Dame Freya Madeline Stark  (31 January 18939 May 1993), was a British-Italian explorer and travel writer. She wrote more than two dozen books on her travels in the Middle East and Afghanistan as well as several autobiographical works and essays. She was one of the first non-Arabs known to travel through the southern Arabian Desert in modern times.

Early life and studies

Stark was born on 31 January 1893 in Paris, where her parents were studying art. Her mother, Flora, was of English, French, German, and Polish descent. Her father, Robert, was an English painter from Devon. Stark spent much of her childhood in northern Italy, helped by the fact that Pen Browning, a friend of her father, had bought three houses in Asolo. Her maternal grandmother lived in Genoa.

The marriage of her parents was unhappy from the outset. They separated early in Stark's childhood. Stark's biographer, Jane Fletcher Geniesse—quoting Stark's cousin, Nora Stanton Barney—claimed that Stark's biological father was Obediah Dyer, "a well-to-do young man from a prominent family in New Orleans". No corroboration of this account, even by Stark, is known; she did not make any reference to it in any of her writings, including her autobiography.

For her ninth birthday, Stark received a copy of One Thousand and One Nights and became fascinated with the Orient. She was often ill while young and confined to the house, so she found an outlet in reading. She delighted in reading French, in particular Alexandre Dumas, and taught herself Latin. When she was thirteen, in an accident in a factory in Italy, her hair was caught in a machine, tearing her scalp and ripping her right ear off. She had to spend four months getting skin grafts in hospital, which left her face disfigured. For the rest of her life, she would wear hats or bonnets, often flamboyant ones, to cover her scars.

Hoping to escape her difficult life as a flower farmer in northern Italy, when she was thirty years old  Stark chose to study languages in university. Her professor suggested Icelandic, but she chose to study Arabic and later, Persian. She studied at Bedford College, London and the School of Oriental and African Studies (SOAS), both part of the University of London.

Early travels and writings

{{rquote|right|One can only really travel if one lets oneself go and takes what every place brings without trying to turn it into a healthy private pattern of one's own and I suppose that is the difference between travel and tourism.|Freya Stark}}

During World War I, Stark trained as a VAD and served initially with G. M. Trevelyan's British Red Cross ambulance unit, based at the Villa Trento near Udine. Her mother had remained in Italy and taken a share in a business; her sister Vera married the co-owner. In 1926, Vera died after a miscarriage. In her writings, Stark explained that Vera was not able to live life on her own terms, and she would not do the same. Shortly afterward, she began her travels.

In November 1927, she visited Asolo for the first time in years. Later that month she boarded a ship for Beirut, where her travels in the East began. She stayed first at the home of James Elroy Flecker in Lebanon, then in Baghdad, Iraq (then a British protectorate), where she met the British high commissioner. During that trip, she secretly travelled by donkey with a Druze guide and an English woman. She kept the journey secret as Syria and Lebanon were under French control as the Mandate for Syria and the Lebanon. This was a repressive government system that did not allow travel within the region. The group travelled by night and took remote, countryside routes. However, French Army officers still caught them, thought the women to be spies, but released them three days later. After her trip, Stark wrote about the repressive French regime and the abuse inflicted on the Syrian people in an English magazine.

By 1931, she had completed three dangerous treks into the wilderness of western Iran, parts of which no Westerner had ever visited, and had located the long-fabled Valleys of the Assassins (Hashshashins). She described these explorations in The Valleys of the Assassins (1934). She received the Royal Geographical Society's Back Award in 1933.

In 1934, Stark sailed down the Red Sea to Aden to begin a new adventure. She hoped to trace the frankincense route of the Hadhramaut, the hinterland of southern Arabia. Only a handful of Western explorers had ventured into the region but never so far or so widely as she. Her goal was to reach the ancient city of Shabwa, which was rumoured to have been the capital of the Queen of Sheba. However, she fell seriously ill on the trip. After contracting measles from a child in a harem, as well as dysentery, she had to be airlifted to a British hospital in Aden. Although she never reached Shabwa, she was able to travel extensively and recount many experiences. Stark also returned to the region for additional trips. During these journeys, she encountered slavery, which caused a "moral predicament", according to a New Yorker profile. Stark reasoned that slavery seemed to decline in less religious societies, and thus she felt that slavery would decline in Arabia as it evolved. She published her account of the region in three books, The Southern Gates of Arabia: A Journey in the Hadhramaut (1936), Seen In The Hadhramaut (1938) and A Winter in Arabia (1940). For her travels and accounts, she received the Founder's Medal of the Royal Geographical Society.

World War II

In the autumn of 1939 Stark offered her services to the British Ministry of Information. Her prior experience in the Middle East was sufficient for the Ministry to send her to Yemen to spread propaganda on the British cause. Part of her duties involved showing films, despite the rulers of Yemen being strict Muslims who disapproved of any images of humans and wildlife. After working for two months in Yemen and Aden she was sent to Cairo, a posting that doubled her salary to £1,200. Following her arrival in June 1940 she set up an intimate salon where, over tea four times a week, she advocated for the British cause. Before long, Christopher Scaife who was teaching English at the King Fuad I University was sending her the odd Egyptian student who wanted to know what the British were fighting for. Stark encouraged them to bring their friends and the discussions expanded to cover not only the war but also its effects on Egypt. These discussions grew to become the basis of the Ikhwan al Hurriya (Brotherhood of Freedom) propaganda network that was aimed at persuading Arabs to support the Allies or at least remain neutral. As the brotherhood grew it divided into cells and then subdivided again, to keep numbers at no more than ten members per cell. Christopher Scaife became its president, while Stark had two assistants, Pamela Hore-Ruthven and Lulie Abu'l Huda.

The brotherhood included all strata of society, and by the middle of the war, it had tens of thousands of members. The work involved Stark travelling all over Egypt and often speaking for as many as 10 hours a day. These wartime experiences were described in her Letters from Syria (1942) and East is West (1945). Following a visit to Iraq during which she was besieged in the British Embassy during an attempted coup d'état in April 1941 Stark was asked by British Ambassador Sir Kinahan Cornwallis to set up a branch of the Ikhwan al Hurriya in that country. Stark agreed and spent the next two years in Iraq dispensing British propaganda.

In February 1943, she visited Archibald Wavell and his wife in India. To assist her with the return journey Wavell arranged for her to have a car. After driving it from Delhi to Teheran, she sold it, but officials in Cairo and Aden took a dim view of her taking upon herself to dispose of government property in wartime. Stark believed that since she had been given it she could sell it.

In 1943, Stark went on an official tour of British Mandate of Palestine. She gave speeches that called for quotas on Jewish migration to Palestine, which angered the global Jewish community. However, Stark felt that she was not at all anti-Jewish; she simply felt that Arab consent should be considered before mass migration took place. These speeches are thought to be her most controversial work during WWII. In 1943, she wrote "I really can't see that there is any kind of way of dealing with the Zionist question except by a massacre now and then... What can we do? It is the ruthless last penny that they squeeze out of you that does it... the world has chosen to massacre them at intervals, and whose fault is it?"

Post-war travel and writings

Following her marriage in 1947, she wrote nothing on travel and exploration, but published a volume of miscellaneous essays, Perseus in the Wind (1948) and three volumes of autobiography, Traveller's Prelude (1950), Beyond Euphrates. Autobiography 1928–1933 (1951), and The Coast of Incense. Autobiography 1933–1939 (1953).

Following the failure of her marriage, Stark again began travelling, with her first extensive travels after the war being in Turkey, which was the basis of her books Ionia a Quest (1954), The Lycian Shore (1956), Alexander's Path (1958), and Riding to the Tigris (1959). After this, she continued her memoirs with Dust in the Lion's Paw. Autobiography 1939–1946 (1961), and she published a history of Rome on the Euphrates: The Story of a Frontier (1966) and another collection of essays, The Zodiac Arch (1968).

The last expedition was to Afghanistan in 1968, when she was 75 years old. She travelled to visit the twelfth-century Minaret of Jam. In 1970, she published The Minaret of Djam: An Excursion into Afghanistan. In her retirement at Asolo, apart from a short survey, Turkey: A Sketch of Turkish History (1971), she busied herself by putting together a new collection of essays, A Peak in Darien (1976), and preparing selections of her Letters (8 volumes, 1974–82; one volume, Over the rim of the world: selected letters, 1982), and of her travel writings, The Journey's Echo (1988).

 Photographic legacy

Stark, as well as being a writer, was a prolific and accomplished photographer. Some forty-plus of her albums, containing approximately 6000 black and white prints, together with some 50,000 negatives are held as the Freya Stark Photograph Collection in the archive of the Middle East Centre, St Antony's College, Oxford. Many of the photographs were taken with the same camera, a Leica III, which she bought in 1933 and used on her travels. The collection of photographs was published in its entirety in 1999, some having previously appeared in books such as A Traveller in Time: A Photographic Journey with Freya Stark by Malise Ruthven, 1986, Passionate Nomad: The Life of Freya Stark by Jane Fletcher Geniesse, 2001 and, of course, her own books, an example being Rivers of Time: Photographs by Freya Stark published in 1982.

Smaller collections of photographs by Stark are held at the Biblioteca Berenson, Villa I Tatti, Harvard University Centre for Italian Renaissance Studies Repository, in the Harry Ransom Centre, the University of Texas, at the Special Collections of the University of New South Wales, Canberra, and in the Conway Library whose archive, of primarily architectural images, is being digitised under the wider Courtauld Connects project.

In 1934, Stark was awarded the Royal Asiatic Society's Richard Burton Memorial Medal in recognition of her contribution to geographic exploration and travel writing and a portrait of her resides in the society's lecture room. The society holds 65 glass slides taken by Stark.

A photograph of Freya Stark by Robert Mapplethorpe, taken in 1975, was a gift of The Robert Mapplethorpe Foundation to the J. Paul Getty Trust and the Los Angeles County Museum of Art.

Later life

She was appointed a Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE) in the 1972 New Year's Honours.

She died at Asolo on 9 May 1993, a few months after her hundredth birthday.

Personal life

In 1947, at the age of 54, she married Stewart Perowne, a British administrator, Arabist, and historian, whom she had met while working as his assistant in Aden early in World War II. Perowne was homosexual, which Stark did not know when they first married, although most of his friends did. Their marriage had many troubles, and Stark did not adjust well to being the wife of a civil servant. The couple had no children, separated in 1952, but did not divorce. The article on her husband says the marriage was dissolved in 1953 so this point needs clarification .

While revisiting Yemen in 1976, Stark suggested to the Secretary of the British Embassy with whom she was staying that she had never come close 'to losing my virtue… including the nights I spent with Stewart.' During that same trip, after decades without contact, Stark wrote to Perowne again, wishing him well.

Perowne died in 1989.

Writings

  (1934)
  (1936)
  (1937)
 Seen in the Hadhramaut (1938)
 (1940)
 (1942)
 (1945), published in US as Arab Island: The Middle East, 1939–1943.
 (1948)
  (1950)  Registration required.
 (1951)
  (1953)  Registration required.
 (1954)
 (1956)
  (1958)
  (1959)
  (1961)
  (1963) foreword by Lawrence Durrell
  (1966)
  (1968)
  (1969)
  (1970)
  (1971)
  (8 vols., 1974–82) edited by Caroline Moorehead
  (1976)
  (1988) edited by Caroline Moorehead

the See also

List of female explorers and travellers

References

Sources

 P. H. Hansen, 'Stark, Dame Freya Madeline (1893–1993)', in Oxford Dictionary of National Biography (2004. Oxford University Press)
 M. Izzard  'A Marvellous Bright Eye: Freya Stark', in Cornucopia Issue 2 (1992)
 M. Izzard, Freya Stark:  A Biography (1993)
 C. Moorehead, Freya Stark'' (1985. Penguin)
 R. Knott, 'Posted in Wartime' (2017, Pen & Sword) – features inter alia the wartime correspondence of Freya Stark.

Further reading

External links

Lamothe, Lori. "The Woman Who Captured the Assassins' Castle" in The Collector.

1893 births
1993 deaths
British travel writers
British women travel writers
Alumni of SOAS University of London
British centenarians
British people of German descent
British people of Polish descent
Dames Commander of the Order of the British Empire
British explorers
Explorers of Asia
Explorers of Arabia
Female explorers
Women centenarians
Members of the Society of Woman Geographers
Explorers of Iran
British expatriates in France
British expatriates in Italy

Freya Stark


8251 Isogai este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
8251 Isogai este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,26 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

8251 Isogai


Die Lithuanian International 2006 im Badminton fanden vom 8. bis zum 10. September 2006 statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=C65DC97F-EB1C-4394-9A1F-A54EE49E8CF8
 http://www.badminton.lt/index.php?m=10&nuot=38&tid=74

2006
Badminton 2006

Lithuanian International 2006


Akça Koca, Osmanlı Devleti'nin kurucularından, Osman Gazi'nin silah arkadaşlarından olup, Orhan Gazi'ye de lalalık yapmıştır.

Takrîben 1320 senesinde İzmit ve çevresinin fethi ile görevlendirilmiştir. Akça Koca Sakarya çevresine ve İzmit'e yaptığı akınlarla buralarda bazı kaleleri elde etmiş Ayan Gölü (günümüzde Sapanca Gölü) tarafındaki palankayı alarak kendisine karargâh yapmış ve daha sonra Ermenipazarı ve Kandıra'yı zaptetmiş ve aşiret beylerinden Konur Alp ile birlikte Samandıra'yı almışlardır. Samandıra kalesi Akça Koca'ya mülk olarak verilmiştir. İzmit ile Üsküdar arasındaki bütün Türk başarıları Akça Koca ile Abdurrahman Gazi'nın faaliyetleri sayesinde temin edilmiştir. Lakin İzmit'i fethedemeden vefat etmiştir ve Orhan Gâzi'ye vasiyeti ise "İzmit'i biz alamadık. Cenâb-ı Hak Orhan Gâzi Beyimize nasip etsin. Şayet İzmit'i alırsa cümle haklarımız ona helal olur" demiştir.

Akça Koca'nın vefatı 1326'dan sonra olup kabri Kandıra'da bir tepe üstündedir. Bunun adına nisbetle İzmit vilayetine Kocaeli denilmiştir. Cumhuriyet döneminde Düzce'ye 50 km mesafedeki Akça Şehir'e Akçakoca ismi verilmiștir.

Akça Koca'nın oğlu Hacı İlyas ve torunu Gebze kadısı Fazlullah, Osmanlı Devletinde önemli hizmetlerde bulunmuşlardır.

Kaynakça

Osmanlı devlet görevlileri
Osmanlı askerî personeli

Akça Koca


ගවේෂණාත්මක පත්‍රකලාවේදනය - ගෙව්ෂනය

ගවේෂනය සදහා සම්මුක සාකච්ඡා ගණනාවක් සහ දිගු දුර ගමන් කිරීමට සිදුවිය හැක. සමහරි විට මුර කිරීම, ෙල්ඛන විශ්ලේෂණය , උපකරන ක්‍රියාත්මකකාරීත්වය පිළිබද සොයා බැලිම්,ප්‍රත්‍යක්ෂීත ෙබෙහත් ,විද්‍යාත්මක විෂ්ෙල්ශන ,සමාඡීය සහ ෙෙනක ගැටළුද අදාළ විය.

ගෙවිෂනාත්මක පත්‍රකලාවේදනය සහ දත්ව සොයාබැලිම් පරීක්ෂා කිරීම් සහ ශාරීරික උත්සහයන් අවශ්‍ය වේ. මෙය සදහා වශ්ෙලෂනාත්මක සහ ෙෙධර්්‍ය වන්ත මනසක් අවශ්‍ය වන්නේ දිත්ව සැගවී සියළු දොරටු වැසි පවතින විට පවා සිය ගවේශනයන් ඉදිරියට ගෙන යෑම සදහාය.

තොරතුරු සොයාගත හැකි මාධ්‍ය.

