Lawrence David O'Brien (March 31, 1951 – December 16, 2004) was a Canadian politician. O'Brien represented Labrador in the House of Commons of Canada as a Liberal from 1996 until his death in 2004.

Born in L'Anse-au-Loup, Labrador, Newfoundland, O'Brien was an adult education instructor, a public servant, a teacher, and from 1985 to 1996, and a town councillor in Happy Valley-Goose Bay, Newfoundland. He served as Parliamentary Secretary to the Minister of Fisheries and Oceans from 1999 to 2001. He was a strong supporter of a 2003 constitutional amendment which officially changed the name of the province of Newfoundland to "Newfoundland and Labrador".

O'Brien was a candidate for the provincial Liberal nomination in the district of Cartwright-L'anse au Clair in 1996. After his loss in that race, he entered, and won, the federal Liberal nomination for the by-election in the riding of Labrador, vacated by the appointment of Bill Rompkey to the Senate. O'Brien was elected in the federal by-election on March 25, 1996, and re-elected in the general elections of 1997, 2000, and 2004.

He was diagnosed with cancer in 1998 and died on December 16, 2004 in St. John's, Newfoundland and Labrador. On January 31, 2005, the members of the House of Commons paid respects to him and his career.

References

External links

1951 births
2004 deaths
Liberal Party of Canada MPs
Members of the House of Commons of Canada from Newfoundland and Labrador
Métis politicians
Newfoundland and Labrador municipal councillors
Deaths from cancer in Newfoundland and Labrador
Canadian Métis people
People from Happy Valley-Goose Bay
Indigenous Members of the House of Commons of Canada
21st-century Canadian politicians

Lawrence D. O'Brien


Saljske užance trodnevna su kulturno-zabavna manifestacija  na Dugom otoku u mjestu Sali. Održavaju se od 1958. godine. Poznata tvornica prerade ribe u Salima osnovana 1959. godine uz užance postaje ujedno i zaštitni simbol te manifestacije.

Opis
Održava se vikend prije Velike Gospe, a započinje trima danima i noćima zabave raznolikim programom. Počinje kad saljski brodovi doplove u zadarsku luku praćeni tovarećom glazbom poznatom nadaleko po Jadranu. Navečer se rade Ribarske večere uz domaće vino. Jedu se jela poput brudeta, jela od tune, srdelica, domaćih fritula i kroštula, a pjevaju se klapske pjesme i nastupaju estradne zvijezde. Za drugi i treći dan organizirana su razna sportska natjecanja od kojih je glavno trka tovarov (utrka magaraca), a time fešta i završava.

Izvori

Saljske užance


Andrej Andrejevítsj Gromyko (rússneska: Андрей Андреевич Громыко; hvítrússneska: Андрэй Андрэевіч Грамыка; 18. júlí 1909 – 2. júlí 1989) var sovéskur stjórnmálamaður og ríkiserindreki á tíma kalda stríðsins. Hann var utanríkisráðherra Sovétríkjanna í rúman aldarfjórðung, frá 1957 til 1985, og síðan þjóðhöfðingi landsins sem formaður forsætisnefndar Æðstaráðs Sovétríkjanna frá 1985 til 1988. Gromyko bar ábyrgð á mörgum mikilvægustu ákvörðunum í sovéskri utanríkisstefnu þar til hann settist í helgan stein árið 1988. Á fimmta áratugnum kölluðu vestrænir fjölmiðlar hann gjarnan "Hr. Njet" vegna þess hve oft hann beitti neitunarvaldi Sovétríkjanna við Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna.

Æviágrip
Andrej Gromyko fæddist fátækur bændasonur í þorpinu Starje Gromykí í Hvíta-Rússlandi árið 1909. Hann var átta ára gamall þegar kommúnistar tóku völdin í rússnesku byltingunni árið 1917. Hann gekk í skóla í hvítrússnesku höfuðborginni Minsk og lagði þar stund á landbúnaðarhagfræði. Hann kynntist eiginkonu sinni, Lydíu Grínevítsj, á námsárum sínum og eignaðist með henni tvö börn.

Gromyko hóf nám í diplómataskóla Kreml árið 1938 og nam utanríkisfræði Sovétstjórnarinnar í eitt ár. Hann hlaut síðan starf í sendiráði Sovétríkjanna í Bandaríkjunum og flutti því ásamt konu sinni og börnum til Washington. Skjótur frami Gromykos skýrðist að nokkru leyti af þeim mikla fjölda embættismanna sem höfðu látið lífið í hreinsunum Stalíns. Árið 1943 var sovéski sendiherrann, Maksím Lítvínov, kallaður heim og Gromyko var því hækkaður í tign og gerður nýr sendiherra. Sem slíkur mætti hann á Dumbarton Oaks-ráðstefnuna fyrir hönd Sovétmanna næsta ár.

Árið 1946 varð Gromyko fyrsti fastafulltrúi Sovétríkjanna hjá Sameinuðu þjóðunum. Gromyko gegndi þessu embætti í tvö ár og beitti á þeim tíma neitunarvaldi Sovétríkjanna í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna 25 sinnum, sem leiddi til þess að honum áskotnaðist uppnefnið "Herra Njet".

Þegar Andrej Vyshínskíj tók við af Vjatsjeslav Molotov sem utanríkisráðherra Sovétríkjanna árið 1949 var Gromyko gerður varamaður hans í ráðuneytinu. Þar sem Vyshínskíj var heilsuveill fór Gromyko í reynd með málefni ráðuneytisins oftar en ekki á upphafsdögum kalda stríðsins. Gromyko var síðar gerður sendiherra Sovétmanna í Bretlandi og var enn staðsettur þar þegar Jósef Stalín lést árið 1953.

Eftir dauða Stalíns varð Molotov utanríkisráðherra á ný og hann kallaði Gromyko strax heim til starfa í ráðuneytinu. Molotov var hins vegar leystur úr embætti eftir að Níkíta Khrústsjov hafði tryggt völd sín sem nýr leiðtogi Sovétríkjanna og Gromyko varð því nýr utanríkisráðherra árið 1957.

Gromyko naut ekki mikilla áhrifa á stjórnartíð Khrústsjovs, sem tók sjálfur flestar mikilvægar ákvarðanir í utanríkismálum. Khrústsjov mun hafa sagt um Gromyko að hann gæti skipað honum að girða niður um sig buxurnar og setjast með beran rassinn á ís og að Gromyko myndi hlýða. Talið er að Gromyko hafi ekki fengið að vita um fyrirætlanir Khrústsjovs um að koma fyrir kjarnaeldflaugum á Kúbu árið 1962, sem leiddi til Kúbudeilunnar við Bandaríkin. Gromyko var með í ráðum í Berlínardeilunni og átti hlut að máli þegar Berlínarmúrinn var reistur árið 1961. Hann tók jafnframt þátt í samningu fjórveldasáttmálans um stöðu Berlínar um áratugi síðar.

Khrústsjov var sviptur völdum árið 1964 en Gromyko var áfram utanríkisráðherra og áhrif hans jukust til muna eftir leiðtogaskiptin. Eftirmaður Khrústsjovs, Leoníd Brezhnev, studdist við ráð Gromykos í mun meiri mæli og árið 1973 hlaut Gromyko sæti í stjórnmálanefnd Kommúnistaflokksins. Á stjórnartíð Brezhnevs tók Gromyko þátt í mótun "slökunarstefnunnar" (détente) og í skipulagningu Helsinkiráðstefnunnar 1975. Vegna sérhæfingar Gromykos var þó sjaldan bent á hann sem mögulegt leiðtogaefni til að taka við af Brezhnev.

Gromyko hélt áfram sem utanríkisráðuneytinu eftir að Brezhnev lést árið 1982. Í mars 1983 var hann jafnframt skipaður einn af þremur aðstoðarforsætisráðherrum í stjórn Níkolaj Tíkhonov forsætisráðherra.

Eftir að Míkhaíl Gorbatsjov, sem Gromyko hafði stutt, varð leiðtogi sovéska kommúnistaflokksins árið 1984 lét hann fljótt skipta um utanríkisráðherra og setti Eduard Sjevardnadse, leiðtoga flokksdeildar kommúnistaflokksins í Georgíu, í embættið. Næsta ár tók Gromyko þess í stað við embætti forseta forsætisnefndar Æðstaráðs Sovétríkjanna, sem gerði hann lögformlega að æðsta manni ríkisins en dró í reynd nokkuð úr beinum völdum hans.

Gromyko gegndi forsetaembættinu til ársins 1988 en þá ákvað Gorbatsjov að gerast sjálfur þjóðhöfðingi. Gromyko missti jafnframt sæti sín í stjórnmálanefnd og miðstjórn flokksins og settist í helgan stein. Hann lést næsta ár, 79 ára gamall.

Tilvísanir

Hvítrússneskir stjórnmálamenn
Utanríkisráðherrar Sovétríkjanna
Þjóðhöfðingjar Sovétríkjanna

Andrej Gromyko


Bromley-by-Bow is a London Underground station located on the Blackwall Tunnel Northern Approach Road in the Bromley-by-Bow area of London, United Kingdom. The station is below the Blackwall Tunnel Northern Approach Road and lies between Bow Road and West Ham stations on the District and Hammersmith & City lines, and is in both Travelcard Zones 2 and 3.

History

It was opened as a railway station called Bromley by the London, Tilbury and Southend Railway (LTSR) in 1858, on its new line to Barking from the terminus at Fenchurch Street, a more direct route than the route hitherto used. On 17 May 1869 a spur opened from Bow railway station on the North London Railway line to Bromley Junction, just to the west of the station. A shuttle service operated between Bow and Plaistow until wartime economies saw the service withdrawn on 1 January 1915. The main reason for building this spur was however for freight use.

Increasing use of the station to catch services provided by the LTSR, the NLR and Great Eastern Railway (GER)—which ran services from Fenchurch Street to North Woolwich—saw plans drawn up in 1892 to construct a new station. A fire on 20 December of that year saw these plans brought forward and work was started early in 1893. Bromley Junction was moved  west to accommodate this work and a new 36 lever signal box was opened with the re-sited junction on 1 October 1893.
The new station to the west of St. Leonards Street (now Blackwall Tunnel Northern Approach) was opened on 1 March 1894 and the old station on the other side of the bridge was closed.

In 1898 the goods yard was opened on the south side of the line and to the east of the station.

The construction of the Whitechapel and Bow Railway allowed the District Railway (now known as the District line) to start serving the station in 1902, and initially steam services operated through to East Ham with some operating as far as Upminster. The District Line joined the main line at Campbell Road Junction also to the west of the station (and Bromley Junction). Electrification of the system followed in 1905. Delayed by World War I, electrified tracks were extended by the London, Midland and Scottish Railway (LMS) to Upminster and through services fully resumed in 1932.

Congestion of the railway through Bromley saw additional tracks provided in 1905. Two new Local Lines (which were the new electrified lines) were added on the north side of the station along with two new platform faces and improved passenger facilities. The new lines, which stretched as far as Abbey Mills Junction (where the North Woolwich trains diverged from the main line), opened on 1 August 1905.

In 1912 the LTSR was taken over by the Midland Railway, although on 1 January 1923 this was grouped into the London Midland & Scottish Railway. In 1927 the local lines were re-signalled with colour light signalling.

The District Railway was incorporated into London Transport in 1933, and became known as the District line. The Hammersmith & City line (then part of the Metropolitan line) started operating services through Bromley on 4 May 1936. The 1947 timetable shows only a few services a day provided by the LMS and a frequent service provided by the District and a peak hours service of the Metropolitan line (now part of the Hammersmith & City line). After nationalisation of the railways in 1948 management of the station passed to British Railways London Midland region although it was then transferred to the Eastern Region on 20 February 1949. The remaining Fenchurch Street–Southend services were withdrawn in 1962 when the main lines were electrified with 25 kV overhead lines.

On 13 September 1959 the spur between Bromley and Bow (NLR) was closed and three years later in 1962, the goods yard closed. The station was renamed to Bromley-by-Bow in 1967, to prevent confusion with Bromley station in the London Borough of Bromley. The continued management of the station by an organisation now providing none of the services became more of an anomaly and in 1969 ownership transferred to the London Underground which came under the authority of the London Transport Executive of the Greater London Council. Another fire in February 1970 led to the demolition of the station buildings (dating from 1894) and a newer booking office opened on 11 June 1972. having been constructed by British Rail.

Bomb discovery
On 2 June 2008, an unexploded bomb from World War II was found near where the line crosses the Prescott Channel, not far from the station, causing disruption to trains.

The station today
The station entrance is at a higher level than the platforms (being situated on the road bridge crossing the rail tracks) which are accessible by stairs and lifts. There are no escalators. The station has four platforms, of which only two are currently in use; serving the District and Hammersmith & City lines, which share a track at this point, in both directions. The remaining two platforms formerly served the London, Tilbury and Southend line (now operated by c2c). Three ticket barriers and a gate control access to all platforms.

In 2018, lifts were installed at the station, the 73rd on the Underground to gain step-free access. All these upgrades were funded by Transport for London in partnership with Tower Hamlets and London Legacy Development Corporation.

Services

Hammersmith & City line
The typical off-peak service in trains per hour (tph) is:

6 tph eastbound to Barking
6 tph westbound to Hammersmith via King's Cross and Wood Lane

District line

This is the typical off-peak service frequency. During peak times trains also operate to Wimbledon. During off-peak times, 3 trains per hour from Wimbledon terminate at Barking (as of December 2014).

12 tph eastbound to  (On Sundays alternate trains run to Barking only)
3 tph eastbound to Barking
6 tph westbound to Ealing Broadway
6 tph westbound to Richmond
3 tph westbound to Wimbledon

Connections
London Buses routes 323, 488 and D8 serve the station.

In popular culture
In the BBC soap opera EastEnders, the fictional Walford East Underground station takes the place of Bromley-by-Bow.

References

External links

London Transport Museum Photographic Archive

District line stations
Hammersmith & City line stations
Tube stations in the London Borough of Tower Hamlets
Former London, Tilbury and Southend Railway stations
Railway stations in Great Britain opened in 1858
Bromley-by-Bow

Bromley-by-Bow tube station


سد إيتايبو (بالبرتغالية:Itaipu) و (الإسبانية:Itaipú)، الاسم الرسمي هو Usina Hidrelétrica Itaipu Binacional هو سد يقع على نهر البارانا على الحدود الواقعة بين البرازيل والباراغواي، وقد بني بين البلدين في الفترة ما بين 1975- 1982، حيث انه في تلك الفترة كان الحكم ديكتاتوريا عسكريا، سمي السد بايتايبو نسبة للجزيرة الصغيرة التي كانت موجودة في الموقع قبل بدء العمل والبناء بالسد. ايتايبو تعني «الضوضاء التي يصنعها الماء عند اصطدامها بالصخرة» حيث ان ITA تعني (الحجر)،y تعني (الماء) وpu تعني (الضوضاء).
يوجد في سد إيتايبو واحدة من أكبر محطات توليد الطاقة الكهرومائية في العالم حيث يبلغ عدد المحركات التي تولد الطاقة الكهربائية عشرين محركاً تدار بالماء وتنتج طاقة بمقدار 94.68 مليار كيلو واط وهو بتوليده لهذا القدر من الطاقة فهو يسد احتياج الباراغواي من الطاقة بنسبة 93% بينما يغذي البرازيل بـ 20 % من طاقتها.

