est le sixième album studio du groupe britannique de rock Slade. Il est sorti en 1976 sur le label Polydor.

Dans l'espoir de percer sur le marché américain, le groupe traverse l'Atlantique pour enregistrer l'album à New York et donner de nombreux concerts aux États-Unis. Leur musique évolue avec l'ajout de chœurs féminins assurés par Tasha Thomas qui donnent des accents soul à plusieurs chansons.

Ni l'album, ni le single n'entrent dans les classements des meilleures ventes aux États-Unis.  se classe seulement  au Royaume-Uni.

Fiche technique

Chansons

Musiciens

Slade

 Noddy Holder : chant, guitare rythmique
 Dave Hill : guitare solo, chœurs
 Jim Lea : basse, accordéon, chœurs
 Don Powell : batterie

Musicien supplémentaire

 Tasha Thomas : chœurs
 Paul Prestotino : dobro

Équipe de production

 Chas Chandler : production
 Corky Stasiak, Denis Ferranti, Gabby Gabriel, Gess Young : ingénieurs du son
 Ian A. Walker : direction artistique
 Gered Mankowitz : photographie

Classements et certifications

Références

Liens externes

Album de Slade
Album musical sorti en 1976
Album publié par Polydor
Album publié par Warner Records

Nobody's Fools


Agrilus silvanus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 1996.

Referências

silvanus

Agrilus silvanus


Yılanlı Sütun veya Burmalı Sütun (Yunanca: Τρικάρηνος Ὄφις Τrikarenos Οphis), İstanbul'un Sultanahmet semtinde yer alan Hipodrom'dan (bugünkü At Meydanı) kalan, birbirine dolaşmış üç piton yılanının tasvir edildiği bronzdan yapılmış Antik Yunan anıtı.

İstanbul'un klasik döneminden günümüze kadar ulaşmış en eski büyük boyutlu anıttır. 29 boğumu günümüze ulaşan bronz sütun, MÖ 479'da Pers ordusu karşısında birleşen Yunan şehirlerinin kazandığı zafer anısına yapılmış ve Delfi'deki Apollo mabedine dikilmişti. Eserin İstanbul'a İmparator Konstantin tarafından 324 yılında getirildiği kabul edilir. Şehri böceklere ve sürüngenlere karşı korumak için büyülü güçlere sahip olduğuna inanılırdı. Günümüze 5metrelik bölümü gelebilmiştir; alt ve üst kısmı kırıktır.

Yılanlı Sütuna ait yılan kafalarından ikisi kayıptır; üçüncü kafa İstanbul Arkeoloji Müzesi'ndedir.

Tarihi
MÖ 479 yılında Platea Savaşında Persleri yenen birleşmiş 31 Yunan şehri, savaşta elde ettikleri bronz ganimetleri eriterek bu eseri yaptırtmış ve Delfi'deki Apollo mabedinin karşısına dikmişlerdi.Apollon'un üç başlı bir yılanı öldürdüğüne dair mitolojik anlatı nedeniyle sütunun yapımında birbirine dolanmış üç yılandan figürü seçilmişti.

Sütun, çan biçimli bir kaidenin üzerinde yer almaktaydı. Sütunu oluşturan yılanların kafaları üzerine ise altın veya altın kaplama olduğu düşünülen kazan yerleştirilmişti. Kazanda hiç söndürülmeyen bir ateş yanmaktaydı. Yekpare döküm tekniği ile içi boş olarak yapılmış olan sütun 6,5 m yüksekliğiydi; yüksekliği kazanla birlikte 8metreyi buluyordu.

Savaşın kahramanı Sparta kralı Pausanias, anıtın kaidesi üzerine kendisini zaferin tek kahramanı gibi gösteren bir yazıt yazdırmıştı. Fakat kısa bir süre sonra yazıt Spartalıların isteği üzerine silinerek, Perslerin yenilmesinde rol oynayan 31 Helen şehir devletinin adları doğrudan doğruya sütun üzerine kazınmıştır. Sütuna kazınmış isimler, bugün Kuzeydoğu yönüne rastlayan (Sultanahmet Camisi'ne bakan) yüzünde halen görülebilmektedir. Lakonya alfabesine göre yazılmış olan yazıtlar 13. kıvrımda başlamakta, alt alta gelmek suretiyle 2. kıvrıma kadar devam etmektedir. 3. ve 13. kıvrımlar arasındaki 11 kıvrımın üzerinde yazı bulunmaktadır. Bu listede yalnız Plataia Savaşı'na değil, tüm Pers savaşlarına katılan Helen şehir devletlerinin zikredildiği anlaşılmıştır.

Sütun'un sanatçısı ve yapım yeri bilinmemekle birlikte dönemi itibarı ile bronz döküm tekniği ile ünlü Yunanistan'daki Aigina Adası'nda yapılmış olmasının muhtemel olduğu ifade edilmektedir.

Sütunun üstüne yerleştirildiği düşünülen altın kazan, MÖ 357-346 yılları arasında savaş masraflarını karşılamak için eritilmiştir Bu tarihten sonra, anıtın sadece üç yılan sarmalından oluşan ve bugün Yılanlı Sütun olarak adlandırdığımız sütun kısmı kalmıştır. Sütunun Delfi tapınağına dikildikten sonra tapınağı ve şehri yılan, akrep gibi zararlı sürüngen ve böceklere karşı koruması için güçlü büyüler yapıldığına inanılmaktaydı.

İstanbul'a getirilmesi
Yazılı kaynaklara göre sütunun MS 4. yüzyılda en geç MS 5. yüzyıl başında adandığı yer olan Delfi'den alınarak Constantinopolis'e getirildiği düşünülür. Bilim adamlarının büyük bölümü, Sütun'un MS 4. yüzyılda, Roma İmparatorluğu'nun yeni başkenti olan Constantinopolis'e, Büyük Konstantin tarafından getirildiğini kabul etmiştir. Constantinapolis şehrinin kurulduktan sonra yılan ve böcek istilasına uğradığı ve İmparator Konstantin'in yeni başkenti zararlı hayvanlardan kurtarmak için sütunu şehre getirmeyi saplantı haline getirdiği söylenir.

Sütunun yerinden alınırken ya da Constantinopolis'te yeni yerine yerleştirilirken tabanında kayıplar yaşadığı düşünülür. Tahminlere göre sütun, daha önce başka bir yerde iken 9. yüzyılda Hipodrom'da spinanın üstüne yerleştirilmiştir.

Sütunun 1204'te Haçlılar tarafından eritilmek veya talan edilmekten kurtulmasının sebebi çeşme olarak yararlı bir işlevi olmasından kaynaklandığı düşünülür; bu tarihten sonra daha ne kadar çeşme olarak hizmet verdiği tam olarak bilinmez.

Yılanbaşlarının kopması
Yılanlı Sütun üç yılan başlı haliyle son olarak Avrupalı gezgin A. De la Motraye'nin 1699 tarihli gravüründe göründü. Yılan başlarının nasıl sütundan koptuğuna dair çeşitli rivayetler vardır. Topkapı Sarayı kütüphanesinde bulunan Hümernâme'de Fatih Sultan Mehmet'in Atmeydanı'na geldikten sonra kargısını fırlatıp yılanın alt çenesini kırdığı anlatılır Evliya Çelebi'ye göre; "Yılanlı Sütun, İstanbul'daki 17. tılsımlı burma direktir. Bu sütunun tılsımı ile şehre yılan gibi hayvanlar girmemektedir. Bu direk üç başlı ejderha suretini gösterip başının birisini bir yeniçeri kılıç ile bir vuruşta kırmıştır. O tarihte kısmen tılsımı bozulmuş olup, İstanbul içine yılan, çiyan ve akrep gibi hayvanlar yayılmışlardır." Silahtar Silahdar Fındıklılı Mehmet Ağa'nın 'Nusretname' adlı eserinde anlattığına göre, 20 Kasım 1700 tarihinde yılanların başları boyunlarından itibaren kopmuş ve kaybolmuştur. Bu tahribatın 5 Mayıs 1700'de kalabalık bir ekiple İstanbul'a gelen ve hipodroma yakın bir yerde misafir edilen Polonya elçisi Viniava Lescynski'nin adamları tarafından yapıldığı ileri sürülmektedir

Yılanbaşlarından birinin bulunması
Kaybolan yılanbaşlarından birisinin üst çene ve başın üst yarısına ait parçası o tarihte Ayasofya'yı onaran mimar Fossati tarafından 1848 yılında bulunmuş ve yetkililere teslim edilmiştir. Buluntu, İstanbul Arkeoloji Müzesi Çağlar Boyu İstanbul Sergi Salonunda sergilenmektedir. Yılanın üst çenesi ile başının üst yarısını oluşturan kısma aittir. Çene üzerinde üçgen iri dişler belirgin durumdadır. Gözler derin oyulmuş çizgilerle belirtilmiş yuvarlak çukurlar halindedir.

Arkeolojik araştırmalar
Yılanlı Sütunun çevresinde 1855-1856'da İngiliz arkeolog Charles Thomas Newton çalıştı ve sütun, kaidesiyle birlikte meydana çıkarıldı. Anıtın üzerindeki yazıtlar da  Philipp Anton Dethier, Andreas David Mordtmann, O. Frick, ve E. Fabricius  gibi bilginler tarafından okunup değerlendirildi. Sütunun Yunan tarihçi Pausanias'ın MS 2. yüzyılda Delfi'deki Apollon Tapınağı'nda gördüğü anıt olduğu teşhis edildi.

İkinci arkeolojik araştırma 1927 yılında İngiliz arkeologlarından Stanley Casson tarafından İngiliz Akademisi adına hipodrom ve çevresinde büyük çapta yürütülen kazılar esnasında yapıldı. Yılanlı Sütunun Bizans İmparatorluğu'nun son zamanlarında buraya getirilerek dikilmiş olduğu ve çeşmeye dönüştürüldüğü ortaya çıkarıldı.

Kopyaları
2015 yılında bir bronz kopyası, Delfi'ye yerleştirilmiştir. Bu kopya, 1980'den beri Delfi Müzesi'nde bulunan bir alçı kalıbı kullanılarak yapılmıştır.  Orijinal sütunda artık görülmeyen şehir devletlerinin isimleri kopyanın üzerinde görülebilir.

Galeri

Kaynakça

Sultanahmet Meydanı
Platea Muharebesi

İstanbul Arkeoloji Müzeleri koleksiyonu
Konstantinopolis
İstanbul'daki anıtlar
Antik Delfi
İstanbul'un Tarihî Alanları
Binbirdirek

Yılanlı Sütun


1,3-Butadiene () is the organic compound with the formula CH2=CH-CH=CH2. It is a colorless gas that is easily condensed to a liquid. It is important industrially as a precursor to synthetic rubber. The molecule can be viewed as the union of two vinyl groups. It is the simplest conjugated diene.

Although butadiene breaks down quickly in the atmosphere, it is nevertheless found in ambient air in urban and suburban areas as a consequence of its constant emission from motor vehicles.

The name butadiene can also refer to the isomer, 1,2-butadiene, which is a cumulated diene with structure H2C=C=CH−CH3. This allene has no industrial significance.

History
In 1863, French chemist E. Caventou isolated butadiene from the pyrolysis of amyl alcohol. This hydrocarbon was identified as butadiene in 1886, after Henry Edward Armstrong isolated it from among the pyrolysis products of petroleum. In 1910, the Russian chemist Sergei Lebedev polymerized butadiene and obtained a material with rubber-like properties. This polymer was, however, found to be too soft to replace natural rubber in many applications, notably automobile tires.

The butadiene industry originated in the years before World War II. Many of the belligerent nations realized that in the event of war, they could be cut off from rubber plantations controlled by the British Empire, and sought to reduce their dependence on natural rubber. In 1929, Eduard Tschunker and Walter Bock, working for IG Farben in Germany, made a copolymer of styrene and butadiene that could be used in automobile tires. Worldwide production quickly ensued, with butadiene being produced from grain alcohol in the Soviet Union and the United States, and from coal-derived acetylene in Germany.

Production
In 2020, 14.2 million tons were estimated to have been produced.

Extraction from C4 hydrocarbons
In the United States, western Europe, and Japan, butadiene is produced as a byproduct of the steam cracking process used to produce ethylene and other alkenes. When mixed with steam and briefly heated to very high temperatures (often over 900 °C), aliphatic hydrocarbons give up hydrogen to produce a complex mixture of unsaturated hydrocarbons, including butadiene. The quantity of butadiene produced depends on the hydrocarbons used as feed. Light feeds, such as ethane, give primarily ethylene when cracked, but heavier feeds favor the formation of heavier olefins, butadiene, and aromatic hydrocarbons.

Butadiene is typically isolated from the other four-carbon hydrocarbons produced in steam cracking by extractive distillation using a polar aprotic solvent such as acetonitrile, N-methyl-2-pyrrolidone, furfural, or dimethylformamide, from which it is then stripped by distillation.

From dehydrogenation of n-butane
Butadiene can also be produced by the catalytic dehydrogenation of normal butane (n-butane). The first such post-war commercial plant, producing 65,000 tons per year of butadiene, began operations in 1957 in Houston, Texas. Prior to that, in the 1940s the Rubber Reserve Company, a part of the United States government, constructed several plants in Borger, Texas, Toledo, Ohio, and El Segundo, California, to produce synthetic rubber for the war effort as part of the United States Synthetic Rubber Program. Total capacity was 68 KMTA (Kilo Metric Tons per Annum).

Today, butadiene from n-butane is commercially produced using the Houdry Catadiene process, which was developed during World War II. This entails treating butane over alumina and chromia at high temperatures.

