Morchella esculenta (Carl von Linné, 1753 ex Christian Hendrik Persoon, 1801), sinonim cu Morchella vulgaris (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Samuel Frederick Gray, 1821), este o specie de ciuperci comestibile, saprofită, foarte delicată, din încrengătura Ascomycota, familia Morchellaceae, genul Morchella. Ea este denumită în popor zbârciog galben, burete galben, ciuculete, zbârciog bun sau pupi. Acest burete trăiește în mod predominant pe sol calcaros și argilos, dezvoltându-se solitar sau în grupuri mici, și poate fi găsit în România, Basarabia și Bucovina de Nord. Este una dintre primele specii de ciuperci care apar încă de la sfârșitul lui martie, ieșind chiar din zăpadă, până la începutul lui iunie, și crește în special în păduri de foioase, mai ales sub frasini, ulmi, plopi și salcâmi, adeseori prin tufișuri sau lunci ierboase, pe marginea drumurilor, dar și sub vreascuri, pe defrișări sau arsuri vechi.

Taxonomie

În anul 1753, marele savant suedez Carl von Linné  a descris specia pentru prima dată în opera sa Species Plantarum sub denumirea Phallus esculentus. Compatriotul său Christian Hendrik Persoon a redenumit specia sub numele actual Morchella esculenta în volumul 2 al operei sale din 1801 Synopsis Methodica Fungorum și naturalistul francez Jean Florimond Boudon de Saint-Amans (1748-1831) a sancționat taxonul  în cartea sa Flore Agenaise ou description méthodique des plantes (1821).

În secolul al XIX-lea au fost creați mulți alți taxoni care însa pot fi neglijați. O excepție este denumirea Morchella vulgaris, făcută de micologul englez Samuel Frederick Gray (1757-1822) în volumul 1 al lucrării sale A natural arrangement of British plants, care a fost folosită de nu puțini micologi de a lungul secolului al XX-lea. Denumirea Helvella esculenta a lui Sowerby (1797) a fost ștearsă de Persoon și aplicată pentru zbârciogul gras.

Câteodată se poate citi, că Elias Magnus Fries ar fi redenumit specia, ce este incorect. Fries a descris mai multe ciuperci ale genului, ca de exemplu Morchella elata sau Morchella rotunda. În acest caz însă a atașat numai denumirea incorectă a lui Sowerby taxonului recunoscut.

Descriere

 Corpul fructifer: are 3-10 cm în diametru și 6-12 cm în înălțime, este de formă alungit-ovoidală până conică, cu suprafața zbârcită și perforată cu alveole, separate prin creste, care sunt inițial înguste, alungite și mai târziu neregulat unghiulare, poligonale, fiind gol în interior (cu o singură cavitate). Marginea este aderentă la picior. Coloritul este în tinerețe mai mult sau mai puțin gri cenușiu până la gri închis, schimbând la maturitate de la gri-galben la galben-ocru respectiv galben de  ceară, devenind la bătrânețe brun-gălbui, câteodată chiar maroniu.
 Piciorul: are o lungime de  6-12 cm și o grosime de 2,5-5 cm, este format ceva neregulat cilindric precum ușor lățit la bază, solid, de asemenea cu o singură cavitate, cu suprafața brăzdată de nervuri longitudinale, granuloasă sau acoperită câteodată cu negi mici. Culoarea lui este albicioasă în tinerețe, apoi capătă nuanțe gălbui-ocracee din ce în ce mai evidente.
 Carnea: este albicioasă, ceroasă, și foarte fragilă, cu gust plăcut precum un miros slab de ciuperci, chiar ceva spermatic.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali, netezi, au o mărime de (17) 19-22 (24) x 11-15 microni și sunt colorați galben-ocru.
 Reacții chimice: nu-și schimbă culoarea după adăugarea de reactivi chimici.

Calități asemănătoare are și Morchella rotunda, conform taxonomiei franceze o specie de sine stătătoare, apărând astfel și în articole din România, fiind pentru alți micologi numai o variație ( Morchella esculenta var. rotunda), având ca diferențiere între altele un corp fructifer rotund. A fost de asemenea descrisă chiar ca Morchella rotunda var. esculenta (L. ex Jacquet. & Bon).

Confuzii
Morchella esculenta poate fi confundată ușor cu alte specii de genul Morchella, în primul rând cu surata ei Morchella rotunda sau de exemplu cu Morchella conica, Morchella costata, Morchella crassipes, Morchella deliciosa, Morchella elata, Morchella elatoides Jacquet, Morchella eximia,  Morchella pragensis, Morchella punctipes, Morchella spongiola, 'Morchella steppicola,Morchella tridentina sin. Morchella frustrata, ' sau Verpa bohemica.

Sub numele românesc de "zbârciog" se tratează aproape mereu patru mari genuri de ciuperci: Gyromitra, Helvella, Morchella și Verpa. Între primele două se găsesc specii otrăvitoare pe când cele două din urmă sunt comestibile. Cu toate că cele patru genuri sunt goale pe interior, ele pot fi deosebite destul de ușor: Morchella și Verpa sunt unicamerale, pe când Gyromitra și Helvella sunt multicamerale, prezentând o încrengătură de goluri în interiorul lor.Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, p. 220-221, ISBN 978-3-8427-0483-1

Pentru un începător, confundarea cu buretele posibil mortal Gyromitra esculenta (zbârciogul gras), cu totul că speciile se deosebesc destul de clar, ar putea să se dezvolte fatal.

 Ciuperci asemănătoare

 Valorificare

Trebuie menționat că zbârciogul galben nu poate fi mâncat crud pentru că conține hidrazină, dar care se dizolvă în timpul fierberii. De asemenea, consumat în porții mari, poate crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este mai greu de digerat.Morchella esculenta'' este de calitate gastronomică foarte bună. Ea poate fi pregătită ca ciulama, alături de legume, dar nu împreună cu alte ciuperci (din cauza gustului și mirosului specific), sau ca sos, servit cu carne albă (pui, curcan, porumbel, vițel). Se potrivește și la o mâncare de creier (porc, vițel), cu raci, scoici, melci sau ca foietaj cu șuncă sau într-o plăcintă (de exemplu "pe modul reginei", cu carne de vițel sau pui). Exemplare mai mari pot fi prăjite ca șnițel sau umplute cu carne, după ce au fost blanșate în prealabil.

Uscați și preparați după înmuiat, bureții dezvoltă un gust și miros mai intens (apa în care au stat la înmuiat poate fi filtrată printr-o sită și utilizată). Este recomandat a nu se folosi piciorul, pentru că acesta devine gumos după înmuiere.

Note

Legături externe

 Zbârciogul galben, film

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, p. 326-327, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, volumele 1-3, 5 (vezi la note).
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Csaba Locsmándi, Gizella Vasas: "Ghidul culegătorului de ciuperci", Editura Casa, Cluj-Napoca 2013, ISBN 9786068527147, 192 p.
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura G. Fischer, Jena 1950

Morchella
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1753 în știință

Morchella esculenta


L'église Saint-Séverin est une église située à Nieul-le-Virouil, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

Saint-Séverin est une église de style roman, dont les premiers éléments de construction datent des  , avec des ajouts et des remaniements plus tardifs (). La partie la plus ancienne est le clocher recouvert d'un dôme de pierre taillé en écaille dit clocher en pomme de pin, dont on trouve des exemples approchants en Saintonge (abbaye aux Dames de Saintes, église Notre-Dame-de-l'Assomption de Fenioux) mais qui rappelle surtout les dômes d'inspiration byzantine observés en Poitou, Angoumois et Périgord (église N.-D.-la-Grande de Poitiers, cathédrale Saint-Pierre d'Angoulême, cathédrale Saint-Front de Périgueux). Cinquante-quatre marches mènent à son sommet qui abrite la cloche «Marie», installée et baptisée en 1859. La corniche est ornée de modillons à figures humaines, animales et végétales. Au-dessous du chœur se trouve une crypte ossuaire qui était utilisée pour la conservation des ossements exhumés pour laisser place à de nouvelles inhumations dans l'église. La chapelle Saint-Joseph, au nord, a gardé son style roman d'origine. Elle est ornée d'une petite abside qui abritait les fonts baptismaux. La chapelle de la Vierge, au sud, a été remaniée au .

L'église Saint-Séverin fut plusieurs fois menacée de destruction. En 1568, au début de la troisième guerre de religion, elle ne fut épargnée que sur ordre du seigneur de Nieul, Bertrand Arnoul, conseiller au Parlement de Bordeaux, pourtant lui-même protestant. Endommagée au cours de la Révolution, laissée à l'abandon au début de , elle a été restaurée en 1866 à l'initiative du maire Jean Toulouze.

L'église est classée au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Nieul-le-Virouil
Monument historique classé en 2002
Nieul-le-Virouil
Nieul-le-Virouil

Église Saint-Séverin de Nieul-le-Virouil


Le Club Atlético de San Luis Femenil est un club de football féminin mexicain basé à San Luis Potosí.

Histoire
Lorsqu'en mai 2019, le Club Atlético de San Luis est promu en première division mexicaine il est obligé de créer une section féminine. Le 17 juillet 2019 est présenté la nouvelle équipe.

Le club joue son premier match officiel le , lors du tournoi d'ouverture 2019, une défaite 1 à 6 contre l'Atlas FC, Shannon Morales marque le premier but de l'Atlético lors de ce match.

Le club sera toujours en bas de tableau lors des deux premières saisons, puis après une honorable  place au tournoi d'ouverture 2020, il sera à la dernière place lors du tournoi suivant. En tournoi de clôture 2022, le club sera de nouveau en milieu de tableau à la  place.

Notes et références

Voir aussi
 Section masculine

Lien externe

Club féminin de football au Mexique
Club de football fondé en 2019

Club Atlético de San Luis Femenil


Antun Pinterović (Zagreb, 5. ožujka 1940.  5. svibnja 2009.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik, psihoanalitičar. psihoterapeut, diplomat i prevoditelj. Živio i radio u Belgiji. U izvorima na francuskom jeziku zabilježen je pod imenom Antoine Pinterović.

Životopis
Rodio se je u Zagrebu. Mati mu je bila Marija Dugan, komorna solo-pjevačica i kći poznatog hrvatskog skladatelja Franje Dugana, a otac Zvonimir Pinterović, sveučilišni profesor analitičke kemije (kemičar i fizičar). Antun je u Zagrebu završio pučku školu i prva dva razreda gimnazije. Poslije rata otac mu je morao u izbjeglištvo. Nekoliko godina poslije Antun se pridružio ocu sa sestrom i materom u Belgiji 1953. godine. Školovanje je nastavio u Bruxelles u klasičnoj gimnaziji. Maturirao je 1959. godine. Upisao je studij filozofije i književnosti (romanistiku). Magistrirao je 1966., 1967. godine položio je i profesorski ispit na Katoličkom sveučilištu u Louvainu. Supruga G. Chantinne tragično je poginula. Ponovo se oženio groficom i poznatom akademskom slikaricom Claudiom Goethals, s kojom je dobio djecu Radomira i Yasnu Pinterović.
Zaposlio se je 1968. u gimnaziji kao gimnazijski profesor francuske književnosti i psihologije. Usavršavao se je analitičkoj psihologiji, u Bruxellesu, Zürichu i dr. Na više je kliničkih ustanova radio kao psihoterapeut i psihoanalitičar.

1980-ih se je djelatno uključio u politiku. Najviše je djelovao kroz Hrvatsko narodno vijeće ili kao predstavnik tog vijeća pri Paneuropskoj uniji. Početkom 1991. godine bio je imenovan počasnim predstavnikom Republike Hrvatske u zemljama Beneluksa i Europske zajednice. Poslije je bio dragovoljni savjetnik u hrvatskom poklisarstvu u Belgiji.

Prvo je književno djelo objavio na francuskom. Bila je to jedna knjiga pjesama na francuskom jeziku. Od tad je povremeno objavljivao pjesme u belgijskim književnim časopisima (primjerice L' Artere) i na hrvatskom u hrvatskim emigrantskim listovima, prije svega Hrvatskoj reviji, čiji je redovni suradnik od 1974. godine. Eseji i članci tematski su mu većinom u svezi s hrvatskom književnosti i povijesti. Pri tome je primijenio dubinsku psihologiju C. G. Junga u analizi hrvatske književnosti i povijesti.
Kao znanstvenik surađivao je s raznim inozemnim smotrama. Veliki je opus ostavio kao prevoditelj.

Djela

Priprema mu se tiskanje knjige s njegovim književnim stvaralaštvom na hrvatskom jeziku. Objavio je zasebice djela:
- Au pays des joyaux eteints (pjesme na francuskom), Bruxelles, 1966.
- Das kroatische Trauma (eseji na njemačkom: suautori: Hrvoje Lorković i Mladen Schwartz), Koblenz 1992.

Prevoditeljski opus mu je bogat. Od prijevoda književnih djela važan je prijevod na francuski zbirke Višnje Stahuljak Kristalna ruda svemira i njene priče Čarobnjaka. Od prijevoda u znanstvenom i stručnom području ističu se prijevodi na francuski vrhunskih djela švicarskih jungovaca (C. T. Frey-Wehrlin, Adolf Guggenbühl-Craig, Alfred J. Ziegler).

Nagrade i priznanja

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Psiholozi
Hrvatski pjesnici
Hrvatski esejisti
Francuska književnost
Njemačka književnost
Hrvati u Belgiji
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Hrvatski oporbeni političari u iseljeništvu (1945. – 1989.)
Hrvatski diplomati
Hrvatski prevoditelji

Antun Pinterović


Willard Van Orman Quine (/kıvayn/; yakın çevresi "Van" olarak bilir; 25 Haziran 1908 - 25 Aralık 2000), analitik felsefe geleneğinden Amerikalı filozof ve mantıkçı. "Yirminci yüzyılın en etkili filozoflarından biri" sayılır. 1930'dan 70 yıl sonraki ölümüne kadar Quine sürekli olarak Harvard Üniversitesi ile öyle ya da böyle yakından ilgiliydi, önce bir öğrenci; sonra da bir profesör olarak. 1956-78 yıllarında Harvard Edgar Pierce Felsefe Kürsüsünde ders verdi.