 අතහැර දමන ලද මුලාශ්‍ර අධ්‍යනනය.උදාහරන - ලේඛණ, දුරකථන වාර්තා ලිපින සදහන් පොත් බඳු වාර්තා බලපත්‍ර වාර්තා
 අසල්වැසියන් හා කතා බහ.

 Lexisnexis  වැනි දායකත්ව පරීක්ෂන මූලාශ්‍ර.

නිර්නාමිමික මූලාශ්‍ර.

සැගවී තොරතුරු රැස් කිරීම

ගවේෂනාත්මක පත්‍රකලාවේදනය විශ්ලේෂණ වාර්තා කරණයෙන් වෙනස්‍ය. ඩි බර්ක්  ( 2000 ) ට අනුව විශ්ලේෂණාත්මක වාර්තා කරනයේ දී සිදුවන්නේ ප්‍රපංචමය පිළිබදව ප්‍රශ්න ඇසිම හෝ වෙනත් අයුරකින් බැලිමට හැකිවන ආකාරයෙන් පවතින ද්විත්ව නැවත සකස් කරීමය. ගවේෂනාත්මක පත්ත්‍රකලාවේදීන් එය නොමැත නොනැවතී පවතින දත්ව සත්‍යදැයි සොයා බලයි.

ගවේෂණාත්මක පත්‍රකලාවේදනය - ගෙව්ෂනය


An Elleanthus roseus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Elleanthus roseus in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus roseus


Riccardo Primo, re d'Inghilterra (título original en italiano; en español, Ricardo I, rey de Inglaterra, HWV 23) es una ópera en tres actos con música de Georg Friedrich Händel y libreto en italiano de Paolo Antonio Rolli, basado en el de Francesco Briani para Isacio tiranno, musicado por Antonio Lotti en 1710.

Fue compuesta para la temporada de ópera 1726-1727 de la Royal Academy of Music, y también como homenaje al recientemente coronado Jorge II y la nación de la que Händel acababa de recibir la ciudadanía.

Crítica musical
R.B. Chatwin ha discutido que Händel escribiera las partes orquestales para el chalumeau, un antepasado del clarinete, como parte de la controversia musicológica sobre si Händel escribió o no música para el clarinete o sus precursores.  Winton Dean y Richard Drakeford han comentado la debilidad de las caracterizaciones dramáticas en el libreto.

Historia
La ópera se estrenó en el King's Theatre de Londres el 11 de noviembre de 1727, y tuvo once representaciones. También se representó en Hamburgo y Brunswick en febrero de 1729. La representación de Hamburgo, luderada por Telemann, incluyó dos nuevos personajes cómicos, Murmilla y Gelasius; los recitativos y las arias añadidas para los nuevos personajes fueron traducidos al alemán, aunque las arias originales quedaron en italiano. Händel posteriormente reutilizó música de la ópera en Scipione y Tolomeo. La ópera cayó en el olvido después del cierre en 1728 de la Royal Academy.

Riccardo Primo fue redescubierta e interpretada por la Handel Opera Society en Sadler's Wells en Londres el 8 de julio de 1964.  Se dieron posteriores representaciones en el anfiteatro de Curio de Chipre en 1991, para marcar el octavo centenario de los acontecimientos históricos en los que se basa la ópera, y también en el Festival de Gotinga de 1996.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 4 representaciones en el período 2005-2010.

Véase también
 Anexo:Óperas de Georg Friedrich Händel

Referencias

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de Georg Friedrich Händel
Óperas en italiano
Óperas de 1727
Óperas estrenadas en Londres
Representaciones culturales de Ricardo Corazón de León

Riccardo Primo


Marco Antonio Montes de Oca (Ciudad de México, 3 de agosto de 1932 - Ciudad de México, 7 de febrero de 2009) fue un poeta y pintor mexicano, autor de una extensa e influyente obra poética.

Biografía
Formado en Filosofía y Derecho en la UNAM, tuvo una destacada labor en el ámbito cultural. Fundó la filial mexicana del Pen Club de la cual fue secretario; presidió la Asociación de Escritores de México (1976-1978) y ejerció como redactor y asesor de la Coordinación de Humanidades de la UNAM, donde además dirigió la Colección Poemas y Ensayos. Fue profesor de la Universidad de Essex, Inglaterra. De 1978 a 1980 ocupó el cargo de agregado cultural de México en España.

Colaboró en numerosas publicaciones literarias como el suplemento cultural de Excélsior, Plural, Vuelta, La Palabra y el Hombre, La Vida Literaria, Novedades, Pájaro Cascabel, Revista Mexicana de Literatura, Revista Universidad de México, Cuadernos del Viento, El Rehilete y Estaciones.

Fue becario en dos oportunidades del Centro Mexicano de Escritores: de 1955 a 1956 y de 1960 a 1961. Obtuvo dos veces la beca Guggenheim: de 1967 a 1968 y de 1970 a 1971. También accedió a la beca del Fondo Nacional para la Cultura y las Artes de 1989 a 1990.

En 1959 obtuvo el premio Xavier Villaurrutia por Delante de la luz cantan los pájaros, en 1966 el Premio Mazatlán de Literatura, en 1984 el Premio Zacatecas por Tablero de orientaciones y en 1985 el Premio Nacional de Literatura y Lingüística.

Su poesía se caracteriza por el dominio de la metáfora y su rigurosidad en el manejo del idioma. Según el poeta y crítico literario José María Espinasa:

A propósito de su obra, Montes de Oca dijo:

Sus principales obras poéticas fueron Ruina de la infame Babilonia (1953) y Delante de la luz cantan los pájaros (1959). Escribió una autobiografía (1967) y un libro de cuentos (Las fuentes legendarias, 1966). Montes de Oca también se dedicó a la pintura y a la escultura. Falleció el 7 de febrero de 2009 en Ciudad de México, de un ataque cardíaco.

Obras
Poesía
 Ruina de la infame Babilonia (Stylo, 1953)
 Contrapunto de la fe (Los Presentes, 1955)
 Pliego de testimonios (Metáfora, 1956)
 Delante de la luz cantan los pájaros (FCE, Letras Mexicanas, 1959)
 Cantos al sol que no se alcanza (FCE, 1961)
 Fundación del entusiasmo (UNAM, Poemas y Ensayos, 1963)
 La parcela en el edén (Pájaro Cascabel, 1964)
 Vendimia del juglar (Joaquín Mortiz, Las Dos Orillas, 1965)
 Pedir el fuego (Joaquín Mortiz, 1968)
 Lugares donde el espacio cicatriza (Joaquín Mortiz, Las Dos Orillas, 1974)
 Se llama como quieras (UNAM, Poemas y Ensayos, 1974)
 Las constelaciones secretas (FCE, 1976)
 En honor de las palabras (Joaquín Mortiz, 1979)
 Migraciones y vísperas (Oasis, 1983)
 Cuenta nueva y otros poemas (Martín Casillas, 1983)
 Tablero de orientaciones (Premiá, 1984)
 Vaivén (Joaquín Mortiz, 1986)
 Altanoche (SEP, Lecturas Mexicanas, 1986)
 Vocación tras la ventana (bilingüe) (Centro de Estudios Universitarios Londres, 1998)

Cuentos
 Las fuentes legendarias (Joaquín Mortiz, 1966)

Memorias
 Marco Antonio Montes de Oca (Empresas Editoriales, 1967)

Antologías
 Poesía reunida (1953–1970) (FCE, Letras Mexicanas, 1971)
 El surco y la brasa (FCE, Letras Mexicanas, 1974) Traducciones, en colaboración con Ana Luisa Vega.
 Poesía, crimen y prisión (Secretaría de Gobernación, 1975)
 Comparecencias (poesía 1968–1980) (Seix Barral, 1980)
 Pedir el fuego (antología 1953–1991) (Joaquín Mortiz/CONACULTA, 1992)
 Delante de la luz cantan los pájaros (Poesía 1953-2000) (FCE, Letras Mexicanas, 2000)

Premios

Referencias

Enlaces externos
 Montes de Oca: un balance, ensayo de Ulalume González de León en Letras Libres.
 La poesía de Marco Antonio Montes de Oca (pdf)
 Hacia una poética de Marco Antonio Montes de Oca, en Centro Virtual Cervantes (pdf)
 Marco Antonio Montes de Oca: ceremonias de la metamorfosis, en Espéculo. Revista de Estudios Literarios de la Universidad Complutense de Madrid.
 Poemas de Marco Antonio Montes de Oca

Nacidos en Ciudad de México
Poetas de la Ciudad de México
Ensayistas de México
Pintores de México del siglo XX
Críticos literarios de México
Diplomáticos de México
Premio Xavier Villaurrutia
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional Autónoma de México
Escritores en español del siglo XX
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Premio Nacional de Ciencias y Artes (México)
Premio Mazatlán de Literatura
Alumnado de la Facultad de Filosofía y Letras de la UNAM
Escritores de México del siglo XX
Fallecidos en Ciudad de México

Marco Antonio Montes de Oca


Prințul Moritz Franz Friedrich Constantin Alexander Heinrich August Carl Albrecht de Saxa-Altenburg (24 octombrie 1829 – 13 mai 1907), a fost membru al casei ducale de Saxa-Altenburg. A fost tatăl Ducelui Ernst al II-lea de Saxa-Altenburg.

Nașteri în 1829
Decese în 1907
Casa de Saxa-Altenburg
Cavaleri ai Marii Cruci a Ordinului Vulturul Roșu

Moritz de Saxa-Altenburg


Helena Rüegg (* 1959 in Zürich) ist eine deutsche Bandoneonistin, Schauspielerin und Autorin.

Rüegg absolvierte eine Schauspielausbildung an der Neuen Münchner Schauspielschule und hatte Engagements u. a. am Residenztheater München, am Stadttheater Basel und am Schauspielhaus Bochum (u. a. als Luise in Kabale und Liebe und Lena in Leonce und Lena). In Buenos Aires studierte sie Bandoneon bei Rodolfo Mederos. Sie war Mitglied in Juan José Mosalinis Gran Orquesta de Tango und trat als Solistin mit dem BBC Symphony Orchestra in der Royal Albert Hall auf.

Mit dem argentinischen Gitarristen Quique Sinesi und gelegentlich mit Winfried Holzenkamp bildet Rüegg das Duo bzw. Trio Siru Tangjazzo, in dessen Programmen Stücke des klassischen Tango und des Tango Nuevo mit eigenen Kompositionen und Improvisationen kontrastieren. Weiterhin ist sie Mitglied im Quartett des Pianisten Gabriel Vallejo (mit dem Cellisten Stephan Breith und dem Kontrabassisten Winfried Holzenkamp). Mit dem Duo Tango Sensation (mit dem Gitarristen Christian Kiefer) führt Rüegg in einem Programm durch 100 Jahre Tangogeschichte und führt Kompositionen von Astor Piazzolla, Isaac Albéniz und Igor Strawinsky, Aníbal Troilo und Horacio Salgán auf.

1997 trat Rüegg im Prinzregenttheater in Bochum in Eckard Koltermanns Kammeroper Der Ungeheure Raum nach Texten von E. E. Cummings in der Regie von Sibylle Broll-Pape auf. Sie singt auch in Koltermanns Jazzensemble Collage 11.

Als Solistin reist Rüegg mit einem  Gesprächskonzert, in dem sie die Geschichte des Tango erzählt. Außerdem gibt sie auch Liederabende mit jiddischen Liedern (Jefet, erzähl!, Von  Luftmenschen und Goldenen Pfauen, 2007). Weiterhin komponierte und interpretierte sie Musik zu verschiedenen Lesungen u. a. mit Peter Lieck und Bernt Hahn (Marcel Proust: A la recherche du temps perdu), Monica Bleibtreu (Asche, Asche, Gedichte von Alejandra Pizarnik) und Rufus Beck (M. A. Numminen: Tango, meine Leidenschaft).

1990 veröffentlichte Rüegg im Ravensburger Buchverlag den historischen Jugendroman Liese Litt. In den Folgejahren arbeitete sie als Autorin und Produzentin von Musiksendungen u. a. für den Westdeutschen Rundfunk. Mit Arne Birkenstock verfasste sie das Buch Tango, Geschichte und Geschichten, das 1999 erschien und seither mehrere Auflagen erlebte.

Diskografie
Collage 11, 1991
On Children Street, 1996
Tiempos Viejos, 1997
Adiós Buenos Aires, 1999
Ciudad Triste, 2001
Café 1930, S2002
Un Nuevo Comienzo, 2007

Bücher
Liese Litt, Roman, 1990
Arne Birkenstock; Helena Rüegg: Tango, Geschichte und Geschichten, DTV 1999
Musiker im Untergrund – Eine Klangreise durch die Pariser Metro, 2007
Im Spiegel der Epochen – Die Kunst der Improvisation, 2008
Magier der tiefen Töne – der Tuba- und Serpentvirtuose Michel Godard, 2008
La Petite Jérusalem – jüdisches Musik- und Kulturleben in Paris, 2008

Weblinks
Bandoneon.de – Helena Rüegg
[ Allmusic – Helena Rüegg]

Bandoneon-Spieler
Tango
Theaterschauspieler
Autor
Roman, Epik
Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1959
Frau

Helena Rüegg


روبرت إدوارد «بوب» روبين  (ولد في 29 أغسطس 1938) هو محام أمريكي وعضو سابق في مجلس الوزراء ومصرفي متقاعد. شغل منصب وزير الخزانة الأمريكي السبعين خلال إدارة كلينتون. وأمضى 26 عاما في غولدمان ساكس قبل عمله في الحكومة، وعمل في نهاية المطاف كعضو في مجلس الإدارة والرئيس المشارك للمصرف في الفترة من عام 1990 إلى 1992.

أشرف روبين خلال إدارة كلينتون على تخفيف المبادئ التوجيهية للاكتتاب في الأعمال المالية التي كانت قائمة منذ الثلاثينات.  وكان أبرز دور له في مرحلة ما بعد الحكومة هو مدير وكبير مستشاري سيتي جروب، حيث قام بأدوار استشارية وتمثيلية للشركة.  وعمل مؤقتا من نوفمبر إلى ديسمبر 2007 كرئيس لمجموعة سيتي جروب واستقال من الشركة في 9 يناير 2009. وحصل على أكثر من 126 مليون دولار بشكل نقود وأوراق مالية خلال فترة إدارته في سيتي جروب،  حتى إنقاذ سيتي جروب من قبل وزارة الخزانة الأمريكية.

وهو يعمل حاليا كمؤسس لمشروع هاميلتون، وهو مركز أبحاث للسياسات الاقتصادية التي تنتج البحوث والمقترحات حول كيفية خلق اقتصاد متنامي يستفيد منه الأميركيون.  وهو رئيس مشارك لمجلس العلاقات الخارجية، وهو عضو في فريق التقدم في أفريقيا، وهي مجموعة من عشرة أفراد يعملون على أعلى المستويات من أجل التنمية العادلة والمستدامة في أفريقيا. يعمل روبين أيضا كرئيس لمجلس إدارة مؤسسة دعم المبادرات المحلية، وهي منظمة لدعم التنمية المجتمعية في البلاد، ويعمل في مجلس أمناء ماونت سيناي-نيويورك للصحة. كما يعمل روبين كمستشار في سنترفيو بارتنرز، وهي شركة استشارية مصرفية استثمارية مقرها مدينة نيويورك.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال من مدينة نيويورك
أعضاء مجلس وزراء إدارة كلينتون
أمريكيون يهود أعضاء في مجلس وزراء الولايات المتحدة
حائزون على الميدالية المدنية الرئاسية
خريجو كلية لندن للاقتصاد
خريجو كلية هارفارد
خريجو كلية هارفارد للحقوق
خريجو كلية ييل للحقوق
رؤساء تنفيذيون أمريكيون
رؤساء غولدمان ساكس
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون من مدينة نيويورك
مجلس العلاقات الخارجية
مسؤولون حكوميون أمريكيون يهود
مصرفيون أمريكيون
مصرفيون أمريكيون يهود
مليارديرات أمريكيون
مواليد 1938
مواليد في نيويورك
وزراء خزانة أمريكيون
رؤساء عمليات أمريكيون

روبرت روبين


Nicholas Peter Jones (né le ) est un acteur américain. Il est surtout connu pour avoir interprété le personnage principal de la série animée Chowder (2007-2010).