From ethanol
In other parts of the world, including South America, Eastern Europe, China, and India, butadiene is also produced from ethanol. While not competitive with steam cracking for producing large volumes of butadiene, lower capital costs make production from ethanol a viable option for smaller-capacity plants. Two processes were in use.

In the single-step process developed by Sergei Lebedev, ethanol is converted to butadiene, hydrogen, and water at 400–450 °C over any of a variety of metal oxide catalysts:

This process was the basis for the Soviet Union's synthetic rubber industry during and after World War II, and it remained in limited use in Russia and other parts of eastern Europe until the end of the 1970s. At the same time this type of manufacture was canceled in Brazil. As of 2017, no butadiene was produced industrially from ethanol.

In the other, two-step process, developed by the Russian emigre chemist Ivan Ostromislensky, ethanol is oxidized to acetaldehyde, which reacts with additional ethanol over a tantalum-promoted porous silica catalyst at 325–350 °C to yield butadiene:

This process was one of the three used in the United States to produce "government rubber" during World War II, although it is less economical than the butane or butene routes for the large volumes. Still, three plants with a total capacity of 200,000 tons per year were constructed in the U.S. (Institute, West Virginia, Louisville, Kentucky, and Kobuta, Pennsylvania) with start-ups completed in 1943, the Louisville plant initially created butadiene from acetylene generated by an associated calcium carbide plant. The process remains in use today in China and India.

From butenes
1,3-Butadiene can also be produced by catalytic dehydrogenation of normal butenes. This method was also used by the U.S. Synthetic Rubber Program (USSRP) during World War II. The process was much more economical than the alcohol or n-butane route but competed with aviation gasoline for available butene molecules (butenes were plentiful thanks to catalytic cracking). The USSRP constructed several plants in Baton Rouge and Lake Charles, Louisiana; Houston, Baytown, and Port Neches, Texas; and Torrance, California. Total annual production was 275 KMTA.

In the 1960s, a Houston company known as "Petro-Tex" patented a process to produce butadiene from normal butenes by oxidative dehydrogenation using a proprietary catalyst. It is unclear if this technology is practiced commercially.

After World War II, the production from butenes became the major type of production in USSR.

For laboratory use
1,3-Butadiene is inconvenient for laboratory use because it is gas. Laboratory procedures have been optimized for its generation from nongaseous precursors. It can be produced by the retro-Diels-Alder reaction of cyclohexene. Sulfolene is a convenient solid storable source for 1,3-butadiene in the laboratory. It releases the diene and sulfur dioxide upon heating.

Uses
Most butadiene is used to make synthetic rubbers for the manufacture of tyres and components of many consumer items.

The conversion of butadiene to synthetic rubbers is called polymerization, a process by which small molecules (monomers) are linked to make large ones (polymers). The mere polymerization of butadiene gives polybutadiene, which is a very soft, almost liquid material. The polymerization of butadiene and other monomers gives copolymers, which are more valued. The polymerization of butadiene and styrene and/or acrylonitrile, such as acrylonitrile butadiene styrene (ABS), nitrile-butadiene (NBR), and styrene-butadiene (SBR). These copolymers are tough and/or elastic depending on the ratio of the monomers used in their preparation. SBR is the material most commonly used for the production of automobile tyres. Precursors to still other synthetic rubbers are prepared from butadiene. One is chloroprene.

Smaller amounts of butadiene are used to make adiponitrile, a precursor to some nylons. The conversion of butadiene to adiponitrile entails the addition of hydrogen cyanide to each of the double bonds in butadiene. The process is called hydrocyanation.

Butadiene is used to make the solvent sulfolane.

Butadiene is also useful in the synthesis of cycloalkanes and cycloalkenes, as it reacts with double and triple carbon-carbon bonds through Diels-Alder reactions. The most widely used such reactions involve reactions of butadiene with one or two other molecules of butadiene, i.e., dimerization and trimerization respectively. Via dimerization butadiene is converted to 4-vinylcyclohexene and cyclooctadiene. In fact, vinylcyclohexene is a common impurity that accumulates when butadiene is stored. Via trimerization, butadiene is converted to cyclododecatriene. Some of these processes employ nickel- or titanium-containing catalysts.

Butadiene is also a precursor to 1-octene via palladium catalyzed telomerization with methanol.  This reaction produces 1-methoxy-
2,7-octadiene as an intermediate.

Structure, conformation, and stability

The most stable conformer of 1,3-butadiene is the s-trans conformation, in which the molecule is planar, with the two pairs of double bonds facing opposite directions. This conformation is most stable because orbital overlap between double bonds is maximized, allowing for maximum conjugation, while steric effects are minimized. Conventionally, the s-trans conformation is considered to have a C2-C3 dihedral angle of 180°. In contrast, the s-cis conformation, in which the dihedral angle is 0°, with the pair of double bonds facing the same direction is approximately 16.5 kJ/mol (3.9 kcal/mol) higher in energy, due to steric hindrance. This geometry is a local energy maximum, so in contrast to the s-trans geometry, it is not a conformer. The gauche geometry, in which the double bonds of the s-cis geometry are twisted to give a dihedral angle of around 38°, is a second conformer that is around 12.0 kJ/mol (2.9 kcal/mol) higher in energy than the s-trans conformer. Overall, there is a barrier of 24.8 kJ/mol (5.9 kcal/mol) for isomerization between the two conformers. This increased rotational barrier and strong overall preference for a near-planar geometry is evidence for a delocalized π system and a small degree of partial double bond character in the C–C single bond, in accord with resonance theory.

Despite the high energy of the s-cis conformation, 1,3-butadiene needs to assume this conformation (or one very similar) before it can participate as the four-electron component in concerted cycloaddition reactions like the Diels-Alder reaction.

Similarly, a combined experimental and computational study has found that the double bond of s-trans-butadiene has a length of 133.8 pm, while that for ethylene has a length of 133.0 pm. This was taken as evidence of a π-bond weakened and lengthened by delocalization, as depicted by the resonance structures shown below.

A qualitative picture of the molecular orbitals of 1,3-butadiene is readily obtained by applying Hückel theory. (The article on Hückel theory gives a derivation for the butadiene orbitals.)

1,3-Butadiene is also thermodynamically stabilized. While a monosubstituted double bond releases about 30.3 kcal/mol of heat upon hydrogenation, 1,3-butadiene releases slightly less (57.1 kcal/mol) than twice this energy (60.6 kcal/mol), expected for two isolated double bonds. That implies a stabilization energy of 3.5 kcal/mol. Similarly, the hydrogenation of the terminal double bond of 1,4-pentadiene releases 30.1 kcal/mol of heat, while hydrogenation of the terminal double bond of conjugated (E)-1,3-pentadiene releases only 26.5 kcal/mol, implying a very similar value of 3.6 kcal/mol for the stabilization energy. The ~3.5 kcal/mol difference in these heats of hydrogenation can be taken to be the resonance energy of a conjugated diene.

Reactions
The industrial uses illustrate the tendency of butadiene to polymerize. Its susceptibility to 1,4-addition reactions is illustrated by its hydrocyanation. Like many dienes, it undergoes Pd-catalyzed reactions that proceed via allyl complexes. It is a partner in Diels-Alder reactions, e.g. with maleic anhydride to give tetrahydrophthalic anhydride.

Like other dienes, butadiene is a ligand for low-valent metal complexes, e.g. the derivatives Fe(butadiene)(CO)3 and Mo(butadiene)3.

Environmental health and safety
Butadiene is of low acute toxicity. LC50 is 12.5–11.5 vol% for inhalation by rats and mice.

Long-term exposure has been associated with cardiovascular disease. There is a consistent association with leukemia, as well as a significant association with other cancers.

IARC has designated 1,3-Butadiene as a Group 1 carcinogen ('carcinogenic to humans'), and the Agency for Toxic Substances Disease Registry and the US EPA also list the chemical as a carcinogen. The American Conference of Governmental Industrial Hygienists (ACGIH) lists the chemical as a suspected carcinogen. The Natural Resource Defense Council (NRDC) lists some disease clusters that are suspected to be associated with this chemical. Some researchers have concluded it is the most potent carcinogen in cigarette smoke, twice as potent as the runner up acrylonitrile

1,3-Butadiene is also a suspected human teratogen. Prolonged and excessive exposure can affect many areas in the human body; blood, brain, eye, heart, kidney, lung, nose and throat have all been shown to react to the presence of excessive 1,3-butadiene. Animal data suggest that women have a higher sensitivity to possible carcinogenic effects of butadiene over men when exposed to the chemical. This may be due to estrogen receptor impacts. While these data reveal important implications to the risks of human exposure to butadiene, more data are necessary to draw conclusive risk assessments. There is also a lack of human data for the effects of butadiene on reproductive and development shown to occur in mice, but animal studies have shown breathing butadiene during pregnancy can increase the number of birth defects, and humans have the same hormone systems as animals.

1,3-Butadiene is recognized as a highly reactive volatile organic compound (HRVOC) for its potential to readily form ozone, and as such, emissions of the chemical are highly regulated by TCEQ in parts of the Houston-Brazoria-Galveston Ozone Non-Attainment Area.

Data sheet

See also
Cyclobutadiene
Polybutadiene
Hydroxyl-terminated polybutadiene

References

External links
 1,3-Butadiene – Agency for Toxic Substances and Disease Registry
 1,3-Butadiene – CDC - NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards
 National Pollutant Inventory – 1,3-Butadiene

Alkadienes
Hazardous air pollutants
Monomers
IARC Group 1 carcinogens
U.S. Synthetic Rubber Program
Commodity chemicals
Petrochemicals
Conjugated dienes

Butadiene


Plus ultra (, , ) is a Latin phrase and the national motto of Spain. A reversal of the original phrase non plus ultra ("Nothing further beyond"), said to have been inscribed as a warning on the Pillars of Hercules at the Strait of Gibraltar (which marked the edge of the known world in antiquity), it has metaphorical suggestions of taking risks and striving for excellence. Its original version, the personal motto of the Holy Roman Emperor Charles V, also Duke of Burgundy and King of Spain, was Plus oultre in French. The motto was adopted some decades after the discovery of the New World by Christopher Columbus.

History
Plus oultre, French for "further beyond", was adopted by the young Duke of Burgundy and new King of Spain Charles of Habsburg as his personal motto at the suggestion of his adviser Luigi Marliano, an Italian physician, in 1516. It was emblematic of Marliano's vision of a Christian empire spanning beyond the boundaries of the Old World, now that Charles also controlled territories in the New World through the Spanish crown, and it was also associated with the desire to bring the Reconquista past Gibraltar into North Africa and revive the crusades of the chivalric tradition. The motto is first recorded on the back of Charles's chair in the church of St Gudule, Brussels. Spaniards translated the original French into Latin due to the hostility they bore for the French-speaking Burgundian advisors and ministers Charles brought with him to Spain from the Low Countries. At Charles's entry into Burgos in 1520, an arch was set up bearing on one side, "Plus ultra", and on the other "All of Africa weeps because it knows that you have the key [Gibraltar and] have to be its master". Plus oultre continued to be used in the Burgundian Low Countries and also appeared in the wooden panellin of Charles's palace in Granada. As a consequence of Charles's election as Holy Roman Emperor, both Plus oultre and Plus ultra began to be used in Italy and Germany, together with a less successful German translation, Noch Weiterer. In Spain, the Latin motto continued to be popular after Charles V's death. It appeared in Habsburg propaganda and was used to encourage Spanish explorers to ignore the old warning and go beyond the Pillars of Hercules. Today it is featured on both the flag and arms of Spain.

Other uses
The French built the Lines of Ne Plus Ultra which they hoped would stop the army of the Duke of Marlborough during the 1711 campaigning season in the War of Spanish Succession, but his army breached them without loss.
The motto is used by Veracruz State in Mexico as part of its flag.
It is the motto of the 30th Degree of Scottish Rite Freemasonry.
The motto is used by a number of institutions around the world, including the National University of San Marcos, the University of Mexico, Shepherd University, the Colombian Navy, St Peters Lutheran College in Indooroopilly, Queensland, Trompsburg Primary School, and Immanuel College (Australia) in Adelaide, South Australia. The French version, Plus oultre, is used as the motto of the Belgian city Binche and the US Air Force Academy's 15th Cadet Squadron. Charles V was born in Ghent, Flanders and as a result the motto is also used in this region.
The English philosopher Sir Francis Bacon used "plus ultra" as his personal motto.
In 1926 a crew of Spanish aviators including Ramón Franco and Julio Ruiz de Alda Miqueleiz completed the first transatlantic flight between Spain and South America on a seaplane named the Plus Ultra. 1930 saw the formation of a Madrid-based football team AD Plus Ultra, which eventually developed into Real Madrid Castilla.
The Plus Ultra Brigade, composed of troops from five Spanish-speaking countries (Spain, the Dominican Republic, Nicaragua, Honduras, and El Salvador), served in the Iraq War in 2003.
The motto is written on the wall tiles of the cloak room at Mar-a-Lago, a resort in Florida that has been owned by Donald Trump since 1985 and his principal residence since 2019.
The motto appears frequently in popular culture.
In the manga and anime series My Hero Academia, it is used as the motto of the hero academy U.A. High School.
The light novel series The Saga of Tanya the Evil, which uses Latin phrases and mottos for most of its titles, uses it as the name of the second volume.
In the 2015 movie Tomorrowland, the Plus Ultra Society is the name of the fictional group of people responsible for creating a better tomorrow, whose founding members were Gustave Eiffel, Nikola Tesla, Thomas Edison, and Jules Verne.
The motto is seen tattooed on the arm of Octane, one of the playable characters in the 2019 videogame Apex Legends, and Non terrae plus ultra is one of his possible voice lines entering a battle.
The motto is seen on several tiles of the Fonthill Castle, the home of Henry Chapman Mercer, the eccentric owner of the Mercer Tile company, located in Doylestown, PA. Source:

See also

 A.E.I.O.U., the motto of the Habsburgs, which is often understood as "All the world is subject to Austria" (Alles Erdreich ist Österreich untertan in German or Austriae est imperare orbi universo in Latin), and shares a similar spirit with Plus ultra.
 A solis ortu usque ad occasum (), another quote from the Spanish Coat of Arms
 List of national mottos

References

16th-century neologisms
Latin mottos
Culture of Spain
National mottos
Pillars of Hercules
Charles V, Holy Roman Emperor

Plus ultra


Léo Legrand (* 5. November 1995 in Longjumeau, Département Essonne) ist ein französischer Schauspieler.

