ve harekâtlar
Stalingrad Muharebesi
Romanya'nın muharebeleri

Kış Fırtınası Harekâtı


هذا الفنان على قدر عفويته تفرده، وإجادة أستطاع أن يثبت فدمية على خشبة المسرح الكوميدي الليبي..

ميلود العمروني ممثل وكاتب وعضو بالمسرح الحديث ببنغازي، منذ عام 1974 ف درس الكهرباء العامة والإدارة إلى جانب الدورات التدريبية، في مجال المسرح صدرت له عام 2004 ف كتاب بعنوان (الضحك والإضحاك). وهو أول كتاب في ليبيا يتحدّث عن الفكاهة بشكل شامل وبه تعريف الضحك وهو أول تعريف على المستوى العربي أو العالمي. وخلال مسيرة ثلاثين عاماً من الإبداع قدّم ثلاثين مسرحية منها مسرحيتان جادتان. والباقي أعمال فكاهية منها على سبيل المثال مسرحية نوارة، ومسرحية أصل وصورة ومسرحية الناس سواء ومسرحية (قالك ولعلي) مسرحية (شيع وطي) ومسرحية (خرف يا شعيب) و (عروس البحر) وغيرها.

في بدايته الفنية تأثر كثيرا ً بأسلوب الأستاذ دريد لحام في التمثيل ثم اتخذ بعد ذلك أسلوباً خاصاً، حاول من خلاله تقديم فكاهة ليبية بسيطة وعميقة في آن معاً.

كتابه الأول بعنوان«الضحك والإضحاك» صدر عام 2004 ف. أول كتاب يتحدث عن الضحك في ليبيا. من الولادة وحتى الموت. موضحاً من خلاله فوائد الضحك وأضراره ويحتوى على العديد من الطرائف العربية والعالمية الراقية والهادفة. وهو كتاب يتناول الضحك في مختلف الجوانب الدينية والسياسية والاجتماعية والاقتصادية. وهو الآن في الأسواق. أما فيما يتعلق بالجديد في مجال الكتابة. لديه الآن كتابان الأول بعنوان (الليبيون يضحكون) والثاني بعنوان (النسيان والتناسي) لكن الحديث عنهما الآن سابق لأوانه.

قام بإعداد مسرحية «النعجة سالفة الذكر» ومسرحية «الجرة» ومسرحية «إنها معقودة في السر» وهي أول مسرحية مدرسية تذاع كسهرة بالإذاعة المرئية في ليبيا ومسرحية «لعبة الصعاليك» لفرقة الهلال للسينما والمسرح بالمغرب الشقيق.

كما قام بإخراج مسرحية «ضنوة عدوك» للمسرح الحديث ببنغازي عام 1988. وهي آخر تجربة إخراجية قام بها ثم نصحه الأستاذ داوود الحوتى باستمرار التمثيل بسبب النقص في الممثلين الموهوبين

أما للإذاعة المرئية:

"كتب برنامج دعوة فرح 15 حلقة. وبرنامج "بينى وبينك " 15 حلقة وبرنامج " كيف الصح " 15 حلقة

أما للمسموعة:

كتب مسلسل رمضانيات 15 حلقة للإذاعة الجماهيرية.

مواقف طريفة 15 حلقة للإذاعة الجماهيرية.

مواقف ضاحكة 15 حلقة لِلإذاعة الجماهيرية.

نص ضحكة 15 حلقة للإذاعة بنغازى المحلية.

بينى وبينك 60 حلقة «نكت» لإذاعة بنغازى.

كل دورة إذاعية ثلاثين حلقة لموسمين متتاليين.

تحصل على كل من

جائزة الممثل الثالث بالمهرجان الوطني السابع طرابلس عام 97 م. وجائزة لجنة التحكيم المسرح التجريبى الأول بالبيضاء عام 2001م.

وجائزة أفضل ممثل تجريبى الثاني بالبيضاء 2003 م وجائزة المنتج المثالى من اتحاد المنتجين بنغازى عام 1998 م.

تحصل على وسام العمل الأهلى اللجنة الوطنية لمكافحة المخدرات.
هذا قليل من كثير لميلود العمرونى.

مراجع

فنانون مغاربيون

ميلود العمروني


Tantra (Sanskritçe: तन्त्र ""Sürekliliği" işaret bir dokuma anlamına gelmektedir.) Hinduizmin aktif dişil Tanrıça formu olan Şakti'ye bağlı bir koludur.

Batılı ülkelerde ve batılı eğitimden geçmiş doğulularda Tantra büyük ölçüde cinsellikle ilişkilendirilmesine rağmen Tantra'da cinsellik son derece sıkı şartlara bağlı, Tantra'nın belirli bir kolunda uygulanan ve diğer tüm pratiklerle birlikte düşünülmesi gereken ritüelistik bir uygulamadır:

"Guru-çisya geleneğinden yoksun ve yaygınlaştırılan yanlış bilgiyle ayartılan belli kişiler Kuladharma'nın doğasını kendi akıllarına göre hayal ederler. Eğer yalnızca içki içmekle insanlar aydınlanmaya ulaşabilselerde tüm içki bağımlıları mükemmelliğe ulaşırlardı. Eğer yalnızca et yemekle yüksek makamlara varılabilseydi dünyadaki tüm etçiller fazilet sahibi olurlardı. Eğer kurtuluş şakti ile cinsel ilişkiyle kazanılsaydı tüm yaratıklar dişileriyle ilişkileriyle kurtulurlardı." (Kularnava Tantra, II, 116-118)

Tantra özellikle ABD'de öylesine popülerleştirilmiştir ki bazı yazarlar "Amerikan Tantra" diye bir olgu ve hatta ticari bir markanın varlığına işaret etmektedirler. Bu terim Tantra'nın videolar, kitaplar, workshoplar ile ticari bir girişim haline geldiğini göstermektedir. Tantra'nın Batı'da algılandığından farklı olarak küçük bir grubu tarafından Maituna'nın (cinsel ayinler) yapıldığı ve çoğunlukla bu ayinin psikolojik bir sembolizmle gerçekleştirildiği de söylenmektedir.

Hindu Tantra
Tantra'nın felsefesi 92 Şruti, Tantralar koleksiyonu üzerinde temellenmektedir. Vaişnava, Şaiva, Ganapatya ve Şakta formlarında Tantra bulunmaktadır.

Tantrik gelenek veya Tantrika Parampara Vedik gelenek (Vaidika Parampara) ile paralel veya iç içe geçmiş görülebilir. Swami Nikhilananda Tantrik düşüncenin sadece Vedalarla değil aynı zamanda Upanişadlarla, Puranalarla ve Yoga ile de yakın bağlantısı bulunduğunu ifade etmiştir. Örneğin, Şakta Tantra'nın temel metinlerinden olan Tripura Rahasya'da "Bu metin Vedalar, Puranalar ve diğer kutsal metinlerdeki öğretilerin özetlenmesiyle oluşturulmuştur" denilmektedir.

Batılı ünlü Tantra araştırmacısı Arthur Avalon, Mahanirvana Tantra adlı eserinin girişinde Hinduizmin ortodoks yollarından biri olan Tantra'nın Kali çağı insanlarının ihtiyaçlarını karşılamak için yürürlüğe konulan Vaidika Karmakanda'nın bir gelişimi olduğu belirtilmekte ve Şiva'nın "Kali çağı insanlarının, enerjiden yoksun ve yaşamak için yedikleri yiyeceklere bağlı insanların yararlanması için, ey kutlu kişi, Kaula öğretisi verildi" dediği aktarılmaktadır.

Üç Tantra Okulu
Tantra'nın üç ana okulu vardır: Mişra Tantra, Kaula Tantra ve Samaja Tantra.

Samaja Tantra: "Sağ-el yolu" da denilen bu okulda uygulayıcı Sahasrara çakra üzerine meditasyon yapar ve çakralar, nadiler ve prana hakkında bilgi edinir. Tantra'ya ("Sağ-el yolu"na) yeni bir yorum ve uygulama Shrii Shrii Anandamurti tarafından geliştirilmiştir.
Mişra Tantra: Anahata çakranın açılması amacıyla meditasyon ve fiziksel uygulamalarda bulunulur.
Kaula Tantra: "Sol-el yolu" da denilen bu okulda öğrenci Kundalini üzerine meditasyon yapar ve Muladhara çakrayı açmak için bazı uygulamalar (buna cinsellik de dahil olabilmektedir) gerçekleştirir. Swami Rama'ya göre Kaula Tantra yolunun pratikleri öğrenci veya yolun başında bulunan kimse tarafından genellikle zarar verecek şekilde aşırı kullanılmaktadır.

Kaynakça
 Sexsuality in Tantra
 İngilizce Vikipedi Tantra maddesi
 Tantra and Its Impact on Modern Western Esotericism
 Mahanirvana Tantra
 White, David Gordon (ed.) (2000). Tantra in Practice. Princeton University Press. ISBN 0-691-05779-6
 İngilizce Vikipedi: Ananda Marga Tantra maddesi

Ayrıca bakınız
 Şaktizm
 Kali
 Neotantra

Tantra


Fitzbauer ist der Familienname der folgenden Personen:

 Erich Fitzbauer (* 1927), österreichischer Grafiker, Illustrator, Schriftsteller, Verleger, Drucker und Graphiksammler
 Ilse Fitzbauer (* 1957), österreichische Politikerin

Fitzbauer


René Groebli (* 9. Oktober 1927 in Zürich) ist ein Schweizer Fotograf und ausgebildeter Dokumentarfilm-Kameramann. Er führte ein Fotostudio für Industrie- und Werbefotografie und ein Unternehmen für Farbfotografie, Dye Transfer und Farblithos. Auch realisierte er freie künstlerische Fotoessays.

Leben

Schulzeit
René Groebli wuchs im Quartier Enge der Stadt Zürich auf, wo er zuerst das Langzeitgymnasium besuchte. Nach zwei Jahren wechselte er an die Oberrealschule, ein naturwissenschaftlich ausgerichtetes Kurzzeitgymnasium. Auch diese Ausbildung brach er nach zwei Jahren ab. Bei Theo Vonow in Zürich begann er 1944 eine Lehre als Fotograf. Als sein Lehrmeister die Stadt verliess, um in das heimatliche Bündnerland zurückzukehren, wurde Groebli im Vorkurs der Kunstgewerbeschule der Stadt Zürich als obligate Vorbereitung für eine Fachklasse aufgenommen. Er besuchte diesen ab dem Frühling 1945. Anschliessend wechselte er in die renommierte Fachklasse für Fotografie unter der Leitung von Hans Finsler und Alfred Willimann. Diese Ausbildung brach er nach der Probezeit, dem ersten Frühlingsquartal, das bis zu den Sommerferien 1946 dauerte, ebenfalls ab. Zu den Schülern, welche die dreijährige Ausbildung zum Fotografen zeitgleich mit René Groebli absolvierten und erfolgreich abschlossen, gehörten beispielsweise Ernst Scheidegger und Anita Nietz. Bei Central Film und Gloria Film Zürich begann René Groebli im September 1946 eine Ausbildung als Dokumentarfilm-Kameramann, die er Ende 1948 mit einem Diplom abschloss.