Quine bir mantık ve küme kuramı öğretmeniydi. Birinci dereceden mantığın kelimenin gerçek anlamıyla tek mantık olduğu görüşü ile ünlüydü ve "Yeni Temeller" (İng. "New Foundations") denen kendine has bir matematik ve küme kuramı sistemi geliştirdi. Matematik felsefesi alanında, o ve Harvard iş ortağı Hilary Putnam matematiksel varlıkların gerçekliğine dair bir kanıt olan "Quine-Putnam Zorunluluk Tezini" geliştirdi. Ancak o, felsefenin kavramsal çözümleme olmadığı fakat bilimin bir devamı; deneysel bilimlerin soyut dalı olduğu görüşünün bir savunucusuydu. Bu, "Bilim felsefesi felsefeye yeter" şeklindeki ünlü sözüne yol açtı. Kendisi "bilimi, bilimin kaynaklarının kendilerini kullanarak anlamak için sistematik bir çaba" yürüttü ve "yalnızca duyu girdilerini temel alarak nasıl da detaylı bilimsel kuramlar geliştirebildiğimizin bilimsel bir açıklamasını" yapmaya çalışan etkili bir doğallaştırılmış epistemoloji geliştirdi. Ayrıca Duhem-Quine Tezi olarak bilinen ontolojik göreceliliğin bir türünü savundu.

Başlıca eserleri arasında Bertrand Russell'ın açıklamalar kuramını geliştiren ve Quine'ın meşhur özdeyişi "Var olmak, bir değişkenin değeri olmaktır." özdeyişini içeren "On What There Is," ve analitik-sentetik ayrımına ve indirgemeciliğe saldıran; o sırada popüler olan mantıksal olguculuğu reddeden ve yerine anlambilimsel bütünlükçülüğün bir türünü savunan "Deneyciliğin İki Dogması" bulunur. Diğer önemli eserleri arasında tutarlıcılığın bir halini savunan "The Web of Belief "ve bu konumu ilerleten ve Quine'ın meşhur çevirinin belirsizliği tezini sunarak davranışçı bir anlam kuramını savunan "Word and Object" (1960) vardır.

Analitik filozoflar arasında 2009'da yapılan bir anket Quine'ı son iki yüzyılın en önemli beşinci filozofu olarak konumlandırdı. 1993'te "dil ve iletişiminin öğreniminin toplumsal olarak erişilebilir delil üzerine temellendirildiği ve bu olgunun bilgi ve dilbilimsel anlam kuramları için önemine dair sistemik ve etkilin tartışmaları" için ilk Mantık ve Felsefe Shock Ödülü ile ödüllendirildi. 1996'da "mantık, epistemoloji ve bilim felsefesi ve dil felsefesi üzerine anahtar içgörülerini temel alan sayısız kuram ortaya atarak 20. yy. da felsefenin ilerleyişine yaptığı göze çarpan katkısı" için Kyoto Sanat ve Felsefe Ödülüne layık görüldü.

Yaşamı
Quine ebeveynleri ve büyük erkek kardeşi Robert Cloyd ile yaşadığı Akron, Ohio'da büyüdü. Babası, Cloyd Robert, bir tekstil girişimcisi ve lastik kalıpları üreten Akron Teçhizat Şirketinin kurucusuydu; annesi, Harriett E., bir öğretmen ve sonradan ev kadınıydı. Quine gençliğinde bir ateistti.

Eğitimi
Quine Oberlin Kolejinden 1930 yılında matematik alanında lisansını aldı, 1932'de ise Harvard Üniversitesinden felsefe alanında doktorasını aldı. Tez danışması Alfred North Whitehead idi. Ardından burada akademi üyesi olarak atandı, bu da onu dört yıl boyunca ders verme zorunluluğundan muaf tuttu. 1932-33 akademik yılı sırasında, Sheldon'da bir akademi üyeliği sayesinde Avrupa'ya seyahat etti; Stanislaw Lesniewski ve Alfred Tarski gibi Polonyalı mantıkçılar ve Rudolf Carnap ve mantıksal olgucu A. J. Ayer gibi Viyana Çevresi'nin üyeleri ile tanıştı

İkinci Dünya Savaşı
Quine, Tarski'nin Eylül 1939'da Cambridge'deki Unity of Science Kongresine davet edilmesini sağladı, bir Yahudi olan Tarski için bu, Üçüncü Reich Polonya'yı işgal edip İkinci Dünya Savaşı'nı başlattıktan sonra Danzig'den kalkan son gemi ile olabilirdi. Tarski savaşı sağ geçirdi ve ABD'de 44 yıl daha çalıştı. Savaş sırasında Quine, Brezilya ve Portekiz'de mantık üzerine dersler verdi; ABD Donanmasında bir askeri istihbarat görevinde bulundu, Alman denizaltılarından gelen mesajları çevirerek yüzbaşı rütbesine ulaştı. Quine anadili olan İngilizcenin yanı sıra Fransızca, İspanyolca, Portekizce ve Almanca dillerinde ders verebilirdi.

Kişisel Yaşamı
İki evlilikten dört çocuğu oldu. Gitar sanatçısı Robert Quine yeğeniydi.

Quine siyasi bakımdan muhafazakardı, ancak yazılarının çoğunluğu felsefenin siyasetten ayrık olan teknik kısımları ile ilgiliydi. Ancak, bazen, bazı muhafazakar görüşleri savunan yazılar üretti; örneğin, ahlaki sansürün lehinde yazdığı zaman olduğu gibi. Ancak otobiyografisinde savaş sonrası ABD akademisyenlerine eleştiri de yöneltmiştir.

Harvard
Harvardda Quine David Lewis, Gilbert Harman, Dagfinn Føllesdal, Hao Wang, Hugues LeBlanc, Henry Hiz ve George Myro gibi kişilerin tezlerine danışmanlık yaptı. 1964-64 akademik yılı boyunca, Quine Wesleyan Üniversitesindeki İleri Araştırmalar Merkezinde fakülte üyeliği yaptı. 1980'de Quine'a İsveç'deki Uppsala Üniversitesinin sosyal bilimler fakültesinden fahri doktora verildi.

Quine'ın öğrencisi Dagfinn Føllesdal onun yaşamının sonuna doğru hafıza kaybı yaşadığını söyledi. Kısa süreli hafızasının kaybı o kadar şiddetliydi ki kanıtlarını devam ettirmekte bile zorlandı. Quine Word and Object eserine gerekli düzenlemeleri yapma projesinde de kayda değer bir zorluk yaşadı. Ölmeden önce Quine, Morton White'a: "Hastalığımın adının ne olduğunu hatırlamıyorum, Althusser veya Alzheimer idi, ama hatırlayamadığıma göre Alzheimer olmalı." diye yazmıştır. Hastalığından dolayı 2000 yılında yılbaşı günü öldü.

Yapıtları

Seçme Kitapları
 1951 (1940). Mathematical Logic. Harvard Univ. Press. ISBN 0-674-55451-5.
 1966. Selected Logic Papers. New York: Random House.
 1970. The Web of Belief. New York: Random House.
 1980 (1941). Elementary Logic. Harvard Univ. Press. ISBN 0-674-24451-6.
 1982 (1950). Methods of Logic. Harvard Univ. Press.
 1980 (1953). From a Logical Point of View. Harvard Univ. Press. ISBN 0-674-32351-3. Contains "Two dogmas of Empiricism."
 1960 Word and Object. MIT Press; ISBN 0-262-67001-1. The closest thing Quine wrote to a philosophical treatise. Chpt. 2 sets out the indeterminacy of translation thesis.
 1976 (1966). The Ways of Paradox. Harvard Univ. Press.
 1969 Ontological Relativity and Other Essays. Columbia Univ. Press. ISBN 0-231-08357-2. Contains chapters on ontological relativity, naturalized epistemology and natural kinds.
 1969 (1963). Set Theory and Its Logic. Harvard Univ. Press.
 1985 The Time of My Life - An Autobiography. Cambridge, The MIT Press. ISBN 0-262-17003-5. 1986: Harvard Univ. Press.
 1986 (1970). The Philosophy of Logic. Harvard Univ. Press.
 1987 Quiddities: An Intermittently Philosophical Dictionary. Harvard Univ. Press. ISBN 0-14-012522-1. A work of essays, many subtly humorous, for lay readers, very revealing of the breadth of his interests.
 1992 (1990). Pursuit of Truth. Harvard Univ. Press. A short, lively synthesis of his thought for advanced students and general readers not fooled by its simplicity. ISBN 0-674-73951-5.

Önemli Makaleleri
 1946, "Concatenation as a basis for arithmetic." Reprinted in his Selected Logic Papers. Harvard Univ. Press.
 1948, "On What There Is", Review of Metaphysics. Reprinted in his 1953 From a Logical Point of View. Harvard University Press.
 1951, "Two Dogmas of Empiricism", The Philosophical Review 60: 20–43. Reprinted in his 1953 From a Logical Point of View. Harvard University Press.
 1956, "Quantifiers and Propositional Attitudes," Journal of Philosophy 53. Reprinted in his 1976 Ways of Paradox. Harvard Univ. Press: 185–96.
 1969, "Epistemology Naturalized" in Ontological Relativity and Other Essays. New York: Columbia University Press: 69–90.
 "Truth by Convention," first published in 1936. Reprinted in the book, Readings in Philosophical Analysis, edited by Herbert Feigl and Wilfrid Sellars, pp. 250–273, Appleton-Century-Crofts, 1949.

Ayrıca bakınız
 Rudolf Carnap
 Alfred Jules Ayer
 Bertrand Russell

Dış bağlantılar
 Willard Van Orman Quine—Philosopher and Mathematician.  By his son; includes complete bibliography of Quine's writings, students, art, memorials, and list of travels
 Obituary from The Guardian: "Philosopher whose revolutionary ideas challenged the accepted way we look at ourselves and our universe  "
 Text of "Two Dogmas of Empiricism"
 Text of "On Simple Theories Of A Complex World "

Kaynakça

1908 doğumlular
Akron, Ohio doğumlular
2000 yılında ölenler
Amerikalı filozoflar
Çağdaş filozoflar
Mantık felsefecileri
Rolf Schock Ödülü sahipleri

Willard Van Orman Quine


El LXXIV Campeonato Mundial de Esgrima se celebró en Kiev (Ucrania) entre el 13 y el 14 de abril de 2012 bajo la organización de la Federación Internacional de Esgrima (FIE) y la Federación Ucraniana de Esgrima. Fue un campeonato sólo de las disciplinas que no se disputan en los Juegos Olímpicos del mismo año.

Las competiciones se realizaron en el Palacio de los Deportes de la capital ucraniana.

Medallistas

Masculino

Final de espada eqs.

Femenino

Final de sable eqs.

Medallero

Enlaces externos
Página web del evento .
Resultados en la pág. de la FIE .

2012
Esgrima en 2012

Campeonato Mundial de Esgrima de 2012


Theodore I may refer to:

 Patriarch Theodore I of Alexandria, Greek Patriarch of Alexandria (607–609)
 Pope Theodore I (died 649)
 Theodore I Calliopas, Exarch of Ravenna (643–645 and 653 – c. 666)
 Patriarch Theodore I of Constantinople (ruled 677–679)
 Theodore I Laskaris, Emperor of Nicaea (1204–1221 or 1205–1222)
 Theodore II Laskaris, Emperor of Nicaea, 1254–1258
 Teodor I Muzaka, Albanian despot
 Theodore I Palaiologos, Despot of the Morea in 1383-1407
 Tewodros I of Ethiopia, Emperor of Ethiopia (1413–1414), sometimes known as Theodore I
 Theodore I of Corsica, King of Corsica (1736)

Theodore I


Manden der drømte at han vågnede er en dansk kortfilm fra 1982 instrueret af Åke Sandgren efter eget manuskript.

Medvirkende

 Ole Meyer
 Erno Müller
 Merete Voldstedlund

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1982

Manden der drømte at han vågnede


Björn Höcke (født 1. april 1972 i Lünen) er en tysk politiker (AfD). Han er en af to formænd for AfD i delstaten Thüringen og har været gruppeformand i Thüringens landdag siden landdagsvalget i 2014. Indtil sit valg til landdagen var han skolelærer i Bad Sooden-Allendorf i delstaten Hessen, ved grænsen til Thüringen.

Höcke er kendt og berygtet for sine ekstreme anti immigrationsholdninger, for nogle år siden blev AfD medlemmer bedt om at kigge på en række citater fra Höcke og spurgt om hvorvidt det var Höcke eller Hitler der havde ytret dem. Enkelte gættede på de var fra Hitlers Mein Kampf og de fleste kunne ikke læse om hvorvidt de stammede fra partiets egen politiker eller Hitler! Hvad der også var interessant var at ingen virkede til at være vrede eller provokerede over journalistens sammenligning mellem Höcke of Hitler. Höcke er også berygtet for at benytte ord som Lebensraum, begrebet det tyske nazi parti benyttede som "forklaring" på deres udryddelse af millioner af jøder.

Litteratur
 Alexander Häusler, Rainer Roeser: ""Erfurt ist schön deutsch – und schön deutsch soll Erfurt bleiben!" Das politische Erscheinungsbild der Partei "Alternative für Deutschland" (AfD) in Thüringen. Ed. af Friedrich-Ebert-Stiftung, land office i Thüringen, Erfurt, 2015, , s. 23-30 (PDF ).
 Andreas Kemper: »... Die neurotische Phase überwinden, in der wir uns seit siebzig Jahren befinden« Zur Differenz von Konservativismus und Faschismus am Beispiel der »historischen Mission« Björn Höckes (AfD). Rosa-Luxemburg-Stiftung Thüringen, Jena, Tyskland, maj 2015 (PDF).

Kilder og henvisninger

 Biografi på Landdagens hjemmeside
 Hjemmeside
 Björn Höcke: Ausbreiter und Platzhalter. Björn Höcke hat die AfD in der Hand, i: faz.net 22. december 2015.

Politikere fra AfD
Undervisere fra Tyskland

Björn Höcke


Klinička ustanova je vrsta zdravstvene ustanove. U njih spadaju klinika, klinička bolnica i klinički bolnički centar. U kliničkim ustanovama se također organizira nastava za studente visokih učilišta te preddiplomska, diplomska i poslijediplomska nastava. Ovlaštene su i obvezne organizirati i provoditi specijalističko usavršavanje i usavršavanje iz područja užih specijalnosti zdravstvenih radnika.