Itaipu Binacional هي الشركة المشغلة للمصنع. وهي كيان ثنائي القومية تابعة لجمهورية البرازيل الاتحادية وجمهورية باراغواي. وقد أنشئت بموجب معاهدة إيتايبو لتشغيل محطة لتوليد الطاقة الكهرومائية. وهي تعتبر من الشركات الرائدة في العالم في مجال الطاقة المتجددة، بعد أن أنتجت أكثر من 2.3 مليار ميجاوات منذ بداية عملها
مقارنة مع سد الممرات الثلاث في الصين، التي تنتج نحو 800 مليون ميجاوات في الساعة منذ بداية عملها، مع قدرة (22,500 ميجا وات)- أعلى ب 60٪ من القدرة في إيتايبو (14000 ميجاوات).
لذلك تعتبر ايتايبو المحطة الثانية في العالم من حيث الإنتاج السنوي للطاقة الكهربائية، بعد سد الممرات الثلاث الذي يعتبر في المركز الأول. والتي أنتجت في عام 2014، 98.8 مليون ميجاوات (,MWh) وهو ما يعادل 0.2٪ أكثر من الرقم القياسي السابق الذي حققته إيتايبو والبالغ (98.6 مليون ميجاوات (MWh) في عام 2013).
وراء السد يوجد بحيرة ايتايبو لتخزين الماء –حيث تبلغ مساحتها 1350 كيلو مترا مربعاً والتي تمتد من فوز دي ايغواسو في البرازيل وحتى سويداد ديل استا في الباراغواي.

يعتبر مشروع السد انجازاً ثنائي القومية التي تديرها البرازيل وباراجواي على نهر بارانا في الحدود ما بين البلدين. القدرة المركبة لتوليد محطة للطاقة هو 14 جيجاواط، مع 20 وحدة توليد والتي توفر كل وحدة منها 700 ميغاواط.
10 وحدات هي بتردد 50 هرتز تصنيف الطاقة من 823.6 MVA، عامل قوة 0.85 ووزن 3343 طن. وتملكها الباراغواي.
10 وحدات هي بتردد 60 هرتز تصنيف الطاقة من 737.0 MVA، عامل قوة 0.95 ووزن 3242 طن. وتملكها البرازيل.
في عام 1995 كان سد إيتايبو جزء من القائمة الرسمية للمرشحين لعجائب الدنيا السبع في العالم والتي صممت من قبل مجلة في الولايات المتحدة، ولكنه لم يفز باللقب.

لمحة تاريخية

المفاوضات بين البرازيل والباراغواي

جاء بناء سد ايتايبوبعد مفاوضات مكثفة بين البلدين خلال عشر سنوات، بدأت في سنة 1960 . في 22 يوليو 1966، وقع وزراء خارجية كل من البرازيل، Juracy ماجالهايس، والباراغواي القس سابينا، Sapena - "قانون دو إيغواسو" بيانا مشتركا ذات الاهتمام المشترك لدراسة استخدام الموارد المائية للبلدين، الذي يمتد على ضفاف نهر البارانا وبما في ذلك جويرا وحتى مصب نهر إيغواسو ". وفي عام 1973 وقعت المعاهدة على بدء بناء محطة توليد الطاقة الكهربائية.

شروط المعاهدة، التي تنتهي في عام 2023، كانت موضع استياء واسع النطاق في باراغواي. حيث تعهدت حكومة الرئيس فرناندو لوغو لاعادة التفاوض على شروط المعاهدة مع البرازيل، التي ظلت لفترة طويلة معادية لأي إعادة التفاوض.
وفي يوليو 2009 وبعد مجرد ثلاثة أسابيع من توليه رئاسة باراغواي، قرر فرناندو لوغو -الأسقف الكاثوليكي الذي أوقفه الفاتيكان عن مهامه الدينية لخوضه الانتخابات-، مطالبة حكومة البرازيل بمضاعفة نصيب بلاده من عوائد الطاقة الكهربائية التي يولدها سد إيتايبو، بحوالي تسعة أضعاف القدر الحالي، وبحقها في بيع حصتها من فائض إستهلاكها منها إلي دول أخرى، على عكس الإتفاقية السارية بين البلدين.

حيث تنص الإتفاقية الثنائية بين البرازيل وباراغواي بشأن توزيع الطاقة الكهربائية التي ينتجها سد إيتايبو، علي أن تتقاسم البلدان بالتساوي، إجمالي هذا الإنتاج الذي بلغ 14,000 ميغاوات في مايو 2007، ولكن شريطة أن تبيع باراغواي فائض حصتها بعد الإستهلاك المحلي إلي البرازيل دون غيرها.

كما تنص هذه الإتفاقية المبرمة في 1973 والسارية حتي 2023، علي ضرورة مرور فترة خمس سنوات بين طلب باراغاواي زيادة حصتها المخصصة لإستهلاكها المحلي، وبين حصولها علي هذه الزيادة.

وتستهلك باراغواي حاليا مجرد 400 مليون ميغاوات، وتلزمها الإتفاقيات الثنائية السارية ببيع فائض نصيبها من إنتاج السد إلي البرازيل فقط. ويبلغ هذا الفائض 46 مليون ميغاوات/ ساعة، تحصل باراغواي من البرازيل مقابلها علي مجرد 400 مليون دولار في السنة.

لكنه لو باعت باراغواي فائضها بسعر 80 دولار للميغاوات/ساعة، وهو السعر في أسواق الطاقة في البرازيل، لحصلت علي نحو 3,500 مليون دولار.

تغيير مسار نهر البارانا واتفاق ثلاثي بين البرازيل والباراغواي والأرجنتين

في 14 تشرين الأول عام 1978، فتحت قناة تحويل مجرى نهر بارانا، وذلك لتجفيف منطقة مجرى النهر الأصلي هناك، ليتم بناء السد الرئيسي باستعمال الاسمنت. معلما هاما آخر في المجال الدبلوماسي، وكان التوقيع على الاتفاق الثلاثي بين البرازيل وباراغواي والأرجنتين، في 19 أكتوبر 1979، وذلك لاستخدام الموارد الهيدروليكية على امتداد نهر بارانا من شلالات سبعة إلى مصب نهر بليت. في ذلك الوقت، عندما كان يحكم الدول الثلاث من قبل الديكتاتوريات العسكرية، كان هناك تخوفات من أن البرازيل ستدخل في صراع محتمل مع الأرجنتين، والتي سوف تفتح الباب على مصراعيه في إيتايبو، مما سيؤدي إلى رفع مستويات المياه في ريفر بليت واغراق مدينة بوينس آيرس.

ومع ذلك، إذا كان هناك خلل في سد إيتايبو، فان كمية الماء الكبيرة سوف تسقط في قناة عميقة في جانب نهر بارانا على بعد بضعة كيلومترات بعد السد وبذلك تبقى الأرجنتين محمية من قبل المصنع سد Yacyretá والذي يقع 400 km أدناه.

احصائيات

بناء محطة توليد الطاقة

بدأت عملية بناء السد في يناير 1975 والتي استمرت حتى سنة 1982 حيث عمل في بناؤه ما يقارب ال 40000 عاملا. استخدم في بناء سد ايتايبو من الحديد ما يكفي لبناء 380 برج مثل برج ايفل بفرنسا.

ويوجد به من الاسمنت مايزيد عن بناء خمسة سدود مثل سد هوفر العملاق بالولايات المتحدة أو يكفي لبناء 210 ملعب مثل ملعب الماراكانا بالبرازيل الأكبر في العالم.

تشكيل بحيرة التخزين

بدأ تشكيل بحيرة تخزين المحطة التي سيتم بناؤها في 13 أكتوبر 1982 , وخلال تشكيل بحيرة التخزين، شكلت فرق من قطاع إيتايبو البيئي ضمن عملية أطلق عليها Mymba Kuera والتي تعني «الصيد والحيوان» وذلك من اجل انقاذ مئات الانواع من الحيوانات المهدده بالغرق في تلك المنطقة التي سيتم غمرها بالماء لانشاء بحيرة التخزين.
عندما تم الانتهاء من عملية بناء السد أغلقت ابواب قناة الانحراف. خلال هذه الفترة، وتحديدا في في الساعة 10:00 صباحا في يوم 27 أكتوبر وارتفعت المياه 100 مترا، وبلغت بوابات المفيض وذلك بسبب الأمطار الغزيرة والفيضانات التي حدثت في ذلك الوقت. في 5 مايو 1984، دخل حيز التنفيذ وحدة توليد الطاقة الأولى – التوربينا في إيتايبو. حيث تم تثبيت 20 وحدة توليد بمعدل 2-3 سنويا.
بدأ تشغيل آخر وحدتين من اصل 20 وحدة توليد بين سبتمبر 2006 ومارس 2007، وبذلك وصلت القدرة المركبة في إيتايبو إلى 14000 ميجاوات من خلال استكمال تنفيذ العمل. حيث تصل قوة كل وحدة توليد (التوربينات والمولدات) إلى 700 MW ميغاواط.

اقسام السد الأساسية

يبلغ طول السد 7919 متر. الارتفاع للقمة هو 225 متر. ويصل ارتفاع السد الرئيسي ال 196 مترا، وهو ما يعادل مبنى ب 65 طبقة يتكون سد إيتايبو من ستة اقسام اساسية: سد في الجانب الأيمن، السد الرئيسي، بنية تحويل، سد ترابي من الجهة اليمنى، سد ركامى وسد ترابي من الجهة اليسرى.

يصل الحد الاقصى لتدفق الماء في إيتايبو إلى 62200 متر مكعب من المياه في الثانية، وهو ما يعادل 40 ضعف متوسط تدفق شلالات إيغواسو. تدفق اثنين من توربينات من إيتايبو (700 متر مكعب من المياه في الثانية لكل منهما) يتوافق تقريبا مع متوسط تدفق شلالات إيغواسو (حوالي 1500 متر مكعب من المياه في الثانية الواحدة).

.
تعتبر الكهرباء الناتجة من سد ايتايبو أرخص بنسبة 55٪ من الكهرباء الناتجة من أنواع أخرى من محطات توليد الطاقة في المنطقة.

الآثار الاجتماعية والبيئية

عندما بدأ بناء السد، شرد حوالي 10,000 أسرة تعيش بجوار نهر بارانا، بسبب البناء.
أكبر شلال في العالم من حيث الحجم، «جويرا» ابتلعه خزان إيتايبو الذي شكّل حديثا. وقامت الحكومة البرازيلية بازالة حديقة شلالات جويرا الوطنية، وفجّرت باستخدام الديناميت جميع الصخور وذلك لتسهيل التنقل وبالتالي القضاء على إمكانيات تكوين شلالات أخرى في المستقبل. وقبل بضعة أشهر من امتلاء الخزان، قتل 80 شخصا عندما انهار جسر مكتظ بالسياح والذي يطل على الشلالات، حيث ارادوا القاء النظرة الأخيرة على الشلالات.

البرازيل تحت ظلام دامس 2009
في 10 نوفمبر 2009 تعطلت خطوط النقل في ايتايبو ربما بسبب عاصفة التي ادت إلى إتلاف ثلاثة خطوط النقل ذات الجهد العالي. مما أدى إلى انقطاع الكهرباء وتخييم الظلام الدامس على مساحات شاسعة من وسط وجنوب البرازيل فغرق عشرات الملايين من سكان مدينتي ساو باولو وريو دي جانيرو لأكثر من ساعتين في الظلام.

وقد تسببت الحادثة في انقطاع إمدادات الطاقة مما أدى إلى فقدان الشبكة لنحو 18 ألف ميغاواط حيث تعادل الكمية المفقودة من الكهرباء الكمية المطلوبة لإنارة ولاية ساو باولو بسكانها العشرين
مليوناً.
وقد انقطعت الكهرباء أيضا في أنحاء من باراغواي وأوروغواي المجاورتين أيضا

المصادر

"https://www.itaipu.gov.br/en"

"http://www.solar.coppe.ufrj.br/itaipu.html"

"http://www.fozdoiguacudestinodomundo.com.br/en/itaipu-hydroelectric-plant"

وصلات خارجية

 موقع شركة إيتايبو
 مقدمة
 تحويل الطاقة
 تكييف القوة
 نظام نقل الحركة في إيتايبو
 ألستون، أحد مصممي المحركات لهذا المشروع
 إي إل سي-المستشار الإلكتروني
 فوايث-سيمنس مولد الطاقة المائية، أحد مصممي المحركات لهذا المشروع

مراجع

الحدود الباراغوايانية البرازيلية
بنية تحتية للطاقة اكتملت في 1984
بنية تحتية للطاقة اكتملت في 1991
سدود اكتملت في 1984
إيتايبو
سدود في باراغواي
فوز دو إيغواسو
محطات كهرمائية في باراغواي
هرناندارياس
محطات طاقة كهرمائية في ولاية بارانا
سدود في ولاية بارانا

سد إيتايبو


Ipoteza estivației este o soluție ipotetică a paradoxului lui Fermi concepută în 2017 de Anders Sandberg, Stuart Armstrong și Milan M. Ćirković. Ipoteza, publicată la 27 aprilie 2017, sugerează că civilizațiile extraterestre avansate pot stoca energie și pot estiva (hibernarea în vremuri călduroase, nu friguroase), până când universul se răcește pentru a folosi mai bine energia stocată pentru a-și îndeplini sarcinile.

Pe măsură ce universul se răcește, potențiala lucrare productivă bazată pe energia stocată poate crește cu un multiplicator de 1030. Dacă scopul unei civilizații avansate este de a maximiza numărul de calcule finalizate, de a genera procesarea informației pentru sarcini precum simulările producătoare de masă, atunci o estivație ar fi folositoare pentru a atinge acest scop.

Civilizațiile extraterestre avansate pot avea alte intenții. Dacă intenția creează cantități mari de "fericire", atunci resursele energetice pot fi folosite pentru a genera simulări computerizate perfecte ale "numărului maxim de minți maxime fericite". Dacă intenția este cunoașterea, resursele pot fi concentrate pe stocarea informațiilor. Astfel de civilizații pot trece printr-o perioadă de explorare spațială urmată de o perioadă de latență până când condițiile universului sunt mai favorabile din punct de vedere energetic pentru a-și atinge cel mai bine obiectivele.

Teoria a fost ulterior contestată de o lucrare a lui Charles H. Bennett, Robin Hanson și a lui Jess Riedel, aceasta susține că ideea că mai multe calcule ar putea fi efectuate mai târziu în istoria universului este bazată pe o neînțelegere a fizicii calculului.

Referințe

Paradoxul lui Fermi
Ipoteze
Viață extraterestră

Ipoteza estivației


The Handmaiden er en sydkoreansk thriller film instrueret af Park Chan-wook og med Kim Min-hee, Kim Tae-ri, Ha Jung-woo og Cho Jin-woong i hovedrollerne.

Medvirkende
Min-hee Kim som Lady Hideko
Tae-ri Kim som Sook-Hee
Jung-woo Ha som Grev Fujiwara
Jin-woong Jo som Onkel Kouzuki
Hae-suk Kim som Frøken Sasaki
So-ri Moon som Lady Hidekos tante
Ha-na Han som Junko
Eun-hyung Jo som Unge Hideko

Eksterne henvisninger

Film fra 2016
Film fra Sydkorea
LGBT-relaterede film
Erotiske film
Film baseret på bøger

The Handmaiden


An Sporobolus minutus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link. An Sporobolus minutus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus minutus


La Horadada (en valenciano: La Foradada) es uno de los islotes del archipiélago de las Islas Columbretes (Mar Mediterráneo, España).