Erste Berufsjahre als Fotograf
Den Beruf des Dokumentarfilm-Kameramanns übte Groebli nie aktiv aus. Ab 1949 arbeitete er als Fotoreporter und führte Aufträge für die Zürcher Woche, später für die Londoner Agentur Black Star in Afrika und im Nahen Osten aus. Die Bilder wurden in den Magazinen Life und Picture Post publiziert. Seine erste kleine Fotomappe Magie der Schiene mit 15 Fotografien brachte Groebli 1949 im Eigenverlag «Kubus» heraus; seinen zweiten schmalen Bildband Das Auge der Liebe 1954 im Eigenverlag «Turnus». Der Bildband Das Auge der Liebe entstand in Zusammenarbeit mit seiner Frau Rita Groebli (1923–2013). Sie hatte an der Kunstgewerbeschule der Stadt Zürich die Fachklasse für angewandte und bildende Kunst unter der Leitung des Fachlehrers Otto Morach erfolgreich abgeschlossen. Der Grafiker Werner Zryd gestaltete die Seiten. Unter Fachpersonen wurde das «Büchlein» als grafisch respektabel eingestuft, auch habe es fotografische Qualität, hiess es. In der Schweizerischen Photo-Rundschau, herausgegeben vom Schweizerischen Photographenverband, kam es zu einem öffentlichen Briefwechsel zwischen dem Redakteur des Fotofachmagazins, Hermann König, und einem Fachlehrer der Kunstgewerbeschule. Unter den Lehrlingen war das Buch herumgereicht und heftig diskutiert worden. Der Begriff «Liebe» im Titel erschien den jungen Leuten als zu poetisch, wenn es denn in der Bildergeschichte offenbar in erster Linie um die körperliche ging. Die romantische Stimmung, die der Fotograf laut seinen eigenen, gegenüber dem Redakteur geäusserten Angaben mit der assoziativen Bilderreihe erzeugen wollte, wurde von den Rezipienten als in erster Linie sexualisierte Stimmung wahrgenommen. Der Redakteur Edwin Arnet monierte im Leitmedium Neue Zürcher Zeitung die optische Betonung der Nudität. Groebli erzählte mit seinen Fotografien die Geschichte einer Frau, die sich in einem billigen Hotel mit einem Mann trifft. Die letzte Fotografie zeigt eine Frauenhand mit Ehering am Ringfinger und einer fast zu Ende gerauchten "Zigarette danach", die einen offensichtlichen Verweis auf den vorangegangenen Beischlaf im Hotelzimmer darstellte. Die assoziative Fotogeschichte liess den Schluss zu, dass es sich bei der Frau entweder um ein "leichtes Mädchen", eine Prostituierte oder eine Ehefrau handeln musste, die fremdging. In der Schweiz wusste man, dass die Abgebildete Groeblis Ehefrau, Rita, war. Viele billigten das "Büchlein" nicht, weil sie die fotografischen Darstellungen als Entblössung von Groeblis Frau empfanden, insbesondere auch da die Männer die visuell erzählte Geschichte mit den Aktfotografien von Rita Groebli in den 1950er Jahren zur sexuellen Stimulans nutzten.

Zusammen mit den Schweizer Fotografen Werner Bischof, Robert Frank Gotthard Schuh und Sabine Weiss war René Groebli mit einem Bild in der Ausstellung The Family of Man, die Edward Steichen für das Museum of Modern Art in New York kuratierte, vertreten. Nach dem Ableben des Fotoreporters Paul Senn im Jahr 1953 und dem unerwarteten Hinschied von Werner Bischof im Jahr 1954 wurden Robert Frank und René Groebli neu in das Kollegium Schweizerischer Photographen aufgenommen. Dieses wurde bald darauf wegen Unstimmigkeiten zwischen Gotthard Schuh und Jakob Tuggener aufgelöst. Groebli hatte sich zu diesem Zeitpunkt bereits vom Fotojournalismus verabschiedet.

Fotostudio und Unternehmen
Im neu gebauten Wohn- und Atelierhaus in Zürich-Wollishofen begann Groebli 1955 ein eigenes Studio für kommerzielle Industrie- und Werbefotografie aufzubauen. Zu den ersten gut ausgebildeten Fotografen, die bei ihm arbeiteten, gehörten Rolf Lyssy, Margareth Bollinger, Roland Glättli, Ruth Wüst, Roland Gretler, Marlies Tschopp und andere. Viele namhafte Grafiker wie beispielsweise Werner Zryd, Victor N. Cohen, Karl Gerstner und Manfred Tulke vergaben dem Studio lukrative Fotoaufträge. 1957 publizierte die amerikanische Fotozeitschrift Popular Photography in ihrem Color Annual, also der Jahresausgabe zur Farbfotografie, eine zwölfseitige Bildstrecke unter dem Titel René Groebli – Master of Color. Ab zirka Ende der 1990er Jahre liess Groebli verbreiten, er sei im renommierten amerikanischen Color Annual als Master of Color ausgezeichnet worden. Allerdings handelte es sich lediglich um einen etwas reisserischen Titel eines Beitrags in einer Publikumszeitschrift zur Fotografie.

Die Dye-Transfer-Prints nach Farbdias der in seinem Studio realisierten kommerziellen Fotoarbeiten liess Groebli in den 1950er Jahren bei den Spezialisten Werner Bruggmann in Winterthur und Raymund Schlauch in Frauenfeld herstellen. Am 18. April 1959 gründete er zudem zusammen mit Hans-Peter Roth-Grieder (Gutenswil), R. A. Baezner (Genf), P. Grieder (Zürich) und Dr. W. H. Vock (Basel) die «Turnus Film AG» mit einem librierten Aktienkapital von 270'000 Schweizer Franken. Groebli zeichnete als Präsident.  Im Zusammenhang mit der Filmproduktion «Bonditis» kam es 1964 zum Zerwürfnis.

Ende der 1950er Jahre liess Groebli sein Wohn- und Atelierhaus umbauen und vergrössern. In den neuen Räumen richtete er einen eigentlichen Kleinbetrieb ein. Die Farbfilme wurden im eigenen Labor entwickelt. Neben den beiden Fotostudios und den zwei Schwarzweisslabors kam ein Dye Transfer-Atelier mit mehreren Laborarbeitsplätzen hinzu. Mit den aufwändig herzustellenden und entsprechend teuren Dye-Transfer-Vergrösserungen liess sich ein gutes Geschäft machen. Der Fachfotograf und Dye Transfer-Spezialist Ruedi Butz leitete das Atelier von 1960 bis 1972. Zu den besonders kreativen und technisch versierten Mitarbeitern des Dye Transfer-Ateliers zählte John Whitehall. Ab 1972 bis 1978 übernahm Derek Dawson die Leitung der Dye Transfer-Produktion.

Mit dem Lithographen Walter Guler gründete Groebli 1963 die Kommanditgesellschaft Groebli + Guler, 1968 umbenannt in Guler + Co für Fotolithos. In den 1960er und Anfang der 1970er Jahre arbeiteten zu Spitzenzeiten bis zu zwölf Angestellte in Groeblis Unternehmen. Das Geld floss damals in der Werbefotografie reichlich. Die Arbeitsstätte in Zürich-Wollishofen war mit den neusten und besten technischen Einrichtungen ausgestattet. Groebli galt mit seinen Ateliers als einer der Platzhirsche von Zürich im Bereich der kommerziellen Fotografie und Fotoproduktion. Wichtige Mitarbeiter, die ab den 1960er bis Ende der 1970er Jahre bei Groebli arbeiteten, waren neben anderen die Fotografen Felix Eidenbenz, Lotti Fetzer, Tom Hebting, Matthias Hofstetter, Peter Oberle, Anna Halm Schudel und Peter Schudel, Liselotte Straub, Katharina Vonow, und Heinz Walti, die Volontärin Dona de Carli, der Reprofotograf Jean-Pierre Trümpler, die Laborantinnen Sylvette Françoise Trümpler-Hofmann und Uschi Schliep, der Lehrling Alfred Berther sowie Nicolas Deichmann, Herbert Hegner, Bruno Lienhard, Walter Rieder und Hans Samsom.

Buchpublikationen zur Farbfotografie
Nach zehnjährigem Bestehen der Ateliers für kommerzielle Werbe- und Industriefotografie mit den Spezialgebieten Farbfotografie, Dye Transfer-Produktion und Farblithos publizierte Groebli 1965 das dritte Fotobuch Variation im Arthur Niggli Verlag, Teufen. Es stellte eine Werkschau von Möglichkeiten der Farbfotografie dar; so hiess auch der Untertitel des Bildbandes. Ausser Groebli ist unter Photolithos: Groebli und Guler, Zürich, sein Geschäftspartner Walter Guler erwähnt. Die vielen hervorragenden Fachfotografen, ambitionierten Volontäre, Spezialisten des Dye Transfer-Verfahrens, Fotolithografen, Fotolaboranten und Lehrlinge, die in seinen Unternehmen arbeiteten und wesentliche Beiträge zum Gelingend der kommerziellen Fotografien geleistet hatten, bleiben allesamt unerwähnt. Im von Groebli selbst verfassten Text versuchte er, den Eindruck zu erwecken, es handle sich um seine monografische Werkschau. Er schrieb entweder in der ersten Person Einzahl oder von sich selbst in der dritten Person Einzahl als «der Fotograf» oder «der Farbfotograf». Im Anhang werden neben den technischen Angaben zu den einzelnen Fotografien die Firmen als Auftraggeber genannt. Allesamt unerwähnt bleiben indes die vielen herausragenden Grafiker, die mit ihren Konzepten und Skizzen in die Ateliers für Werbe- und Industriefotografie, Dye Transfer, Farbfotografie und Farblitho in Zürich-Wollishofen gingen, damit ihre optischen Vorstellungen entsprechend ihren Wünschen fotografisch umgesetzt werden konnten.

Im zweiten Fotobuch zur Farbfotografie, Variation 2, das 1971 herauskam, erwähnte Groebli unter «Dank» zwölf seiner Mitarbeiter. Es fehlen indes viele weitere Arbeitskräfte, die ihrerseits Wichtiges zum Gelingen der Fotografien beigetragen hatten.

Ende der kommerziellen Fotografie
In den 1970er Jahren eröffneten talentierte junge Fotografen, so auch ehemalige Mitarbeiter von Groebli, ihre eigenen Fotostudios. Mit ihren neuen, innovativen Ideen waren sie in den Werbeagenturen sehr gefragt. Die «goldenen Zeiten der lukrativen Werbefotografie» gingen ihrem Ende entgegen; der Konkurrenzdruck stieg. Ende der 1970er Jahre gab Groebli seine Unternehmen für kommerzielle Fotografie und Farbproduktin auf, verkaufte sein Wohn- und Atelierhaus und zog sich zurück. Er widmete sich wieder seinen freien fotografischen Essays in Farbe und in Schwarzweiss: Es entstanden die Arbeiten Fantasies, Irland, Die Muschel, Burned Trees, N. Y. Visions, New York Melancholia und Nudes. Gegen Ende des 20. und während der ersten Dekade des 21. Jahrhunderts arbeitete er sein Bildarchiv auf und digitalisierte die wichtigsten Fotografien, die im Verlauf von 60 Jahren entstandenen waren.

Buchpublikationen

Auszeichnungen

Ausstellungen

Literatur
 Phil Daenzler: Magie aus der Dunkelkammer. Der Fotograf René Groebli (Dokumentarfilm). 2006.
 Fotointern.ch: René Groebli. 2006.
 Hans Renggli: Ein Ruhloser am Puls der Zeit. 1999.

Weblinks

 Literatur von René Groebli im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek
 Homepage von René Groebli
 René Groebli in der Photographers Encyclopaedia International der Fondation Auer pour la photographie
 René Groebli im Lexikon Fotografie der Fotostiftung Schweiz
 René Groebli in der Robert Koch Gallery, San Francisco
 René Groebli auf der Homepage der Fondation Auer Ory

Einzelnachweise

Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (Zürich)
Schweizer
Geboren 1927
Mann

René Groebli


University of Southern California, USC, er et privat universitet i Los Angeles i Californien i USA. USC blev grundlagt i 1880, hvilket gør det til det ældste private universitetet i det sydlige Californien. Campusområdet er beliggende nær downtown Los Angeles.

Nobelpristagaren i kemi fra 1994, professor George Olah, arbejder ved USC. Den første mand på månen, Neil Armstrong, tog sin civilingingeniørseksamen (Masters of Science) på universitetet.

Eksterne links

 Officiel hjemmeside

Universiteter i Californien
Etableret i 1880

University of Southern California


جبهة ثوار فلسطين هي تنظيم فلسطيني، نشأ عام 1967 بقيادة محمد أبو سخيلة وانضم لمنظمة الصاعقة في مؤتمر القاهرة للقوى الفلسطينية عام 1968. فيما انضم قسم آخر منها إلى حركة فتح في 25 نوفمبر 1968.

