Kickstarter ist eine US-amerikanische Crowdfunding-Plattform. Das gleichnamige junge Start-up-Unternehmen mit Sitz in New York gilt als Vorreiter und erfolgreichster Anbieter dieses Finanzierungstyps.

Angesprochen sind Künstler und Erfinder aus den USA, dem Vereinigten Königreich, Deutschland und Kanada, die sich für ganz unterschiedliche Unternehmungen von Independent-Filmen über Musikalben, journalistische Projekte, Spiele und Technik bis hin zu Projekten mit Nahrungsbezug um finanzielle Unterstützung und direkten Kontakt zu Fans und Interessenten bemühen können.

Am 21. September 2015 änderte der Betreiber der Plattform seine Rechtsform in eine Benefit Corporation. Aus der bisherigen Kickstarter, Inc. wurde die Kickstarter PBC.

Modell
Als Vertreter einer als "Crowdfunding" oder auch "Schwarmfinanzierung" bezeichneten neuen Form von Fundraising-Plattformen fördert Kickstarter das Sammeln von Geldern aus der allgemeinen Öffentlichkeit und privater Hand durch ein Modell, das die lange Zeit üblichen Investment-Möglichkeiten umgeht. Der Kapitalsucher muss sich bei Kickstarter registrieren, um seinen Projektvorschlag auf der Seite vorstellen zu können. Kickstarter gibt Richtlinien vor, welche Form von Projekten zugelassen werden. Die Projektersteller wählen eine Mindestsumme, die erreicht werden muss, sowie die Länge des Zeitraums, die dem Projekt für das Erreichen der Finanzierungssumme zur Verfügung stehen soll. Mit der Freigabe des Projektes kann sich jede Privatperson nach Registrierung auf der Kickstarter-Webseite als potentieller Geldgeber mit einer beliebig gewählten Summe ab einem US-Dollar registrieren. Wenn die gewünschte Mindestsumme nicht innerhalb dieser Frist erreicht wird, gilt die Finanzierung als gescheitert und es werden keine Gelder abgebucht oder übertragen. Das Einsammeln der bereitgestellten Gelder erfolgt über Amazon Payments.

Kickstarter erhebt eine Vermittlungsprovision in Höhe von 5 % der erreichten Summe, der Zahlungsdienstleister Stripe beansprucht weitere 3–5 %. Anders als andere Fundraising- oder Investment-Plattformen erhebt Kickstarter keine Besitzansprüche auf die Projekte und ihre Produkte. Allerdings werden alle Projekte permanent archiviert und bleiben für die Öffentlichkeit zugänglich. Ist die Finanzierung abgeschlossen, können die Projektdaten und hochgeladenen Mediendateien nicht mehr verändert oder von der Seite entfernt werden.

Kickstarter gibt keine Garantie für die Lieferung der versprochenen Leistungen oder die zweckgerechte Verwendung des von seinen Mitgliedern zugesagten Geldes. Kickstarter rät allen Sponsoren vielmehr, sich bei der Auswahl der Projekte auf ihr eigenes Urteilsvermögen zu verlassen. Stattdessen werden alle Projektinitiatoren davor gewarnt, dass sie für mögliche Schadensersatzforderungen ihrer Sponsoren haften könnten, falls Zusagen nicht eingehalten werden. So sammelte im Mai 2011 ein Filmstudent der New York University 1.726 US-Dollar für einen eigenen Film, kopierte jedoch einen anderen Film. Der Student entschuldigte sich hinterher öffentlich dafür, der Konflikt wurde beigelegt.

Geschichte
Kickstarter wurde 2009 von Perry Chen, Yancey Strickler und Charles Adler gegründet. Ursprünglich wollte Chen in New Orleans ein Konzert mit den österreichischen Elektronica-Musikern Kruder und Dorfmeister arrangieren. Dazu benötigte Chen 20.000 Dollar. Er begann rund 3 Jahre vor der offiziellen Gründung mit Strickler die Plattform am Wochenende aufzubauen. Die Miami New Times urteilte scherzhaft: "Kickstarter.com ist eine der besten Ideen für eine Webseite, seit Al Gore das Internet erfunden hat." Kickstarter konnte sich zehn Millionen US-Dollar Startkapital sichern, unter anderem vom New Yorker Risikokapitalgeber Union Square Ventures und von Business Angels wie Jack Dorsey, Zach Klein und Caterina Fake. Das Unternehmen hat seinen Sitz im New Yorker Bezirk Brooklyn.

Bis zu seinem Wechsel zu Expert Labs im November 2010 fungierte Andy Baio als CTO. Leitentwickler ist seit dem Launch der Webseite Lance Ivy.

Stand Oktober 2015 verzeichnete Kickstarter über zwei Milliarden US-Dollar zugesicherter Unterstützung (einschließlich letztlich nicht erfolgreicher und daher nicht abgebuchter Finanzierungsaktionen) und mehr als 90.000 erfolgreich finanzierte Projekte. Im Laufe der Anfangsjahre konnten die Geschäftsaktivitäten dabei deutlich gesteigert werden. Im Jahr 2010 konnte Kickstarter 3.910 erfolgreich finanzierte Projekte, 27.638.318 US-Dollar an Zusagen und eine Finanzierungserfolgsrate von 43 % vermelden. 2011 waren es bereits 11.836 Projekte bei 99.344.381 US-Dollar Geldzusagen und 46 % Erfolgsrate.

Am 9. Februar 2012 verzeichnete Kickstarter eine Reihe von Firmenrekorden. Eine Dockingstation des Industriedesigners Casey Hopkins und seiner Firma ElevationLab für das iPhone erreichte als erstes Projekt Geldzusagen von über einer Million US-Dollar. Wenige Stunden später erreichte der Spieleentwickler Double Fine Productions mit seinem Projekt Double Fine Adventure dieselbe Summe in weniger als 24 Stunden nach Veröffentlichung des Konzeptvorschlags. Es handelte sich zudem um den ersten Tag in der Kickstarter-Firmengeschichte, an dem mehr als eine Million US-Dollar an Geldzusagen gewonnen werden konnten.

Am 19. Februar überschritt eine Anfrage für einen Sammelbandnachdruck der Comicreihe The Order of the Stick als drittes Kickstarter-Projekt die Grenze von einer Million US-Dollar. Es handelte sich gleichzeitig um das erste Buch und das erste Projekt eines einzelnen Künstlers (im Gegensatz zu Firmenprojekten), das diese Summe erreichen konnte. Am 20. Februar überschritt das Double Fine Adventure als erstes Projekt die Grenze von zwei Millionen US-Dollar, am 13. März, weniger als 24 Stunden vor dem Ende der Finanzierungsaktion, sogar drei Millionen US-Dollar. Noch am selben Tag startete mit Wasteland 2 ein weiteres Videospiel-Projekt mit der bislang höchsten Finanzierungsanfrage von 900.000 US-Dollar. Dieses Ziel konnte innerhalb von 42 Stunden erreicht werden. Das Design-Projekt Pebble: E-Paper Watch überschritt bereits nach acht Tagen Laufzeit als Erstes die 5-Millionen-Grenze. Insgesamt konnte das Projekt über zehn Millionen US-Dollar sichern. Die Umsatzentwicklung dieser Tage wurde vielfach von den Medien aufgegriffen.

Im März 2012 startete unabhängig von Kickstarter eine Statistik- und Projekt-Fortschritts-Tracking-Projekt namens kicktraq.com, welches als Google Analytics für Kickstarter beschrieben wurde. Die Webseite liefert Metriken und Trendanalysen über die Laufzeit eines Kickstarter-Projekts und behebt damit einen Mangel von Kickstarter.com.

Im Juli 2012 kündigte Kickstarter über den Kurznachrichtendienst Twitter an, dass die Plattform zukünftig auch für Projektanträge aus Großbritannien offenstehen werde. Als Plattform für die Sammlung von Geldern soll weiterhin Amazon Payments genutzt werden. Zum 31. Oktober wurde die Ankündigung umgesetzt.

Am 3. März 2014 meldete Kickstarter eine Milliarde US-Dollar gesammelter Gelder über die eigene Plattform. Diese wurden von 5,7 Millionen Menschen in die Finanzierung verschiedenster Projekte investiert.

Am 6. Januar 2015 erklärte Kickstarter die Trennung der Plattform von Amazon Payments als Zahlungsdienstleister. Für die Zukunft sei man zur Abwicklung der Zahlungen eine Partnerschaft mit Stripe eingegangen. Der Umzug der Projekte auf den neuen Dienstleister hatte zu diesem Zeitpunkt bereits begonnen.

Höchste erfolgreiche Projektfinanzierungen
Die folgende Tabelle listet die zehn höchsten erfolgreich abgeschlossenen Finanzierungskampagnen, gemessen an der Endsumme.