Izvori

Zdravstvene ustanove

Klinička ustanova


Karacalar, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1868'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 52 km, Üzümlü ilçe merkezine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Karacalar, Üzümlü


Lantzville est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, dans l'est de l'Île de Vancouver.

Le District de Lantzville a été constitué le 25 juin 2003. Il couvre une superficie de  et a une population de  habitants. Le quartier est presque entièrement résidentiel, avec quelques bâtiments commerciaux sur Lantzville Road (anciennement partie de l'autoroute de l'île).

Histoire
Lantzville était à l'origine une ville minière et porte le nom de son fondateur américain, Fraser Harry Lantz, qui a investi dans une mine de charbon à Nanoose.

En l'honneur de son histoire en tant que zone d'extraction de charbon, Lantzville célèbre chaque année le Minetown Day, qui est une foire communautaire. Selon Lantzville: The First Hundred Years, le premier colon européen dans la région était un mineur de charbon anglais nommé Emanuel Wiles, également connu sous le nom de Robert Emanuel ou Bob. Lantzville est une destination touristique avec un certain nombre de chambres d'hôtes bien situées.

Éducation
Lantzville abrite l'école élémentaire Seaview qui est de la maternelle à la 7e année et fait partie du district scolaire n ° 68 de Nanaimo-Ladysmith. Il existe également une école privée locale appelée Aspengrove School.

Les élèves de la 8e à la 12e année sont scolarisés à Nanaimo à l'école secondaire Dover Bay.

Notes et références

Ouvrages

Municipalité en Colombie-Britannique

Lantzville


الدولة الدمية هو مصطلح يطلق على دولة يُزعم أنها مستقلة ولكنها في الحقيقة تعتمد على قوة خارجية. تتمتع بالسيادة اسمياً ولكن يتحكم بها بشكل فعلي من قبل دولة أجنبية. تحافظ الدولة الدمية على المظاهر الخارجية للاستقلال مثل العلم، النشيد الوطني، الدستور، رموز القانون وشعار الدولة، بينما هي في الواقع مجرد جزء من الدولة الأجنبية التي أنشأت أو دعمت الحكومة الدمية. لا يعترف القانون الدولي بحالات الدمية المحتلة باعتبارها شرعية.

خصائصها
تحافظ الدولة العميلة على الأدوات الخارجية للاستقلال (مثل الاسم، والعلم، والنشيد الوطني، والدستور، والقوانين، والشعار، والحكومة)، لكنها في الواقع هي جهاز تابع لدولة أخرى يُنشئ، يرعى أو يتحكم في حكومة الدولة العميلة («الحكومة العميلة»). لا يعترف القانون الدولي بشرعية الدول العميلة المحتلة. يمكن أن تتوقف الدول العميلة عن أن تكون دمى من خلال:

 الهزيمة العسكرية للدولة «الرئيسية» (كما حدث في أوروبا وآسيا عام 1945)،
 الاستيعاب في الدولة الرئيسية (كما في الاتحاد السوفيتي المبكر)،
 الثورة، التي حدثت بعد انسحاب قوات الاحتلال الأجنبية (مثل أفغانستان في عام 1992)، أو
 تحقيق الاستقلال من خلال أساليب بناء الدولة (خاصة من خلال إزالة الاستعمار).

المصطلح
المصطلح استعارة تقارن دولة أو حكومة بدمية يتحكم فيها محرك الدمى باستخدام الخيوط. أول استخدام مسجل لمصطلح «الحكومة العميلة» يعود إلى عام 1884، في إشارة إلى خديوي مصر. في العصور الوسطى، كانت دول فاسال موجودة تستند إلى تفويض حكم البلد من ملك إلى رجال نوبل من رتبة أقل. منذ سلام وستفاليا 1648 جاء مفهوم الأمة إلى حيز الوجود حيث كانت السيادة مرتبطة بالأشخاص الذين يسكنون على الأرض أكثر من النبلاء الذين يمتلكون الأرض. مفهوم مماثل مرتبط أساسا بالتاريخ السياسي قبل 19 في القرن التاسع عشر هو Sazerainty، والسيطرة على الشؤون الخارجية لدولة واحدة من جانب آخر.

نماذج عبر التاريخ
حين أجتاح اليابان غالبية بلدان آسيا خلال فترة الحرب العالمية الثانية، كونت اليابان حكومات مؤقتة تابعة للإمبراطورية اليابانية، فمثلا مملكة لاوس يحكمها رمزيا الإمبراطور اللاوسي بينما لاوس تحت التحكم السياسي والعسكري للإمبراطورية اليابانية.

في القرن 19
تأسست الجمهورية الباتافية في هولندا تحت الحماية الثورية الفرنسية. في أوروبا الشرقية، أنشأت فرنسا دولة عميلة بولندية لدوقية وارسو. في إيطاليا، تم إنشاء الجمهوريات في أواخر القرن الثامن عشر وأوائل القرن التاسع عشر بمساعدة وتشجيع فرنسا النابليونية.

في عام 1836، سُمح لمواطني الولايات المتحدة بالعيش في ولاية تكساس المكسيكية ثاروا ضد الحكومة المكسيكية لتأسيس جمهورية تكساس المدعومة من الولايات المتحدة، وهي دولة كانت موجودة منذ أقل من 10 سنوات (من 14 مايو 1836 إلى 29 ديسمبر 1845) قبل ذلك. تم إلحاقها بالولايات المتحدة الأمريكية. ومع ذلك، في أغسطس 1837، قدم ميموكان هانت الابن، وزير تكساس إلى الولايات المتحدة، أول اقتراح ضم رسمي لإدارة فان بيورين (أول محاولات بقيادة أمريكية للاستيلاء على تكساس المكسيكية عن طريق التعطيل يعود تاريخها إلى عام 1819 ومن قبل المستوطنين الانفصاليين منذ عام 1826). في عام 1896 أنشأت بريطانيا دولة في زنجبار.

خلال الحرب العالمية الأولى

  مملكة بولندا (1916-1918) - احتلت القوات المركزية الكونغرس الروسي في بولندا عام 1915، وفي عام 1916 أنشأت الإمبراطورية الألمانية والنمسا-المجر نظامًا ملكيًا بولنديًا من أجل استغلال الأراضي المحتلة بطريقة أسهل وتعبئة البولنديين ضدها الروس. في عام 1918 أصبحت الدولة مستقلة وشكلت العمود الفقري للجمهورية البولندية الثانية الجديدة المعترف بها دوليًا.
  مملكة ليتوانيا (1918) - بعد هزيمة روسيا والتنازلات الإقليمية عن معاهدة بريست ليتوفسك، أنشأ الألمان مملكة ليتوانيا. ومع ذلك أصبحت جمهورية مستقلة بهزيمة ألمانيا.
  دوقية كورلاند وسيميغاليا (1918) - في عام 1915 احتلت القوات الإمبراطورية الألمانية محافظة كورلاند الروسية، وأنهت معاهدة بريست ليتوفسك الحرب في الشرق، لذلك أسس الألمان البلطيقيون المحليون دوقية تحت التاج الألماني من ذلك الجزء أوبر أوست، مع عودة مشتركة للإدارة المدنية لصالح الجيش. تم دمج هذه الدولة بسرعة كبيرة مع دوقية دولة البلطيق، والأراضي المحتلة من الإمبراطورية الروسية في ليفونيا وإستونيا، في دوقية البلطيق المتحدة متعددة الأعراق.
  والحكومة المؤقتة لتراقيا الغربية الجمهوريات المؤقتة و  كانت الحكومة الوطنية المؤقتة لجنوب غرب القوقاز التي أنشأتها الأقليات التركية في تراقيا والقوقاز، بعد أن فقدت الإمبراطورية العثمانية أراضيها في هذه المناطق. كلاهما من نتاج وكالة المخابرات العثمانية، Teşkilat-ı Mahsusa، من حيث الهيكل التنظيمي والمنظمين، وكان لهما سمات مشتركة ملحوظة.

انظر أيضًا
 دويلة حاجزة
 دولة فاشلة
 دولة عميلة
 شراكة حربية
 حكومة هونغ كونغ
 بلد واحد
 حماية
 دولة تابعة
 ساتراب
 ولاية
 دولة خاضعة

المصادر

نظم الحكومات
استعارات سياسية
استقلال
دول بحكومات عميلة
دول حسب قوة السلطة

دولة دمية


The English football league system, also known as the football pyramid, is a series of interconnected leagues for men's association football clubs in England, with five teams from Wales, one from Guernsey, one from Jersey and one from the Isle of Man also competing.  The system has a hierarchical format with promotion and relegation between leagues at different levels, allowing even the smallest club the theoretical possibility of ultimately rising to the very top of the system, the Premier League. Below that are levels 2–4 organised by the English Football League, then the National League System from levels 5–10 administered by the FA, and thereafter Regional feeder leagues run by relevant county FAs on an ad hoc basis. It also often happens that the Premier Division of a Regional Feeder League  (Step 7 or Level 11) has its constitution given to it by the FA. They have to accept it or appeal but can not reject it at an AGM.

The exact number of clubs varies from year to year as clubs join and leave leagues, merge, or fold altogether, but an estimated average of 15 clubs per division implies that more than 7,000 teams of nearly 5,300 clubs are members of a league in the English men's football league system.

As there are no official definitions of any level below 11, any references to the structure at level 12 and below should not be regarded as definitive.

The pyramid for women's football in England runs separately into ten tiers, and some England-based men's clubs play outside the English football league system.

History

The world's first association football league, named simply The Football League, was created in 1888 by Aston Villa's club director William McGregor. It was dominated by those clubs who had supported professionalism. The twelve founding members were six from Lancashire (Accrington, Blackburn Rovers, Burnley, Bolton Wanderers, Everton and Preston North End) and six from the Midlands (Aston Villa, Derby County, Notts County, Stoke, West Bromwich Albion and Wolverhampton Wanderers).

About the system

The system consists of a pyramid of leagues, bound together by the principle of promotion and relegation. A certain number of the most successful clubs in each league can rise to a higher league, whilst those that finish the season at the bottom of their league can be sent down a level. In addition to sporting performance, promotion is usually contingent on meeting criteria set by the higher league, especially concerning appropriate facilities and finances.

In theory, it is possible for a lowly local amateur club to achieve annual promotions and within a few years rise to the pinnacle of the English game and become champions of the Premier League. While this may be unlikely in practice (at the very least, in the short run), there certainly is significant movement within the pyramid.

The top five levels contain one division each and are nationwide in scope. Below this, the levels have progressively more parallel leagues, with each covering progressively smaller geographic areas. Many leagues have more than one division. At the lower levels the existence of leagues becomes intermittent, although in some of the more densely populated areas there are leagues more than twenty layers below the Premier League. There are also leagues in various parts of the country which are not officially part of the system as they do not have formal agreements with other leagues, but are recognised at various levels by county football associations. Clubs from these leagues may, if they feel they meet the appropriate standard of play and have suitable facilities, apply to join a league which does form part of the system.

The six levels immediately below the Premier League and three-level English Football League are known as the National League System and come under the jurisdiction of The Football Association. In May 2014 The FA announced provisional plans for a new division between the English Football League and the National League which would include "B" teams of higher-level clubs. They later reneged on the plan to include Premier League "B" teams in the new division and shortly thereafter scrapped the idea altogether.

The English football league system does not include the amateur version of the game often called Sunday league football. These leagues are independent entities with no promotion or relegation involving the football pyramid. However, some Sunday league clubs have been known to join pyramid leagues if they desire to progress higher. There are also some Saturday leagues which are not officially part of the pyramid, although teams frequently leave these for pyramid leagues.

Structure
At the top is the single division of the Premier League (level 1, which is often referred to as the "top-flight"), containing 20 clubs. Below the Premier League is the English Football League (EFL) (formerly 'the Football League'), which is divided into three divisions of 24 clubs each: The Championship (level 2), League One (level 3), and League Two (level 4). The 20 clubs in the Premier League and 72 clubs in the English Football League are all full-time professional clubs.  Before the establishment of the Premier League in 1992, the Football League, as it was called then, included all 92 clubs, in four divisions. Clubs outside the Football League were referred to as non-League clubs, and this naming continues for clubs below the four professional divisions.

The top tier of non-League football is the National League.  It contains a nation wide division (also called the National League) (level 5) of 24 clubs, and is the lowest level with a single nationwide league. This division, like the four above, is a full-time professional competition, although some promoted clubs retain part-time status. There are two divisions at level 6, covering the north (National League North) and south (National League South), with 24 clubs each. Some of these clubs are full-time professional and the others are semi-professional. Below level 6, some of the stronger clubs are semi-professional, but continuing down the tiers, soon all the clubs are amateur.

Next down from the National League are four regional leagues, each associated with different geographical areas, although some overlap exists. They are the Northern Premier League (which covers the north of England), Southern Football League Central (which covers the Midlands), Southern Football League South (which covers south and southwest of England, with one club from South Wales) and the Isthmian League (which includes clubs from the south-east of England as well as Guernsey from the Channel Islands). All of the leagues have Premier Divisions of 22 teams (level 7). Below these, and split by region, the Southern Football Leagues has two parallel divisions of 20 teams (level 8). The Isthmian League and Northern Premier League each have three parallel level 8 divisions of 20 teams each.

Level 9 contains the top divisions of a large group of 16 sub-regional leagues. Each of these leagues has a different divisional setup, but they all have one thing in common: there are yet more leagues below them, each covering smaller and smaller geographical levels.