مراجع

منظمات مقرها في فلسطين

جبهة ثوار فلسطين


مسبارا الفضاء البعيد هيليوس (Helios) كانا مسبارا فضاء أُطلقا في منتصف السبعينات بالتعاون بين جمهورية ألمانيا الاتحادية ووكالة الفضاء الأمريكية باستعمال صواريخ إطلاق القوات الجوية الأمريكية. هيليوس الأول تم إطلاقها في 10 ديسمبر 1974 وهيليوس الثاني في 15 يناير 1976 ، وكل منهما من كاب كانافيرال على متن صاروخ تيتان. مهمتهما تمحورت حول دراسة
تأثير الشمس على بيئة الكواكب ومحيطها.

احتوت سلسلة الهيليوس على مسبارين اثنين (هيليوس الأول) و (هيليوس الثاني) حيث تم إطلاقهم في المدار الهليومركزي لدراسة العمليات الشمسية مسجلين رقم سرعة قياسي للأجسامِ الصناعية الأسرع على الإطلاق بسرعة 252,792 كيلومتر بالساعة (70.2 كيلومتر/ ثانية). مسجلين أيضاً الرقم القياسي للنظرة الأقربِ إلى الشمس تقريباً على بعد 45 مليون كيلومترِ تقريباً داخل مدارِ عطارد.

هيليوس الثاني أُرسل إلى المدارِ بعد 13 شهر على انطلاقِ هيليوس الأول. كلا المسبارين دار حول الشمسِ في شكل بيضوي. وأكملت مسابر هيليوس الفضائية مهماتها الأساسية في أوائل الثمانينات، لَكنَّها واصلت إرسال البياناتِ حتى بلوغ عام 1985.
الاسم هيليوس أيضاً استعملَ لطائرة ناسا التجريبية، نموذج هيليوس، ولسلسلة أقمار الإستطلاعِ الصناعية الفوتوغرافية العسكرية الفرنسية، هيليوس الأول بي وهيليوس الثاني أي.

البعثة

كان المسباران هيليوس 1 وهيليوس 2 مشروعًا مشتركًا بين جمهورية ألمانيا الاتحادية (حوالي 70٪) و الولايات المتحدة الأمريكية (حوالي 30٪). قامت ألمانيا ببناء المسبار وقدمت الولايات المتحدة الأمريكية ودعم بواسطة شبكة الفضاء العميقة. تم تسمية المسبارين على اسم إله الشمس اليوناني هيليوس. شارك تلسكوب إيفيلسبيرج الراديوي وهوائي  محطة ويلهايم الأرضية للأقمار الصناعية في مراقبة المجسات على المسبارين.

مسيرة البعثة

 تم إطلاق Helios 1 تحت اسم مشروعها Helios A في 10 ديسمبر 1974 على صاروخ Titan IIIE Centaur من المنصة 41 بـ كيب كانافيرال. حقق المسبار مدارًا شمسيًا بمسافة شمسية لا تقل عن 46.5 مليون كيلومتر (0.31 AU)، وهي أقرب مسافة تقريبًا من الشمس إلى الكوكب الأول عطارد. كانت أبعد نقطة عن الشمس في مدار هيليوس 1 هي تقريبًا نفس مسافة بين الأرض والشمس. فُقد الاتصال مع هيليوس 1 في 16 مارس 1986.
 أطلقت هيليوس 2 تحت اسم مشروعها هيليوس بي في 15 يناير 1976 . وتم الإطلاق أيضًا على صاروخ تيتان سنتور من نفس المنصة. وصل المسبار إلى بعد 43.5 مليون كيلومتر (0.29 AU) من الشمس وقام بالرصد وتسجيل القياسات عن الشمس وارسلها إلى الأرض. انتهت مهمة هيليوس 2 في ديسمبر 1981.

بنية المسبارين واجهزتهما

كانت هيليوس 1 و 2 (وتسمى أيضًا هيليوس أ وب) ذات مجسات على شكل بكرة خيط كبيرة الحجم. كان الحد الأقصى للعرض 2.77 متر، والحد الأدنى 1.75 متر. وكان الارتفاع 2.12 م لجسم المسبار و 4.23 متر بعد تمديد سارية الهوائي. خلف الجزء السفلي من الصاري كان هناك عاكس مستطيل للهوائي ذو كسب عالي. وفوق ذلك كان هناك هوائي منخفض الكسب على الصاري وهوائي ثنائي القطب أعلى الصاري. وكان وزن البداية 371 و 374 كجم على التوالي.

التحدي الأكبر كان هو كيفية التحكم في درجة الحرارة. 50٪ من السطح مغطى بعاكسات تعكس أشعة الشمس. بالإضافة إلى ذلك، تم تزويد المسبارين بـأجهزة تبريد قوية بالجانبين الأماميين. بالإضافة إلى ذلك، قلل الهيكل من الإشعاع وتم أيضًا عزل المجسات جيدًا. بسبب الدوران السريع لدورة واحدة في الثانية، تعرض السطح للشمس لفترة وجيزة فقط وتوزعت الحرارة بالتساوي.
بعد أن أظهرت هيليوس 1 درجات حرارة أقل على متنها مما كان متوقعا على الرغم من المسافة التي لا تقل عن 46.2 مليون كيلومتر من الشمس، تم وضع المركبة الفضائية الشقيقة هيليوس 2 في مدار أقرب من الشمس، بأن تدور حول الشمس من على بعد 43.4 مليون كيلومتر.

من بين أجهزة التجارب العشر التي بلغ وزنها الإجمالي 73.2 و 76.5 كجم، جاءت سبع تجارب من ألمانيا وثلاث من الولايات المتحدة الأمريكية، وفقًا للمساهمة المالية للولايات الفيدرالية.

تناولت التجارب ثلاثة أسئلة:

 استكشاف الجسيمات الأولية (الأيون، الإلكترون، والجزيئات) في الفضاء القريب من الشمس؛ قياس كثافتهم وسرعاتهم.
 قياس المجال المغناطيسي للشمس وتوزيعها،
 فحص الغبار في الفضاء والضوء البروجي.

البيانات ومعلومات

 كانت هيليوس 1 أول مركبة فضائية لم تكن من اتحاد الجمهوريات الاشتراكية السوفياتية أو الولايات المتحدة.
 مع Helios 1 تم استخدام صاروخ Titan Centaur بنجاح لأول مرة.
 يزن مجسا هيليوس حوالي 370 كيلوجرام؛ وكان بهما 10 تجارب علمية على متنهما.
 صُنع المسباران على أن يقوما بعملهم مدة 18 شهرًا، لكن استمرا أكثر من 11 عامًا (هيليوس 1) و 6 سنوات (هيليوس 2).
 تدور المجسات باستمرار حول محور الأسطوانة للحفاظ على درجة حرارة 20 درجة مئوية بالداخل. تحمل المسباران تسخين الغلاف الخارجي حتى 300 درجة مئوية.
 تكلف برنامج هيليوس حوالي 260 مليون دولار.
 تم صناعة نسخة احتياطية معروضة في  المتحف الألماني بميونخ.
 وصلت سرعة المسبارين أعلى سرعة لمركبة فضائية غير مأهولة إلى 252,792 كم / ساعة (70.22 كم / ثانية) بالنسبة للشمس حتى 6 نوفمبر 2018 سرعة قياسية؛ حتى تجاوزها مسبار باركر للشمس في عام 2019 (حيث وصلت سرعة مسبار باركر نحو 700 ألف كيلومتر/الساعة).

النتائج

جمع كلا المسبارين بيانات مهمة حول العمليات التي تسبب الرياح الشمسية وتسارع الجسيمات التي تشكل الوسط البين الكوكبي والأشعة الكونية. تم إجراء هذه المشاهدات على مدى عشر سنوات من الحد الأدنى للنشاط الشمسي في عام 1976 إلى الحد الأقصى للنشاط الشمسي في أوائل الثمانينيات.

حددت مراقبة البروج بعض خصائص الغبار بين الكواكب الموجودة بين 0.1 وحدة فلكية و 1 وحدة فلكية من الشمس، مثل توزيعها المكاني، واللون والاستقطاب. ثبت أن الغبار كان أكثر حساسية لـ قوة الجاذبية والقوة الكهرومغناطيسية. وقيست كمية من الغبار تصل إلى 10 مرات كثافة حول الأرض. كان التوزيع غير المتجانس متوقعًا بشكل عام بسبب مرور المذنبات، لكن المشاهدات لم تؤكد ذلك. كشفت أجهزة المسبار عن وجود غبار بالقرب من الشمس، مما يدل على أنه لا يزال موجودا على الرغم من تواجد أشعة الشمس في المسافة 0.09 AU.

سمح «برنامج هيليوس» أيضًا بزيادة البيانات التي تم جمعها عن المذنبات، مع مشاهدة مرور المذنبات C / 1975 V1 في عام 1976، و C / 1978 H1 (مئير) في نوفمبر 1978 و C / 1979 Y1 (برادفيلد) في فبراير 1980. خلال المسبار 2، لاحظت الأجهزة اضطرابًا في الرياح الشمسية والذي فسر لاحقًا بأنه كسر في ذيل المذنب. أظهر محلل البلازما أن ظاهرة تسارع الرياح الشمسية عالية السرعة مرتبطة بوجود ثقوب إكليلية. اكتشف هذا الجهاز أيضًا ولأول مرة أيونات الهيليوم المعزولة في الرياح الشمسية.

وفي عام 1981 خلال ذروة النشاط الشمسي، ساعدت البيانات التي تم جمعها بواسطة Helios-1 على مسافة قصيرة من الشمس على إكمال المشاهدات المرئية للانبعاثات الكتلية الإكليلية التي يتم إجراؤها من مدار الأرض. البيانات التي تم جمعها بواسطة أجهزة قياس المغناطيسية بمسبار «هيليوس» تكمل قياسات أداها مسبار «بايونير» بين الكواكب وبرنامج «فوياجر»؛ وتم استخدامها لتحديد اتجاه المجال المغناطيسي على مسافات متداخلة قريبة وبعيدة عن الشمس.

تم استخدام كاشفات موجات الراديو والبلازما للكشف عن الانفجارات الراديوية وموجات الصدمات المصاحبة للانفجارات الشمسية، عادة خلال النشاط الأقصى للشمس. درست أجهزة الكشف عن الأشعة الكونية كيف أثرت الشمس والوسط بين الكواكب على انتشار نفس الأشعة ذات الأصل الشمسي أو المجري. كما تم قياس تدرج كثافة الأشعة الكونية كدالة على المسافة من الشمس. أنتجت هذه المشاهدات جنبًا إلى جنب مع تلك التي أجراها «بايونير 11» بين عامي 1977 و 1980 على السطح الخارجي لـ النظام الشمسي (على ابعاد بين 12 إلى 23 وحدة فلكية) أنتجت نمذجة جيدة لهذا التدرج. سجل كاشف Helios-2 18 حدثًا خلال السنوات الثلاث الأولى من تشغيل الأداة، والتي يمكن تحديد مصدرها بمساعدة عمليات البحث التي تجريها الأقمار الصناعية التي تدور حول الأرض. تم قياس بعض سمات الإكليل الشمسي الداخلي أثناء الخسوف. ولهذا الغرض تم إرسال إشارة لاسلكية من المسبار إلى الأرض أو إرسال المحطة الأرضية إشارة تم إرجاعها بواسطة المسبار. قدمت التغييرات في انتشار الإشارة الناتجة عن عبور الإكليل الشمسي معلومات عن تقلبات الكثافة.