Biographie

Enfance
Nicky Jones est né le 16 juillet 1996 à Houston, au Texas.

Carrière
Il est surtout connu pour avoir prêté sa voix au personnage de Chowder dans la série du même nom sur Cartoon Network. Il a commencé sa carrière début de 2006, à l'âge de 9 ans, en prêtant sa voix au personnage de Fleur dans le dessin animé Disney Bambi 2. Il est également physiquement apparu dans l'épisode Shopping Spree de la série animée Chowder. Au début de sa carrière, il a joué des rôles mineurs dans diverses publicités et films. Il a également prêté sa voix au personnage de Gumball dans le pilote de la série télévisée animée Le Monde incroyable de Gumball.

Filmographie

Cinéma
 2006 : Bambi 2 : Fleur (voix)

Télévision
 2006 : Saturday Night Live : Fleur (voix)
 2007-2010 : Chowder : Chowder (voix)
 2008 : Le Monde incroyable de Gumball : Gumball Watterson (voix)
 2012 : Cartoon Network 20th Anniversary : Lui-même

Jeux vidéos
 2008 : FusionFall : Chowder
 2011 : Cartoon Network : Le Choc des héros : Chowder

Distinctions

Nominations
 2010 Annie Awards : Meilleure performance vocale pour la télévision pour Chowder

Références

Liens externes

Acteur américain
Naissance en juillet 1996
Naissance à Houston

Nicky Jones


Nairanjana ( Jan ) Dasgupta est une statisticienne indienne à l'université d'État de Washington, où elle est professeure émérite Boeing en mathématiques et statistiques. Ses intérêts de recherche comprennent les  en bio-informatique ainsi que les applications impliquant la nutrition et la lactation, et la croissance des pommes.

Formation et carrière
Dasgupta est diplômée du Presidential College de Calcutta en 1990, avec un bachelor en statistiques et des mineurs en mathématiques et en économie. Elle est allée à l'université de Caroline du Sud pour des études supérieures en statistiques. Elle a obtenu une maîtrise en 1994 avec une thèse dirigée par Stephen Durham sur la théorie des probabilités  et a terminé son doctorat en 1996. Son directeur de thèse était John Spurrier, et sa thèse, sur la régression logistique, était intitulée Comparison to control in logistic regression.

Elle a rejoint la faculté de statistique de l'Université de l'État de Washington en 1996 et est devenue directrice du nouveau Centre d'enseignement et de recherche statistiques interdisciplinaires en 2015.

Reconnaissance
Dasgupta a été nommée Boeing Distinguished Professor of Math and Science Education à la Washington State University en 2017. En 2018, elle a été nommée Fellow de la Société américaine de statistique. Elle est la présidente 2022 du Caucus for Women in Statistics.

Références

Liens externes

 Page personnelle
 Publications de Nairanjana Dasgupta

Membre de la Société américaine de statistique
Étudiant de l'université de Caroline du Sud
Élève de Presidency College, Calcutta
Statisticienne
Statisticien indien
Statisticien américain

Nairanjana Dasgupta


Softrock (eller blød rock) er en musikstil inden for rockgenren, der betegner en blødere, mere nedtonet rocklyd.

I Danmark er kunstnere som Michael Learns To Rock, Sko/Torp, Brødrene Olsen, Backseat, Anne Dorte Michelsen og Ester Brohus eksponenter for softrock.

Historie
Hård rock var som genre blevet mainstream i 1968. Fra slutningen af 1960'erne blev det mere udbredt at opdele den mainstream-del af rockmusikken i softrock og hård rock, som begge blev populære radioformater i USA.

The Carpenters hit "(They Long to Be) Close to You" blev udgivet i sommeren 1970, efterfulgt af Bread's "Make It with You", som begge var eksempler på en blødere rocklyd, der senere blev populær på hitlisterne. Softrock havde sin storhedstid i midten til sent i 1970'erne med kunstnere som Billy Joel, Elton John, Chicago, Toto, Christopher Cross, Michael McDonald, England Dan & John Ford Coley, Air Supply, Seals and Crofts, America og det gendannede Fleetwood Mac, hvis Rumours (1977) var det bedst sælgende album dette årti. I 1977 havde flere radiostationer, som New Yorks WTFM og WYNY, og Los Angeles' KOST skiftet til et udelukkende softrock-radioformat. Stationen KBBC i Phoenix, Arizona fokuserede med sit albumbaserede "mellow rock"-format på at udvælge sange der endnu ikke var blevet hits. I 1980'erne var rockgruppen Journey især populære på stationer der fokuserede på softrock.

Radioformatet blev senere kendt som "adult contemporary" eller "adult album alternative", sidstnævnte hvis format er mindre rock-baseret.

Artists
 America
 The Beatles
 The Association
 The Zombies
 Dave Clark Five
 Eagles
 Fleetwood Mac
 Tommy James& the Shondells

Henvisninger

Litteratur
 Kim Simpson, 2011, Early 70s Radio: The American Format Revolution

Rockgenrer

Softrock


Tatsuro Kimura (født 24. juni 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuro Kimura


Ghinionistul este un film românesc de comedie romantică din 2017 regizat de Iura Luncașu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vlad Logigan, Sânziana Tarța și Gheorghe Visu.

Prezentare

Filmul îl are ca protagonist pe Robert Afuza (Vlad Logigan), un tânăr urmărit de ghinion care încearcă să ajungă la timp la un casting, dar întâlnește multe obstacole în drumul sau...

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017
Filme regizate de Iura Luncașu
Filme de comedie românești

Ghinionistul


Kuglački klub "Obrtnik" (KK Obrtnik Krapinske Toplice; KK Obrtnik; Obrtnik Krapinske Toplice; Obrtnik) je muški kuglački klub iz Krapinskih Toplica, Krapinsko-zagorska županija.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u 3. hrvatskoj ligi - Sjever - zona Varaždin, ligi četvrtog stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
Klub je osnovan 1976. godine kao slijednik nekadašnjeg kluba "Budućnost", te rad intenzivira od 1977. godine i uzima ime "Toplice". Klub se počinje natjecati u "Zagorskoj ligi", odnosno prvenstvu Hrvatskog zagorja, kojeg i osvaja, a 1980. godine osvajaju i Prvenstvo Zajednice vanjskih općina grada Zagreba. Klub uz redovita ligaška natjecanja sudjeluje i na obrtničkim prvenstvima i turnirima, te potom klub i dobiva naziv "Obrtnik". Klub je u to vrijeme nastupao i u kuglani u Krapinskim Toplicama, te je jedno vrijeme imao i žensku ekipu.
Po osamostaljenju Hrvatske, klub je uglavnom član "Druge hrvatske lige - Sjever", koju i osvajaju u sezoni 2001./02., ali se ne plasiraju u višu ligu radi promjene sustava natjecanja.
Po zatvaranju kuglane u Krapinskim Toplicama, klub za nastupe i treninge koristi uglavnom kuglanu u Zaboku.

Uspjesi

Ekipno

do 1991.
 Prvenstvo Zajednica vanjskih općina Grada Zagreba
 prvak: 1980.

 Zagorska liga / Prvenstvo Hrvatskog zagorja
 prvak: 1978., 1979.

nakon 1991.
 2. HKL - Sjever
 prvak: 2001./02.

 3. HKL (Zona Varaždin)
 prvak: 2019./20.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Krapinske Toplice

Vanjske poveznice
 Kuglački klub Obrtnik Krapinske Toplice, facebook stranica
 kuglanje.hr, Kuglački klub Obrtnik
 aplikacija.kuglanje.hr, Kuglački klub Obrtnik
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB OBRTNIK KRAPINSKE TOPLICE

Izvori

 zagorje.com, Obrtnik iz Krapinskih Toplica slavi 40 godina postojanja, objavljeno 4. travnja 2018., pristupljeno 19. studenog 2019.
 Branko Piljek, Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 27
 bisnode.hr, Kuglački klub "Obrtnik" Krapinske Toplice
 poslovna.hr, Kuglački klub Obrtnik Krapinske Toplice
 fininfo.hr, KK "Obrtnik" Krapinske Toplice

Hrvatski kuglački klubovi
Športski klubovi u Krapinsko-zagorskoj županiji

Kuglački klub Obrtnik Krapinske Toplice


جَغلون : مركبات عضوية قطبية. ويركب طبيعيا في أوراق، وجذور، ولحاء نباتات الفصيلة الجوزية، وخصوصاً شجر الجوز الأسود. الجغلون هو مركب مثبط للنمو (allelopathic)، وهذا يعني أن إحدى النباتات تركبه لكي يثبط نمو النبات الآخر، أي أنه مركب للتقاتل بين النباتات. فالبستانيون يعرفون تماماً بأن الزراعة تحت أو قرب شجر الجوز الأسود في غاية الصعوبة. يتلخص عمل الجغلون في تثبيط عمل بعض أنزيمات الاستقلاب. ويستخدم في بعض الأحيان كمبيد للأعشاب. يوجد عدد من النباتات المقاومة للجغلون مثل شجر القيقب، وشجر البتولا، شجر الزان، وآخرون.

ويوجد بنسبة حوالي 2 غ/كغ في قشر شجر الجوز النضر. يعطي لون أصفر ضارب إلى السمرة على الصوف والحرير، أو لون قرنفلي إذا استخدم الألمنيوم كمرسخ لوني. كما يستخدم لتلوين مواد التجميل كالدهون الواقي من الشمس، وصباغة الشعر. ويعرف في الصناعة الغذائية بـ (C.I. Natural Brown 7 or C.I. 75500). ويستخدم أيضاً في صناعة الأحبار. الجغلون هو مركب متماكب مع لوسون.

وصلات خارجية
 سميّة الجغلون
 الموت بالجوز الأسود

ثبت المراجع

1-نفثولات
4 (1-نفثوكينونات)
أصبغة طبيعية
مبيدات أعشاب
ملونات غذائية

جغلون


Angrebet på Alexandria den 19. december 1941 var sænkningen af to Royal Navy slagskibe i Alexandrias havn i Egypten, der blev udført ved hjælp af bemandede torpedoer ført af italienske dykkere fra Decima Flottiglia MAS.

Baggrund
Den 3. december forlod ubåden Sciré, der tilhørte Regia Marina (den italienske flåde), under ledelse af løjtnant Junio Valerio Borghese flådebasen i La Spezia med tre bemandede torpedoer med det italienske tilnavn maiali (gris). På øen Leros i Det Ægæiske Hav opsamlede ubåden i hemmelighed seks besætningsmedlemmer for dem: Premierløjtnant Luigi Durand de la Penne og underofficer Emilio Bianchi (gris nr. 221), løjtnant Vincenzo Martellotta og underofficer Mario Marino (gris nr. 222), og løjtnant Antonio Marceglia og underofficer Spartaco Schergat (gris nr 223).

Angrebet
Den 19. december 1941 blev de tre bemandede torpedoer sendt ud fra Sciré 15 meter under havets overflade og 2,1 km fra Alexandrias havn. Torpedoerne sejlede ind i marinebasen, da briterne åbnede deres forsvar for at lade tre britiske destroyere passere. De la Penne og hans besætningsmedlem Emilio Bianchi stødte på mange vanskeligheder, da de kom ind i havneområdet. For det første standsede motoren på torpedoen og de to frøer måtte skubbe den manuelt fremad; derefter måtte Bianchi gå til overfladen på grund af problemer med ilttanken, så de fik Penne til at skubbe torpedoen til det sted, hvor HMS Valiant lå. Det lykkedes ham at placere bomben på undersiden af skroget på Valiant. Da de begge måtte gå til overfladen for at få ilt og Bianchi var såret, blev de opdaget og taget.

Begge holdt deres mund og de blev lukket inde i et rum ombord på Valiant, som var under havets overflade og direkte over det sted, hvor bomben var blevet fastgjort. 15 minutter før eksplosionen bad de la Penne om at møde Valiants kaptajn Charles Morgan. De la Penne fortalte ham om den forestående eksplosion, men nægtede at give yderligere oplysninger, så han blev sendt tilbage til rummet. Heldigvis blev hverken han eller Bianchi alvorligt såret, da bomben eksploderede lige ved siden af dem. De la Penne fik en mindre skade i hovedet forårsaget af en frithængende kæde på skibet

De øvrige fire torpedo mænd blev også fanget af det egyptiske politi og overdraget til briterne, men det skete først, efter at italienernes bomber havde sænket HMS Valiant og Queen Elizabeth. Det norske tankskib Sagona på 7.870 tons mistede agterspejlet, og destroyeren HMS Jervis blev alvorligt skadet. Selvom de to slagskibe sank på kun et par meters dybde og senere blev hævet, var de ude af drift i over et år.

Angrebet repræsenterede en dramatisk ændring i krigen i de kommende seks måneder set fra et strategisk synspunkt. Den italienske flåde havde herredømmet i de centrale og østlige dele af Middelhavet.

Film
Angrebet er portrætteret i begyndelsen af filmen The Silent Enemy (1958). En film fra 1962, The Valiant, handler om sænkningen af HMS «Valiant» i Alexandria havn. Der er også en italiensk film fra 1953 (I sette dell'Orsa maggiore) om angrebet, med nogle af de ægte medlemmer af Flottiglia MAS som medvirkende.

Henvisninger
1. ^ Naval-History.net

Litteratur
 Borghese, J. Valerio (1953): Sea Devils - Suicide Squad, overs. James Cleugh, Andrew Melrose,
 Bragadin, Marc'Antonio (1957): The Italian Navy in World War II, United States Naval Institute, Annapolis,
 Greene, Jack; Massignani, Alessandro (2004): The Black Prince and the Sea Devils: The Story of Valerio Borghese and the Elite Units of the Decima Mas, Cambridge, Mass.: Da Capo Press,
 Brown, David (2002): The Royal Navy and the Mediterranean: November 1940 – December 1941, Volume II. Frank Cass Publishers. .
 Burt, R.A. (2012): British Battleships 1919–1945. Seaforth Publishing. .
 O'Hara, Vincent P.; Cernuschi, Enrico (Sommeren 2015): «Frogmen against a Fleet: The Italian Attack on Alexandria 18/19 December 1941» i: Naval War College Review 68 (3), s. 119–137.
 Sadkovich, James (1994): The Italian Navy in World War II, Greenwood Press, Westport,
 Schofield, William; Carisella, P.J. & Caso, Adolph (2004): Frogmen: First Battles, Boston: Branden Books,

Begivenheder i 1941
Søslag med deltagelse af Storbritannien
Slag i Middelhavsområdet under 2. verdenskrig

Angrebet på Alexandria


Eryops (; from Greek , , 'drawn-out' + , , 'face', because most of its skull was in front of its eyes) is a genus of extinct, amphibious temnospondyls. It contains the single species , the fossils of which are found mainly in early Permian (about 295 million years ago) rocks of the Texas Red Beds, located in Archer County, Texas. Fossils have also been found in late Carboniferous period rocks from New Mexico. Several complete skeletons of Eryops have been found in lower Permian rocks, but skull bones and teeth are its most common fossils.