Promotion and relegation rules for the top eight levels

Premier League (level 1, 20 teams):  The bottom three teams are relegated.
English Football League Championship (level 2, 24 teams): Top two automatically promoted; next four compete in the play-offs, with the winner gaining the third promotion spot. The bottom three are relegated.
English Football League One (level 3, 24 teams): Top two are automatically promoted; next four compete in play-offs, with the winner gaining the third promotion spot. The bottom four are relegated.
English Football League Two (level 4, 24 teams): Top three teams are automatically promoted; next four compete in play-offs, with the winner gaining the fourth promotion spot. The bottom two are relegated.
National League (level 5, 24 teams): The champions are promoted; next six compete in play-offs, with the winner gaining the second promotion spot. The bottom four are relegated to either North or South division as appropriate.
National League North and National League South (level 6, 24 teams each, running in parallel): The champions in each division are automatically promoted; next six teams in each division compete in play-offs, with the play-off winner in each division getting the second promotion spot, with four teams qualifying to the National League in total. The bottom four teams in each division relegated to either Northern Premier League, Southern League or Isthmian League as appropriate. If, after promotion and relegation, the number of teams in the North and South divisions is not equal, one or more teams are transferred between the two divisions to even them up again based on geographic factors.
Northern Premier League Premier Division, Southern Football League Premier Central, Southern Football League Premier South and Isthmian League Premier Division (level 7, 22 teams each, leagues running in parallel): The champions in each division are automatically promoted; next four teams in each division compete in play-offs, with the play-off winners also promoted. The bottom four teams in each division relegated to a level 8 division as appropriate. If, after promotion and relegation, the number of teams in the divisions is not equal, one or more teams are transferred among the four divisions to even them up again.
Northern Premier League Division One East, Northern Premier League Division One Midlands, Northern Premier League Division One West, Southern Football League Division One East, Southern Football League Division One West, Isthmian League Division One North, Isthmian League Division One South Central and Isthmian League Division One South East (level 8, running in parallel, 20 teams in each division): The champions in each division are automatically promoted; next four teams in each division compete in play-offs, with the play-off winners also promoted. The bottom two teams in each division are relegated to a level 9 division as appropriate. If, after promotion and relegation, the number of teams in the divisions is not equal, one or more teams are transferred between the divisions to even them up again.

For the 2024–25 season, every level 8 division will expand to 22 clubs and it is intended that the number of relegations from that division will increase to four.

Cup eligibility
Being members of a league at a particular level also affects eligibility for Cup, or single-elimination, competitions.
FA Cup: Levels 1 to 10
EFL Cup: Levels 1 to 4
EFL Trophy: Levels 3 to 4 (16 U21 teams from clubs in Levels 1 and 2 compete since 2016-17)
FA Trophy: Levels 5 to 8
FA Vase: Levels 9 to 10
FA Inter-League Cup: Level 11 (contested by representative teams from each league)

In the case of the FA Cup, entrance from Level 10 clubs depends upon ranking within the league the club is in, and depends on the number of Level 9 clubs participating. For instance, the 2017–18 FA Cup saw 77 teams compete from level 10 out of the 338 in total at that level.

Below level 11 the pyramid becomes regional and the cups become accordingly regional. Further down the pyramid is split on a county basis, counties having their own cups accordingly. This excludes some tournaments marked "Senior Cups", which often are competitions between teams representing top professional clubs in a given district, and may be little more than derbies, such as the Gloucestershire Cup, which originally included all teams in Gloucestershire, but then came to be contested as a Bristol derby.

The system

Level one in the pyramid, the top division of English football, is run by the Premier League (which gives its name to the competition in that division), the winners of which are regarded as the champions of England. Levels two to four are run by the English Football League. Together, these four divisions make up what is known as "league football".

The leagues below level four are classed as "non-League football", meaning they are outside the EFL. The leagues at levels five to ten comprise the National League System (NLS), and come under the direct jurisdiction of the Football Association. The top level (level 5) of the NLS is known as "step 1", the next (level 6) as "step 2", and so on. Until 2020, level 11 divisions were designated as "step 7", but that year were re-designated as "Regional Feeder Leagues".

After the 2023–24 season, four runners-up will compete in the play-offs from where an additional club is guaranteed promotion from each step 5 division, with the number of relegations from each of the eight level 8 divisions to remain at two as each step 4 division will increase its divisional size to 22 teams. The resulting 16 vacancies at step 5 will be filled by relegating only one club per level 9 division, rather than two. Before 2024–25, two promotions out of each step 5 division into its step 4 counterpart will remain and the number of clubs automatically relegated out of each step 5 division will revert to two, reflecting a long-term FA aim to "create consistency" at each step of the NLS pyramid.

The system is only defined as far as level 11. What follows is a notional structure, based on which leagues promote and relegate to each other.

See also

League system
List of association football competitions
National League System (the system involving the 5th–10th tiers of English football, organised by the FA)
History of the English non-League football system
English women's football league system

Notes

References

Football league systems in England

English football league system


Lisa-Marie Karlseng Utland (født 19. september 1992) er en norsk fodboldspiller, der spiller som angriber for Rosenborg BK i Toppserien og Norges kvindefodboldlandshold.

Internationale mål for landsholdet

Referencer

Eksterne henvisninger

 Eurosport Player profile

Kvindelige fodboldspillere fra Norge
Fodboldspillere fra FC Rosengård
Fodboldspillere fra Reading F.C. Women
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Norge

Lisa-Marie Karlseng Utland


بلدية فيلامإيدايانايلا , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 27 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

فيلامإيدايانايلا


Mary Eliza Isabella Frere (1845–1911), apelidada como May, foi uma autora inglesa de obras sobre a Índia. Em 1868, Frere publicou o primeiro livro de contos indianos em língua inglesa, Old Deccan Days.

Primeiros anos
Frere nasceu na reitoria de Bitton, no Condado de Gloucester, Inglaterra, em 11 de agosto de 1845. Apelidada de May, ela era a mais velha de cinco filhos (os outros eram Catherine, Georgina, Eliza e Bartle) de Henry Bartle Frere e sua esposa Catherine (falecida em 1899) que era filha do tenente-general Sir George Arthur, 1º Baronete. O pai de Mary serviu na administração colonial de Bombaim desde 1834, e em 1862 foi nomeado governador de Bombaim. A família morava na Paróquia de Santa Maria, Wimbledon, onde Maria foi educada em particular.

Obras publicadas
Frere publicou vários poemas e uma peça. Seu trabalho mais popular foi Old Deccan Days; or, Hindoo Fairy Legends, Current in Southern India. Collected From Oral Tradition, impresso em 1868, com ilustrações de sua irmã Catherine Frances Frere. De acordo com a introdução de Frere, ela começou sua coleção de folclore indiano durante longas viagens com seu pai. Sua única companheira era uma amah local chamada Anna Liberata de Souza. Ela era uma descendente cristã da casta Lingaet do país Maarastra. O que começou como uma conversa ociosa evoluiu para uma gravação e estudo completos da cultura indiana. O orientologista alemão Max Müller revisou a coleção de Frere e escreveu que sua versão de originais em sânscrito parecia uma tradução direta do sânscrito antigo. O pai de Frere ajudou na edição do trabalho e escreveu uma introdução à primeira edição de Old Deccan Days. O resumo histórico e a "Narrativa do Narrador" fornecidos na obra são inusitados para a época, situando os contos no contexto da vida difícil do contador. O livro foi um sucesso; na época da terceira edição em inglês (1881), foi impresso nas línguas alemã, húngara, dinamarquesa, marata, hindi e gujarati. O livro foi republicado com uma introdução por Kirin Narayan em 2002.

Na introdução de seu volume indiano de contos de fadas de 1892, Joseph Jacobs reimprimiu e reconheceu a contribuição de Frere para estes:

Embora os contos de fadas indianos sejam os mais antigos, eles também são, de outro ponto de vista, os mais novos. Pois é apenas cerca de vinte e cinco anos atrás que a Srta. Frere começou a coleção moderna de contos folclóricos indianos com seus encantadores "Old Deccan Days".

Catherine editou The Cookery Book of Lady Clark of Tillypronie, ajudando a publicá-lo em 1909 após a morte de Lady Clark a convite de seu marido, Sir John Forbes Clark. O trabalho foi elogiado pela romancista Virginia Woolf e pela escritora de culinária Elizabeth David.

Morte e sepultamento
Frere morreu em Sussex em 26 de março de 1911. Ela está enterrada no cemitério de Brookwood.

Escritores da Índia
Sepultados no Cemitério de Brookwood
Mortos em 1911
Nascidos em 1845
Etnógrafos da Inglaterra
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Mary Eliza Isabella Frere


Roberto Leoni (* in Rom) ist ein italienischer Drehbuchautor, Filmregisseur und Autor.

Leben
Leoni studierte an der Universität La Sapienza in Rom und wurde bereits dort mit einem Universitätspreis für sein Theaterschaffen gewürdigt. Ab 1965 inszenierte er einige moderne Klassiker und arbeitete für das Kulturjournal "Numero". 1968 wurde erstmals ein Drehbuch Leonis verfilmt, Eat it wurde mit Frank Wolff und Paolo Villaggio inszeniert. Neben stetiger Arbeit für verschiedene Zeitschriften widmete sich Leoni dann der Poesie und veröffentlichte zwei Gedichtbände.

Ab 1971 arbeitete er intensiv an Drehbüchern und Story-Entwürfen für den Film. 1974 inszenierte er (als Butch Lion) einen komödiantischen Kriminalfilm mit den Les Humphries Singers in wichtigen Rollen in Spanien. Neben anspruchsvollen Arbeiten stehen auch viele Actionfilme und Gelegenheitswerke in seiner Filmografie. Der von Alejandro Jodorowsky 1989 inszenierte Santa sangre erhielt zahlreiche Auszeichnungen. Mitte der 1990er Jahre und nach der Erfahrung zweier Misserfolge als Filmregisseur war Leoni bei der RAI für zwei Radioformate verantwortlich. Danach wechselte er zwischen Arbeiten für Film, Fernsehen – u. a. für die erfolgreichen Serien Gente di mare und La bambina e il commissario (2009) – und der Literatur.

Filmografie (Auswahl)
 als Regisseur
 1974: Les Humphries: Es knallt – und die Engel singen (als Butch Lion)

 als Drehbuchautor
 1976: Abrechnung in San Franzisko (Gli esecutori)
 1977: Der Mann aus Virginia (California)
 1978: Wie man seine Frau verliert und eine Freundin gewinnt (Come perdere una moglie e trovare un'amante)
 1985: Hungrige Skorpione (I cinque del Condor)
 1985: Ein Mann sieht klar (Vediamo chiaro)
 1987: Brothers in Blood (La sporca insegna del coraggio)
 1987: Distant Lights – Unheimliche Begegnung mit dem Jenseits (Luci lontane)
 1989: Miami Cops (Miami Cops)
 1989: Santa Sangre (Santa sangre)

Weblinks

 Webauftritt Leonis

Drehbuchautor
Filmregisseur
Autor
Italiener
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Roberto Leoni


Franz Babinger () a fost un orientalist și istoric german al Imperiului Otoman, cunoscut mai ales pentru elaborarea biografiei sultanului otoman Mahomed al II-lea, cunoscut sub numele de Mahomed Cuceritorul, care a fost publicată sub titlul Mehmed der Eroberer und seine Zeit.

Biografie
Babinger s-a născut în orașul Weiden in der Oberpfalz din Bavaria, ca cel mai mare dintre cei patru copii ai unei familii din clasa mijlocie: tatăl său era romano-catolic, iar mama sa avea origini evreiești. Era deja un savant și lingvist desăvârșit la momentul încheierii studiilor liceale. Înainte de a începe studiile universitare învățase deja persana și ebraica.

Babinger a efectuat studii de doctorat la Universitatea din München în ajunul Primului Război Mondial; după începerea războiului s-a înrolat în Armata Germană. Datorită abilităților sale lingvistice a fost trimis în Orientul Mijlociu, evitând astfel războiul din tranșee, care a distrus viețile multor învățați promițători ai generației sale.

După război, Babinger și-a continuat studiile la Universitatea Friedrich-Wilhelm din Berlin, unde și-a terminat studiile de abilitare în 1921 și a devenit profesor la aceeași instituție. În această perioadă, a publicat lucrarea Geschichtsschreiber der Osmanen und ihre Werke ("Istoricii Imperiului Otoman și lucrările lor"), care a devenit o recenzie bibliografică standard a istoriografiei otomane și a confirmat reputația Universității Friedrich-Wilhelm de centru principal pentru studiile cu privire la Orientul Apropiat. Ascensiunea la putere a naziștilor în 1933 l-a forțat să renunțe la poziția sa. Cu toate acestea, savantul și omul politic român Nicolae Iorga, el însuși un istoric respectat pe plan internațional al Imperiului Otoman, l-a invitat pe Babinger să ocupe un post la Universitatea din București, pe care l-a deținut până când a fost scos afară din țară în 1943. În iunie 1941, pe când se afla invitat la Universitatea din Iași, prof. Babinger a fost martor al Pogromului de la Iași.

Babinger și-a reluat cariera de profesor după cel de-al Doilea Război Mondial și a predat la Universitatea din München din 1948 și până la pensionarea sa în 1958. La 4 aprilie 1957 a depus mărturie în fața Tribunalului din Stuttgart cu privire la atrocitățile comise de armata germană împotriva evreilor români în Pogromul de la Iași, afirmând că a văzut cum o unitate de infanterie germană comandată de un maior împușca evrei în centrul orașului Iași. A continuat să lucreze și să publice în mod activ până la moartea sa accidentală prin înec în Albania pe 23 iunie 1967.

Activitatea de cercetare
Pe lângă activitatea sa bibliografică, Babinger a publicat numeroase cărți și articole pe o mare varietate de subiecte. Babinger cunoștea limbile turcă, română și arabă, precum și principalele limbi europene, ceea ce i-a oferit operei sale o autoritate pe care au avut-o până atunci rar puține studii cu privire la Orientul Apropiat.

Ca urmare a reputației sale, capodopera sa Mehmed der Eroberer und seine Zeit a fost publicată fără nici o notă bibliografică, iar volumul însoțitor care urma să prezinte sursele sale vaste și voluminoase era neterminat în momentul morții sale. Prin urmare, Mehmed der Eroberer und seine Zeit este una dintre puținele lucrări academice disponibile fără surse citate și a cărei autoritate se bazează exclusiv pe reputația de cercetător a autorului. Unii critici precum prof. Halil İnalcık de la Universitatea din Ankara au afirmat că așteptau apariția ediției a II-a pe care autorul o promisese în prefața cărții și care urma să includă materialul sursă și bibliografia; această ediție nu a apărut niciodată.