Se encuentra al suroeste de Columbrete Grande, la más grande del archipiélago, y su nombre es debido a que presenta una gran cavidad.

Al norte de la Horadada está la isla la Ferrera, y al sur, el Bergantín.

Islas Columbretes

La Horadada


Ettal, Etal, Etaru to, Naiad, Namoloto, Namolotou, Namonemeir o Namonesoson (en inglés: Ettal Atoll) es un atolón de las Islas Mortlock en el Océano Pacífico Central, que forman parte de las Islas Carolinas.

Administrativamente pertenece al municipio de Ettal, en la región de Mortlocks, en el estado de Chuuk de los Estados Federados de Micronesia, en la parte occidental del país, a 500 km al oeste de Palikir, la capital nacional.

Ettal está a 6 km al norte del atolón vecino, mucho más grande, Satawan y a 14 km al noroeste del atolón Lukunor, que también forma parte de las islas Mortlock. Se encuentra a 245 km al sureste del atolón Chuuk en el centro del estado. Ettal tiene la forma de un triángulo redondeado con una longitud de 6,5 km y una anchura máxima de 4 km. El área de la laguna es de aproximadamente 16 km², sin embargo, la superficie terrestre es de solo 1,9 km².  El atolón consta de 17 islas, la mayoría de las cuales se encuentran en las franjas de coral del este y el noreste. La única isla habitada y más grande con un área de 97 hectáreas es Ettal en el sureste del atolón, la segunda isla más grande es Parang en el extremo norte. Unon está aislado en el oeste. Ettal forma su propio municipio con 267 habitantes (en el año 2000). Las islas están densamente cubiertas de cocoteros y árboles del pan.

Véase también
Geografía de los Estados Federados de Micronesia
Islas Carolinas

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Islas del estado de Chuuk

Ettal (atolón)


Als Parakeratose bezeichnet man eine Störung der Verhornung (Dyskeratose), die durch Verbleiben von Zellkernen oder Zellkernresten in der Hornschicht gekennzeichnet ist. Häufig kommt es gleichzeitig zu einer Verdickung der Hornschicht (parakeratotische Hyperkeratose). Eine Parakeratose entsteht durch den beschleunigten Ablauf der Verhornung oder einer Störung der Reifung der Keratinozyten.

Typische, beim Menschen mit Parakeratose einhergehende Erkrankungen sind die Schuppenflechte, Ekzeme und Morbus Bowen.

Bei Hunden können Staupe, Entzündungen, Ektoparasitenbefall, Dermatophilose, Dermatophytosen, Zinkmangel, chronische Arsen- und Thalliumvergiftung sowie das hepatokutane Syndrom zu einer Parakeratose führen. Bei Hunden und Rindern ist eine genetisch bedingte Parakeratose beschrieben. Bei Schweinen ist vor allem Zinkmangel von Bedeutung.

Literatur
 Klaus Dämmrich, Leo-Clemens Schulz: Pathologie der Haustiere. Georg Thieme Verlag 1991, S. 832, ISBN 9783334003190

Weblinks
Eintrag zur Parakeratose in Altmeyers Enzyklopädie, onlineversion Springer Verlag 2017, aufgerufen am 12. November 2017

Effloreszenz
Hautkrankheit

Parakeratose


Jakub Kiwior, né le  à Tychy en Pologne, est un footballeur polonais qui évolue au poste de défenseur central à l'Arsenal FC.

Biographie

En club
Né à Tychy en Pologne, Jakub Kiwior est formé par le club local du GKS Tychy avant de rejoindre la Belgique et le club du RSC Anderlecht, où il poursuit sa formation. Également courtisé par le Borussia Dortmund, il préfère rejoindre le club belge, où il arrive à l'âge de 16 ans et signe un contrat de trois ans avec l'étiquette de grand espoir. Il ne parvient toutefois pas à s'imposer pour se frayer un chemin vers l'équipe première, bien qu'il participe à quelques séances d'entraînements en 2017. Mais ni René Weiler qui le trouve trop léger, ni Hein Vanhaezebrouck ne croient en lui, et il quitte le club en  sans avoir joué le moindre match pour Anderlecht.

Le , il signe en faveur du MŠK Žilina. Il inscrit son premier but pour le club le , lors d'une rencontre de championnat face au MFK Zemplín Michalovce. Il est titularisé et son équipe s'impose par six buts à deux.

Le , lors du dernier jour du mercato, Jakub Kiwior rejoint la Spezia Calcio, où il s'engage pour quatre ans. Il joue son premier match pour la Spezia le , lors d'une rencontre de championnat face à l'Inter Milan. Il est titularisé en défense centrale et son équipe s'incline par deux buts à zéro. Alors qu'il est jusqu'ici peu utilisé, il réapparait dans l'équipe lors d'un match de championnat contre l'AS Rome le  (défaite 2-0 de la Spzeia), entrant en jeu à la place de Jacopo Sala, sorti tôt dans la partie en raison d'une blessure. Dès lors, il enchaîne les titularisations, installé au poste de milieu défensif par son entraîneur Thiago Motta. Sa présence permet d'équilibrer son équipe, qui se met alors à remporter plusieurs matchs.

Le 23 janvier 2023, durant le mercato hivernal, Jakub Kiwior est recruté par l'Arsenal FC. Le défenseur polonais signe un contrat longue durée le liant au club jusqu'en juin 2028, et décide de porter le numéro 15.

En sélection
Avec les moins de 17 ans, il inscrit trois buts lors des éliminatoires du championnat d'Europe en mars 2017, contre l'Espagne, le Portugal et la Grèce.

Avec les moins de 18 ans, il inscrit un but contre l'équipe de France en août 2017 (1-1 score final).

A plusieurs reprises, il officie comme capitaine de la sélection des moins de 19 ans. Il marque un but contre le Kazakhstan en novembre 2018, lors des éliminatoires de l'Euro.

Jakub Kiwior joue son premier match avec l'équipe de Pologne espoirs le  contre l'Estonie. Il est titulaire et délivre une passe décisive, tandis que son équipe l'emporte largement par six buts à zéro. Il inscrit son premier but avec les espoirs le 17 novembre 2020, contre la Lettonie (victoire 3-1). Ces deux rencontres rentrent dans le cadre des éliminatoires du championnat d'Europe espoirs 2021.

Le , il est sélectionné par Czesław Michniewicz pour participer à la Coupe du monde 2022.

Palmarès
  Arsenal FC
 Vainqueur du Community Shield en 2023

Notes et références

Liens externes

Footballeur polonais
Joueur du MŠK Žilina
Joueur du Spezia Calcio
Joueur de l'Arsenal FC
Naissance en février 2000
Naissance à Tychy

Jakub Kiwior


New York`ta 1980'lerin sonuna doğru kurulan Hardcore-Punk grubu.

Küba göçmeni olan freddy cricen büyük kardeşi roger (miret) desteği ve agnostic front elemanları vinnie stigma, whil shapler mathanderson ve eski dostu hoya yı alarak kurmuştur genelde new york şehrinin sorunlarını orada yaşadıklarını sert ve tavizsiz anlattığı sözler ilgi çekmektedir NYHC un en gözde örneklerinden biridir genelde çok eleman değiştirmiştir en son kadro şu şekildedir;

Elemanlar

 Freddy Cricien - vokal
 Hoya - bass
 Matt Henderson - gitar
 Will Shepler - bateri

Elemanlar
 Freddy Cricien-vokal
 Hoya roc-bass
 Mitts-Gitar
 Rigg Ross-davul

Albümler

 "Ball Of Destruction" 1992
 "Droppin' Many Suckers" 1992
 "Set It Off" 1994
 "Demonstrating My Style" 1996
 "Look My Way" 1998
 "Hold It Down" 2000
 "NYHC" 2004 (EP)
 "Legacy" 2005
 "Infiltrate the System" 2007
 "Empire" 2010

Dış bağlantılar
 http://madballnyhc.com/

Amerikalı metalcore grupları
Amerikalı hardcore punk grupları
1988'de kurulan müzik grupları
Bilgi kutusu bulunmayan sanatçılar

Madball


Mai Britt, pe numele ei adevărat Maybritt Wilkens () este o fostă actriță suedeză. A făcut o scurtă carieră în cinematografia italiană și americană din anii 1950. După ce s-a căsătorit în 1960 cu Sammy Davis Jr., s-a retras din cinematografie.

Biografie
Britt a fost descoperită în 1951 de către Carlo Ponti și Mario Soldati când, la doar optsprezece ani, a lucrat ca asistentă al unui fotograf din Stockholm. Producătorul și regizorul au fost în Suedia pentru a selecta o blonda tânără pentru rolul principal din filmul Jolanda, fiica Corsarului Negru. S-au dus la studioul foto unde lucra Britt, pentru a vedea fotografii ale unor modele. Când au văzut-o însă, au ales-o imediat pentru acest rol, oferindu-i un contract de lucru.

Filmografie selectivă
 1952 Jolanda, la figlia del Corsaro Nero, regia Mario Soldati
 1953 Infidelele (Le infedeli), regia Steno și Mario Monicelli
 1953 Lupoaica (La lupa), regia Alberto Lattuada
 1953 Il più comico spettacolo del mondo, regia Mario Mattoli
 1953 La nave delle donne maledette, regia Raffaello Matarazzo
 1953 Cavalleria rusticana, regia Carmine Gallone
 1954 Vergine moderna, regia Marcello Pagliero
 1955 Silenzio... si spara! (Ça va barder), regia John Berry
 1955 L'ultimo amante, regia Mario Mattoli
 1955 Prigionieri del male, regia Mario Costa
 1956 Război și pace (War and Peace), regia King Vidor
 1958 Leii tineri (The Young Lions), regia Edward Dmytryk
 1958 I cacciatori (The Hunters), regia Dick Powell
 1959 L'angelo azzurro (The Blue Angel), regia Edward Dmytryk
 1960 Sindacato assassini (Murder, Inc.), regia Burt Balaban și Stuart Rosenberg
 1977 Haunts - Spettri del passato (Haunts), regia di Herb Freed (1977)

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1933
 Actrițe suedeze

May Britt


تاجنانت مدينة وبلدية جزائرية عاصمة دائرة تاجنانت وتتبع إداريا ولاية ميلة.

تشتهر تاجنانت بسوق الجملة لبيع الملابس يوم الأحد والإثنين وكذلك سوق المواشي وقطع غيار السيارات والآلات المختلفة يوم الثلاثاء، كما تتوفر على سوق بيع السيارات يوم الجمعة، وهو معروف على مستوى الشرق الجزائري. تعدّ مدينة تاجنانت من بين أهم بلديات ولاية ميلة وذلك لحركتها التجارية النشطة والمزدهرة تحتل المرتبة الثالثة على مستوى ولاية ميلة من حيث الكثافة السكانية بعد شلغوم العيد في المرتبة الأولى ثم مدينة ميلة في المرتبة الثانية.

التاريخ
تم إنشاء قرية سان دونات الاستعمارية «تاجنانت حاليًا» في عام 1872 على أراضي بلدية وادي عثمانية على حافة وادي تاجنيت، على الطريق من الجزائر إلى قسنطينة، أصل التسمية ليس كما بشاع بين أبناء المدينة من قصص في أنها كانت (جنان زيتون)أو أن هناك (تاج لملكة اسمها نانت رومانية الأصل)بل هو من تاقنانت أو تاينانت وتعني الأرض المنبسطة، كونها تتربع على مساحة أراضي كلها مستوية.

حدود البلدية
تقع تاجنانت على بعد 75 كم جنوب غرب ميلة و18 كم من شلغوم العيد على الطريق السريع RN 5 الذي يربط الجزائر بقسنطينة. على ارتفاع 850 متر، يعبرها وادي الرمل من الغرب إلى الشرق. على بعد 10 كم جنوبًا، تقع غابة أولاد عبد النور على جبل روكبت عنك جمال. يقع على بعد 75 كم من قسنطينة، 96 كم من باتنة، 56 كم من سطيف وأخيرا 23 كم من مدينة العلمة، والمعروفة بسوق البيع بالجملة الذي يولد تدفقات تجارية كبيرة. تقع ولاية باتنة على بعد 20 كم في الجنوب.

النمو السكاني

التجارة
تشتهر مدينة تاجنانت بتجارة الألبسة والأثواب، وهي تمثل مصدر حوالي 20% من الألبسة المستوردة في الجزائر، كما أنها ثاني مدينة تشتهر بالملابس بعد مدينة عين فكرون. وتعدّ أهم منطقة لتجارة الخشب تحتل 80% من الخشب المستورد حيث يتم تصنيعه وتحويله إلى أبواب ونوافذ وأثاث منزلي وكان يوجد ما لا يقل عن 2000 ورشة نجارة الأمر الذي جعلها المدينة الأكثر استهلاك لمادة الخشب المستورد في الجزائر، في حدود 2015 تم الرفع من مستوى وجودة الإنتاج بالاعتماد على تصنيع الأبواب والنوافذ البلاستيكية بمختلف المقاييس، كما تتوفر على مصانع كبرى لإنتاج المشروبات والبلاط والأجور والأحذية وغيرها كثير،  كما تتوفر على سوق بيع السيارات يوم الجمعة، وسوق بيع قطع الغيار المستعملة والمواشي يوم الثلاثاء، وأيضا سوق بيع الملابس يوم الإثنين.

التعليم
تتوفر مدينة تاجنانت على ما يقارب 38 مؤسسة تربوية مقسمة كالتالي:

مساجد

تتوفر مدينة تاجنانت على عدد كبير من المساجد مقارنة ببلديات ولاية ميلة نذكر منها:

مسجد أبو بكر الصديق، مسجد البشير الابراهيمي، مسجد التقوى، مسجد مالك بن أنس، مسجد السلطان، مسجد العتيق، مسجد الدالية، مسجد عبد الحميد بن باديس، مسجد صهيب الرومي، مسجد الأمير عبد القادر، مسجد الحاج الوناس(أقدم مسجد في البلدية)، مسجد أسامة بن زيد، مسجد الإمام مالك...إلخ

ملاحظة: أقدم ثاني مسجد في المغرب العربي موجود في ولاية ميلة وهو مسجد سيدي غانم للصحابي أبو المهاجر دينار بعد مسجد القيروان بتونس.

الأثار
يخفى على كثير من سكان الدائرة الخريطة الأثرية التي تتميز بها الدائرة وتنتشر على مستوى بلديات الدائرة، في كل من مشتى الطين (ولاد سي علي) في المنطقة المسمات الخربة وأولاد بوزيد، ومشتى فيض نافع (ولاد عزيز) ، ودائرة بن يحي عبد الرحمان ضمن حدود مشتى واد كارب، كام نلاحظ وجود الكثير من الأثار المنتشرة في المشاتي كالأحواض التي تم استعمالها لسقي الأغنام، والكثير من العوارض المنتشرة في شوارع البلدية أمام المحلات والمنازل، والسديات-حجارة ضخمة تستعمل في بناء معاصر الزينون يكون طولها بين 80 سم و120 سم- الرومانية التي يعود عمرها لأكثر من 2000 سنة، والمتواجدة  بكل من حي412 مسكن النوامر المنطقة التجارية المعروفة زغوان، مكانها الأساسي المتحف الوطني، وقد وقفنا على أكثر من 5 مناطق جديدة لم يقف عليها المستشرق الفرنسي قزال في أطلسه.

