was a Japanese aircraft manufacturer during World War II.

History
The company was founded as Kawanishi Engineering Works in 1920 in Hyōgo Prefecture as an outgrowth of the Kawanishi conglomerate, which had been funding the Nakajima Aircraft Company. Kawanishi built its first aircraft, the Kawanishi K-1 Mail-carrying Aircraft in 1921, and set up an airline, Nippon Koku K.K. (Japan Aviation Co. Ltd) in 1923, designing and building several aircraft for the airline's use. It was forced by the Japanese government to shut down Nippon Koku in 1929, however, with its routes being transferred to the government-owned Nippon Koku Yuso K.K. (Japan Air Transport Co. Ltd.) Kawanishi then split off the former Kawanishi Engineering Works, forming Kawanishi Kokuki KK in 1928, taking all of the Kawanishi Engineering Works' assets.

While Kawanishi was best known for its seaplanes, such as the Kawanishi H6K and H8K flying boats, its N1K-J land-based fighter -derived from their Kawanishi N1K1 floatplane fighter- was considered one of the best in the war. After Japan's defeat, the company was reborn as Shin Meiwa Industries (later ShinMaywa), and continued to create flying boats such as the PS-1 and US-2.

Products

Floatplanes
 E5K - 1931 three-seat reconnaissance floatplane, Kawanishi-built version of Yokosuka E5Y; 20 built
 E7K - 'Alf' 1933 three-seat reconnaissance floatplane; 533 built
 E8K - reconnaissance floatplane; lost to the Nakajima E8N
 E10K - 1934 night reconnaissance/transport flying boat; one built, but cancelled in favor of the Aichi E10A; prototype converted into a transport
 E11K - 1937 night reconnaissance flying boat; two built, but cancelled in favor of the Aichi E11A
 E12K
 E13K - 1938 three-seat reconnaissance floatplane; two built, but cancelled in favor of the Aichi E13A
 E15K  - 'Norm' 1941 reconnaissance floatplane; 15 built

Bombers
 G9K Gunzan - proposed land-based heavy bomber based on the H8K, remained a project
 K-100 - twin-engine land-based bomber project
 TB - four-engine heavy bomber project

Flying boats
 H3K - 1930 patrol/training flying boat; 5 built
 H6K - 'Mavis' 1936 patrol flying boat developed from the H3K; 215 built
 H8K - 'Emily' 1941 patrol flying boat; 167 built
 H11K Soukuu (Blue Sky) - transport flying boat project; mockup only
 K-60 - long-range 80 ton flying boat project
 K-200 - proposed turbojet-powered long-range flying boat, not built
 KX-3 - 500 ton, 12 engine flying boat project

Fighters
 K-11 - 1927 carrier-based fighter
 J3K - interceptor fighter, not built
 J6K Jinpu (Squall) - interceptor fighter; mockup only
 N1K Kyōfū (Gale) - 'Rex' 1942 floatplane fighter
 N1K1-J Shiden (Violet Lightning) - 'George' 1942 land-based fighter conversion of N1K
 N1K2-J Shiden-KAI (Violet Lightning-modified) - 1943 improved N1K1-J

Trainers
 K6K - 1938 floatplane trainer prototype; 2 built
 K8K - 1938 floatplane trainer; 15 built

Transports
H6K2-L/H6K4-L - unarmed transport conversions of H6K
H8K1-L/H8K2-L/H8K4-L Seikū (Clear Sky) - transport conversions of H8K; H8K4-L remained a project as all H8K4s were lost in 1945
H11K1-L - projected transport version of H11K

Suicide attack aircraft
 Baika (, Plum Blossom) - projected kamikaze aircraft based on the Fieseler Fi 103R, not built

Civil aircraft
 K-1 - 1920 mail plane
 K-2 - 1921 single-seat racer
 K-3 - 1921 multipurpose transport aircraft developed from the K-1
 K-5 - 1922 floatplane mail plane
 K-6 - 1923 three-seat biplane airliner
 K-7A Transport Seaplane - 1925 six-seat biplane floatplane airliner
 K-7B Mail-carrying Aircraft - mail plane modification of K-7A
 K-8 Transport Seaplane - 1926 floatplane mail plane
 K-9 - cargo aircraft project
 K-10 Transport - 1926 mail plane/six-seat airliner
 K-12 Sakura - 1928 experimental long-range record-breaking aircraft

References

Notes

Bibliography

  (new edition 1987 by Putnam Aeronautical Books, .)

 Mikesh, Robert C. and Shorzoe Abe. Japanese Aircraft, 1910–1941. London: Putnam & Company Ltd., 1990. .
 Richards, M.C. "Kawanishi 4-Motor Flying-Boats (H6K 'Mavis' and H8K 'Emily')". Aircraft in Profile Volume 11. Windsor, Berkshire, UK: Profile Publications Ltd., 1972.

External links

 Corporate History of ShinMaywa at shinmaywa.co.jp

Companies based in Hyōgo Prefecture
Defunct aircraft manufacturers of Japan

Kawanishi Aircraft Company


عقد 1850 هو الفترة الزمينة من 1 يناير 1850 إلى 31 ديسمبر 1859. كانت الخمسينات عقدا مضطربا جدا، حيث اندلعت الحروب مثل حرب القرم وهزت السياسة الأوروبية، فضلا عن توسع الاستعمار نحو الشرق الأقصى، الذي أثار أيضا صراعات مثل حرب الأفيون الثانية. في الوقت نفسه، شهدت الولايات المتحدة ذروة الهجرة الجماعية إلى الغرب الأمريكي، فشهدت البلاد ازدهارا اقتصاديا، فضلا عن تزايد السكان السريع.

مراجع

عقد 1850


Humiriastrum spiritu-sancti é uma espécie de planta do gênero Humiriastrum e da família Humiriaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1964 por José Cuatrecasas.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbórea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia e Espírito Santo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Silva, R.; Oliveira, M.G.M.; Prado, T.C.; Souza, V.C. Humiriaceae  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Humiriastrum spiritu-sancti no projeto Flora e Funga do Brasil
 Humiriastrum spiritu-sancti no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Humiriastrum
Plantas descritas em 1964
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Humiriastrum spiritu-sancti


Chamaedorea geonomiformis es una especie de palmera que se distribuye por Centroamérica.

Descripción
Son palmas con tallos solitarios,  erectos o decumbentes de vez en cuando, que alcanzan un tamaño de 1,5 m de altura, a menudo sin tallo. Las hojas: 50-10, erectas, verdes , la vaina de 8-10 cm de largo, tubular, verde, pecíolo 2-15 cm de largo, plano y verde arriba, redondeados y pálido por debajo; raquis de 11-22 cm de color amarillento, la hoja de 15 a 30 x 15 cm, incisas apicalmente, oblanceoladas u oblongo-elípticas, lóbulos agudos, sólo superficialmente y oscuramente dentadas hacia el ápice, 9-12 nervios a cada lado del raquis. Inflorescencias: interfoliares pero a menudo infrafoliares. El fruto globoso, de color negro azulado.

Distribución y hábitat
Es una especie que se encuentra en el bosque húmedo en la vertiente atlántica, principalmente en altitudes bajas, pero a la elevación de 1000 m, a menudo en la piedra caliza. Se distribuye por Belice, Guatemala, Honduras y México.

Taxonomía
Chamaedorea geonomiformis fue descrita por Hermann Wendland y publicado en Allgemeine Gartenzeitung 20(1): 1–3, en el año 1952. (3 Jan 1852)
Etimología
Chamaedorea: nombre genérico que deriva de las palabras griegas: χαμαί (chamai), que significa "sobre el terreno", y δωρεά (dorea) , que significa "regalo", en referencia a las frutas fácilmente alcanzadas en la naturaleza por el bajo crecimiento de las plantas.

geonomiformis, epíteto latino que significa que tiene una forma o hábito similar a las palmas del género Geonoma.

Sinonimia
 Chamaedorea fenestrata H.Wendl.
 Chamaedorea humilis H.Wendl.
 Chamaedorea tenella H.Wendl.
 Geonoma fenestrata (H.Wendl.) H.Wendl.
 Geonoma humilis auct.
 Nunnezharia fenestrata (H.Wendl.) Kuntze
 Nunnezharia geonomiformis (H.Wendl.) Hook.f.
 Nunnezharia tenella (H.Wendl.) Hook.f.
 Nunnezharia tenella (H. Wendl.) Kuntze

Nombres comunes
Pacaya - Honduras; capucacapocha - Guatemala

Referencias

Enlaces externos

geonomiformis

Plantas descritas en 1852
Plantas descritas por H.Wendl.
Flora de América Central

Chamaedorea geonomiformis


Anne de Rupplémont (parfois Ruplemont) née vers 1583 et décédée en 1640 à Namur (Belgique) est une dame bourgeoise et philanthrope de Namur. Elle est la fondatrice d'une célèbre « école dominicale pour les pauvres » de la ville.

Biographie
Née aux environs de 1583, Anne est la fille de Hubert de Rupplémont, un prospère maître de forges de la vallée du Samson.

En 1603, Anne de Rupplémont se marie à un Namurois, Pierre Pasquet (dit Huet), fils d'échevin, dont elle a un fils, Jean (ou Pierre ?) Huet, qui deviendra jésuite en 1523 (et plus tard vice-recteur du collège de Namur).

En 1610, après sept ans de mariage, Anne perd son mari. C'est alors que la jeune veuve, âgée de 27 ans, donne toute la mesure de sa personnalité. Elle gère remarquablement le patrimoine familial hérité de son mari qui comprend des biens immobiliers dans la ville de Namur (avec immeubles place de l'Ange et rue des Fossés) et investit avec son beau-frère dans une mine de plomb à Vedrin qui est promise à un bel avenir.

Dynamique, pieuse et généreuse, Anne de Rupplémont se préoccupe de l'éducation des filles et surtout de l'instruction des enfants pauvres. Elle fait venir à Namur les religieuses annonciades et les installe dans sa propriété de la rue des Fossés.

Par testament signé en 1638, Anne de Rupplémont divise son héritage en trois parts : pour la Compagnie de Jésus (et son fils), pour les religieuses annonciades et pour les pauvres (dont elle s'est toujours fort occupée). Avec cette troisième part est fondée l'Escholle dominicale pour les pauvres. Anne de Rupplémont meurt à Namur en 1640.

L'escholle dominicale
Cinq ans plus tard, à Pâques 1645, son école est ouverte à l'hôpital Saint-Jacques. Elle est transférée en 1660 dans ce qui est aujourd'hui le  de la rue Rupplémont. Elle est supervisée par les pères du collège des Jésuites qui n'est pas loin. Au fronton de la remarquable porte d'entrée, on peut encore lire aujourd'hui l'inscription « Escholle dominicale pour les pauvres 1660 ».

L'école a un grand succès. Les enfants pauvres n'étant libres que le dimanche - en marge de la messe -, l'enseignement qu'ils recevaient n'était pas uniquement religieux (catéchisme), mais comprenait également une éducation de base avec alphabétisation.

Lorsque les Jésuites durent quitter Namur (1773), l'école fut reprise par le clergé séculier puis, en 1807, par le « bureau de bienfaisance » de la ville de Namur. Une circulaire de ce bureau, datée du , nous apprend que les élèves de l'école sont au nombre de 300 environ. Adressée aux cafetiers de la ville, la circulaire fait appels aux aumônes (des troncs se trouvent dans les cafés) pour fournir vêtements et chaussures aux enfants qui fréquentent l'école.

En 1868, la ville reconnaît Anne de Rupplémont comme grande bienfaitrice en donnant son nom à la rue où se trouve son école.

Au début du , l'école fusionne avec une autre. La tradition ancienne continue jusqu'en ce  cependant, par une école de devoirs (Escholle des devoirs), dirigée par l'institut des Sœurs de Sainte-Marie, qui s'y trouve ainsi que d'autres œuvres sociales.