Scrieri (selecție)
 Geschichtsschreiber der Osmanen und ihre Werke (1923)
 Mehmed der Eroberer und seine Zeit (1953)

Note

Legături externe

Nașteri în 1891
Decese în 1967
Orientaliști germani
Biografi germani
Decese prin înec

Franz Babinger


Mehdi Zana (d. 20 Aralık 1940; Silvan, Diyarbakır), eski Diyarbakır belediye başkanı. Eşi Diyarbakır Milletvekili Leyla Zana'dır.

Bekle Diyarbakır adlı anı kitabında, siyasal bilinçlenmesinde terzihanenin önemini anlattı. 1963'te ise Türkiye İşçi Partisi'ne (TİP) katıldı, iki yıl sonra TİP Silvan ilçe Başkanı oldu. Cezaevleriyle de bu yıllardan sonra tanışmaya başladı. 1977 mahalli seçimlerinde Diyarbakır Belediye Başkanlığı'na bağımsız olarak seçildi. Kesintili de olsa toplam 16 yıl cezaevinde yattı. Yaklaşık sekiz yıl İsveç'te yaşayan Mehdi Zana, 15 Ekim 2004'te Türkiye'ye döndü.

Kaynakça

1940 doğumlular
Diyarbakır doğumlu siyasetçiler
Kürt asıllı Türk siyasetçiler
Türk insan hakları aktivistleri
Türkiye Kürtleri
İsveç'teki Türk göçmenler
Kürt milliyetçileri
Resim aranan siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Mehdi Zana


Thesmophora es un género monotípico de plantas  de la familia Scrophulariaceae. Su única especie: Thesmophora scopulosa, se encuentra en  Sudáfrica.

Descripción
Es un arbusto enano, perennifolio y litófita que alcanza un tamaño de 0.1 - 0.3 m de altura,  a una altitud de 1000 - 1200 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Thesmophora scopulosa fue descrita por  Rourke y publicado en Edinburgh Journal of Botany 50(1): 90, en el año 1993.

Referencias

Stilbaceae

Thesmophora


Aydınyayla, Zonguldak ilinin Alaplı ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 79 km, Alaplı ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaplı belde ve köyleri

Aydınyayla, Alaplı


اسم ملف 8.3 (8.3 filename) (أيضا يسمى اسم ملف قصير. short filename أو SFN) هو اتفاق على أسماء الملفات استخدم في نسخ دوس القديمة وإصدارات مايكروسوفت ويندوز السابقة لويندوز 95 وويندوز إن تي 3.51. ويستخدم أيضا في إصدارات مايكروسوفت الحديثة اسمًا بديلًا لاسم الملف الطويل للتوافق مع البرامج القديمة نوعا ما .
القيود على اسم الملف كانت محدودة بنظام الملفات فات . كما كانت هذه القيوم موجودة في اجهزة الألعاب القديمة مثل جهاز أتاري

مراجع

أنظمة ملفات الحاسوب

اسم ملف 8.3


Ordet  recipient er en modtager.

I miljøsammenhæng et  naturområde der modtager  spildevand. Recipienten kan være havet, en flod eller en sø. Spildevand kan undergå en rensning i et rensningsanlæg forud for udledningen.
  Indenfor medicin er recipienten et individ eller en del deraf hvortil f.eks. et organ, et æg eller et gen overføres til.

Eksterne henvisninger
Ordbog over det danske sprog

Spildevand
Ord og vendinger

Recipient


WordPress (WP veya WordPress.org), PHP dilinde yazılmış ve HTTPS ile desteklenen bir MySQL veya MariaDB veritabanıyla eşleştirilen bir ücretsiz ve açık kaynaklı içerik yönetim sistemi (CMS)'dir. Özellikler, WordPress içinde "Temalar" olarak adlandırılan bir eklenti mimarisi ve bir şablon sistemi içerir. WordPress başlangıçta bir blog yayınlama sistemi olarak oluşturuldu ancak daha geleneksel posta listeleri ve İnternet forumları, medya galerileri, üyelik siteleri, öğrenim yönetim sistemleri (LMS) ve çevrimiçi mağazalar dahil olmak üzere diğer web içeriği türlerini desteklemek için gelişti.

B2/cafelog projesinin resmi devamı kabul edilir. Wordpress bir CMS (Content Management System / İçerik Yönetim Sistemi)'dir. Bu niteliği ile sadece makale yazma ve düzenleme veya blog sistemi olarak değil, her türlü içeriğin düzenlenip yayımlanabileceği bir platform olduğu anlamına gelmektedir. WordPress'in kökleri ve gelişimi 2001'e kadar uzanır.

Kullanım, hız, geniş kullanıcı tecrübesi ve rahatlığına odaklanmış bir yayım yazılımı olup açık kaynak yazılımına katılan aktif bir toplulukla geliştirilmektedir.

Wordpress'in ilk çıktığı zamanlardan bugüne kadar kullanımı sürekli artmış ve yaygın kullanım oranı arttıkça da Wordpress daha da kullanışlı hale getirilmek için sürekli geliştirilmiş ve hala geliştirilmeye devam etmektedir. Halihazırda bilinen içerik yönetim sistemlerinin %64,4'ü ve tüm web sitelerinin %43'ünün Wordpress kullandığı hesaplanmaktadır.

İlk çıkışı bir blog alt yapsı olsa da günümüzde artık wordpress ile sadece blog değil, haber, e-ticaret, sosyal medya, kurumsal siteler ve hatta forum siteleri dahi kurulabilmektedir. Keza Türkiye'deki popüler ve milyonlarca ziyaretçisi olan birçok site de wordpress alt yapısı kullanmaktadır. Buna Türkiye'nin en büyük haber sitelerinden biri de dahildir.

Özellikleri

WordPress güçlü bir kişisel yayım platformudur ve internette bir yayımcı olarak kullanıcının tecrübesini mümkün olduğu kadar çekici hale getirmek için tasarlanmış özellikler ile gelmektedir. Özgürce dağıtımı yapılan, standart, hızlı, hafif ve kişisel ayarlarıyla ve tamamen istenilen özelliklere göre değiştirilebilir çekirdeğiyle bir yayım platformu sunmaktadır.

Bunun yanında her kullanıcı kendi ihtiyaçları ve kodlama bilgisi doğrultusunda temalar üretip kullanabilmektedir. Bu alanda WordPress, rakiplerine göre oldukça başarılı ve zengindir.

Wordpress'in en büyük özelliklerinden bir tanesi, çok iyi ve geniş kapsamlı dokümantasyona ve oldukça kalabalık ve kişilerin her türlü sorun ve sorularına cevap bulabileceği forumlarının ve kaynakların bulunmasıdır.

Bütün bunlara ek olarak, Wordpress üzerine geliştirilen çok sayıda eklenti kullanılarak hiçbir yazılım bilgisine sahip olunmadan çok hızlı bir şekilde sadece blog değil, e-ticaret veya sosyal medya platformu haline getirilebileceğidir. Buddypress  ve Woocommerce  bu tür eklentilere örnek olarak verilebilir. Bununla birlikte, genelde WordPress siteleri bir blog da içerir, bunun nedeni genellikle arama motoru optimizasyonudur.

Temalar
Wordpress temaları wordpress kullanıcıların siteleri için kullanabilecekleri hazır tasarımları / giydirmelerdir.  Wordpress için sadece WordPress'in işlevsel sistemi değil, aynı zamanda temalar da geliştirilmektedir. Dolayısı ile wordpress'in alt yapısında kullanıcıya sunulan binlerce ücretsiz wordpress teması bulunur. Tabii bu tema üretimi sadece wordpress'in geliştiricileri tarafından değil, aynı zamanda dış kaynaklı olarak da yapılır ve bu üretimler de genellikle ücretli olarak kullanıcıya sunulur.

Temalar, kullanıcıların bir WordPress web sitesinin görünümünü ve işlevselliğini değiştirmelerine izin verir ve sitenin içeriğini değiştirmeden yüklenebilir. Her WordPress web sitesinde en az bir temanın bulunması ve her temanın yapısal PHP, HTML ve Stil Sayfaları (CSS) ile WordPress standartlarını kullanarak tasarlanması gerekir.

Temalar, doğrudan wordpress admin panelindeki WordPress "Görünüm" sekmesinden yükleme aracı kullanarak veya FTP ile yüklenebilir. Temalarda bulunan PHP, HTML ve CSS kodu, daha gelişmiş özellikler sağlamak için düzenlenebilir veya daha da ekleme yapılabilinir.

WordPress temaları genel olarak iki kategoriye, ücretsiz temalar ve ücretli temalar olarak sınıflandırılır. Tüm ücretsiz temalar WordPress tema dizininde listelenir ve ücretli temalar  ise birçok tema yazılımı yapan firma ya da online pazar yerlerinden bireysel WordPress geliştiricilerinden satın alınabilir.

WordPress kullanıcıları, bunu yapacak bilgi ve beceriye sahip oldukları takdirde, kendi özel temalarını yaratabilir ve geliştirebilirler. WordPress kullanıcıları, yeterli tema geliştirme bilgisine sahip değillerse, ücretsiz ya da ücretli WordPress temaları indirebilir ve nerede ise hiçbir kodlama bilgisine sahip olmadan kullanabilirler

Eklentiler
WordPress'in eklentileri kullanıcıların bir wordpress sitesinin veya blogunun özelliklerini ve işlevselliğini genişletmelerini sağlar. WordPress 40.000'den fazla eklentiyi bünyesinde barındırır. Bunların her biri, kullanıcıların sitelerini kendi özel ihtiyaçlarına göre uyarlamasını sağlayan özel işlevler ve özellikler sunar.

Bu özelleştirmeler, arama motoru optimizasyonundan, üyelik sistemlerine, içerik yönetim sistemlerine  gibi wordpress'e birçok ek özellik kazandırmaya kadar uzanır. Kullanılabilir tüm eklentiler yükseltmelerle daima aynı değildir ve sonuç olarak düzgün çalışmayabilir veya hiç çalışmayabilir.

Lider geliştiriciler
 Matt Mullenwegg
 Mark Jaquith
 Andrew Ozz
 Peter Westwood
 Ryan Boren
 Jane Wells
 Andrew Nacin

Çekirdek geliştiriciler

 Dion Hulse
 Jon Cave
 Daryl Koopersmith

Katkıda bulunanlar
 Michael Adams
 Nikolay Bachiyski
 Robert Deaton
 Mark Jaquith
 Donncha O'Caoimh
 Andy Skelton
 Helen Hou-Sandi

Belgeleme ve destek
 Podz
 Lorelle

Emekli olmuş geliştiriciler
 David House
 Alex King
 Mike Little
 Michel Valdrighi
 Owen Winkler

Weblog'un denetimi ve yönetimi
WordPress kişilerin kendi web sunucusunda ya da paylaşılan hosting hesabında kurulmak için tasarlanmıştır. Üçüncü kişiler tarafından host edilmiş servislerden farklı olarak, weblogla ilgili her şeyi değiştirebilir ve weblogla ilgili her şeye ulaşılabilir. WordPress evdeki bilgisayarın masaüstüne, hatta bir iç ağa bile kurulabilir.

Kurulum ve yükseltim
WordPress'in en bilinen özelliklerinden olan saniyeler içinde kurulumu, basitliği ve kullanım kolaylığı açısından çok pratik bir konumdadır. Yazılımı en son sürüme yükseltmek kolaydır ve kurulumdan daha kısa bir süre almaktadır.

Kaynakça
Genel
 Resmi WordPress belge sayfası
Özel

Dış bağlantılar
 Resmi WordPress Sitesi
 WordPress hakkında
 WordPress Eklentileri

İçerik yönetim sistemi
PHP ile programlanmış ücretsiz yazılımlar
Blog yazılımları

WordPress


Kumtepe, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

 Yerel halk mahallenin diğer ismini Kadılı olarak bilir. Harita ismi ve resmî işlemlerde Kumtepe olarak geçer.

Coğrafya
Samsun iline 63 km, Çarşamba ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Kumtepe, Çarşamba


الموسيقى المصرية جزء لا يتجزأ من الثقافة المصرية منذ العصور القديمة. أعطى المصريون القدماء الفضل للإله تحوت في اختراع الموسيقى، التي يستخدمها أوزيريس بدوره كجزء من جهوده الرامية إلى تحضر العالم.

استخدم المصرين القدماء من الموسيقيين العديد من الآلات الموسيقية من آلات وترية مثل الجنك والقيثارة، أدوات نفخ مثل الناي والمزمار والأرغول، والإيقاع بكافة أنواعه والمصفقات النحاسية والعاجية، وقد شكلت فرق كاملة للموسيقيين أو الراقصين شاركت في الحفلات والأعياد بآلاتها وملابسها المميزة. وكان الرقص المصري القديم رقيقاً منسقاً وذو تعبير مع اختلاف أنواع الرقص طبقاً للمناسبات المختلفة. كثيرا ما استخدمت موسيقى الرقص الصنج النحاسي، القيثارات، المزامير، والكلارينت، الصكوك والاعواد. وكان السلم الموسيقى يتكون من خمسة أصوات.

الموسيقى في العهد المصري القديم
الحضارة المصرية القديمة كلها ألغاز، والموسيقى لغز من ألغازها، أما موسيقى الكنيسة القبطية فهي بوابتنا الوحيدة لمعرفة موسيقى مصر القديمة، فشامبليون لم يستطع تأويل لغة مصر القديمة إلا بعد دراسته اللغة القبطية، حينما ثبت له أن الأقباط هم السلالات الممتدة لشعب مصر القديم.

وقد اقتصرت الكنائس القبطية بمصر على تلاوة التراتيل والألحان الدينية التي كانت سائدة في المعابد المصرية القديمة وظلت ترتل باللغة القبطية، ولذلك احتفظت الكنيسة القبطية بالكثير من تراث أجدادها وخاصة الألحان المصرية القديمة وحفظتها من الزوال، وظلت الموسيقى القبطية تحتوى على حركة واحدة ويستمر الغناء عليها لمدة عشر دقائق تقريبا ويكون الترنم بكلمة واحدة هي «هللويا» ولذلك يأتي القداس طويلاً جداً مع وقوف الحاضرين طيلة الوقت في الكنائس، وهذه التراتيل تؤلف نغمه فيما بينها كما توجد في غناء الكنائس القبطية عشرة أنغام أو مقامات مختلفة ظهرت في قالبها النهائى في النصف الثاني من القرن الخامس الميلادي ولم تتطرأ عليها تغييرات كبيرة خلال القرون التي لحقتها حتى بعد دخول الإسلام مصر، حيث كان المسلمون يتعجبون من روعة هذه الموسيقي التي يرتلها المصريين في كنائسهم وهي تلك التي كان يرتلها اجدادهم في المعابد القديمة.