Leben
Léo Legrand wurde im November 1995 in Longjumeau im französischen Département Essonne geboren. Er trat zunächst in verschiedenen Werbespots auf, bevor er sich der Schauspielerei zuwandte und erste Rollen in Kurzfilmen spielte. 2008 hatte er eine Hauptrolle im Kinderfilm Les Enfants de Timpelbach und zwei Jahre später eine weitere in Vertraute Fremde. Für letztere wurde er bei den Young Artist Awards 2011 in der Kategorie Beste Darstellung in einem internationalen Spielfilm nominiert. Im Jahr 2011 trat er in der Komödie Mein Stammbaum auf.

Filmografie (Auswahl)
 2008: Les Enfants de Timpelbach
 2010: Vertraute Fremde (Quartier lointain)
 2011: Mein Stammbaum (Mon arbre)
 2016: Kommissar Caïn (Caïn, Fernsehserie, 1 Folge)
 2017: Bis in den Himmel (Un ciel radieux)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
Franzose
Geboren 1995
Mann

Léo Legrand


An Greigia marioi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni B.Will, T.Krömer, M.Kessler, Karger ngan Harry Edward Luther. An Greigia marioi in nahilalakip ha genus nga Greigia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Greigia

Greigia marioi


Victoria Coach Station in the City of Westminster is the largest coach station in London, and a terminus for medium and long distance coach services in the United Kingdom. It is operated by Victoria Coach Station Limited, a subsidiary of Transport for London. , there were 14 million passenger and 472,000 coach movements annually.

Victoria Coach Station covers  with separate arrival and departure terminals on opposite sides of Elizabeth Street. The departure building includes food and retail outlets, left-luggage facilities and a ticket hall.

London Buses routes 11, 44, 170, 211, C1, C10, N11 and N44 serve the coach station. It is a short walk from Victoria railway station.

History

Victoria Coach Station was commissioned by London Coastal Coaches, a consortium of coach operators, and opened on 10 March 1932 by Minister of Transport John Pybus. Wallis, Gilbert and Partners' distinctive Art Deco building was originally built with spaces for 76 coaches, and a booking hall, shops, buffet, restaurant, lounge and bar. London Coastal Coaches' headquarters and other offices occupied upper floors.

During World War II coach travel was restricted and the War Office  requisitioned the premises.

By the 1960s, operation of the station had passed through industry consolidation to Tilling Group and British Electric Traction, whence it was reorganised by the Transport Act 1968 to become part of National Bus Company. Subsequently it was transferred to London Transport in 1988, and Transport for London in 2000.

Freehold owner, Grosvenor Group, announced in 2013 that it wished to redevelop the site and relocate station operations elsewhere in London, though the following year English Heritage designated the building Grade II listed. Nevertheless, several of Transport for London's leases on the station were due to expire by 2023 and proposals were made to relocate to Royal Oak, but in 2019 the move was abandoned.

Utilisation

Use of the coach station has increased from 2008 to 2018.

Data from 2008/2009 until 2019/2020 is for departing passengers only and both departing and arriving coaches.

Data from 2020/21 onwards is 'passenger movements through the site' and 'Domestic and International Accessible Departures'. TFL does not state a reason for the reporting being different.

Operators

, service operators include:-

Financial

Profits for Transport for London subsidiary, Victoria Coach Station Ltd have increased over recent years.

Controversy

In 2019, Transport for London was served a Fire Enforcement Notice after a "catalogue of major fire risks" were found by London Fire Brigade inspectors at Victoria Coach Station.

The deficiencies included holes in walls, which could cause a fire to spread; inadequate fire sprinkler systems that had been broken and out of use for more than two years, and obstructed exit routes used for storage. Fire experts described the situation as  a "walking disaster area" and "by far the worst I've seen in a long time". Transport for London posted fire watchers.

References

External links

Art Deco architecture in London
Bus stations in London
Former nationalised industries of the United Kingdom
Transport in the City of Westminster
Grade II listed buildings in the City of Westminster
Transport for London
Victoria, London

Victoria Coach Station


Slutspillet i UEFA Champions League 2013-14 startede den 18. februar 2014 og sluttede den 24. juni 2015 med finalen på Estádio da Luz i Lissabon, Portugal. 16 hold deltog i slutspillet i UEFA Champions League 2014-15.

Tiderne der er angivet frem til den 29. marts 2015 er CET (UTC+01:00), derefter (kvartfinalerne og derefter) er tiderne angivet i sommertid.

Format
Slutspillet involvere de seksten hold der blev enten nummer et eller to i deres respektive grupper i gruppespillet.

Hver runde i slutspillet, udover finalen, bliver spillet over to kampe, hvor hvert hold har en kamp på hjemmebane. Holdet med den højeste samlede score efter de to kampe går videre til næste runde. Hvis det skulle ske, at de står uafgjort efter to kampe, bruges reglen om udebanemål - altså det hold der scorede flest mål på udenbane, går videre. Hvis også dette er uafgjort, vil der blive spillet 30 minutters ekstra spilletid, opdelt i to halvlege af 15 minutter. Reglen om udebanemål bruges igen efter forlænget spillet tid, altså hvis der scores mål i den forlængede spilletid, men stillingen stadig er uafgjort. Hvis der ikke scores mål i den forlængede spilletid, bliver det afgjort i en straffesparkskonkurrence. I finalen bliver der blot spillet én enkelt kamp. Hvis den ender uafgjort, går den i forlænget spilletid og herefter i straffesparkskonkurrence.

I lodtrækningen til ottendedelsfinalerne er de otte gruppevindere seedet, og de otte der blev nummer to, er ikke-seedet. Et seedet hold bliver trukket mod et useedet hold, hvor det seedet hold er værter for returkampen. Hold fra samme gruppe eller samme association kan ikke blive trukket mod hinanden. I lodtrækning fra kvartfinalerne er der ingen seedning, og hold fra samme gruppe eller association kan blive trukket mod hinanden.

Runder og lodtrækningsdatoer
Alle lodtrækninger fandt sted i UEFA's hovedkvarter i Nyon i Schweiz.

Kvalificerede hold

Overblik

Ottendedelsfinaler

|}

Første kamp

Returkamp

Atlético Madrid vandt 5–1 samlet.

Bayern München vandt 3–1 samlet.

Barcelona vandt 4–1 samlet.

Paris Saint-Germain vandt 6–1 samlet.

Chelsea vandt 3–1 samlet.

Real Madrid vandt 9–2 samlet.

Manchester United vandt 3–2 samlet.

Borussia Dortmund vandt 5–4 samlet.

Kvartfinaler

|}

Første kamp

Returkamp

Real Madrid vandt 3–2 samlet.

3–3 samlet. Chelsea vandt on away mål.

Atlético Madrid vandt 2–1 samlet.

Bayern München vandt 4–2 samlet.

Semifinaler

|}

Første kamp

Returkamp

Real Madrid vandt 5–0 samlet.

Atlético Madrid vandt 3–1 samlet.

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger
 UEFA Champions League på UEFA's hjemmeside

Slutspil 2013-14
Fodbold i 2014
2013-14

UEFA Champions League slutspil 2013-14


Woodstock Festivali, resmi adı ile Woodstock Music and Art Fair, 15-18 Ağustos tarihleri arasında 1969 yılında Bethel, New York'ta bir mandıra alanında gerçekleşmiştir. Vietnam Savaşı'na karşı protestolar düzenlendiği ve bu protestoların ağır bir şekilde bastırıldığı ortamda, hippiler umutsuzluğa düşmüşlerdi. 1969'da gerçekleşen bu festivalin sloganının üç gün boyunca barış ve müzik olmasının sebebi de bu umutsuzluktan üç gün uzaklaşılmak istenmesidir. Festivalin organizatörlerinden Michael Lang bir röportajında "Son yıllarda üniversite kampüslerinde, yoksul mahallelerde ve ülkenin her köşesinde protestolar vardı, Woodstock'ta politik kaygılarımızı bir kenara bırakıp bütün enerjimizi barışa odakladık, barış ve anlayış mümkündü." diye belirtmiştir. 1960'ların karşı kültürlerinin bir araya geldiği festivale Amerika'nın her yerinden 450'000 genç katılmıştır. Festivalde Jimi Hendrix, the Who, Janis Joplin, Crosby, Stills, Nash & Young, Richie Havens, Jefferson Airplane, Joan Baez gibi sanatçılar ve gruplar performanslarını sergilemişlerdir. Woodstock Festivali 1960'ların bunalan gençliğinin bir araya gelmesinin sembolü olmuştur.

Festivalin planlanması
1960'ların sonunda sanatçılar bir süredir Woodstock'u yaşamak için ideal bir kasaba olarak görmeye başlamışlardı. 1969'da festival gerçekleşmeden önce Woodstock kasabasını evleri olarak telaffuz eden sanatçılar ve gruplar arasında; Janis Joplin, Bob Dylan, Jimi Hendrix, The Band  vardı. Festivali John Roberts, Joel Rosenman, Michael Lang ve Artie Kornfeld düzenlediler. Organizatör dörtlü o zamana kadar gerçekleşmiş en büyük Rock konserini yapmayı planlamıştı ve hedefleri 50'000 ile 100'000 arası genci Woodstock'ta bir araya getirmekti. Fakat en başından itibaren festivalin planlanmasında bazı sıkıntılar ortaya çıktı. Bu kadar fazla insanın bir araya toplanabileceği bir alan yoktu. Walkill yakınında bir alan ayarlandı fakat orada yaşayanların üç gün boyunca hippi gençleri orada istememesi üzerine belediyeden sahne kurma izni alınamadı. Bunun üzerine son anda yapılan bir değişiklik ile Bethel yakınlarında kurulan bir mandıranın arazisi ayarlandı. 49 yaşındaki mandıra çiftçisi Max Yasgur 50 bin dolar karşılığında arazisinin iki buçuk kilometre karelik alanını festival için kiraya vermeye razı oldu. Festivalin duyurulması "Woodstock Music and Art Fair" şeklinde uzunca bir süredir yapıldığından, yer değişikliğine rağmen organizatörler festivalin ismini değiştirmemeye karar verdiler.

Festival günleri, 15-18 Ağustos 1969
Başkan Richard Nixon bir taraftan askerlerini Vietnam'dan çekeceğini söylerken, bir yandan da o döneme kadar gerçekleşen en büyük bombardımanın talimatını vermişti. ABD'nde okur-yazar kesim, özellikle üniversite öğrencileri savaşı anlamsız buluyorlardı; dünyanın dört bir yanında da savaş karşıtı gösteriler çoğalıyordu. ABD evlerine gelen celp kağıtları yakılıp, öğrenci ayaklanmaları devam ederken; barış isteyen gençler 15 Ağustos 1969'da Woodstock'ta buluşmaya hazırlanıyordu. Yine de festivalin bu kadar büyüyeceği, 500 bine yakın katılımcının dahil olacağı tahmin edilmiyordu. 1960'ların savaş karşıtı Amerikan gençliği, Vietnam'a gidip onaylamadıkları bir savaşta hayatlarını kaybetmek istemiyordu. Sisteme karşı çıkan ve farklı bir hayat tarzı arayan gençler 15-18 Ağustos 1969'da bir araya geldi. Bazılarının gelme amacı Vietnam Savaşı'na karşı olduklarını göstermek, bazılarınınsa politikaya üç gün için ara vermekti. Ortak payda ise olan olaylardan bunalmışlıktı. Woodstock Festivali'nde müzik ile bir araya gelen gençlik dünyaya büyük bir aile olduğunu gösterdi.  Festivalde gençlerin mottosu "savaşma seviş" idi. Gençler birlikte yoga yaparak, uyuşturucu kullanarak, dans ederek, gölde çıplak yüzerek alternatif yaşam tarzlarını Woodstock Festivali'nde birlikte yaşadılar. Festivalde yağmur yağması bile gençlerin birlikte pozitif kalmasına engel olamamıştır. Gece bastıran yağmurda sahneden yapılan anons "birbirinize tutunun" olmuştur. Yağan yağmur ile çamur olan toprakta oyunlar oynanmıştır.

Açlık, susuzluk ve yağmura rağmen 450'000 genç üç gün boyunca müziğin tadını çıkardı. Trafik festivale gelişte en büyük problemlerden biriydi çünkü organizatörler bu kadar büyük bir katılım beklemiyordu. Gelenlerin arabalarını park edecek yer bulamamaları nedeniyle yol kenarları arabalarla dolup taştı. Arabalarını festival alanından uzağa park edebilmiş olan gençlerin alana yürüyüşü dünyanın sonunu andıran bir görüntü yaratmıştır. Gelenlerin çoğunun bileti yoktu ve çitleri aşarak festival alanına girdiler. Medya festivale gelen kalabalığı hayretler içerisinde gerek yerden gerekse helikopterlerden çekilen görüntüler ile yayınlamıştır.