Notes

Bibliographie
 .

Naissance en 1583
Décès en 1640
Philanthrope belge
Décès à Namur
Décès à 57 ans

Anne de Rupplémont


فريدريش فيلهلم إرنست باولوس  (23 سبتمبر 1890 - 1 فبراير 1957) ضابط في الجيش الألماني من 1910 إلى 1943. حمل رتبة مارشال خلال الحرب العالمية الثانية. كان قائدًا للجيش الالماني السادس خلال معركة ستالينجراد التي انتهت نهاية مأساوية لألمانيا النازية، حيث قُتِلَ وأُسِرَ أكثر من مليون من جنود الجيش الألماني وجنود جيوش دول المحور عقب هجوم سوفيتي مضاد في نوفمبر 1942.

استسلم فريدريش باولوس للسوفيات في ستالينجراد في 31 يناير 1943، وهذا بعد يوم واحد من ترقيته إلى رتبة مارشال بواسطة هتلر. توقع هتلر من باولوس أن يقدم على الانتحار، حيث لم يسبق أن يبقى مارشال، أو بمعنى أدق: "ألمانياً"، في قبضة الأسر. خلال فترة سجنه في الاتحاد السوفيتي، أصبح ناقدا لاذعاً للحقبة النازية، وانضم إلى اللجنة الوطنية لألمانيا حرة التي تدعهما روسيا.

حياته الباكرة

ولد في بريتيناو ابن درس، لم ينجح في دراسته في بحرية كيسرليش، ودرس القانون بصورة ملخصة في جامعة ماربيرغ.

الخدمة العسكرية

بعد ترك الجامعة بدون شهادة التحق بفوج لمشاة ال111، وفي 4 يوليو 1912 تزوج الينا سوليسكو.

عند اندلاع الحرب العالمية الأولى كان في ضمن الفرقة التي هجمت على فرنسا وخدم كضابط في مقدونيا وفرنسا وصربيا.

بعد توقيع الهدنة قاتل بولوس في كمعاون لواء في القوات الحرة -و التي كانت من المتطوعيين مع أوضد حكومة فايمار- بين 1921 و1933 خدم في عدة مناصب في هيئة الأركان، وآمراً لكتيبة المركبات بين عامي 1934 و1935 قبل أن يُعين كقائداً لفرقة البانزر تحت قيادة لوتز، ثُم عُيِّن تحت إمرة الجنرال جودريان الذي وصفه بأنه عبقري وواعي ونشيط لكنه شكّك في أن يكون حسمه لقراراته وفي قساوته وخبرته.

ورُقي لرتبة لواء وأصبح قائداً للجيش العاشر الذي شارك في غزو فرنسا وهولندا وبلجيكا، ثُم رقي لرتية فريق وشارك في التحضيرات لغزو الإتحاد السوفييتي.

معركة ستالينغراد

رُقّي باولوس لرتبة جنرال (فريق أول) وأُعطي قيادة الجيش السادس المتوجه نحو ستالينغراد لكنه حُوصر بواسطة الجيوش السوفيتية القوية ولم يستطع مانشاين تخليصه، ورفض هتلر فكرة اختراق الطوق والانسحاب رغم محاولات مانشتاين بإقناعه بأنها الحل الوحيد، ثُم أخيراً تمكن كيرت زيتلر رئيس هيئة أركان الحرب الجديد بإقناع هتلر بفكرة اختراق الطوق والانسحاب.

لكن محاولاته لكسر الحصار باءت بالفشل ومع تناقص الذخيرة والمؤن وسوء حالة الجيوش الألمانية أصبح من الاستحالة هزيمة الجيش الأحمر، ولكنه قاتل ووقعت خسائر جسيمة من الطرفين.

في 8 يناير 1943 قام الجنرال الروسي قنسطنطين روكوسوفسكي بتقديم عرض كريم للاستسلام لباولوس مبني على تقديم المؤن والعناية الطبية وترحيلهم إلى الدولة التي يرغبون بها بعد الحرب مقابل تسليم شاراتهم ولباسهم العسكري، كان موقف باولوس مستحيلاً وطلب من هتلر أن يستسلم لكن هتلر رفض وأمره أن يبقى في ستالينغراد حتى اخر جندي.

سيطر الروس على مهبط الطائرات وعرضوا الاستسلام على باولوس مرة اُخرى، لكن هتلر رفض الاستسلام، في 30 يناير باولوس أعلم هتلر أن جنوده على بُعد ساعات من الانهيار، قام هتلر عبر الراديو بإغداق الترقيات لضباط باولوس لرفع معنوياتهم و رُقّي باولوس لرتبة (فيلد مارشال)، ولم يُعرف أي فيلد مارشال ألماني سبق أن استسلم، وكان واضحاً دفع باولوس للإنتحار لأنه إذا استسلم سيكون يلحق العار بتاريخ ألمانيا العسكري.

بالرغم من ذلك استسلم باولوس وجنوده في اليوم التالي 31 يناير 1943 مقابل شروط.

و أصبح من منتقدي النظام النازي وشهد في محاكمات نورنبيرغ، وسُئل عن السجناء من قبل صحفي فقال أن يُخبر اُمهاتهم وزوجاتهم انه بخير بالرغم من أنه كان يعلم أن 90% منهم ماتوا.

من بين 91,000 جندي استسلموا للروس في ستالينغراد لم يعد لبلاده سوى 6,000 جندي .

أصبح باولوس ضابط شرطة في دريسدن في جمهورية ألمانيا الديمقراطية ومات عام 1957 ودفن في بادن بجانب زوجته التي توفيت 1947 ولم ترى زوجها ثانية.

روابط خارجية

مراجع

أسرى الحرب الألمان في الحرب العالمية الثانية الذين احتجزهم الاتحاد السوفيتي
أسرى حرب ألمان
أشخاص من هيس-ناسو
أعضاء اللجنة الوطنية لألمانيا الحرة
أفراد عسكريون من هسن
أفراد فرايكوربس في القرن العشرين
ألمان شرقيون
ألمان في الحرب العالمية الثانية
القادة الألمان في معركة ستالينجراد
حاصلون على وسام صليب الحرية من الدرجة الأولى
رومان كاثوليك ألمان
ضباط ألمانيا النازية
فيلد مارشال لألمانيا النازية
قادة الحرب العالمية الثانية
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
متقلدو صليب الفارس الحديدي مع أوراق البلوط
متقلدو مشبك الصليب الحديدي من الدرجة الأولى
مواليد 1890
مؤرخون عسكريون ألمان
وفيات 1957
الحاصلون على وسام الاستحقاق العسكري (مكلنبورغ شفيرين)

فريدريش باولوس


August Jaeger (1860-1909) fue un compositor y editor musical anglogermano, que mantuvo una estrecha amistad con el compositor inglés Edward Elgar.

Biografía
August Jaeger nació en 1860 en Düsseldorf. Conoció a Edward Elgar a través de su empleo en la editorial musical londinense Novello & Co. Su asesoramiento y amistad se convirtió en un valor incalculable para Elgar, haciendo que el compositor volviera a trabajar muchos pasajes musicales famosos, como el final de sus Variaciones Enigma y el clímax de El sueño de Geronte. Jaeger fue inmortalizado en la famosa novena variación «Nimrod» de la primera obra mencionada, recordando una conversación sobre los movimientos lentos de Beethoven (Nemrod era un cazador de la Biblia, un juego de palabras con la palabra alemana para cazador, Jäger).

Jaeger defendió la obra del joven compositor Samuel Coleridge-Taylor, del que Elgar afirmó que era «un genio».

Se casó con Isabel Donkersley, una alumna de Henry Holmes en el Royal College of Music.

Bibliografía

Compositores de Alemania del siglo XIX
Editores de Alemania
Edward Elgar
Nacidos en Düsseldorf
Compositores de Alemania del siglo XX

August Jaeger


Emanuel Couto (* 6. August 1973 in Guarda) ist ein ehemaliger portugiesischer Tennisspieler.

Werdegang
Couto ist neben Nuno Marques, João Cunha e Silva und Bernardo Mota Teil der so genannten "Goldenen Generation" des portugiesischen Tennis. Den einzigen Turniersieg seiner Karriere erreichte er 1996 beim ATP-Turnier von Porto im Doppel gemeinsam mit Bernardo Mota. Bei Grand-Slam-Turnieren erreichte er 1997 in Wimbledon und Roland Garros jeweils die zweite Runde.

Er nahm an den Olympischen Spielen in Barcelona und Atlanta teil. Beide Male trat er zusammen mit Bernardo Mota in der Doppelkonkurrenz an, schied jedoch jedes Mal ohne Satzgewinn bereits in der Auftaktrunde aus.

Couto bestritt zwischen 1994 und 2003 insgesamt 20 Begegnungen für die portugiesische Davis-Cup-Mannschaft. Dabei ist sowohl seine Einzelbilanz mit 11:10 als auch seine Doppelbilanz mit 13:5 positiv. Mit den 13 Doppelsiegen ist Couto der erfolgreichste Doppelspieler in der Davis-Cup-Historie seines Landes.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Doppel

Turniersiege

ATP Tour

Challenger Tour

Finalteilnahmen

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Portugal)
Olympiateilnehmer (Portugal)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Portugiese
Geboren 1973
Mann

Emanuel Couto


Ctislav "Sláva" Doseděl (* 14. August 1970 in Přerov, damals ČSSR) ist ein ehemaliger tschechischer Tennisspieler.

Karriere
Doseděl feierte zunächst auf der zweitklassigen Challenger Tour Erfolge. Im Einzel gewann er in seiner Karriere fünf Titel sowie drei weitere im Doppel. Auf der ATP Tour sammelte er zwischen 1995 und 1997 insgesamt drei Titel im Einzel, alle auf Sandbelag. Er stand außerdem in drei weiteren Finals. Im Doppel konnte er ebenfalls einen Titel mit seinem Landsmann Pavel Vízner gewinnen. Bei Grand-Slam-Turnieren war sein Viertelfinaleinzug 1999 bei den US Open der größte Erfolg seiner Karriere. Darüber hinaus stand er noch zweimal im Achtelfinale bei den French Open und Australian Open. Seine höchste Einzelplatzierung in der Weltrangliste erreichte er am 10. Oktober 1994 mit Position 24. Im Doppel erreichte er Rang 120 im März 1997.

Im Jahr 2000 nahm er an den Olympischen Sommerspielen in Sydney teil. Er trat im Einzelwettbewerb an, wo er in der Auftaktrunde auf den Chilenen Nicolás Massú traf. Massú besiegte Doseděl mit 6:2, 7:65.

Doseděl bestritt zwischen 1994 und 2000 insgesamt sechs Begegnungen für die tschechische Davis-Cup-Mannschaft. Er kam bei elf Einzelpartien zum Einsatz, von denen er drei gewinnen konnte und acht verlor. Sämtliche Spiele bestritt er in der Weltgruppe, zwei davon im Viertelfinale.

Nach den US Open 2001 beendete er seine Profikarriere.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

Sonstiges
Doseděl hatte 1999 einen Gastauftritt im tschechischen Film "Vincenz Priessnitz".

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Davis-Cup-Spieler (Tschechien)
Olympiateilnehmer (Tschechien)
Geboren 1970
Mann
Tscheche

Sláva Doseděl


Ihor Vladimirovitch Podoltchak (né le  à Lviv) est un réalisateur, scénariste, producteur, artiste et commissaire d'exposition ukrainien. Il est membre de l'Académie cinématographique ukrainienne. Il est participant et lauréat de nombreuses expositions internationales d'art en Ukraine et à l'étranger. Il a co-fondé le fonds Masoch et prend part à tous ses projets artistiques. Il vit et travaille à Łódź et à Lviv. Il s'inscrit dans la .