لما انتشرت المسيحية في البلدان المختلفة، وتكونت كنائسها، نشأ معها في كل قطر «فن موسيقى كنسى» تمشى مع النزعة الفنية الموسيقية لكل شعب، وشكّل كل شعب موسيقاه، بما يتفق مع ذوقه.
فقد اقتبست ألحان لعبادتها الجديدة من الأنغام المصرية القديمة فقد بقيت في موسيقاهم الكثير من الألحان والأناشيد التي كان الكهان القدامى خلال عصر الآسرات المصرية القديمة والعصرين اليونانى والرومانى يرتلونها على الحركات السبع (أي المستخدمين للسلم السباعى الموسيقى)، وهذا يوضح لنا كيف انبثقت الموسيقى الكنسية المصرية الفن الموسيقى المصري، وليس أدل على ذلك من أن بعض الألحان الشائعة إلى الآن في الكنيسة المصرية تحمل أسماء بلاد ٌد اندثرت ولم يعد لها وجود بعد منذ أمد بعيد، وعلى سبيل المثال لا الحصر «اللحن السنجارى»، نسبة إلى بلدة «سنجار» التي تقع شمالي محافظة الغربية، وعرفت منذ أيام رمسيس الثاني وكانت تحوطها الأديرة في العصر القبطى، وكذلك اللحن «الأتريبى» نسبة إلى بلدة «اتريب» القديمة (بلدة في صعيد مصر بالقرب من موقع الديرين الأبيض والأحمر – أخميم – سوهاج الحالية.

والكنيسة القبطية من أغنى كنائس العالم – إن لم تكن أغناها – في فنها الموسيقى، ولكن الحقيقة التاريخية التي لاتدع مجالاَ للجدل هي أصالة الألحان والآلات الموسيقية القبطية التي تعود أصولها إلى العصر المبكر من عصر الآسرات المصرية القديمة، فهى الأقدم والأعرق بين كنائس العالم المسيحي المختلفة.

و الأصالة في الموسيقى القبطية جاءت نتيجة تناقلها من جيل لآخر دون أن تضيع، فقد وصلتنا كاملة منذ القرن الخامس الميلادي، لا تشوبها شبهة اختلاط بالموسيقى البيزنطية أو اللاتينية، فارسية، أو غير ذلك من أنواع الموسيقى المعروفة شرقية كانت أم غربية.

الموسيقي المصرية وشفاء المرضي

بحلول المسيحية في أرض مصر زاد ترتيل مزامير داوود في الكنائس بدرجة كبيرة والتي استخدمت لشفاء الكثير من الأمراض النفسية والعصبية والعضوية. واشتهر خلال القرن 3 م في مصر القديس أبو طربو والذي كان يرتل مزامير داوود وأجزاء كثيرة من الكتاب المقدس مستعيناً بالموسيقى وذلك بجوار المرضى المصابين بالصرع فكانوا يشفون منها لذلك سُميت صلاة شفاء الصرع باسم «صلاة أبو طربو»، كما استخدمت طريقة ترتيل المزامير للمرضى داخل الكنائس والأديرة في مختلف مناطق مصر والتي كان المسيح والعذراء قد إلتجأوا إليها أثناء رحلتهم المقدسة في مصر، وبنيت عليها أماكن للعبادة ذلك في مواقيت محددة سنوية عُرفت باسم «الموالد القبطية»، وخلالها كان القسس يقومون بالصلاة والترتيل بمصاحبة الموسيقى لعلاج المرضى، خاصة الأمراض النفسية والعصبية أو الأمراض العضوية المستعصية.

الموسيقى أيام محمد على الكبير

يتعتبر أن النهضة الموسيقية في مصر بدأت في عهد محمد علي باشا 1805 - 1848. فعلى المستوى الشعبي كانت المناسبات لإحياء الموالد وحفلات الزفاف وحفلات السبوع وطلوع المحمل. ففي الموالد كان المداحون يقومون بالتراتيل وكانت الموشحات الدينية مصحوبة بالمزامير والطبل والرق. وكانت موالد الأئمة والصالحين تختلط بالاحتفالات الشعبية واللعب بالمراجيح وعروض الحواة والقراقوز واللاعبين ورقص الخيل.ومن أكبر الموالد التي كان يأتي إليها الناس من بعيد مولد السيد البدوي في طنطا ومولد الحسين والسيدة زينب في القاهرة.وكانت حلقات الذكر تقام ويقوم فيها المنشدون بالإنشاد بمصاحبة الموسيقى والمزامير والطبل والرق، وكانت الصوانات تنشأ بجانب المسجد، وفيها حلقات الذكر والمديح والابتهالات وتطعم أحيانا بالتواشيح والقصائد.وكان المداحون يقدمون العروض الشعبية في الموالد المنتشرة في البلاد وكانوا يحيون أيضا الليالي عند العائلات. وكان معظمهم من الصعيد وينتقلون من بلدإلى بلد، وتتعاقد معهم العائلات قبل الحفل بأشهر لتقديم عروضهم.وكان يصاحب المداح الطبل والناي والرق، وكان الإنشاد والأدوار يُقدم على ثلاثة وصلات في العادة ويصاحب المطرب المستمعون بالتصفيق على اليد، وتنتهي الوصلة الأخيرة بقراءة القرآن الكريم.

و كان يصاحب طلوع المحمل فرقة من الموسيقيين الشعبيين بالمزامير والطبل مصاحبين كسوة الكعبة التي كان يقدمها حكام مصر هدية إلى بلاد الحجاز. وأما إحياءالأفراح فكانت الغوازي يقومون بالرقص والغناء وكان يصاحبهم آلاتية يعزفون العود والرباب والرق. ومن اشتهرت من المغنيات كان لها تخت خاص بها ويمكن ان يصاحبها مغنيات. وبخلاف الرجال كانت أدوار النساء أكثر لونا، وتقام الحفلات وليالي الأنس والطرب في البيوت بين النساء بمعزل عن الرجال كانت وأحيانا كان رجال البيت لا يستسيغون ما تغنيه العاولم من طقاطيق في حريم النساء، ويرون فيها حرية زائدة وقد يتهمونهن حتى بالخلاعة. وكانت الأمسية التي يحييها الرجال أو النساء تبدأ بحفل عشاء يشترك فيه المغنيون والتخت، ثم يقومون بغناء الوصلات ومنهم الراقصات، ويأكلون بين الوصلات ما لذ وطاب. وتطور الغناء والإنشاد إلى الأغنية الشعبية ثم إلى الأدوار والطقطوقة.

وكانت طموحات الخديوي إسماعيل 1863 - 1879 وحالة الرخاء التي حلت على العاصمة القاهرة، وبدأ الموسيقيون يفيقون من خمول السلطنة العثمانية ليصبحوا رواد التجديد. وبمناسبة افتتاح قناة السويس أمر الخديوي إسماعيل ببناء دار الأوبرا المصرية ووكل الموسيقار الإيطالى العظيم فردي بتأليف أوبرا عايدة ودعي إلى حفل الافتتاح ملوك وأمراء أوروبا.
اهتم المصريون بالموسيقى وجاء إليها النازحون من الشام والعالم العربي وأتراك، وارتقت موسيقى القصر بألحان مصرية سورية وتركية وبدأ الموسيقيون يتبعون النهضة في البلاد وحسنت منزلتهم الاجتماعية. وكل كان يمارس ما يهواه من الموسيقى وكان البلاط يدعو موسيقيين من تركيا لإقامة الحفلات. كما احتضنت عائلات من أقارب الخديوي موسيقيا يحبونه ويقوم لهم بالأمسيات والحفلات بمصاحبةتخت صغير وبطانة يغنون الطقاطيق. وأبدع في تلك الأيام عدد من الموسيقيين والمغنيين المصريين، مثل عبده الحامولي 1847 - 1901 الذي دعاه الخديوي إسماعيل للغناء بالقصر، وأحيانا كان يصاحبه أنطون الشوا من سوريا الذي أدخل آلة الكمان إلى التخت المصري. كما أبدع ابنه «سامي الشوا» في مطلع القرن العشرين في عزف الكمان واشتهر بتقاسيمه على الكمان حتى الثلاثينيات.

وكان لعبده الحامولي تأثير كبير على تطور الموسيقى المصرية ومنزلة المطرب في المجتمع. ولد الحامولي بمدينة طنطا عام 1845 وقضى سنوات شبابه في تعلم الإنشاد على أيدي شيوخ للتجويد. ثم بدأ بإحياء حفلات الزفاف، إلى أن وصلت شهرته إلى الخديوي الذي دعاه إلى القصر، وكان يحي الأمسيات الغنائية بالبلاط، حتى أن كان يرسله الخديوي أحيانا إلى تركيا ليغني أمام السلطان عبد الحميد الثاني. فكانت زيارته إلى تركيا مثمرة أيضا حيث تأثر الحامولي بالغناء التركي ومقاماته إيقاعه، ويعتبر الحامولى الوحيد الذي اسمتع بتلك المنزلة.

وكان الموسيقيون يقدمون حفلاتهم في حديقة الأزبكية بصفة دورية. وظهر في وسطهم المؤذن والمنشد سلامة حجازي 1852 - 1917 أول من حاول ربط الإنشاد بالمسرح في عهد النهضة فكان يغني الأدوار بين الفترات المسرحية، ثم أسس فرقته عام 1888 وقام بلعب دور روميو في مسرحية «شهداء الغرام» ومسرحية «صلاح الدين الأيوبي» وغيرها. وأشرك حجازي التخت والموسيقى في التعبير الدرامي. وبينما كان التخت يتكون في العادة من العود والقانون والناي والرقو الكمان جزءا لا يتجزأ منه. ومع مطلع القرن العشرين تطور التخت بحيث أصبح أوركسترا يتعدد فية عازفوا الكمان وبعض الآلات الأوروبية.

في ذلك الوقت طهرت سلطانة الطرب منيرة المهدية 1885- 1965 أول سيدة تقف على خشبة المسرح. اشتركت مع سلامة حجازي وعزيز عيد في رواية لسلامة حجازي 1915. وقامت بتأسيس ملهى في حي الازبكية كان يزوره الأدباء والشعراء، وتعاقد معها شركات الأسطوانات لتسجيل الإغاني. كما اشتركت في الحركة النسائية التي تنادي بحرية المرأة وعدم زواج البنات في سن صغير. برعت منيرة المهدية في تقديم الإغنية والطقطوقة وخلفت تراثا كبيرا في مجالها الفني.

الموسيقى في عهد الأسطوانة

مع دخول القرن العشرين رأت شركات الاسطوانات الأوروبية فرصة طيبة لدخول السوق المصرية، وتعاقدت شركتي أوديون وبيضافون عام 1905 مع موسيقيين مثل المنيلاوي وسلامة حجازي ومع المطربة منيرة المهدية بعد الحرب العالمية الأولى. وكانت الأسطوانة في ذلك الحين لا تسع لأكثر من 5 دقائق للتسجيل، مما عمل على تطوير الأدوار وبدأ في ذلك الوقت التجلي في الغناء الذي كان سائدا منذ 1880 يقل، بسبب قصر وقت التسجيلات. ومن ناحية أخرى بدأ الاهتمام بكتابة النوتة الموسيقية حيث كانت شركات الأسطوانات تستحوذ على ألحان مطربيها وحقوق طبعها وبيعها.

وبعد نهاية الحرب العالمية الأولى اندفعت شركات الأسطوانات وقدمت الطقطوقة التي نشأت عن أغاني الأفراح، وكان يقدم الطقطوقة مغني أو مغنية مع التخت وبمصاحبة البطانة وهي مجموعة من المرددين. واتجهت بعض مغنيات الأفراح إلى الغناء على المسارح، واشتهرت المطربة منيرة المهدية شهرة عظيمة حتى أن سميت سلطانة الطرب. وأسست ملهى في الأزبكية تقدم فيه فنها في الغناء، كان يتوافد عليه الأغنياء والشعراء والأدباء. كما أتاحت منيرة المهدية الفرص لظهور المطربين والمطربات الشبان على مسرحها، وقدمت محمد عبد الوهاب الذي سيعتلى فيما بعد صدارة التطوير الموسيقي في مصر، بل في العالم العربي كله. وبدأ تأثير الموسيقى الغربية يظهر في العشرينيات فنشأ الأوبريت، والمنوعات، وكانت الأغاني في أول الأمر باللغة القاهرية.

في ذلك الوقت ظهر إلى جانب عبده الحامولي وداوود حسني 1870 - 1937 والشاب الموسيقار ومغني سيد درويش 1892 - 1923. وكانت أغانيه تخاطب أبناء البلد من عمال وموظفين وتنادي بمكافحة المستعمر بجانب أغاني الحب والغرام. وطوّر سيد درويش الأوركسترا بحيث يستطيع تقديم الأوبريت التي كان يؤلفها، ومنها «أوبريت الباروكة». واهتم سيد درويش بالأغنية الوطنية. إلا أن توفاه الله وهو في ريعان شبابه عام 1917 وفقدت مصر فنانا رائدا كبيرا. ولكن تأثير سيد درويش على نهضة الموسيقى المصرية الحديثة لا زال كبيرا، حتى أن السلام الوطني المصري من تأليف سيد درويش.

وبنشأة الحركة النسائية في مصر ومؤسستها هدى شعراوي وقاسم أمين والفنانة منيرة المهدية (السلطانة)، وبديعة مصابني تشجعت المرأة على دخول مجال الغناء والمسرح.وكانت دفعة هائلة للمرأة في ذلك العهد. وأصبحت الطقطوقة والأغنية القصيرة تغنيّ من مطربين ومطربات.