ينابيع
كانت مدينة تاجنانت مشهورة بمنبع مائي قديم جدا، يعرف (بالعين اللوطنية) بمخاذات الطريق الوطني رقم 05 في المنطقة المعروفة (بالمرجة)، والذي كان سبب في التظليل عن أصل التسمية الحقيقي والذي سبق وأشرنا إليه، أما المنابع الحالية النشطة إلى يومنا هذا وعلى حد علمنا لم نقف إلا على منبع واحد معروف بعين كارب بمشتى واد كارب، في بن يحي عبد الرحمان.

الرياضة
تنشط في تاجنانت مجموعة من الأندية الرياضية منها:

دفاع تاجنانت هو نادي جزائري تأسس سنة 1971، مقره الرئيسي بمدينة تاجنانت ولاية ميلة نشط في الرابطة المحترفة الأولى الجزائرية.

النجم الرياضي تاجنانت للكراتي دو

الجمعيات
تنشط في تاجنانت الكثير من الجمعيات الخيرية والثقافية، نذكر الجمعيات على الترتيب وفق النشاط الخير في الخفاء وفق تقييم شخصي مبني على مجموعة من الأساسيات، الأداء، الخدامات، المصداقية، العمل في الخفاء، والجدية في التنظيم.

نذكر منها:

 جمعية جسر الأمل.
 جمعية نور للأعمال الخيرية
 جمعية صناع البسمة.
جمعية أصدقاء المريض.
جمعية انوار الحق للمعاقين.
جمعية بذرة خير.
جمعية صناع الحياة.
 ...الخ

ملاحظة: جمعيات تحتاج دعم لمواصلة العمل الخيري، على الأقل بمقر عمل تستفيد منه الجمعية.

الغابات
تزخر مدينة تاجنانت بشريط غابي مهم على حدود دائرة ولاد عزيز وسيدي مسعود والمنطقة السكانية المعروفة بالخطاطة، والمنطقة الزراعية المعروفة بالمعمرة، تجدر الإشارة إلى أننا سجلنا قطع عشوائي على مستوى الشريط الغابي في المنطقة الزراعية المعروفة بالمعمرة، كم سجلنا أيضا تلف لعدد كبير من أشجار البلوط إثر حريق على مستوى الشريط الغابي المحاذي للمنطقة السكانية ولاد سي علي.

مصادر

تاجنانت

تاجنانت


Tevfik Çavdar (1931, İzmir - 15 Ekim 2012, Ankara) Türk iktisatçı ve yazar.

Gençliği
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ni bitirdi. Mezun olduktan sonra Devlet İstatistik Enstitüsü ve Planlama Teşkilatı'nda çalışmaya başlayan Çavdar, uzun süre bu kuruma hizmet verdi. ABD ve İngiltere'de bölümüyle ilgili araştırmalar yapan yazar, birçok eğitim kurumunda öğretim görevlisi olarak çalıştı.

Yazarlığı
Çeşitli gazete ve dergilerde yazıları yayınlanan yazarın 20'nin üzerinde kitabı vardır. Tevfik Çavdar, internette yayınlanan SoL (haber portali)nın sürekli yazarlarındandır. İmge yayınlarından, NK Yayınlarından ve Yazılama Yayınevinden çıkmış kitapları mevcuttur.

Ölümü
Tevfik Çavdar, 15 Ekim 2012 günü geçirdiği bir kaza sonucu yaşamını yitirdi.

Eserleri (Başlıca)
1992. Türkiye'de Liberalizm (1860- 1990), İstanbul, İmge Yayınları.
1995. Türkiye'nin Demokrasi Tarihi, 1839- 1950, İstanbul, İmge Yayınları.
1997. Türkiye'nin Demokrasi Tarihi, 1950'den Günümüze, İstanbul, İmge Yayınları.
2001. Talat Paşa, İstanbul, İmge Yayınları.
2008. Bir İnkılabın Günbatımı (1908- 2008), İstanbul, İmge Yayınları.
2013. Neoliberalizmin Türkiye Seyir Defteri, İstanbul, Yazılama Yayınları.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 soL Gazetesi, her Pazartesi, Tevfik Çavdar'ın yazılarını yayımlamaktadır

20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
1931 doğumlular
SHP MYK üyeleri
2012 yılında ölenler
Ankara'da trafik kazasında ölenler
İzmir doğumlu akademisyenler
İzmir doğumlu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde öğrenim görenler

Tevfik Çavdar


වර්ජල් අයිවන් "ගස්" ග්‍රිසම් (1926 අප්‍රේල් 3 - 1967 ජනවාරි 27) යනු එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ ගුවන් නියමුවෙක් සහ නාසා ආයතනයෙන් තෝරාගත් මර්කරි 7 ගගනගාමී කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකි. ඔහු ජෙමිනි ව්‍යාපෘතියේ සහ ඇපලෝ වැඩසටහනේ අභ්‍යාවකාශගාමියෙක් විය. අභ්‍යාවකාශයට ගමන් ගත් දෙවැනි ඇමරිකානුවා මෙන්ම දෙවරක් අභ්‍යාවකාශයට ගමන් කිරීමට ලැබුණු දෙවැනි ඇමරිකානුවාද ඔහුය.

ග්‍රිසම් දෙවන ලෝක යුද්ධයේ සහ කොරියානු යුද්ධයේ සටන් කළ සොල්දාදුවෙක් මෙන්ම යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරුවෙක් සහ ගුවන් හමුදා පරීක්ෂන නියමුවෙක්ද වෙයි. දෙවන ලෝක යුධ සමයේ දී ග්‍රිසම් එක්සත් ජනපද හමුදාවේ ගුවන් බලකායට ආධුනික භටයෙක් ලෙස බැඳුනි. හමුදා සේවයෙන් ඉවත් වූ පසු ඔහු පර්ඩූ විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුල් වී 1950 දී යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු උපාධියක් ලබාගත්තේය. ඉන් පසු නැවත ගුවන් හමුදාවට බැඳුනු ඔහු කොරියානු යුද්ධයේදී යුධ මෙහෙයුම් සියයකට පමණ සහභාගී වී ඇත. නැවත එක්සත් ජනපදයට පැමිණි ග්‍රිසම් ට ටෙක්සාස් හී බ්‍රයන් ගුවන් හමුදා මූලස්ථානයේ පියාසැරි උපදේශක තනතුරක් ලැබුණි. ඉන් පසු ඔහු එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ තාක්ෂනික ආයතනයෙන් වසරක් තුළ ගගනයාන්ත්‍රික උපාධියක් ලබා ගත්තේය. කැලිෆෝනියාවේ එඩ්වර්ඩ්ස් ගුවන් හමුදා මූලස්ථානයෙන් පරීක්ෂණ ගුවන් නියමු පුහුණුවක් ලැබූ ඔහු ඔහියෝ හී රයිට්-පැටර්සන් ගුවන් හමුදා මූලස්ථානයේ පරීක්ෂන නියමුවෙක් ලෙස ක්‍රියා කළේය.

මර්කරි 7 ගගනගාමින් අතරට තෝරාගන්නා ලද ග්‍රිසම්, ඇමරිකාව විසින් 1961 ජුලි 21 දා දියත් කරන ලද දෙවන උප-කක්ෂීය අභ්‍යවකාශ පියාසැරිය වූ මර්කරි-රෙඩ්ස්ටෝන් 4 මෙහෙයුමේ නියමුවා විය. පියාසැරියෙන් අනතුරුව පොළොවට පැමිනීමේදී ඔහු සිටි කැප්සූලයේ දොර නියමිත වේලාවට පෙර පුපුරා විවර විය. අත්ලාන්තික් සාගරයට පතිත වූ කැප්සූලයට ජලය පිරුණු නමුදු ගළවාගැනීමේ හෙලිකොප්ටර් මගින් ඔහුව බේරා ගන්නා ලදී. ඔහුගේ ඊලඟ මෙහෙයුම වූයේ ජෙමිනි ව්‍යාපෘතිය යටතේ වූ ජෙමිනි 3 මෙහෙයුමයි. පෘථිවිය වටා කක්ෂයක තුන් වරක් ගමන් කළ ජෙමිනි 3, 1965 මාර්තු 23 සාර්ථකව නැවත පොළොවට පැමිණෙන ලදි. AS-204 නොහොත් ඇපලෝ 1 මෙහෙයුමේ අණ දෙන නිළධාරියා ලෙස පත්වූ ග්‍රිසම්, 1967 ජනවාරි 28 වැනිදා ෆ්ලොරීඩාවේ කෙනඩි තුඩුවේ දී පූර්ව-පියාසැරි පරීක්ෂනයක් අතරදී සිදුවූ අනතුරකින් ඔහුගේ අනෙක් සගයන් දෙදෙනාත් (එඩ්වර්ඩ් වයිට් සහ රොජර් චැෆී) සමග මරණයට පත් විය.
අභ්‍යවකාශගාමීන්
ඇපලෝ වැඩසටහන

ගස් ග්‍රිසම්


U nordijskoj mitologiji, Vafþrúðnir (Vafthrudnir) ime je jednog mudrog jötunna, čije ime znači "snažni (moćni) tkalac" (vaf = "tkati"; þrúðnir = "moćan/snažan"). Vafþrúðnir je glavni lik Vafþrúðnismála (Starija Edda).

Vafþrúðnir i Odin
Prema Vafþrúðnismálu, bog Odin je odlučio posjetiti Vafþrúðnira, koji se među divovima ističe mudrošću. Odinova supruga, božica Frigg, upozorila je muža da pazi kako se ponaša u blizini Vafþrúðnira, kojega je opisala kao moćnog. Prerušeni Odin je posjetio Vafþrúðnira, kako je i naumio te su on i Vafþrúðnir imali "natjecanje" — međusobno su si postavljali razna pitanja jer je Odin htio iskušati znanje Vafþrúðnira. Odin i Vafþrúðnir tako opisuju mitološki svijet Vikinga, spominjući razna mitska bića. Na kraju, Odin je upitao Vafþrúðnira što je on (Odin) šapnuo na uho svome sinu, bogu Baldru, prije no što je Baldr spaljen na lomači te je u tom trenutku Vafþrúðnir shvatio da je pred njim sam vrhovni bog. Vafþrúðnir je rekao da nitko osim Odina i Baldra ne zna koje su to bile riječi. Na kraju, Vafþrúðnir priznaje da je Odin od njega mudriji.

Izvori i bilješke

Nordijska mitološka stvorenja

Vafþrúðnir


The River est un film américain réalisé par Pare Lorentz, sorti en 1938.

Synopsis
Le film s'intéresse à l'importance du fleuve Mississippi aux États-Unis et sur comment les pratiques agricoles et forestières ont abîmé les terres arables causant une augmentation des inondations.

Fiche technique
 Titre : The River
 Réalisation : Pare Lorentz
 Scénario : Pare Lorentz
 Musique : Virgil Thomson
 Photographie : Floyd Crosby, Willard Van Dyke et Stacy Woodard
 Montage : Lloyd Nosler et Leo Zochling
 Société de production : Farm Security Administration
 Société de distribution : Paramount Pictures (États-Unis)
 Narration : Thomas Chalmers
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 31 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distinctions
Le film a été inscrit au National Film Registry en 1990.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1938
Film documentaire américain
Moyen métrage américain
Moyen métrage documentaire
Film documentaire sur l'histoire des États-Unis
Film documentaire sur l'agriculture
Film documentaire sur les problématiques environnementales
Film documentaire sur un cours d'eau
Film inscrit au National Film Registry

The River (film, 1938)


6122 Henrard este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6122 Henrard este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,33 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 10,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

6122 Henrard


Gudrun Margarete Elfriede Emma Anna Burwitz (rođena Himmler) (München, 8. kolovoza 1929. – München, 24. svibnja 2018.) bila je jedino dijete iz braka Margarete i Heinricha Himmlera.

Nakon završetka Drugog svjetskog rata ostala je vezana ideologiji svog oca. Bila je aktivna u desničarskim ekstremističkim i neonacističkim krugovima, posebno u udruzi Stille Hilfe.

Dvije godine (1961. – 1963.) radila je pod lažnim imenom kao tajnica Savezne obavještajne službe (BND).

Povezani članci

 Stille Hilfe

Izvori

Nacizam

Gudrun Burwitz


Isidiella divitella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 8,5 bis 12,5 Millimeter. Der Kopf glänzt weiß. Die Fühler glänzen braun und sind in der zweiten Hälfte undeutlich weiß geringelt. Der Thorax glänzt weiß und an den Seiten golden. Die Tegulae glänzen golden und sind hinten weiß gesäumt. Die Vorderflügel glänzen golden und sind an der Costalader goldbraun. Zwischen Analfalte und Flügelinnenrand verläuft ein undeutlicher goldbrauner Basalstrich. Die übrige Flügelzeichnung ist weitgehend mit Isidiella nickerlii identisch, allerdings treten die Costalstriche deutlicher hervor und die erhabenen, fahl goldenen Flecke sind kleiner. Der Apikalfleck ist weiß.

Die Genitalarmatur der Männchen ähnelt der von Isidiella nickerli, die Valven sind aber schlanker, die rechte Valvella ist kürzer und breiter. Der Durchmesser des Ductus ejaculatoris an der Einmündung zum Aedeagus ist halb so groß wie der größte Durchmesser des bauchigen Teils des Aedeagus.

Die Genitalarmatur der Weibchen ähnelt der von Isidiella nickerli, unterscheidet sich aber durch das nur dünn sklerotisierte hintere Ende des Ostiums und die undeutliche hintere Sklerotisierung des 7. Sternits. Der Ductus bursae ist kürzer als das Corpus bursae.

Ähnliche Arten
Die beiden deutlichsten Unterschiede von Isidiella divitella zu Isidiella nickerlii sind der weiße Kopf und der breite weiße Dorsalstrich auf dem Thorax.

Verbreitung
Isidiella divitella ist im westlichen Mittelmeerraum (Südfrankreich, Korsika, Sardinien, Spanien, Portugal) beheimatet.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Italienischer Strohblume (Helichrysum italicum), Mittelmeer-Strohblume (Helichrysum stoechas) und Heiligenkraut (Santolina). An einem Stängel befestigen sie einen kugelförmigen Kokon, von dem sich Gespinströhren zu benachbarten Blättern erstrecken, in denen die Raupen minieren. Der Kokon hat das Aussehen einer Pflanzengalle und ist außen mit Pflanzenhaaren bedeckt. Er dient während der Fresspausen als Versteck und die erwachsenen Raupen verpuppen sich darin. Die Falter fliegen von Juni bis August.

Systematik
Es sind folgende Synonyme bekannt:
 Stagmatophora divitella , 1885
 Stagmatophora nickerli tyrrhenica  & , 1939

Belege

Weblinks
  Erstbeschreibung

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Isidiella divitella


Robert Charles Grant Sercombe (born 3 April 1949) is a former Australian politician who represented the Division of Maribyrnong, Victoria for the Australian Labor Party from March 1996 until his retirement at the 2007 federal election.

He was born in Melbourne, Victoria, and was educated at the University of Melbourne. He was a public servant, social planner, and administrator before entering politics. He was an adviser to Clyde Holding, a former Victorian opposition leader and a minister in the Hawke government from 1983 until 1988. Sercombe was a member of the Essendon City Council in 1983 and 1984. Sercombe was the Member for Niddrie in the Victorian Legislative Assembly from 1988 until 1996. He was Deputy Leader of the Opposition 1993–94 and a member of the Opposition Shadow Ministry 1992–94.