مراجع

اقرأ أيضا
مسبار باركر للشمس
غايا (مسبار فضائي)

وصلات خارجية
 هيليوس الأول (NSSDC Master Catalog)
 هيليوس الثاني (NSSDC Master Catalog
 تحليل مهمة هيليوس 1 بواسطة (اكتشاف النظام الشمسي) لناسا
 تحليل مهمة هيليوس 2 بواسطة (اكتشاف النظام الشمسي) لناسا
 تقرير بيانات الرحلة

أقمار اصطناعية ألمانية
أقمار اصطناعية مهجورة في مدار شمسي المركز
العلاقات الألمانية الأمريكية
برنامج الولايات المتحدة الفضائي
رحلات الفضاء في 1974
رحلات الفضاء في 1976
مراصد شمسية
مركبات فضائية أطلقت بواسطة صواريخ تيتان
مركبات فضائية أطلقت في 1974
مسابر فضائية مهجورة
مسابر ناسا الفضائية
مهام إلى الشمس

هيليوس (مسبار فضائي)


تازماينيان ديفل أو الشيطان التسمانيّ  ويختصر إلى تاز، هو شخصية رسوم متحركة في لووني تونز من وارنر براذرز، ظهرت الشخصية في خمسة أفلام قبل إغلاق استوديو وارنر براذرز كارتونز في 1964، لكنها حصدت شهرة واسعة في برامج التسعينات.

ابتكار الشخصية
استند روبرت مككمسون في شخصيته الجديدة على حيوان شيطان تسمانيا، ويتشابه تاز مع الحيوان في السلوك العدواني رغم عدم تشابه المظهر كثيرا، كما يوجد على رأسه قرنين ليشابه التصور السائد عن الشيطان، ويقوم بإعصار عندما يتنقل مصدرا أصوات محركات. يبدو تاز جائعا على الدوام ليلتهم أي شيء أمامه وهذا الأمر هو محور القصص في أفلامه.

ظهر تاز لأول مرة في ديفل مي هاير (1954) وفيه يتصيد باغز باني، لكن باغز دائما ما كان يتخلص منه بأي طريقة متاحة، عندما يتحدث تاز فإنه لا يكمل العبارة تماما بل غالبا ما يكون كلامه عبارة عن مجرد أصوات غريبة لا تعني شيئا، صوت تاز كان من تمثيل ميل بلانك.

بعد أن عرض الفيلم، قام المنتج إيدي سيلزر رئيس قسم الرسوم المتحركة بإيقاف تاز نظرا «لكونه بغيضا جدا»، وبعد توقفه لفترة تساءل جاك وارنر عما حصل، ليأمر بإعادته بعد أن أخبر سيلزر أنه تلقى «صناديق كثيرة من الرسائل» المعجبة بالشخصية.

العروض التالية
عاد مككمسون لإخراج أربعة أفلام أخرى لتازماينيان ديفل، بداية مع بيديفلد رابيت (1957) حيث يتنكر باغز بزي أنثى شيطان تازماينيا لتسلمه كمية من المتفجرات إليه.

ربط مكممسون تاز مع دافي داك في داكينغ ذا ديفل (1957)، ليعيده مرة أخرى مع باغز في بيل أوف هاير (1962)، ويختتم أعماله مع دكتور ديفل آند مستر هاير (1964). آخر ظهور لتاز مع فريق العمل الأصلي من مخرجون وكتاب وممثلون كان في باغز بانيز لووني كريستماس تايلز.

السنوات اللاحقة
بعد إغلاق استوديو الرسوم المتحركة في 1964، استمرت شهرة تاز بين الجماهير عبر بث أفلام لووني تونز على التلفزيون، كما تم إنتاج برامج تلفزيونية في السنوات المتأخرة يظهر فيها تاز، كما في تايني توون أدفنشرز حيث ظهرت شخصية ديزي ديفل المبنية على شخصية تاز.

حصل تاز على برنامجه الخاص تاز-ماينيا الذي استمر لثلاث مواسم على قناة فوكس، كما أشرك في الأفلام المبنية على لووني تونز مثل سبيس جام ولووني تونز: باك إن أكشن.

روابط خارجية

مراجع

أستراليون خياليون
شخصيات تجسيمية خيالية
شخصيات خيالية تتحرك بسرعة خارقة
شخصيات خيالية ظهرت في 1954
شخصيات ذكور في الرسوم المتحركة
شخصيات لوني تونز

تازماينيان ديفل


إنترانت هي شبكة إنترنت عادية تستخدم ذات التقنية عاليه لها سرعات مختلفه وكلما بعدت المسافة عن مصدرها قلت سرعه الانتر نت المستعملة في الإنترنت، لكنها مصغرة بحيث تسمح للأعضاء المسجلين بمنظمة أو مؤسسة أو أي كيان تنظيمي أخر الذي يستخدم نفس البروتوكولات مثل الإنترنت (TCP، IP، HTTP، SMTP، IMAP، الخ ...). ومن بين مزاياها المتعددة سرعة تبادل البيانات مما أدى إلى انخفاض تكاليف إدارة وإمكانية الوصول إلى المحتوى والخدمات و ارتفاع مستوى الحماية الذي لايمكن مقارنته بمستوى الحماية الموجود على شبكة الإنترنت العادية. الإنترانت في الواقع هو نسخة مصغرة من الإنترنت تعمل داخل المؤسسة. أنت ومن معك من العاملين بها هم الوحيدين القادرون على الوصول إليه ولا يحتوي الإنترانت من المعلومات إلا تلك التي توافق أنت عليها. كما يسمح الإنترانت للمؤسسة أن تكون على اتصال بالإنترنت بدون أن تتأثر بالمشاكل التي يسببها المستخدمون من الخارج بسبب الوصول إلى المعلومات الخاصة داخل شبكة كمبيوتر المؤسسة. كما إن من أهم مساوئ التي تترتب بسبب اتصال المؤسسات بشبكة الإنترنت العالمية واستخدامهم لها هو إمكانية استخدام الإنترنت في أعمال وتطبيقات غير مفيدة للشركة أو المؤسسة بواسطة موظفيها.

لهذه الأسباب وغيرها فإن العديد من المؤسسات قد ابتعدت عن استخدام شبكة الإنترنت العالمية الواسعة واقتصرت على إنشاء الإنترانت.

فالإنترانت الخاص بمؤسسة ما عبارة عن إنترنت داخلي تم تفصيله ليكون ملائما لهذه المؤسسة ولكنه غير متصل بالعالم الخارجي إلا في نطاق محدد وذلك لإمكانية القيام بتحديد درجة اتصاله بالعالم الخارجي. كما يمكن للإنترانت أن يصل للإنترنت بدون أن يكون العكس أي من الإنترنت إلى الإنترانت

من هذا يتبين لنا المزايا العديدة للإنترانت. أن الفرق بين الإنترانت و الإنترنت يمكن تلخيصها فيما يلي:

الإنترنتغير مملوك لأحد.

أي شخص يمكنه الوصول إليه.

يمكن الوصول إليه من أي مكان أو موقع.

يحتوي على العديد من المواقع أو الصفحات المتضمنة معلومات غير لائقة أو سخيفة.

الإنترانتهو ملك المؤسسة التي تستضيفه.

لا يمكن لأي شخص الوصول إليه إلا الذين سمح لهم بذلك.

يعمل فقط في موقع واحد.

يحتوي على المواضيع والمعلومات التي أنت توافق عليها.

أوجه الشبه بين الإنترانت والإنترنت فهي :كل من النظامين يستخدمان صفحات كتبت بلغة HTML.

يستعمل كل منها برنامج التصفح لمشاهدة الصفحات.

كل منهما يستعمل نفس المعايير أو البروتوكولات في أسلوب استقبال وإرسال المعلومات وحركتها عموما عبر خطوط أو وسائل الاتصال بين أجهزة الكمبيوتر.

من هذا يمكننا معرفة الفوائد العديدة التي يجنيها وجود شبكة إنترانت في أي مؤسسة كبيرة وخاصة التعليمية منها كالمدارس والجامعات حيث يمكن لشبكة الإنترانت أن توصل المعلومات بشكل أسرع بين الأفراد وتسهل عملية المشاركة في المعلومات بين مستخدمي هذه الشبكة مع التحكم في نوعية المعلومات.

مصادر

خصوصية الإنترنت
شبكات الحاسوب
علم الحاسوب
وصول إنترنت

شبكة داخلية


IOI may refer to:
 Idiopathic orbital inflammatory disease
 International Olympiad in Informatics
 Interonset interval
 Indication of interest, used in financial trading
 Interest on Investment, a synonym for Return on Investment (ROI)
 IO Interactive, a Danish video game developer
 International Ombudsman Institute
 IOI Group, a Malaysian conglomerate
 I.O.I, a South Korean girl group formed from the television show Produce 101
 Innovative Online Industries (IOI), the fictional corporation that employs most of the antagonists of the 2011 novel Ready Player One and its 2018 film adaptation

See also
 LOL (disambiguation)
 101 (disambiguation)

IOI


Ioan Vescan (n. 22 august 1877, Viișoara - d. 1946) a fost un avocat român, cunoscut datorită faptului că a fost primul prefect român al județului Mureș-Turda (cu începere de la 10 ianuarie 1919), precum și datorită contribuției sale la activitatea de organizare a Primului Corp al Voluntarilor Români din Rusia.

Primii ani
S-a născut în data de 22 august 1877 în satul transilvănean Viișoara într-o familie de țărani ortodocși. Numele mamei sale a fost Ana și al tatălui său, Ioan.  Părinții săi au mai avut  încă  4 copii. După școala urmată în satul natal,  deși a dorit să studieze la liceul din Aiud, datorită necunoașterii limbii maghiare a urmat cursurile celui din Blaj. Mai târziu, după perfecționarea abilității de a vorbi maghiara, a urmat cursurile Facultății de Drept din Târgu Mureș și, apoi, a obținut doctoratul în Drept la Cluj. În acest timp, s-a implicat în mișcarea pentru drepturile sociale, politice și culturale ale românilor transilvăneni. A fost bursier al Fundației Gojdu.

Cariera politică
În Primul Război Mondial a fost înrolat în Armata Austro-Ungară și trimis să lupte pe Frontul de Răsărit, cu gradul de locotenent. În decembrie 1916 a căzut prizonier. Ajuns în lagărul de la Darnița, a participat la constituirea Corpului de Voluntari, devenind unul dintre fruntașii acestuia și promovând, apoi, în Armata României până la gradul de căpitan.

Odată cu trecerea Transilvaniei în componența României, a participat la impunerea administrației românești în aceasta provincie și a fost numit prefect al județului Mureș-Turda. A fost, de asemenea, un fruntaș al Partidului Național Român și, mai apoi, al Partidului Național Țărănesc. În octombrie 1927 a fost ales președinte executiv al organizației Mureș a P.N.Ț. A fost ales deputat de Mureș. A fost distins cu Ordinul "Ferdinand I", pentru meritele sale.

In memoriam
Este înmormântat într-o criptă din Biserica ortodoxă cu hramurile "Sfântul Ioan Botezătorul și Sfânta Ana" din Viișoara, județul Cluj, pe care a ctitorit-o.

O stradă din Târgu-Mureș poartă numele său. În anul 1998, a fost dezvelit un bust al său în fața lăcașului de cult unde este înmormântat.

Referințe

Lectură suplimentară
 Vescan, Eugen; Vișinescu, Valentin; Dr.Ioan Vescan: 1876-1946 - micromonografie; Ed. Cartea Cărții de Știință; Cluj-Napoca; 2006.

Nașteri în 1877
Decese în 1946

Avocați români
Voluntari români în Primul Război Mondial
Militari români în Austro-Ungaria
Deputați români

Ioan Vescan


"Das Unbehagen der Geschlechter" (Cinsiyet Belası) kitabının yazarı Judith Butler'ın öncülüğünde eşitlik feminizmi üzerine kurulmuş; ancak bir adım daha da ileriye giderek "toplum cinsiyeti" ve "biyolojik cinsiyet" olmak üzere iki cinsiyetten bahsetmiştir. Cinsiyet kimliklerinin ortak kabul edilebilmesi, cinsiyetler arasındaki farklılıkların daha az güçlü olmasıyla bağlantılıdır.