Weitere namhafte Projekte

 Blue Like Jazz – eine Verfilmung des gleichnamigen Buches des Autors Donald Miller.
 Diaspora – Ein freies und dezentrales Social Network, konnte 200.000 US-Dollar von rund 6500 Spendern einnehmen.
 The Price – Ein Animationsfilm von Christopher Salmon, basierend auf einer Kurzgeschichte von Neil Gaiman. Es handelte sich um das erste Projekt, das um mehr als 150.000 US-Dollar bat und erfolgreich finanziert wurde. Das Projekt ist noch immer in der Entwicklung. Das Projekt wurde von Autor Gaiman und dessen Verlag Random House unterstützt, zudem gab es Berichterstattungen von Wired, CNN und dem Tagesspiegel.
 Tick Tock – ein Kurzfilm des koreanisch-amerikanischen Filmemachers Ien Chi, der damit auf dem International Grand Finale des Campus MovieFest die Auszeichnung für den besten Film und die beste Regie errang. Der Film erreichte durch virales Marketing weit über eine Million Zuschauer und wurde von The Guardian, Gizmodo und anderen Medienpublikationen thematisiert.
 Inocente – ein Kurzfilm, der die Geschichte einer 15-jährigen obdachlosen Künstlerin in San Diego erzählt. Der Film gewann 2013 den Oscar in der Kategorie Bester Dokumentar-Kurzfilm.
 Wish I Was Here – ein Spielfilm von Zach Braff, der seine Premiere 2014 beim Sundance Film Festival feierte.
 KickSat – ein Nanosatellit eines Amateurfunkers, der 2014 verglühte, bevor er seine 104 Femtosatelliten ausstoßen konnte. Lehnt sich namentlich an.
 Broken Age – ein Point-and-Click-Adventure, das zuvor noch unter dem Namen Double Fine Adventure bekannt war. Dieses Kickstarter-Projekt hatte als erstes die eine Million US-Dollar innerhalb von 24 Stunden eingesammelt.
 Video Game High School – eine Webserie Freddie Wongs, von der zwei Staffeln mit Kickstarter finanziert wurden. Die Serie erlangte mediale Aufmerksamkeit und gewann mehrere Auszeichnungen.
 NoPhone – eine funktionslose Nachbildung eines Smartphones.
 Undertale – ein Computer-Rollenspiel von Toby Fox, welches große Aufmerksamkeit in der Videospiel-Community erlangen konnte und viel positive Kritik erhielt.

Erfolgsquoten
Eine Studie der Verbraucherseite Finantio hat ergeben, dass  %, und damit weniger als die Hälfte aller untersuchten Projekte, erfolgreich beendet werden. Am häufigsten sind mit  % Kampagnen aus Hongkong erfolgreich. Die USA folgen mit  %. Deutsche Gründer erreichen zu  % ihr Finanzierungsziel. Zudem zeigt die Studie von  kickstarter-Projekten auf, dass 24 % aller Technologieprojekte erfolgreich finanziert werden. Ähnlich geringe Erfolgsquoten wie im Bereich Technologie gibt es in der Kategorie Journalismus mit  %. Allerdings gibt es große Unterschiede zwischen den insgesamt 170 Unterkategorien. Kamera- und Elektronikausrüstung weisen in der Kategorie Technologie eine überdurchschnittliche Erfolgsquote von 55 bzw. 52 % auf. Wearable-Projekte liegen im Durchschnitt, während Projekte der Kategorien Apps und Web mit 7 und 8 % noch einmal deutlich unter der Technologiequote liegen.

Patentauseinandersetzungen
Am 30. September 2011 reichte Kickstarter eine Feststellungsklage gegen ArtistShare und Fan Funded ein, Inhaber des Patents US7885887 "". Kickstarter begründete dies mit der Befürchtung, Ziel einer möglichen Patentverletzungsklage zu sein. Kickstarter klagt auf Aufhebung des Patents oder zumindest die Feststellung, dass Kickstarter für keinerlei Patentverletzung verantwortlich gemacht werden könne. Im Februar 2012 widersprachen ArtistShare und Fan Funded den Beschwerden von Kickstarter und äußerten, dass es keine Klageandrohung wegen Patentverletzung gegeben habe, wie von Kickstarter behauptet.

Weblinks

 Offizielle Website
 kicktraq.com, Statistik und Metriken zu laufenden Projekten (englisch)
 The Year of the Game. Kickstarter Blog, 6. September 2012 (englisch)

Einzelnachweise

Crowdfunding-Plattform
Online-Fundraising
Unternehmen (New York City)
Website

Kickstarter (Website)


Les élections cantonales se sont déroulées les  et .

Tableau récapitulatif des résultats pour les Conseils Généraux

Gains de conseils généraux

Les républicains, de toutes nuances, dirigeaient 79 conseils avant le scrutin.
Ils en gagnent deux :
 L'Orne
 Le Tarn-et-Garonne.

Les monarchistes changent la majorité dans quatre départements :

 La Charente-Inférieure
 L'Ille-et-Vilaine
 La Mayenne
 La Vienne

Notes et références

Sources

 L'Ouest-Éclair
 Le Temps
 Le Radical

Voir aussi

France, cantonales
1889
1889 en France

Élections cantonales françaises de 1889


There is no real institution in the United States that bears the exact name University of New York.  However, it is possible that such a reference may be used for one of the following:

In New York State
 New York University, a private research university in New York City, originally named the University of the City of New York
 University of New York (Felicity), a fictional university from the American TV series Felicity loosely based on New York University
 State University of New York, a multi-campus public university system
 City University of New York, a multi-campus public university system
 University of the State of New York, the State of New York's umbrella organization for education regulation; not a university in the ordinary sense

Outside the United States

University of New York in Prague, Czech Republic
 University of New York, Tirana, Albania

For a more comprehensive list of universities and other educational institutions in the State of New York or New York City, see any of the following articles:
 List of colleges and universities in New York City
 List of colleges and universities in New York (state)
 Education in New York City
 Education in New York (state)

See also
 College of the City of New York (disambiguation)
 New York College (disambiguation)

Universities and colleges in New York (state)
New York University
Universities and colleges in New York City

University of New York


Kronologija (vremenski slijed događanja)
 Kronologija (teoretska), matematička i astronomska disciplina
 Kronologija (povijesna), jedna od pomoćnih disciplina povijesne znanosti
 Geokronologija, geološka disciplina

Kronologija (razdvojba)


Defecto puede referirse a:

Defecto: carencia o falta de las cualidades propias y naturales de una cosa

Derecho
Defecto (derecho). vicios que puede tener una cosa que es objeto de compraventa y que no son reconocibles en el examen de la cosa en el momento de la entrega.

Ciencia
Defecto cristalino: cualquier perturbación en la periodicidad de la red de un sólido cristalino.
Defecto Schottky: el que aparece en cerámica para mantener la electroneutralidad del materia.
Defecto de masa: en los núcleos atómicos es la diferencia entre su masa medida experimentalmente y la indicada por su número másico.
Defecto topológico: en matemáticas y física, es una solución homotópicamente distinta de la solución vacía.

Informática
Valor por defecto o configuración por defecto, configuración de fábrica, default configuration, etc.

Filosofía
Lógica por defecto: lógica no monotónica propuesta por Raymond Reiter.

Milicia
Defecto de la coraza: escotadura hecha en el peto y espaldar de la coraza para dejar al brazo la necesaria libertad de movimientos.

Biología
Red neuronal por defecto: conjunto de regiones del cerebro que colaboran entre sí
Enfermedad congénita: aquella que se manifiesta desde el nacimiento.

Defecto (desambiguación)


An Epidendrum brachybotrys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James David Ackerman ngan Montalvo. An Epidendrum brachybotrys in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum brachybotrys


عاليه وسطاني هو حي من احياء مدينة عاليه لبنان عاصمة قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان

عاليه وسطاني


The Jackson Generals were a professional baseball team located in Jackson, Tennessee. From 1998 to 2020, they were a part of Minor League Baseball's Southern League (SL) as the Double-A affiliate of the Chicago Cubs (1998–2006), Seattle Mariners (2007–2016), and Arizona Diamondbacks (2017–2020). Known as the West Tenn Diamond Jaxx from 1998 to 2010, the team borrowed its Generals moniker from the original Jackson Generals in 2011. They played their home games at The Ballpark at Jackson, which opened in 1998.

Jackson served as a farm club for three Major League Baseball franchises. Over 22 years of competition, the Generals have played in 3,053 regular season games and compiled a 1,553–1,500 win–loss record. They have qualified for the postseason on 10 occasions, winning 7 division titles and 4 Southern League championships. The team's first came in 2000 as the Double-A affiliate of the Chicago Cubs. They won a second in 2016 while affiliated with the Seattle Mariners. Their two most-recent titles were won back-to-back in 2018 and 2019 with the Arizona Diamondbacks. Jackson has a postseason record of 39–31. Combining all 3,123 regular season and postseason games, the Generals have an all-time record of 1,592–1,531.

History

Prior professional baseball in Jackson
Professional baseball was first played in Jackson, Tennessee, in 1903 by the Jackson Railroaders of the Kentucky–Illinois–Tennessee League. They were followed in the KITTY League by the Jackson Climbers in 1911 and the Jackson Blue Jays in 1924. The Blue Jays moved to the Tri-State League in 1925 as the Jackson Giants and became the Jackson Jays in 1926. The original Jackson Generals played in the KITTY League from 1935 to 1942 and 1950 to 1954. Jackson went without a team for the next 42 years.