In State politics, he became well known for supporting a leadership challenge on behalf of Ian Baker who attempted to topple then Leader John Brumby in 1994. After the bid failed, he did not contest the deputy leadership. In the federal Parliament, Sercombe was an Opposition Whip from 1998 until 2001. He was elected to the Opposition Shadow Ministry after the 2004 election and appointed Shadow Minister for Pacific Islands (assisting the Shadow Minister for Foreign Affairs, Kevin Rudd). His portfolio responsibilities were expanded some time later by Beazley to include Overseas Development. As Shadow Minister, Sercombe put out a series of policy announcements about expanding Australia's relationship with that region.

Within the Labor Party, Sercombe was for many years a leading member of the Labor Right in Victoria, although later became allied to the Left faction in Victoria while being a leading light of the Centre caucus in Canberra. Just prior to a local vote of ALP members, in February 2005 Sercombe announced he was withdrawing his candidacy from Labor preselection for his seat of Maribyrnong in favour of Australian Workers' Union National Secretary Bill Shorten as Shorten had the numbers over Sercombe to win the preselection and Shorten was elected unopposed as a result. He criticised challenges to other incumbent MPs. Despite announcing his retirement Sercombe was kept on the frontbench by Opposition Leader Kim Beazley until December 2006 when he was sacked by new leader Kevin Rudd. Sercombe was an Opposition frontbencher in both the Victorian State and Federal Parliaments but did not become a Minister in either tier of Government.

References

External links

1949 births
Living people
Public servants from Melbourne
Members of the Victorian Legislative Assembly
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Maribyrnong
21st-century Australian politicians
20th-century Australian politicians

Bob Sercombe


Prinsesse Marie Alexandra af Baden (Marie Alexandra Thyra Victoria Louise Carola Hilda;  – 29. januar 1944) var en tysk prinsesse af Baden, der gennem sit ægteskab med prins Wolfgang af Hessen var prinsesse af Hessen.

Biografi

Prinsesse Marie Alexandra blev født den  på Schloß Salem i Storhertugdømmet Baden som det ældste barn af Prins Max af Baden og Prinsesse Marie Louise af Hannover.

Prinsesse Marie Alexandra giftede sig den 17. september 1924 på Schloß Salem med sin fjerne slægtning Prins Wolfgang af Hessen, en yngre søn af Prins Frederik Karl af Hessen i hans ægteskab med Prinsesse Margarethe af Preussen. Der blev ikke født børn i ægteskabet.

Prinsesse Marie Alexandra blev under Anden Verdenskrig dræbt under et luftangreb på Frankfurt am Main den 29. januar 1944. Hun blev 41 år gammel.

Eksterne henvisninger

Huset Zähringen
Prinsesser
Kongelige fra Tyskland
Tyskere i 1900-tallet

Marie Alexandra af Baden


Carlo Salmaso (né le 30 avril 1940 à Ponte San Nicolò) est un joueur italien de rugby à XV.

Biographie
Carlo Salmaso évolue au Fiamme Oro, club avec lequel il dispute 15 saisons de 1961 à 1976, et est champion d'Italie en 1968.

Au niveau international, il a disputé divers matches pour l'Italie, dont deux test-matchs (tous deux contre la France, le premier en 1965 à Pau au stade de la Croix du Prince) et a connu d'autres avec des sélections non-internationales, des équipes et des représentants pour un total de huit.

En Serie A, il compte 300 apparitions au total et 92 buts marqués.

Palmarès
 Fiamme Oro: 1967-68
 Fiamme Oro: 1967-68, 1968-69, 1970-71, 1971-72

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Joueur international italien de rugby à XV
Arrière (rugby à XV)
Ailier (rugby à XV)
Naissance en avril 1940

Carlo Salmaso


23504 Haneda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23504 Haneda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 10,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi
23578 Baedeker
5855 Yukitsuna

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

23504 Haneda


«Promise» es el tercer sencillo del álbum debut de Delirious? King of Fools, en el cual es la sexta pista. Fue lanzado el 14 de julio de 1997 alcanzando la posición número 20 en la lista de sencillos del Reino Unido. La canción también aparece en el segundo álbum en vivo de la banda D Tour 1997 Live at Southampton.

Atención mediática
Promise fue incluido en el playlist de la BBC Radio 1 durante varias semanas. El vídeo de la canción fue filmado en la ciudad natal de la banda Littlehampton y fue emitido por primera vez el 11 de julio de 1997 en el show matutino The Big Breakfast y en la cadena MTV.

El 14 de julio la banda también promocionó el sencillo en el programa Sunday de la cadena ITV del Reino Unido y a finales de ese mes, el 23 de julio, fueron invitados a tocar el tema en el roadshow de Mark Goodier donde tuvieron gran recepción entre el público.

Lista de canciones

CD 1
 «Promise» (Radio versión)
 «Deeper» (Mark Edwards summertime mix)
 «You Split the Earth»

CD 2
 «Promise» (Live acoustic version)
 «Deeper» (Mark Edwards prophet mix)
 Entrevista

Posicionamiento

Referencias

Sencillos de 1997
Canciones en inglés

Promise (canción de Delirious?)


Buldog, asırlar önce İngiltere'de boğa ve ayı dövüşleri için üretilmiş bir köpek ırkı. Buldog adı, İngilizce bull (boğa) ve dog (köpek) sözcüklerinin bir araya gelmesiyle türetilmiştir.
İngiltere'de 1835'te kan sporları yasaklanınca, buldoğun işlevinin sona erdiği düşünüldüyse de, buldog yetiştiricileri ırkı korumaya karar verdiler ve bu kavgacı köpeği sakin, sessiz bir ev köpeğine dönüştürdüler. Bu ırk 1890 senesinde Amerikan Kennel Kulübüne ırk olarak kabul edilmiştir.

İngiliz buldoğunun, bedeninin geri kalan bölümüne oranla çok iri olan kafası, doğumlarının sezaryenle yapılmasını gerektirir. Yassı yüzü nedeniyle solunum bozukluklarına karşı oldukça duyarlıdır ve sıcaktan çok etkilenir. Ayrıca kulaklarından da sıkça rahatsızlanır. Görünümüne rağmen, hem sevgi dolu, hem güvenilirdir. Diğer ev hayvanlarıyla ilişkisinde de güvenilir, ama yabancı köpeklerden hoşlanmayan, saldırgan davranabilen bir köpektir. Çocukları sever ama, hoşlanmadığı insanlara karşı sert davranabilir. Mutlu olabilmesi için insanlardan ilgi görmesi yeterlidir. Horlaması ve salyasının akmasıyla ünlüdür. Apartmanda rahatlıkla yaşayabilir. Çünkü ev içerisinde fazla hareketli değildir.

Erişkin bir buldoğun yüksekliği erkeklerde ortalama 31–40 cm dişilerde ise  ortalama 31–40 cm  arasındadır, ağırlıkları ise erkeklerde ortalama 24–25 kg dişilerde ise ortalama 22–23 kg  arasında değişmektedir.

Karakteri
Tehlike anında korkusuz şekilde harekete geçen ve kendisini savunan İngiliz Bulldog, normal zamanlarda sessiz ve sevecen tavırlar sergilemektedir.

Sağlık
Aşırı sıcaklıklara karşı dayanıksız olan bu ırkta sık görülen hastalıklardan biri de cilt enfeksiyonu, kalça ve diz problemleridir. Bu ırk doğum sırasında da bir hayli zorluk çekmektedirler. Bu nedenle genellikle doğumlarında sezaryen tercih edilmektedir. Ortalama yaşam süreleri 8 yıldır.

Resim galerisi

Ayrıca bakınız
 Köpek ırkları listesi

Kaynakça

Köpek ırkları

Buldog


دير مار موسى الحبشي () هو دير سرياني قديم في سوريا يبتع جماعة دير مار موسى الحبشي الرهبانية بحسب طقس الكنيسة السريانية الكاثوليكية يقع على مسافة 80 كم شمال دمشق و15كم عن مدينة النبك، على سلسلة جبال القلمون السورية، يرتفع 1320م عن سطح البحر، تشير الكتابات على جدرانه أن بناء الكنيسة الحالية يعود إلى سنة 1058م.

أيقونات دير مار موسى الحبشي

بُنِيَ دَيْرُ مَارْ يَعْقُوْب وَاسْمُهُ الآخَرُ دَيْر مَارْ مُوْسَى الحَبَشِي، فِي مَوْقِعِ بُرْجٍ رُوْمَانِيِّ يَتَمَيَّزُ بشَكْلِهِ المَهِيْبِ المُرْتَكِزِ عَلَى جبَالِ القَلَمُوْن، وَيُشْرِفُ بإطْلَالَةٍ سَاحِرَةٍ خَلَّابَةٍ عَلَى سَهْلٍ فَسِيْحِ الأَرْجَاءِ، يَتَّصِلُ ببَادِيَةِ تَدْمُرَ مِنْ جِهَةٍ، وَبفِلِسْطِيْنَ مِنْ جِهَةٍ أُخْرَى.، يَعُوْدُ بنَاؤُهُ إِلَى مُنْتَصَفِ ، وَجُدِّدَ بنَاؤُهُ فِي عَامِ . يَضُمُّ الدَيْرُ مَكْتَبَةً زَاخِرَةً وَغَنِيَّةً بالمَخْطُوْطَاتِ السِّرْيَانِيَّةِ التَّارِيْخِيَّةِ وَمِنْهَا إِنْجيْلٌ نَفِيْسٌ كُتِبَ بالخَطِّ السَّطْرَنْجيْلِيّ السِّرْيَانِيّ. تُعْتَبَرُ الجِدَارِيَّاتُ المَرْسُوْمَةُ فِي كَنِيْسَةِ دَيْرِ مَارْ مُوْسَى الحَبَشِيِّ مِنَ اللَّوْحَاتِ الأَثَرِيَّةِ النَّادِرَةِ التِي اخْتَصَّتْ بأُسْلُوْبٍ دِيْنِيِّ فَرِيْدٍ وَرُمُوْزٍ مَسِيْحِيَّةٍ أَصِيْلَةٍ أَصْبَحَتْ مَثَارًا لِلدَهْشَةِ وَمَبْعَثًا لِلإِعْجَابِ وَالتَّقْدِيْر. وَتَتَأَلَّفُ مِنْ ثَلَاثِ طَبَقَاتٍ مُتَوَضِّعَةٍ فَوْقَ بَعْضِهَا البَعْضِ، وَقَدْ أَثَّرَتْ عَوَامِلُ الزَّمَنِ فِي تِلْكَ الطَّبَقَاتِ فَسَقَطَتْ أَجْزَاءٌ مِنْهَا، الأَمْرُ الذِي أَدَّىَ إِلَى ظُهُوْرِ نَمَاذِجَ مِنْ كُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْ تِلْكَ الطَّبَقَاتِ الثَّلَاثْ، مِمَّا سَاعَدَ فِي الدِّرَاسَاتِ التِي أُجْرِيَتْ عَلَيْهَا. وَمِنْ أَهَمِّ الطَّبَقَاتِ المُكْتَشَفَةِ هِيَ الطَّبَقَةُ الأُوْلَى التِي تَعُوْدُ إِلَى مَا بَعْدَ عَامِ ، وَهُوَ تَارِيْخُ تَجْدِيْدِ بنَاءِ الكَنِيْسَةِ، وَالطَّبَقَةُ الثَّانِيَةُ التِي تَعُوْدُ إِلَى عَامِ ، وَالثَّالِثَةُ لِعَامِ .

باولو اليسوعي
بعد أن طاف في أماكن مقدسة في سوريا قام المستشرق الإيطالي باولو ديل أوغليو  اليسوعي وسمي لاحقًا (الراهب بولص)؛ بزيارة الدير صيف عام 1982، لقضاء بضعة أيام في التأمل في هذا المكان المقدس، لكنه بعد ذلك قرر البقاء فيه وبدأ عملية ترميمه عام 1984. تطوع بعض الشباب للمساعدة في الترميم الذي استمر حتى صيف عام 1991، حيث بدأ الأب بولص بإعادة الحياة الرهبانية إلى المكان بمساعدة الشماس الحلبي يعقوب مراد.

التسمية
تعود تسمية الدير إلى القديس موسى الذي ترك الحبشة وهاجر إلى سوريا، وقد عاش أولًا في دير مار يعقوب التاريخي الشهير بالقرب من بلدة قارة شمالي مدينة النبك ثم أتى وادي الدير وأقام في إحدى المغر متنسكًا، حيث يقوم اليوم دير مار موسى. يتميز الدير بموقعه المهيب المشرف على وادٍ سحيق وفيه كهوف وآثار.

روابط ذات صلة
 موقع دير مار موسى الحبشي على الإنترنت

انظر أيضاً
 دير تاتيف

هوامش

آثار سوريا
أديرة سريانية
أديرة في سوريا
أماكن مأهولة أسست في القرن 6
تأسيسات القرن 6 في آسيا
معالم سوريا
مقدسات مسيحية

دير مار موسى الحبشي


نادي واري وولفس  وكان يسمى سابقا نيجر بورتس ثوريتي، هو نادي كرة قدم نيجيري وهو نادي أساسي في نيجيريا. كانت تديره إدارة الموانئ النيجيرية.

مراجع

أندية رياضية في نيجيريا
أندية كرة قدم في نيجيريا

ولاية دلتا
واري وولفز

واري وولفز


Remo Girone () este un actor italian de teatru, film și televiziune. El a devenit popular datorită rolului Tano Cariddi din serialul de televiziune Caracatița.

Biografie
Fiul unor italieni imigrați în Eritreea, colonie italiană în Africa în perioada 1890-1941, Remo Girone s-a născut și a copilărit în capitala Asmara, unde a participat de la o vârstă fragedă la spectacole teatrale, recitând poezii și scurte dialoguri dramatice cu mare succes. Există o cronică publicată în 1957 în Giornale dell'Eritrea în care criticul scrie țineți minte acest băiat, va deveni un mare actor. La vârsta de treisprezece ani s-a mutat la Roma pentru a urma studiile secundare.

După bacalaureat a urmat cursurile Facultății de Economie și Comerț, dar studiile universitare au durat puțin timp. S-a înscris la Accademia Nazionale d'Arte Drammatica Silvio D'Amico și a absolvit studii de actorie.

Cariera în teatru
Teatrul, mai mult decât cinematografia, este mijlocul prin care Remo Girone va continua să beneficieze de respectul criticilor, chiar și atunci când serialele de televiziune îl vor face mai popular publicului larg. A lucrat cu diverși regizori, printre care Enrico D'Amato pentru Romeo și Julieta de William Shakespeare, Luca Ronconi pentru Mirra de Vittorio Alfieri și Orazio Costa pentru Moartea unui comis voiajor de Arthur Miller. Unul dintre autorii săi preferați este Anton Cehov: spectacolul Unchiul Vania, regizat de Peter Stein, a câștigat marele premiu la Festivalul de Teatru de la Edinburgh din 1996.