Postmodern feminizm, feminizmin 20. yüzyıl felsefesinde ve postmodern durum içinde aldığı teorik ve pratik konumla şekillenmesini ifade eder. Feminist teori ile postyapısalcılık arasında kurulan bir bireşimin ürünü olarak gerçekleşir.

Bu konum grift ve tartışmalıdır; çünkü bir yandan feminizmin modernizm-postmodernizm tartışmasına dair söyleyecek fazla bir şeyleri olmadığı düşüncesi vardır, öte yandan postmodern düşüncenin oluşumunda ve postmodernizme dair söylemin kuruluşunda feminizmin yer aldığı iddiası söz konusudur. Yakından bakıldığında pek çok kadın yazar ve teorisyenin hem feminist hem de postmodernist bir konum içinden konuştuklarını görmek mümkündür. Bu konum içinde üretilen feminizm genel olarak "postmodern feminizm" olarak adlandırılmaktadır.

Postfeminizm, feminizmin yapısalcılığını gerçekleştirmek üzerine kuruludur. Postfeminizmde toplumsal anlamda sosyal cinsiyet olduğu gibi biyolojik cinsiyet de (yani gruplandırma özelliklerinin tümü) reddedilmiştir. Postfeminizmin ana noktasında özne olarak "kadın" değil, kadının özelleştirilmesi bulunmaktadır.

Bu teorinin merkezinde insanlar arasındaki farklar, yani cinsiyet kimliklerini oluşturmak yatmaktadır. Cinsiyet kimliklerine göre ayrım yapmaktansa, ne kadar çok insan varsa o kadar çok kimlik vardır fikrini kabul eder. Bu noktada da yaklaşım farklılaşır ve çok cinsiyetlilik kavramı ile yer değiştirir.

Bu teorinin en önemli temsilcisi Judith Butler'dır. 1990'da "Gender Trouble, Feminism and the Subversion of Identity" ve 1994'te "Bodies that Matter" kitaplarını yazmıştır. Her iki kitabında da gelişmekte olan "Queer Teorisi" ile ilgilenmiştir. Butler'ın en önemli yazılarından biri, "eril" ve "dişi" davranışlar ve doğal ya da kaçınılmaz katiyetlerin incelendiği "Cinsiyet Modeli" üzerinedir. Bu yazı ayrıca feminist ve tartışılan teori oluşturulması bakımından, kadının feminizm objesi olarak görülmesi açısından da önem taşımaktaydı. Bunlar özellikle Almanya'da feminist teorinin tartışmalarının alevlenmesine sebep olmuştur.

Tarihçe ve konum
70'li yıllardan itibaren gerek feminizm gerekse postmodernizm teorik/felsefi alanda olduğu kadar, kültürel ve siyasal alanda da etkili akımlar ve yönelişler ortaya koymuştur. Mary Joe Frug'un postmodernizmi ve feminist teorinin birleşimini dile getiren Manifestosu ("A Postmodern Feminist Legal Manifesto") bir anlamda postmodern  feminizmin yasal ilanı olarak kabul edilmektedir.

Bu isimlerin üretikleri çalışmalara bakılırsa, hem feminizmin hem de postmodernizmin en önemli kaynaklarında yer almışlardır. Her iki yöneliminde ortak paydaları olduğu belirtilebilir; bunlar yeni bir toplumsal eleştiri alanı açmaları ve geleneksel felsefe ile eleştirel bir ilişki kurmaları şeklinde özetlenebilir. Ancak aralarında temel farklar da söz konusudur.Feminizm ve postmodernizm akımları kolayca bir araya gelebilir nitelikte değildirler. Bu bakımdan 70'ler sonrası, postyapısalcı felsefe ve psikanaliz ekseninde gelişme gösteren feminizmler, modernite eksenli feminizmlerin eleştirisini de gerçekleştirirler.

Özellikle toplumsal eleştiri konusunda postmodernizm fazlasıyla spekülatif bir görünüm sunarken, feministler özellikle toplumsal eleştiri konusunda ısrarcıdırlar. Öte yandan postmodernistler özcülük ve temeldencilik konusunda hassas bir dikkate sahip olurlarken, feministler buna düşme eğilimi gösterirler. Her iki yönelimin, feminizm ve postmodernizm bu tür farklarını silmeye ya da ortadan kaldırmaya yönelik girişimler de söz konusudur ki, bunları postmodern feminizm olarak eddetmek uygun görünmektedir. Postmodern feminizmler özcü ve temeldenci olmayan bir feminizm yönünde konumlanmakta ısrarcıdırlar.

Önemli isimler
Postmodern feminizm ekseninde belli başlı isimleri şu şekilde sıralamak mümkündür:
 Hélène Cixous
 Luce Irigaray
 Julia Kristeva
 Catherina Clèment
 Judith Butler
 Shosana Felman
 Jane Gallop
 Sarah Kofman
 Alice Jardine
 Michele Le Doueff
 Gayatri Chakravorty Spivak
 Meagan Morris
 Nancy Fraser
 Linda Nicholson
 Mary Joe Frug

Bu isimler genel anlamda ne feminizmle ne de postmodern söylemle  tamamen bağdaşır görünmemektir,  ancak her iki alanın ögelerini üzerlerinde taşıdıkları ve kendi zeminlerinde bu alalnların her ikisini birden geliştirdikleri ve genişlettikleri söylebilir.Geleneksel felsefi ve kuramsal argümanlara dayanmayan yen bir toplumsallık eleştirisi, hem feminizmden hem de postmodernizmden gelen bir yönelim olarak buradaki postmodern feministler tarafından geliştirilmeye ve belirli şekillerde temellendirilmeye çalışılır.

Bununla birlikte genelde özcü ve temeldenci olmayan bir yönelimle feminist kuramın tamamen uzlaşması olanaklı görünmemektedir. Ancak postmodern feministler bunu, feminist felsefenin genel özelliklerini değişime uğratarak aşmaya yönelirler. Böyle yaptıkları için geleneksel feminist felsefelerden (Radikal, markscı ya da sosyalist vb.) itirazlarla karşılanırlar. Sömürge sonrası feminizm teorisiyle  (en önemli ve oldukça etkili bir düşünür olan Spivak bu yönelimin temsilcisi sayılmaktadır) postmodern feminist teorisyenler arasında paralellikler ve özgün bağlantılar söz konusudur.

Modernite eksenli feminizmler, postmodern feminizm için iktidar, öznelik, cinsiyet vb. konularda sorunludurlar ve dahası mevcut gerçekliği yeniden üretmekten öteye gidememektedirler. Önemli ya da belirleyici olan,  kadınlar için mevcut toplumsal alanda eşit haklar elde etmek ya da belirli noktalara kadınların getirilmesi sağlamak değil, süregiden kadın söylemini ve mevcut hiyerarşik düzenlemeleri, iktidar yapılarını dönüştürebilmektir.

Postmodern feminizm bu anlamda yeni bir siyasal ve toplumsal eleştiri geliştirme arayışıyla ortaya çıkar. Dil, söylem ve kültür alanında mevcut yapıları  sorunsallaştırmaya, bozmaya ve yerinden etmeye yönelmek, bunlara karşı yeni bir öznelik, söylemsellik ve kültür değerleri üretmek daha önemlidir. Bu anlamda modern ve postmodern feminizmler arasında, keskin ve köklü ayrımlar ve teorik çatışmalar söz konusudur.

Nancy Fraser ile Linda Nicholson, feminizm ve postmodernizm karşılaştırması içerisinde ("Felsefesiz Toplum Eleştirisi")  bir değerlendirme sunmaya yönelirler ve burada feminizmin özcülüğe ve temelldenciliğe düşmelerini örneklerler. Onlar bu değerlendirmeden hareketle, feminist felsefenin asıl olarak postmodern olmaları gerektiğini söylerler. Postmodern feminizm onların düşüncesine göre pragmatik temelde kurgulanmalıdır, özcülüğün ve temeldenciliğin yeniden üretimi konusunda dikkatli olmalıdır. Evrenselci olmayan bir girişim olmalıdır. Onlara göre, psikanaliz dayanaklı Fransız feminizmi, yani Irigaray, Cixous ve Kristeva, reddediyor gibi görünselerde özcülük hatasına düşmektedirler.

Ayrıca bakınız
 Modernizm
 Modernite
 Postmodernizm
 Jacques Derrida
 Jacques Lacan
 Postyapısalcılık
 Jean-François Lyotard
 Üçüncü dalga feminizm

Dipnotlar
 Postyapısalcılık ve Postmodernizm, Madan Sarup, Bilim ve Sanat Yayınları.
 Modern ve Postmodern Feminizm, Zekiye Demir, İz Yayıncılık.

Kaynakça

Feminizm
Feminist teori

Postmodern feminizm


المَرْدَقُوشُ الكَبِيرُ أو البُستاني أو البَرْدَقُوشُ أو المَرْزَنْجُوشُ أو العَنْقَزُ أو الأَنْجَرَكُ أو المَلُولُ أو المَرْدَكُوشُ أو حبق الشيوخ أو ريحان الشيوخ أو خَفُوره خافور أو مرو بري أو مرو غار أو مرو ريحان أو مرو سفيد أو مرو مَاحُوز أو سَرو جَبَلي  نوع نباتي عشبي معمر يتبع جنس المردقوش من الفصيلة الشفوية، وهو نبات عطري من مجموعة النعانيع.

موطنه وانتشاره
موطنه تركيا وقبرص وانتشر منه في بلاد حوض البحر الأبيض المتوسط (مثل لبنان و في حوران جنوب سورية) وفي إيران وفي فلسطين والأردن وشمال أمريكا والجزيرة العربية والهند. ينمو على المنحدرات المشمسة في المروج والحقول والأراضي الحجرية في الأجواء الجافة. يزرع بكثرة في المناطق الجنوبية من السعودية.

الوصف النباتي
المردقوش هو نبات عشبي معمر ارتفاعه 30 ـ 60 سم. ساقه صلبة مضلعة، وتكسوها شعيرات دقيقة لونها في الأعلى أسمـر ممزوج بالحمرة، والورقة بشكل لسان، وأزهارها بمجموعات مغزلية لونها أحمر فاتح، ولها رائحة عطرية. أزهاره بيضاء تميل إلى اللون القرنفلي.

استعمالاته
يستخدم على نطاق واسع في الصناعات الغذائية كتوابل مع اللحوم والخضراوات. وينصح بعدم تناوله أثناء الحمل، لأنه منبه رحمي نشط.

فوائده الطبية
الجزء المستخدم من النبات هو جميع أجزائه الهوائية، يحتوي على زيت طيار وأهم مكوناته السابينين وهيدرات السابينين والكارقاكروول ولينالول، كما يحتوي على فلافونيات وحمض الكافئين وحمض الروزمارينيك وتربينات ثلاثية، يستخدم المردقوش على نطاق واسع فقد أورد جون جيرارد أن المردقوش علاج لأمراض الدماغ والرأس الناتجة عن البرد وهو مضاد للتشنج وهو منبه جيد وهو يستعمل للجهاز العصبي، ويجب عدم استخدامه أثناء الحمل.
وأشار إلى أن الأبحاث التي أُجريت حول سمية هذا العشب أثبتت أن خلاصته آمنة تماما حتى تركيز 5 غم لكل كيلوغرام من وزن الجسم. كما لم يسفر الاستعمال المتواصل له لمدة شهرين عن أضرار في وظائف الكبد والكِلى وصورة الدم مما يجعله آمناً تماماً عند استعماله بصورة متواصلة.
وجد مؤخراً احتوائه على مادة (E-beta-caryophyllene(EBCP وهي مادة مضادة للالتهابات حتى بجرعات صغيرة.

الجرعة وطريقة الاستخدام
يأخذ ملء ملعقة شاي صغيره من مسحوق المردقوش الجاف توضع في كوب ثم يصب عليه ماء مغلي ويغطى ويترك ما بين 10 إلى 15 دقيقه ثم يصفى ويشرب مرتين في اليوم صباحا ومساء.