Chicago Cubs (1998–2006)

Following the 1997 season, the Southern League's Memphis Chicks relocated from nearby Memphis, to Jackson as the West Tenn Diamond Jaxx. The team's nickname was selected from over 1,500 suggestions submitted to The Jackson Sun in a name-the-team contest. The winning entry, "Diamond Jacks", was inspired by a diamond shape on the contest entry blank. This was modified to "Diamond Jaxx" and paired with "West Tenn", short for "West Tennessee" in which Jackson is located. The Diamond Jaxx became the Double-A affiliate of the Chicago Cubs. The team would play their home games at the newly constructed 6,000-seat Pringles Park, which cost approximately US$8 million.

The West Tenn Diamond Jaxx opened their inaugural season on the road against the Jacksonville Suns on April 2, 1998, at Wolfson Park in Jacksonville, Florida, winning 6–4. They played their home opener on April 16 before a sellout crowd of 6,054 people at Pringles Park. Tied 4–4 in the bottom of the ninth inning with the bases loaded, Jackson's Terry Joseph was hit by a pitch forcing in the winning run in the 5–4 victory. Managed by Dave Trembley, the Diamond Jaxx ended their first season in fourth place in the Western Division with a 66–74 record.

Jackson hosted the 1999 Southern League All-Star Game on June 23. In the midsummer contest, the Western Division All-Stars defeated the Eastern Division, 5–2, with 4,169 in attendance. On July 22, David Manning pitched a no-hitter against Jacksonville at Pringles Park, a 1–0 win. The Diamond Jaxx won both the First and Second Half Western Division titles that season, with a league-leading 84–57 record, qualifying for the postseason playoffs. They won the division title by defeating the Chattanooga Lookouts, 3–1, in a best-of-five series. They were, however, defeated in finals by the Orlando Rays, 3–1. Trembley was selected for the Southern League Manager of the Year Award.

The Diamond Jaxx returned to the postseason in 2000 under the leadership of Manager of the Year Dave Bialas after winning the second half and posting a league-best 80–58 mark. They won the Western Division title versus the Birmingham Barons, 3–2, then won their first Southern League championship by defeating Jacksonville, 3–2.

They won another second half title in 2002, but were eliminated in the Western Division series by Birmingham, 3–2. Jackson missed the playoffs for the next two seasons, including the 2004 campaign in which second baseman Richard Lewis won the Southern League Most Valuable Player Award. They won both halves of the 2005 season and won the Northern Division title versus the Carolina Mudcats, 3–0, but lost the championship to Jacksonville, 3–1. Jackson led the league with an 83–56 record. Ricky Nolasco was selected for the 2005 Southern League Most Outstanding Pitcher Award.

At the 2006 Southern League All-Star Game, Jackson third baseman Scott Moore was selected as the game's MVP. Following the 2006 season, the Chicago Cubs ended their nine-year affiliation with the Diamond Jaxx, citing poor attendance and a desire for their Double-A players to compete before larger audiences. Jackson had a composite record of 655–598 through nine seasons with the Cubs.

Seattle Mariners (2007–2016)
The Diamond Jaxx entered into an affiliation with the Seattle Mariners in 2007. The finished that season with a 60–79 record. In October 2007, team owners Lozinak Baseball Properties entered into an agreement to sell the Diamond Jaxx to a group of Middle Tennessee-based investors headed by Reese Smith III and David Freeman. The new owners planned to keep the team in Jackson and sought to improve attendance. The sale was approved at the Winter Meetings that December.

Jackson won the First Half Northern Division title in 2008, but lost the division series to Carolina, 3–0. The 2010 team, lost the Northern Division title to the Tennessee Smokies, winners of both halves, 3–1.

During the 2010 playoffs, the team announced plans to rebrand for the 2011 season by becoming the Jackson Generals. The moniker was previously used by the original Jackson Generals, who represented the city in the Kentucky–Illinois–Tennessee League from 1935 to 1942 and 1950 to 1954. The Generals hosted their second Southern League All-Star Game on June 21, 2011. The North Division All-Stars defeated the South Division, 6–3, before a crowd of 5,516 at Pringles Park.

After missing the playoffs in 2011, the 2012 Generals won the First Half Northern Division title and posted a league-leading 79–61 record. They then defeated the Chattanooga Lookouts, 3–1, to advance to their first league championship series since 2005. They lost the finals to the Mobile BayBears, 3–1. Brandon Maurer was selected as the season's Most Outstanding Pitcher. Losing campaigns from 2013 to 2015, including a franchise-low 53–84 (.387) record in 2015, kept the Generals from the playoffs for three consecutive years, the longest postseason drought in franchise history.

The 2016 Generals, managed by Daren Brown, led the league with a franchise-best 84–55 (.604) mark, winning the first half title. They won the Northern Division title against the Montgomery Biscuits, 3–1, before winning their second Southern League crown over the Mississippi Braves, 3–0. Jackson swept the Southern League awards with outfielder Tyler O'Neill winning the MVP Award, Ryan Yarbrough as the Most Outstanding Pitcher, and Brown winning the Manager of the Year Award.

The Generals ended their affiliation with the Seattle Mariners after the playoffs, intending to partner with a new major league team. Over 10 years as a Mariners affiliate, the Diamond Jaxx/Generals accumulated a record of 674–712. Over all 19 years in Jackson, the team had an all-time record of 1,329–1,310.

Arizona Diamondbacks (2017–2020)

The Generals next affiliated with the Arizona Diamondbacks in a player development contract that began with the 2017 season. They missed the playoffs in their first season with Arizona, but first baseman Kevin Cron won the league's Most Valuable Player Award. On June 14, 2018, five Generals combined to pitch a no-hitter against Jacksonville on the road. Justin Donatella (3 innings pitched), Daniel Gibson (2 IP), Kirby Bellow (1 IP), Kevin Ginkel (2 IP), and Brad Goldberg (1 IP) held the Suns hitless for nine innings in the 6–0 win. The team went on to win back-to-back Southern League championships in 2018 and 2019. Jackson won the 2018 first half, defeated Montgomery, 3–2, for the Northern Division title, then won the franchise's third league title with a 3–1 series win over the Biloxi Shuckers.

The 2019 team did not win either half of the season, but received a postseason berth with the Northern Division's second-best overall record. Similar to the previous year, the Generals bested the Biscuits, 3–1 in the division series, then won their fourth Southern League championship versus the Shuckers, 3–2.

The start of the 2020 season was postponed due to the COVID-19 pandemic before ultimately being cancelled on June 30. Jackson was scheduled to host the 2020 Southern League All-Star Game at The Ballpark at Jackson, but it was cancelled earlier on May 19.

Through three years of affiliation with Arizona, the Generals' record was 224–190. Over all 22 years of competition, they had an all-time record of 1,553–1,500.

In conjunction with Major League Baseball's reorganization of the minor leagues after the 2020 season, the Generals were not invited to serve as any team's affiliate, effectively ending their affiliation with the Diamondbacks and their run in affiliated baseball. The future of the team is uncertain. While Major League Baseball has stated its intentions to assist cities like Jackson in joining independent baseball leagues, the team's lease requires them to maintain a Class A, Double-A, or Triple-A affiliation to remain at their ballpark.

With no team lined up for 2021, the Generals agreed to operate The Ballpark at Jackson as a temporary home for the Winnipeg Goldeyes, an independent American Association team based in Winnipeg, Manitoba, Canada, which was displaced due to COVID-19 travel restrictions. However, Jackson Mayor Scott Conger notified the teams that the Generals lost their authority to manage the city-owned ballpark when they lost their affiliation with Minor League Baseball and that they were issued an eviction notice to leave the stadium after May 30, nine days after the Goldeyes' May 21 home opener. On June 1, the Goldeyes entered into a new license agreement with the city to continue use of the facility. Meanwhile, the Generals and the City of Jackson went to an arbiter to decide which party had legal control of the stadium. The arbiter ruled in favor of the city, determining the Generals' lease to be invalid after the loss of its affiliation and requiring the team to vacate the ballpark. The city plans to host a team of the collegiate summer Prospect League in 2023. The team will be called the Jackson Rockabillys.

Season-by-season results

Jackson's best season record occurred in 2016, when they finished 84–55 (.604) as an affiliate of the Seattle Mariners. Their lowest season record has been 53–84 (.387) in 2015, also as a Mariners affiliate. Of the three Major League Baseball teams with which Jackson has been affiliated, they have experienced their best record with the Arizona Diamondbacks from 2017 to 2020. The team has a composite regular season record of 224–190 (.541). They have reached the postseason on two occasions, winning two division titles and two Southern League championships. Their postseason record has been 12–6 (.667). Conversely, the team's lowest record has been with the Mariners from 2007 to 2016. They compiled a 674–712 (.486) record and reached the postseason on four occasions, winning two division titles and one league championship. Their postseason record was 11–11 (.500).

Television and radio
All Jackson Generals games were shown on MiLB.TV. All games were also broadcast on radio by Radio Willie 94.1 FM and 1390 AM with sportscaster Tyler Springs handling the play-by-play since 2017.