Cariera cinematografică și de televiziune
Debutul pe marele ecran a avut loc în filmul Roma rivuole Cesare (1972) al regizorului maghiar Miklós Jancsó; urmează L'anticristo (1974) al lui Alberto De Martino. Primul său rol principal i-a fost oferit de Marco Bellocchio în Il gabbiano (1977), care, nu întâmplător, a fost inspirat dintr-o comedie de Cehov. Au urmat apoi Corleone (1978) și Giocare d'azzardo (1982), regizate de Pasquale Squitieri și Cinzia TH Torrini care îl vor solicita ulterior pe Rotund în următoarele lor filme.

Succesul popular al lui Remo Girone a venit grație televiziunii. În 1987 a apărut în miniserialul RAI Caracatița 3, unde a interpretat pe unul dintre personajele cele mai diabolice, dar și cele mai interesante de pe micul ecran: Tano Cariddi. În urma succesului obținut a continuat să interpreteze acest personaj în părțile a patra, a cincea, a șasea și a zecea ale serialului. În cea de-a șaptea parte, din cauza unei boli, Girone a apărut în rolul Tano doar câteva minute în final.

Înainte de Caracatița, Remo Girone apăruse în câteva seriale de televiziune,printre care Il garofano rosso, Che fare?  și Delitto di stato.

Apoi a apărut în filme de televiziune precum Lo scialo (1987), Una victoria (1988) de L. Perelli, Dalla notte all'alba (1991) de Cinzia TH Torrini, Carlo Magno (1993) de Clive Donner, Morte di una strega (1995) de Cinzia TH Torrini, Dio vede e provvede (1996), Fantaghirò 5 (1996), Morte di una ragazza perbene (1999), L'elefante bianco (Rai 1998) de Gianfranco Albano, Il Grande Torino (2005), Questa è la mia terra (2006) și în serialul de televiziune Diritto di difesa (2004).

Ca urmare a reputației dobândite a apărut în Diceria dell'untore (1990) al lui Beppe Cino, Il viaggio di Capitan Fracassa (1990) al lui Ettore Scola, L'angelo con la pistola (1992) al lui Damiano Damiani, Marquise (1997) al Verei Belmont (unde l-a interpretat pe muzicianul Jean-Baptiste Lully), Giochi d'equilibrio (1998) al lui Amedeo Fago, Li chiamarono... briganti!  (1999) al lui P. Squitieri și Il sole nero (2007) al lui Krzysztof Zanussi.

Filmografie

Filme de cinema

 Roma rivuole Cesare, regie: Miklós Jancsó (1974)
 L'anticristo, regie: Alberto De Martino (1974)
 Il gabbiano, regie: Marco Bellocchio (1977)
 Le chemin perdu, regie: Patricia Moraz (1980)
 Corleone, regie: Pasquale Squitieri (1981)
 Giocare d'azzardo, regie: Cinzia TH Torrini (1982)
 Malamore, regie: Eriprando Visconti (1982)
 L'amara scienza, regie: Nicola De Rinaldo (1985)
 Giallo alla regola, regie: Stefano Roncoroni (1988)
 Nel giardino delle rose, regie: Luciano Martino (1990)
 Caffè Europa (Cafe Europa), regie: Franz Xaver Bogner (1990)
 Il viaggio di Capitan Fracassa, regie: Ettore Scola (1990)
 Mezzaestate, regie: Daniele Costantini (1991)
 L'angelo con la pistola, regie: Damiano Damiani (1992)
 Dietro la pianura, regie: Gerado Fontana și Paolo Girelli (1994)
 Colibri rosso (Vörös Colibri), regie: Zsuzsa Böszörményi (1995)
 Marquise, regie: Véra Belmont (1997)
 Giochi d'equilibrio, regie: Amedeo Fago (1998)
 Li chiamarono... briganti!, regie: Pasquale Squitieri (1999)
 La seconda ombra, regie: Silvano Agosti (2000)
 Bella e impossibile, regie: Marco Mattolini (2002)
 Heaven, regie: Tom Tykwer (2002)
 Le valigie di Tulse Luper - La storia di Moab (The Tulse Luper Suitcasses, Part 1: The Moab Story), regie: Peter Greenaway (2003)
 A/R Andata + Ritorno, regie: Marco Ponti (2004)
 Stauffenberg - Attentato a Hitler, regie: Jo Baier (2004)
 Persona non grata, regie: Krzysztof Zanussi (2005)
 Quijote, regie: Mimmo Paladino (2006)
 La duchessa di Langeais (Ne touchez pas la hache), regie: Jacques Rivette (2007)
 Il 7 e l'8, regie: Giambattista Avellino, Ficarra e Picone (2007)
 Il sole nero, regie: Krzysztof Zanussi (2007)
 Ripopolare la reggia (Peopling the Palaces at Venaria Reale), regie: Peter Greenaway (2007)
 Misstake, regie: Filippo Cipriano (2008)
 Italians, regie: Giovanni Veronesi (2009)
 Il gioiellino, regie: Andrea Molaioli (2011)
 Benvenuto Presidente!, regie: Riccardo Milani (2013)
 Roche papier ciseaux, regie: Yan Lanouette Turgeon (2013)
 Maicol Jecson (2013)
 Shades of Truth, regie: Liana Marabini - Condor Pictures (2015)
 Rosso Mille Miglia, regie: Claudio Uberti (2015)
 Infernet, regie: Giuseppe Ferlito (2016)
 La legge della notte (Live by Night), regie: Ben Affleck (2016)
 Marea provocare: Le Mans '66, regie: James Mangold (2019)

Filme de televiziune

 La brace dei Biassoli, regie: Giovanni Fago (1975) - film TV
 La signora Ava, regie: Antonio Calenda (1975) - film TV
 Alle origini della mafia : # 1.3 (1976) - miniserial TV
 Il garofano rosso, regie: Piero Schivazappa (1976) - miniserial TV
 Che fare?, regie: Gianni Serra (1979) - miniserial TV
 Delitto di stato, regie: Gianfranco De Bosio (1982) - miniserial TV
 Strada Pia, regie: Georg Brintrup (1983) - film TV
 Fuori scena, regie: Enzo Muzii (1986) - film TV
 Lo scialo, regie: Franco Rossi (1987) - miniserial TV
 Caracatița 3 (La piovra 3), regie: Luigi Perelli (1987) - miniserial TV
 Una vittoria, regie: Luigi Perelli (1988) - miniserial TV
 Caracatița 4 (La piovra 4), regie: Luigi Perelli (1989) - miniserial TV
 La piovra 5 - Il cuore del problema, regie: Luigi Perelli (1990) - miniserial TV
 Dalla notte all'alba, regie: Cinzia TH Torrini (1991) - Film TV
 La piovra 6 - L'ultimo segreto, regie: Luigi Perelli (1992) - miniserial TV
 Carlo Magno (Charlemagne, le prince à cheval), regie: Clive Donner (1993) - miniserial TV
 Prigioniera di una vendetta (Maximum Exposure), regie: Vittorio Sindoni (1993) - miniserial TV
 La piovra 7 - Indagine sulla morte del commissario Cattani, regie: Luigi Perelli, episodul 6 (1995) - miniserial TV
 Morte di una strega, regie: Cinzia TH Torrini (1995) - miniserial TV
 Fantaghirò 5, regie: Lamberto Bava (1996) - miniserial TV
 Dio vede e provvede, regie: Enrico Oldoini (1996) - miniserial TV
 L'elefante bianco, regie: Gianfranco Albano (1998) - miniserial TV
 Morte di una ragazza perbene, regie: Luigi Perelli (1999) - film TV
 Sospetti, regie: Luigi Perelli (2000) - serial TV
 La piovra 10, regie: Luigi Perelli (2001) - miniserial TV
 O la va o la spacca, regie: Francesco Massaro (2004) - miniserial TV - episodul 7 - rol: Nicolas Colasanto
 Diritto di difesa, regie: Gianfranco Lazotti și Donatella Maiorca (2004) - serial TV
 Sospetti 3, regie: Luigi Perelli (2005) - serial TV
 Marele Torino (Il Grande Torino), regie: Claudio Bonivento (2005) - miniserial TV
 Questa è la mia terra, regie: Raffaele Mertes (2006) - miniserial TV
 Maria di Nazaret, regie: Giacomo Campiotti (2012) - miniserial TV
 Suor Pascalina - Nel cuore della fede, regie: Marcus O. Rosenmüller (2012) - film TV
 Furore - Capitolo secondo, regie: Alessio Inturri (2018) - serial TV

Teatru
 Fiore di cactus (2008)

Note

Legături externe

Nașteri în 1948
Nașteri pe 1 decembrie
Actori de film italieni
Actori de teatru italieni
Actori de televiziune italieni

Remo Girone


Iulius Nemțeanu (n. 4 ianuarie 1957, Piatra Neamț) este un fost fotbalist, în prezent observator LPF.

Cariera
A început activitatea fotbalistică la clubul Ceahlăul Piatra Neamț, unde a făcut pereche în atac cu Ioan Mironaș.
A făcut parte din lotul de perspectivă al României, cu pregătiri centralizate în țară (Brașov, baza sportivă Snagov, Complex Sportiv 23 August, etc ). La vârsta de 12 ani, prima deplasare în străinătate, în Bulgaria cu echipa de perspectivă a României, unde a jucat un meci amical cu selecționata similară a Bulgariei pe stadionul Vasil Levschi din Sofia.
A debutat în divizia B în anul 1973, la vârsta de 16 ani  la Ceahlăul Piatra Neamț, timp în care a mai fost selecționat la naționala de juniori, jucând pentru calificări la turneul "Prietenia".
La 18 ani, a fost selectat să facă parte din lotul Poli Iași, echipă din prima divizie a țării. Astfel, debutul în div.A s-a făcut în august 1975 unde a jucat peste 150 de jocuri cu peste 50 de goluri marcate. A mai jucat în divizia secundă peste 120 de meciuri unde a marcat peste 70 de goluri.
Printre echipele la care a evoluat amintim: în div. A Poli Iași, FC Baia Mare, FC Bihor și Dinamo București cu care a câștigat campionatul și Cupa României. Tot în același sezon cu Dinamo, a ajuns în semifinalele Cupei Campionilor unde Dinamo a fost eliminată de viitoarea câștigătoare a Cupei Campionilor, FC Liverpool.
A avut convocări cu meciuri amicale și oficiale la toate loturile României, dar fără meci official la prima reprezentativă. S-a clasat pe locul doi în clasamentul golgheterilor în ediția 1982-1983 la un gol diferență.Este Observator Federal încă din anul 2000, iar din 2014 figurează pe lista Observatorilor Federali la Liga I.
În plan personal, este absolvent al Facultății de Hidrotehnică din Iași, în prezent fiind ing la Hidroelectrica SA.

Note

Legături externe
 Iulius Nemțeanu la worldfootball.net

Nașteri în 1957
Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC Dinamo București

Iulius Nemțeanu


Spiridon Săulescu (n. ? - d. 1951) a fost un general român, activ în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

A fost înaintat la gradul de colonel în 27 februarie 1939 și la gradul de general de brigadă în 21 noiembrie 1944, cu vechimea de la data de 23 martie 1944.

Note

Legături externe
  Generals.dk

Decese în 1951
Generali români din Al Doilea Război Mondial

Spiridon Săulescu


Âşık halk edebiyatı, halk diliyle ve hece vezniyle meydana getirilen, saz eşliğinde söylenen şiirlerden oluşan geleneksel Türk edebiyatı dalıdır. âşıkların oluşturduğu eserlerin bütününe verilen isimdir.Halk edebiyatı içerisinde yer alır. Anonim ürünlerin dışında kalan şiirlerin (koşma, destan, semâî, kalenderî vb.) oluşturduğu edebi ürünler toplamıdır. Kimi âşıkların başından geçen ve yaygınlaşıp ünlenen hikâyeler de âşık edebiyatı içinde incelenir.

Belirleyici özellikler
Âşık Edebiyatı'nın kökü Orta Asya'ya kadar dayanır. Bu akımı temsil eden âşıklar, Orta Asya Türk şiir geleneğine bağlı kalıp ellerinde sazları ile diyar diyar dolaşarak sanatlarını icra ederler. Âşıklar halk arasında yetişir, duygu ve düşüncelerini saz çalarak dile getirirler. Böylece kendi şarkılarını Âşık Edebiyatı'na uygun olarak söylerler.

Âşıklık geleneği
Âşıklık, Anadolu'da toplumun öncüsü olmuş bir gelenek, halka mal olmuş bir kültürdür. Yaşamını halkla birlikte idame ettiren ozan, sazıyla sözüyle halkın sesidir.

Toplumdaki olumlu ya da olumsuz gelişmeler, ozanın sazına, sözüne ve sesine konu olur. Ozanlar toplumun sorunlarını dile getirmek, olup biteni daha erken görmek ve gelecek nesillere mesaj vermek özellikleriyle de tanınmıştır. Böylece halka mal olmuşlardır. Ozanlık geleneğinde doğa sevgisi vardır, halk sevgisi vardır, vatan sevgisi vardır, hak sevgisi vardır. Halkın bağrından kopar ve temsil ettiği toplumun sorunlarını, mesajlarını sazıyla anlatır. Yaşadıkları dönemlerde her halk ozanının farklı bir yeri vardır. Ama tüm halk ozanlarımızın buluştuğu yer, halkın gönlüdür.

Tarih boyunca ozanlık ve halk edebiyatı çeşitli dönemlerden geçmiş ve günümüze kadar gelmiştir. Halk ozanlığı, değişen yaşam koşulları ve değer yargıları karşısında gerileme yaşasa da kültürün vazgeçilmez simgelerinden biri olma özelliğini korumuştur.

Türkiye, Azerbaycan, İran ve Ermenistan'da âşıklık geleneği hala canlı olarak sürdürülmektedir.

Çok sayıda aşık yaşamıştır ancak günümüze kadar adı gelen aşık sayısı azdır. Bunda âşıklığın sözlü bir edebiyat dalı olmasının payı büyüktür. Günümüzde isimleri hala yaşamakta olan âşıkların türkülerine borçlu oldukları söylenebilir. Yani bir âşığın türküsü dilden dile dolaşıyorsa o âşık ölümsüzleşmiştir diyebiliriz. Türküleri sayesinde hala isimleri bilinen usta aşıklardan bazıları şunlardır:

- Karacaoğlan

- Köroğlu

- Dadaloğlu

- Sümmani

- Seyrani

- Ruhsati

- Ercişli Emrah

- Deli Boran

- Şenlik

- Aşık Veysel

- Mahsuni Şerif

- Aşık Reyhani

- Davut Sulari

- Buruklu Kul Mustafa

- Murat Çobanoğlu

- Şeref Taşlıova

- Neşet Ertaş

Günümüzde yaşayan çok sayıda âşık vardır. Âşıkların yoğun olarak yetiştikleri bazı yöreler vardır. Bu yörelerin başında Çukurova, Kafkasya, Urumiye, Doğu Anadolu ve Sivas gelmektedir. Günümüzde yaşamakta olan usta âşıklardan bazıları şunlardır:

- Âşık Feymani

- Aşık Nuri Çırağı

- Maksut Feryadi

- Mürsel Sinan

Eserler
Âşık Edebiyatı nazım biçimleri koşma, destan, semâî ve varsağıdır. Hece ölçüsünün 7, 8 ve 11'li kalıpları çok kullanılmıştır. Daha çok yarım uyak kullanılmış, cinaslarada yer verilmiştir.