الآثار الجانبية والسمية
الأبحاث التي أجريت حول سمية هذا العشب أثبتت أن خلاصته آمنة تماما حتى تركيز 5 جم لكل كيلوجرام من وزن الجسم كما لم يسفر الاستعمال المتواصل له لمدة شهرين عن أضرار في وظائف الكبد والكلى وصورة الدم مما يجعله آمنا تماما عند استعماله بصورة متواصلة، إلا أنه لوحظ أن الإكثار من تناوله يسبب النعاس.

المعلومات الغذائية
يحتوي كل 100غ من المردكوش، بحسب وزارة الزراعة الأميركية على المعلومات الغذائية التالية :
 السعرات الحرارية: 271
 الدهون: 7.04
 الدهون المشبعة: 0.52
 الكاربوهيدرات: 60.56
 الألياف: 40.3
 البروتينات: 12.66
 الكولسترول: 0
المعلومات الغذائية عن المردكوش

المراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
بيئة البحر الأبيض المتوسط
مردقوش
مطبخ متوسطي
نباتات تركيا
نباتات دخيلة في المغرب العربي
نباتات طبية
نباتات قبرص
نباتات وصفت في 1753

مردقوش كبير


Nu poți grăbi dragostea este un film românesc din 2009 regizat de Florian Simovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009
Filme de animație

Nu poți grăbi dragostea


John Edward Thaw, CBE (født 3. januar 1942, død 21. februar 2002)  var en engelsk skuespiller. I Danmark var John Thaw bedst kendt for sin rolle som Inspector Morse, som han portrætterede mellem 1987 og 2001 i tv-serien Inspector Morse, der er baseret på Colin Dexters kriminalromaner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Storbritannien
Personer tildelt Commander of the Order of the British Empire

John Thaw


Hosting veya Barındırma, bir web sitesinde yayınlanmak istenen sayfaların, resimlerin veya dokümanların internet kullanıcıları tarafından erişebileceği bir sunucu tutulmasıdır. Barındırma hizmeti web sitesinde bulundurulmak istenen içeriğin yüklendiği sunucunun veri depolamasıdır. Sunucu üzerinden direkt olarak dosya gönderip almak yayınlamak için birçok Control paneli kullanılmaktadır örneğin  gibi paneller ile Web sitenin içerikleri sunucuya kaydedilebilir.

İnternette site yayınlamak için özel olarak üretilmiş, internet omurgasına çok hızlı bağlantısı olan, yüzlerce kullanıcıya aynı anda hizmet verebilecek bir bilgisayarda (sunucuda) yayınlamak istediği dosyaların saklanması gerekir. Web siteye ait dosyaları saklayan ve internet kullanıcılarının erişimine sunan bu bilgisayarlara web sunucusu (web server), bu veri saklama ve yayınlama işlemine de barındırma hizmeti HOSTİNG  denir.

Web hosting işini yapan yüzlerce firma ve her firmanın uygun olabilecek farklı boyutlardaki hosting paketleri vardır.

Fiyatı ve performansı etkileyen temel hosting özellikleri:
 Hosting Depolama Alanı
 Bant Genişliği Giriş ve Çıkış Trafiği
 Sunucu İşletim Sistemi Tipi (Windows, Linux, Unix, Centos, Redhat, FreeBSD)
Sunucu donanımı (CPU, Hard Disk, RAID yapısı)
 Veri Tabanı Desteği (MySQL, MSSQL, Access, ...)
 Admin Paneli (Plesk, cPanel, Direct Admin, Entrenix, ...)
 SSL Desteği Güvenlik Sertifikası (VeriSign, Thawte, Comodo,...)
 Server Side Scripts (ASP.NET, ASP, PHP, ...)
 Sunucu özelliklerine tam erişim

Barındırma Türleri
Shared Hosting / Paylaşımlı
Paylaşımlı hosting adı da kullanılmaktadır, bu tür sistemlerde tek bir sunucu üzerinde, sunucunun bant genişliği ve fiziksel gücüne göre fazla sayıda hosting barındırılabilir, söz gelimi ortalama bir ev bilgisayarından oluşturulacak bir sunucu 100 adet Linux hosting barındırılabilirken markalı ve sunucu olarak üretilmiş özel makinalarda sitelerin standart ve yüksek yoğunluklu olmadığını düşünürsek 1000'den fazla hosting hesabı açılabilir.
Co-Location / Sunucu Bulundurma
Bu hizmette hizmeti sunucu bant genişliği ya da trafik, eğer varsa elektrik ücreti eğer talep ediliyorsa kurulum ücreti olarak temin edersiniz, kurulacak yazılım ve lisansların da ücretleri anlaşmaya bağlı olarak sizin karşılamanız gereken ücretlerdir, bunun dışında fiziksel olarak sunucuyu çalışır durumda data centera teslim etmek durumundasınız.
Reseller / Bayi
Shared hosting / Ortaklaşa sunucularda da bu hizmet sunulabilir, esasen aldığınız hosting paketi bayi paketi ya da reseller adı altında bulunmakta ve yukarıda yazdığımız paylaşımlı hosting sunucularında kullanılmaktadır, burada tek fark size ait bir limit dahilinde bir den fazla hosting hesabını kendi panelinizden kendi kendinize açabilmenizdir.
Dedicated Hosting / Kiralık Sunucu
Bu hizmette talep ettiğiniz sunucu anlaşmanıza bağlı olarak sizin adınıza temin edilir, bazı firmalar bu hizmetin anlaşmasını sözleşme bitiminde sunucunun size ait olacağı taahhüdünü verebilirler, normal şartlarda fiziksel makinanın ortalama maliyetini ve buna bağlı olarak bant genişliği ve elektrik ücretini ayrıca ödersiniz.

 Virtual Dedicated Hosting / Sanal Kiralık Sunucu

Bu hizmette talep ettiğiniz sunucu anlaşmanıza bağlı olarak sizin adınıza fiziksel bir sunucu üzerinden kaynak paylaşımı yöntemi ile sağlanmaktadır. Burada kullanacağınız kaynak CPU, RAM ve HDD olarak size belirtilmekte ve fiziksel sunucu üzerinden size ayrılmaktadır.

Web sitesi barındırma

Barındırma hizmeti


බුද්ධ ධර්මයට අනුව සමාව දීම පුද්ගලයෙකුගේ මනස තුළ ඇතිවන හිංසාකාරී සිතුවිලි නිසා හටගන්නා මානසික පීඩනය නැතිකර ගැනීමේ ක්‍රමයකි. වෛරය හා ව්‍යාපාද සිතුවිලි අපේ මානසික කර්මයට දීර්ඝ කාලීන බලපෑමක් ඇති කරයි. ඒ වෙනුවට බුදුදහමේ පුහුණු කරන්නේ යහපත් බලපෑම් ළගා කරවන සිතුවිලිය. කර්මය මෙනෙහි කළ විට අපට වැටහෙන්නේ පළිගැනීමට අවස්ථා සෙවීම නොව, මෛත්‍රීය හා සමාව දීම වඩා වැදගත් බවයි. මක්නිසාදයත් පළිගන්නා තැනැත්තා සියල්ලන්ටම වඩා අවාසනාවන්ත තත්ත්වයකට පත්වන බැවිනි. අමනාපකමක් හටගත් විට බුදුදහමට අනුව සිදුකළ යුත්තේ සන්සුන්ව එයට හේතුව සොයාගෙන එම අමනාපය අත්හැරීමයි. බුදුදහමේ හරය වන්නේ අවිද්‍යාව හා දුකින් මිදීමට, භාවනාවෙන් යථාර්ථයේ ස්වභාවය අවබෝධය කර ගැනීමයි. බුදුදහම තණ්හාවේ නියම ස්වරූපය මෙන්ම තණ්හාව හටගැනීමට හේතු වන වස්තූන්ගේ යථාර්තයද අධ්‍යයනය කරයි. අපි සමාව දීමට අකමැති නම් අපි අපගේ වේදනාව තවත් වැඩි කරගන්නා අතර නැවත ඉපදීමේදී දුක ලෙස හටගන්නේ මෙයයි.

වෛරය ඇතිවීම වළක්වා ගැනීම සඳහා බුදුදහමේ මෛත්‍රීය, කරුණාව, මුදිතාව හා උපේක්ෂාව යන කරුණු පිළිබඳව අවධාරණය කරයි. මෙමඟින් අප තුළ හා අනුන් තුළ ඇති විඩාව අවබෝධකර ගැනීමට හැකිවේ. 9/11 ප්‍රහාරය ගැන අජානී ජයසරෝ නම් බෞද්ධ භික්ෂුව තම ශිෂ්‍යයන් අමතා මෙසේ පැවසීය. " අපි අපගේ උපත, මහළු විය, රෝගී බව හා මරණය යන කරුණුවලදී ලෝක වාසී අනෙක් සත්වයන් සමඟ ඇති බැඳීම පිළිබඳව ගැඹුරින් සිතන විට එමඟින් අපට නව යථාවබෝධයක් ලැබේ."

"යමෙක් මට හිරිහැර කළා, පහරදුන්නා, පරාජය කළා, සොකරකම් කළා යන සිතුවිලි රඳවා තබා ගන්නා තැනැත්තාගේ වෛරය නොසන්සිඳේ."

"යමෙක් මට හිරිහැර කළා, පහරදුන්නා, පරාජය කළා, සොරකම් කළා යන සිතුවිලි සිතෙන් අතහරින පුද්ගලයාගේ වෛරය සන්සිඳේ."

- ධම්මපදය 1.3 - 4 - පරිවර්තනය රාධාක්‍රිෂ්ණන්
බුදු දහම

බුද්ධ ධර්මයේ දැක්වෙන සමාව දීම


بلدية بوغيتشون ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 4.261 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 فيسنتي لوبيز كاريل

مراجع

بلديات قرجيطة

بوغيتشون


Luis Gutnisky (Avellaneda, provincia de Buenos Aires, 9 de enero de 1910 - provincia de Misiones, Argentina 30 de diciembre de  1959) fue un médico, político, primer gobernador constitucional de la provincia de Formosa.

Biografía

Luis Gutnisky, médico de profesión y político. Había nacido en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, el 9 de enero de 1910.

Fue uno de los cuatro hijos del matrimonio formado por Bernardo Gutnisky y Catalina Felsher, ambos de origen judío. Los restantes fueron Isaac (que se radicó en Buenos Aires), Abraham (que también vivió en Formosa) y Flora Gutnisky de Kesner (que se domicilió en Corrientes).

La infancia transcurrió en su ciudad natal; solo cuando inició sus estudios universitarios se radicó en Rosario, provincia de Santa Fe. En la Facultad de Ciencias Médicas de esa ciudad obtuvo el título de médico cirujano, el 6 de marzo de 1933.

Se radicó en la provincia de Formosa ejerciendo su profesión a la vez que inició su militancia política en la UCR.

Por corto lapso se trasladó a la capital de la provincia de Salta. Allí se casó con Adela Steren, a poco de cumplir 27 años de edad; fue el 14 de enero de 1937. De ese matrimonio nacieron tres hijos: Catalina Esther; Bernardo Oscar y Eduardo Ernesto..

Fue elegido concejal municipal en la capital provincial, ejerciendo ese cargo durante los años 1937-1938. Interinó por un corto lapso, en octubre de 1942, como  Intendente Municipal de Formosa.
En agosto de 1949 la Municipalidad autorizó a Luis Gutnisky  a construir la casa de la calle Rivadavia entre avenida 25 de Mayo y España. Allí vivió el resto de sus días.