Awards

Six Generals players won Southern League awards in recognition for their performance with Jackson. Three won Most Valuable Player Awards, while three won the Most Outstanding Pitcher Award. Three managers won the Manager of the Year Award. The team also won one Executive of the Year Award. Altogether, the Generals won 10 Southern League awards.

References
Specific

General

External links

 Statistics from Baseball-Reference

1998 establishments in Tennessee
Arizona Diamondbacks minor league affiliates
Baseball teams established in 1998
Chicago Cubs minor league affiliates
Southern League (1964–present) teams
Professional baseball teams in Tennessee
Seattle Mariners minor league affiliates
Sports in Jackson, Tennessee

Jackson Generals


Le village olympique de Pyeongchang sert à héberger les athlètes des Jeux olympiques d'hiver de 2018.

Historique
Les Jeux olympiques d'hiver de 2018 ont deux villages principaux, l'un à Pyeongchang même et l'autre à Gangneung. Toutes les architectures sont neuves et demandées par les maires locaux, à Pyeongchang pour répondre à une pénurie de logements et à Gangneung pour redynamiser une zone peu développée de la ville. La construction des villages commence en 2015 et s'achève en décembre 2017 ; les organisateurs érigent des éoliennes sur les deux sites et optimisent les apports de lumière naturelle. Les deux villages sont séparés en une zone résidentielle qui inclut un centre multiconfessionnel, quelques zones de détente, une polyclinique et un centre de fitness, et une place du village qui propose des services aux athlètes, dont un centre de culture coréenne.

Le village olympique de Pyeongchang se situe dans la station de sports d'hiver de Yongpyong. Il héberge  dans  de trois à cinq chambres répartis dans huit bâtiments de . Trois centres pour résidents proposent des services quotidiens, et l'un des centres est ouvert en permanence. L'espace de restauration est ouvert en continu et possède une section réservée aux spécialités coréennes. Le village héberge les sportifs des sports de neige et du bobsleigh, de la luge et du skeleton.

Le village olympique de Gangneung se trouve dans le quartier de Yucheon de Gangneung. Il héberge  dans  de trois chambres répartis dans neuf bâtiments de 22 à . Lors de son aménagement, l'objectif est de recouvrir au moins 60 % de sa surface par des espaces verts. Comme dans l'autre village olympique, on y retrouve plusieurs centres pour résidents (quatre ici) dont un ouvert en permanence et un restaurant ouvert en permanence. Le village héberge les patineurs, hockeyeurs et pratiquants de curling. Trois artistes qui ont participé à d'anciens Jeux olympiques se rendent au village de Gangneung et supervisent la création de quinze toiles collectives, au rythme d'une par jour, représentant les quinze disciplines au programme des Jeux, par 111 olympiens de . Enfin, les athlètes peuvent se rendre au bureau de poste pour faire faire des timbres personnalisés qui les représentent.

Les résidents des villages peuvent participer à de nombreuses animations culturelles, dont l'essayage de Hanbok et une démonstration de chasse ancienne en montagne. Le Nouvel An lunaire tombe pendant la période des Jeux et de nombreuses activités sont proposées pour l'occasion, dont la cérémonie du thé, des spectacles de marionnettes inspirés des contes de fées du pays et un atelier de calligraphie en hangeul[ceo 3][ceo 3]. Le film  est le premier film tourné dans un village olympique pendant les Jeux. Comme à Rio deux ans plutôt, un mémorial et un lieu de recueillement en hommage aux personnes mortes pendant les Jeux sont inaugurés au village de Pyeongchang.

Les premières délégations arrivent le  et les dernières repartent le 28 du même mois. Après les Jeux, les deux logements sont transformés en logements privés et mis en vente.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Pyeongchang
Équipement sportif en Corée du Sud
Jeux olympiques d'hiver de 2018

Village olympique de Pyeongchang


Pendulhakning af roer er en dansk dokumentarfilm fra 1952 instrueret af Erik Ole Olsen efter eget manuskript.

Handling
En rationel arbejdsmetode ved udtynding af roer.

Medvirkende

 A.O. Rasmussen

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1952

Pendulhakning af roer


Sekundærrute 229 er en rutenummereret landevej på Sjælland.

Ruten strækker sig fra Holte til Espergærde.

Rute 229 har en længde på ca. 22 km.

Kilder

229

Sekundærrute 229


Roh Ogura (født 19. januar 1916 i Kitakyushu, død 26. august 1990 i Kamakura Japan) var en japansk komponist, lærer og dirigent.

Ogura studerede komposition privat hos bl.a. Shiro Fukai og direktion hos Joseph Rosenstock.

Han var stærkt tiltrukket af tyske komponisters værker, og komponerede i starten mange symfonier, som han senere trak tilbage på nær en enkel symfoni i G dur (1968).

Han blev senere inspireret af Bela Bartok og begyndte samtidig at bruge japansk folklore i sine værker.

Ogura komponerede ligeledes en violinkoncert, orkesterværker, en cellokoncert, kammermusik, klaverstykker, en strygerkvartet, en opera, sange, korværker etc.

Han var en anerkendt lærer i komposition og underviste bl.a. Hiroaki Zakoji.

Udvalgte værker

 Symfoni I G dur (1968) - for orkester
 Violinkoncert (1971) - for violin og orkester
 Cellokoncert (1980) - for cello og orkester
 "Burleske" (1959) - for orkester

Noter

 om Roh Ogura på musicweb-international.com

Komponister fra Japan
Lærere
Dirigenter

Roh Ogura


Rodi Garganico ist eine südostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Foggia in Apulien. Die Gemeinde liegt etwa 59 Kilometer nordöstlich von Foggia am Rande des Nationalparks Gargano. Der Ort ist Strandbad an der Adriaküste. Rodi Garganico ist zugleich Teil der Comunità montana del Gargano.

Geschichte
Der schmale Küstenstreifen, der die heutige Gemeinde darstellt, ist bereits seit vorchristlicher Zeit, gesichert ab 800 v. Chr., besiedelt.
Um 485 n. Chr. wurde Rodi Garganico von den Goten zerstört und 553 wieder aufgebaut. 1461 gelangte die Ortschaft unter die Herrschaft Aragons.

Verkehr
Entlang der garganischen Adriaküste führt die Strada Statale 89 Garganica von San Severo nach Foggia durch die Gemeinde.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Apulien

Rodi Garganico


Mathew James "Matt" Willis (født 8. maj 1983 i Tooting, London, Storbritannien), også tidligere kendt som Mattie Jay, er en engelsk sanger, sangskriver, tv-vært og skuespiller. Et af hans mest kendte musiknumre er "Crash" (en sang han lavede til filmen Mr. Beans Ferie fra 2007). I 2008 giftede han sig med Emma Willis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra England
Tv-værter fra Storbritannien
Skuespillere fra England
Personer fra London

Matt Willis


Michel Hazanavicius (París, ) es un director, actor y guionista francés, conocido internacionalmente por ser el creador de la película de 2011 The Artist, con la que ha conseguido numerosos premios, incluyendo varios Globos de Oro y Óscar, entre ellos, el de mejor director.

Biografía
Nació el 29 de marzo de 1967 en París (Francia), en el seno de una familia de emigrantes judíos lituanos. Sus abuelos, provenientes de Polonia y Lituania, se afincaron en Francia en la década de 1920.

Hazanavicius se educó en el judaísmo en un ambiente bilingüe, pues con su familia hablaba francés y yídish. Así, en el preestreno de The Artist en Los Ángeles (California) sorprendió a todo el mundo cuando le hicieron una pregunta en yídish aludiendo a su incomprensión de esta lengua y él respondió definiéndose así: "Soy un judío de París...Lo entiendo."
Es hermano del también actor Serge Hazanavicius y está casado con la actriz franco-argentina nacida en Buenos Aires Bérénice Bejo que ha participado en algunas de sus películas y es protagonista de The Artist.

Desde muy pequeño fue un gran aficionado al cine, ya fueran películas poco conocidas en versión original o las más populares.

Debutó como director en 1999 con la película Mes Amis una comedia en la que actuó su hermano Serge; el éxito lo alcanzaría en su país natal con sus siguientes realizaciones OSS 117: El Cairo, nido de espías (2006) y OSS 117: perdido en Río (2009), ambas narran en tono de comedia las desventuras del espía francés "Hubert Bonisseur", y el reconocimiento mundial le llegaría en 2011 con la película muda The Artist.

Es hermano del actor Serge Hazanavicius y pareja de la actriz Bérénice Bejo, que ha trabajado en sus películas más importantes.

The Artist: César y Óscar a la mejor dirección

En el otoño de 2010, realizó una película muda en blanco y negro: El Artista, inspirada en el cine mudo americano de los años 1920 y 1930 (en especial en las películas de William A. Wellman y Charles Chaplin ). La película narra la caída de George Valentin (interpretado por Jean Dujardin), una estrella del cine mudo que se enfrenta a la llegada del cine sonoro y ve alterado su amor en ciernes de una estrella en ascenso: Peppy Miller (Bérénice Bejo).