Festivalde iki kişi aşırı doz uyuşturucu kullanımı nedeniyle ölmüştür. İki genç doğum yapmıştır, biri trafikte kalan arabada diğeri ise hastanede festival alanından helikopter ile taşındıktan sonra. 50 gönüllü doktor festival alanına taşınmıştır. Festival bittiğinde rapor edilen sayıya göre 5'000 sağlık vakası yaşanmıştır. Kayıt altına alınan sağlık sorunları arasında boyun kırığı, diyabet koması ve uyuşturucu ile ilgili vakalar da vardır.

Festivalin yiyecek, içecek ve taşınabilir tuvalet lojistiği 50'000 ila 100'000 kişi için planlanmıştı bu nedenle üç gün boyunca ciddi sıkıntıların aşılması için çaba harcandı. Örneğin lojistik sıkıntısını gidermek içi alana konserve yiyecekler, sandviçler ve meyveler iki Amerikan Hava Gücü helikopteri tarafından alana ulaştırılmıştır.

New York Daily News gazetesi köşe yazarı Ted Lewis Woodstock Festivali'nin olduğu günlerde yazdığı yazısında müzik bu kadar genci bir araya getirebiliyorsa bir gün başka nedenlerinde gençleri bir araya getirebileceğini yazmıştır.

17 Ağustos 1969 Pazar günü öğleden sonra alanı kiraya veren çiftçi Max Yasgur sahneye çıktığında "Hayatımda bir alan içerisinde gördüğüm en büyük insan grubusunuz, bu kadar fazla kişi olacağını tahmin etmemiştik ve siz dünyaya yarım milyon gencin eğlence ve müzik için bir araya gelebileceğini kanıtladınız" demiştir.

Woodstock sadece müziği değil; modayı, siyaseti, öğrenci hareketlerini ve o dönem ve sonrasının estetik anlayışını da etkilemiştir.

Katılan sanatçılar ve sahneye çıkış sıraları
Woodstock'a katılan sanatçıların söyledikleri parçaların tam listesi ve doğru kronolojik sıralama:

15 Ağustos 1969 Cuma

Richie Havens : (Saat 17:07)
1-Minstrel From Gault
2-High Flyin' Bird
3-I Can't Make It Anymore
4-With A Little Help
5-Strawberry Fields Forever
6-Hey Jude
7-I Had A Woman
8-Handsome Johnny
9-Freedom

Country Joe McDonald
1-I Find Myself Missing You
2-Rockin' All Around The World
3-Flyin' High All Over The World
4-Seen A Rocket
5-Fish Cheer / I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag

Bert Sommers (Akşam saat 20:00)
1-Jennifer
2-America
3-Smile

Tim Hardin (Akşam saat 21:00 civarı)
1-Misty Roses
2-If I Were A Carpenter

Ravi Shankar (Akşam 22:35)
1-Raga Puriya-Dhanashri / Gat In Sawarital
2-Tabla Solo In Jhaptal
3-Raga Manj Kmahaj / Alap Jor / Dhun In Kaharwa Tal / Medium & Fast Gat In Teental

Melanie
1-Beautiful People
2-Birthday Of The Sun

Arlo Guthrie
1-Coming Into Los Angeles
2-Walking Down The Line
3-Amazing Grace

Joan Baez (01:30)
1-Joe Hill
2-Sweet Sir Galahad
3-Drug Store Truck Driving Man
4-Swing Low Sweet Chariot
5-We Shall Overcome

02:00 Yağmur yağmaya başlıyor. 3 saat boyunca yağıyor.

16 Ağustos 1969 Cumartesi

Quill : (Gece 00:15)
Waitin' For You

Sweetwater
1-Motherless Child
2-Look Out
3-For Pete's Sake
4-Day Song
5-What's Wrong
6-Crystal Spider
7-Two Worlds
8-Why Oh Why

John B. Sebastian (11:00)
1-How Have You Been
2-Rainbows All Over Your Blues
3-I Had A Dream
4-Darlin' Be Home Soon
5-Younger Generation

Keef Hartley

Santana (Sabah saat 02:30)
1-Waiting
2-Evil Ways
3-You Just Don't Care
4-Savor
5-Jingo
6-Persuasion
7-Soul Sacrifice
8-Fried Neck Bones And Some Home Fries

Incredible String Band
1-Catty Come
2-This Moment Is Different
3-When You Find Out Who You Are

Canned Heat
1-A Change Is Gonna Come / Leaving This Town
2-Woodstock Boogie
3-Going Up The Country
4-Let's Work Together
5-Too Many Drivers At The Wheel

Grateful Dead
1-St. Stephen
2-Mama Tried
3-Dark Star / High Time
4-Turn On Your Lovelight

Creedence Clearwater Revival
1-Born On The Bayou
2-Green River
3-Ninety-Nine And A Half (Won't Do)
4-Commotion
5-Bootleg
6-Bad Moon Rising
7-Proud Mary
8-I Put A Spell On You
9-Night Time Is The Right Time
10-Keep On Choogin
11-Suzy Q

Janis Joplin
1-Raise Your Hand
2-As Good As You've Been To This World
3-To Love Somebody
4-Summertime
5-Try (Just A Little Bit Harder)
6-Kosmic Blues
7-Can't Turn You Loose
8-Work Me Lord
9-Piece Of My Heart
10-Ball and Chain

Sly & the Family Stone (01:30)
1-M'Lady
2-Sing A Simple Song
3-You Can Make It If You Try
4-Stand!
5-Love City
6-Dance To The Music
7-Music Lover
8-I Want To Take You Higher

The Who (03:00)
1-Heaven And Hell
2-I Can't Explain
3-It's A Boy
4-1921
5-Amazing Journey
6-Sparks
7-Eyesight To The Blind
8-Cristmas
9-Tommie Can You Hear Me
10-Acid Queen
11-Pinball Wizard
12-Abbie Hoffmann Incident
13-Fiddle About
14-There's A Doctor I've Found
15-Go To The Mirror Boy
16-Smash The Mirror
17-I'm Free
18-Tommy's Holiday Camp
19-Naked Eye
20-Shakin' All Over
21-My Generation
22-See Me Feel Me
23-We're Not Gonna Take It
24-Summertime Blues

Jefferson Airplane (08:30)
1-The Other Side Of This Life
2-Plastic Fantastic Lover
3-Volunteers
4-Saturday Afternoon / Won't You Try
5-Eskimo Blue Day
6-Uncle Sam's Blues
7-Somebody To Love
8-White Rabbit

17 Ağustos 1969 Pazar

Joe Cocker : (14:00)
1-Delta Lady [Penthouse review]
2-Some Things Goin' On
3-Let's Go Get Stoned
4-I Shall Be Released
5-With A Little Help From My Friends

Çok şiddetli rüzgâr ve yağmur (14:25)

Max Yasgur yağmur sonrası sahneye davet ediliyor. (17:00)

Country Joe & Fish
1-Barry's Caviar Dream
2-Not So Sweet Martha Lorraine
3-Rock And Soul Music
4-Thing Called Love
15-Love Machine
6-Fish Cheer (18:12) / I-Feel-Like-I'm-Fixing-To-Die-Rag

Leslie West / Mountain (18:30)
1-Blood Of The Sun
2-Stormy Monday
3-Theme From An Imaginary Western
4-Long Red
5-For Yasgur's Farm
6-You And Me (?)
7-Waiting To Take You Away
8-Dreams Of Milk And Honey
9-Blind Man
10-Blue Suede Shoes
11-Southbound Train

Ten Years After (20:00)
1-Good Morning Little Schoolgirl
2-I Can't Keep From Crying Sometimes
3-I May Be Wrong, But I Won't Be Wrong Always
4-I'm Going Home
5-Blind Sparks

The Band (10:30)
1-Chest Fever
2-Don't Do It
3-Tears Of Rage
4-We Can Talk About It Now
5-Long Black Veil
6-Don't Ya Tell Henry
7-Ain't No More Cane on the Brazos
8-Wheels On Fire
9-Loving You Is Sweeter Than Ever
10-The Weight

Johnny Winter
1-Introduction
2-Hideaway
3-Messin' with the kid
4-Johnny B. Goode
5-Come on my kitchen
6-Rollin' & trumblin
7-Help me
8-Stranger
9-Jumping Jack flesh
10-Bony Moronie

Blood, Sweat & Tears (00:00)
1-More And More
2-I Love You Baby More Than You Ever Know
3-Spinning Wheel
4-I Stand Accused
5-Something Coming On

Crosby, Stills, Nash & Young (03:00)
1-Suite Judy Blue Eyes
2-Blackbird
3-Helplessly Hoping
4-Guinnevere
5-Marrakesh Express
6-4 + 20
7-Mr Soul
8-Wonderin'
9-You Don't Have To Cry
10-Pre-Road Downs
11-Long Time Gone
12-Bluebird Revisited
13-Sea Of Madness
14-Wooden Ships
15-Find The Cost Of Freedom
16-49 Bye-Byes

18 Ağustos 1969 Pazartesi

Paul Butterfield Blues Band
1-Everything's Gonna Be Alright
2-Driftin'
3-Born Under A Bad Sign
4-All My Love Comin' Through To You
5-Love March

Sha-Na-Na
1-Na Na Theme
2-Jakety Jak
3-Teen Angel
4-Jailhouse Rock
5-Wipe Out
6-Who Wrote The Book Of Love
7-Duke Of Earl
8-At The Hop
9-Na Na Theme

Jimi Hendrix (08:30)
1-Message To Love
2-Getting My Heart Back Together Again
3-Spanish Castle Magic
4-Red House
5-Master Mind
6-Here Comes Your Lover Man
7-Foxy Lady
8-Beginning
9-Izabella
10-Gypsy Woman
11-Fire
12-Voodoo Child (Slight Return) / Stepping Stone
13-Star Spangled Banner
14-Purple Haze
15-Woodstock Improvisation / Villanova Junction
16-Hey Joe

Konser 10:30'da Jimi'nin sahneden inmesiyle bitiyor.

Woodstock 1970 Filmi
Michael Wadleigh'in yönetmeni olduğu Woodstock 1970, festival günlerinde çekilmiş görüntülerden oluşmakta ve bir belgesel niteliği taşımaktadır. Michael Wadleigh daha önce Afrika kökenli Amerikalıların haklarını ve komünist ideolojiyi konu edinen başka filmler çekmiştir. Wadleigh bu filmde üç gün süren Woodstock Festivali'ni belgelemek istemiştir. Bir röportajında film çekmekten çok çektiği filmlerin mesajı olmasını önemsediğini belirtmiştir. Woodstock 1970 filminde hippilerin yaşam tarzı gözlemlenebilir. Filmde festival günlerinde yapılmış farklı röportajlar vardır. Lokal Amerikalı'ların festivale bakış açısı ve gençlerin neden festivale geldikleri bu röportajlarda sorgulanmıştır. Woodstock 1970 filmi Rock and Roll tarihini anlamak adına önemli bir yapıttır. Güncel yaşamdaki politika ve müziğin el ele gittiğini kanıtlar nitelikte bir filmdir.

Ayrıca bakınız
 Hippi
 Beetle
 Amerika Birleşik Devletleri tarihi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Woodstock hakkında detaylı bilgi
 Woodstock 1969 ile ilgili Türkçe Bilgi

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki rock müzik festivalleri
Hippiler
New York eyaletinde kültür
Sullivan County, New York
Catskill Dağları
1969'da Amerika Birleşik Devletleri
1969'da müzik
1969'da festivaller
1960'lardaki karşı kültür

Woodstock Festivali


Le Silures club de Bobo-Dioulasso était un club burkinabè de football basé à Bobo-Dioulasso. Il était considéré comme le club le plus puissant de la génération des années 70 après avoir possédé le titre de champion local à sept reprises consécutives.

Historique
 1965 : Fondation du club.
 1974 : Le club est pour la première fois sacré champion du Burkina Faso.
 1975 : Première participation continentale à la Coupe d'Afrique des clubs champions.
 1978 : L'équipe réalise sa meilleure performance continentale en atteignant les quarts de finale de la Coupe d'Afrique des clubs champions.
 1981 : Le club remporte la Coupe nationale pour la première fois de son histoire.
 1982 : Disparition du club.

Palmarès

Notes et références

Club de football au Burkina Faso
Club de football fondé en 1965
Club de football disparu en 1982

Silures Football Club


El término Los olvidados (o bien Los Olvidados) puede referirse:

a Los Olvidados, un grupo musical de la ciudad de La Paz, Bolivia;
a Los olvidados, una película mexicana de 1950 escrita y dirigida por Luis Buñuel;
a Los olvidados una telelenovela peruana de 1969 producida por Panamericana Televisión;
a Los olvidados, una revista especializada de cine que emprendieron Jacob Santana y Patricia Álvarez de Miranda;
 a Los olvidados, una película argentina de 2018 escrita y dirigida por Luciano Onetti y Nicolás Onetti.

Véase también
 Olvidados (película), una película boliviana.

Los olvidados


Haemonchus contortus est un parasite très courant. C'est l'un des nématodes les plus pathogènes des ruminants. Les vers adultes se fixent à la muqueuse de la caillette et se nourrissent de sang. Ce parasite est responsable d'anémies et d'œdèmes chez le mouton et la chèvre, pouvant mener jusqu'à la mort de l'animal. Les animaux s'infestent principalement pendant l'été dans les climats chauds et humides.

Les femelles peuvent pondre plus de  œufs par jour, qui sortent dans le milieu extérieur par les fèces. Après l'éclosion de leurs œufs, les larves de H. contortus se transforment en larve L2, puis en larve L3. C'est cette dernière qui est infestante pour les animaux. L'hôte ingère ces larves au pâturage. Les larves L4, dernier stade de transformation de la larve, et les vers adultes sucent le sang dans la caillette de l'animal. Cela peut provoquer une anémie et un œdème, qui peut éventuellement conduire à la mort.