También, en 1952, ocupó el cargo de concejal, junto a Exequiel Magno Gómez y Pablo Alarcón, entre otros. Fue titular del establecimiento privado "Sanatorio Pasteur".El 27 de abril de 1956 un decreto del dictador Pedro Eugenio Aramburu declaró nula la Constitución nacional y dejó
sin efecto las constituciones de las provincias del Chaco, de La Pampa y de Misiones .El peronismo en tanto se identificaba con el logro de la autonomía provincial y había gobernado a las comunas mencionadas en el período previo al golpe militar. La imposibilidad de participar en
los comicios protestas difundidas mediante panfletos y volantes.
Perón desde el exilio aconsejó votar a los candidatos de la Unión Cívica Radical Intransigente -UCRI –luego del acuerdo
entre este dirigente y Frondizi- representados por Luis Gutnisky, que finalmente triunfaron el 23 de febrero de 1958, integrando la fórmula Luis Gutnisky - Emilio Tomás, asumió como primer gobernador constitucional el 1 de mayo de 1958.

La labor legislativa se resintió por los conflictos internos del
partido gobernante y por una oposición cada vez más fuerte. El número de leyes se redujo y el
gobernador debió recurrir en varias oportunidades al poder de veto para rechazar otras cuyo criterio
no compartía.

Producida la división del radicalismo nacional en Tucumán, en 1956, Gutnisky se encolumnó tras el Dr. Arturo Frondizi  en la Unión Cívica Radical Intransigente.Las elecciones provinciales se dieron en paralelo con la proscripción que pesaba sobre el peronismo, lo cual dejó el camino abierto al radicalismo.Fue diputado en la convención que redactó la Constitución provincial en 1957.

Viajó en misión de gobierno a la provincia de Misiones encontrando la muerte al caer el avión que los transportaba, el 30 de diciembre de 1959.

Homenaje
La principal avenida de acceso a la Ciudad de Formosa lleva el nombre del Dr. Luis Gutnisky, en homenaje al primer Gobernador Constitucional de Formosa.

Referencias

Fallecidos en la provincia de Misiones
Fallecidos por accidentes aéreos
Gobernadores de Formosa
Judíos de Argentina
Médicos de Argentina del siglo XX
Médicos de Misiones
Nacidos en Avellaneda (Buenos Aires)
Políticos de Argentina
Políticos de la Unión Cívica Radical
Políticos judíos de Argentina

Luis Gutnisky


Heidmühlen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Boostedt-Rickling i den nordlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Heidmühlen ligger omkring 12 km sydøst for Neumünster på Segeberger Heide, 14 km nordøst for Bad Bramstedt og 14 km vest for Bad Segeberg ved udkanten af Segeberger Forst. I kommunen ligger ud over Heidmühlen , bebyggelserne Klint, Mühlenholz og Radesforde. Heidmühlen lå i middelalderen i grænseområdet mellem Sachserne og Venderne.

Mod nordøst går Bundesstraße B205 fra Bad Segeberg mod Neumünster, mod syd går Bundesstraße 206 fra Bad Segeberg mod Bad Bramstedt og mod vest går motorvejen A7 fra Hamborg mod Flensborg.

Kort før den gamle mølle, der har givet byen dens navn, løber Radesforder Au og Rothenmühlenau sammen og danner Osterau, der er med til at danne Bramau.

I den sydlige del af kommunen ligger en del af Wildpark Eekholt og naturschutzgebiet Stellbrookmoor.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Heidmühlen


İsveççe (; ), İsveç ve Finlandiya'nın güney ve batı sahillerinde 9,6 milyonu aşkın kişi tarafından konuşulan bir Kuzey Cermen dilidir.

İsveççe Hint-Avrupa dil grubunun, Cermen dil ailesinin kuzey koluna aittir. Diğer İskandinav dillerinden Norveççe ile en çok, Danca ile biraz daha az derecede karşılıklı anlaşılabilecek şekilde yakınlık teşkil eder. İzlandaca ile ise daha az benzerdir.

Modern İsveççe, 19. yüzyılda İskandinav dillerinden ayrılmış ve 20. yüzyılda ayrı bir dil olarak kabul edilecek duruma gelmiştir. Bugün, İsveççe bilenlerin %99'u aynı dili konuşur ve yazarlar. Yerel yönetimlerce desteklenmelerine rağmen, farklı şiveler gitgide yok olmaktadır.

Coğrafî dağılım
İsveççe İsveç'te 8 milyon İsveçli'nin anadili, 1 milyon göçmenin ikinci dili olmak üzere, bu ülkede yaşayan 9 milyon insan tarafından konuşulur. Finlandiya nüfusunun %5,5'inin (290 000 kişi) anadili İsveççedir. Finlandiya'da anadili Fince olan kişiler arasında da ikinci veya üçüncü dil olarak konuşulur. Estonya nüfusunun %2'si (26 000 kişi) İsveççe konuşur. İstatistiklere göre dünyada ABD'de yerleşik 67.000, diğer ülkelere göç etmiş 200.000 dolayında İsveçli de dahil olmak üzere toplam olarak 9,6 milyon insan İsveççe bilmektedir.

Alfabe
İsveç alfabesi A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z, Å, Ä, Ö harflerinden oluşmaktadır. Aşağıdaki tablolar harfleri ve telaffuzlarını göstermektedir:

Metin örnekleri
Turkiet (turkiska: Türkiye), officiellt Republiken Turkiet (Türkiye Cumhuriyeti), är ett eurasiskt land som sträcker sig över halvön Anatolien i sydvästra Asien och Balkanhalvön i sydöstra Europa. Turkiet gränsar till åtta länder: I Europa gränsar det till Bulgarien och Grekland och i Asien till Georgien, Armenien, Azerbajdzjan (exklaven Nachitjevan), Iran, Irak och Syrien. Det gränsar till Medelhavet i söder, Egeiska havet i väster och Svarta havet i norr. Turkiet innehåller också Marmarasjön, som används av geografer som gränslinje mellan Europa och Asien. Turkiet räknas ofta in i det geografiska området Mellanöstern.

 Hej [hɛj] - merhaba
 Ja [jɑː] - Evet
 Nej [nɛj] - hayır
 Tack [takː] - Teşekkürler
 Jag [jɑːg] -Ben
 Hur mår ni? [hʉːr moːr niː] - Nasılsınız?
 Du [dʉː] - Sen
 Den [dɛn] - O
 Sverige ['svɛrɪjɛ/'svɛr.jɛ] - İsveç
 Svenska ['svɛn.ska] - İsveççe
 Turkiska ['tɵrk.iska] - Türkçe
 Turkiet [tɵrk'iːɛt] - Türkiye
 Adjö [a'jøː] - Hoşçakal (bu çok eski bi kullanım olup yaşlılar arasında daha yaygındır)
 hej då [hɛj 'do:]- Hoşçakal (daha yaygın bir kullanım)
 Mamma ['mamːa] - Anne
 Pappa ['papːa] - Baba
 Son [soːn] - Erkek evlat
 Dotter ['dɔtːɛr] - Kız evlat
 Bok [buːk] - Kitap
 Skola ['skuːla] - Okul
 Blyertspenna ['blyːɛʈʂ'pɛnːa] - Kalem
 Böcker ['bœkːɛr] - kitaplar

Sayılar
 0-Noll [nɔl]
 1-En, Ett [ɛn/ɛt]
 2-Två [tvoː]
 3-Tre [treː]
 4-Fyra ['fyːra]
 5-Fem [fɛm]
 6-Sex [sɛks]
 7-Sju [ɧʉː]
 8-Åtta ['ɔta]
 9-Nio ['niːʊ]
 10-Tio ['tiːʊ]
 100-Hundra ['hʉndra]
 1000-Tusen ['tʉːsen]

Günler
 Måndag ['mɔn.dɑːɡ] - Pazartesi
 Tisdag ['tiːs.dɑːɡ] - Salı
 Onsdag ['ʊns.dɑːɡ] - Çarşamba
 Torsdag ['tuːʂ.dɑːɡ] - Perşembe
 Fredag ['freːdɑːɡ] - Cuma
 Lördag ['løːɖɑːɡ] - Cumartesi
 Söndag ['sœn.dɑːɡ] - Pazar

Aylar
 Januari [janɵ'ɑːrɪ] - Ocak
 Februari [fɛ.brɵ'ɑːrɪ] - Şubat
 Mars [maʂ] - Mart
 April [a'prɪl] - Nisan
 Maj [maj] - Mayıs
 Juni ['jʉːnɪ] - Haziran
 Juli ['jʉːlɪ] - Temmuz
 Augusti [aʊ'gɵs.tɪ] - Ağustos
 September [sɛp'tɛm.bɛr] - Eylül
 Oktober [ʊk'tuːbɛr] - Ekim
 November [nʊ'vɛm.bɛr] - Kasım
 December [dɛ'sɛm.bɛr] - Aralık

Mevsimler
 Vinter ['vɪn.tɛr] - Kış
 Höst [hœst] - Sonbahar
 Vår [voːr] - İlkbahar
 Sommar ['sɔmːar] - Yaz

Kaynakça

Dış bağlantılar
Swedish Flashcard Site
İsveççe-Türkçe sözlük

İsveççe


يقع حقل السفانية في مياه الخليج العربي على بعد نحو 265 كيلومترا شمال مقرات شركة أرامكو في الظهران. ويصل إنتاجه إلى أكثر من 1.2 مليون برميل في اليوم، وهو أكبر حقل نفطي مغمور تحت الماء في العالم، تصل مساحته إلى 50 كيلو مترا طولا و15 كيلو مترا عرضا. تم اكتشاف الحقل في عام 1951م، وتملكه أرامكو السعودية. ويعود سبب تسميته بهذا الاسم نسبةً إلى اسم مدينة السفانية المطلة على الخليج العربي والذي يقع بالقرب منها حقل السفانية.

تاريخ الحقل
بدأت أعمال التنقيب عن حقل السفانية في عام 1939م، بواسطة الجيوفيزيائي في شركة النفط العربية الأمريكية أرامكو دك كير، عندما كتب إلى جانبه وعلى خريطة المنطقة «منطقة مرتفعة محتملة في المياه المغمورة»، وكانت المنطقة المرتفعة فعلا تمثل مكمن زيت على عمق آلاف الأقدام في باطن الأرض. وفي الواقع، أصبحت هذه المنطقة لاحقا أكبر مكمن زيت يتم اكتشافه على الإطلاق في المنطقة المغمورة.

وبعد الحرب العالمية الثانية وبعد زيادة سهولة حفر آبار الزيت في السعودية، ازدهر إنتاج الزيت، ولكن الحفر في المنطقة المغمورة، بخلاف الحفر على اليابسة، شكل مجموعة من التحديات المختلفة جدا. كان حفر آبار الزيت في المناطق المغمورة في العقد الرابع من القرن العشرين تطورا حديثا نوعا ما، وعلى المستوى الدولي بدأت أول منصة بحرية في العالم العمل في عام 1938 في الولايات المتحدة. ولكن لا تزال التكنولوجيا حديثة جدا، إضافة إلى أمواج الخليج العالية التي شكلت خطورة على أعمال التنقيب، وفي عام 1949 أطلقت إحدى فرق التنقيب برنامجا رائدا لتسجيل الاهتزازات على سواحل المملكة وفي مياهها الإقليمية، ليسهل أعمال التنقيب، ويواصلوا الحفر خلال العامين التاليين، وفي 15 أغسطس 1951، حصلت السفانية على تدفق للنفط من جهاز حفر تابع لأرامكو بكميات تجارية. ولكن كانت هناك شكوك حول جودة الزيت المنتج. وكان ما يميز حقل السفانية أن إنتاج النفط في الحقل كان من منطقة البحرين الجيولوجية الأكثر ضحالة.

وكشفت أرامكو في تقرير مراجعتها السنوية للأعمال لعام 1954، عن قيامها بإنشاء المرافق لبدء الإنتاج من حقل السفانية في عام 1957. وبدأ الإنتاج من حقل السفانية حسب الجدول المقرر في منتصف أبريل 1957. وقد شكل الزيت في ذلك العام 22 في المائة من الاستهلاك الإجمالي للطاقة في أوروبا الغربية، أي ما يصل إلى أكثر من 2.5 مليون برميل في اليوم.