Description

Eryops averaged a little over  long and could grow up to , making them among the largest land animals of their time. Adults weighed between . The skull was proportionately large, being broad and flat and reaching lengths of . It had an enormous mouth with many curved teeth, like those of frogs. Its teeth had enamel with a folded pattern, leading to its early classification as a "labyrinthodont" ("maze toothed"). The shape and cross section of Eryops teeth made them exceptionally strong and resistant to stresses. The palate, or roof of the mouth, contained three pairs of backward-curved fangs, and was covered in backward-pointing bony projections which would have been used to trap slippery prey once caught. This, coupled with the wide gape, suggest an inertial method of feeding, in which the animal would grasp its prey and thrust forward, forcing the prey farther back into its mouth.<ref name= Rinehart&lucas2013>{{cite journal|last1=Rinehart, L. F. |last2=Lucas, S. G. |year=2013 |title=Tooth form and function in temnospondyl amphibians: relationship of shape to applied stress |journal=New Mexico Museum of Natural History Bulletin |volume=61' |pages=533–542 |url=http://paleo.cortland.edu/globaltriassic2/Bulletin%2061%20Final/40-Rinehart%20and%20Lucas%20(Metopo%20teeth).pdf}}</ref>Eryops was much more strongly built and sturdy than its relatives, and had the most massive and heavily ossified skeleton of all known temnospondyls. The limbs were especially large and strong. The pectoral girdle was highly developed, with a larger size for increased muscle attachments. Most notably, the shoulder girdle was disconnected from the skull, resulting in improved terrestrial locomotion. The crossopterygian cleithrum was retained as the clavicle, and the interclavicle was well-developed, lying on the underside of the chest. In primitive forms, the two clavicles and the interclavicle could have grown ventrally in such a way as to form a broad chest plate, although such was not the case in Eryops. The upper portion of the girdle had a flat scapular blade, with the glenoid cavity situated below performing as the articulation surface for the humerus, while ventrally there was a large flat coracoid plate turning in toward the midline.

The pelvic girdle also was much larger than the simple plate found in fishes, accommodating more muscles. It extended far dorsally and was joined to the backbone by one or more specialized sacral ribs. The hind legs were somewhat specialized in that they not only supported weight, but also provided propulsion. The dorsal extension of the pelvis was the ilium, while the broad ventral plate was composed of the pubis in front and the ischium behind. The three bones met at a single point in the center of the pelvic triangle, called the acetabulum, providing a surface of articulation for the femur.

The texture of Eryops skin was revealed by a fossilized "mummy" described in 1941. This mummy specimen showed that the body in life was covered in a pattern of oval bumps.

Discovery and speciesEryops is currently thought to contain only one species, E. megacephalus, which means "large-headed Eryops". E. megacephalus fossils have been found only in rocks dated to the early Permian period (Sakmarian age, about 295 million years ago) in the southwestern United States, primarily in the Admiral Formation of the Texas Red Beds. During the mid-20th century, some older fossils were classified as a second species of Eryops, E. avinoffi. This species, known from Carboniferous period fossil found in Pennsylvania, had originally been classified in the genus Glaukerpeton. Beginning in the late 1950s, some scientists concluded that Glaukerpeton was too similar to Eyrops to deserve its own genus. However, later studies supported the original classification of Glaukerpeton, finding that it was more primitive than Eryops and some other early temnospondyls. Supposed Eryops fossils also found in older Pennsylvanian epoch rocks of the Conemaugh Group in West Virginia also turned out to be remains of Glaukerpeton. In 2005, a skull clearly belonging to Eryops was found in upper Pennsylvanian epoch rocks of the El Cobre Canyon Formation in New Mexico, representing the oldest known specimen.

PaleobiologyEryops were among the most formidable early Permian carnivores and perhaps the only ones capable of competing with the dominant synapsids of the time, though because they were semi-aquatic, if not mostly aquatic, as suggested by long bone microanatomy, they probably did not come into frequent competition with synapsids.  Eryops lived in lowland habitats in and around ponds, streams, and rivers, and the arrangement and shape of their teeth suggests that they probably ate mostly large fish and aquatic tetrapods. The torso of Eryops was relatively stiff and the tail stout, which would have made them poor swimmers. While they probably fed on fish, adult Eryops must have spent most of their time on land.

Like other large primitive temnospondyls, Eryops would have grown slowly and gradually from aquatic larvae, but they did not go through a major metamorphosis like many modern amphibians. While adults probably lived in ponds and rivers, perhaps venturing onto their banks, juvenile Eryops'' may have lived in swamps, which possibly offered more shelter from predators.

References

Carboniferous temnospondyls of North America
Cisuralian temnospondyls of North America
Pennsylvanian first appearances
Cisuralian genus extinctions
Eryopids
Taxa named by Edward Drinker Cope
Fossil taxa described in 1887
Prehistoric amphibian genera

Eryops


Salfo Bikienga (* 31. Dezember 1989) ist ein burkinischer Radrennfahrer.

Bikienga gewann die erste Etappe der Tour du Faso 2011 und führte für zwei Etappen die Gesamtwertung an. Am Ende belegte er den siebten Platz in der Gesamtwertung. Auch 2013 gewann er bei der Tour du Faso eine Etappe, dieser Etappensieg wurde ihm aber aufgrund Doping mit Methylhexanamin aberkannt und er wurde vom 23. Oktober 2013 bis zum 2. Juni 2015 gesperrt.

Während dem Lauf der Sperre wurde Bikienga burkinischer Meister im Straßenrennen; von einer Aberkennung dieses Titels wurde nichts bekannt. Er wiederholte seinen Meisterschaftserfolg im Jahr 2019.

Erfolge
2011
 eine Etappe Tour du Faso

2014
  Burkinischer Meister – Straßenrennen

2019
  Burkinischer Meister – Straßenrennen

Weblinks

Einzelnachweise

Radsportler (Burkina Faso)
Geboren 1989
Mann
Burkiner
Burkinischer Meister (Radsport)
Dopingfall im Radsport

Salfo Bikienga


An Lepanthes vespertilio in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Lepanthes vespertilio in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes vespertilio


1947 වසරෙහිදී ඉන්දියානු නිදහස ලැබුනු වකවානුව වත්ම, බල ප්‍රදේශ යුගලයකට ඉන්දියාව බෙදී තිබුණු අතර, පළමුවැන්න වූයේ  බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය යටතේ පාලනය වූ බල ප්‍රදේශ වන අතර,දෙවැන්න වූයේ කිරීටය විසින්  එය වෙත ආධිපත්වය දැක්වූ මුත්, එහි පාරම්පරික පාලකයන්ගේ පාලනය යටතේ පැවැති බල ප්‍රදේශ වෙති. මෙයට අමතරව, ප්‍රංශය සහ පෘතුගාලය විසින් පාලනය කෙරුණු යටත්විජිත පරිවෘතයන් කිහිපයක්ද වූහ. මෙම බල ප්‍රදේශයන්හී දේශපාලනමය සමෝධානය,  ඉන්දියානු ජාතික කොංග්‍රසය විසින් ප්‍රකාශිත පරමාර්ථයක් වූ අතර, ඊළඟ දශකය තුලදී මෙය සාක්ෂාත් කර ගැනුමට ඉන්දියාවෙහි රජය යුහුසුළු විය. සාධකයන් කිහිපයක සංකලනයක් උපයෝගී කරගනිමින්, සර්ඩාර් වල්ලබ්භායි පටේල් සහ වි. පී. මෙනන් විසින් විවිධ කුමාර රාජ්‍යයන්ගේ පාලකයන් වෙත ඉන්දියාවට එකතු වීමේ ධනාත්මක ආදිනව  ඒත්තු ගන්වන ලදි. මෙම රාජ්‍ය්‍යන් ඈඳා ගැනුම සාක්ෂාත් කර ගැනුමෙන් පසුව, ඔවුන් මීලඟට ක්‍රියාත්මක වූයේ, පියවරෙන් පියවර මධ්‍යම රජයෙහි බලාධිකාරිය මෙම රාජ්‍යයන් මෙත බලපවත්වමින් සහ පතුරවාලමින් ඒවායේ පරිපාලනය වෙනස් කර ලීමට වන අතර, 1956 වසර වන විට, පෙරදී  බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවෙහි කොටස් වශයෙන් පැවති සහ කුමාර රාජ්‍යයන්හී කොටස් වශයෙන් පැවති බල ප්‍රදේශ අතර පැවතියේ කුඩා වෙනස්කම් පමණි. මෙයට සමගාමීව, ඉන්දියානු රජය විසින්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සහ හමුදාමය ක්‍රමවේදයන්ගේ සංකලනයක් අනුගමනය කරමින්, ඉතිරි යටත්විජිත පරිවෘතයන් වෙත  තත්වාකාර  සහ  නීති ප්‍රකාර අධිකාරය බල පවත්වා ගනිමින්, ඒවාද ඉන්දියාව වෙත සමෝධානය කර ගැනුණි.

කුමාර රාජ්‍යයන්ගෙන් අති බහුතරයක් මෙම ක්‍රියාවලිය නිසා සාර්ථක ලෙසින් ඉන්දියාව හා සමෝධානය වුවද,  රාජ්‍යයන් කිහිපයක් අරභයා එය එතරම් සාර්ථක නොවූ අතර, සක්‍රීය  බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාර පවත්නා ජම්මු සහ කාශ්මීරය, ත්‍රීපුර සහ මනිපූර්, විශේෂිත වශයෙන් සඳහන් කල හැක.

ඉන්දියාවේ කුමාර රාජ්‍යයෝ

ඉන්දියාව තුල බ්‍රිතාන්‍ය ව්‍යාප්තියෙහි  මුල් ඉතිහාසයෙහි ලාක්ෂණික ගුණාංගයක් වූයේ, පැවති කුමාර රාජ්‍යයන් කෙරෙහි උපගමනයන් දෙකක්  සමපැවතීම වෙයි.  මෙයින් පළමුවැන්න වූයේ ඈඳාගැනීමේ ප්‍රතිපත්තිය වන අතර, එහිදී වූයේ ඔවුන්ගේ ඉන්දියාවෙහි අධිරාජ්‍යය සමන්විත වූ පළාත් වලට ඉන්දියානු කුමාර රාජ්‍යයන් අන්තර්ග්‍රහණය කිරීමට බ්‍රිතාන්‍යයන් උත්සුක වීමයි. දෙවැන්න වූයේ අනියම් පාලන ප්‍රතිපත්තියක් වන අතර, එහිදී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් කුමාර රාජ්‍යයන් මත ආධිපත්‍යය සහ පරමතමත්වය ආරූඨ කර ගෙන සිටි මුත්, විවිධ මට්ටමෙහි අභ්‍යන්තර ස්වයං-පාලන ක්‍රමවේදයන් පවත්වාගෙන යෑමට එම රාජ්‍යයන්ට අවකාශ සලසා තිබුණි. 19වන සියවසෙහි මුල් භාගයෙහිදී, බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ ප්‍රතිපත්තිය නැඹුරු වූයේ ඈඳාගැනීම වෙත වූ මුත්, 1857 ඉන්දියානු කැරැල්ල මෙම උපගමනයෙහි වෙනසක් සිදු කිරීමට බල කෙරුණේ, ඈඳාගත් රාජ්‍යයන් අන්තර්ග්‍රහණය සහ අභිභවනය කිරීම යන කෘත්‍යයන් දෙකෙහිම දුෂ්කරතා සහ, කුමාර රාජ්‍යයන් උපකාර සපයන මූලාශයන් ලෙසින් පවත්වාගෙන යෑමේ වැදගත් කම ප්‍රදර්ශනය වීම නිසාවෙනි. 1858 වසරෙහිදී, ඈඳාගැනීමේ ප්‍රතිපත්තිය විධිගත ලෙසින් අත්හැර දමන ලද අතර, ඉන්පසුව, ඉතිරි කුමාර රාජ්‍යයන් හා බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ සබැඳියාව,  පරිපාලිත සාමග්ගියන් මත පදනම් වූ අතර, මෙහිදී, අත්‍යන්ත  ආධිපත්‍යය ලෙසින් පැවතියේ බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටය මත  වන පරිදී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් සියළු කුමාර රාජ්‍යයන් මත පරමතමත්වය පවත්වා ගත් මුත්, ඒ අතරම ඔවුන් මිත්‍ර පාක්ෂිකයන් ලෙසින් සැලකීම සහ සුරැකීම සිදු කෙරුනේ, ඔවුන්ගේ බාහිර සබඳතා පිළිබඳ පාලනය නතු කර ගනිමිනි. ප්‍රත්‍යෙක සම්මුති විසින්, බ්‍රිතාන්‍යයන් සහ එක් එක් කුමාර රාජ්‍යය අතර තථ්‍ය සම්බන්ධතා පාලනය කෙරුනු අතර,  සමහරක් රාජ්‍යයන් වෙත සම්පූර්ණ අභ්‍යන්තර ස්වරාජ්‍යය පවතින ආකාරයටද, අනෙකුන් ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර කටයුතු මත සැලකිය යුතු පාලනයක් පැනවෙන ආකාරයටද සහ,  සමහරක් පාලකයන් ඉතා ස්වල්ප ස්වාධිපත්‍යයක් සහිතව, වතු පිටි වල අයිතිකාරයන්ට වඩා මඳක් ඉහලින් සිටින ආකාරයකටද වන පරිදී මෙම සම්බන්ධතා ඉතා විවිධ වූහ.

20වන සියවස තුලදී, බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාව හා සමගින් කුමාර රාජ්‍යයන් වඩාත් කිට්ටුවෙන් සමෝධානය කෙරුමට බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් දැරූ උත්සාහයන් අතර, උපදේශක හා අනුශාසනාත්මක ව්‍යුහයක් ලෙසින්,   1921 වසරෙහිදී  කුමාරවරුන්ගේ මණ්ඩලය තැනීම, සහ 1936 වසරෙහිදී,  කුඩා රාජ්‍යයන් අධීක්ෂණය කිරීමේ වගකීම, ප්‍රාන්තයන් වෙතින් මධ්‍යම රජයට පවරාගැනුම සහ දේශපාලන අනුයෝතයන් සමාලෝපනය කරමින්   ඉන්දියාවේ රජය සහ වඩාත් විශාල  කුමාර රාජ්‍යයන් අතර සෘජු සම්බන්ධතා නිමැවීම දැක්විය හැක. වඩාත්  මහේච්ඡ අරමුණක් ලෙසින් ඉන්දියානු රජය පණත 1935 තුල අඩංගුවූ සන්ධියන උපක්‍රමයක් තිබූ අතර, එය විසින් බලාපොරොත්තු වූයේ,  කුමාර රාජ්‍යයන් සහ බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාව, ෆෙඩරල් රජයක් යටතේ එක්සත් වීමයි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

ආසියාව
විකිපීඩියා ආසියානු මාසය 2015
ඉන්දියාව
ඉන්දියාවෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාමය ඉතිහාසය
නිදහස් ඉන්දියාව

නේරු පරිපාලනය
වීඩියෝ තිරපට සහිත ලිපි

ඉන්දියාවෙහි දේශපාලනමය සමෝධානය


San Juan ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Siquijor, in der Verwaltungsregion VII, Central Visayas. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 15 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der fünften Einkommensklasse auf den Philippinen und als teilweise urbanisiert eingestuft.

Die Gemeinde liegt im westlichen Teil der Insel Siquijor und die Topographie ist gekennzeichnet durch hügeliges Terrain. Im Westen der Gemeinde grenzt die Gemeinde an die Mindanaosee. Ihre Nachbargemeinden sind Lazi im Osten, Siquijor im Norden.

Baranggays

Weblinks

Ort auf den Philippinen
Siquijor

San Juan (Siquijor)


Disciples of the Unseen debitantski je studijski album kanadskog simfonijskog death metal-sastava Aeternam. Album je 16. veljače 2010. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records.

Popis pjesama

Osoblje
Aeternam
 Samuel Dubois – klavijature
 Jeff Boudreault – vokali, bas-gitara
 Achraf Loudiy – vokali, gitara
 Antoine Guertin – vokali, bubnjevi, perkusija, glazbeni uzorci
 Alexandre Loignon – gitara
Ostalo osoblje
 Jef Fortin – produkcija, miksanje, mastering
 Pascal Laquerre – naslovnica, ilustracije

Izvori

Albumi iz 2010.
Kanadski glazbeni albumi

Disciples of the Unseen


කහ උණ මදුරුවා වන ඊඩීස් ඊජිප්ටි යනු ඩෙංගු උණ, චිකුන්ගුන්යා, සිකා උණ, මායාරෝ සහ කහ උණ වෛරස් සහ වෙනත් රෝග කාරක පැතිරවිය හැකි මදුරුවෙකි. මදුරුවාගේ කකුල් වල සුදු සලකුණු සහ උරස් වල ඉහළ පෘෂ් on ය මත ලයිරයක ස්වරූපයෙන් සලකුණු කිරීමෙන් හඳුනාගත හැකිය. මෙම මදුරුවා අප්‍රිකාවේ ආරම්භ වූ නමුත් [2] නමුත් දැන් ලොව පුරා නිවර්තන, උපනිවර්තන සහ සෞම්‍ය දේශගුණික කලාපවල [3] දක්නට ලැබේ.