Los comienzos son laboriosos: Jean Dujardin, vacilante, rechazó el papel antes de cambiar de opinión y pocos canales de televisión estaban dispuestos a embarcarse en una película muda en blanco y negro. Por otra parte, el Centro Nacional de Cine y la Imagen de Francia no le asignó ningún tipo de adelanto. La llegada del productor Thomas Langmann y su compañía independiente La Petite Reine desbloquea la situación: se movilizan Studio 37 (Orange), France 3 Cinéma , Canal + y Warner Francia para la distribución francesa.

El artista fue seleccionada en el Festival de Cine de Cannes, donde recibió una cálida bienvenida y se premió al protagonista masculino Jean Dujardin como el Mejor Actor. La proyección despertó tal entusiasmo en el público que la proyección fue interrumpida por aplausos, mientras algunos críticos que asistieron a ella, como Carlos Boyero, no dudaron en calificarla de "obra maestra" Durante el festival de la película fue adquirida por distribuidores de todo el mundo, incluyendo la Weinstein Company, que lanzó su carrera en Estados Unidos y estableció una intensa campaña de promoción de la película de los Oscar 2012.

Gracias a este trabajo, recibió 10 nominaciones (récord para una película francesa), y el director se convirtió rápidamente en un serio aspirante a los premios Óscar, donde la mayoría de los corredores de apuestas le daban como ganador tras obtener el premio del Sindicato de Directores de América y numerosos premios en la ceremonia de los Globos de Oro en Los Ángeles y BAFTA en Londres (acumuló siete, incluido el de mejor película).

El 24 de febrero de 2012 , Michel Hazanavicius recibió el César al mejor director para El artista, que recibió otros cinco premios, incluyendo el mejor film y mejor actriz para Berenice Bejo.

Dos días más tarde, confirma las predicciones y se confirma el Oscar al mejor director, lo que le convierte en el segundo director francés tras Roman Polanski en ganar este premio. Obtuvo cinco premios Óscar en total incluidos los de mejor película y mejor actor para Jean Dujardin. Es la primera película muda en ganar como mejor película desde Alas (1927) —la primera receptora del premio en la primera edición de los Óscar.

El artista se convirtió en la película francesa más premiada en la historia.

Filmografía
 Mes amis (1999)
 OSS 117 : Le Caire, nid d'espions  (2006)
 OSS 117 : Rio ne répond plus (2009)
 The Artist (2011)
 Les infidèles (2012)
 The Search (2014)
 Le Redoutable (2017)

Premios y distinciones
 Premios Óscar

Premios Globo de Oro

Premios BAFTA

Premios César

Festival Internacional de Cine de San Sebastián

Festival de Tokio

Referencias

Enlaces externos

 Películas de Michel Hazanavicius en FilmAffinity

Directores de cine de Francia
Ganadores del premio Óscar a la mejor dirección
Franceses ganadores del premio Óscar
Nacidos en París

Michel Hazanavicius


Dağ tapiri (Tapirus pinchaque), tapirgillerden bir tapir türüdür. Latin Amerika'da yaşayan üç tapir türünden biridir. Tropikal yağmur ormanları dışında yaşayan tek tapir türü olan dağ tapiri aynı zamanda boyut olarak da en küçükleridir.

Dağ tapirine bulunduğu ülkelerde değişik adlar verilir. Quechua dilinde sacha huagra, Kolombiya'da İspanyolca danta cordillerana (cordillera tapiri) ve danta lanuda (yünlü tapir), Ekvador'da İspanyolca danta negra (kara tapir) ve tapir de altura (yükseklerin tapiri) ya da Peru'da İspanyolca gran bestia (büyük hayvan) denir.

Türün bilimsel adı dağ tapirinin yaşadığı bölgelerde bulunduğu söylenen kurgusal yaratık "La Pinchaque"dan (Okunuşu: la pinçak) gelir

Fiziksel özellikler
Dağ tapiri yünsü kılları ve beyaz alt dudağı ile çok kolay tanınır. Nerede yaşadıklarına bağlı olarak dağ tapirlerinin kıllarının rengi grimsi siyah ya da kahverengidir. Yanaklarındaki kıllar daha açık renktedir.

Erişkinlerin uzunluğu 1,8 m. boyu 75 cm. ile 100 cm. arasındadır. Ağırlıkları 150 ile 225 kg. arasında değişir. Dişiler erkeklerden daha büyük olur ancak boyutlara bakarak cinsiyetleri ayırtedilemez. Diğer tapir türleri gibi kısa güdük kuyrukları ve uzun esnek hortumları bulunur. Ön ayaklarında dörder, arka ayaklarında üçer toynakları vardır.

Yaşam döngüsü
Dağ tapirinin yaklaşık 400 gün süren hamilelik süresi sonunda tek bir yavru doğar. Bir batında birden fazla yavru doğması çok enderdir. Yenidoğan yavru 7 kg. ağırlığındadır ve diğer tapir türlerinde olduğu gibi kırmızımsı kahverengi kıllarının üzerinde beyaz benekler ve çizgiler bulunur. Yavruların kürkleri de yetişkinler gibi kendilerini sıcak tutması için yünümsüdür. Beyaz benek ve çizgiler bir yıldan sonra kaybolur, aynı dönemde yavru sütten de kesilir. Dağ tapiri cinsel olgunluğa üç yaşında erişir. Yaşam süreleri otuz yıl kadardır.

Davranış
Bir arada olduklarında dağ tapirleri tiz ıslıklarla haberleşir. Erkekler, kızgınlık dönemindeki dişiler için dövüşür ve birbirlerinin arka bacağını ısırmaya çalışır. Genel olarak dağ tapirleri çekingendir ve zamanlarının çoğunu tapir patikalarında dolaşarak yiyecek aramakla geçirirler. Cüsselerine rağmen sık bitki örtüsü içinde çok hızlı hareket ederler, yaşam alanlarındaki dik tepelere kolayca çıkar ve genellikle su içinde dolaşır ve yüzerler. Dağ tapiri günbatımından gündoğumuna kadar yiyecek olarak genç sürgünleri arar, gündüzleri vaktini çoğunlukla uyuyarak geçirir. Yüksekteki bitkilere ulaşmak istediğinde arka ayaklarının üzerine kalkıp hortumuyla bitkileri yakalar. Gerekli mineralleri almak için doğal tuz da arar. Görme duyusu zayıf da olsa koku ve tat duygusu çok gelişmiştir. Hortumu üzerindeki kıllar da dokunma duyusuna sahiptir.

Erkek dağ tapiri bölgelerini ağaçlara sürtünerek, dışkı ve idrar yardımıyla işaretler. Dişilerin de bazen böyle davrandığı gözlemlenmiştir. Her hayvanın yaklaşık 8 km² alanında birbirleriyle çakışan bölgeleri bulunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ARKive - Dağ tapirinin resim ve filmleri (Tapirus pinchaque)
 Tapir Uzmanlık Grubu - Mountain tapir (İngilizce)

Tapirgiller

Dağ tapiri


WWE 205 Live ili skraćeno 205 Live (izgovara se na engl. kao "two-o-five live"), je profesionalni hrvački web televizijski program produciran od strane WWE-a, u kojem je predstavljena Cruiserweight divizija, gdje svi sudionici mogu imati maksimalnu težinu 205 lbs (oko 100. kg). Ova emisija koja je dio WWE-ovog brenda 205 Live, bila je i dio Raw divizije, su dio priče u kojoj su zaposlenici i hrvači WWE-a dodijeljeni za rad i izvođenje.

Emisija je premijerno prikazana na WWE Networku 29. studenoga 2016. i održava se jednom tjedno, nakon SmackDown Livea utorkom navečer. Talking Smack, koji se prethodno održavao u 22:00 sata po istočnoj američkoj vremenskoj zoni, prebacio se u 23:00 sata po istočnoj američkoj vremenskon zoni nakon debija 205 Live-a do ukidanja Talking Smacka u srpnju 2017. U rujnu 2018. emisija se počela emitirati u srijedu navečer u 19:00 po istočnoj američkoj vremenskoj zoni, neposredno prije NXT-ija te se više nije prenosio uživo, s obzirom na to da se održavao u utorak navečer prije emitiranja SmackDown - a uživo. 13. siječnja 2019. objavljeno je da se emisija vraća utorkom navečer u 22 sata i počinje emitirati uživo.

Izvori

Vanjske poveznice

Službena stranica
205 Live na IMDB-u
205 Live na Facebooku
205 Live na Twitteru

Profesionalno hrvanje u SAD-u
Američke televizijske emisije

WWE 205 Live


جاكوس تيغيلس ، من مواليد 3 أغسطس 1946، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق.لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1972
لاعبو ريسنغ وايت ديرنغ مولنبيك
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مواليد 1946
مواليد في إيكسل

جاكوس تيغيلس


Dialogo este un album compilație lansat de Al Bano în anul 2009. Conține piese de pe albumele precedente, câteva melodii prezentate în noi versiuni. Melodia Amore, amore, amore este un cover omagiu actorului italian Alberto Sordi și este inclusă doar pe acest material discografic.