Âşık Edebiyatı özellikleri
 "Âşık" veya "Ozan" denilen kişilerin saz eşliğinde söyledikleri şiirlerden oluşur.
 Genelde sözlü olmasına rağmen şairler, şiirlerini "Cönk" dedikleri defterlerde toplamışlardır.
 Şairler, sazlarını omuzlarına alarak köy köy, kasaba kasaba, şehir şehir dolaşmışlardır.
 Şiirlerde anlatım içten, canlı ve yalındır. (reel)
 Şairler, halkın içinden çıktığından halk dilini kullanmışlardır. Bu sade dil, 18. ve 19. yüzyıllarda bazı şairler tarafından Divan Edebiyatı'nın etkisinde kalmasıyla eski arılığını kaybetmiştir.
 Nazım birimi dörtlüktür.
 Koşma, semâî, destan, varsağı gibi nazım şekilleri kullanılmıştır.
 Hece ölçüsünün 7'li, 8'li ve 11'li kalıplarına ağırlık verilmiştir.
 Aşk, tabiat, gurbet, ayrılık, ölüm, özlem, kıskançlık, yiğitlik, toplumun sorunları, insan davranışları, bunlarla ilgili eleştiriler konu olarak işlenmiştir.
 Şiirlerin son dörtlüğünde şairin adı veya mahlası geçer; Buna tapşırma denir.
 Göz kafiyesi anlayışı yerine kulak kafiyesine ağırlık verilmiştir. Yani kafiye için aynı sesin kullanılmasına gerek yoktur. Buna göre p/b, ç/ş, t/d, l/n gibi seslerle de kafiye yapılmıştır.
 Genellikle yarım ve cinaslı kafiye kullanılmıştır.
 Benzetme (teşbih) ve kişileştirme (teşhis) dışında edebî sanatlara fazla yer verilmemiştir.
 Bazı ürünlerde yöresel özellikler görülür.
 Şiirler genellikle hazırlık olmaksızın irticâlen, yani içe doğduğu gibi söylenir.
 Divan Edebiyatı'nda görülün kalıplaşmış benzetmeler (mazmun) Halk Edebiyatı'nda da vardır. Buna göre sevgili anlatılırken yeşil başlı ördek, inci diş, elma yanak, badem göz, kiraz dudak, keman kaş, sırma saç, selvi boy gibi benzetmeler kullanılmıştır.
 Divan Edebiyatı daha çok düşünceye önem verdiği için soyut bir edebiyattır. Halk Edebiyatı'nda ise şair gördüğünü, yaşadığını anlatır. Bu nedenle Âşık Edebiyatı somut bir edebiyattır. Ayrıca Divan Edebiyatı'nda sevgilinin tipi çizilir, adı söylenmez. Halk Edebiyatı'nda ise sevgilinin adı (Elif, Ayşe...vb.) vardır.
 Şiirler, işlenen konulara göre koçaklama, güzelleme, taşlama, ağıt gibi adlar alır.
 Âşık Edebiyatı hayalî olaylardan çok, gerçekçiliğin ön plâna çıktığı bir edebiyattır.
 Gerçeklik ön plandadır.
 Bir tarikata mensup olup o yolda şiir söyleyen tekke şairlerinin eserleri ise tekke şiiri diye anılır..

Azerbaycan Âşık Edebiyatı
2009 yılının Ekim ayında Azerbaycan âşık edebiyatı, UNESCO tarafından İnsanlığın Sözlü ve Somut Olmayan Kültürel Mirası Başyapıtları listesine alınmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Âşık
 Âşık kolu
 Âşık makamları
 İslamiyet öncesi Türk edebiyatı
 Türk halk edebiyatı

Edebiyat terimleri
Halk edebiyatı

Âşık halk edebiyatı


Rambo Amadeus (, eigentl.: Antonije Pušić, * 14. Juni 1963 in Kotor) ist ein Sänger und Komponist aus Montenegro. Er bezeichnet sich selbst als Musiker, Poet & Medien-Manipulator.

Sein erstes Soloalbum erschien 1988, er mixte darauf unterschiedliche Musikstile wie Jazz, Rap, Rock und Funk mit zumeist satirischen politischen Texten und prägte dort schon den Begriff Turbo-Folk. Seine kruden improvisierten Live-Auftritte waren ein Medien-Phänomen im damaligen Jugoslawien und wurden vor allem zur Zeit der Balkankonflikte populär. Häufiger wurden seine Darbietungen mit denen von Frank Zappa verglichen.

Eurovision Song Contest
Rambo Amadeus wurde durch eine interne Auswahl des Senders RTCG zum Vertreter Montenegros beim Eurovision Song Contest 2012 in Baku ernannt. Mit dem satirischen Funk-Rap Euro Neuro startete er im ersten Halbfinale, konnte sich aber nicht für das Finale des Wettbewerbs qualifizieren. Seinen ersten "Auftritt" hatte Rambo Amadeus bereits beim Eurovision Song Contest 1991 in Rom, und zwar als Erwähnung im Text des jugoslawischen Beitrags Brazil der Sängerin Bebi Dol. Dort heißt es: "Za Ramba, Dina, šta, šta, šta / da sam novu igru smislila" ("Für Rambo und Dino [d. h. Dino Dvornik] habe ich einen neuen Tanz erfunden").

Diskografie (Alben)
 1988 – O tugo jesenja
 1989 – Hoćemo gusle
 1991 – Psihološko propagandni komplet M-91
 1995 – Muzika za decu
 1996 – Mikroorganizmi
 1997 – Titanik
 1998 – Metropolis B (tour-de-force)
 2000 – Don't happy, be worry
 2005 – Oprem Dobro
 2008 – Hipishizik Metafizik
 2015 – Vrh Dna

Weblinks
 Montenegro: Rambo Amadeus bei eurovision.de
 Homepage

Einzelnachweise

Musiker (Montenegro)
Rapper
Interpret eines montenegrinischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Person (Gemeinde Kotor)
Pseudonym
Jugoslawe
Montenegriner
Geboren 1963
Mann

Rambo Amadeus


Gammel Holte (littéralement « Vieux Holte ») est un quartier situé dans la municipalité de Rudersdal. Gammel Holte a aujourd'hui fusionné avec Trørød.

Géographie

Histoire

Lorsque Copenhague s'est étendue vers le nord à la fin du  et s'est approchée du village de Holte, les nouvelles colonies (à proximité de la gare de Holte) ont repris le nom de la ville, malgré le fait que ce nouveau quartier était à cinq kilomètres du village. Par conséquent, la ville d'origine a changé son nom de Holte en Gammel Holte.

Population

En 2008, Gammel Holte comptait quelque .

Patrimoine
L'église de Gammel Holte a été construite en 1978 et a été conçue par Halldor Gunnløgsson et Jørn Nielsen.

Notes et références

Liens externes

Localité au Danemark

Gammel Holte


Bilješke
NK Josipdol je odustao od natjecanja nakon jesenskog dijela prvenstva

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 297

1977-78
Karlovac-2

2. općinska nogometna liga Karlovac 1977./78.


Lauala ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Ermera (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Lauala eine Fläche von 14,58 km². Nun sind es 14,78 km². Der Suco liegt im Osten des Verwaltungsamts Ermera. Westlich liegen die Sucos Riheu, Humboe und Estado. Im Norden grenzt Lauala an das Verwaltungsamt Railaco mit seinem Suco Fatuquero und im Süden an das Verwaltungsamt Letefoho mit seinem Suco Eraulo. Im Osten liegt das zur Gemeinde Aileu gehörende Verwaltungsamt Aileu mit seinen Sucos Hoholau und Seloi Craic. Der Grenze zu Riheu folgt der Fluss Roumetalena, der in den Gleno mündet, der wiederum von Hoholau kommend der gesamten Nordgrenze Laualas folgt und ein Nebenfluss des Lóis ist. Die Südgrenze Laualas reicht bis an das Ufer des Lehumos, eines größeren Sees, der aber komplett auf dem Gebiet des Sucos Eraulo liegt.

Im Norden von Lauala liegen die Dörfer Hutilarang, Hotklokat und Vilanova, im Westen am Roumetalena der Ort Ergoi, im Zentrum die Dörfer Mokorema, Boboe und Railisu und im Süden die Ortschaften Humela (Humeta) und Talebo. An Talebo und Kukhata führt die Überlandstraße von der Gemeindehauptstadt Gleno nach Atsabe im Süden vorbei. In Hotklokat gibt es eine Grundschule, die Escola Primaria No. 195 Lauala.

Im Suco befinden sich die drei Aldeias Ervilhat, Nona Bite und Sari.

Einwohner
Im Suco leben 3.541 Einwohner (2022), davon sind 1.740 Männer und 1.801 Frauen. Im Suco gibt es 670 Haushalte. Über 98 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. Über 1 % sprechen Mambai und eine kleine Minderheit Habun.

Geschichte

In Hotklokat befand Ende 1979 sich ein Internierungslager für osttimoresische Zivilisten (Transit Camp), die zur besseren Bekämpfung der FALINTIL von den indonesischen Besatzern umgesiedelt werden sollten.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Carlos Manuel Babo zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Bendito de Araújo Soares und 2016 Carlos Manuel Babo.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Lauala (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Lauala (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Ermera (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Lauala


O Palácio das Laranjeiras, ou Palácio dos Condes de Farrobo, é um edifício histórico localizado na freguesia de São Domingos de Benfica, em Lisboa.

O Palácio das Laranjeiras, que faz parte de um conjunto arquitetónico classificado designado por "Palácio e Jardins do Conde de Farrobo (conjunto intramuros), no qual se encontra instalado o Jardim Zoológico", está classificado como Imóvel de Interesse Público desde 1974.

Laranjeiras
Imóveis de interesse público em Lisboa
Laranjeiras
São Domingos de Benfica

Palácio das Laranjeiras (Lisboa)


කර්මාන්ත ගොවිපළ

ඔක්ස්ෆර්ඩ් ඉංග්‍රීසි ශබ්දකෝෂයේ "කර්මාන්ත ගොවිපළේ " පළමු වාර්තාගත භාවිතය 1890 පළමු ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ ඇමරිකානු සඟරාවක් බව සඳහන් කරයි. දැන් එය විශාල ලෙස ප්‍රධාන පෙලේ ප්‍රවෘත්ති සංවිධානය කරන BBC, වොෂින්ටන් තැපෑල, CNN හි භාවිත වේ. 1988 තැනු වාර්තාමය වැඩසටහන් වන "අ කව් ඇට් මයි ටේබල්" (A cow at my table) පෙන්වා දෙන්නේ එය කෘෂිකාර්මික කර්මාන්තයේ භාවිතා වන බවයි. බ්‍රිටනිකා විශ්ව කෝෂයේ (Encyclopaedia Britannica) සඳහන් කරන්නේ මෙම වචනය "ඇමරිකාවේ සවිස්තර ගොවිපළ භාවිතයේ සම්මතයක් " මෙන්ම හා සත්ත්ව අයිතීන් පිළිබඳව ක්‍රියාකාරීන් විසින් බහුලව භාවිතා කරන ලද්දක්ද බවයි. "වෙබ්ස්ටර් නිව් මිලෙනියම්" (Webster New Millennium) මෙය අර්ථ දක්වන්නේ "ගෙවල් තුළ තබා ඇති හෝ ජංගමතාවයෙන් සීමාවුණු සත්ත්වයන්ගේ ලාභ මත පදනම්වූ මහා පරිමාණ කාර්මික හා බලවත් කෘෂිකාර්මික පද්ධතිය" ලෙසය.

සත්වයන් පෝෂණය කිරීමේ ක්‍රියාදාමය

මෙම ක්‍රියාදාමය අර්ථ දක්වන්නේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපද පාරිසරික ආරක්ෂක ව්‍යුහයක් ලෙස හෝ සත්ව ගමනාගමන වළකන වගා වැඩීමක් ලෙසිනි. මෙය EPA අර්ථ දැක්වීම වන, නියමිත ප්‍රමාණය ඉක්මවූ සීමිත සත්ත්ව පෝෂණ ක්‍රියාදාමයක් යන අර්ථ දැක්වීමට වඩා වෙනස් වේ.

සීමිත සත්ව පෝෂණ ක්‍රියාදාමයන්

ඇමරිකාව තුළ පවතින සමහර කර්මාන්ත  ගොවිපළ සීමිත සත්ත්ව පෝෂණ ක්‍රියාදාමයන් ලෙස හැඳින්වේ.

මෙහිදී පහත අවශ්‍යතා දෙකම තෘප්ත කළ යුතු වේ. පළමුවැන්න නම් සත්වයන් ඕනෑම මාස 12 ක් ඇතුලත දින 45 ක් හෝ ඊට වැඩි දින ගණනක් ස්ථාවරව හෝ සීමා කර හෝ පෝෂණය කිරීම හෝ පවත්වාගෙන යාම කළ යුතුය. දෙවැන්න නම් භෝග, වැවිලි, සත්වාහාර වැඩිම් හෝ අස්වැන්නෙන් පසු අවශේෂ ක්‍රියාදාමය තුළ හෝ පහසුකම (facility) තුළ කුමන කාලයකදී හෝ පවත්වා නොගනී. මෙම අර්ථ දැක්වීම සත්තුන්ගේ විශාල ප්‍රමාණවල අපද්‍රව්‍යය මඟින් සිදුවන දුෂණය සම්බන්ධ අපද්‍රව්‍යය කළමනාකරණය හා පාරිසරික ආරක්ෂාවේ කොටසක් ලෙස භාවිත වේ.

රඳවා තැබීම

සත්ත්වයන් පෝෂණය කිරීමේ ක්‍රියාදාමය හා කර්මාන්ත ගොවිපළ ගෙතුළ (indoors) හෝ බොහෝ විට ගෙයින් පිට හෝ ක්‍රියාත්මක විය හැකිය. "ඉහළ ඇසුරුම් ඝනත්වයක්" යනු සත්වයන්ට ආහාරයට ගත හැකි හා ප්‍රමාණවත් පරිදි සත්ව අපද්‍රව්‍යය යොදා ගනිමින් ස්වභාවික පිළියෙල කළ හැකි ස්වභාවික වගාවකි." ඉහළ ඇසුරුම් ඝනත්වය" වගා විනාශ කරන අතර, එමඟින් සත්ව අපද්‍රව්‍යය මතුපිටින් ගලායන හා භූමි රැදී ඇති ජලය දුෂණය කරයි . මෙය පාලනය කිරීමට නීතිමය පියවර ගනු ලැබේ. ජීවිත කාලය පුරාම රඳවා තැබීම මානුෂිකත්වයට උචිත නොවන අතර මෙහිදී "රඳවා තැබීම" යන වචනය "කර්මාන්ත ගොවිපළ" හෝ "සීමිත සත්ව පෝෂණ ක්‍රියාදාමයන්" හෝ යන කාරණා නිවැරදිව විස්තර කළ යුතුය.

සටහන්

{|

|
Factory farming Terminology
|-

කර්මාන්ත ගොවිපළ වචනමාලාව


Domingo Buerau Vázquez (1834 - 13 de febrero de 1903) fue un comerciante, empresario y político mexicano, partidario del imperio de Maximiliano I de México. Fue nombrado gobernador de Yucatán y comisiario imperial en 1866. Fue también comisario imperial en el estado de Veracruz a partir del 20 de octubre de 1866. Más tarde, en 1880, alcalde de la ciudad de Veracruz, desarrollando en ese puerto gran cantidad de obras públicas civiles.