Biographie

Podoltchak est né le 9 avril 1962 à Lviv dans une famille d'intellectuels. Son père est historien de formation et sa mère, journaliste. En 1979, il est diplômé de l'école secondaire nº 9 de Lviv. La même année, il entre à l'Institut d'État des arts appliqués et décoratifs de Lviv (aujourd'hui l') et obtient son diplôme avec mention en 1984. Il a étudié avec Oleg Tistol,  et . De 1984 à 1985, il sert dans les Troupes frontalières soviétiques. De 1985 à 1986, il travaille au Fonds d'art de l'Union des artistes soviétiques d'Ukraine. À partir de 1986, il exerce comme artiste indépendant et conservateur d'art contemporain. Il a participé à de nombreuses expositions internationales à travers le monde, en a remporté plusieurs et a organisé un certain nombre d'expositions internationales en Ukraine et à l'étranger.

Depuis la création du fonds Masoch en 1991 avec , il a dirigé divers événements artistiques en Ukraine, en Allemagne et en Russie. Depuis 1997, il est s'engagé dans la conception de la composante visuelle de campagnes électorales en Ukraine et en Russie. Depuis 2006, il écrit des scénarios, réalise et produit des films. Il a réalisé deux longs métrages (Las Meninas, Delirium) et un court métrage (Merry-Go-Round).

En 2014, le magazine Forbes Ukraine a nommé Ihor Podoltchak l'un des 10 réalisateurs ukrainiens les plus en vue.

Pratique artistique

Podoltchak travaille dans divers genres de beaux-arts: peinture, arts graphiques, photographie, art vidéo et art action. Au début de sa carrière, l'art graphique prédomine. Au début des années 1990, il exerce dans pratiquement tous les genres des arts visuels; au milieu des années 1990 il pratique l'art action; à la fin des années 1990, l'art vidéo.

Peinture et techniques mixtes

Jusqu'au début des années 1990, Podoltchak utilise la peinture à l'huile et ses œuvres sont généralement de petit format (jusqu'à ). Plus tard, il recourt uniquement à l'acrylique et à la toile, et les formats augmentent considérablement (jusqu'à ). Jusqu'au milieu des années 1990, il expose sous le pseudonyme O. Serdiouk des œuvres réalisées dans une technique mixte unique combinant monotype et peinture acrylique sur papier avec collage ultérieur sur toile.

Arts graphiques
Podoltchak utilise dans ses œuvres des techniques d'eau-forte, d'aquatinte, d'estampe et de pointe sèche. En règle générale, il combine toutes ces techniques, atteignant une profondeur de noir extraordinaire, une large gamme de gris ainsi qu'une variété de textures et de reliefs. Il travaille sur plaques de zinc. La dimension des œuvres varie de la miniature (2x3 cm) au grand format (50x40 cm), ce qui est assez inhabituel pour la technique de la taille-douce.

Photographie

Podoltchak a commencé à travailler dans la photographie pendant ses études à l'Institut. Jusqu'en 1996, il expose ses photographies sous le pseudonyme de Gor Gory. Il s'agissait principalement de photographies en noir et blanc, exprimées ou peintes avec des colorants à l'aniline. Plus tard, il commence à utiliser la technique de la solarisation. En 2000, il commence à prendre des photographies en couleur. Le tournage est toujours mis en scène, réalisé en studio. Il photographie à la fois des modèles et des natures mortes. Il utilise une caméra Mamiya RB67 de moyen format avec une variété d'optiques. Il recourt souvent à la lumière colorée. Le format des œuvres varie de  à  sur le côté le plus long.

Les photographies de Podoltchak ont été publiées dans diverses publications photographiques, tant élitistes (Scenario : The Art Photography Magazine, Royaume-Uni), fétichistes (Secret, Belgique) que pornographiques (Nu, Italie).

Livres d'artiste
En 1992, le collectif d'arts polonais  de Łódź, dont Podoltchak a participé à la fondation en 1980, publie le livre d'artiste Jacob Böhme avec des gravures originales de Podoltchak intégrées dans du papier dessiné à la main de  de long. Le livre connaît un grand succès dans les salons internationaux du livre et reçoit la médaille de bronze du concours du meilleur livre du monde à la Foire du livre de Francfort en 1994, le prix Walter-Tiemann à la Foire du livre de Leipzig la même année et le prix du meilleur livre de l'année de l' en 1992. Le livre a participé à la première exposition de l'Ukraine à la Biennale de São Paulo de 1994.

En 1995, Podoltchak illustre le livre Gilgamesh avec des textes de .

Expositions
Podoltchak a commencé son activité d'exposition en 1985. Il a participé à plus de 150 expositions internationales. Il est l'auteur de nombreux projets dans le domaine des beaux-arts et lauréat de 25 expositions internationales au Canada, aux États-Unis, en Corée du Sud, en Lettonie, en Pologne, en Norvège, en Espagne et en Ukraine. Il y a eu 25 expositions personnelles de l'artiste à Venise, Londres, Mayence, Kiev, Munich, Łódź, Bayreuth, Braidwood, Séoul, Safed, Moscou, Lviv, Haïfa, Hobart, Cadaqués, Paris, Konin, Poznan et Groß-Gerau.

L'une de ses expositions fut la toute première exposition d'art dans l'espace, qui eut lieu dans la station spatiale russe Mir le 25 janvier 1993. Deux eaux-fortes de Podoltchak étaient exposées. L'exposition a été réalisée avec la participation des cosmonautes russes Sergueï Avdeïev et Anatoli Soloviov. L'enregistrement du projet s'est fait en vidéo. Cette exposition faisait partie du projet Art in Space et a fait partie de l'exposition de l'Ukraine à la Biennale de São Paulo de 1994.

Projets curatoriaux

Cinéma
Les deux longs métrages de Podoltchak ont des caractéristiques communes : départ du récit, anthropologie des mondes clos, angles de prise de vue inattendus, liberté des jugements disjonctifs et extrême « dialectique » dans l'approche de la représentation de l'espace-temps.

Las Meninas

 est le premier long métrage de Podoltchak. La première mondiale a eu lieu au Festival international du film de Rotterdam le 25 janvier 2008 dans le cadre du programme de compétition. Le film a participé à 27 festivals de cinéma internationaux, dont 10 dans le programme de compétition, et d'autres dans le programme officiel.

La première ukrainienne a eu lieu le 9 juin 2009 au Festival du film européen de Kiev. La sortie au cinéma en Ukraine a eu lieu le 5 octobre 2009. Dans le classement dressé par le  et l', Las Meninas figure parmi les 20 meilleurs films nationaux 1992-2011.

Delirium

 est le deuxième long métrage de Podoltchak. Le scénario est inspiré du roman Inductor de l'écrivain et journaliste ukrainien . Le tournage s'est déroulé de 2008 à 2010. Le site  a classé Delirium parmi les 10 meilleurs films ukrainiens de 2012. La première mondiale du film a eu lieu le 4 mars 2013 dans le cadre du programme de compétition de la semaine des réalisateurs du Fantasporto à Porto. La même année, le film a reçu le premier prix du .

Merry-Go-Round

Ihor Podoltchak a produit le court métrage  avec  et Lilia Mlynarytch. Le directeur de la photographie est Serhiy Mykhaltchouk et la musique du film est créée par . La première mondiale du film a eu lieu le 9 juillet 2017 en Australie dans le cadre du . Le film a été en lice pour le prix du meilleur court métrage ukrainien au Festival international du film d'Odessa.

Autres activités

Depuis 1997, Podoltchak s'est s'engagé dans la conception de la composante visuelle de campagnes électorales en Ukraine et en Russie.

En Russie, il s'est impliqué en 1997 aux élections à la Douma de la ville de Moscou et aux élections à la Douma du kraï du Primorié (Vladivostok).

En Ukraine, il est l'auteur (avec Ihor Diourytch) de la composante graphique des campagnes de Leonid Koutchma à l'élection présidentielle de 1999, du parti Pour l'Ukraine unie ! et du candidat Oleksandr Sahour aux élections législatives de 2002, de Viktor Ianoukovytch à l'élection présidentielle de 2004, du  aux élections législatives de 2006 et de  aux élections à la mairie de Kiev de 2008.

En 2002, dans la série d'affiches « Nous sommes unis par l'amour », Podoltchak et Diourytch représentent l'homosexualité pour la première fois dans une publicité politique.

Prix et nominations

Références

Liens externes

 Œuvres et documents d'Ihor Podoltchak accessibles en ligne (archive.org)

Peintre ukrainien du XXe siècle
Peintre ukrainien du XXIe siècle
Peintre surréaliste
Naissance à Lviv
Photographe ukrainien du XXe siècle
Photographe ukrainien du XXIe siècle
Graveur ukrainien
Artiste conceptuel
Artiste contemporain
Producteur ukrainien de cinéma
Scénariste ukrainien de cinéma
Réalisateur ukrainien
Naissance en avril 1962

Ihor Podoltchak


Institut Sup'Biotech de Paris er et fransk ingeniør-institut tilknyttet IONIS Education Group.

Instituttet blev oprettet i 2003 (Institut Sup'Biotech de Paris) i 2005 (Sup'Biotech Paris) og har i dag omkring 700 studerende.

Berømte alumne
 Cyprien Verseux, Astrobiologi

Bibliografi
 Biotechnologies. Les promesses du vivant., Villejuif, FYP Éditions, 2015, 256 p. ()
 Planète biotech - 2030 : la vie avec les biotechnologies, Villejuif, FYP Éditions, 2023, 254 p. ()

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig
Tekniske universiteter

Institut Sup'Biotech de Paris


Sveti Petar je poluotok koji se nalazi u Makarskoj.

Zemljopisne osobine
Mali je poluotok na ulazu u gradsku luku.
Smjestio se na vanjskom jugozapadnom dijelu zemljopisnog i povijesnog prostora današnje Makarske. Poluotok je zbog više osobina zanimljiva arheološka i krajobrazna zona.
Na Sv. Petru je špilja otvorena za posjetitelje, s otvorenom terasom s pogledom na cijelu Makarsku. Dio pećine je pod morem. Nastala je umjetno u drugome svjetskom ratu. Iskopana je za potrebe Kriegsmarine kao zaklon za podmornice. Prema otvorenom moru su litice, omiljeno mjesto ljubitelja skakanja u more.

Krajobrazna zona
Radi guste borove šume te geološko-morfoloških formacija polutok je krajobrazna zona koja svojim pružanjem i s dva istaknuta rta zatvara i kontrolira ulaz u makarsku luku.

Arheološka zona
Prostrana je i slojevita arheološka zona. Na dijelu obale poluotoka, smještenom nasuprot gradu, nalaze se kuće građene u 19. i 20. stoljeću. Na vrhu poluotoka je zaravan s crkvom Sv. Petra po kojoj je cijeli poluotok dobio ime.

Arheološka zona na poluotoku Sv. Petru je zaštićeno kulturno dobro.

Zapadni dio zaravni, uokolo crkve, ograđen je visokim kamenim zidom s puškarnicama pa se pretpostavlja da je ovaj prostor služio kao refugij u 16. – 17. stoljeću za vrijeme tursko-mletačkih razgraničenja makarskog teritorija.na sjevernoj strani ograđene zaravni nalazi se groblje koje je bilo u funkciji do 19. stoljeća, a neki od grobova s natpisima su sačuvani do danas. Na krajnjoj zapadnoj točki poluotoka sv. Petar u 20. stoljeću sagrađen je svjetionik i "Vila Irena" zaštićena kulturna dobra RH.

Oko zaravni utvrđeni su ostaci prapovijesnog suhozidnog bedema, a mletački bedem s puškarnicama svojim najvećim dijelom nalazi se upravo na mjestu prapovijesnog koji je pritom razgrađen radi kamene građe. Prapovijesni bedem se pruža od sjeverozapada prema sjeveroistoku u dužini od stotinjak metara. Svrha mu je bila zaštita gradinskog naselje na vrhu koje je s južne strane bilo zaštićeno visokim liticama koje se okomito spuštaju u more. Zbog svojeg položaja Gradina na poluotoku Sv. Petru predstavljala je ključno strateško uporište s kojeg je bilo moguće kontrolirati morsko područje cijelog Bračkog kanala sve do Splitskih vrata. Prema pronađenom arheološkom materijalu gradina se okvirno može datirati u razdoblje kasnog neolitika (4. tisućljeće pr. Kr.) uz kasniju brončanodobnu fazu (2. tisućljeće pr. Kr.) kada se najvjerojatnije gradi bedem.