රෝග පැතිරීම හා වැළැක්වීමේ ක්‍රම

ඊඩීස් ඊජිප්ටි යනු නිවර්තන උණ කිහිපයක් සම්ප්‍රේෂණය කිරීමේ දෛශිකයකි. බිත්තර පරිණත වීමට අවශ්‍ය රුධිරය සඳහා දෂ්ට කරන්නේ ගැහැනු සතා පමණි. ධාරකයෙකු සොයා ගැනීම සඳහා මෙම මදුරුවන් ඇමෝනියා, කාබන් ඩයොක්සයිඩ්, ලැක්ටික් අම්ලය සහ ඔක්ටෙනෝල් ඇතුළු ක්ෂීරපායින් විසින් විමෝචනය කරන රසායනික සංයෝග වෙත ආකර්ෂණය වේ. එක්සත් ජනපදයේ කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ (යූඑස්ඩීඒ) කෘෂිකාර්මික පර්යේෂණ සේවයේ විද්‍යා ists යින් විසින් ඔක්ටෙනෝල් හි නිශ්චිත රසායනික ව්‍යුහය අධ්‍යයනය කර ඇති අතර මෙම රසායනිකය මදුරුවා එහි සත්කාරකයට ආකර්ෂණය වන්නේ මන්දැයි වඩා හොඳින් අවබෝධ කර ගනී. මදුරුවන්ට "දකුණත" (ඩෙක්ස්ට්‍රෝරෝටේටරි) ඔක්ටෙනෝල් අණු සඳහා මනාපයක් ඇති බව ඔවුහු සොයා ගත්හ.

කහ උණ මදුරුවා සිරියානු හැම්ස්ටර් අතර රෙටිකියුලර් සෛල සාර්කෝමා පැතිරීමටද දායක වේ.

ඩෙංගු උණ වැළැක්වීම පිළිබඳ රෝග පාලන හා වැළැක්වීමේ සංචාරකයින්ගේ පිටුව යෝජනා කරන්නේ DEET (N, N-diethylmetatoluamide, 20% සිට 30% දක්වා) අඩංගු මදුරු විකර්ෂක භාවිතා කිරීමයි. එය ද යෝජනා කරයි:

ඊඩීස් ඊජිප්ටි මදුරුවන් බහුලව පෝෂණය වන්නේ සවස් යාමයේ සහ අලුයම, ගෘහස්ථව, සෙවන සහිත ප්‍රදේශවල හෝ කාලගුණය වළාකුළු පිරි කාලයකදී වුවද, "ඔවුන්ට අවුරුද්ද පුරා සහ දවසේ ඕනෑම වේලාවක දෂ්ට කර ආසාදන පැතිරවිය හැකිය." [7] [8]

සතියකට වරක්, තෙත් බහාලුම්වලට ඇලී ඇති බිත්තර සෝදන්න, මුද්‍රා තබා / හෝ ඉවතලන්න. මල් බඳුන්, අනාවරණය නොවූ බැරල්, බාල්දි සහ ඉවතලන ටයර් වැනි එකතැන පල්වෙන ජලය ඇති ප්‍රදේශවල මදුරුවන් බෝ කිරීමට කැමැත්තක් දක්වයි, නමුත් වඩාත්ම භයානක ප්‍රදේශ වන්නේ තෙත් ෂවර් බිම් සහ වැසිකිළි ටැංකි ය. ජල බහාලුම්වල ඇති බැක්ටීරියා වලින් පිටවන ඇතැම් රසායනික ද්‍රව්‍ය ගැහැණු මදුරුවන් බිත්තර දැමීමට උත්තේජනය කරන බව පර්යේෂණවලින් හෙළි වී තිබේ. ජලයේ කොළ හා අනෙකුත් කාබනික ද්‍රව්‍ය පිරිහීමට සම්බන්ධ බැක්ටීරියා හා සම්බන්ධ නිශ්චිත මේද අම්ල නිවැරදි ප්‍රමාණයක් ඇති ජල බහාලුම්වල බිත්තර දැමීමට ඔවුන් විශේෂයෙන් පෙළඹේ. කලක් බැක්ටීරියා වාසය කළ සරල හෝ පෙරූ ජලයට වඩා ක්ෂුද්‍රජීවී ඉස්ටුවක් හා සම්බන්ධ රසායනික ද්‍රව්‍ය ගැහැණු මදුරුවන් හඳුනා ගැනීමට බෙහෙවින් උත්තේජනය කරයි.

දිවා සහ සවස එළිමහනේ සිටින විට දිගු අත් සහ දිගු කලිසම් පළඳින්න.

නිදන කාමරය වායුසමීකරණය කර හෝ තිරගත කර නොමැති නම් ඇඳට ඉහළින් මදුරු දැල් භාවිතා කරන්න, අමතර ආරක්ෂාව සඳහා මදුරුවන් දැල්වීම කෘමිනාශක පර්මෙට්‍රින් සමඟ සලකන්න.

DEET (විශේෂයෙන් සාන්ද්‍රිත නිෂ්පාදන) හෝ p-menthane-3,8-diol (ලෙමන් යුකැලිප්ටස් වලින්) අඩංගු කෘමීන් පලවාහරින්නන් Ae විකර්ෂණය සඳහා were ලදායී විය. ඊජිප්ටි මදුරුවන් වන අතර අනෙක් ඒවා විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයක දී effective ලදායී හෝ අකාර්යක්ෂම විය. "මදුරුවන්, කිනිතුල්ලන් සහ වෙනත් ආත්‍රපෝඩාවන්ගෙන් ආරක්ෂා වීම" පිළිබඳ රෝග පාලන හා වැළැක්වීමේ මධ්‍යස්ථාන ලිපියේ මෙසේ සඳහන් වේ. "අධ්‍යයනවලින් පෙනී යන්නේ දළ වශයෙන් 50% ට වඩා වැඩි DEET සාන්ද්‍රණයන් මදුරුවන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමේ කාලය කැපී පෙනෙන ලෙස වැඩි නොකරන බවයි; DEET කාර්යක්ෂමතාව සානුව වෙත නැඹුරු වේ [11] සීඩීසී විසින් නිර්දේශ කරනු ලබන අනෙකුත් කෘමීන් පලවාහරින්නන් අතර පිකරිඩින් (කේබීආර් 3023 / ඉසරිඩින්), අයිආර් 3535 සහ 2-උන්ඩෙකනෝන් ඇතුළත් වේ.

මදුරුවන් පාලනය කිරීම දැනට රෝග වැළැක්වීම සඳහා හොඳම ක්‍රමයයි. මෙයට මූලික වශයෙන් මූලාශ්‍ර අඩු කිරීම, කීටයන් පාලනය කිරීම සඳහා පළිබෝධ නාශක ඉසීම සහ වැඩිහිටි පාලනය සඳහා "ෆෝගිං" කිරීම හෝ මාරාන්තික ඩිම්බකෝෂය වැනි මදුරු උගුල් භාවිතා කිරීම ඇතුළත් වේ.

වැඩිහිටි Ae ගේ ආයු කාලය වුවද. aegypti කොන්දේසි අනුව සති දෙක හතරක් වේ, [13] බිත්තර වියළි තත්වයක වසරකට වැඩි කාලයක් පැවතිය හැකි අතර එමඟින් සීතල ශීත or තුවේ හෝ වියලි අක්ෂර වින්‍යාසයකින් පසු මදුරුවා නැවත ඉස්මතු වීමට ඉඩ සලසයි.

මිනිසුන්ට දෂ්ට කිරීම සඳහා වන මනාපය රඳා පවතින්නේ ගන්ධ ප්‍රතිග්‍රාහක AeegOr4 හි ප්‍රකාශනය මත ය.

නව පර්යේෂණ මගින් ජෛව පාලනය කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස වුල්බාචියා නම් බැක්ටීරියාවක් භාවිතා කිරීම පිළිබඳව සොයා බලයි. අධ්‍යයනවලින් පෙනී යන්නේ Ae ආක්‍රමණය කරන බවයි. එන්ඩොසිම්බියොටික් බැක්ටීරියා මගින් ඊජිප්ටි යනු දැනට සංසරණය වන ඩෙංගු උණ සහ සිකා වෛරස් වික්‍රියා වැනි ඇතැම් ආබෝ වයිරස වලට මදුරුවන්ට ප්‍රතිරෝධී වීමට ඉඩ සලසයි. [16] [17]

සංගීතය

2019 මාර්තු මාසයේදී නව අධ්‍යයනයකින් හෙළි වූයේ ස්ක්‍රිලෙක්ස් විසින් රචිත "Scary Monsters and Nice Sprites" නම් ඉලෙක්ට්‍රොනික් ගීතය ධාරක ප්‍රහාරය ප්‍රමාද කිරීම, රුධිර පෝෂණය කිරීම සහ ඊඩීස් ඊජිප්ටිගේ සංසර්ග ක්‍රියාවලිය කඩාකප්පල් කිරීම සඳහා effective ලදායී බවයි. මෙම පර්යේෂණය සංගීතය මත පදනම් වූ පුද්ගලික ආරක්ෂණ සහ මදුරුවන් සඳහා පාලන පියවරයන් වර්ධනය කිරීම සඳහා නව මංපෙත් සපයයි. පර්යේෂණය සංසන්දනය කරන්නේ ඉහත කී සංගීතයේ පැවැත්ම මිස වෙනස් ගීතවල බලපෑම නොවේ.

බෙදා හැරීම සහ ජනගහන පාලන උත්සාහයන්

පසුගිය දශක දෙක තුන තුළ ලොව පුරා කහ උණ මදුරුවන්ගේ ව්‍යාප්තිය ඉහළ ගොස් ඇති අතර එය වඩාත් පුලුල්ව පැතිර ඇති මදුරු විශේෂ අතරට සැලකේ. සිකා වෛරස් හැකියාව ඇති මදුරුවන්ගේ සං signs ා උණුසුම් සෞම්‍ය දේශගුණයක් තුළ අඛණ්ඩව පැවතීම සඳහා අනුවර්තනය වී ඇති බව සොයාගෙන ඇත. එවැනි ජනගහනයක් වොෂිංටන් ඩී.සී. හි සමහර ප්‍රදේශවල පවතින බව හඳුනාගෙන ඇති අතර ජානමය සාක්ෂි අනුව ඔවුන් අවම වශයෙන් කලාපයේ අවසාන ශීත four තු හතරෙන් දිවි ගලවා ගත්හ. එක් අධ්‍යයන පර්යේෂකයෙක් සඳහන් කළේ, "... සමහර මදුරු විශේෂයන් භූගත රිෆියුජියා වලින් ප්‍රයෝජන ගනිමින් සාමාන්‍යයෙන් සීමා සහිත පරිසරවල ජීවත් වීමට ක්‍රම සොයමින් සිටිති". ලෝකයේ දේශගුණය අනාවැකි ලෙස උණුසුම් වන විට, ඊඩීස් ඊජිප්ටි පරාසය සහ ආසියාවේ ආරම්භ වන වඩා දුෂ්කර විශේෂයක් වන කොටි මදුරුවා ඊඩීස් ඇල්බොපික්ටස්, එහි පරාසය සාපේක්ෂව සිසිල් දේශගුණයක් දක්වා ව්‍යාප්ත කළ හැකිය. ෆ්ලොරිඩා විශ්ව විද්‍යාලයේ සාඩි රයන් 2019 දී PLOS නොසලකා හරින ලද නිවර්තන රෝග වල ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අධ්‍යයනයක ප්‍රධාන කතුවරයා වූ අතර එය දැනට දෛශික වාසස්ථාන නොමැති භූගෝලීය කලාපවල අහිංසක ජනගහනයේ අනාරක්ෂිත බව තක්සේරු කර ඇත, එනම් පැරණි ලෝකයේ සිකා සඳහා. රයන් ගේ සම කර්තෘ ජෝර්ජ්ටවුන් විශ්ව විද්‍යාලයේ කොලින් කාල්සන් අදහස් දක්වමින්, "සරල හා සරල දේශගුණික විපර්යාස නිසා බොහෝ දෙනෙක් මිය යනු ඇත." [21] නේචර් ක්ෂුද්‍රජීව විද්‍යාවේ 2019 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අධ්‍යයනයකින් හෙළි වූයේ නාගරීකරණය වේගවත් කිරීම සහ මානව චලනය ද ඊට දායක වන බවයි. ඊඩීස් මදුරුවන් පැතිරීම.

ජාන වෙනස් කිරීම

ඒ. විෂබීජ නාශක කෘමි තාක්‍ෂණයට සමාන ප්‍රවේශයකින් තමන්ගේම විශේෂයන් මර්දනය කිරීම සඳහා ඊජිප්ටි ජානමය වශයෙන් වෙනස් කර ඇති අතර එමඟින් රෝග අවදානම අඩු කරයි. OX513A ලෙස හැඳින්වෙන මදුරුවන් ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ භ්‍රමණය වන ඔක්සිටෙක් විසින් වර්ධනය කරන ලදී. කේමන් දූපත්, ජාකොබිනා බ්‍රසීලය සහ පැනමාව යන ක්ෂේත්‍රවල සිදු කරන ලද පරීක්ෂණ වලින් පෙන්නුම් කර ඇත්තේ OX513A මදුරුවන් ඉලක්කගත මදුරුවන්ගේ ජනගහනය 90% කට වඩා අඩු කර ඇති බවයි. [23] [24] මෙම මදුරු මර්දන ආචරණය සාක්ෂාත් කරගනු ලබන්නේ ස්වයං-සීමාකාරී ජානයක් මගිනි. පළිබෝධකයන් සමඟ සංසර්ගයේ යෙදීම සඳහා පිරිමි නවීකරණය කරන ලද මදුරුවන්, දෂ්ට කිරීම් හෝ රෝග පැතිරීම සිදු නොකරයි. ඔවුන්ගේ දරුවන් ස්වයං සීමාකාරී ජානය උරුම කර ගන්නා අතර වැඩිහිටිභාවයට පත්වීමට පෙර මිය යයි. OX513A මදුරුවන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් සරල අධීක්ෂණය සඳහා ප්‍රතිදීප්ත සලකුණක් ද රැගෙන යයි. පාලන ව්‍යාපෘති සඳහා තවත් OX513A මදුරුවන් බිහි කිරීම සඳහා, මදුරුවන්ට ස්වාභාවිකවම ප්‍රජනනය කිරීමට ඉඩ සලසන ප්‍රතිවෛරසයක් (ප්‍රතිජීවක ටෙට්‍රාසයික්ලයින්) භාවිතා කරමින් මදුරු නිෂ්පාදන මධ්‍යස්ථානයේ ස්වයං සීමාකාරී ජානය ක්‍රියා විරහිත කර ඇත (ටෙට්-ඕෆ් ක්‍රමය භාවිතා කරමින්). පරිසරය තුළ, මදුරුවන්ගේ ප්‍රජනනය ගලවා ගැනීම සඳහා ප්‍රතිවෛරස නොමැත, එබැවින් පළිබෝධකයන් මර්දනය කරනු ලැබේ.