في الثلاثينيات من القرن الماضي نشأت الطقطوقة المتقدمة، وكاد في السنوات 1925 - 1935 أن يصبح فن عبده الحامولي وزملائه في عداد النسيان. ظهر في ذلك الوقت محمد عبد الوهاب وأم كلثوم وبدأت الأغنية تحل محل الطقطوقة، وانتهى عهد التخت وتكور إلى الاوركسترا وزاد عدد عازفي الكمان، وبرع ملحنون مثل زكريا أحمد وصالح عبد الحي وأصبح لكل مقطع في الأغنية موسيقاه الخاصة به وإيقاعة، حتى وصلت إلى الأغنية الكاملة. وظهرت بجانب أم كلثوم مطربات مثل فتحية أحمد ونجاة علي.

جاء الوقت الذي خطت فيه وسائل الإعلام مرحلة جديدة بدخول الراديو إلى مصر. فازدهرت الموسيقى وفن الغناء وظهرت أعداد كثيرة من المواهب التي أثرت مصر والعالم العربي سواء بالغناء في الإذاعة أو في الأفلام الغنائية أو الحفلات وتسجيلات الأسطوانات. نذكر منهم المطرب والموسيقار محمد فوزي الذي عمل أول أفلامه عام 1944 واشتركت معه في الأفلام الغنائية المطربة نور الهدى وليلى مراد وغيرهن. ليس هذا فقط بل شاركته أختاه المطربتان هدى سلطان وهند علام وإنها لعائلة فنانة أثرت الجمهور المصري والعربي بفنها الرفيع المستدام، وفي عام 1958 أسس محمد فوزي أول شركة للأسطوانات مصرية لتسجيل الأغاني شركة مصرفون، وسجل محمد فوزي أغاني ل محمد عبد الوهاب ووكوكب الشرق أم كلثوم وغيرهم من الفنانين الشبان.

وبينما سارت القافلة الفنية مسيرة الرقي والأخذ من منابع الموسيقى الغربية وعلى الأخص تحول التخت المصري إلى الأوركسترا، بقي علم من الأعلام في عالم الغناء الكلاسيكي المصري وهو المطرب محمد عبد المطلب الذي داوم على تقديم أغنية الطرب في صورتها الموروثة منذ أواخر القرن التاسع عشر، ولكن في حلة جديدة مستحبة، وليس ذلك بغريب، فكانت أغانيه من تلحين أبناء عصره الكبار مثل عبد الوهاب ومحمد فوزي وغيرهم.

الأغنية المطولة

ساعد على تطور وانتعاش الأغنية التقاء مؤلفي القصيدة الشعرية مثل أمير الشعراء أحمد شوقي، ومؤلفي الأغنية العاطفية باللغة القاهرية أحمد رامي وبيرم التونسي والتقائهم بمالموسيقيين والملحنين في ذلك العهد. وازدهرت القصيدة الشعرية والزجلية بجانب الأغنية التي بدأت تتخذ اتجاه التعبير عن المشاعر، واجتهد الملحنون أن يكون اللحن صورة متمشية مع الكلمات. وازدهرت الأغنية العاطفية التي كانت باللغة الفصحى أحيانا أو باللغة القاهرية، وأحيانا تكون الأغنية منتظمة اللحن متتبعة لقالب معين أو تخرج عن القوالب المعهودة. وجدد الملحنون الجدد الألحان بحيث تعطي المطرب أو المطربة حرية في التعبير الغنائي، وقل اشتراك البطانة أو المجموعة التي تكرر وتجيب المطرب. وبدأ ملحنو الأغنية مثل زكريا أحمد ومحمد عبد الوهاب ومحمد القصبجي بدؤا يطورون الأغنية إلى الأغنية المطولة كانت محبوبة من الجماهير، وكانت تقدم في حفلات عامة يحضرها جمهور كبير.

وكانت كلمات أحمد رامي وبيرم التونسي، الزجالان الموهوبان رائعة، تغنيها أم كلثوم عن الحب وعذابة، قلبك، نارك، بعدك، هواك، رضاك من المشاعر المطلقة عن العاطفة وشكوى المحب من الحبيب ومعاناته في حبه، واستحالة القدرة على النسيان، وهي كلمات تعبر عن مشاعر كل إنسان، فكانت الأغنية تنطق بما يجول في خاطر كل امرئ، عذاب الفراق، الأيام الحلوة، المعاناة والنسيان المستحال.

بدأ محمد عبد الوهاب 1911 - 1991 بغناء أغاني الشيخ سلامة حجازي وبرع في الأداء، وبحلول عام 1927 كان قد وصل إلى طابعه الخاص، وكان يغني شعر أمير الشعراء أحمد شوقي ويصبه في ألحان مستجدة يدخل فيها الإيقاع الأوروبي مثل التانجو والسمبا، كما أدخل آلات أوروبية عديدة في الأوركسترا مثل الباص والكونترباص والشيللو والفيولينة والكاستانيت، حتى أننا نسمع أغنية «ليه ليه يا عين ليلي طال» فننتشي بما فيها من آلات نحاسية متوافقة هع باقي الأوركسترا في توزيع موسيقي جميل.

ومن عمالقة الأغنية المطولة رياض السنباطي 1906 - 1981. أعطي رياض السنباطي الأغنية الطويلة طابعا تميز بالعودة إلى الطرب الذي أهملته الأغنية القصيرة. فكان لكل مقطع في الأغنية لحن جديد تتقدمة التقاسيم على آلة منفردة مثل القانون والعود، ثم تتبعه الاوركسترا. وكان اجتماع كلمات أحمد رامي وألحان رياض السنباطي وغناء أم كلثوم من روائع الموسيقى المصرية الحديثة، سعد بها الجمهور داخل مصر وخارجها.

في عام 1964 لحن محمد عبد الوهاب لأم كلثوم أغنية «أنت عمري» التي كانت بمثابة اجتماع القمتين في مجال الموسيقى والغناء، وتبعها ولحن لها ستة أغاني حتى عام 1973. كما لحن لأم كلثوم الموسيقار محمد الموجي وكمال الطويل وبليغ حمدي.

الفيلم الغنائي

وفي الأربعينيات ظهر الفيلم الغنائي بأغانيه القصيرة. وكان نشاط كبير من قبل الفنانين لدخول هذا الميدان الذي قدم فيه محمد عبد الوهاب وأم كلثوم كل على حدة، بقيامهما بالتمثيل والغناء. وأحدث هذا الوسط الإعلامي الجديد وتهافت الناس على السينما طفرة كبيرة للمطربين والمطربات فزاد عددهم زيادة كبيرة مثل فريد الأطرش الذي جاء مع أخته أسمهان من لبنان وأدخل البيانو وقام بابتكار ألحان يدخلها التانجو والألحان الغربية، ومحمد فوزي ومنير مراد وأخته ليلى مراد وغيرهم.

واتجه المطرب محمد فوزي في أواسط الأربعينيات إلى عمل الأفلام الغنائية التي ازدهرت على يديه ومن قام معه بالتمثيل مثل نور الهدى وليلى مراد. كما لحن لأخته هدى سلطان أغان لها وبعض الأفلام التي قامت بالتمثيل فيها. ولا ننسى أن الموسيقار المطرب والممثل محمد فوزي هو أول من قام بتأسيس شركة للأسطوانات في مصر عام 1958. كما قام بالتلحين لمطربين دخلوا السينما مثل كارم محمود وعبد العزيز محمود ومحمد الكحلاوي. واتجه الكحلاوي في أغانيه وأفلامه إلى الأغاني الشعبية، على عكس الفن الغالب في ذلك الوقت فن الأغنية القصيرة التي تقتبس من الموسيقى الغربية.

من المطربين الشبان الذي أثر على شباب عصره ولا يزال المطرب عبد الحليم حافظ 1929 -1977. تخرج عبد الحليم حافظ من معهد الموسيقى العربية، وتعلم العزف على الأبوا، ثم غنى الأغنية العاطفية. لحن له محمد الموجي وكمال الطويل، وساهم بنشاط كبير في أفلام جذبت الجماهير إلى السينما واشتهر عبد الحليم في العالم العربي كله. كما ساهم عبد الحليم حافظ في انتعاش الأغنية المطولة.

وبوفاة العمالقة الكبار، فريد الأطرش عام 1974، وأم كلثوم عام 1975 وعبد الحليم حافظ عام 1977 وفايزة أحمد عام 1983 ومحمد عبد الوهاب 1991، وبليغ حمدي 1993، ومحمد الموجي عام 1995.

الموسيقى الشعبية المصرية

الموسيقى الشعبية هي بمثابة صورة صوتية صادقة لشخصية تميز أي شعب عن غيره من المجتمعات الإنسانية الأخرى. ومن ما يميز الموسيقى الشعبية المصرية. (الآلات الموسيقية) إبداع جمعي يعبر عن روح وعقل ووجدان المجتمع المصري. ويرى دارسون للموسيقى الفرعونية في مقدمتهم الدكتور محمود أحمد الحفني (1898-1975) أن موسيقى قدماء المصريين

كانت فنا ربانيا إذ يقول في كتابه (موسيقى قدماء المصريين) إن الموسيقى كانت من بين العلوم المقدسة في مصر القديمة التي شهدت «مدنية موسيقية» تمثلت في وجود «آلات موسيقية جاوزت دور النشوء وغدت تامة كاملة في المصفقات والطبول وآلات النفخ والآلات الوترية.»

ومن الآلات التي اشتهرت في مصر الفرعونية الناي والهارب. توارث منهما مع المصفقات والطبول 26 آلة موسيقية شعبية منذ ألوف السنين في البلاد وتنقسم إلى ثلاثة أنواع أولها (آلات النقر) وهي ذات إيقاع ولها رق جلدي في أحد وجهيها أو كليهما مثل الدف والدربكة والرق والنقرزان والكاسات وصاجات الباعة والطبل الكبير-طبل السيد والطبل السوداني-والطبل السيوي. والنوع الثاني هو المزمار وهو آلة نفخ لها تنويعات بعضها ذو ريشة مفردة أو مزدوجة أو بدون ريشة ومنها الآرغول والسلامية والمقرونة والشبابة والشلبية (مزمار قنا) والستاوية (مزمار مزدوج). أما النوع الثالث فهو آلات النبر أو الجر بالقوس على الأوتار ومنها السمسمية والطمبورة والربابة.

ويصف علماء الحملة الفرنسية في شرحهم للموسيقى الشعبية المصرية بأنها تحتوى على نوع من حرية التعبير الذي يتواشج مع «تروحن» الحضور المشارك والمستمع، ذلك الحضور المتحررالذي أبهر ذات يوم العديد من علماء الموسيقى من الفرنسيين الذين أوفدهم نابليون بونابرت إلى مصر، واحتاروا في كيفية تدوين الموسيقى الشعبية المصرية حتى أنهم اعتبروها موسيقى غير خاضعة للسلالم والقوالب اللحنية، غير أنهم وبعد جهد جهيد اكتشفوا إمكانية تدوين لتلك الموسيقى، لكنهم اعترفوا أيضا فيما كتبوه في موسوعة «وصف مصر» بأن العازف والمؤدي في الموسيقى الشرقية يتمتّع بقدر كبير من الحرية المقرونة بالذائقة وثقافة الاستماع المؤصلة في ذاكرة التاريخ.

وتحتوى الموسيقى الشعبية المصرية على عدة اشكال أو قوالب موسيقيه واكثرها قوالب غنائية حيث ان الشعب المصري شعب غنائى بطبيعته على عكس الكثير من الشعوب المجاورة التي تعتمد ثقافتها الموسيقية على القوالب الآلية، ومن القوالب التي انتشرت في الموسيقى الشعبية المصرية: السيير، الموال، المديح، الهزيج، أغاني العمال، الابتهالات، أغاني العرس، وقد انشق من هذه القوالب عدة قوالب أخرى كونت الموسيقى المصرية في عصرها الذهبي كالطقطوقة والقصيدة والدور والموشح (ليس موسيقى مصرية خالصة لكن أبدع فيه موسيقيو مصر) والمسرح الغنائي (الأوبريت) وغيرهم .

انظر أيضًا
 موال
 سمسمية
 أرغول
 ربابة
 مزمار بلدي
 مهرجانات شعبية مصرية

مراجع

آلات موسيقية مصرية
آلات موسيقية مصرية قديمة
ثقافة مصرية
مصر القديمة
موسيقى فلكلورية حسب الجنسية

موسيقى مصرية


El cucarachero de Carolina o ratona carolinense (Thryothorus ludovicianus) es una especie de ave paseriforme de la familia Troglodytidae propia de América del Norte y Central. Es el único miembro del género Thryothorus.
Es nativo del este de Canadá, Estados Unidos y México, Belice, Guatemala y Nicaragua. Su hábitat natural consiste de bosque templado, subtropical y tropical.

Subespecies
Se distinguen las siguientes subespecies:
 Thryothorus ludovicianus burleighi
 Thryothorus ludovicianus lomitensis
 Thryothorus ludovicianus ludovicianus
 Thryothorus ludovicianus miamensis

Amenazas
La presencia de mercurio en aves como por ejemplo Thryothorus ludovicianus muestra una reducción en el éxito reproductivo de en sitios contaminados con mercurio, comparado con sitios de referencia (reducción del 34%). La concentración de mercurio en la sangre de las hembras nidificantes predice adecuadamente el éxito de cría. Las aves que estaban anidando en los sitios contaminados tuvieron tres veces más probabilidades de abandonar sus nidos que las aves de sitios de referencia no contaminados. Una reducción del 10% del éxito de cría se correspondió con concentraciones de 0.7 µg/g de mercurio en sangre, 2.4 µg/g de mercurio en las plumas del cuerpo (3.0 µg/g en las plumas de la cola) y 0.11 µg/g de mercurio en los huevos.

Referencias

Enlaces externos

Troglodytidae
Aves de América Central
Aves de América del Norte
Géneros monotípicos de aves
Taxones descritos por John Latham
Animales descritos en 1790

Thryothorus ludovicianus


Prayjob er en dansk eksperimentalfilm fra 1995 instrueret af Bynke Maibøll.

Handling
Retten til at være hustru! Ultra moderne feminisme! På knæ og glad.