Nalazi oboda grčo-italskih amfora te ulomaka helenističke keramike upućuje i na kasnohelenističko razdoblje na području zaravni. Arheološka istraživanja 1992. godine potvrdila su povijesni kontinuitet ovog strateški vrlo važnog mjesta. Naime, prilikom faksimilne obnove crkve sv. Petra s gotičkom i baroknom fazom u kojoj su sačuvani Kačićevi grobovi, a koja je nakon oštećenja u potresu 1962. godine doživjela damnatio memoriae. Na zapadnoj strani zaravni otkriven je antički zid datiran u 4. stoljeće poslije Krista u dužini od 30 mi i temelji kule s cisternom obloženom kvalitetnom hidrauličnom žbukom iz prve pol. 4 stoljeća. Također su ispod crkve pronađeni ostatci starokršćanske crkve i ulomci oltarne pregrade koji su kao spoilae bili ugrađeni u zidove barokne crkve. Pronađena je i polukružna apsida te piloni crkvenog predvorja.

Na temelju arheološki ostataka može se zaključiti da je upravo na poluotoku sv. Pretar nalazio antički kastrum Muccrum, poznat iz izvora, kojeg su 548. godine razorili Goti. Još uvijek nije moguće predočiti cijeli razvojni tijek antičke faze lokaliteta, ali iz dosadašnjih istraživanja, prema keramičkom materijalu, uočava se duži konituitet naselja. Ostaci arhitekture govore u prilog većoj graditeljskoj cjelini, a dužina zapadnog zida i temelj venecijanske ograde platoa upozoravaju na fotifikacijski karakter arhitekture na Sv. Petru. Opravdano je zaključiti kako je Justinijanovim fortificiranjem obalnih središta u prvoj pol. 4. stoljeća bio zahvaćen i poluotok sv. Petra, a to se potvrđuje i brojnim keramičkim nalazima iz 4. i 5. stoljeća. Od 2010. godine Muzej grada Makarske ponovo provodi sustavna arheološka istraživanja na platou poluotoka Sv. Petra.

Na vrhu je crkva Sv. Petra iz 13. stoljeća, po kojem se zove poluotok. Sasvim blizu je plaža te svjetionik podignut 1884. godine, danas bez osoblja.

Zaštita
Pod oznakom P-4387 arheološka zona zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Poluotok danas
Danas funkcionira kao gradski park s dugom šetnicom i plažama. Na polutoku je kip sv. Petra, ispod kojeg je lančana ograda na kojoj zaljubljeni parovi ostavljaju svoje ljubavne katance, a ključ bacaju u more.

Galerija

Izvori

Hrvatski poluotoci
Makarska

Sveti Petar (poluotok)


Den Russiske Republik (russisk: Российская республика, ) var en kortvarig stat, der de jure kontrollerede det tidligere Russiske Kejserriges territorium efter proklamationen af den russiske foreløbige regering den 1. september (14. september iflg. den gregorianske kalender) 1917 i et dekret underskrevet af Aleksandr Kerenskij som ministerpræsident og Aleksandr Sarudnyj som justitsminister.

Allerede den 25. oktober (7. november iflg. den gregorianske kalender) 1917 blev Den Russiske Republik omstyrtet ved Oktoberrevolutionen og erstattet af Den Russiske Socialistiske Føderative Sovjetrepublik.

Referencer

Republikker
Rusland i 1900-tallet
Etableret i 1917
Ophørt i 1917

Russiske Republik


Niels Basse Fønss (født 25. august 1793 i Viborg, død 18. juli 1858 på Hindsgavl) var en dansk godsejer, bror til Johan Philip Rogert Fønss og far til Niels Basse Fønss.

Han var søn af overkrigskommissær Frederik Jørgen Fønss (1760-1798) og Antonette Elisabeth Dorothea Ring (1776-1816). Ifølge Karen Basse Fønns' testamente skulle Hindsgavl efter hendes død oprettes til stamhus for hendes nevø Niels Basse Fønns. Hun var datter af Hans Pedersen Fønss og Armgaard Sophie Basse, som var datter af kammerråd Niels Andersen Basse, der ejede Hindsgavl fra 1745 til 1773. Af denne grund optog de senere ejere af stamhuset navnet "Basse" i deres navn. På grund af gæld blev Stamhuset Hindsgavl dog først oprettet i 1815. Allerede den 18. maj 1804 var Fønss imidlertid blevet optaget i adelsstanden, og 1811 blev han kammerjunker og 1840 kammerherre. På portrættet af Fønss ser det ud til, at han bærer Nordstjerneordenen eller en lignende dekoration.

Han ægtede i 1813 Dorthea Frederikke Louise Wedel-Heinen (født 26. juli 1796 på Kærsgaard, død 11. april 1864 på Grimmerhus ved Middelfart), datter af Jacob Wedel (1731-1807) og Frederikke Louise Dinesen (1770-1833). Hun blev i egen ret adlet den 1. september 1826 sammen med sine søskende.

Kilder
 Danmarks Adels Aarbog 1945

Niels Basse 1
Godsejere fra Danmark
Kammerherrer fra Danmark
Personer fra Viborg
Danskere i 1800-tallet
Modtagere af Nordstjerneordenen

Niels Basse Fønss (1793-1858)


Lupta de la Ciucea din perioada 16-29 ianuarie 1919 a  reprezentat o acțiune militară de luptă de nivel tactic care a opus în arealul geografic dintre localitatățile Ciucea și Huedin situate în comitatul Cluj, trupe maghiare din Divizia Secuiască celor românești. Derularea ostilităților s-a circumscris operațiilor militare pentru apărarea Marii Uniri, acțiunea desfășurându-se în timpul perioadei de ocupare a celui de-al treilea aliniament al liniei de demarcație din Transilvania. Acțiunile desfășurate cu această ocazie au contribuit la stabilirea aliniamentului demarcațional militar în munții Bihorului.

Subiectul înfruntării a fost reprezentat de controlul căii de acces spre pasul Ciucea, una dintre trecătorile majore prin care se realiza accesul în Transilvania. Aflat în retragere din zona Clujului, Regimentul 21 Infanterie Honvezi a acționat în apărare în mod activ, conform cu sensul schimbării de optică a administrației politice și militare ungare care era acum dispusă la măsuri militare, luate cu scopul de a câștiga timp.

Fixarea trupelor maghiare în apărare la Ciucea a permis ca ele – ulterior – să poată dispune în zonă de serioase lucrări genistice în fața ofensivei armatei române din aprilie 1919

Contextul geografic, politic și militar
Pasul Ciucea () reprezintă un punct de trecere între Transilvania propriu-zisă și Crișana, șoseaua care traversează pasul făcând legătura între localitățile Oradea și Cluj. În sens istoric și cultural, a reprezentat una dintre trecătorile majore prin care se realiza accesul în Transilvania medievală. fiind cea mai folosită rută de trecere dintre Marea Câmpie Ungară și bazinul Transilvaniei.

Succesiv eforturilor Guvernului României și ale Consiliului Dirigent, linia de demarcație a fost mutată în luna ianuarie 1919 pe aliniamentul vest de Sighetu Marmației - Cicârlău - Ardusat - Băsești - Chilioara - Crișeni - Panic - Aghireș - Meseșenii de Sus - Șeredei - Pria - Ciucea - Ciuci - Zam. Forțele armate române au continuat astfel să preseze încet înainte, după ce au asigurat Clujul.

Trupele Diviziei Secuiești s-au retras din zona Clujului, rămânând doar formațiuni mai mici ale Regimentului 21 Infanterie Honvezi din Cluj, care aveau misiunea de a asigura drumul spre Oradea () pentru perioada de transport a muniției. După arestarea la 17 ianuarie 1919 a profesorului István Apáthy de către români, și în contextul continuării înaintării de către trupele române, comandamentului ungar în fruntea căruia se afla  Károly Kratochwill s-a mutat inițial la Huedin () și apoi la Oradea, unde și-a transferat centrul de comandă la mijlocul lunii ianuarie. Comandamentul ungar a susținut însă că nu recunoaște drept linie de demarcație decât Linia Diaz din 3 noiembrie 1918, așa cum fusese confirmată și individualizată prin Convenția militară de la Belgrad din 13 noiembrie 1918. De la Oradea Kratochwill a ordonat astfel ca trupele maghiare să nu se mai retragă, chiar dacă armata română ar fi continuat să înainteze spre vest. În contextul acestui ordin au apărut și primele confruntări militare dintre cele două armate.

Politica de non-rezistență pasivă dezvoltată în cursul iernii 1918-1919 de către guvernul ungar nu l-a descurajat pe Kratochvil, iar militarii Diviziei Secuiești au subminat politica oficială printr-o atitudine războinică. Astfel, comandantul Diviziei Secuiești a fost proactiv, ordonând misiuni care să traverseze liniile românești. Colonelul și subordonații săi au fost de părere că rezistența armată este singura cale de urmat pentru a păstra teritoriile situate la periferia teritoriului Ungariei, opinie împărtășită de mulți dintre contemporanii lor de aceeași limbă, aflați în acele zone.

Conform generalului francez Louis Franchet d'Esperey, scopul final al românilor a fost acela de a ocupa teritoriile aflate în sud-estul Tisei, în conformitate cu cele consemnate în Tratatul secret de alianță dintre România și Antantă. În consecință, generalul francez a apreciat că un război româno-ungar este iminent.

Confruntarea

În a doua jumătate a lunii ianuarie 1919, trupele române au depășit linia de demarcație care trecea prin Baia Mare, Cluj și Deva. Cea mai mare confruntare dintre trupele române și ungare din luna ianuarie 1919 a avut loce la Ciucea, unde Regimentul 21 Infanterie Honvezi a reușit ca efect al unor lupte care au durat câteva săptămâni, să oprească armata română să avanseze spre defileul Crișului Repede.

Conform istoricului Nagy Szabolcs, începând cu 12 ianuarie Regimentul 21 Infanterie Honvezi a fost atacat de către români, acesta retrăgându-se spre Ciucea cu misiunea de a asigura alături de Garda Națională Maghiară din Oradea apărarea trecătorii omonime. În retragere, trupele ungare de honvezi și de jandarmi au săvârșit jafuri, bătăi, schingiuiri și omoruri la Huedin și în satele Morlaca, Bologa, Valea Drăganului, Poieni Ciucea și Bucea. Deși în perioada de sfârșit a lunii ianuarie și de început al lunii februarie Regimentul 21 Infanterie Honvezi nu se afla în acel moment într-o formă prea bună, din punct de vedere al disciplinei, dislocat în apărarea zonei Ciucea acesta a contribuit la 16 ianuarie la atacarea trupelor române din zonă.

Conform profesorului Ilie Furduiu, actele reprobabile respective au grăbit înaintarea armatei române spre Huedin. Câteva zile mai târziu astfel, trupele române au replicat printr-un atac încununat de succes, asupra orașului. La 5/18 ianuarie a avut loc o ciocnire la Poieni cu Gărzile Naționale Române din localitate precum și cu 20 de cavaleriști români (roșiori), iar a doua zi pe 6/19 ianuarie membrii Gărzilor Naționale Române din Valea Drăganului s-au deplasat la Ciucea, unde au intervenit energic în ajutorul soldaților români aflați acolo.
Pe fondul unor condiții din ce în ce mai haotice în hinterlandul învecinat și a unei lungimi mari a linie frontului față de posibilitățile asigurării efective cu trupe, comunicațiile și aprovizionarea au devenit din ce în ce mai dificile la nivelul liniei de demarcație, iar gradul de fragmentare în mici unități al diviziei a crescut. Fiecare comandant a ajuns să opereze în mod autonom în propriul sector, planificând și executând în baza autorității proprii operațiuni în teritoriul stăpânit de către trupele române.
Pasul Ciucea a fost ținut de trupele regimentului. La 7/20 ianuarie trupele din Regat și Gărzile Naționale Române s-au retras din localitatea Ciucea, care a fost reocupată de maghiari a doua zi, aceștia înaintând ulterior până la Poieni și Valea Drăganului.