OX513A මදුරුවන් Ae වන බැවින් මදුරුවන් පාලනය කිරීමේ බලපෑම නොන්ටොක්සික් සහ විශේෂ විශේෂිත වේ. aegypti සහ Ae සමඟ පමණක් බෝ කිරීම. aegypti. ස්වයං සීමාකාරී ප්‍රවේශයේ ප්‍රති result ලය වන්නේ මුදා හරින ලද කෘමීන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් මිය යන අතර පරිසරයේ නොනැසී පැවතීමයි. [26] [27]

බ්‍රසීලයේ නවීකරණය කරන ලද මදුරුවන් රට පුරා මුදා හැරීම සඳහා ජාතික ජෛව ආරක්ෂණ තාක්ෂණ කොමිසම විසින් අනුමත කරන ලදී. 2012 දී බ්‍රසීලය, මැලේසියාව සහ කේමන් දූපත් වල වන සතුන් වෙත කෘමීන් මුදා හරින ලදි. [28] [29] සාඕ පවුලෝ හි පිරසිකාබා නගරය 2015 ජූලි මාසයේදී OX513A මදුරුවන් මුදා හැරීම ආරම්භ කළේය. [30] [31] ගෝලීය සෞඛ්‍යය වෙනුවෙන් ජාන වෙනස් කළ කෘමීන් පිළිබඳ වැඩි වැඩකටයුතුවලට සහාය දෙන ලෙස එක්සත් රාජධානියේ ලෝඩ්ස් හවුස් 2015 දී රජයෙන් ඉල්ලා සිටියේය. සිකා වෛරසය පැතිරීම වැළැක්වීම සඳහා නවීකරණය කරන ලද මදුරුවන් භාවිතා කිරීම සඳහා 2016 දී එක්සත් ජනපදයේ ආහාර හා Administration ෂධ පරිපාලනය විසින් මූලික අනුමැතිය ලබා දෙන ලදී.

ඊඩීස් ඇල්බොපික්ටස් සහ මැලේරියාව පැතිරෙන ඇනොෆිලස් මදුරුවන් පාලනය කිරීම සඳහා මෙම ප්‍රවේශය යොදා ගත හැකිය.

තවත් යෝජිත ක්‍රමයක් වන්නේ පිරිමි කීටයන් විෂබීජහරණය කිරීම සඳහා විකිරණ භාවිතා කිරීමයි. එවිට ඔවුන් සංසර්ගයේ යෙදෙන විට කිසිදු දරු ප්‍රසූතියක් සිදු නොවේ. පිරිමි මදුරුවන් දෂ්ට හෝ රෝග පැතිරෙන්නේ නැත.

ඇල්ෆාබෙට් ඉන්කෝපරේටඩ් විසින් මෙම විශේෂයේ පිරිමින්ට වුල්බාචියා බැක්ටීරියා ආසාදනය කිරීම සඳහා දෝශ නිරාකරණ ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කර ඇති අතර මෙම සතුන්ගේ ප්‍රජනක චක්‍රයට බාධා ඇති වේ.

සී.ආර්.එස්.පී.ආර් / කැස් 9 පදනම් කරගත් ජෙනෝම් සංස්කරණ මෙවලම මෑතකදී සොයා ගැනීම ඊඩීස් ඊජිප්ටි මදුරුවාගේ ජාන සංස්කරණ පර්යේෂණයේ විෂය පථය සැලකිය යුතු ලෙස පුළුල් කර තිබේ. දෛශික මදුරුවන්ගේ ජාන සැකසීමට ලොව පුරා විද්‍යා scientists යින් කිහිප දෙනෙකු දැනටමත් මෙම තාක්ෂණය උත්සාහ කර ඇත. ඊසීඑෆ්පී (වැඩි දියුණු කළ සයන් ප්‍රතිදීප්ත ප්‍රෝටීන්), නික්ස් (පිරිමි-නිර්ණය කරන සාධක ජානය), ඒග්-ව්ටර්ව් (ඒ. , ku70 (ku heterodimer ප්‍රෝටීන් ජානය) සහ lig4 (ligase4) ඉලක්ක කර ගෙන ඇත්තේ නව විකෘතියක් ලබා ගැනීම සඳහා CRISPR / Cas9 මෙවලම භාවිතා කරමින් ඊඩීස් ඊජිප්ටිගේ ජාන වෙනස් කිරීම සඳහා වන අතර එමඟින් රෝග කාරක සම්ප්‍රේෂණයට නොහැකි වනු ඇත.

ඔහු මෙම කෘමීන්ගේ ජානමය අනුපිළිවෙල හා විශ්ලේෂණය කරන ලද්දේ ජෙනොමික් පර්යේෂණ ආයතනය (දැන් ජේ. ක්‍රේග් වෙන්ටර් ආයතනයේ කොටසක්), යුරෝපීය ජෛව තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය, බ්‍රෝඩ් ආයතනය සහ නොට්‍රේ ඩේම් විශ්ව විද්‍යාලයේ විද්‍යා scientists යින් ඇතුළු සම්මේලනය විසිනි. එහි ඩීඑන්ඒ අනුක්‍රමණය කිරීමේ ප්‍රයත්නයේ අරමුණ වූයේ කෘමිනාශක පිළිබඳ පර්යේෂණ සඳහා නව මංපෙත් ලබා දීම සහ වෛරස් පැතිරීම වැළැක්වීම සඳහා ජාන වෙනස් කිරීම ය. එහි ජානමය පූර්ණ අනුපිළිවෙලට සකස් කළ දෙවන මදුරු විශේෂය මෙයයි (පළමුවැන්න ඇනොෆිලස් ගැම්බියා). ප්‍රකාශිත දත්ත වලට කෘමීන්ගේ ඇස්තමේන්තුගත ප්‍රෝටීන්-කේතීකරණ ජාන 15,419 ක් අඩංගු පාදක යුගල බිලියන 1.38 ක් ඇතුළත් වේ. මෙම අනුක්‍රමය පෙන්නුම් කරන්නේ මීට වසර මිලියන 250 කට පමණ පෙර ඩ්‍රොසෝෆිලා මෙලනොගාස්ටර් (පොදු පලතුරු මැස්සන්) වෙතින් වෙනස් වූ අතර ඇනොෆිලස් ගැම්බියා සහ මෙම විශේෂය මීට වසර මිලියන 150 කට පමණ පෙර අපසරනය වූ බවයි. [38] [39]

විද්‍යාත්මක නම

1757 දී ෆ්‍රෙඩ්රික් හැසල්ක්විස්ට් විසින් ඔහුගේ කෘතිය වන ඉටර් පැලෙස්ටිනම් නම් ග්‍රන්ථයේ (කූලෙක්ස් ඊජිප්ටි ලෙස) නම් කරන ලදී. හැසෙල්ක්විස්ට ඔහුගේ උපදේශක කාල් ලිනේයස් විසින් නම් සහ විස්තර සපයන ලදී. මෙම කෘතිය පසුව ජර්මානු භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලද අතර 1762 දී රයිස් නාච් පලස්තිනා ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. දෙවැන්න කලින් සඳහන් කළ විචාරාත්මක නොවන ප්‍රතිනිෂ්පාදනය වන බැවින්, මේ දෙකම 1758 දී සත්ව විද්‍යාත්මක නාමකරණය සඳහා ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය ලෙස සැලකීමට සැලකේ. කෙසේවෙතත්, 1920 දී එච්. ජී.ී.

නාමකරණය ස්ථාවර කිරීම සඳහා 1962 දී පී. එෆ්. මැටිංලි, ඇලන් ස්ටෝන් සහ කෙනත් එල්. නයිට් විසින් සත්ව විද්‍යා නාමකරණය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර කොමිසමට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. [42] කහ උණ මදුරුවා සඳහා ඊඩීස් ඊජිප්ටි යන නාමය විශ්වීයව භාවිතා කළද, ලිනේයස් ඇත්ත වශයෙන්ම විස්තර කර ඇත්තේ දැන් ඊඩීස් (ඔක්ලෙරෝටටස්) කැස්පියස් ලෙස හඳුන්වන විශේෂයක් බවයි. [42] 1964 දී කොමිසම යෝජනාවට පක්ෂව තීන්දු කළේය, ලිනේයස්ගේ නම වලංගු කිරීම සහ එය සාමාන්‍ය භාවිතයේ පැවති විශේෂයට මාරු කිරීම. [43]

කහ උණ මදුරුවා අයත් වන්නේ ඩිප්ටරන් පවුලක් වන කූලිසිඩේහි ඊඩිනි ගෝත්‍රයට සහ ඊඩීස් සහ ස්ටෙගෝමියා යන උප කුලයට අයත් වේ. මෑතකදී කරන ලද එක් විශ්ලේෂණයකට අනුව, ඊඩීස් කුලයට අයත් ස්ටෙගෝමියා නම් උප කුලය ප්‍රභේදයේ මට්ටමට ඔසවා තැබිය යුතුය. යෝජිත නම වෙනස් කිරීම බොහෝ විද්‍යා scientists යින් විසින් නොසලකා හැර ඇත; [46] සාමාන්‍ය නාමය පැමිණියේ පුරාණ ග්‍රීක ἀηδής, ආඩෙස්, එහි අර්ථය "අප්‍රසන්න" [47] හෝ "නපුරු" යන්නයි.

ඊඩ්ස් ඊජිට්යි


O Atobá, ou ARP Atobá, é um veículo aéreo não tripulado (VANT) de vigilância e reconhecimento de média altitude e longa autonomia produzido no Brasil pela empresa Stella Tecnologia, sediada na cidade de Duque de Caxias.

O Atobá é o maior drone fabricado no Brasil.

Desenvolvimento
O desenvolvimento do Atobá teve início em 2015 e consumiu cerca de R$ 11,5 milhões.

O primeiro voo do Atobá foi realizado em 20 de julho de 2020.

Especificações

Características gerais

 Carga útil: 75 ou 150 kg
 Comprimento: 8 metros
 Envergadura: 11 metros
 Peso máximo de decolagem: 500 kg

Performance

 Velocidade máxima: 190 km/h
 Velocidade de cruzeiro: 120 km/h
 Autonomia: 25 horas
 Teto máximo: 5 mil metros

Veículos aéreos não tripulados
Aeronaves com primeiro voo em 2020
Aviões produzidos no Brasil

Atobá (drone)


Tarcísio Marcelo Barbosa de Lima (João Pessoa, 2 de dezembro de 1954), conhecido apenas como Tarcísio Marcelo, é um professor, produtor agropecuário e político brasileiro. É atualmente filiado ao Solidariedade.

Foi deputado estadual pela Paraíba entre 1991 e 1996 e prefeito do município de Belém por 3 mandatos.

Carreira política
Sua primeira eleição foi em 1982, quando foi eleito prefeito de Belém pelo PDS, aos 27 anos. Recebeu 1.548 votos (32,75% do total), permanecendo no cargo até 1988.

Em 1990, foi candidato a deputado estadual pelo PDT, sendo eleito com 13.386 votos. Reelegeu-se em eleição seguinte pelo mesmo partido, obtendo 12.271 votos.

Deixou a Assembleia Legislativa após ser eleito prefeito de Belém pela segunda vez, derrotando Edmilson Ribeiro (PMDB) por apenas 29 votos (4.240 contra 4.211). Em 2000, agora pelo PFL, foi reeleito para um segundo mandato (o terceiro em cargos majoritários) após vencer o professor Heriberto (PSB) com larga vantagem (4.466 votos, contra 3.293 do candidato socialista).

Em 2006, foi candidato a deputado federal pelo PSDB. Ele chegou a ter sua candidatura ameaçada pelo Ministério Público juntamente com outros 2 ex-prefeitos: Osvaldo Venâncio (PMDB) e Djaci Farias (também do PSDB). O órgão havia recorrido da decisão do TRE em liberá-los em disputar a eleição. A acusação contra Tarcísio era de irregularidades em convênios para a construção de casas populares, escolas e creches em 1987, 1988, 1998 e 2002. Na disputa por uma vaga na Câmara dos Deputados, recebeu 8.414 votos, ficando como suplente. Tentou se candidatar novamente à prefeitura de Belém em 2008 e 2012 (pelo PSB), mas abandonou as disputas.

Voltaria a disputar eleições em 2016, candidatando-se outra vez ao executivo municipal pelo PSD. Com 1.122 votos, ficou em terceiro lugar, atrás da prefeita eleita Renata Christinne (PMDB) e do segundo colocado, Edgard Gama (PSB).

Em fevereiro de 2022, Tarcísio Marcelo acertou sua filiação ao Solidariedade, visando uma candidatura a deputado estadual.

Deputados estaduais da Paraíba
Professores da Paraíba
Membros do Partido Social Democrático (2011) da Paraíba
Membros do Democratas (Brasil)
Membros do Partido Democrático Trabalhista
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Partido Socialista Brasileiro da Paraíba
Membros do Partido Democrático Social
Naturais de João Pessoa

Membros do Solidariedade (partido político)
Membros do Partido Social Democrático (2011)
Membros do Partido Socialista Brasileiro

Tarcísio Marcelo


Gelincik (Papaver rhoeas), gelincikgiller (Papaveraceae) familyasından Dünya'da çok geniş bir yayılma alanına sahip bir yıllık bir bitki türü.

Morfolojik özellikleri

25–60 cm arasında değişen yüksekliklere ulaşabilir. Yaprakları mavimsi yeşildir. Dip yapraklar uzun saplı, gövde yaprakları sapsız ve gövdeye bitişiktir.

Çiçeklerin genel rengi koyu kırmızıdır. Ancak beyaza kadar giden sarı, turuncu gibi değişik renkleri vardır.

Gelincik Temmuz ile Ağustos aylarında sabah saat beş buçuk ile on saatleri arasında tohum tozlarını (polen) yayar. Aynı saatlerde arılar ve diğer böcekler çiçeklere gelerek bu tozlara bulanırlar. Böylece, böceklerin beslenme saatleri ile bitkilerin tohum tozlarını yayma saatleri aynı zaman dilimine rastlamaktadır.

Kullanımı

Gelincik hafif bir yatıştırıcıdır. Özellikle taç yapraklarında rhoeadic ve papaveric asitler vardır. Tüm parçalar "rhoeadine" alkoloidi içerir.

Gelincik çiçeğinin yeşil aksamından, tohumlarından, ve kırmızı taç yapraklarından, petallerinden yararlanılır. Taç yapraklarından geleneksel olarak gelincik şerbeti yapılır. Bozcaada gelincik ve gelincikten elde edilen gelincik şerbeti ile ünlüdür.

İsim

Gelincik ismi geleneksel Türk gelinliklerinin kırmızı olmasından gelir. Kırmızı gelincikler küçük bir gelin olarak görülürler. Bir bölgede çok asker ölürse o bölgede gelincik çiçeğinin biteceğine inanılır. Gelincikler I. Dünya Savaşının da en önemli sembollerindendir.

Japonlar, gelincik için şöyle der; 'Gelincik insan ömrü gibidir. Dünü vardır. Yaşamıştır. Bugünü vardır. Yaşıyordur. Ama yarını belli değildir'.

Dış bağlantılar
 Papaver rhoeas L. (Türkiye Herboloji Derneği)
 Gelincik ressamı Hikmet Çetinkaya

Papaver
Çiçekler
Bahçe bitkileri
Şifalı bitkiler
Lübnan florası
1753'te tanımlanan bitkiler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Gelincik (bitki)


Memorijalni i edukacijski centar književnika Ante Kovačića', skup objekata u mjestu Oplaznik i općini Marija Gorica, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Kompleks s kraja 20. i početka 21. stoljeća, u Oplazniku, na adresi Ulica Ante Kovačića 2.

Zaštita

Pod oznakom P-5593 zavedena je kao memorijalno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Zagrebačkoj županiji


Den Resen-Svaningske Bibel er en oversættelse af Bibelen, som blev udgivet i Danmark i 1647. Den blev også udgivet i en revideret udgave i 1740. Oversættelsen var den dominerende i Norge i lang tid og var den udgave, som Det Norske Bibelselskab udgav, da det blev stiftet i 1816.

Den Resen-Svaningske Bibel er en revision af professor Hans Poulsen Resens oversættelse i 1607. Resen skulle egentlig kun revidere en tidligere dansk oversættelse, men endte med at oversætte hele Bibelen til dansk direkte fra grundsprogene. Det var den første danske bibeloversættelse direkte fra grundsprogene hebraisk, aramæisk og græsk. I 1647 reviderede professor Hans Svane Resens oversættelse. Den revision blev kendt under navnet Den Resen-Svaningske Bibel. Oversættelsen var ret nøjagtig, men var præget af et tungt sprog og var vanskelig at forstå.