Track list

 Il mio concerto per te (New Version)  (Piotr Ilici Ceaikovski, Andrea Lo Vecchio, Albano Carrisi) - Concert pentru piano n. 1 în Si bemol minor, op. 23  Dialogo (New Version)  (Albano Carrisi, Romina Power)
 Giochi del tempo (New Version)  (Anonim, Romina Power)  13, storia d'oggi  (Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 Va pensiero  (Giuseppe Verdi, Temistocle Solera - Corul prizonierilor evrei din opera Nabucco)  Io di notte  (Alessandro Colombini, Albano Carrisi)
 Tu che m'hai preso il cuor (New Version)  (Franz Lehar, Ludwig Herzer, Fritz Löhner-Beda, Leon)  Amore, amore, amore  (Alberto Sordi, Piero Piccioni)
 Cara terra mia  (Albano Carrisi, Romina Power, Vito Pallavicini)  Nel vento  (Max Steiner, M. David, Andrea Lo Vecchio)
 La siepe  (Pino Massara, Vito Pallavicini)  Nessun dorma  (Giacomo Puccini, Giuseppe Adami, Renato Simoni - Arie din opera Turandot)
 Nel sole (Live)  (Albano Carrisi, Pino Massara, Vito Pallavicini)  Nostalgia canaglia (Live)  (Albano Carrisi, Mercurio, Romina Power, Vito Pallavicini, Willy Molco)
 Mattino (Live)  (Ruggero Leoncavallo, Vito Pallavicini) ''

Albume pop
Albume de Al Bano
Albume din 2009

Dialogo (album)


Eduard Strauss (tysk stavning: Strauß, født den 15. marts 1835 i Wien, Kejserriget Østrig, død sammesteds den 28. december 1916) var en østrigsk komponist og kapelmester.

Biografi
Han var broder til Johann Strauss den yngre og Josef Strauss og søn af Johann Strauss den ældre. Han studerede komposition og harpe og virkede fra 1862 som kapelmester. Han efterfulgte sin broder Johann i Sankt Petersborg 1865 og blev i 1870 udnævnt til hofbalmusikdirektør. Han blev meget populær som leder af Straussorkesteret og foretog tilrige turnéer, blandt andet til Stockholm i 1878. Orkesteret, som var blevet oprettet af faderen, blev opløst i 1901.

Værker
Eduard Strauss komponerede 295 værker, deriblandt Doctrinen-Walzer.

Se også
 Capelle Strauss

Litteratur
 Sohlmans musiklexikon: nordiskt och allmänt uppslagsverk för tonkonst, musikliv och dans. Stockholm: Sohlman. 1948–1952. sid. 959 (Band 4). Libris 8198860

Eksterne henvisninger

Komponister fra Østrig

Eduard Strauss


Karl Ludwig Hencke (8 April 1793 – 21 September 1866) was a German amateur astronomer and discoverer of minor planets. He is sometimes confused with Johann Franz Encke, another German astronomer.

Biography
Hencke was born in Driesen, Brandenburg (now Drezdenko, Poland). He volunteered in the Wars of Liberation (Befreiungskriege) for Prussia but was wounded at Lützen. Thereafter he served as post official at various places and finally was erected post master. After his retirement at age 45 for health reasons he lived in his city of birth where he served as city court judge.

He discovered two asteroids from his private observatory at #9, Kietz (now #43, Kietzerstraße), Driesen, by comparing star maps with the sky seen through his telescope. The first, 5 Astraea, was the first asteroid discovered after the long gap that followed the last of the original four, 4 Vesta, which was discovered already in 1807. Other astronomers had abandoned their searches for more asteroids, convinced that there were only four. However, Hencke began searching in 1830, and fifteen years later met with success. Two years later he discovered his second asteroid 6 Hebe. He also worked on the improvement of star maps.

He died at the age of 73 in the northern Polish town of Kwidzyn, what was then called Marienwerder and part of Prussia. The asteroid 2005 Hencke – a main-belt asteroid of the Eunomia family, discovered by Swiss astronomer Paul Wild in 1973, was named in his memory ().

References

External links
 Biography search at www.deutsche-biographie.de
 Hencke, Karl Ludwig – from Nordisk familjebok by Projekt Runeberg (in Swedish)

1793 births
1866 deaths
Discoverers of asteroids
19th-century German astronomers
People from Drezdenko
People from the Margraviate of Brandenburg
People from Kwidzyn
Recipients of the Lalande Prize

Karl Ludwig Hencke


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب، المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1966م:

الكبار

فردي رجال

 روي إيمرسون هزم  أرثر آش 6-4 6-8 6-2 6-3

فردي سيدات

 مارغريت كورت هزم  نانسي ريتشي انسحبت

مراجع

أحداث يناير 1966 الرياضية
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
سيدني في عقد 1960
كرة مضرب أسترالية في 1966
أحداث يناير 1966 الرياضية في أستراليا

البطولات الأسترالية 1966 (كرة مضرب)


Santa Luz es municipio del estado del Piauí, Brasil. Se localiza en la microrregión del Alto Medio Gurguéia, mesorregión del Sudoeste Piauiense.

Historia
Fue creado en 1962.

Geografía
El municipio tiene cerca de 4.900 habitantes y 1.186,831 km².

 Carreteras
 BA-120

Administración
 Prefecto: José Lima de Araújo (2005/2008)
 Viceprefecto:
 Presidente de la cámara:??? (2007/2008)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Piauí

Santa Luz


Lom Palanga veya Pulmiye ( [ˈɫɔm]), Kuzey Bulgaristan'da, Montana iline bağlı bir şehirdir.

Tuna Nehri'nin güneyinde, Lom Nehri'nin Tuna'ya aktığı noktada bulunur. Rusçuk'tan sonra, Tuna üzerinde Bulgaristan'ın en önemli limanıdır.

Osmanlı zamanında Lom, Sofya ve Viyana arasındaki elverişli konumu sayesinde önemli bir ticaret güzergâhıydı.

Montana ili
Bulgaristan'daki şehirler

Lom


Ameisenbrücke ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Der Weiler liegt am Schönbach, einem linken Zufluss der Sulzach. Südlich des Ortes liegen die Schönweiher. Ein Anliegerweg führt nach Feuchtwangen zur Kreisstraße AN 41 (1 km westlich).

Geschichte
Der Ort hieß ursprünglich Diemenhof und war im Besitz des Ritters Hermann Lüpolt von Feuchtwangen. Am 1. Oktober 1330 tauschte dieser mit Kraft von Hohenlohe den Ort für hohenlohische Lehensgüter in Tribur. Spätestens am 28. Oktober 1371 war der Ort wieder Eigentum der Leuperzeller Ritter, wie aus einer Urkunde des Bischofs Johann von Augsburg hervorgeht.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Ort dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Feuchtwangen zugewiesen.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Johannis (Feuchtwangen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Ameisenbrücke


Petite Fleur est un film franco-argentino-belgo-espagnol réalisé par Santiago Mitre adapté du roman homonyme de , sorti en 2022.

Synopsis
À Clermont-Ferrand, José, dessinateur argentin, et sa compagne Lucie voient leur vie de couple bouleversée par la naissance d'une fille. Un jeudi, José « disjoncte » en entendant Petite Fleur de Sidney Bechet chez son voisin Jean-Claude et tue ce dernier. Mais le lendemain, le voisin est toujours vivant.

Fiche technique

 Titre français : Petite Fleur
 Réalisation : Santiago Mitre
 Scénario : Santiago Mitre et Mariano Llinás
 Décors : Pierre-François Limbosch
 Costumes : Oriol Nogues
 Photographie : Javier Juliá
 Montage : Alejo Moguillansky, Andrés Pepe Estrada et Monica Coleman
 Musique : Gabriel Chwojnik
 Son : Olivier Le Vacon, Santiago Fumagalli et Nils Fauth
 Production : Didar Domehri et Agustina Llambi Campbell
 Sociétés de production : Maneki Films, La Unión de los Ríos, Executive Productions, Logical Pictures, Setembro Cine
 Sociétés de distribution : KMBO, Maco Cine, Anga Productions, Surtsey Films

 Pays de production : , , ,
 Langue originale : français, espagnol
 Format : couleur
 Genre : Comédie noire, thriller
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
 Argentine :  (Festival international du cinéma indépendant de Buenos Aires) ;  (sortie nationale)
 France :
 Classification :
 France : tous publics avec avertissement lors de sa sortie en salles

Distribution
 Daniel Hendler : José
 Vimala Pons : Lucie
 Melvil Poupaud : Jean-Claude
 Sergi López : Bruno
 Françoise Lebrun : la mère Agnès
 Hervé Vilard : Lui-même

Production

Accueil

Critique
En France, le site Allociné recense une moyenne des critiques presse de 3,2/5.

Emilio Meslet, dans L'Humanité Magazine, regrette que cette comédie fantastique à la première partie très drôle s'affaiblisse ensuite alors que le sujet aurait pu aboutir à un thriller délirant.