انظر أيضًا
 حقل الغوار
 حقل كران
 حقل الشيبة

مراجع

حقول غاز طبيعي في السعودية
حقول نفط في السعودية
وقود أحفوري في السعودية
محافظة الخفجي

حقل السفانية


Fragosela, Portekiz'de Viseu belediyesine bağlı olan, 10,82 km2 yüzölçümüne sahip, 2.228 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viseu

Fragosela


Josip Kršul (Selce kod Crikvenice, 10. prosinca 1911. – Selce kod Crikvenice, 5. ožujka 2021.) bio je hrvatski stogodišnjak, veteran bitke za Iwo Jimu te najstariji Hrvat prije svoje smrti.

Životopis
Rođen je u Selcu kod Crikvenice.  Završio je tehničku školu u Beogradu za vrijeme Kraljevine Jugoslavije. Nakon završene srednje škole vraća se u rodno mjesto. Nije pronašao posao pa odlazi u Šibenik gdje završava tečaj za telegrafista. Godine 1936. u Rotterdamu se ukrcava na brod i kreće na putovanje oko svijeta. U osvit Drugog svjetskog rata stiže u Galveston u američkoj saveznoj državi Teksas. U Galvestonu počinje raditi u restoranu hrvatskih iseljenika, prvo kao pomoćni kuhar, a zatim kao konobar. Ubrzo se priključuje američkoj vojsci te sudjeluje u Drugom svjetskom ratu. Nakon regrutacije na Floridi, ukrcava se na brod i odlazi na Pacifik gdje je sudjelovao u bitci za Iwo Jimu. Nakon bitke je dobio američko državljanstvo. Nakon rata odlazi u San Francisco, gdje dobiva posao na održavanju telekomunikacija u Western Unionu.

U Watsonvilleu je upoznao svoju suprugu Milicu, ili Mildred, kako su je Amerikanci zvali. Njeni su roditelji porijeklom iz Like, ali ona je rođena u Carbondaleu, u američkoj saveznoj državi Illinois. Josip i Milica su se oženili 1970-ih ali nisu imali zajedničke djece. Milica je imala kćer i sina iz prvog braka. Josipova sestra, Jelena Jeličić (1913. – 2015.), preminula je u 102. godini života. Poslije smrti supruge, 2012. godine vratio se u rodni kraj.

Dana 12. listopada 2019. godine posjećuju ga veleposlanik SAD u RH W. Robert Kohorst i američki vojni izaslanik brigadir Robert Mathers da bi mu uručili odličja i dokumente koje su o njegovoj službi pronašli u vojnim arhivima. Među ostalim predali su mu medalju za uzornu službu u vojsci i odličje za službu unutar granica SAD-a, te za službu na Pacifiku.

Preminuo je u 109. godini života u Selcu kod Crikvenice u noći s 4. na 5. ožujak 2021. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Josip Kršul Geni.com
Josip Krsul Gerontology Wiki
List of oldest people from Croatia Gerontology Wiki

Životopisi, Crikvenica
Najstariji ljudi

Josip Kršul


جامعة القلعة  هي جامعة عامة تقع في إسبانيا إلى جهة الشرق من مدريد.

تأسست الجامعة عام 1499، ومن ثم نقلت إلى مدريد عام 1836.

انظر أيضًا
 قائمة الجامعات الحديثة في أوروبا (1801–1945)

المراجع

ألكالا دي إيناريس
تأسيسات سنة 1499 في إسبانيا
جامعات حكومية
جامعات وطنية
جامعات وكليات في إسبانيا
جامعة القلعة (إسبانيا)
مبان ومنشآت في ألكالا دي إيناريس
هيئات تعليمية أسست في القرن 15

جامعة القلعة


Proto-Australoids යනු වසර 100,000 කට පෙර අප්‍රිකාවෙන් පිටව ගිය නවීන මානවයන්ගේ පළමු ප්‍රධාන රැල්ලෙන් පැවත එන උපකල්පිත පුරාණ දඩයම්-එකතු කරන්නන් ය. විචිත්‍රවත් ශරීර වර්ග වලින් සංලක්ෂිත, ඔවුන් කළු සහ රැලි සහිත හෝ රැලි සහිත කළු හිසකෙස් වෙත ළඟා වන අඳුරු සමේ පැහැයක් ඇති බව සැලකේ.

(Extracted from the internet and this text is been translated to sinhala.)

ප්‍රෝ‌ටෝ-ඔස්ට්‍රොලොයිඩ්


James-Ferdinand de Pury, né en 1823 et mort le 15 mai 1902, est un homme d'affaires qui réside au Brésil de 1847 à 1872 et y accumule une fortune considérable dans la production de tabac. Le don de sa villa à la ville de Neuchâtel permet l'établissement du Musée d'ethnographie de Neuchâtel.

Biographie

James-Ferdinand de Pury est fils de Charles-Auguste de Pury (1788-1861) et de Sophie-Marianne de Pourtalès (1792-1877). En 1847, il se rend au Brésil pour y travailler dans la manufacture de tabac à priser fondée par son oncle Auguste-Frédéric de Meuron (1789-1852), qui s'est installé à Salvador de Bahia et à Rio. Avec Frédéric de Meuron et Etienne-Alexandre de Pourtalès, il est propriétaire de la fabrique impériale de tabac à priser, Rapé Arêa Preta. C'est la première marque commerciale enregistrée au Brésil, le 10 août 1843. Elle doit son succès considérable à la poudre d'iris qui y était mélangée.

James-Ferdinand de Pury épouse en 1863 Augustine-Mathilde Bevilacqua, née à Rio. Le 18 juin 1868, de Pury est nommé chevalier de l'Ordre de la Rose du Brésil tropical par l'empereur Pedro II, qui règle sur l'empire brésilien de 1831 à 1889.

En 1872, James de Pury rentre définitivement à Neuchâtel. Héritier d'un vaste terrain sur la colline de Saint-Nicolas, il se fait construire une grande demeure dans le goût de la Renaissance française par l'architecte Léo Châtelain.

En 1882, Pury perd sa fille unique, et, en 1900, son épouse. Sans héritier, il lègue en 1902 sa propriété à la Ville de Neuchâtel pour qu'elle y aménage un Musée ethnographique. Le musée ouvre ses portes le 14 juillet 1904.

Bibliographie

 .

Références

Homme d'affaires suisse
Noblesse suisse
Personnalité neuchâteloise de l'économie et de la finance
Naissance en 1823
Naissance à Neuchâtel
Décès en mai 1902
Décès à 75 ans

James-Ferdinand de Pury


مجدي الهلالي  هو داعية إسلامي وطبيب تحاليل طبية مصري أقام في المدينة المنورة بين عامي 1994 - 2005. يُقيم حاليًا في القاهرة. أسس مؤسسة الصحابي عقبة بن عامر، والتي تهتم بالتربية القرآنية للأفراد. له العديد من المؤلفات والمقالات والمحاضرات، ومن أشهر كتبه: حطم صنمك، والإيمان أولًا.

مؤلفاته
له العديد من المؤلفات، منها:

وكذلك مجموعة من الكتيبات منها:
 حتى لا نخسر رمضان
 كيف نستفيد من رمضان
 الكنز المهجور
 كيف نحيى قلوبنا في رمضان؟ مع القرآن في رمضان يوماً بيوم
 ماذا نريد من رمضان؟

انظر أيضًا
 خالد أبو شادي
 فاضل سليمان
 رامي عيسى

المراجع

أطباء مصريون
دعاة مصريون
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد القرن 20

مجدي الهلالي


M6 Digital Services, anciennement Oxygem, puis M6 Web, est une entreprise française spécialisée dans les sites web thématiques appartenant au Groupe M6 et basé à La Madeleine, dans la Métropole européenne de Lille (Nord).

Historique
Le 30 avril 2008, M6 Web, filiale du Groupe M6, rachète 100 % de la société lyonnaise Cyréalis aux fondateurs qui quitteront progressivement l'entreprise. Tous les actifs de Cyréalis sont transférés à M6 Web, la société étant finalement radiée le 5 janvier 2009.

En janvier 2015, M6 Web rachète Oxygem, un éditeur de sites web tels que CuisineAZ.com, Passeportsanté.net et Radins.com.

En 2018, le spécialiste de la formation Elephorm est revendu au groupe Studi.

En janvier 2019, l'entreprise M6 Web se scinde en deux sociétés : M6 Digital Services et M6 Distribution.

En mars 2020, iGraal est cédée au groupe Global Savings Group.

En mars 2021, la société de routage email Mindbaz est à son tour revendue.

En octobre 2023, M6 vend les sites Passeport Santé, Cuisine AZ, Fourchette & Bikini, Déco, Turbo, M6 Météo, Croq'Kilos et Croq'Body à Prisma Media pour un montant non dévoilé.

Organisation
M6 Digital Services est la filiale numérique spécialisée dans l'activité de pure-player digital du Groupe M6, qui développe l'activité multimédia du groupe sur les nouveaux supports numériques et des sites web thématiques.

Portails thématiques
 CuisineAZ.com : cuisine et alimentation ;
 Déco.fr : décoration maison/jardin ;
 Fourchette & Bikini : bien-être féminin ;
 M6météo : prévisions météorologiques à 15 jours partout dans le monde ;
 PasseportSanté.net : santé au naturel ;
 Turbo.fr : automobile. Le site de l'émission de télé diffusée sur M6 ;
 AstroVibes.fr : Un site d'astrologie.

Services payants

 Croq'Kilos : cuisine et rééquilibrage alimentaire ;
 Croq'Body : programme sportif associé à Croq'Kilos

Sociétés internet
 Quicksign : signature numérique.

Anciennes activités
 Clubic : actualité high-tech et numérique ; finalement revendu pour redevenir indépendant en .
 Achetezfacile.com : comparateur de prix sur internet ; Le site semble finalement abandonné en 2018 : M6 ne communique pas, mais l'URL est indisponible, le contenu Facebook et Twitter est supprimé et l'audience est en chute libre.
 MinuteFacile.com : astuces vidéo ;
 Panorabanques.com : comparateur de tarifs bancaires ;
 Radins.com : plateforme de promotion commerciale ;
 Météocity : ancien site météo du groupe Oxygem, rebrandé M6météo à la suite du rachat par M6.
 Elephorm : formation en ligne cédé en 2018 ;
 iGraal : site de cash back cédé en 2020 ;
 Mindbaz : routage e-mail  cédé en 2021 ;
 Odiso : hébergement e-commerce cédé en 2021 ;

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Journalisme en ligne

Liens externes
 Site officiel

Entreprise des médias ayant son siège en France
Entreprise ayant son siège dans le département du Nord
Presse écrite dans les Hauts-de-France
Site web français
Média en France
Média Internet

M6 Digital Services


Das Ensemble Delirio ist ein österreichisches Kammermusik-Ensemble.

Geschichte
Das Ensemble Delirio wurde 2009 von David Drabek (Violine), Pablo de Pedro (Viola), Philipp Comploi (Violoncello) und Jeremy Joseph (Tasteninstrumente) in Wien gegründet und widmet sich den kammermusikalischen Werken des Barock, der Klassik und der Romantik unter den Gesichtspunkten der historischen Aufführungspraxis. Die Musiker spielen dabei auf Originalinstrumenten.

Die erste CD mit Scherzi, Sonaten und Kantaten von G. Ph.Telemann, basierend auf zwei Kammermusik-Zyklen Telemanns, erschien 2011 unter dem Titel A Week of Telemann bei dem Klassik-Label Capriccio. Das zweite Album mit dem Titel Velvet, aufgenommen in der Franziskanerkirche Wien  unter Verwendung der Wöckherl-Orgel (1642), beinhaltet frühe österreichische Orgel- und Ensemblewerke des 17. Jahrhunderts.

Diskografie
 A Week of Telemann. Sonaten und Kantaten von G.Ph.Telemann. Capriccio, 2011.
 Velvet. cDelirio, 2014.

Weblinks
 Website des Ensembles Delirio

 Ensemble Delirio bei Kultur.bz

Einzelnachweise

Kammermusikensemble
Historische Aufführungspraxis
Musikgruppe (Wien)

Ensemble Delirio