Se også
 Danske bibeloversættelser

Eksterne henvisninger
 Det Danske Bibelselskab - Den danske bibels historie  – (Hentet 14. oktober 2017)

Bibeludgaver
1647

Den Resen-Svaningske Bibel


تلفزيون الشباب (الشباب من دار السلام،) هي قناة تلفزيونية عراقية غير رسمية بدأت إرسالها في الأول من تموز عام 1993 وانطلقت في أول بث لها على الهواء مباشرة في السابع عشر من تموز من نفس العام وأطلق بعدها عدد من القنوات المتخصصة (TV2، سبورت TV، ميوزك TV، قناة المسلسلات).

مسيرة القناة

عام 1993 إلى 2002
كانت قنوات الشباب القنوات الوحيدة غير الرسمية في العراق وقتها إلى جانب القناة الحكومية «تلفزيون العراق» أو «القناة العامّة» والفضائية العراقية التي كانت برامجها قديمة عادة وأقل تسلية. وكانت قنوات الشباب مملوكة وتدار من قبل عدي صدام ابن الرئيس العراقي الراحل صدام حسين وكثيرا ما كانت تعرض الأفلام والبرامج والأغاني المأخوذة من قنوات فضائية عربية والأقراص الليزيرية بدون رخصة لإعادة بثها. اكتسبت القناة شهرة وجمهوراً كبيرين في زمن حرّمت وعاقبت بقسوة فيه السلطات العراقية استخدام أطباق استقبال القنوات الفضائية لأسباب سياسية وأمنية لذلك كانت المتنفس الوحيد للمشاهد العراقي خصوصاً بعد أن أتاحت الفرصة لتوجيه النقد لأداء مؤسسات الدولة والمسؤولين الحكوميين لأول مرة في تاريخ الإعلام العراقي الحديث كشكل من أشكال التعبير عن الرأي وممارسة سلطة الصحافة في الرقابة والنقد حتى وصلت في بعض الأحيان إلى استقدام مسؤولين ووزراء في الدولة بتوجيهات من عدي ومواجهتم مع الجمهور وجها لوجه في برامج بث مباشرة لعرض الشكاوى والتساؤلات والنقد لجوانب التقصير في أداء المؤسسات الحكومية ضمن حدود شكلية غالبا وتمادي المذيع حيدر عبد الحق في النقد أدى إلى اعتداء جلاوزة عدي الوحشي علية وخروجه إلى خارج العراق، إضافة إلى الاهتمام الكبير لتلفزيون الشباب بكل ما يعنى بشؤون الشباب ويتيح لهم فرصة الترفيه والمتعة من برامج فنية جذابة ومسلسلات مدبلجة مكسيكية وبرامج الرقص والغناء. كما يعرض برامج ومباريات رياضية إلى جانب عدد من البرامج الإخبارية والدينية والاجتماعية. من أشهر برامجه (أحدث الأسبوع، شباب على الهواء، سهراية، الأغرب من الخيال، ماذا لو، وجها لوجه، أوراق شاعر، الدوري الرياضي، الحديث الديني مع الشيخ عبد الغفار العباسي الذي نزل به إلى مستوى هزلي وكوميدي أحياناً يعرض صباح الجمعة، زوم، هيلا هوب، برنامج التقرير). كان التلفزيون يقدم نشرات الأخبار الموجزة على رأس كل ساعة إضافة إلى نشرة الأخبار الرئيسة مساء والتي تتضمن الأخبار السياسية والتقارير المصورة والأخبار الاقتصادية وأخبار الرياضة. وكان التلفزيون يولي اهتماما بأخبار الرئيس آنذاك وابنه عدي صاحب القناة بالإضافة للأخبار العاجلة، وعادة ما ترتبط قنوات الشباب مع تلفزيون العراق وقناة العراق الفضائية لبث اجتماعات الرئيس صدام حسين وخطاباته الرسمية المسجلة في بث مباشر واحد.

عام 2003 وتوقف القناة عن البث
توقفت قنوات الشباب عن بث برامجها المتخصصة إبان الحرب مع الولايات المتحدة وحلفائها وارتبطت في بث مباشر واحد وما لبثت أن توقفت القنوات المتخصصة عن إرسالها وبقيت قناة الشباب العامة الأولى (TV1) تواصل إرسالها لإذاعة أخبار المعركة والأناشيد الوطنية وبيانات الناطق العسكري باسم القوات المسلحة العراقية وتصريحات وزير الإعلام العراقي (محمد سعيد الصحاف) إضافة إلى بثها للأفلام الحربية وما تصطاده كاميرات المراسلين الحربيين من يوميات الحرب ولقاءات مع المواطنين العراقيين إضافة إلى استقبال استوديوهاتها يومياً للشعراء العراقيين الذين يلقون القصائد الوطنية لإثارة روح الحماسة والدفاع عن الوطن.

توقفت عن البث عندما قصفت طائرات قوات التحالف بالصواريخ استوديوهاتها في مجمع الإذاعة والتلفزيون في منطقة الصالحية في بغداد فجر يوم الـ 28 من آذار/مارس عام 2003 م.

الإعلاميين الذين عملوا في تلفزيون الشباب
1- شروق فائق (مقدمة برامج): وكان أول ظهور لها كان في تلفزيون الشباب أواسط التسعينات. عضو جمعية المذيعين في العراق.

2- سناء فيصل (مذيعة ومقدمة برامج): وعملت لاحقاً في قناة الشرقية وبعدها في قناة الحرية وكان أول ظهور لها كان في أواسط التسعينات. عضو جمعية المذيعين في العراق.

3- سفانة الطائي (مذيعة ومقدمة برامج): وعملت لاحقاً في قناة الشرقية العراقية وكان أول ظهور لها كان في أواسط التسعينات. عضو جمعية المذيعين في العراق.

4- ماهر عدنان (مذيع مقدم برامج): عمل لاحقاً في إذاعة بابل ثم في قناة البغدادية ثم قناة الشرقية. عضو جمعية المذيعين في العراق.

5- علاء عبد الزهرة (مذيع ومقدم برامج): عمل لاحقاً في قناة النهرين ثم في قناة البغدادية. عضو جمعية المذيعين في العراق

6- عماد الدين النجار (مذيع ومقدم برامج): عمل لاحقاً في قناة الرافدين. عضو جمعية المذيعين في العراق.

7- نغم عبد الزهرة (مقدمة برامج): أول ظهور لها في تلفزيون الشباب أواسط التسعينات. عملت لاحقاً في قناة الشرقية. عضو جمعية المذيعين في العراق، وتعمل حاليا في قناة البغدادية الفضائية.

8- لؤي عباس (مذيع ومقدم برامج): دبلوم فنون جميلة. بداياته في قسم برامج الأطفال في إذاعة بغداد أواخر السبعينات ثم عمل فنيا ومساعد مخرج في الإذاعة ثم مذيعا في تلفزيون العراق عام 1990م، ثم في تلفزيون الشباب عام 1996. عضو جمعية المذيعين في العراق.

9- جواد كاظم (مذيع ومقدم برامج): بكالوريوس إدارة واقتصاد. بداياته في إذاعة صوت الجماهير عام 1989 ثم تلفزيون الشباب عام 1993 ثم في قناة العربية عام 2003. أطلق عليه مسلحون النار في بغداد عام 2005 مما أدى إلى إعاقته. عضو جمعية المذيعين في العراق.

11- لقاء عبد الرحمن (مذيعة ومقدمة برامج): بكالوريوس إدارة واقتصاد. بداياتها كانت في تلفزيون العراق عام 1986 في برامج الطلبة والشباب ثم في إذاعة صوت الجماهير عام 1992
ثم في تلفزيون الشباب عام 1994 ثم في قناة العراقية عام 2005. وتعمل الآن في قناة السومرية الفضائية.

12- عماد الدليمي (مذيع ومقدم برامج): ماجستير في العلوم السياسية. وكانت بداياته في تلفزيون العراق عام 1994 ثم في تلفزيون الشباب عام 1995. عمل لاحقاً في قناة النهرين وبعدها في قناة الرافدين العراقية. عضو جمعية المذيعين في العراق.

13- عبد الحكيم زعلان (مذيع ومقدم برامج): بداياته في إذاعة بغداد وتلفزيون العراق مذيعاّ ومقدماً للبرامج السياسية عام 1990 ثم تلفزيون الشباب عام 1993 ثم الفضائية العراقية. تم تهديده هو وعائلته بالتصفية من قبل المجلس الأعلى الذي ينتمي لإيران والأحزاب النافذة الأخرى فهرب وعائلته خارج العراق بعد أن وصله التهديد إلى منزله.

14- أكرم محسن (مذيع ومقدم برامج): ماجستير إدارة واقتصاد. كانت بداياته في إذاعة بغداد عام 1975، ثم تلفزيون العراق ثم تلفزيون الشباب عام 1993 ثم إذاعة رأس الخيمة عام 1998 ثم الفضائية العراقية عام 2000، وعمل لاحقاً في قناة الشرقية عام 2004 ثم اعتزل العمل الإذاعي والتلفزيوني للعمل في وزارة الثقافة. حائز على درع الإبداع من التجمع الثقافي العراقي. عضو جمعية المذيعين في العراق.

15- أمل حسين (مذيعة ومقدمة برامج): ماجستير لغة إنجليزية. بدات في إذاعة بغداد وتلفزيون العراق أواخر السبعينات ثم القسم العربي في إذاعة الـ (بي بي سي) في لندن ثم تلفزيون العراق مرة أخرى ثم تلفزيزن الشباب وهي أول أطلالة لشاشة تلفزيون الشباب على المشاهدين عند افتتاح بثه التجريبي بتاريخ 17 تموز/يوليو عام 1993م. عملت لاحقاً في الفضائية القطرية.

16- غضنفر عبد المجيد (مذيع ومقدم برامج): ماجستير علوم سياسية، دبلوم إعلام، بكالوريوس فنون جميلة. رئيس أبحاث في وزارة الثقافة، مدير عام أكاديمية مصر للتدريب الإعلامي السابق، عضو جمعية المذيعين في العراق، عضو اتحاد الإذاعيين والتلفزيونيين، عضو نقابة الفنانين العراقيين، عمل في قناة البغدادية وقناة البابلية الفضائية وقناة المجد العامة أول ظهور له كان في تلفزيون العراق عام 1986 في تقديم برنامج الطلبة والشباب ثم في إذاعة بغداد عام 1989 وفي إذاعة صوت الجماهير وإذاعة القرآن الكريم والإذاعات الموجهة وإذاعة صوت الشباب والفضائية العراقية ووكالة رويترز، شارك في عدد من الأعمال الدرامية الإذاعية والبرامج لصالح دائرة السينما والمسرح وشركات الإنتاج الفني الخاصة. شارك في أعمال لصالح قناة أي آر تي ودجلة وقناة السعيدة اليمنية، تولّى إدارة الأخبار وإدارة عدد من القنوات الفضائية العراقية والعربية، كتب وأعدَّ وقدم كثيرا من البرامج والأفلام التسجيلية الوثائقية لصالح عدد من القنوات منها قناة الجزيرة وقناة العربية. حائز على الجائزة الذهبية في مهرجان التلفزيون الثاني في بغداد، حائز على درع الإبداع من التجمع الثقافي العراقي، شاعر وفنان تشكيلي وأكاديمي. عمل في العراق ومصر والأردن.

مخرجين متميزين عملوا في إذاعة وقناة الشباب

1- ماجد عبد الحق: مخرج ثم أصبح مديراً للإذاعة والتلفزيون

2-، علاء مكي: مخرج ثم مديراٌ للإذاعة والتلفزيون ومدير عام

3- ناظم فالح: مخرج ثم مديراٌ

4- فائز جواد: مخرج ثم معاون مدير

5-، قصي نوري: مخرج ثم رئيسا لقسم المخرجين

6- عبد الخالق الجواري: مخرج

7-، حازم جباري: مخرج ورئيس قسم للمخرجين

8-محمد سلمان: مخرج

9- عماد القيسي: مخرج

10- أفا جمال: مخرج

11- ياسر سامي: مخرج منفذ ثم مخرج برامج

12- حليم الخطاب: مخرج

بالإضافة إلى حسين أحمد قادر، أحمد الياسري، عادل الياسري، أمير علي الحسون، بارع جبار العزاوي.

مراجع

قنوات تلفزيونية عراقية
قنوات فضائية عراقية

تلفزيون الشباب


was a Japanese actress and voice actress. She also performed by the stage name Stella Soga.

Life and career

Early life and family
Machiko was born on March 18, 1938, in Hachioji, Tokyo, Japan. She had a humble upbringing and was raised to be a singer, though her talents were with acting. Her mother died when she was a child; she was raised by her father. She had two brothers and a sister. One of her brothers died during the Second World War; the other is still alive. Her father died of cancer in 1991.

She studied at Tokyo Metropolitan Minamitama High School. During high school, she was best at science and mathematics and made her own lotions. She decided to pursue a career in acting to overcome stage fright after she failed a chemistry presentation at school. She later graduated from Tokyo Announce Academy. In 1973, she went to study in Italy for two years.

Career
She was "discovered" after doing a play in Tokyo Center. From that night on, her life would forever change as she met many important figures in the world of Japanese television.

She made her debut on NHK's children's show Minna issho in 1956. After taking jazz dance lessons for a number of years, her first roles were mainly radio and voice character roles. After appearing in NHK's radio drama Chorinmura to Kurumi no Ki (1961), she gained fame as the first voice actress to portray the lovable ghost Q-taro in Obake no Q-tarō (TBS, 1965–1968).

She appeared in numerous tokusatsu films and series and played many villainous roles in the Super Sentai franchise such as Queen Hedrian in Denziman and Sun Vulcan. She also appeared in Maskman portraying Tube Empire's field commander, Baraba's mother for one episode, as well as the evil sorceress Bandora in Zyuranger, better known to audiences in English speaking countries as Rita Repulsa in the American adaptation of Zyuranger, Mighty Morphin Power Rangers. In an odd twist, she soon found herself re-dubbing her own lines as Rita when Power Rangers was broadcast in Japan after the show became a surprise hit in America. Her final tokusatsu role was Magiel, Queen of the Sky Saints in Magiranger, which incidentally was one of her few non-villainous roles. In her memory, the producers of Power Rangers: Mystic Force used footage of Soga as Magiel to depict a reformed Rita Repulsa in the two-part final episode of Mystic Force, "Mystic Fate".

In 1983, she opened an antiques shop in Harajuku, Tokyo, as a side-business alongside her acting career, inspired by her antique art collection hobby.

Her very final role was in the PlayStation 2 game Space Sheriff Spirits as the voice and the "face" of Ankoku Ginga Jyoou (Dark Galaxy Queen), last boss and original character of this game inspired to the 80s Metal Hero series. Soga also played the voices of Cyborg 007 in the 1968 Cyborg 009 anime series and the sidekick Ball Boy in 1984 series Machineman. Machiko also ran her own shop, selling jewellery, antique clothing, and tapestries among other goods.

Death
In early August 2005, it was revealed that she had been diagnosed with pancreatic cancer about two years earlier. On the morning of May 7, 2006, she was found dead by a friend visiting her home. She was 68 years old. Her interment was in Fuchū, Tokyo's Tama Cemetery. Juken Sentai Gekiranger vs Boukenger was dedicated to her memory.