În perioada 23-28 ianuarie 1919 maghiarii Regimentului 21 Honvezi au trecut la contraatac, pentru a menține viitoarea linie de demarcație la nivelul căreia ajunseseră trupele române. Astfel, fără  a se baza pe un ordin direct venit de la Kratochvil, colonelul Lajos Kubay a decis ca la 23 ianuarie să inițieze o acțiune proprie, fără să notifice eșalonul superior al diviziei. Timp de 3 zile, soldații maghiari au înaintat în Țara Călatei până la Brăișoru (). Datorită faptului că regimentul era amenințat cu încercuirea dinspre nord și sud de trupe neregulate românești și dinspre Cluj de trupe regulate, forțele ungare s-au retras la Ciucea, unde o delegație franceză le-a cerut la 29 ianuarie să înceteze ostilitățile.

Epilogul

Ca efect al luptelor duse la Ciucea, linia frontului s-a stabilizat în Munții Bihorului.

Nu s-a ajuns totuși la o ciocnire deschisă, deoarece la 21 ianuarie 1919, Franchet d'Esperey a ordonat oprirea avansului militar românesc. Pe 23 ianuarie Consiliul de Miniștri ungar a decis, pentru prima dată, că nu mai avea o altă soluție decât rezistența armată, iar la 24 ianuarie Georges Clemenceau i-a atras atenția generalului Henri Berthelot că nu era cazul să se ia în considerare toate pretențiile românești. Un nou ordin din 28 ianuarie – al Primului Ministru francez – a determinat fixarea armatelor române pe aliniamentul Sighet-Baia Mare-Zalău-Ciucea-Zam. Situația de provizorat nu a mulțumit pe de-a-ntregul pe niciunul dintre guvernele ungar și român.

Fixarea trupelor maghiare în apărare la Ciucea a permis însă, ulterior, ca ele să poată dispune în zonă a de serioase lucrări genistice în fața ofensivei armatei române din aprilie 1919.

Referințe

Bibliografie
 Știrban, Marcel; Iancu, Gheorghe; Țepelea, Ioan; Racovițan, Mihai; Cap. IV Unirea și desăvârșirea statului național unitar (arhivat) în Istoria României. Transilvania, Vol. II; Ed. Gheorghe Barițiu; Cluj-Napoca; 1997; pp. 617-840; p. 97-98 PDF; accesat la 1 august 2018
  Helmick, Timothy; Regaining the Homeland: How middle-class soldiers and officers came to fight for Károly and Kun; Central European University, History Department; Budapest, Hungary; 2012; accesat la 1 august 2018

Legături externe

Bătălii pentru apărarea Marii Uniri (1918-1920)
1919 în România
Istoria județului Cluj|

Lupta de la Ciucea (16-29 ianuarie 1919)


La beata / Paloma quiero contarte es el segundo sencillo oficial del cantautor chileno Víctor Jara como solista. Fue lanzado en 1966 y pertenece al álbum Víctor Jara lanzado ese mismo año.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 1966
Sencillos de Víctor Jara
Sencillos de Demon

La beata / Paloma quiero contarte


Earl of Southesk is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1633 for Sir David Carnegie, an Extraordinary Lord of Session. He had already been created Lord Carnegie of Kinnaird in 1616 and was made Lord Carnegie, of Kinnaird and Leuchars, at the same time he was given the earldom. These titles are also in the Peerage of Scotland. The earldom is named after the River South Esk in Angus. Carnegie's younger brother John Carnegie was given the corresponding title: earl of Northesk. The earl of Southesk also holds the Scottish feudal title of Baron of Kinnaird and is a baronet in the Baronetage of Nova Scotia. Kinnaird Castle, Brechin, has been the home of the earls of Southesk for several hundred years.

The first earl of Southesk's great-great-grandson, the fifth earl, was involved in the Jacobite rising of 1715. As a result, he was attainted by Act of Parliament and his titles and estates forfeited. The representation of the family then passed to his third cousin Sir James Carnegie, 3rd Baronet, of Pittarrow (now recognized as the de jure sixth earl of Southesk; for earlier history of the baronetcy, see below). In contrast to his cousin, he fought on the side of King George II during the Jacobite rebellion, and later purchased his cousin's forfeited estates. Carnegie also sat as a Member of Parliament for Kincardineshire. His son, the fourth baronet and de jure seventh earl, also represented this constituency in the House of Commons. His son, the fifth baronet and de jure eighth earl, briefly represented Aberdeen in Parliament. His son, the sixth baronet and de jure ninth earl, obtained a reversal of the attainder in 1855 and became the ninth earl of Southesk. Lord Southesk notably served as Lord Lieutenant of Kincardineshire. In 1869 he was created Baron Balinhard, of Farnell in the County of Forfar, in the Peerage of the United Kingdom. This title gave the earls an automatic seat in the House of Lords. His grandson, the eleventh earl, married Princess Maud, granddaughter of King Edward VII. Princess Maud and her elder sister Princess Alexandra were in special remainder to the Dukedom of Fife. On Alexandra's death in 1959, the titles passed to her nephew James Carnegie, Lord Carnegie, the only son of the eleventh earl of Southesk and Princess Maud (who died in 1945), who became the third duke. On his father's death in 1992, the Duke also succeeded as twelfth earl of Southesk. The earldom and minor titles are now subsidiary titles of the Dukedom of Fife, with the title of earl of Southesk used as a courtesy title by the duke's eldest son and heir apparent.

The Carnegie baronetcy, of Pittarrow in the County of Kincardine, was created in the Baronetage of Nova Scotia on 20 February 1663 for David Carnegie. He was the son of Hon. Sir Alexander Carnegie, fourth son of the first earl of Southesk. As mentioned above, his grandson, the third baronet, became representative of the family after his cousin's attainder in 1715.

Earls of Southesk (1633)
David Carnegie, 1st Earl of Southesk (1575–1658)
James Carnegie, 2nd Earl of Southesk (born before 1583–1669)
Robert Carnegie, 3rd Earl of Southesk (born before 1649–1688)
Charles Carnegie, 4th Earl of Southesk (1661–1699)
James Carnegie, 5th Earl of Southesk (1692–1730) (attainted 1716)
James Carnegie, de jure 6th Earl of Southesk (c. 1715–1765)
David Carnegie, de jure 7th Earl of Southesk (1753–1805)
James Carnegie, de jure 8th Earl of Southesk (1799–1849)
James Carnegie, 9th Earl of Southesk (1827–1905) (restored in 1855)
Charles Noel Carnegie, 10th Earl of Southesk (1854–1941)
Charles Alexander Carnegie, 11th Earl of Southesk (1893–1992)
James George Alexander Bannerman Carnegie, 3rd Duke of Fife, 12th Earl of Southesk (1929–2015)
see Duke of Fife for further holders

Carnegie baronets, of Pittarrow (1663)

Sir David Carnegie, 1st Baronet (born before 1674–1708)
Sir John Carnegie, 2nd Baronet (1673–1729)
Sir James Carnegie, 3rd Baronet (c. 1715–1765) (de jure 6th Earl of Southesk)
Sir David Carnegie, 4th Baronet (1753–1805) (de jure 7th Earl of Southesk)
Sir James Carnegie, 5th Baronet (1799–1849) (de jure 8th Earl of Southesk)
Sir James Carnegie, 6th Baronet (1827–1905) (restored as Earl of Southesk in 1855)
see above for further holders of the baronetcy

Family tree

See also
Duke of Fife
Earl of Northesk
Carnegie (disambiguation)

References

Lists of Scottish people
People associated with Angus, Scotland
Earldoms in the Peerage of Scotland
Noble titles created in 1633

Earl of Southesk


Takanamat (auch: Takanamate, Takanamatt) ist eine Landgemeinde im Departement Tahoua in Niger.

Geographie
Takanamat liegt in der Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Tillia im Norden, Affala im Osten, Bambeye im Süden und Tébaram im Westen.

Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 23 Dörfer, 108 Weiler und 7 Lager. Zusätzlich erhebt Takanamat Anspruch auf vier weitere Siedlungen in der Nachbargemeinde Tébaram. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Takanamat. Er liegt auf einer Höhe von .

Geschichte
Das Dorf Takanamat wurde um 1870 von einem Mann namens Alimane gegründet. Der Ortsname leitet sich von Akanama ab, dem Namen eines lokalen Teufels. Die ersten Siedler waren Hausa-Familien aus mehreren Dörfern um Bambeye. Ihnen folgten nach und nach Fulbe- und Tuareg-Nomaden aus den Gegenden um Bambeye und Birni-N'Konni. Während des letzten Drittels des 19. Jahrhunderts gehörte das Dorf Takanamat zum Herrschaftsgebiet der Tuareg-Untergruppe Ullemmeden, das sich Richtung Südosten bis nach Tamaské erstreckte.

Die Landgemeinde Takanamat ging als Verwaltungseinheit 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus einem Teil des Kantons Bambeye hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 44.049 Einwohner, die in 6974 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 17.580 in 2566 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 4766 Einwohner in 677 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 3385 in 494 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 7705 in 1297 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Tuareg und Azna.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 14 Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 4 ADN-Fusaha, 3 AMEN-AMIN, 3 MPR-Jamhuriya, 1 MCRR-Godia, 1 MDEN-Falala, 1 PJP-Génération Doubara und 1 PNPD-Akal-kassa.

Traditionelle Ortsvorsteher (chefs traditionnels) stehen an der Spitze von 13 Dörfern in der Gemeinde.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Agropastoralismus betrieben wird. In Takanamat gibt es einen Viehmarkt. Der Markttag ist Freitag. Im Gemeindegebiet wurden Kohlelagerstätten entdeckt.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort und in der Siedlung Amaloul vorhanden. Der CEG Takanamat ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Takanamat (CFM Takanamat) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Tahoua (Region)
Ort in Afrika

Takanamat


Subcarpații Vrancei alcătuiesc o arie de protecție specială avifaunistică (sit SPA) situată în Muntenia (România), pe teritoriile județelor Buzău (34%) și Vrancea (66%).

Localizare
Aria naturală se întinde în extremitatea central sudică al județului Buzău, pe teritoriile administrative ale comunelor Bisoca, Buda, Grebănu, Murgești, Pardoși, Podgoria, Topliceni și Valea Salciei și în cea nord-estică a județului Vrancea, pe teritoriile comunelor: Bordești, Broșteni, Chiojdeni, Cotești, Cârligele, Dumbrăveni, Dumitrești, Gura Caliței, Jitia, Mera, Poiana Cristei, Popești, Slobozia Bradului, Tâmboești, Urechești și Vârteșicoiu. Situl este străbătut de  drumului național DN2N, care face legătura între satele vrâncene Mărtinești și Jitia.

Înființare
Subcarpații Vrancei (pe o suprafață de 35.823 ha.) au fost declarați arie de protecție specială avifaunistică prin Hotărârea  de Guvern nr. 971 din 5 octombrie 2011 (pentru modificarea și completarea Hotărârii Guvernului nr. 1.284/2007 privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România). Aria protejată include rezervația naturală Pădurea Schitu - Dălhăuți și se suprapune parțial cu situl de importanță comunitară Pădurea Dălhăuți.