Datos biográficos
Realizó sus estudios en el puerto de Veracruz. Desde joven militó en el Partido Conservador. Fue partidario del emperador Maximiliano I de México quien lo hizo regidor del ayuntamiento de Veracruz y comisario imperial de los departamentos de Veracruz, Tuxpan y Tehuantepec. En 1866 fue nombrado para sustituir a José Salazar Ilarregui como comisario imperial en Yucatán. Durante su encargo creó por decreto el Museo Público de Arqueología. A los pocos meses fue regresado a Veracruz para desempeñarse nuevamente como comisario imperial en ese lugar.

Al término del imperio salió auto-exiliado a La Habana, Cuba en donde permaneció un tiempo. Se acogió al decreto de amnistía del presidente Benito Juárez y regresó a su país. En 1880 volvió a ser funcionario público desempeñándose como presidente del ayuntamiento del puerto de Veracruz, cargo en el que realizó importantes obras urbanas que lo consagraron como un alcalde ejemplar.

Murió en el puerto de Veracruz el 3 de febrero de 1903. El acta de defunción se expidió al día siguiente:

"En la tres veces heróica ciudad de Veracruz, a las 3 1/2 tres y media de la tarde del 4 cuatro de febrero de 1903 mil novecientos tres, ante mi, Juan B. Reyes, Juez interino del Estado Civil del Cantón, compareció el Señor Pastor Echeverria, natural de la Ysla de Cuba, vecino de esta, de 34 treinta y cuatro años, casado, carpintero, domiciliado en la casa número 7 siete de la callejuela de J. J. Herrera, y declaró: que según el certificado que presentó expedido por el doctor B. Benites, ayer a las 11 once de la noche falleció de Mal de Bright, en la casa número 7 siete de la callejuela de Santa María, el ciudadano Domingo Bureau, de este origen y vecindad, de 69 sesenta y nueve años, empleado, casado con Trinidad Navarrete, ..."

Véase también
 Segundo Imperio Mexicano
 Historia de Yucatán
 Gobernantes de Yucatán
 Maximiliano I de México

Referencias

Enlaces externos
 Los gobernadores de Yucatán
 Ciriaco Vázquez y su parque. Con acceso el 1 de marzo de 2012.
  Con acceso el 1 de marzo de 2012.

Nacidos en Veracruz
Gobernadores de Yucatán del siglo XIX

Domingo Bureau


Stenbjerg Sogn (på tysk Kirchspiel Steinberg) er et sogn i det nordøstlige Angel i Sydslesvig. Sognet lå dels i Ny Herred (Flensborg Amt) og dels i Munkbrarup Herred, nu kommunerne Stenbjerg og Stenbjergkirke i Slesvig-Flensborg Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Stenbjerg Sogn findes flg. stednavne:
 Åbro, Aabro (Aubrück)
 Bjerregade, Bredegade eller Bjergegade (Bredegatt)
 Ellemose
 Gingtoft (Gintoft)
 Gingtoftholm
 Gingtoftskov (også Præsteskov)
 Nørregårdskov (Norgaardholz)
 Røjkær (Roikier)
 Stenbjerg (Steinberg)
 Stenbjerghav (Steinberghaff, et lille fiskerleje med Kroen Ugleborg)
 Stenbjergkirke (tidligere Ved Stenbjergkirke eller Bredegade)
 Stenbjergskov (Steinbergholz)
 Styrholt
 Volsrød (Wolsröi)
 Østergaard
 Østergaard Mark
 Østergaardskov

Litteratur
 M. Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift med historiske og topografiske bemærkninger, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, side 260
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, sider 499/500

Eksterne henvisninger
 Stenbjerg Menighed / Kirchengemeinde Steinberg

Noter

Sogne i Sydslesvig

Stenbjerg Sogn (Sydslesvig)


Albin Körösi   (* 1860 in Banská Štiavnica; †  1936 in Budapest) war ein ungarischer Romanist, Hispanist, Katalanist, Übersetzer und Literaturwissenschaftler.

Leben

Pater Körösi (korrekte ungarische Graphie: Kőrösi) trat 1876 in den Orden der Piaristen ein, studierte an der Universität Budapest und machte 1885 Examen. Sein Lehrfach war ursprünglich naturwissenschaftlich. Er entwickelte sich  daneben zum wissenschaftlich bedeutenden Hispanophilen und Katalanophilen, zuerst durch zahlreiche Übersetzungen. So übersetzte er aus dem Katalanischen Víctor Balaguer, Miguel Costa i Llobera, Àngel Guimerà und Jacint Verdaguer. Ab 1901 war er korrespondierendes Mitglied der Königlichen Akademie Barcelona.
Von 1912 bis 1922 war er an der Universität Budapest Dozent für Spanisch, später lehrte er an der Technischen Universität. Zu seinen Schülern zählte Oliver  Brachfeld.

Körösi war Kommandeur des Orden de Alfonso XII.

Werke

A XIX. század spanyol költöi (Quintana, Espronceda, Zorilla, Campoamor, Núñez de Arce, Ventua Ruiz Aguilera, Belmonte Müller), Budapest 1893
(Hrsg.) A spanyol költészet gyöngyei, Budapest 1895
(Hrsg.) José M. de Pereda, Az apja fia. Regény,   Budapest 1897
(mit anderen) Spanyol téli esték. Verses legendák, Budapest 1901
Egy magyar királyleány története. Istoria de la fiyla del Rey Dungria. Katalán-provencei legenda. Tanulmány az ó-román irodalom és dialectologia köréből, Budapest 1914
Cervantes élete és művei. A költő egyetlen hiteles arcképével, Budapest 1918 [Cervantes. Leben und Werk]
(mit Bole Kornel) Spanyol földön, útirajz, Budapest 1927
A spanyol irodalom története, Budapest 1930 [Spanische Literaturgeschichte]
A vallásbölcselet főkérdései, Budapest 1930

Literatur

 Antoni Sancho Nebot: El padre Albino Korösi. In: Studia. November 1930, S. 377–378.
 Epistolario de Rufino José Cuervo con filólogos de Alemania, Austria y Suiza y noticias de las demás relaciones de Cuervo con estos países y sus representantes. Hrsg. Günther Schütz. Band 2. Bogotá 1976, S. 228–230, S. 352 (Archivo Epistolar Colombiano IX).
 Sylvia Kotlán:  Prehistòria de la catalanistica a Hongria: Albi Kőrösi. In: Lluc. 61, 1981, S. 170–171 (auch in: Lluc. 699, 1981, S. 26–27).
 Kálmán Faluba (* 1941): Llengua i literatura catalanes a Hongria. In: Estudis de llengua i literatura catalanes a Hongria V. El català a Europa i a Amèrica. Barcelona 1982, S. 213–221 (und weitere Veröffentlichungen dieses ungarischen Hispanisten).

Romanist
Hochschullehrer (Budapest)
Ungar
Geboren 1860
Gestorben 1936
Mann

Albin Körösi


L'élection présidentielle de 2015 peut désigner :

 l'élection présidentielle de 2015 au Burkina Faso ;
 l'élection présidentielle biélorusse de 2015 ;
 l'élection présidentielle zambienne de 2015 ;
 l'élection présidentielle argentine de 2015 ;
 l'élection présidentielle bougainvillaise de 2015 ;
 l'élection présidentielle polonaise de 2015 ;
 l'élection présidentielle srilankaise de 2015 ;
 l'élection présidentielle centrafricaine de 2015-2016 ;
 l'élection présidentielle soudanaise de 2015 ;
 l'élection présidentielle lettonne de 2015 ;

Voir aussi

 Liste d'élections en 2015
 Élection présidentielle de 2014
 Élection présidentielle de 2016

Élection présidentielle de 2015


Enge Sogn (på tysk Kirchspiel Enge) er et sogn i det nordvestlige Sydslesvig, tidligere i Kær Herred (Tønder Amt), nu i kommuneren Enge-Sande og Stadum (Holtager) i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Enge Sogn findes flg. stednavne:
 Agern el. Agerne (Ackern)
 Degel
 Enge
 Enge Hede (Engerheide)
 Engsbøl Kog
 Enge Mark
 Enge Mølle (Engemühle)
 Blinge (Bilinge)
 Hedehuse eller Hedehusene
 Holtager (Holzacker)
 Klaphage (Klapphagen)
 Klingbjerg (Klingenberg)
 Knorborg (Knorburg)
 Langbjerg
 Langbjerg Mølle
 Linnert Kro
 Lund
 Maade
 Nørre Søholm
 Perbøl (Perebüll)
 Petersborg Kro
 Sande el. Sandet
 Skardebøl (Schardebüll)
 Skardebøl Kog
 Skardebøl Mark
 Stenbjerg
 Soholm
 Soholmmark el. Soholm Mark

Litteratur
 M. Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift med historiske og topografiske bemærkninger, 1. bind, Kjøbenhavn 1863, s. 232
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, s. 171
 Gerret Liebing Schlaber: Administrative tilhørsforhold mellem Ejderen og Kongeåen indtil 2007'', Flensborg 2007, s. 219

Eksterne henvisninger
 Enge-Stedesand Menighed / Kirchengemeinde Enge-Stedesand

Sogne i Sydslesvig

Enge Sogn


NFL sezona 2015. je 96. po redu sezona nacionalne lige američkog nogometa.

Sezona je počela 10. rujna 2015. pobjedom branitelja naslova New England Patriotsa nad Pittsburgh Steelersima.
Super Bowl 50 je bio završna utakmica sezone, u kojoj su se 7. veljače 2016. u Santa Clari u Kaliforniji na Levi's Stadiumu sastali pobjednici AFC konferencije Denver Broncosi i pobjednici NFC konferencije Carolina Panthersi. Pobijedili su Broncosi s 24:10 i osvojili svoj treći naslov prvaka u povijesti.

Poredak po divizijama na kraju regularnog dijela sezone

Napomena: * - ušli u doigravanje kao pobjednik divizije, ** - ušli u doigravanje kao wild-card, % - postotak pobjeda,

P± - postignuti/primljeni poeni

Doigravanje

Pozicije za doigravanje

Utakmice u doigravanju

Nagrade za sezonu 2015.

Statistika

Statistika po igračima

U napadu

Najviše jarda dodavanjem: Drew Brees, New Orleans Saints - 4870
Najviše jarda probijanjem: Adrian Peterson, Minnesota Vikings - 1485
Najviše uhvaćenih jarda dodavanja: Julio Jones, Atlanta Falcons - 1871

U obrani

Najviše obaranja (tackleova): NaVorro Bowman, San Francisco 49ers - 154
Najviše obaranja quarterbacka (sackova): J.J. Watt, Houston Texans - 17.5
Najviše presječenih lopti: Reggie Nelson, Cincinnati Bengals i Marcus Peters Kansas City Chiefs - 8

Statistika po momčadima

U napadu

Najviše postignutih poena: Carolina Panthers - 500 (31.2 po utakmici)
Najviše ukupno osvojenih jarda: Arizona Cardinals - 408.3 po utakmici
Najviše jarda osvojenih probijanjem: Buffalo Bills - 152.0 po utakmici
Najviše jarda osvojenih dodavanjem: New Orleans Saints - 310.6 po utakmici

U obrani
Najmanje primljenih poena: Seattle Seahawks - 277 (17.3 po utakmici)
Najmanje ukupno izgubljenih jarda: Denver Broncos - 283.1 po utakmici
Najmanje jarda izgubljenih probijanjem: Seattle Seahawks - 81.5 po utakmici
Najmanje jarda izgubljenih dodavanjem: Denver Broncos - 199.6 po utakmici

Izvori

2015

NFL sezona 2015.


Charles Gavan "Chubby" Power,  (18 January 1888 – 30 May 1968) was a Canadian politician and ice hockey player. Many members of his family, including his father, two brothers, a son and a grandson, all had political careers; two of his brothers also played ice hockey.

Early life
Born in Sillery, Power played ice hockey while studying law. From 1906, he played for the Quebec Bulldogs of the Eastern Canada Amateur Hockey Association (ECAHA). A proficient scorer, he scored four goals in one game in 1908 and five goals in a game in 1909.

Military service
Power served overseas in World War I, first as a private in the Westmount Battalion then to 3rd Battalion (Toronto Regiment), CEF as captain and then as an acting major with the  14th Battalion (Royal Montreal Regiment), CEF. He was wounded during the Battle of the Somme. He was awarded the Military Cross for gallantry during military operations.

Political career
He entered politics in the 1917 federal election in which he was elected as a "Laurier Liberal" during the Conscription Crisis of 1917.

In 1935, Power was appointed minister of pensions and health in the Liberal cabinet of Prime Minister William Lyon Mackenzie King.

During World War II, he served as Acting Minister of National Defence (1940) and Minister of National Defence for Air (1940 to 1945) and was responsible for expanding the Royal Canadian Air Force. His opposition to conscription led him to resign from the cabinet during the Conscription Crisis of 1944, after the government passed an Order in Council to send conscripts overseas. Power sat as an "Independent Liberal" for the duration of the war and was re-elected as an Independent Liberal in the 1945 federal election. He then rejoined the party and ran to succeed King in the 1948 Liberal leadership convention but came a poor third.

Charles Power retired from the House of Commons in 1955. He was appointed to the Senate on 28 July 1955 and served until his death in 1968.

Family
His father, William Power, was also a Member of Parliament from Quebec, retiring in 1917. His brother James was also an ice hockey player. Another brother, Joe, was also an ice hockey player, as well as a Liberal member of the Legislative Assembly of Quebec. Still another brother, William, became a Liberal member of the Legislative Council of Quebec. His son Frank Power also became a Liberal Member of Parliament, as did his grandson Lawrence Cannon, who also became a Conservative cabinet minister and later as Canadian Ambassador to France.

References

 Power, Charles Gavan, 1888–1968 and Ward, Norman, 1918-1990. A party politician: the memoirs of Chubby Power / Edited by Norman Ward. Toronto : Macmillan of Canada, 1966. 419 p. : plates. ; 24 cm.

External links

 The Canadian Encyclopedia: Charles Gavan Power
 Charles Gavan Power fonds at Queen's University Archives
 Charles Gavan Power fonds at Library and Archives Canada

1888 births
1968 deaths
Anglophone Quebec people
Canadian military personnel of World War I
Canadian senators from Quebec
Independent Liberal MPs in Canada
Laurier Liberals
Lawyers in Quebec
Liberal Party of Canada leadership candidates
Liberal Party of Canada MPs
Liberal Party of Canada senators
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Quebec City
Quebec Bulldogs (NHA) players
Quebec people of Irish descent
Canadian recipients of the Military Cross
Ice hockey people from Quebec City
Canadian people of World War II
Persons of National Historic Significance (Canada)
People from Sainte-Foy–Sillery–Cap-Rouge
Canadian Expeditionary Force soldiers
Canadian Expeditionary Force officers

Charles Gavan Power


دائرة بوقادير إحدى دوائر ولاية الشلف وعاصمتها بوقادير. وهي تضم كل من بلديات بوقادير – واد سلي – صبحة.

مراجع

بوقادير

دائرة بوقادير


NGC 161 este o galaxie lenticulară situată în constelația Balena. A fost descoperită în 21 noiembrie 1886 de către Lewis Swift. De asemenea, a fost observată încă o dată în 9 octombrie 1890 de către Guillaume Bigourdan.

Note

Vezi și
 NGC 160
 NGC 162

Legături externe
 NGC 161 pe WikiSky
 NGC 161 pe spider.seds.org

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Lewis Swift

NGC 161