L'infection, appelée haemonchose, entraîne d'importantes pertes économiques pour les agriculteurs du monde entier, en particulier dans les pays au climats plus chauds. On utilise des anthelminthiques pour prévenir et traiter l'haemonchose, mais la résistance d'Haemonchus aux antiparasitaires augmente. Certaines races, comme la chèvre naine d'Afrique de l'Ouest et les bovins N'Dama, sont moins sensibles à H. contortus.

Morphologie
Les œufs sont de couleur jaunâtre et mesurent environ  de long pour  de large. Les premiers stades du clivage contiennent entre 16 et 32 cellules. La femelle adulte mesure 18 à  de long et est facilement reconnaissable à sa coloration caractéristique : son tube digestif rouge est entouré par deux spirales blanches. L'apparence rouge et blanche est due au fait que H. contortus se nourrit de sang et que les ovaires blancs peuvent être vus enroulés autour de l'intestin, rempli de sang. Le ver adulte mâle est beaucoup plus petit. Il mesure 10 à  de long. Il n'est reconnaissable que sous microscope : il possède une bourse copulatrice bien développée, avec un lobe dorsal asymétrique et une raie dorsal en forme de « Y ».

Cycle biologique
Le ver femelle adulte peut libérer entre  et  œufs, qui sont évacués dans les fèces. Les œufs se développent ensuite, dans les conditions humides des fèces en se nourrissant des bactéries des excréments, pour donner les stades juvéniles L1 et L2. Dans les conditions optimales entre 24 et , le stade L1 apparait généralement dans les quatre à six jours. La forme L2 perd sa cuticule et se développe en larves infestantes L3. La forme L3 possède une cuticule protectrice, mais dans des conditions sèches et chaudes sa survie est réduite. Les moutons, chèvres et autres ruminants s'infestent lorsqu'ils pâturent et ingèrent les formes infestantes L3. Les larves passent dans les trois pré-estomacs pour finalement atteindre la caillette. Ensuite, les formes L3 perdent leurs cuticules et pénètrent dans la couche interne de la caillette, où ils se développent en L4, ou larves pré-adultes, généralement dans les 48 heures. Les larves L4 se développent ensuite pour prendre leur forme adulte. Les adultes mâles et femelles vivent et s'accouplent dans la caillette, où ils se nourrissent de sang.

Génétique
L'un des premiers projets de séquençage de génome pour un nématode a été pour H. contortus. D'autres travaux pour compléter ce génome de référence sont en cours au Wellcome Trust Sanger Institute, en collaboration avec l'Université de Calgary, l'Université de Glasgow et le Moredun Research Institute. Le développement de ressources génétiques et génomiques pour ce parasite permettrait d'identifier les modifications génétiques conférant à H. contortus une résistance aux anthelminthiques, et pourrait aider à concevoir de nouveaux médicaments anthelmintiques ou des vaccins pour combattre la maladie et améliorer la santé animale.

Pathogénicité
Les signes cliniques sont en principalement dus à la perte de sang. Lors d'infection suraiguë, il est possible de ne pas observer de signes cliniques avant la mort subite de l'animal. Les signes cliniques courants incluent la pâleur, l'anémie, des œdèmes, la léthargie et la dépression. L'accumulation de liquide dans le tissu sous-mandibulaire, un phénomène communément appelé "signe de la bouteille", peut aussi être observée. La croissance et la production sont considérablement réduites.

Prévention et traitement
Un traitement anthelminthique prophylactique est nécessaire pour prévenir l'infestation dans les régions endémiques, mais dans la mesure du possible une réduction du recours au traitement chimique est conseillée, compte tenu de l'augmentation rapide de la résistance aux anthelminthiques. Un vaccin commercial, connu sous le nom de Barbervax en Australie ou Wirevax en Afrique du Sud, a été rendu disponible ces dernières années au Royaume-Uni. Il a pour effet principale la réduction de la production d'œufs et donc la contamination des pâturages. Le vaccin contient des protéines provenant de la muqueuse des intestins de H. contortus. L'animal produit des anticorps contre ces protéines qui sont en circulation dans le sang. Lorsque H. contortus ingère le sang, les anticorps se fixent à la muqueuse de son estomac, empêchant la digestion et affamant l'animal. À la suite de cela, la production d'œufs par le ver diminue et ce dernier finit par mourir. En Europe, le projet PARAVAC est parvenu à développer et à commercialiser un vaccin contre H. contortus chez le bovin, l'ovin et le caprin.

Les méthodes de traitement sélectif ciblé, telles que la méthode FAMACHA, peuvent être utilisées pour réduire le nombre de traitements et augmenter l'intervalles entre ces derniers, réduisant ainsi le pourcentage de parasites survivants résistants aux anthelminthiques. Le comptage des œufs dans les fèces est utilisé pour suivre les niveaux d'infestation parasitaire, la sensibilité de chaque animal et l'efficacité anthelminthique.

D'autres stratégies de gestion comprennent  :
 l'élevage sélectif d'ovins ou de caprins plus résistants aux parasites (par exemple en excluant de la reproduction les animaux les plus sensibles ou en introduisant des races naturellement plus résistantes à H. contortus telles que les moutons natifs de la côte du Golfe) ;
 la gestion prudente des pâturages, telle que le pâturage intensif en rotation ou en gestion, en particulier pendant la saison où les parasites sont le plus présent ;
 le "nettoyage" des pâturages infestés par la fenaison, le labourage ou le pâturage avec une espèce non sensible (par exemple porc ou volaille).

Des recherches récentes ont également montré que l'utilisation de races de moutons à poils, telles que Katahdins, Dorpers et St. Croix (naturellement plus résistantes aux parasites internes), permet une résistance à H. contortus sans pour autant montrer d'effet négatif significatif sur les performances de croissance de leur progéniture.

L'une des méthodes les plus risquées qui peut être utilisée pour le traitement est l'utilisation de particules de fil d'oxyde de cuivre (COWP, pour copper oxide wire particle en anglais) pour aider à la destruction des parasites à l'intérieur de l'intestin sans l'utilisation de médicaments. Cependant, chez les moutons, le dosage doit être surveillé de très près, car si les COWP sont administrés à une dose trop élevée, ils deviennent alors toxiques pour l'animal. La dose recommandée la plus faible doit donc être administrée pour rester sans danger. L'étude a montré que le traitement avec les COWP réduisait le nombre d'œufs fécaux de plus de 85%. Cela pourrait permettre de réduire le recours aux anthelminthiques, puisque les COWP réduisent la charge parasitaire des animaux.

Des recherches récentes montrent que les lectines fongique sont capables d'inhiber le développement larvaire. Ces lectines fongiques sont les lectines de Coprinopsis cinerea (CCL2, CGL2), la lectine d'Aleuria aurantia (AAL), et l'agglutinine de Marasmius oreades (MOA). Ces quatre lectines toxiques se lient à des structures glycanes spécifiques trouvées dans H. contratus. Certaines de ces structures pourraient représenter des antigènes qui ne sont pas exposés au système immunitaire de l'hôte et ont donc un potentiel pour le développement de vaccins ou de médicaments.

Bibliographie

 Roberts, L., J. Janovy. 2000. Fondements de la parasitologie. États-Unis : The McGraw Hill Companies, Inc.

Notes et références

 .

Santé des ovins et des caprins
Nématode parasite de mammifères
Infection parasitaire
Trichostrongylidae
Espèce de nématodes (nom scientifique)

Haemonchus contortus


En bevæget Bryllupsnat er en dansk stumfilm fra 1914, der er instrueret af William Augustinus efter manuskript af Edward Jacobsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

En bevæget Bryllupsnat


Linkeroever (în ) este un cartier al orașului Anvers din Regiunea Flamandă a Belgiei. Cartierul are aproximativ 15.000 de locuitori și este situat pe malul stâng al râului Escaut.

La început Linkeroever s-a aflat în componența localității Zwijndrecht, dar a fost alipit orașului Antwerpen pe 19 martie 1923. Odată cu modificarea din 1983 a constituției Belgiei și introducerea districtelor, Linkeroever a devenit parte a districtului Antwerpen. Din punct de vedere istoric Linkeroever aparține regiunii Waasland, însă se deosebește de aceasta din punct de vedere social și peisagistic. Anterior, teritoriul din zona Capătului Flandrei (Vlaams Hoofd) pe care este situat Linkeroever era cunoscut sub numele de Polderul Borgerweert.

Conexiuni
Cartierul este conectat cu restul districtului prin stația de premetrou Van Eeden, în care opresc tramvaiele liniilor , ,  și  după ce au traversat pe sub Schelde prin Brabotunnel. Alte conexiuni între cele două maluri sunt tunelurile Waasland și Kennedy. Ultimul include tuburi pentru traficul auto, traficul feroviar și pentru biciclete. O nouă traversare pe sub Schelde pentru traficul rutier, Tunelul Oosterweel, este prevăzut a fi construit până în 2021 pornind de lângă lacul Blokkersdijk. Este parte a unui controversat proiect de conectare numit Oosterweel, care are drept scop întregirea inelului de ocolire R1.

Între cele două maluri există și un tunel dedicat exclusiv pietonilor și cicliștilor, Tunelul Sint-Anna. Nu există însă o conectare feroviară, deoarece gara Antwerpen-Linkeroever a fost închisă în 1984.

Istorie

Cartierul Linkeroever este poziționat pe locul vechiului sat Sint-Annadorp și al fortăreței Vlaams Hoofd, ambele situate pe malul stâng al râului Schelde. Pe locul fortăreței se află în prezent intrarea în Tunelul Sint-Anna. Satul și fortul erau conectate direct prin intermediul unui drum construit pe un dig care mărginea polderul Borgerweert. Ulterior, drumul a devenit artera Blancefloerlaan. Polderul Borgerweert putea fi inundat la nevoie pentru a proteja fortul.

Pe 3 noiembrie 1844 a fost inaugurată Gara Vlaams Hoofd. Din această gară pornea o cale ferată izolată, linia 59 către Gent, exploatată de "Compania căilor ferate de la Anvers la Gent prin Saint-Nicolas și Lokeren" (în ).

La începutul secolului al XX-lea, satul Sint-Annadorp era o destinație populară pentru relaxare, dispunând de cazinouri și restaurante care serveau midii. Feriboturile Sint-Anneke asigurau o legătură regulată între Antwerpen și sat. Primul Război Mondial a cauzat însă multă distrugere și malul stâng a trebuit reconstruit. Alipirea Linkeroever de Antwerpen, în 1923, a dat un nou impuls, iar orașul a trasat planuri de dezvoltare pentru cel mai nou cartier al său.

În anii 1930, în partea de nord a plajei râului Schelde și la vest de Palingplaat exista o zonă de recreere aglomerată, plaja Sint-Anneke, în care s-au construit multe case de vacanță. Existau cafenele, restaurante și o piscină, iar o moară de vânt a fost adusă din Limburg pentru a completa peisajul. Zona de recreere și-a păstrat și în prezent destinația, dar casele de vacanță au fost expropriate în anii 1960 și demolate.

În perioada celui de-Al Doilea Război Mondial, Linkeroever a devenit o zonă administrată militar, iar dezvoltarea cartierului a fost oprită.

Anterior, între zona de recreere Sint-Anneke și capătul serviciului de feribot era în circulație o linie de tramvai numită "Sint-Anna-Expres". Ulterior, o linie de tramvai a fost introdusă între fosta gară feroviară Antwerpen-West și Hamme, în Flandra de Est. Aceste linii, codificate "tramvaiele H", au rămas în exploatare până în septembrie 1959.

În 1929 a fost înființată Compania Intercomunală a Malului Stâng al Scheldei (în ) (Imalso). Aceasta a început demolarea costrucțiilor existente și dezvoltarea sistematică și planificată a zonei. Au fost trasate străzi și artere noi, unele din ele inspirate de planurile arhitectului Le Corbusier, care, între 1932 și 1933, a conceput un proiect de urbanism pentru Linkeroever. Au fost construite vile și, la începutul anilor '50, a fost realizată prima zonă cu locuințe sociale. Ultimele construcții din vechea Sint-Anneke au fost demolate la mijlocul anilor 1950 prin realizarea de terasamente și adăugarea continuă de materiale de fundație în scopul ridicării nivelului solului în Linkeroever. A fost păstrată doar biserica Sint-Anna, dar a fost demolată și ea în august 1968, pentru a face loc unei biserici mai mari și mai moderne, Sint-Anna-ten-Drieën. Biserica Onze-Lieve-Vrouw-ter-Schelde, situată pe plaja de nord, a căzut pradă, pe 9 martie 2000, unui puternic incendiu și a fost demolată. Doar pridvorul a fost păstrat și folosit drept capelă cu hramul Fecioarei Maria.

La sfârșitul anilor 1950 au început să fie ridicate primele clădiri. Așa-numitele Amelinckxflatgebouwen (de la numele constructorului Amelinckx, care a falimentat în 1986) au fost construite într-un tempo rapid în anii 1960. De la începutul anilor 1970 datează districtul Europark (care include un bloc de locuit cu 25 de etaje, cunoscut sub numele Chicagoblok), moderna biserică Sint-Lucas și biblioteca publică.

Recreere
În prezent, în Linkeroever există numeroase modalități de recreere și relaxare de-a lungul promenadei de nord: piscină, camping, HoReCa. De la plaja Sint-Anna se poate merge spre sud pe o alee care urmează malul Scheldei până la Muzeul Ancora în aer liber și intrarea în tunelul Sint-Anna. De-a lungul aleii sunt bănci de lemn, locuri de joacă pentru copii și un monument care îl înfățișează pe fostul rege Baudouin I, ridicat de arhitectul Jo Crepain și sculptorul Wilfried Pas. Aleea continuă până la lacul pentru practicarea sporturilor nautice Galgenweel, unde există mai multe cluburi. La vest de Linkeroever se află pădurea Sint-Annabos, parcul Wandelbos și rezervația pentru păsări Blokkersdijk.