Box-office

Distinction

Sélection
 Festival international du cinéma indépendant de Buenos Aires (BAFICI) 2022

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2022
Film argentin sorti en 2022
Film belge sorti en 2022
Film espagnol sorti en 2022
Comédie noire française
Comédie noire argentine
Comédie noire belge
Comédie noire espagnole
Thriller (film) français
Thriller (film) argentin
Thriller (film) belge
Thriller (film) espagnol
Film réalisé par Santiago Mitre

Petite Fleur (film)


A filter fluorometer is a type of fluorometer that may be employed in fluorescence spectroscopy.

In the fluorometer, a light source emits light of an excitation wavelength that is relevant to the compound to be measured. Filter fluorometers produce specific excitation and emission wavelengths by using optical filters. The filter blocks other wavelengths but transmits wavelengths relevant to the compound. The light passes through the sample to be measured, and a certain wavelength is absorbed while a longer wavelength is emitted. The emitted light is measured by a detector. By changing the optical filter, different substances can be measured.

Applications
Filter fluorometers can be highly sensitive, so are well suited to precise scientific research. The optical filters are relatively inexpensive and are easy to change, so filter fluorometers are commonly used in experimental applications which repeatedly measure different compounds.

Filters
There are two filters for the fluorometer:
The primary filter or excitation filter or incident light filter isolates the wavelength that will cause the compound to fluoresce (the incident light).
The secondary filter  isolates the desired emitted light (fluorescent light).

Choosing the correct filters
The proper selection of filters requires familiarity with the emission spectrum and the excitation spectrum. The primary filter is selected to transmit only the wavelengths from the emission spectrum and excitation spectrum that overlap.

References

Spectrometers

Filter fluorometer


Prispodoba o drvetu i plodovima je Isusova prispodoba o razlikovanju dobrih ljudi od loših.

Kao što stablo prepoznajemo po plodovima, tako i ljude možemo prepoznati po njihovim djelima. Slične prispodobe o stablu i plodovima nalaze se na više mjesta u kanonskim evanđeljima po Mateju i Luki, kao i u nekanonskom evanđelju po Tomi. Isusova kritika je uglavnom uperena protiv "lažnih proroka" i licemjera, odnosno tadašnjih vjerskih vođa, pismoznanaca i farizeja. Samo u jednoj, od svih zabilježenih inačica ove priče, stoji da se "neplodno stablo sječe i u vatru baca", što do danas izaziva vrlo različita tumačenja.

 "Čuvajte se lažnih proroka koji dolaze k vama u ovčjem odijelu, a iznutra su vuci grabežljivi. Po njihovim ćete ih plodovima prepoznati. Bere li se s trnja grožđe ili s bodljike smokve? Tako svako dobro stablo rađa dobrim plodovima, a nevaljalo stablo rađa plodovima zlim. Ne može dobro stablo donijeti zlih plodova niti nevaljalo stablo dobrih plodova. Svako stablo koje ne rađa dobrim plodom siječe se i u oganj baca. Dakle: po plodovima ćete ih njihovim prepoznati." (Mt 7,15-20)

Isus koristi slike vrlo poznate njegovim slušateljima. Određeno trnje zaista rađa bobice koje podsjećaju na grožđe. A čkalj je cvijet, koji bar iz daljine, može sličiti na smokvu. Isus sličan test postavlja i raznim vjeroučiteljima i lažnim prorocima - da li žive u skladu s moralnom istinom i imaju ispravan karakter?

Izvori

Isusove prispodobe

Prispodoba o drvetu i plodovima


«Baby I Don't Care» es el sexto sencillo de la banda británica de pop/rock Transvision Vamp, y el primero sacado de su segundo álbum Velveteen. Fue publicado en marzo de 1989 en el Reino Unido, y sigue siendo su mayor éxito en ventas. La canción alcanzó el tercer puesto en las listas británicas y australianas, finalizando el año 1989 en el puesto 25 de la lista australiana.

El diseño de la cubierta muestra a la banda en un escenario con varios paneles impresos componiendo una gran foto de Elvis Presley.

Lista de canciones
Vinilo de 7"  (TVV 6)
 «Baby I Don't Care» - 3:57
 «Time for a Change» (Anthony Doughty) - 3:34
 «Strings of My Heart» (Dave Parsons) - 3:12

Vinilo de 12" (TVVT 6)
 «Baby I Don't Care» (Mezcla Abigail's Party) - 5:45
 «Sex Kick» (Versión Demo) - 5:33
 «Time for Change» - 3:34
 «Strings of My Heart» - 3:12

CD sencillo (DTVVT 6)
 «Baby I Don't Care» - 3:57
 «Saturn 5» (Demo Versión) - 3:48
 «Time for Change» - 3:34
 «Strings of My Heart» - 3:12

Referencias

Sencillos de 1989
Canciones de Transvision Vamp
Canciones de 1989
Canciones en inglés

Baby I Don't Care


Novopejovski Pervi () es un jútor del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las tierras bajas de Kubán-Azov, 1 km al sur del curso del Kubán, 11 km al sureste de Tbilískaya y 110 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 302 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Vannovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Sitio del municipio en la web del raión
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar

Novopejovski Pervi


La tour de l'Horloge est une tour ayant servi de beffroi à la ville d'Amboise dans le département français d'Indre-et-Loire.

Construite au  au-dessus de l'une des portes médiévales de la ville, elle sert de beffroi. Elle est classée comme monument historique en 1933, après une première inscription en 1928.

Localisation
La tour de l'Horloge, qui surplombe la rue Nationale, est édifiée au-dessus la principale porte de l'enceinte médiévale d'Amboise, dite porte de l'Amasse. Sa face nord-orientale est tournée vers l'intérieur de la ville, sa face sud-occidentale vers les faubourgs.

Histoire
La tour est assise sur la muraille d'enceinte d'Amboise, datant du . Elle est édifiée dans les dernières années du , entre 1495 et 1500 et sa cloche est fondue en 1501. La tour, beffroi de la ville, a pour objectifs de servir de poste de guet et d'abriter une horloge.

La tour est classée comme monument historique par décret du , l'escalier attenant étant inscrit par arrêté du .

Description

La tour, sur plan carré, est construite sur la porte de l'Amasse dont elle respecte l'architecture ; c'est ainsi que le passage en arc brisé qui permettait d'entrer dans la ville est conservé. La tour elle-même se compose de deux étages surmontés d'un lanternon hexagonal. Une tourelle d'escalier cylindrique flanque l'édifice.

Les façades donnant sur l'intérieur et l'extérieur de la ville sont éclairées par une fenêtre à meneaux à chaque étage. Chaque pan de la toiture à quatre rampants reçoit un auvent abritant une horloge. Le lanternon, pour sa part, abrite la cloche haute d'un mètre.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques d'Amboise
 Liste des monuments historiques protégés en 1933

Liens externes

Monument historique classé en 1933
Monument historique classé en 1928
Patrimoine du XVe siècle
Monument historique à Amboise
Amboise
Tour monument historique en France

Tour de l'Horloge (Amboise)


O bujie este o componentă a unui sistem de aprindere al unui motor cu aprindere prin scânteie. Ea produce cu ajutorul curentului electric o scânteie în camera de ardere a unui motor cu aprindere prin scânteie pentru aprinderea amestecului combustibil, după ce acesta este comprimat în motor. Bujia are o carcasă metalică filetată, cu un electrod central izolat electric printr-un izolator de porțelan. Electrodul, care poate conține un rezistor, este conectat printr-un cablu bine izolat la borna de ieșire a unei bobine de inducție sau magnetou. Carcasa metalică a bujiei este înșurubată în capul cilindrului motorului și astfel este legată electric la masă. Electrodul central se extinde prin izolatorul de porțelan în camera de ardere, formând unul sau mai multe trasee de scânteie între capătul interior al electrodului central și, de obicei, una sau mai multe proeminențe sau structuri atașate la capătul interior al carcasei filetate, care desemnează partea, sau electrozii legați la masă.

Istoric
În 1860 Étienne Lenoir a folosit o bujie electrică în motorul său cu gaz, primul motor cu piston cu ardere internă. În general, Lenoir este acreditat cu invenția bujiei. Unele surse îl cred pe Edmond Berger, un imigrant din Togo, creând o bujie la începutul anului 1839, deși înregistrările arată că el nu a primit un brevet pentru dispozitivul său.

Operare

Setul atașat este conectat la tensiunea ridicată generată de o bobină de inducție sau un magnetou. Bobina produce o tensiune între electrozii mijlocii și cei laterali. Inițial, nici curentul nu poate trece, deoarece combustibilul și aerul din spațiul liber sunt un izolator, dar pe măsură ce crește tensiunea, începe să schimbe structura gazelor dintre electrozi. Odată ce tensiunea depășește rezistența dielectrică a gazelor, gazele devin ionizate. Gazul ionizat devine un conductor și permite curentului să treacă peste cel distant. Bujiile necesită, de obicei, o tensiune de 12-25 V sau mai mult pentru a iniția o ardere corectă, deși pot ajunge până la 45 V. Acestea furnizează curent mai mare în timpul procesului de descărcare, ceea ce duce la o scânteie mai fierbinte și cu durată mai lungă.