Biodiversitate
Aria protejată (încadrată în bioregiunea geografică continentală din bazinul inferior al râului Râmnicul Sărat) aflată la zona de contact al munților Vrancei (unitate de relief a Carpaților de Curbură, aparținând de lanțul muntos al Carpaților Orientali) cu dealurile subcarpatice, reprezintă o zonă naturală alcătuită din păduri de foioase, pajiști naturale, stepe, fânețe, pășuni, râuri, terenuri arabile, culturi, vii și livezi; ce asigură condiții de hrană, cuibărit și viețuire pentru populații importante de păsări migratoare.

La baza desemnării sitului se află mai multe specii avifaunistice protejate la nivel european (prin Directiva CE 147/CE din 30 noiembrie 2009, privind conservarea păsărilor sălbatice - anexa II-a) și aflate pe lista roșie a IUCN; astfel: uliu cu picioare scurte (Accipiter brevipes), uliu porumbar (Accipiter gentilis), uliu păsărar (Accipiter nisus), fluierar de munte (Actitis hypoleucos), minuniță (Aegolius funereus), ciocârlie de câmp (Alauda arvensis), pescăruș albastru (Alcedo atthis), fâsă de câmp (Anthus campestris), fâsă cu gâtul roșu (Anthus cervinus), fâsă de pădure (Anthus trivialis), cucuvea (Athene noctua), mătăsar (Bombycilla garrulus), bufniță (Bubo bubo), șorecar comun (Buteo buteo), șorecar încălțat (Buteo lagopus), caprimulg (Caprimulgus europaeus), cânepar (Carduelis cannabina), sticlete (Carduelis carduelis), florinete (Carduelis chloris), inăriță (Carduelis flammea), scatiu (Carduelis spinus), prundaș gulerat mic (Charadrius dubius), șerpar (Circaetus gallicus), botgros (Coccothraustes coccothraustes), porumbel de scorbură (Columba oenas), porumbel gulerat (Columba palumbus), corb (Corvus corax), cioară (Corvus corone), cioară de semănătură (Corvus frugilegus), stăncuță (Corvus monedula), prepeliță (Coturnix coturnix), cristel de câmp (Crex crex), cuc (Cuculus canorus), lăstun de casă (Delichon urbica), ciocănitoare pestriță mare (Dendrocopos major), ciocănitoare de stejar (Dendrocopos medius), ciocănitoare de grădină (Dendrocopos syriacus), ciocănitare neagră (Dryocopus martius), presură galbenă (Emberiza citrinella), presură de grădină (Emberiza hortulana), șoimul rândunelelor (Falco subbuteo), vânturel roșu (Falco tinnunculus), muscar gulerat (Ficedula albicollis), muscar mic (Ficedula parva), cinteză (Fringilla coelebs), cinteză de iarnă (Fringilla montifringilla), ciocârlan (Galerida cristata), gaiță (Garrulus glandarius), rândunică (Hirundo rustica), capîntorsul (Jynx torquilla), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio), sfrâncioc mare (Lanius excubitor), sfrânciocul cu frunte neagră (Lanius minor), forfecuță gălbuie (Loxia curvirostra), ciocârlie de pădure (Lullula arborea), prigoare (Merops apiaster), presură sură (Miliaria calandra), codobatură galbenă (Motacilla flava), codobatură albă (Motacilla alba), codobatură de munte (Motacilla cinerea), muscar sur (Muscicapa striata), alunar (Nucifraga caryocatactes), grangur (Oriolus oriolus), pițigoi de brădet (Parus ater), pițigoi moțat (Parus cristatus), pițigoi de munte (Parus montanus), pițigoi sur (Parus palustris), vrabie de casă (Passer domesticus), potârniche (Perdix perdix), viespar (Pernis apivorus), fazan (Phasianus colchicus), ciocănitoare verzuie (Picus canus), ciocănitoare verde (Picus viridis), brumăriță de pădure (Prunella modularis), mugurar (Pyrrhula pyrrhula), sitar de pădure (Scolopax rusticola), cănăraș (Serinus serinus), guguștiuc (Streptopelia decaocto), turturică (Streptopelia turtur), huhurez mic (Strix aluco), huhurez mare (Strix uralensis), graur (Sturnus vulgaris), silvie porumbacă (Sylvia nisoria) și pupăză (Upupa epops)

Căi de acces
 Drumul județean DJ205R, pe ruta: Focșani - Golești - Poiana Cristei - Mahriu (27 km).

Monumente și atracții turistice
În vecinătatea sitului se află mai multe obiective de interes istoric, cultural și turistic (mănăstiri, biserici de zid, biserici de lemn, situri arheologice, arii naturale); astfel:

 Ansamblul mănăstirii Dălhăuți, complex monahal ce cuprinde biserica de lemn "Sfinții Arhangheli" (1810), biserica "Izvorul Tămăduirii" (1828) și biserica "Sfinții Împărați" (1840-1850); monument istoric.
 Ansamblul mănăstirii Poiana Mărului din satul Băltăgari (două biserici de lemn: biserica "Nașterea Maicii Domnului" și biserica "Duminica Tuturor Sfinților"), monument istoric de secol XVIII.
 Ansamblul mănăstirii Vărzărești alcătuit din bisericile "Adormirii Maicii Domnului" (1644) și "Sfântului Mare Mucenic Gheorghe (1898).
 Ansamblul mănăstirii Cotești (biserica  "Sfânta Treime" și turn clopotniță), construcție 1720, monument istoric.
 Biserica "Sfinții Voievozi" din Bonțești, datând de la sfârșitul secolului al XVII-lea, începutul secolului al XVIII-lea; monument istoric.
 Ansamblul mănăstirii Mera, monument istoric ctitorit de Moțoc din Odobești și terminată de domnitorul moldovean Constantin Cantemir. Edificiul arhitectural datează din 1685 și cuprinde biserica "Sfinții Împărați", zidul de incintă, turnul clopotniță și clădirile anexe.
 Biserica de lemn "Adormirea Maicii Domnului" din satul Dănulești, construită în anul 1762 (monument istoric).
 Situl arheologic "La Fântâni" de la Bonțești (așezări atribuite atribuite perioadei eneolitice aparținând culturii Cucuteni; respectiv La Tène, cultura carpică).
 Rezervațiile naturale: Pădurea Lacurile Bisoca, Vulcanii Noroioși de la Pâclele Mari, Vulcanii Noroioși de la Pâclele Mici și  Pădurea Schitu - Dălhăuți.

Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România

Note

Legături externe
Reportaj
 Pădure rasă. Cum seceră Direcția Silvică stejarii din aria protejată Subcarpații Vrancei. Protestele organizate de activiștii de mediu împotriva exploatărilor abuzive din păduri au scos la iveală excesele pe care uneori le fac chiar silvicultorii în pădurile statului, făcând prăpăd chiar și în ariile protejate, unde regimul de protecție ar trebui să fie ridicat; (Silvia Vrânceanu) 31 mai 2015, romaniacurata.ro

Subcarpații Vrancei (sit SPA)


التحررية  أو الليبرتارية أو فلسفة الحرية ، هي المذهب السياسي الفلسفي الذي من أولوياته الحفاظ على الحرية الفردية، ويدعو إلى التحرر وازالة القيود المفروضة على الفرد من قبل الدولة والمجتمع كالعادات والتقاليد وتقليص حجمها قدر المستطاع. يؤمن التحرريون بأن الفرد يملك نفسه تماما وبالتالي فإن لديه الحرية في التصرف فيها وفي ممتلكاته وفي عقائده كما يشاء شرط ألا يكون هذه في التصرفات تعد على حريات الآخرين وممتلكاتهم. وفقا لموقع منبر الحرية، المدعوم من قبل مؤسسة أطلس للأبحاث الاقتصادية فإن الليبرتاريين «يعارضون معظم أو كلّ الممارسات الحكومية، حتّى ولو كانت مؤيَّدة بأغلبية ديمقراطية. كما ويعتقدون أنه إذا كان الأفراد لا يمارسون الإكراه ضد الآخرين، فإنه يتعيّن على الحكومة أن تتركهم في طمأنينة وسلامة» كما يعارض التحرريون «تدخّل الحكومة في الاقتصاد (عدا عن منع المؤسسات التجارية أو الصناعية من الاشتراك في الإكراه أو الاحتيال)» وبعضهم يعارض «كافة أنواع الضرائب» إلا أن معظمهم «يؤيدون فقط ما يكفي من الضرائب التي يعتقدون بأنها ضرورية لحماية حريّة الفرد. إن معظمهم يؤيدون وجود حكومة، إلا أنهم يدعون إلى تخفيض حجم ونطاق الحكومة إلى المهام الأساسية لحماية الحريّة الفردية، والملكية الخاصة، والسوق الحرّة.»

يختلف التحرريون في تعريف الحرية ومقدار درجة الحرية الممنوحة للشخص، ودور الحكومة في المجتمع (بعضهم لاسلطويين ضد مبدأ وجود حكومة من الأساس).

أصل الكلمة
وُثّق أول استخدام للمصطلح «ليبرتاري» عام 1789، عندما كتب وليام بلشام عن التحررية في سياق الماورائيات.

يندرج معنى مصطلح «ليبرتاري» تحت المؤيّد أو المدافع عن الحرية، بشكل خاص في الميادين السياسية والاجتماعية، وفي وقت مبكّر من 1796، عندما نشرت صحيفة «لندن باكيت» في 12 شباط/ فبراير: «خرجت السجنَ مؤخرًا مسيرة في بريستول تضم 450 فرنسيًّا ليبرتاريًّا»

استخدمت الكلمة فيما بعد في سياق سياسي عام 1802 في قطعة قصيرة تنتقد قصيدة لمؤلّف قصيدة جيبير، فاستخدمت بهذا المعنى منذ ذلك الحين.

يعود أصل استخدام كلمة ليبرتاري في وصف منحى جديد من المواقع السياسية إلى جذرٍ فرنسي، مصطلح «ليبرتير (libertaire)»، الذي صيغ في رسالة كتبها الليبرتاري الشيوعي الفرنسي جوزيف ديجاك إلى المتنافع بيير جوزيف برودون عام 1857. كما استخدم ديجاك هذا المصطلح في منشوره اللاسلطوي أو الأناركي «لو ليبرتير: جورنال دو موفمان سوسيال» (الليبرتاري: دورية في الحركة الاجتماعية) الذي استمر إصداره من 9 يونيو/ حزيران لعام 1858، وحتّى 4 فبراير/ شباط 1861 في نيويورك.

التاريخ

عصر التنوير
يمكن تعقّب عناصر التحررية بالعودة إلى الفيلسوف الصيني القديم لاوتزه ومفاهيم القانون العليا عند اليونانيين وبني إسرائيل. بدأت الأفكار التحررية في إنكلترا القرن السابع عشر، تأخذ صيغة معاصرة من خلال كتابات الحركة المساواتية (Levellers) وكتابات جون لوك. بدأ يطلق على معارضي القوة الحاكمة في منتصف هذا القرن بالكتّاب «الأحرار البريطانيين»، أو بلغة أخرى أكثر بساطة «المعارضة» أو «الشعب» (عكس كلمة البلاط).

خلال القرن الثامن عشر، ازدهرت الأفكار الليبرالية الكلاسيكية في أوروبا وشمال أمريكا. تأثّر التحرريون من مختلف المدارس أو المناهج بأفكار التحررية الكلاسيكية.

يشترك التحرريون الاشتراكيّون من وجهة نظر الفيلسوف الليبرتاري رودريك ت. لونغ، مع الليبرتارين الرأسماليين بسلف أو خلفية فكرية مشتركة أو على الأقل متقاطعة، إذ أنّ كلاهما يدّعي نصرة الحركة المساواتية للقرن السابع عشر بالإضافة إلى نصرة الأنسيكلوبيديين الفرنسيين في القرن الثامن عشر وسط أسلافهم الإيديولوجيين، كما يشتركون في إعجابهم بكلٍّ من توماس جيفرسون وتوماس بين.