Curiozități
Locuitorii fostei zone Sint-Anneke din Linkeroever erau și sunt cunoscuți încă sub porecla de "midiile";
Linkeroever este și titlu unui film realizat și având acțiunea în cartierul cu același nume. Acest thriller a avut premiera pe 26 martie 2008;
Filmările pentru serialul Patrouille Linkeroever produs de VTM au fost realizate în mare parte în Linkeroever;
În fiecare an, în decembrie, în Linkeroever are loc un concurs de velocros în jurul plajei Sint-Anneke. Concursul se numește "Scheldecross";
Pe plaja Sint-Anna se pot vizita Morile de vânt din Sint-Anneke;

Note

Legături externe
 Pagina web oficială a districtului Linkeroever
 Website despre istoria Linkeroever

Imagini

Cartiere din Antwerpen

Linkeroever (Antwerpen)


Kruščika (krušćika, lat.  Epipactis), rod trajnica iz porodice kaćunovki.

Rod se odlikuje visokim i vitkim stabljikama i lijepim cvijetom, te time što biljka ima podanak.

Kruščikama pripada sedamdesetak vrsta, a u Hrvatskoj navode 18 njezinih vrsta i podvrsta, među kojima i geofit zanemarena kruščika, Epipactis leptochila ssp. neglecta, koja je zabilježena na području Strahinjščice, Daruvara i istočne Medvednice, Pejcova kruščika (E. leptochila subsp. leptochila), lacijska kruščika, lokalna i rijetka, Gorski kotar, Epipactis helleborine subsp. latina W.Rossi & E.Klein

Ostale vrste koje se spominju u hrvatskoj flori:
 zeleno žuta kruščika,Epipactis luteoviridis Kranjcev nom. nud. sinonim od E. muelleri.
 brestova istarska kruščika, Epipactis brestina Kranjčev, nom. nud.
 istarska kruščika,  Epipactis istriana Kranjčev nom. nud.
 lažna purpurna kruščika, Epipactis pseudopurpurata Mered'a sinonim za Epipactis purpurata Sm., nom. cons.
 zagrebačka kruščika, Epipactis zagrabiensis Kranjcev nom. nud.

Opis
Epipactis ima male cvjetove s drškama koji vise na savitljivom klasu. E. dunensis raste uz pješčane obale Velike Britanije i sjeverozapadne Europe. Močvarna vrsta E. palustris nalazi se u močvarama i vlažnim mjestima diljem Europe. Širokolisna E. helleborine uobičajena je vrsta u Europi i umjerenoj Aziji, a unesena je u istočne Sjedinjene Države. Cvjetovi su mu zeleni, bjelkastozeleni ili crvenkastoljubičasti, a njegov nektar sadrži količine prirodnog oksikodona u tragovima.

Vrste

 Epipactis africana Rendle
 Epipactis alata Aver. & Efimov
 Epipactis albensis Nováková & Rydlo
 Epipactis atrorubens (Hoffm.) Besser, tamnocrvena kruščika
 Epipactis autumnalis Doro
 Epipactis ×barlae A.Camus
 Epipactis ×barreana B.Baumann & H.Baumann
 Epipactis ×breinerorum Batoušek
 Epipactis ×bruxellensis P.Delforge
 Epipactis bugacensis Robatsch
 Epipactis calabrica U.Grabner, S.Hertel & Presser
 Epipactis ×cardonneae J.-M.Lewin
 Epipactis collaris S.Hertel
 Epipactis condensata Boiss. ex D.P.Young
 Epipactis ×conquensis Benito & C.E.Hermos.
 Epipactis cupaniana C.Brullo, D'Emerico & Pulv.
 Epipactis dunensis (T.Stephenson & T.A.Stephenson) Godfery
 Epipactis etrusca Presser & S.Hertel
 Epipactis euxina Fateryga, Popovich & Kreutz
 Epipactis exilis P.Delforge
 Epipactis fageticola (C.E.Hermos.) Devillers-Tersch. & Devillers
 Epipactis fascicularis T.P.Lin
 Epipactis flaminia P.R.Savelli & Aless.
 Epipactis flava Seidenf.
 Epipactis ×gerbaudiorum P.Delforge
 Epipactis ×gevaudanii P.Delforge
 Epipactis gigantea Douglas ex Hook.
 Epipactis ×graberi A.Camus
 Epipactis greuteri H.Baumann & Künkele, grojterova kruščika
 Epipactis guegelii Robatsch
 Epipactis ×hanseniorum Batoušek
 Epipactis helleborine (L.) Crantz,  širokolisna kruščika
 Epipactis ×heterogama M.Bayer
 Epipactis humilior (Tang & F.T.Wang) S.C.Chen & G.H.Zhu
 Epipactis hyblaea Brullo & Zimmitti
 Epipactis ioessa Bongiorni, De Vivo, Fori & Romolini
 Epipactis kleinii M.B.Crespo & M.R.Lowe & Piera
 Epipactis krym-montana Kreutz, Fateryga & Efimov
 Epipactis leptochila (Godfery) Godfery, uskolisna kruščika
 Epipactis ×liestalensis A.Camus
 Epipactis lucana Presser, S.Hertel & V.A.Romano
 Epipactis lusitanica D.Tyteca
 Epipactis mairei Schltr.
 Epipactis meridionalis H.Baumann & R.Lorenz
 Epipactis microphylla (Ehrh.) Sw., sitnolisna kruščika
 Epipactis ×mohilewiensis V.Lebedko & D.Dubovik
 Epipactis muelleri Godfery, müllerova kruščika, Melerova kruščika
 Epipactis ×nicolosii M.P.Grasso & Grillo
 Epipactis nordeniorum Robatsch, nordenova kruščika
 Epipactis ohwii Fukuy.
 Epipactis olympica Robatsch
 Epipactis palustris (L.) Crantz, močvarna kruščika
 Epipactis papillosa Franch. & Sav.
 Epipactis persica (Soó) Hausskn. ex Nannf.
 Epipactis phyllanthes G.E.Sm.
 Epipactis pinovica S.Hertel, Tsiftsis & Z.Antonop.
 Epipactis placentina Bongiorni & P.Grünanger
 Epipactis pontica Taubenheim, crnomorska kruščika, pontijska kruščika
 Epipactis ×pupplingensis K.P.Bell
 Epipactis purpurata Sm., purpurna kruščika
 Epipactis rechingeri Renz
 Epipactis ×reinekei M.Bayer
 Epipactis rivularis Kranjcev & Cicmir, potočna kruščika
 Epipactis ×robatschii Gévaudan & P.Delforge
 Epipactis royleana Lindl.
 Epipactis sanguinea S.Hertel & Presser
 Epipactis ×schmalhausenii K.Richt.
 Epipactis ×schulzei P.Fourn.
 Epipactis ×soguksuensis Kreutz
 Epipactis stellifera Di Antonio & Veya
 Epipactis ×stephensonii Godfery
 Epipactis ×subtilis Jakubska-Busse, Zolubak & Lobas
 Epipactis tallosii A.Molnár & Robatsch
 Epipactis taurica Fateryga & Kreutz
 Epipactis thunbergii A.Gray
 Epipactis tremolsii Pau
 Epipactis troodi H.Lindb.
 Epipactis turcomanica K.P.Popov & Neshat.
 Epipactis ulugurica Mansf.
 Epipactis veratrifolia Boiss. & Hohen.
 Epipactis ×vermionensis B.Baumann & H.Baumann
 Epipactis xanthophaea Schltr.

Vanjske poveznice

Izvori

Neottieae

Kruščika


كلية الهندسة الميكانيكية - جامعة حلب
يعود إحداث كلية الهندسة الميكانيكية بهذا الاسم بحسب الموقع الرسمي لجامعة حلب إلى سنة 1983 م حيث فصلت عن كلية الهندسة الميكانيكية والكهربائية وحددت الأهداف التالية لها:

 إعداد وتأهيل المهندسين في مجال الميكانيكا من مختلف الاختصاصات وتزويدهم بمستوى عالٍ من المعرفة والمهارة يواكب التقدم العلمي والتقني.
 تأمين حاجة مؤسسات وشركات القطاع العام والخاص في القطر من مهندسين مختصين في مجالات هندسية مختلفة وترجع أسباب قلتهم الي هجرة العمالة المدربة لظروف وحياة أفضل وهربا من اوضاع حالية .
 تقديم الخبرات الهندسية والاستشارات الفنية للشركات والمؤسسات الصناعية من أجل إيجاد الحلول المثلى للمشاكل التي تواجهها هذه الشركات.
 النهوض والمشاركة في البحوث العلمية والدراسات العليا من خلال افتتاح دبلومات الدراسات العليا باختصاصات مختلفة.

أقسام الكلية
تضم كلية الهندسة الميكانيكية الأقسام الدراسية التالية:

 هندسة الطاقة
 هندسة التصميم والإنتاج
 هندسة الآلات الزراعية
 هندسة الطيران
 الهندسة النووية: تم افتتاح القسم عام 2000 ثم توقف عن قبول الطلاب عام 2005 .. تم إعادة افتتاح القسم في العام الدراسي 2013-2014
 الهندسة الصناعية
 علم المواد الهندسية: وليس التسمية الشائعة خطأ هندسة التعدين
 هندسة الغزل والنسيج: وهو آخر قسم افتتح ثم عدل اسم الاختصاص لاحقا إلى «ميكانيك الغزل والنسيج».

ويوجد قسمان آخران ولكن تدريسيان وهما قسم العلوم الأساسية وقسم الميكانيك التطبيقي.

النظام الدراسي
يخضع النظام الدراسي في الكلية لأحكام قانون تنظيم الجامعات في الجمهورية العربية السورية. مدة الدراسة في كل الأقسام خمس سنوات. يقبل الطلاب فيها عن طريق نظام المفاضلة العامة للطلاب العرب السوريين والفلسطينيين، أما الطلاب الآخرون فيخضعون لشروط خاصة غالباً ما تتوفر في الاتفاقيات التعليمية بين الدول.

تنقسم المواد الدراسية على فصلين دراسيين ويعد الطالب ناجحاً إلى السنة التالية إذا نجح في جميع المواد، ويعتبر منقولاً في حال رسوبه بأربع مواد على الأكثر. للطالب حق الدخول لدورة تكميلية فقط في العام الدراسي الأخير بشرط أن لا يرسب بأكثر من أربع مواد أيضاً.

النشاطات العلمية
يقام على مدرجات الكلية أعمال المؤتمر الدولي الفرانكفوني للميكانيك المتقدم حيث شهدت نسخة 2008 تكريم الجيل الذي باتت بصماته خالدة في الكلية وهم العمداء السابقون: أ.د. تاج الدين ضيا والمرحوم أ.د. أحمد فيصل العمر وأ.د. سلمان السغبيني والمرحوم أ.د. علي الفارس وأ.د. محمد نجيب عبد الواحد (معاون وزير التعليم العالي حالياً) وأ.د. غسان سلوم

مكتبة الكلية
تحتوي مكتبة الكلية على العديد من المراجع الأساسية والحديثة في كل المجالات الهندسية والعلوم الفيزيائية والكيميائية والمعلوماتية التطبيقية. نذكر هنا قيام طلاب الدراسات العليا للعام الدراسي 1999-2000 بإشراف مباشر من د. محمد هيثم إبراهيم بإنشاء قاعدة بيانات كنواة لمشروع أتمتة عمل المكتبة.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لكلية الهندسة الميكيانيكية بجامعة حلب
 الموقع الرسمي لجامعة حلب
 موقع طلابي لكلية الهندسة الميكانيكية بجامعة حلب
 موقع طلاب جامعة حلب

جامعات سوريا
كليات الهندسة العربية
كليات جامعة حلب
مكتبات في سوريا

كلية الهندسة الميكانيكية بجامعة حلب


La Frantumaglia (título original) é um livro de não ficção escrito pela autora italiana Elena Ferrante . Ele foi traduzido no Brasil como Frantumaglia - Os Caminhos de Uma Escritora, e em Portugal como Escombros. O livro reflete sobre seu processo de escrita ao longo de 20 anos e foi republicado para refletir suas experiências escrevendo os romances napolitanos .

Conteúdo
Frantumaglia contém 20 anos de cartas a seus editores, entrevistas e ensaios escritos pela escritora italiana Elena Ferrante. Neles, ela fala sobre sua escolha de ser anônima, afirmando que "os livros, uma vez escritos, não têm necessidade de um autor", sobre seu processo de escrita e sobre suas influências.

O título do livro deriva de uma expressão usada pela mãe de Ferrante, que significa "uma confusão de fragmentos", que saltou dela e a destruiu, e foi usada para expressar "um mal-estar que não poderia ser definido de outra forma e que insinuava uma mistura lotada e heterogênea de coisas em sua cabeça, como escombros flutuando nas águas lamacentas de um cérebro". Como disse o crítico "Ferrante continua voltando à ideia de que somos todos 'aglomerações inconstantes' de pedaços e pedaços."

O livro tornou-se especialmente popular pela possibilidade de saber mais sobre a misteriosa escritora, que usa apenas um pseudônimo e que nunca revelou sua identidade, apesar de décadas de especulação da imprensa. Ferrante escreve muito sobre como o processo de escrita é diferente para as mulheres, citando as escritoras que a inspiraram: Elsa Morante, Madame de Lafayette, Alice Munro, Clarice Lispector, Shulamith Firestone e Luce Irigaray, entre outras.