Appearances

Super Sentai/Power Rangers

 Battle Fever J (1979, Episode: 3) - Death mask Monster (voice)
 Denshi Sentai Denjiman (1980-1981, 51 episodes) - Queen Hedrian
 Denshi Sentai Denjiman: The Movie (1980) - Queen Hedrian
 Taiyo Sentai Sun Vulcan (1981-1982, 47 episodes) - Queen Hedrian
 Hikari Sentai Maskman (1987, Episode: 30) - Laraba - Barabas's mother
 Kyōryū Sentai Zyuranger (1992-1993, 49 episodes) - Witch Bandora
 Mighty Morphin Power Rangers (1993-1994, 63 episodes) - Rita Repulsa (via Kyōryū Sentai Zyuranger footage)
 Mahou Sentai Magiranger (2006, Episodes: 48 & 49) - Heavenly Arch Saint Magiel
 Power Rangers: Mystic Force (2006, Episodes: 31 & 32) - Mystic Mother (via Mahou Sentai Magiranger footage)
 Shuriken Sentai Ninninger (2015) - Witch Ninja Madam Spider (via Jiraiya's photo archive footage)

Metal Hero

 Uchū Keiji Gavan (1982, Episode: 21) - Honey Manda (Double Girl disguise) (voice)
 Uchū Keiji Sharivan (1983, Episode: 22) - Shinigami Beast (voice)
 Sekai Ninja Sen Jiraiya (1988-1989, 11 episodes) - Witch Ninja Madam Spider
 Jikuu Senshi Spielban (1986-1987, 44 episodes) - Queen Pandora
 VR Troopers (1996) - Desponda (via Jikuu Senshi Spielban footage)

Other works
 Kamen Rider Stronger (1975, Episodes: 27, 29 & 30) - Doctor Kate (voice)
 Batten Robomaru (1982, 51 episodes) - Batten Robomaru (voice)
 West Night
 Hiroshima
 Later It Fell
 Forever
 5-nen 3-kumi Mahō-gumi (Bellbara the Witch)
 Domuraishi-tachi
 Kugatsu no Sora (Yoshida's mother)
 Miyo-chan no Tame nara: Zen'in Shūgō!!
 Pretty Invader Milli (Steradian)
 Warrior of Love, Rainbowman (God Iguana)
 Seiun Kamen Machineman (1984, 36 episodes) - Ballboy (voice)
 Tōmei Dori-chan (Kikuko Shirakawa)
 TV Champion
 Zatoichi Kenka Daiko (AKA: Samaritan Zatoichi)

Anime TV series
 Obake no Q-taro (first voice of Q-taro)
 Cyborg 009 (1966 series) (voice of Cyborg 007: Great Britain)
 Microid S (voice of Mamezō)
 Hana no PyunPyun Maru (voice of Kemeko)
 Kabatotto (voice of Totto)

Anime films
 Cyborg 009 (1968 movie) (voice of Cyborg 007: Great Britain)
 Maken Liner 0011: Henshin Seiyo! (voice of Liner)

Games
 Tengai Makyou: Daishi no Mokushiroku
 Space Sheriff Spirits (voices of Dark Galaxy Queen, Honey Manda, and Mitsubachi Doubler (Double Girl))

Songs
 Obake no Q-taro (Obake no Q-taro 8 songs: opening, ending and insert songs)
 Batten Robomaru (Batten Robomaru 3 songs: opening and insert songs)
 Nazo no Onna B
 Majo wa Ijiwaru (5-nen 3-gumi mahogumi ending song)
 Ball Boy no uta (Seiun Kamen Machineman insert song)
 Dora! Majo Bandora no theme (Kyōryū Sentai Zyuranger insert song)
 Ankoku Ginga Jyoou no Blues  (Space Sheriff Spirits insert song)

Radio
 Million Nights (Nazo no Onna B)

See also
Wayne Allwine
Dana Hill
Betty Lou Gerson
Jim Varney
Howard Morris
Joe Ranft
Alan Young

References

External links

 Soga Machiko Collection: Stella (in Japanese)

1938 births
2006 deaths
Actresses from Tokyo
Japanese film actresses
Japanese television actresses
Japanese video game actresses
Japanese voice actresses
People from Hachiōji, Tokyo
Voice actors from Hachiōji, Tokyo
Deaths from pancreatic cancer in Japan
20th-century Japanese actresses
20th-century Japanese women singers
20th-century Japanese singers
21st-century Japanese actresses
21st-century Japanese women singers
21st-century Japanese singers

Machiko Soga


Anguerny () is a former commune in the Calvados department in the Normandy region of northwestern France. On 1 January 2016, it was merged into the new commune of Colomby-Anguerny.

The inhabitants of the commune are known as Agernynois or Agernynoises

Geography
Anguerny is located 10 kilometres north-west of Caen and 3 kilometres south of Douvres-la-Delivrande. The D79 from Caen passes through the west of the commune and continues to Basly. The D7 from Caen to Douvres-la-Delivrande passes just to the east of the commune. Access to the commune is by the D141 which links the D79 to the D7 passing through the village and the commune. Apart from the village the commune is entirely farmland.

History
The commune was called successively Aguerne then Aguerny before taking its current name. The parish was under the authority of the Lords of Creully.

Heraldry

Administration

List of Successive Mayors

Twinning

Anguerny has twinning associations with:
 East Woodhay (United Kingdom) since 1997.

Demography

In 2013 the commune had 754 inhabitants.

Sites and monuments
The Church of Saint Martin Bell Tower (11th century) is classified as an historical monument. The church contains four items that are registered as historical objects:
A Tabernacle and Seating (19th century)
A Painting: Calvary (17th century)
A Retable (17th century)
The main Altar: The Crucifixion (1760)
A Tithe barn
2 Festival halls

Saint Martin Church Picture Gallery

Activities and events
The Romanes d'Anguerny is held every two years in spring.

See also
Communes of the Calvados department

References

External links
Anguerny official website
Anguerny on Géoportail, National Geographic Institute (IGN) website
Aguerny on the 1750 Cassini Map

Former communes of Calvados (department)
Populated places disestablished in 2016

Anguerny


"You Wouldn't Steal a Car" é a primeira frase de um anúncio de serviço público criado em julho de 2004, que fazia parte da campanha anti- violação de direitos autorais "Piracy. It's a crime". Foi criado pela Federação Contra o Roubo de Direitos Autorais e pela Motion Picture Association of America em cooperação com o Escritório de Propriedade Intelectual de Cingapura, e apareceu nos cinemas internacionalmente de 2004 a 2007, e em muitos DVDs comerciais durante o mesmo período como um clipe antes do menu principal ou outras visualizações aparecem, como um vídeo não pulável ou pulável.

O anúncio retrata um homem cometendo roubo de vários objetos e compara esses crimes à duplicação e distribuição não autorizada de materiais protegidos por direitos autorais, como filmes. De acordo com a Canadian Internet Policy and Public Interest Clinic, o anúncio não foi bem sucedido, sendo amplamente ridicularizado. Da mesma forma, um artigo de economia comportamental de 2022 publicado na The Information Society descobriu que os ASPs podem ter aumentado as taxas de pirataria. Até 2009, mais de cem paródias do anúncio foram criadas. Foi relatado que a música no anúncio foi roubada e usada sem permissão. No entanto, uma fonte contesta isso, dizendo que a reportagem é o resultado de uma conflação em relação a um anúncio antipirataria diferente que usava música roubada.

Na cultura popular
O anúncio foi parodiado em memes da Internet, incluindo aqueles que usam a frase "You wouldn't download a car". Em 2007, o episódio "Moss and the German", do The IT Crowd, parodiou o anúncio, espelhando seus pontos iniciais antes de comparar a violação de direitos autorais a crimes e consequências cada vez mais ridículos. Finlo Rohrer, da BBC, considerou esta versão "talvez a mais conhecida" de mais de cem paródias do anúncio que foram criadas até 2009. Em 2021, o antigo nome de domínio usado pela campanha foi comprado e redirecionado para um upload da paródia no YouTube, possivelmente inspirado por uma discussão no Reddit. Um anúncio do filme Futurama: Bender's Game de 2008 parodiou a campanha fazendo com que Bender interrompesse repetidamente o narrador para dizer que cometeria os crimes descritos. O anúncio foi intitulado "Downloading Often Is Terrible", ou "D.O.I.T".

A Greens-European Free Alliance, em associação com Rafilm, lançou sua própria versão paródia do filme para se opor à indústria da mídia e às opiniões do governo sobre as leis de direitos autorais existentes, bem como para educar o público sobre visões alternativas sobre propriedade intelectual.

Em 2017, The Juice Media produziu uma polêmica paródia do vídeo para o Dia da Austrália. O vídeo comparou a celebração do Dia da Austrália, que marca a chegada da Primeira Frota e é frequentemente chamado de "Dia da Invasão" pelos aborígenes australianos, com a celebração da Solução final dos nazistas, lançando a bomba atômica em Hiroshima e os ataques de 11 de setembro.

"You wouldn't screenshot an NFT" é uma variante do meme "You wouldn't steal a car" que satiriza tokens não fungíveis, baseado na ideia de que a facilidade de fazer cópias digitais da obra de arte associado a um TNF prejudica o valor da compra dele.

Memética

You Wouldn't Steal a Car


PG 1411+442 aussi connue sous le nom du quasar de Frankfurt est une galaxie spirale de Seyfert de type 1, cette galaxie spirale contient un potentiel blazar. L'hypothèse du blazar vient de l'émission type Blu de l'objet central de PG 1411+442.

PG 1411+442 se situe dans la constellation du Bouvier à  d'années-lumière (363 Mpc).

Découverte
PG 1411+442 est découverte lors d'une étude du ciel profond dans les infrarouges par le 2MASS, cette longue étude résultera en la découverte de plusieurs galaxie de Seyfert et plusieurs milliers de quasars émetteurs dans l'infrarouge (tels que KODIAQ J102325+514251 et 2MASS J11595433+2019212).

Caractéristiques de PG 1411+442
PG 1411+442 est principalement caractérisé par la très grande raie d'absorption du blazar central, mais étrangement le blazar central n'émet qu'une toute petite raie d'émission.

Normalement les centres en activité (nuclei) émettent une très grande raie d'émission mais dans le cas de PG 1411+442 il n'y a qu'une faible raie d'émission.

Pour déterminer si l'objet central est bien un blazar il faudra attendre une étude radio de PG 1411+442. Cette étude radio pourra détecter si l'objet central polarise le vide ; si oui l'objet central est un blazar.

Groupe de PG 1411+442
CSO 423 fait partie d'un petit groupe de quasars, ce petit groupe occupe 15 arcs-minutes du ciel total.

Ce groupe contient quatre quasars dont :

CRSS 1413.8+4406, il possède un redshift de z=0.978, et une magnitude apparente de 19.1

CRSS 1413.8+4402, il possède un redshift de z=1.347, et une magnitude apparente de  19.6

CRSS 1413.4+4358, il possède un redshift de z=0.950, et une magnitude apparente de  20.4

CRSS 1414.2+4354, il possède une Redshift de z=1.197, et une magnitude apparente de  19.9

Notes et références

Galaxie spirale

PG 1411+442


Kazuhiro Suzuki (født 16. november 1976) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder JEF United Ichihara og Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuhiro Suzuki


Otto IV af Brandenburg, også kaldet Otto med pilen, tysk: Otto IV. "mit dem Pfeil" von Brandenburg, født omkring 1238, død omkring 1308, var regerende markgreve af markgrevskabet Brandenburg fra 1267 til sin død. Han tilhørte den johannitiske linje af huset Askanien, som markgreve af Brandenburg-Stendal. Hans tilnavn "med pilen" henviser til den pileskade, som han fik i kamp år 1280, da dele af en pil forblev i hans hoved.

Liv og gerning
Otto var søn af markgreven Johan I af Brandenburg og prinsesse Sofie af Danmark, datter af kong Valdemar Sejr af Danmark og Berengaria af Portugal.

Efter faderen Johan Is død 1266 og onklen Otto IIIs død året efter overtog han ledelsen af huset Askanien og samregerede markgrevskabet Brandenburg med flere af sine slægtninge:
 sin ældre broder Johan II af Brandenburg til dennes død 1281;
 sin yngre broder Konrad I af Brandenburg til dennes død 1304;
 sin fætter Otto V af Brandenburg til dennes død 1298;
 sin fætter Albrecht III af Brandenburg til dennes død 1300.

I 1269 undertegnede han aftalen i Arnswalde sammen med Mestwin II af Pommern, hvorved markgreverne af Brandenburg gjordes til lensherrer over Pomerellen. Dette blev anledning til kampe i de følgende år, og Mestwin II opsagde sin troskabsed i 1278.

Ved Ottos indgriben nomineredes hans yngste broder Erik af Brandenburg til ærkebiskop af Magdeburg 1277 i en strid med Burchard af Querfurt. I stedet udnævntes kompromiskandidaten Günther I af Schwalenberg. Otto IVs kamp mod byen Magdeburg, som han mente havde påvirket ærkebispevalget utilbørligt, endte i åben strid, og i slaget ved Frohse led hans tropper nederlag mod Magdeburg. Otto selv blev taget til fange og købt fri for 4.000 pund sølv af sin rådsherre Johann von Buch. Også under Günther Is efterfølger Bernhard af Wölpe fortsatte kampene.

I et slag ved Stassfurt i 1280 blev Otto såret af en pil, som skal have siddet i hoveet på ham under en tid, nogle kilder hævder i op til flere år, hvilket skal have givet anledning til hans tilnavn "Otto med pilen". Med pave Martin IVs tilsagn blev Erik af Brandenburg til sidst udnævnt til ærkebiskop i 1283.

I 1278 kæmpede Otto på Ottokar II af Bøhmens side i Ungarn, til denne døde i Slaget ved Marchfeld mod Rudolf I 1281.

Omkring 1290 indledtes en konflikt mellem Otto IV og medregenten Otto V af Brandenburg, som 1294-1295 gik over i væbnet kamp, inden Adolf af Nassau kunne mægle. I 1291 købte Otto IV markgrevskabet Landsberg og i 1292 pfalzgrevskabet Sachsen. I 1296 udkæmpede han en krig mod Przemyslaw II af Polen om Pommern. I 1298 deltog Otto i afsættelsen af Adolf af Nassau som konge. Yderligere kampe mod Nikolaus af Rostock og Wizlaw II af Rügen samt Henrik og Albrekt af Braunschweig fulgte. Kampen mod biskopperne af Brandenburg an der Havel og Havelberg kulminerede i en bandlysning og et interdikt imod Otto IV. I 1303 erhvervede han markgrevskabet Lausitz fra Diezmann af Lausitz.

Otto skal have levet efter tidens ridderideal. Syv mindesange diktede af ham findes bevarede.

Ægteskaber
Otto IV var gift to gange men døde barnløs. Han giftede sig i 1262 med Hedvig af Holsten, datter af Johan I af Holsten. Hans anden hustru Jutta af Henneberg, der døde i 1315, var enke efter Diezmann af Lausitz. Parret giftede sig i 1308, og Jutta overlevede også sin anden ægtefælle.

Noter

Litteratur
 Escher, Felix (1999) "Otto IV. mit dem Pfeil" i: Neue Deutsche Biographie 19 (1999), s. 677.

Eksterne henvisninger

Huset Askanien

Otto 4. af Brandenburg


Sphaerosepalaceae, biljna porodica u redu Malvales. Sastoji se od dva roda s dvadeset vrsta, sve endemi s Madagaskara. Ime je došlo po rodu Sphaerosepalum, sinonim za Rhopalocarpus.

Rodovi
 Genus Dialyceras Capuron, 1962 (3 spp.)
 Genus Rhopalocarpus Bojer, 1846 (17 spp.)

Izvori

Sljezolike

Sphaerosepalaceae


Kevin Systrom (născut 30 decembrie 1983) este un programator și antreprenor american pentru calculatoare. El a co-fondat Instagram, cel mai mare site de distribuire de fotografii din lume, împreună cu Mike Krieger.

Systrom a fost inclusă pe lista celor mai bogați antreprenori sub 40 de ani din 2016.

În cadrul Systrom în calitate de CEO, Instagram a devenit o aplicație în creștere rapidă, cu 800 de milioane de utilizatori lunari din septembrie 2017.

El și-a dat demisia din funcția de CEO al Instagram pe 24 septembrie 2018.

Referințe

Legături externe

Nașteri pe 20 decembrie
Nașteri în 1983
Oameni în viață
Absolvenți ai Universității Stanford
Programatori americani

Kevin Systrom