أثّر جون لوك بشكل عظيم في كلٍّ من التحررية والعالم الحديث بكتاباته التي نُشرت قبل وقوع الثورة المجيدة الإنكليزية عام 1688 وبعدها، بشكل خاص كتابه «رسالة في التسامح» الذي نشر عام 1667 بالإضافة إلى كلٍّ من «رسالتان في الحكم» عام 1689 و«مبحث في الفهم الإنساني» عام 1690. أكّد لوك في نصّه عام 1689 على أسس النظرية الليبرالية السياسية: أنّ حقوق البشر وُجدت قبل الحكومة، وأن هدف الحكومة يكمن في حماية الحقوق الشخصية والملكية، وبإمكان المواطنين إحلال الحكومات التي لا تحقّق تي الأهداف، كما أنّ الحكومة الموكّلة هي الهيئة المثلى لحماية الحقوق.

نهوض الأناركية أو اللاسلطوية
انبثقت اللاسلطوية الحديثة من الفكرة العلمانية أو الدينية للتنوير، بشكل خاص حجج جان جاك روسو في مركزية الأخلاقية للحرية. وكجزء من الاضطراب السياسي في تسعينات القرن الثامن عشر مع نهضة الثورة الفرنسية، طوّر ويليام غودوين التعبير أو المصطلح الأول للفكر اللاسلطوي المعاصر.

بحسب بيوتر كروبوتكين، كان غودوين «أوّل من صاغ المفاهيم السياسية والاقتصادية للاسلطوية، بالرغم من أنّه لم يسمّي الأفكار التي طوّرها في عمله»، [113] بينما ربط غودوين أفكاره اللاسلطوية بأفكار إدموند بيرك.

يعتبر غودوين عمومًا مؤسس مدرسة الفكر المعروف فلسفيًّا باسم الأناركية أو اللاسلطوية. ناقش في كتابه «العدالة السياسية» عام 1793 أن للحكومة تأثير حاقد متأصّل تجاه المجتمع الذي تدوم استقلاليته وتجاهله. إذ اعتقد أن انتشار استخدام المنطق والعقل إلى أقصى حدوده قد يؤدي في نهاية المطاف لاستحالة الحكومة إلى قوة لا داعي لها. على الرغم من أنّه لم يمنح الدولة شرعية أخلاقية، فلم يوافق على استخدام تكتيكات ثورية لإقالة الحكومة من السلطة. عوضًا عن ذلك، دعا غودوين إلى استبدالها من خلال عملية تحوّل سلميّة.

الاشتراكية التحررية
الاشتراكية التحررية أو الشيوعية اللاسلطوية أو التحررية الماركسية جميعها عبارات طبّقها ناشطون بمنظورات متنوعة على رؤاهم. كان الفيلسوف الأناركي الشيوعي جوزيف ديجاك الأول في وصف نفسه بالليبرتاري. على خلاف الفيلسوف الأناركي المتبادل بيير جوزيف برودون، جادل ديجاك أنّ «الأمر لا يكمن في أحقية ثمرة العمل الشاق الذي يقوم أو تقوم به العامل أو العاملة، وإنّما في إرضاء احتياجاتهم، مهما كانت طبيعتها».

كان أوّل استخدام لمصطلح الاشتراكية التحررية وفقًا للمؤرّخ اللاسلطوي أو الأناركي ماكس نيتلو، في نوفمبر/ تشرين الثاني من عام 1880، عندما استُخدم في مؤتمر لاسلطوي فرنسي لتوضيح تعاليمه بشكل أكبر. وفي عام 1895، استأنف الصحفي اللاسلطوي الفرنسي سيباستيان فور بإصدار الصحيفة الأسبوعية «لو ليبرتير» (التي أسّسها ديجاك).

المراجع

إيديولوجيات اقتصادية
تاريخ الفكر الاقتصادي
حركات سياسية
حركات فلسفية
لاسلطوية رأسمالية
مدارس فلسفية
مصطلحات علوم سياسية

تحررية


Maximilien Bibaud (né François-Maximilien Bibaud le 23 octobre 1823 à Montréal et décédé dans la même ville le 9 juillet 1887) était un avocat, professeur de droit, polygraphe et chroniqueur canadien.

Fils de Michel Bibaud, il occupe une place importante dans l'histoire du Canada en raison de son enseignement du droit et de ses nombreux écrits sur une variété de sujets juridiques. Il est généralement considéré comme un pionnier de l'enseignement du droit international au Canada.

La Société québécoise de droit international organise annuellement la Conférence Maximilien-Bibaud, nommée en l'honneur de Bibaud, car il est le premier professeur de droit du Bas-Canada.

Références

Liens externes

Avocat québécois
Avocat canadien du XIXe siècle
Chroniqueur québécois
Écrivain québécois
Naissance en octobre 1823
Naissance à Montréal
Décès en juillet 1887
Décès à Montréal
Décès à 63 ans

Maximilien Bibaud


Mesih Paşa (ö. 1501), II. Bayezid saltanatında 1499-1501 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Aslen Rum olup, Paleologos Hanedanı'na mensuptur. Mesih Paşa hakkında bilgi veren 16. yüzyıldan kalma Ecthesis Chronica adlı eserde babasının ismi Gidos Palaiologos olarak belirtilmiştir. Yine aynı yüzyılda Venedikli seyyah Giovanni Maria Angiolello tarafından kaleme alınan Historia Turchesca (Türk Tarihi) adlı eserde de Mesih Paşa, son Bizans İmparatoru XI. Konstantinos kardeşinin oğlu olarak belirtilmiştir. 15. yüzyıl kronikçisi George Sphrantzes ise abisi Has Murad Paşa'dan bahsederken, babasının adını Thomas Paleologos Gidos olarak belirtmiştir. Annesinin de Cenevizli soylu bir aileden olan Caterina Zaccaria olduğu yönünde görüş bulunmaktadır. 1453 yılında İstanbul'un Fethi sonucu esir düştüğünde abisi ile birlikte devşirilerek sarayda eğitim görmüşlerdir. Theodore Spandounès, Mesih Paşa'nın İstanbul fethedildiğinde 10 yaşında olduğunu belirtmiştir.

Mesih Paşa, beylerbeyliği ve vezirlik görevlerine getirilmiştir. 1480 yılında gerçekleştirilen Rodos seferinde serdar olarak atanmış ancak adanın alınamaması üzerine vezirlikten azledilerek Gelibolu sancakbeyliğine gönderilmiştir. Daha sonra divanda vezir bulunurken Çandarlı II. İbrahim Paşa'nın vefatı üzerine vezir-i azam olmuştur. 1501 yılında Galata'daki barut mahzenine yıldırım düşmesi sonucu çıkan yangının söndürülmesi için çalışırken, Galata kadısı ile bulunduğu yüksek yerden düşerek yaralanmış ve birkaç gün sonra ölmüştür.

Popüler kültürde yeri
 2021 yapımı Barbaroslar: Akdeniz'in Kılıcı adlı dizide Yıldırım Gücük tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Osmanlı sadrazamları
1501 yılında ölenler
15. yüzyılda Osmanlılar
16. yüzyılda Osmanlılar
Paleologos Hanedanı

Mesih Paşa


Nordgeorgsfehn-kanalen i Ostfriesland i den tyske delstat Niedersachsen forbinder floderne Leda og Jümme med Ems-Jade-kanalen.
Nordgeorgsfehn-kanalen er 31,8 kilometer lang, 13 meter bred og kan tage imod både med 1,4 meters dybgang. Kanalen har otte sluser, ni faste broer og ni bevægelige broer.

Den sydlige del af kanalen blev bygget i 1820-erne og gik fra byen Stickhausen ved Jümme gennem moseområdet Nordgeorgsfehn via Remels til Neudorf i Uplengen. Moseområdet ved Nordgeorgsfehn, som har givet kanalen dens navn, blev opdyrket og bebygget i 1825.

I begyndelsan af 1900-tallet blev kanalen forlænget forbi Wiesmoor til Marcardsmoor, hvor den når Ems-Jade-kanalen. Udbygningen af kanalen sigtede blandt andet på at afvande moseområdene i den sydlige del af Landkreis Wittmund og at forbedre transportforbindelserne med de nyanlagte Fehn-områder. På kanalen transporteredes især tørv og kul til kraftværket i Wiesmoor.

I 1962 stoppede fragttrafikken på kanalen. Siden da har kanalen kun været anvendt af fritidsfartøjer i trafikken mellem Weser, Ems og Jade.

Noter

Østfrisland
Niedersachsens geografi

Nordgeorgsfehn-kanalen


Bag of Bones (englisch für: "Knochensack") ist das neunte Studioalbum der schwedischen Hardrock-Band Europe. Es wurde von Kevin Shirley produziert, der auch für einige erfolgreiche Alben von Joe Bonamassa, Black Country Communion und Iron Maiden verantwortlich war, und wurde am 26. April 2012 veröffentlicht.

Hintergrund

Europe hatte 2009 mit dem Album Last Look at Eden vergleichsweise großen Erfolg; das Album erreichte neben Platz eins in Schweden auch Platz 29 in der Schweiz und Platz 31 in den deutschen Musikcharts. Auch das anschließend veröffentlichte Livealbum Live! At Shepherd's Bush, London, das am 19. Februar 2011 im Shepherd's Bush Empire aufgezeichnet worden war, war erfolgreich und enthielt neben vielen bekannten Titeln und einem Tribut an Gary Moore auch den Song Doghouse, der für Bag of Bones erstmals in einer Studiofassung aufgenommen wurde.

Die Arbeiten für das neue Album begannen am 3. Oktober 2011 im Atlantis Studio in Stockholm, das "komplett mit Technik aus den Sechzigern und Siebzigern bestückt war." Produzent des Albums war Kevin Shirley, der nach eigener Aussage "schon lange ein Bewunderer" der Gruppe ist und ihr helfen wollte, ihr "bis heute explosivstes Album" aufzunehmen. Einige der aufgenommenen Titel entstanden erst während der Arbeit im Studio, wurden anschließend gemeinsam geprobt und dann aufgenommen. Die Gruppe beendete ihre Aufnahmen am 27. Oktober 2011. Im Anschluss arbeitete Kevin Shirley an der Tonmischung und ließ verschiedene Gastmusiker ihre Beiträge aufnehmen. So steuerte Anton Fig einige Percussion-Elemente bei, Joe Bonamassa nahm auf Wunsch der Gruppe für einen Song eine Slide-Gitarrenspur auf.

Im Januar 2012 wurden noch einige Overdubs aufgenommen, bevor Produzent Shirley in seinem Studio mit der finalen Mischung des Albums begann. Die Gitarren-Overdubs wurden im Playyard Studio in Stockholm eingespielt. Kurz vor Abschluss der Arbeiten entschied sich die Gruppe, einen weiteren Titel für das Album aufzunehmen. Die Aufnahmen dazu fanden am 13. Februar 2012 statt. Seit dem 18. März 2012 sind Hörbeispiele der einzelnen Titel des Albums auf der Website von John Norum verfügbar.

Eine Fotosession für das Booklet des Albums und die anstehende Werbung erfolgte am 8. Februar 2012, Fotograf war Fredrik Etoall. Das Cover wurde von Ulf Lundén gestaltet, der auch für das Cover des Albums Hisingen Blues der schwedischen Band Graveyard verantwortlich war.

Die europaweite Veröffentlichung von Bag of Bones erfolgte am 26. April 2012, die vorab ausgekoppelte Single, Not Supposed to Sing the Blues, wurde am 9. März 2012 als Downloadversion herausgebracht. Ein Videoclip zu dem Lied wurde unter der Regie von Patric Ullaeus in Göteborg produziert. Die Titelliste von Bag of Bones enthält elf Tracks, für den japanischen Markt wurde ein Bonustrack (Beautiful Disaster) hinzugefügt.