Medvirkende

 Anne Lakris Ree
 Pernille Fischer Christensen
 David Duchin

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Prayjob


La nouvelle ville d'Assouan est une ville située dans le gouvernorat d'Assouan, en Égypte. La ville est considérée comme l'une des villes de troisième génération. Elle a été créée par le décret présidentiel n° (96) de 1999. Le 28 décembre 2021, le président Abdel Fattah al-Sissi a inauguré et inspecté la zone de la corniche de la ville, la zone d'habitation et les villas.

La ville est située sur la rive ouest du Nil, à 12 km de l'actuelle ville d'Assouan.

Références

Article connexe
 Nouvelle ville d'Akhmim

Ville en Égypte
Ville nouvelle

Nouvelle ville d'Assouan


The year 1628 in science and technology involved some significant events.

Medicine and physiology
 William Harvey publishes his findings about blood circulation in Exercitatio Anatomica de Motu Cordis et Sanguinis in Animalibus (published in Frankfurt).

Births
 March 10 – Marcello Malpighi, Italian physiologist (died 1694)
 April 23 – Johann van Waveren Hudde, Dutch mathematician (died 1704)
 Constantijn Huygens, Dutch statesman and telescope maker (died 1697)

Deaths
 June 8 – Rudolph Goclenius, German philosopher and polymath (born 1547)
 Yi Su-gwang, Korean scholar-bureaucrat (born 1563)

References

17th century in science
1620s in science

1628 in science


Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, Mondros Mütarekesi'nden sonra Anadolu'nun ve Rumeli'nin çeşitli şehirlerinde, işgallere karşı kurulan millî cemiyetlerin 7 Eylül 1919 tarihinde Sivas Kongresi'nde birleştirilmesinden sonra oluşan yeni cemiyete verilen isimdir. Kurucusu, ilk ve tek başkanı Mustafa Kemal Paşa'dır.

13 Ekim 1919 tarihinde Müdafaa-i Hukuk Teşkilâtına Dair Nizamname hazırlandı ve bu nizamname tüm Müdafaa-i Hukuk Cemiyetlerine gönderildi.

Buna nizamnameye göre Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, vatanın maruz kaldığı olaylar ile ve tamamen aynı maksatla millî vicdandan doğmuş olup her türlü fırka cereyanının dışındadır.

Cemiyetin amacı, Osmanlı vatanının bütünlüğünü, Saltanat ve Hilâfetin makamı ile Millî bağımsızlığın korunmasında Kuvâ-yi Milliye'yi etkin ve İrâde-i Milliye'yi hâkim kılmaktır.

Bütün İslâm vatandaşları cemiyetin doğal üyesidirler. Örgütlenme, köy ve mahallelerden başlayarak nahiye, kaza, liva, vilâyet, müstakil liva taksimatına bağlı olacaktır.

Müdafaa-i Hukuk hareketi, İstanbul hükûmetince İttihatçılıkla, Bolşeviklikle, Saltanata ve Hilâfete isyankârlıkla, Cumhuriyetçilikle, Asilikle suçlandı.

Sivas Kongresi'nde Fırkacılıkla ilgili uzun tartışmalardan sonra, Meclis-i Millî toplanıncaya kadar geleneksel İttihatçı yörüngesinde gelişen siyasetten uzak durularak, halkın birliğini bütünlüğünü sağlamanın zorunluluğu benimsendi ve 5 Eylül 1919 tarihinde İttihat ve Terakki Cemiyetini yeniden canlandırmaya çalışmayacaklarına, mevcut siyasî partilerden hiçbirinin siyasî amaçlarına hizmetçi olmayacaklarına ilişkin yemin metni hazırlandı.

Heyet-i Temsiliye Anadolu'da geçici hükûmet rolünü oynadı. Çünkü, Heyet-i Temsiliye ulusal örgütlerin amaç ve ilkelerini eldeki araçlarla yurdun her tarafına yayıyor halka açıklıyor, örgüte güç kazandırmaya çalışıyor, mevcut ulusal örgütlerin varlığını ve devamlılığını sağlamak için çaba gösteriyor, bu örgütleri bir noktada birleştirmeye, bunlar arasında uyumlu bir bağ kurmaya özen gösteriyordu.

Cemiyet bir yandan ulusal eylemi halka indirici çalışmalar yaparken öbür yandan da Müdafaa-i Hukuk karşıtı olan Damat Ferit Paşa hükûmetine karşı yoğun bir eyleme girişti ve bu hükûmetin yıkılmasını sağladı.

21 Mart 1921 tarihinde tüm vilâyet ve mutasarrıflıklara gönderilen bir genelgede ARMHC'nin ülke ve millete yönelik görevlerini daha iyi yapabilmek için bu örgütlerin Meclis Başkanlığı ile daha iyi ve düzenli ilişki kurmaları istendi ve MH Merkez Heyetini oluşturan kişilerin ad ve şöhretlerinin Meclis Başkanlığına bildirilmesi belirtildi.

Cemiyet, Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Halk Fırkası'na dönüştü.

Kaynakça

Müdâfaa-i hukuk cemiyetleri
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar
1919'da Türkiye
1919'da kurulan dernekler ve vakıflar

Anadolu ve Rumeli Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti


Turgut Reis (d. 1485 - ö. 23 Haziran 1565), Osmanlı İmparatorluğu donanmasında amirallik yapmış, Trablusgarp fatihi olarak anılan Türk denizcisidir. Beylerbeyi olarak görev yapmış, ayrıca Trablus Beyi olmuştur.

Hayatı

İlk yılları
Anadolu'da Bodrum yakınlarında bugün Turgutreis olarak bilinen Karabağ köyü'nde Alfara Mevkiinde dünyaya geldi. Dönemin kaynaklarına göre Turgut Reis'in babasının adı Veli'dir. 12 yaşında bölgedeki Osmanlı askerleri tarafından mızrak ve ok kullanmaktaki kabiliyetinden dolayı dikkat çekince orduya alınır. Ordu bünyesinde başarılı bir denizci ve topçu haline gelir. Bağlı bulunduğu birlik 1517 yılında Memlûk Sultanlığı seferine katılır. Kahire'de bulunduğu sırada Sinan Paşa komutasındaki donanmaya katılır. Deniz topçuluğundaki başarılarıyla dikkat çekmeyi başarır. Zamanla denizcilikte de gelişme gösterince bir guletin komutasını alır. Çok sayıda başarılı seferden sonra artık bir hafif kadırganın sahibi ve kaptanı olur. Bu dönemde Doğu Akdeniz bölgesinde özellikle Venedik Cumhuriyetinin topraklarına ve ticari hatlarına saldırılar düzenler. 1520 yılında Barbaros Hayreddin Paşa donanmasına katılır. Turgut Reis Barbaros Hayreddin Paşa ile dostluğunu ilerletirken rütbesi de yükselecektir. 1526 yılında Sicilya'daki Capo Passero kalesini ele geçirir. 1526-1533 yılları arasında Sicilya Krallığı ile Napoli Krallığı korsanlık yapar. Bu dönemde Barbaros Hayreddin Paşa ile birlikte Adriyatik kıyılarını yağmalayacak, Girit'teki Kandiye'yi ele geçirecektir.

Preveze Deniz Muharebesi

Preveze Deniz Muharebesi sırasında Osmanlı donanmasının merkezinde 30 kadırgaya komuta eden Turgut Reis, Giambattista Dovizi komutasındaki Papalık Devleti kalyonunu ele geçirerek Dovizi ve mürettebatını esir edecektir. Bu dönemde Venedik gemileri ve topraklarına saldırılarını artırır.

Cerbe valisi

1539 yılında Sinan Paşa, Kanuni Sultan Süleyman tarafından Kızıldeniz'deki donanmanın komutasına atanınca onun yerine Cerbe valisi olarak atanır. Bu dönemde Sicilya, İspanya ve İtalya kıyılarında çeşitli kentlere saldıracak, Gozo, Palasca ve Capraia'yı yağmalayacaktır.

Esaret
Korsika'nın batı sahillerinde gemilerinin bakımını yapmak için mola verdiği sırada Cenevizli komutanlar Giannettino Doria, Giorgio Doria ve Gentile Virginio Orsini tarafından esir edilir. Dört yıl boyunca Ceneviz gemilerinde forsa olarak çalışmak zorunda kalır. Barbaros Hayreddin Paşa tarafından Cenevo'ya yapılan fidye teklifleri reddedilir. 1544 yılında Toulon'da kışlayan Barbaros dönüş yolunda Cenova açıklarına güçlü bir donanmayla gelerek Turgut Reis'in serbest bırakılması için pazarlık yürütür. Bizzat Andrea Doria ile görüşen Barbaros 3500 düka altın karşılığında Turgut Reis'in serbest kalmasını sağlar. Özgürlüğüne kavuşan Turgut Reis, Korsika ve Sicilya bölgesindeki Cenova hakimiyetine karşı saldırılara başlar. Malta'daki Malta Şövalyeleri de bu saldırılardan payını alır.

Osmanlı donanması komutanı
Barbaros'un 1546 yılındaki ölümünden sonra Turgut Reis, Akdeniz'deki Osmanlı donanmasının başına geçer. 1547 yılı Temmuz ayında 23 parça kadırga ile Malta'ya saldırır. Buradan sonra Sicilya ve Korsika üzerine seferler düzenler. 1548 yılında Cezayir Beylerbeyi ilan edilir. 1548 yılında çıktığı İtalya seferi sırasında Napoli'ye saldırır. Bu dönemde Malta'nın kontrolünde olan Trablus'un savunmasının güçlendirilmesi için toplanmış olan 70.000 duka altına el koyar.  1550 yılında Tunus kıyılarını ele geçirir. Sardinya  ve İspanya kıyılarına saldırır. 1551 yılında İstanbul'a giderek padişahın huzuruna çıkan Turgut Reis emrine verilen 112 parça kadırga ve 12 bin yeniçeri ile Adriyatik Denizindeki Venedik topraklarına saldırır. Aynı yıl Malta'ya çıkarak Birgu ve Senglea kalelerini muhasara altına alsa da bir süre sonra iyi korunan kaleleri alamayacağını anlayarak geri çekilir. 1551 yılı Ağustos ayında Libya'daki Trablus'a saldıracak ve 1530 yılından beri  Malta Şövalyelerinin denetimindeki şehri ele geçirecektir. Başarılarının ardından Kanuni tarafından bölgeye Sancak Beyi atanır. 1552 yılında Kanuni, II. Henry ile yapmış olduğu ittifak kapsamında İtalya'ya gönderilen Osmanlı donanmasının başına Turgut Reis'i getirir. Sinan Paşa komutasındaki diğer donanmayla buluşur. Papalık Devleti ile Napoli Krallığı denetimindeki topraklara saldıran Osmanlı donanmaları kıyıdaki kentleri yağmalar. Bunun üzerine harekete geçen Cenova donanmasının başındaki Andrea Doria 5 Ağustos 1552 tarihindeki Ponza Deniz Muharebesi'nde yenilir.

Beylerbeyi

Bu zaferin ardından Turgut Reis, Akdeniz Beylerbeyi görevine getirilir. Bu dönemde İtalya, Korsika ve Sicilya kıyıları yağmalanacak, Osmanlıların müttefiki olan Fransa için bazı topraklar ele geçirilecektir. 1554 yılında İstanbul'a gelir, sonrasında Sakız Adasında kış mevsimini geçirir. Buradan Adriyatik kıyılarına geçerek Ragusa Cumhuriyeti topraklarına saldırır. 1556 yılında Trablus Paşası ilan edilir. Burada şehrin savunmalarını güçlendirecektir. 1558 yılında Piyale Paşa komutasındaki donanmayla birleşerek Cerbe Adasını ele geçirir. Daha sonra Minorka'ya saldırırlar. 1559 yılında Cezayir'e yapılan bir İspanyol saldırısını püskürtürken, Trablus'ta çıkan yerli ayaklanmasını bastırır. Bu dönemde Trablus'u ele geçirmeye çalışan İspanyol İmparatorluğu kralı II. Felipe'nin girişimleri Cerbe Deniz Muharebesindeki yenilgiyle son bulur. 1563 yılında Granada açıklarında karaya çıkar, sonra Málaga'ya devam eder.

Ölümü

Kanuni, 1565 yılında Malta Kuşatması için Turgut Reis'e Piyale Paşa birliklerine katılma çağrısı yapınca yaklaşık 1600 askeriyle sefere katılır. Mayıs ayında adaya çıkar. St. Elmo Kalesi kuşatması sırasında diğer kalelerden açılan top ateşi sonucu ağır yaralanır, bir hafta sonra da 23 Haziran 1565 günü hayatını kaybeder. Kuşatma başarısızlıkla sonuçlandıktan sonra naaşı Kılıç Ali Paşa tarafından Trablus'a götürülür ve orada toprağa verilir.

Geleneği
Cumhuriyet döneminde, Doğduğu Karabağ köyünün bağlı olduğu beldeye Turgutreis adı verilmiştir. Bugün, beldenin kıyısında adını taşıyan bir gezi parkı ve bu parkın içinde Turgut Reisi bir kadırganın burnunda, kılıcıyla ufku gösterir vaziyette tasvir eden bir anıt vardır.

Dragut
Dragut, Güney Avrupalıların Turgut Reis'e taktığı lakaptır. Turgut Reis'in, Akdeniz'in Hristiyan topraklarına yaptığı seferleriyle yarattığı etki, Dragon (Ejderha) ve Turgut arasındaki ses benzerliğinden yararlanarak Dragut kelimesinin doğmasına yol açmıştır. Batılı kaynaklar, kendisini hala Dragut Rais  olarak anmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Korsika Baskını
Turgut Reis Camisi
Sidi Darghut Mosque veya Jama Sidi Darghut Libya, Trablus'ta bir camidir. 1560'larda Turgut Reis tarafından yaptırılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Korsika Baskını

Kaynakça

1485 doğumlular
1565 yılında ölenler
Osmanlı amiralleri
Osmanlı denizcileri
Cezayir tarihi
Tunus tarihi
Libya tarihi
Fransa askerî tarihi
Malta tarihi
16. yüzyılda İtalya
16. yüzyılda İspanya
16. yüzyılda Malta
Çatışmada ölen Osmanlılar
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Bodrum doğumlular
Korsanlar

Turgut Reis


7592 Takinemachi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7592 Takinemachi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

7592 Takinemachi