O livro foi originalmente publicado após os dois primeiros romances escritos por Ferrante, Um Amor Incômodo, de 1991, e Dias de Abandono, de 2002. O livro foi posteriormente expandido para incluir entrevistas relacionadas a A Filha Perdida , de 2006, e a Série Napolitana, escrita entre 2011 e 2016.

Recepção
O livro foi bem recebido pela crítica, que elogiou a capacidade de Ferrante de guiar o leitor pelo seu processo de escrita. Victor Zarour Zarzar afirmou que "Frantumaglia pode muito bem ser seu texto mais fascinante: é ficção encarnada e uma obra de auto-exegese."

Eles também elogiaram como Ferrante conseguiu expor o mecanismo por trás de suas amadas personagens: "Heroínas que se observam vigilantemente, embora às vezes desistam e não consigam; mães; filhas e seus corpos porosos e em constante mudança; crianças; amigas e os caprichos do amor - esses são os assuntos mais atraentes de Ferrante."

Bibliografia
O livro foi originalmente publicado em italiano em 2003, e essa edição original foi seguida por duas versões expandidas, em 2007 e em 2015. O volume de 2015 foi o primeiro a ser publicado em inglês em 2016.

 Ferrante, Elena, La Frantumaglia: Carte 1991-2003. E/O, 2003.
 Ferrante, Helena. La Frantumaglia: Carte 1991-2003: Tessere 2003-2007. E/O, 2007.
 Ferrante, Helena. La Frantumaglia: Carte 1991-2003: Tessere 2003-2007: Lettere 2011-2016 . E/O, 2015.
 No Brasil: Ferrante, Elena: Frantumaglia:  Frantumaglia - Os Caminhos de Uma Escritora. Traduzido por Marcello Lino. Intrínseca, 2017. ISBN 9788551002261

Ensaios
Livros de Elena Ferrante
Livros de 2003

La Frantumaglia


Pedicle or pedicel may refer to:

Human anatomy
Pedicle of vertebral arch, the segment between the transverse process and the vertebral body, and is often used as a radiographic marker and entry point in vertebroplasty and kyphoplasty procedures
Pedicle of a skin flap (medicine)
Hilum of kidney, also called the renal pedicle
Pedicel, a foot process of a renal podocyte

Animal anatomy
 Pedicle in brachiopods, a fleshy line used to attach and anchor brachiopods and some bivalve mollusks to a substrate
Pedicle (cervidae), the attachment point for antlers in cervids
 Pedicel (antenna), the second segment of the antenna in the class Insecta, where the Johnston's organ is found
 Pedicel or petiole (insect), the stem formed by a restricted abdominal segment which connects the thorax with the gaster (the remaining abdominal segments) in the suborder Apocrita
 Pedicel (spider), the narrow segment connecting the cephalothorax with the abdomen

Other
Pedicel (botany), the stalk of an individual flower
Congo Pedicle, an area of DR Congo jutting into Zambia
 Zaire Pedicle, used for 'Congo Pedicle' during the time that DR Congo was called Zaire
Congo Pedicle road, serving Zambian provinces either side of the Congo Pedicle

Pedicle


Gerard Paul Bergie (Hamilton, 10 de junho de 1957) é bispo de Saint Catharines.

Gerard Paul Bergie foi ordenado sacerdote em 22 de maio de 1982.

Papa Bento XVI nomeou-o em  bispo auxiliar em Hamilton e bispo titular de Tabae. A ordenação episcopal doou-o o bispo de Hamilton, Anthony Frederick Tonnos, em 24 de agosto do mesmo ano; Os co-consagradores foram Matthew Francis Ustrzycki, Bispo Auxiliar em Hamilton, e John Michael Sherlock, Antigo Bispo de Londres.

Ele foi nomeado bispo de Saint Catharines em 14 de setembro de 2010 e foi apresentado ao cargo em 9 de novembro do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos do Canadá

Gerard Paul Bergie


Yorgo Seferis (Yunanca: Γιώργος Σεφέρης Yiorgos Seferis, 19 Şubat 1900, Urla – 20 Eylül 1971, Atina), 20. yüzyılın önemli Yunan şairlerindendir.

Urla'da doğdu. 1914'te ailesiyle Atina'ya taşındı. Çalışmalarını 1918-1925 arası Paris, Sorbonne'da sürdürdü. 1963 yılında Nobel Edebiyat Ödülü aldı.

İlk yılları
Seferis, Osmanlı İmparatorluğu'nda (İzmir, Türkiye) Küçük Asya'da Smyrna yakınlarındaki Vourla'da doğdu. Babası Stelios Seferiadis, bir avukattı ve daha sonra Atina Üniversitesi'nde profesörlük görevinde bulundu. 1914'te ailesi, Seferis'in ortaokul eğitimini tamamladığı Atina'ya taşındı. Öğrenimine 1918'den 1925'e kadar Sorbonne'da hukuk okuyarak Paris'te devam etti. Seferis oradayken, Eylül 1922'de İzmir, Anadolu topraklarında iki yıllık bir Yunan işgalinin ardından Türk Ordusu tarafından geri alındı. Seferis'in ailesi de dahil olmak üzere birçok Yunan, Küçük Asya'dan kaçmak zorunda kaldı. Seferis, 1950'ye kadar İzmir'i bir daha ziyaret etmeyecekti; Çocukluk evinden sürgün edilmiş olma duygusu, Seferis'in şiirinin çoğunu şekillendirir ve özellikle Odysseus'un hikâyesine duyduğu ilgide kendini gösterir. Seferis ayrıca Kavafis, T.S. Eliot ve Ezra Pound'dan da büyük ölçüde etkilenmiştir.

Kariyeri
1925'te Atina'ya döndü ve ertesi yıl Yunanistan Kraliyet Dışişleri Bakanlığı'na kabul edildi. Bu, İngiltere'de (1931–1934) ve Arnavutluk'ta (1936–1938) görev yaptığı uzun ve başarılı bir diplomatik kariyerin başlangıcıydı. 10 Nisan 1941'de Yunanistan'ın Alman işgaline uğramasından önce Maria Zannou ('Maro') ile evlendi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Girit, Mısır, Güney Afrika ve İtalya'ya sürgünde bulunan Özgür Yunan Hükûmeti'ne eşlik eden Seferis, 1944'te Atina'ya geri döndü. Dışişleri Bakanlığı'ndaki görevine devam etti ve Ankara'da diplomatik görevlerde bulundu, Türkiye (1948–1950) ve Londra (1951–1953). Lübnan, Suriye, Ürdün ve Irak'a (1953-1956) bakan olarak atandı ve 1957'den 1961'e kadar, Atina'daki emekliliğinden önceki son görevi olan Birleşik Krallık Kraliyet Yunan Büyükelçiliğine getirildi. Seferis, aralarında Cambridge (1960), Oxford (1964), Selanik (1964) ve Princeton (1965) üniversitelerinden fahri doktora dereceleri de bulunan birçok onur ve ödül aldı. 1936'da Seferis, T. S. Eliot'un The Waste Land'inin bir çevirisini yayımladı.

1963'te Seferis, "Helen kültür dünyasına yönelik derin bir duygudan ilham alan seçkin lirik yazıları nedeniyle" Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü. 1979'da Nobel ödüllü oldu). Ancak kabul konuşmasında Seferis, daha çok kendi hümanist felsefesini vurgulamayı tercih ederek şu sonuca varıyordu: "Oidipus Thebes'e giderken Sfenks ile karşılaştığında, bilmecesine verdiği cevap şuydu: 'İnsan'. Bu basit kelime canavarı yok etti. Oidipus'un cevabını düşünelim."Seferis bazen milliyetçi bir şair olarak görülse de, onun 'Helenizmi' daha çok Yunan kültürünün devamlılığında hümanizmin birleştirici bir kolunu tanımlamasıyla ilgiliydi.

1967'de baskıcı milliyetçi, sağcı Albaylar Rejimi, bir darbeden sonra Yunanistan'da iktidara geldi. Yaygın sansür, siyasi gözaltılar ve işkenceyle geçen iki yılın ardından Seferis rejime karşı tavır aldı. 28 Mart 1969'da BBC World Service'te bir açıklama yaptı ve kopyaları Atina'daki her gazeteye aynı anda dağıtıldı. Yetkili ve mutlak bir ifadeyle, "Bu anormallik sona ermeli" dedi.

Seferis, cuntanın Kıbrıs cumhurbaşkanı Başpiskopos Makarios'u devirme girişiminin tetiklediği Türkiye'nin Kıbrıs'taki mesru haklarini mudafasinin doğrudan bir sonucu olarak 1974'te cuntanın sonunu görecek kadar yaşamadı. 20 Eylül 1971'de Atina'da öldü. Ölüm nedeninin, yaklaşık iki ay önce kanamalı bir ülser ameliyatı geçirdikten sonra geçirdiği felç nedeniyle ağırlaşan zatürre olduğu bildirildi.

Cenazesinde, büyük kalabalıklar tabutunu Atina sokaklarında takip ederek Mikis Theodorakis'in Seferis'in 'Denial' şiirini (sonra yasaklandı) okudu; rejime karşı direnişiyle popüler bir kahraman olmuştu. Atina Birinci Mezarlığı'na gömüldü.

Mirası
Atina'nın merkezindeki Pangrati semtinde, Atina'nın Panathinaiko Stadyumu'nun hemen yanındaki evi, bugün hala Agras Caddesi'ndedir.

Londra'daki iki evinde - 51 Upper Brook Street ve 7 Sloane Avenue'da hatıra mavisi plaketleri mevcuttur.

1920'lerin başındaki Türk-Yunan Savaşı'na karşı devam eden olumsuz duygular nedeniyle 1999'da İzmir'de bir sokağa ismi verilmesi konusunda anlaşmazlık çıktı.

2004 yılında, Sigmatropic grubu, Seferis'in çalışmalarına adanmış ve sözsel olarak türetilmiş bir albüm olan "16 Haiku & Other Stories"i yayınladı. Vokalistler arasında Laetitia Sadier, Alejandro Escovedo, Cat Power ve Robert Wyatt gibi kayıt sanatçıları vardı. Seferis'in Mythistorema'daki ünlü kıtası 2004 Atina Olimpiyat Oyunlarının açılış töreninde yer aldı.

Dış bağlantılar
 İngilizce Bilgi

Kaynakça

1900 doğumlular
1971 yılında ölenler
Urla doğumlular
İzmir doğumlu şairler
Yunan şairler
Atina'da ölenler
Yunan Nobel Ödülü sahipleri
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Yunan diplomatlar
İzmir Rumları
20. yüzyıl Yunan şairleri
İzmir doğumlu diplomatlar

Yorgos Seferis


Mehmet Ozan (født 12. april 1949) er en dansk musiker, der især spiller på strengeinstrumenter som guitar og saz. Ozan er af tyrkisk afstamning, og han har været del af det rytmiske musikmiljø i Danmark i mange år og var blandt andet i 1970'erne medlem af Bazaar sammen med Peter Bastian, Anders Koppel og Flemming Quist Møller samt i 1980'erne af Istanbul Express med Alex Riel, Jan zum Vohrde og Mads Vinding. Han har medvirket på flere pladeindspilninger, heriblandt Sebastians album Tusind og en nat. Ozan har også skrevet musik til enkelte film.

Referencer

Eksterne henvisninger

Guitarister fra Danmark

Mehmet Ozan


Das Mäuseöhrchen (Myosotella myosotis), auch Mausohrschnecke ist eine Schneckenart aus der Familie der Küstenschnecken (Ellobiidae). In Europa lebt sie in küstennahen Salzwiesen von Großbritannien und Dänemark bis ins Mittelmeer und Schwarze Meer. Die Salzwiesen der deutschen Küsten sind ein weltweit einzigartiger Lebensraum mit spezifischen Umweltbedingungen. Das Mäuseöhrchen ist an diesen Lebensraum angepasst und wurde 2008 in Deutschland zum Weichtier des Jahres benannt.

Merkmale
Das Gehäuse misst 5 bis 11 mm in der Höhe und ist 3 bis 5 mm breit. Es ist länglich eiförmig, rechtsgewunden mit spitzkonischen Gewinde. Die zum Teil glänzende Färbung ist bräunlich bis gelblich. Die Mündung (Gehäuseöffnung) ist ebenfalls zugespitzt-eiförmig, die Spindel (Mündungsteil an der Gehäuseachse) hat zwei Falten, die spiralig in das Innere des Gehäuses hineinlaufen. Die oberen Windungen der 6–8 Umgänge sind nur wenig konvex und durch eine flache Sutur, auch Naht genannt, getrennt, fein gestreift und weisen manchmal eine feine Behaarung auf. Der Mündungsrand ist nach innen als sogenannte Lippe verdickt und nach außen leicht krempenartig erweitert. An salzreichen Küsten, wie an der Nordsee, ist das Gehäuse dickschaliger, größer und länger, als in salzärmeren Regionen, wie an der Ostsee.

Der Tierkörper ist beigefarben bis hellgrau, wobei die Oberseite des Vorderkörpers und der Bereich der Fühler etwas dunkler gefärbt ist. Die kleinen dunklen Augen sitzen an der Fühlerbasis. Dadurch unterscheidet sich die Küstenschnecken von den meisten Kiemenschnecken, deren Augen fast immer an der Körperaußenseite der Fühlerbasis sitzen, sowie von den meisten anderen Land-Lungenschnecken, deren Augen am Ende der Fühler sitzen. Das Mäuseöhrchen besitzt nur zwei Fühler, was ein weiterer Unterschied zu fast allen höher entwickelten Land-Lungenschnecken ist, da diese neben den zwei Augenfühlern noch ein Paar kleinerer Fühler im unteren Bereich des Kopfes aufweisen. Die Radula weist in der Halbquerreihe einen Mittelzahn, etwa 10 Seitenzähnchen und 20 Randzähnchen auf.