Titelliste
 Riches to Rags (J. Tempest, J. Leven) – 3:05
 Not Supposed to Sing the Blues (J. Tempest) – 5:31
 Firebox (J. Tempest, M. Michaeli) – 3:46
 Bag of Bones (J. Tempest) – 5:31
 Requiem (M. Michaeli) – 0:28
 My Woman My Friend (J. Tempest, J. Leven) – 4:25
 Demon Head (J. Tempest, J. Leven, J. Norum) – 3:58
 Drink and a Smile (J. Tempest, M. Michaeli) – 2:21
 Doghouse (J. Tempest) – 3:58
 Mercy You Mercy Me (J. Tempest, J. Leven) – 4:31
 Bring It All Home (J. Tempest, J. Norum) – 3:39
Bonustrack der japanischen Ausgabe:
  Beautiful Disaster

Rezeption

Thomas Zimmer schrieb für das Magazin ROCKS, auf dem Album feiere "der klassische Hardrock der siebziger Jahre konsequent wie nie fröhliche Auferstehung". Das Ergebnis sei "zwar nicht originell, aber blödsinnig glücklich machend". Um "ja keine Missverständnisse aufkommen zu lassen," starte das Album "gleich mit der scharfkantigen Nummer" Riches to Rags. Zimmer erkennt in Ian Hauglands Schlagzeugspiel Parallelen zu John Bonham und schreibt, Gitarrist Norum feuere "ein wohldurchdachtes Solo ab", das "kurz, schnell und auf den Punkt" sei, und damit "die Duftmarke für den Rest der Scheibe" setze. Die vorab veröffentlichte Single Not Supposed to Sing the Blues bezeichnet Zimmer als "Anker des Albums"; das Stück enthalte "schlicht alles: ein schwerer Midtempo-Riff zwischen Purple und Sabbath, eine orientalische Zeppelin-Bridge als Gangway zu einem hoch-melodiösen Refrain, dann wieder ein schmurgelndes, gurgelndes, wah-wah-furioses Norum-Solo, und Joey Tempest auf der Höhe seiner Kunst." Der "autobiographische Text" verweise "auf Led Zep und AC/DC" und frage, ob "einer wie er (Tempest) den Blues singen dürfe?" Zimmer äußert sich lobend, "spätestens mit My Woman My Friend und seiner breitwandig inszenierten Melancholie sollte die Frage beantwortet sein." Er beschreibt "beiläufige und effektvolle Gitarrenlicks", von unten beheize (wie auf der ganzen Platte) "die schweinischste Schweineorgel, zu der ein Mic Michaeli fähig sei." Eine Ballade enthalte das Album mit Bring it all Home auch. Man solle "diesen Titel mit Carrie" (vom Album The Final Countdown) vergleichen, dann wisse man, "was ein musikalischer Reifeprozess" sei.

In der gleichen Ausgabe bemerkt der Autor Alexander Kolbe in einem Artikel zum Album allerdings, die Band habe "leider eine Unsitte der Gegenwart ereilt: Im Zuge des sogenannten »Loudness War«" sei sie "Opfer eines zu lauten Masterings geworden, was in Verbindung mit Shirleys ohnehin nicht optimalem Mix für ein dumpfes, undifferenziertes Klangbild" sorge. Das nehme "beispielsweise den stilvollen Orgelsounds von Mic Michaeli in Stücken wie Demon Head oder My Woman My Friend einiges von ihrer Wirkung."

Gastmusiker
 Joe Bonamassa – Slide-Gitarre
 Anton Fig – Percussion

Weblinks

 Offizielle Europe-Website
 Video: Not Supposed to Sing the Blues Abgerufen am 25. März 2012

Einzelnachweise

Album (Hard Rock)
Album 2012
Europe-Album

Bag of Bones (Album)


A metallurgical method employed in the purification of copper which contains copper oxide as an impurity and also in the purification of tin which contains tin oxide (stannic oxide or "SnO2") as an impurity. The impure metal, usually in the form of molten blister copper, is placed in an anode furnace for two stages of refining.   In the first stage, sulphur and iron are removed by gently blowing air through the molten metal to form iron oxides and sulfur dioxide. The iron oxides are skimmed or poured off the top of the copper and the gaseous sulfur dioxide exits the furnace via the off-gas system. Once the first oxidation stage is complete, the second stage (reduction or poling) begins. This involves using a reducing agent, normally natural gas or diesel (but ammonia, liquid petroleum gas, and naphtha  can also be used), to react with the oxygen in the copper oxide to form copper . In the past, freshly cut ("green") trees were used as wooden poles. The sap in these poles acted as the reducing agent. The heat of the copper makes the pole emit wood gas(CO2 and H2) that reduces the cuprous oxide to copper.

It was the use of these greenwood poles gave rise to the term "poling."

Care must be taken to avoid removing too much of the oxygen from the anode copper, as this will cause other impurities to change from their oxide to metallic states and they will remain in solid solution in the copper, reduce its conductivity and change its physical properties. Also upper surface can be covered with coke to prevent reoxidation of metal.

References

Sources
 The Canadian Encyclopedia

Metallurgical processes

Poling (metallurgy)


An Myoxanthus simplicicaulis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Myoxanthus simplicicaulis in nahilalakip ha genus nga Myoxanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myoxanthus

Myoxanthus simplicicaulis


Serge Mongrain, né en 1948, est un artiste, photographe, poète et romancier québécois.

Biographie
Serge Mongrain vit au Québec et habite la Mauricie.

En plus de signer des textes dans plusieurs ouvrages collectifs, ses photographies sont exposées tant au Québec qu'à l'international. Il collabore notamment dans les revues Le Sabord, Estuaire, Ciel Variable, Urgence, Lumières d'Equinoxes, Collectif de la Chambre Blanche, Border Lines #28, Espace global Magazine, Pléiade Edizioni Universum, La performance au Canada, Inter Coach Press 1991, Manoeuvres Inter 1992 ainsi que L'Action Nationale.

En poésie, il fait paraître de nombreux titres dont L'objet des sens, (Éditions du Noroît, 1996), Brouillard (Éditions du Noroît, 1999), Le dimanche je suis amoureux de la mer (Les Heures bleues, 2005), Insoumission (Éditions du Noroît, 2008), Abstractions (Écrits des Forges, 2009), Dehors, toutes voiles dehors (Éditions du Noroît, 2014) ainsi que Murmure des vagues (Éditions du Noroît, 2020).

Comme romancier, il publie deux titres, soit Gladys (Éditions d'art Le Sabord, 200) ainsi que Cette inlassable volupté (Éditions Trois-Pistoles, 2013).

En 1997, il reçoit le titre de Personnalité des Salons du livre, décerné par l'Association québécoise des Salons du livre.

Il est finaliste du Prix de littérature Gérald-Godin (2000, 2013) et il en est récipiendaire en 2003.

Il est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois.

Œuvres

Poésie
 L'Oeil de l'idée, Trois-Rivières, Écrits des forges, 1988, 57 p.
 Le calcul des heures, Trois-Rivières, Écrits des forges, 1992, 57 p.
 L'objet des sens, Montréal, Éditions du Noroît, 1996, 65 p.
 Brouillard, Montréal, Éditions du Noroît, 1999, 74 p.
 Le dimanche je suis amoureux de la mer, avec quatre dessins de l'auteur, Montréal, Les Heures bleues, 2005, 76 p.
 Ghetto, Trois-Pistoles, Éditions Trois-Pistoles, 2008, 129 p.
 Insoumission, Montréal, Éditions du Noroît, 2008, 73 p.
 Je ne suis pas très intelligent, Trois-Pistoles, Éditions Trois-Pistoles, 2009, 106 p.
 Abstractions, Trois-Rivières, Écrits des Forges, 2009, 56 p.
 Autour du salon, Trois-Rivières, Écrits des Forges, 2012, 70 p.
 Les classiques du show, Trois-Pistoles, Éditions Trois-Pistoles, 2014, 73 p.
 Dehors, toutes voiles dehors, Montréal, Éditions du Noroît, 2014, 75 p.
 Murmure des vagues, Montréal, Éditions du Noroît, 2020, 104 p.

Essai
 Simplement écrire, Trois-Pistoles, Éditions Trois-Pistoles, 2011, 134 p.

Romans
 Gladys, Trois-Rivières, Éditions d'art Le Sabord, 2002, 101 p.
 Cette inlassable volupté, Trois-Pistoles, Éditions Trois-Pistoles, 2013, 145 p.

Prix et honneurs
 1997 - Récipiendaire : Titre de Personnalité des Salons du livres
 2000 - Finaliste : Prix de littérature Gérald-Godin (pour Brouillard)
 2003 - Récipiendaire : Prix de littérature Gérald-Godin (pour Gladys)
 2013 - Finaliste : Prix de littérature Gérald-Godin (pour Autour du salon)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Éditions du Noroît
 Écrits des Forges
 Éditions d'art Le Sabord
 Prix de littérature Gérald-Godin

Liens externes

Écrivain québécois
Romancier québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Serge Mongrain


Le pandit Ayodhya Prasad, né le  dans le Pendjab indien et mort le  à Lautoka, est un syndicaliste et homme politique fidjien.

Biographie
Originaire de l'Inde britannique, il s'installe en 1926 comme enseignant dans la colonie britannique des Fidji. Il y cultive par la suite la canne à sucre dans la province de Ba. Confronté à une vie difficile, dans une industrie où la puissante entreprise Colonial Sugar Refining Company (CSR) exerce un monopole sur l'achat du sucre des fermiers et en fixe donc les prix, il persuade d'autres agriculteurs de s'unir avec lui en organisation syndicale : le , fondé en 1937. Président de ce syndicat durant plusieurs années, il obtient par la pression un contrat avec la CSR améliorant en 1940 les revenus des fermiers.

Avec l'étiquette de ce syndicat, il est élu au Conseil législatif de la colonie aux élections de 1953, devançant de peu A.D. Patel -fondateur en 1941 d'un syndicat fermier plus radical, le - dans la circonscription ethnique indienne couvrant le nord-ouest du pays. Il est réélu en 1959 mais battu aux élections de 1959 par B.D. Lakshman, le président du Congrès des syndicats des Fidji.

Au début de l'année 1965, Ayodhya Prasad fonde le Congrès national des Fidji, parti politique inspiré du Congrès national indien. Il s'oppose au Parti de la fédération, d'A.D. Patel. Le Parti de la fédération milite pour une indépendance rapide des Fidji ; le Congrès national souhaite également l'indépendance, mais par des avancées plus mesurées et en concertation avec les chefs autochtones et les descendants de colons européens, généralement opposés à l'idée d'indépendance. Issu du Kisan Sangh, le Congrès défend en premier lieu les intérêts des fermiers, presque tous d'ascendance indienne et souhaitant sécuriser leurs droits en matière de location de terres autochtones. En amont des élections législatives de 1966, le Congrès se constitue en une « Alliance » avec l'Association fidjienne du grand chef autochtone Ratu Sir Kamisese Mara et la jeune Association des Électeurs généraux, menée par John Falvey et se voulant la représentante des personnes d'ascendance européenne, chinoise ou issue d'autres minorités ethniques. À nouveau président du Kisan Sangh, Ayodhya Prasad se présente comme candidat de l'Alliance dans la circonscription ethnique indienne de Viti Levu sud-ouest, et défie A.D. Patel de se présenter directement contre lui. L'Alliance remporte les élections et mène les Fidji à l'indépendance en 1970, mais Ayodhya Prasad est largement battu dans sa circonscription par A.D. Patel, recueillant 34,6 % des voix contre 65,4 % pour son adversaire.

Il entend se présenter à nouveau aux élections de 1972, mais y renonce car sa santé est sur le déclin. Il meurt le . Le Premier ministre Ratu Sir Kamisese Mara assiste à ses obsèques.

Références

Personnalité politique fidjienne
Syndicaliste fidjien
Naissance en avril 1909
Décès en février 1972
Décès à 62 ans

Ayodhya Prasad