Ähnliche Arten
Die nahe verwandte Art Myosotella denticulata (Montagu, 1803) besitzt ein recht ähnliches Gehäuse, jedoch ist der Mündungsrand gezähnelt.

Lebensraum und Verbreitung
Mäuseöhrchen leben vorwiegend im Grasbereich der Salzwiesen direkt an der Küste mit geringer Gezeitenwirkung. Sie sitzen unter Treibholz, Steinen, faulendem Tang, auf Pflanzen oder angespülten Planken und halten sich im Schlammboden auf. Bevorzugte Lebensräume sind die Ränder kleiner Gewässer in den Salzwiesen. Mäuseöhrchen kommen in Deutschland nur auf Salzwiesen vor. Sie sind recht tolerant gegenüber dem Salzgehalt (Salinität) in ihrem Lebensraum. Mäuseöhrchen können über längere Zeit Werte zwischen 0,9 und 9,9 % überleben, wobei festgestellt wurde, dass ein Salzgehalt von 1,8 % ideal ist. Als Nahrungsquelle dienen vorwiegend Kieselalgen und zerfallende organische Materialien (Detritus).

Mäuseöhrchen sind an der Nord- und Ostseeküste, den Küsten von Europa zwischen Dänemark, Großbritannien und dem Mittelmeerraum verbreitet. Außerdem wurden sie an die Ostküste Nordamerikas, nach Südamerika (Peru), nach Südafrika und nach Jamaika verschleppt und haben sich dort etabliert.

Fortpflanzung und Entwicklung
Mäuseöhrchen haben sowohl männliche als auch weibliche Geschlechtsorgane und werden deshalb als Zwitter bezeichnet. Die männlichen Geschlechtsorgane werden zeitlich gesehen vor den weiblichen Organen funktionsfähig. Erst ab dem zweiten Lebensjahr, wenn beide Geschlechtsorgane funktionsfähig sind, können sich diese Tiere sowohl als Männchen als auch Weibchen paaren. Die Paarungen finden meist im April/Mai und August/September statt. Bei der Paarung fungiert aber meist ein Partner als Weibchen, der andere Partner als Männchen. Es wurden aber auch schon Paarungen mit drei Tieren beobachtet, wobei das mittlere Tier sowohl als Weibchen wie auch als Männchen fungierte. Die befruchteten Eier werden als Paket, meist 25 bis 30 Eier (selten auch nur 15, höchstens bis 80 Eier) in feuchte Erdspalten oder in gegrabene Höhlen (10–15 mm tief) abgelegt.

Die Entwicklungsdauer der Embryonen kann temperaturbedingt sehr stark variieren, sie liegt zwischen 3 und 7 Wochen. In der Eihülle durchlaufen die Embryonen ein Veligerstadium mit zunächst links gewundenem Gehäuse, gefärbter Mitteldrüse und Verschlussdeckel. Das Operkulum geht im weiteren Verlauf der Entwicklung noch im Ei verloren. Sie schlüpfen als kleine fertige Tierchen aus dem Ei. Unter Laborbedingungen wurden Mäuseöhrchen schon acht Wochen nach dem Schlüpfen mit einer Gehäusehöhe von 5 mm geschlechtsreif. Die durchschnittliche Lebensdauer beträgt 3 bis 4 Jahre. Um den Winter zu überleben, schließen sich die Schnecken in Gruppen zusammen und überwintern in kleinen Höhlen im Boden.

Gefährdung
In Norddeutschland ist Myosotella myosotis vom Aussterben bedroht. Der Grund ist die zunehmende Zerstörung der Salzwiesen, die den ausschließlichen Lebensraum der Schnecken in Norddeutschland darstellen.

Belege

Literatur
 Gert Lindner: Muscheln und Schnecken der Weltmeere, Aussehen, Vorkommen, Systematik, BLV Verlagsgesellschaft mbH, BLV, München, Wien, Zürich 1999, ISBN 3-405-15438-3
 Michael P. Kerney, Robert A. D. Cameron, Jürgen .H. Jungbluth: Die Landschnecken Nord- und Mitteleuropas. Verlag Paul Parey, Hamburg, Berlin 1983, ISBN 3-490-17918-8
 Vollrath Wiese: Die Landschnecken Deutschlands. 352 S., Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2014 ISBN 978-3-494-01551-4 (S. 35)
 Rainer Willmann: Muscheln der Nord- und Ostsee, Verlag J. Neumann-Neudamm GmbH & Co.KG 1989, ISBN 3-7888-0555-2
 David Geyer: Unsere Land- und Süßwasser-Mollusken. XI + 224 S., 3., vollst. neubearb. Aufl. K. G. Lutz-Verlag, Stuttgart 1927.

Online
 Das Mäuseöhrchen (PDF-Datei; 380 kB) 22:32, 14. Jan. 2012 (CET)

Einzelnachweise

Weblinks

 Molluscs of central Europe 22:32, 14. Jan. 2012 (CET)
 Verstecktes Leben in der Salzwiese 22:32, 14. Jan. 2012 (CET)
 Arbeitskreis Mollusken NRW 22:33, 14. Jan. 2012 (CET)
 Küstenschnecken (Ellobiidae) 22:34, 14. Jan. 2012 (CET)

Mauseohrchen

Mäuseöhrchen


Pliopithecidae (pliopitécidos) es una familia extinta    de primates catarrinos que se originó a principios del Mioceno. Se originó en África y posteriormente se extendieron hacia Europa, antes de su extinción hace alrededor de 10 millones de años. Al igual que los gibones modernos se habían adaptado a vivir en las copas de los árboles en los bosques densos.

Características físicas
Su anatomía combinaba rasgos primitivos como un cráneo pequeño, un hocico alargado y la cola presente en algunas especies; con otras características más avanzadas como la visión estereoscópica y dientes y mandíbulas como los grandes simios, lo que los distingue claramente de los monos. Se caracterizan por presentar sólo dos premolares, al igual que otros catarrinos, así como una morfología dentaria particular, con unas crestas del esmalte que constituyen el llamado "triángulo pliopitecino" en los molares inferiores.

Clasificación
Orden Primates Linnaeus, 1758
Infraorden Catarrhini E´. Geoffroy Saint-Hilaire, 1812
Superfamilia Pliopithecoidea Zapfe, 1960
Familia Pliopithecidae Zapfe, 1960
Subfamilia Dionysopithecinae
Género Dionysopithecus Li, 1978
Dionysopithecus shuangouensis Li, 1978
Dionysopithecus orientalis Suteethorn et al., 1990
Género Platodontopithecus Li, 1978
Platodontopithecus jianghuaiensis Li, 1978
Subfamilia Pliopithecinae Zapfe, 1960
Género Pliopithecus Gervais, 1849
Pliopithecus antiquus Gervais, 1849
Pliopithecus piveteaui Hürzeler, 1954
Pliopithecus platyodon Biedermann, 1863
Pliopithecus zhanxiangi Harrison et al., 1991
Pliopithecus canmatensis Alba et al.
Género Epipliopithecus Zapfe & Hürzeler, 1957
Epipliopithecus vindobonensis Zapfe & Hürzeler, 1957
Género Egarapithecus Moyà-Solà et al., 2001
Egarapithecus narcisoi Moyà-Solà et al., 2001

Referencias

Pliopithecoidea
Mamíferos del Mioceno

Pliopithecidae


Beim Saucieren, auch soßen oder soßieren, nicht zu verwechseln mit der Mehrzahl des Tischgeschirrs Sauciere (Soßenschüssel), wird eine Sauce zu einer Speise hinzugefügt. Anders als beim Nappieren, bei dem die Speise mit Sauce überzogen wird, wird beim Saucieren die Sauce unter oder neben die Speise gegeben. Das Saucieren erfolgt in der Regel unmittelbar vor dem Servieren der Speise.

Einzelnachweise

Nachbereitungsverfahren der Speisenherstellung

Saucieren


Antoine Henri Becquerel (d. 15 Aralık 1852 - ö. 25 Ağustos 1908), Fransız fizikçi, radyoaktivitenin kâşiflerindendir. 1903 Nobel Fizik Ödülü sahibidir. SI ölçü sisteminde betivorlyy birimi Bekerel (Becquerel, Bq) onun ismine ithafen verilmiştir.

Babası Alexander Edmond Becquerel, Paris Doğa Tarihi Müzesi'nde uygulamalı fizik profesörüydü. Henri, Ailesinin bilim geleneğini devam ettirerek 1872 yılında École Polytechnique okuluna başladı ve 1888 yılında fizik üzerine doktorasını verdi. 1878 ile 1892 yılları arası Paris Doğa Tarihi Müzesi'nde asistan, sonrasında da profesör olarak görev aldı. 1895 yılında École Polytechnique'te fizik profesörü olarak göreve başladı.

1896'da Becquerel yağmurlu havadan dolayı birkaç gün uranyum tuzlarını güneş ışığına maruz bırakamadı. Siyah kağıda sarılı film ve üstüne konmuş uranyum bileşiği, birkaç gün çekmecesinde bekletti. 1 Mart günü, belli bir nedeni olmaksızın, çekmecedeki filmi banyo etti ve uranyum kristalinin güneş ışığına maruz kalmadığı halde filme iz bıraktığını gördü. Becquerel, bunu x ışınlarına benzer görünmez bir ışın olarak tanımladı.

Becquerel bulduğu bu sonucu 2 Mart 1896'da kısa bir makale olarak Fransa Bilim Akademisi'ne okudu. Bu olay o tarihten itibaren 1898 yılına kadar Becquerel ışınları olarak adlandırıldı. 1898'de Marie Curie bu adı, daha genel bir ad olan radyoaktivite ile değiştirdi.

Becquerel radyoaktiviteyi bulmasının ardından üç ayrı keşfe daha imza attı. 1899 ve 1900 yılları arası beta parçacıklarının elektrik alan ve manyetik alan içerisinde saptığını gözlemleyerek beta parçacıklarının İngiliz fizikci J. J. Thomson'un yeni keşfettiği elektronlar ile aynı parçacık olduğunu gösterdi. Bunun yanı sıra, yeni hazırlanmış uranyumun belli bir süre sonra kısmen yok olduğuna ve radyoaktiflik kazandığına dikkat çekti. Bu gözlem, 1890 yılında Ernest Rutherford ve Frederick Soddy tarafından radyoaktif bozunma olarak adlandırılacaktı. Son olarak 1901 yılında cebinde taşıdığı radyumun vücudunda yanma yarattığını bildirerek, sağlık fiziğine ve radyum kanser tedavisine katkıda bulunmuş oldu.

Aldığı ödüller
Birçok onur ödülü ve Fransa'da ve dünyadaki çeşitli akademik topluluklara olan üyeliklerine layık görüldü. 1903 yılında Pierre Curie ve Marie Curie ile birlikte radyokativitenin keşfinde oynadığı rolden dolayı Nobel Fizik Ödülü'nü aldı.

Son zamanları
25 Ağustos 1908 yılında Fransa'nın Le Croisic şehrinde öldü. Ölümünün ardından onuruna, radyoaktivitenin SI ölçü sistemindeki birimine Bekerel (Becquerel veya Bq olarak da adlandırılır) ismi verildi. Ayrıca biri Ay'da diğeri Mars'ta olmak üzere iki kratere Becquerel krateri ismi verildi.

1852 doğumlular
1908 yılında ölenler
20. yüzyıl fizikçileri
Fransız fizikçiler
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Fransa doğumlular
Fransız Nobel Ödülü sahipleri

Henri Becquerel


මේජර් ජෙනරල් අමල් කරුනාසේකර (ඉංග්‍රීසි: Amal Karunasekara) VSV, RSP, USP, psc යනු  ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා නිලධාරියෙක් වන අතර ඔහු ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා මාණ්ඩලික ප්‍රධානී තනතුර හොබවයි. හිටපු අධ්‍යක්ෂ හමුදා බුද්ධි අංශය.

මේජර් ජෙනරල් අමල් කරුනාසේකර  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  මේජර් ජෙනරල් අමල් කරුනාසේකරයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු හමුදා නිලධරයන්
 ත්‍රිවිධ හමුදාවේ තිහක් වීඑස්වී සම්මානය ලබති

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා නිලධාරීන්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ජෙනරාල්වරු

අමල් කරුනාසේකර


Noah Gregory Centineo () este un actor american.
Este cunoscut pentru rolurile sale din serialul The Fosters, filmul de televiziune Cum să construiești băiatul perfect, și filmul Netflix Pentru Toti Baietii pe care i-am Iubit Înainte.

Viața timpurie
Centineo s-a născut în Miami, Florida. Părinții săi sunt Kellee Janel și Gregory Vincent Centineo, un om de afaceri care este director executiv al filmului de animație Legendele din Oz: Întoarcerea lui Dorothy (2013). Acesta are atât rădăcini italiene, cât și germanice.

Centineo a fost crescut în , împreună cu sora lui mai mare, Taylor. El a frecventat Liceul Comunitar din Boca Raton în clasele a noua și a zecea. Tot în perioada frecventării Liceului din Boca Raton a jucat fotbal. În 2012, el a plecat de la Boca Raton, cu scopul de a se muta la Los Angeles.

Filmografie

Film

Televiziune

Videoclipuri

Premii și nominalizări

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1996
Actori americani din secolul al XXI-lea
Americani de origine germană
Americani de origine italiană
Americani în viață
Nașteri pe 9 mai

Noah Centineo