Note

Legături externe

  Zündkerzenkunde. Aufgabe, Aufbau, Anforderungen. In: bosch.com
  E-Learning von NGK Spark Plug Europe.  Interaktiver Lehrgang zur Zündkerze, inklusive Animationen etc. In: ngk-elearning.de (Flash-Plugin benötigt)
  Zündkerzen. Zündkerzentechnologien und Anforderungen. In: ngk.de
  Zündkerzengrundlagen. Aufbau, Einbaulage, Zündfunkenverteilung. In: ngk.de
  Funktionsweise Zündkerze. In: oldtimers-im-fokus.ch
  Arbeitshinweise Zündoszilloskop.  Detaillierte Betrachtung des Zündvorgangs aus Oszillogrammen. In: biat.uni-flensburg.de
  Alles über Zündkerzen. In: kfztech.de

Componente de motoare

Bujie


En kongetap (eller hovedbolt) er en del af en sættevognskobling.
Kongetappen sidder på undersiden af en sættevogn og kobler sig til skamlen på sættevognstrækkeren.
Kongetappen ses i 2-tommer- eller 3,5-tommerudgaver.

Litteratur

Henvisninger

Køretøjsteknologi

Kongetap


Chris or Christopher Bell may refer to:

Chris Bell (American musician) (1951–1978), singer-songwriter and guitarist of the band Big Star
Chris Bell (American football) (born 1976), American football offensive tackle
Chris Bell, Australian musician, half of The Allen Brothers
Christopher Bell (businessman) (born 1957), British businessman
Chris Bell (poker player) (born 1971), American professional poker player
Chris Bell (politician) (born 1959), former US Congressman
Chris Bell (rugby union) (born 1983), rugby union footballer
Chris Bell (director) (born 1972), American director and writer
Christopher Bell (scholar) (1974–2009), disability studies scholar
Christopher Bell (racing driver) (born 1994), NASCAR driver
Christopher C. Bell (born 1933), American writer
Chris Bell (British Army officer), British Army officer
Christopher Bell (Mississippi politician), member of the Mississippi House of Representatives

Chris Bell


Bancnota americană de un dolar ($1) este cea cu cel mai vechi design dintre cele aflate în prezent în circulație. Încă din 1876, aceasta este bancnota cu cea mai mică valoare. Pe față se află portretul primului președinte al Americii (1789-1797), George Washington, bazat pe "The Anthenaeum", o pictură realizată de Gilbert Stuart. Pe spatele bancnotei putem vedea aversul Marelui Sigiliu al Statelor Unite ale Americii și alături, reversul acestuia, Piramida Masonică, unul dintre simbolurile masoneriei. Deasupra ochiului Piramidei este situat mottoul în limba latină "ANNUIT COEPTIS", tradus în limba română ca "El a favorizat cele începute", iar sub acesta este scris "Novus Ordo Seclorum", adică "Noua ordine a istoriei". Aversul sigiliului este reprezentat de un vultur (care de fapt este un pheonix), care poartă în gheare 13 săgeți, o ramură de maslin cu 13 frunze și 13 fructe, are deasupra capului 13 stele așezate astfel încât să simbolizeze Pecetea lui Solomon, iar motto-ul "pluribus unum" ("Din mai mulți, unul"), are și el 13 litere. Revenind la revers, piramida are, de asemenea, 13 niveluri, iar "ANNUIT COEPTIS", menționat anterior, are 13 litere.

O lege din 1955 a făcut obligatorie inscripția mottoului "In God We Trust" ("Credem în Dumnezeu") pe toate bancnotele și a apărut pentru prima dată pe bancnotele din hârtie doi ani mai târziu.

Conform Sistemul Federal de Rezerve al Statelor Unite ale Americii, o bancnotă de un dolar este înlocuită după 5,8 ani, înlocuindu-se din cauza uzurii.

George Washington
Economia Statelor Unite ale Americii

Bancnota americană de un dolar


Pilar Coll Torrente (Fonz, Huesca, 30 de enero de 1929 - Lima 15 de septiembre de 2012) fue una activista, misionera y abogada española reconocida por su compromiso en favor de los derechos humanos y la búsqueda de justicia para miles de detenidos desaparecidos durante el conflicto armado interno en el Perú. Ha sido la primera Secretaria Ejecutiva de la Coordinadora Nacional de Derechos Humanos.

Biografía

Nació en el 30 de enero de 1929 en Fonz, en la Provincia de Huesca, al noreste de España. A temprana edad sufre la pérdida de su padre, Joaquín Coll, quien fue asesinado junto con Emilio Camón, un pariente suyo, durante la Guerra Civil Española. El conflicto poco después terminó, pero las secuelas que dejó en cuerpos y almas no fueron pocas. Durante su juventud fallecen de tuberculosis sus dos hermanas mayores, María Mercedes y María Josefa, una enfermedad en aquella época mucho más mortal y acaso alimentada por las miserias de un conflicto armado. Cuando tuvo 21 años, Coll Torrente fue a Barcelona a estudiar Derecho. Fue allí donde escuchó hablar por primera vez de la Declaración Universal de los Derechos Humanos, algo que, en cierto modo, le resultó familiar luego de tanta peripecia de vida.

A los 29 años, Pilar, ya graduada en Derecho, ingresó al Instituto de Misioneras Seculares (IMS), lo que hizo que viviera en varias ciudades de España como Vittoria, Sevilla, Madrid, Salamanca. En esta última ciudad recibió la propuesta para ir a trabajar en Trujillo, Perú, con universitarios.

Llegó en barco al Callao en 1967 y de allí fue a Trujillo, a trabajar en la Escuela de Servicios Sociales, con la Unión Nacional de Estudiantes Católicos (UNEC) y en un colegio muy modesto, donde enseñaba religión. Diez años después, llegaría a Lima, a trabajar en CEAS (Comisión Episcopal de Acción Social), desde donde ayudó a los miles de despedidos luego del paro nacional del 19 de julio de 1977.

Luego trabajó en distrito limeño de El Agustino, hasta que en 1987 fue ungida como la primera secretaria ejecutiva de la Coordinadora Nacional de Derechos Humanos (CNDDHH). En julio de 1988, después de la matanza de Cayara, Pilar fue a Ayacucho, precisamente para ver las denuncias de desapariciones relacionadas con el hecho y fue detenida junto con el padre Carlos Gallagher, además de dos asistentes sociales. A pesar de todo, promovieron una misa en el lugar de detención, a la que asistió uno de los policías que los custodiaban. Quizás, entonces, a Pilar revivió los tensos días de la Guerra Civil Española, las detenciones, los asesinatos. Aunque también las posibilidades de la convivencia humana y el respeto por el otro, encarnados ahora en un policía capaz de conmoverse.

A fines de la década de 1980 fue una activa impulsora de "Perú, Vida y Paz" (movimiento que promovió acciones en favor de la paz durante la guerra interna que se vivió en esos años), junto a un grupo de personalidades de diversos ámbitos de la vida nacional y miles de voluntarios en todo el país.

Pilar Coll ha recibido diversas condecoraciones y premios por su destacada labor en la defensa y promoción de los derechos humanos y del orden constitucional del Perú, tal es así que en 1993 es premiada con el nombramiento de dama de la Orden de Isabel la Católica por el rey Juan Carlos I y, en el 2008, por la Defensoría del Pueblo del Perú.

Falleció a las 8 a. m. del 15 de septiembre de 2012 en la Clínica Centenario de Pueblo Libre, Lima.

Referencias

Enlaces externos
 Pilar Coll: Un ejemplo de lucha.
 Pilar Coll Torrente, pilar de vida.
 Fallece Pilar Coll Torrente, Ex-asesora de UNEC Trujillo.

Activistas de Perú
Activistas de España
Abogados de Aragón
Nacidos en Fonz
Damas de la Orden de Isabel la Católica
Personas con doble nacionalidad
Activistas por los derechos humanos
Coordinadora Nacional de Derechos Humanos
Emigrantes españoles hacia Perú
Activistas por los derechos humanos de Perú
Grandes oficiales de la Orden al Mérito por Servicios Distinguidos

Pilar Coll


An Orthophytum alvimii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Weber. An Orthophytum alvimii in nahilalakip ha genus nga Orthophytum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orthophytum

Orthophytum alvimii


An Zomicarpella maculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Zomicarpella maculata in nahilalakip ha genus nga Zomicarpella, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zomicarpella

Zomicarpella maculata


Alt er indeni er en kortfilm fra 2001 instrueret af Christel Cecilie Graabæk efter eget manuskript.

Handling
En film om liv og død og konflikten mellem virkelighed og tro, nutid og fortid. Den handler om, hvordan historien synes at gentage sig. Om voksenverdenens tendens til passiv afmagt i kontrast til barnets tro på magisk almagt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Alt er indeni


An Aloe macleayi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe macleayi in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Sudan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe macleayi


Ivan Čizmić (Zadvarje, 28. kolovoza 1934. – Zagreb, 9. siječnja 2022.) bio je hrvatski povjesničar.

Životopis
Rođen je u Zadvarju. U Zagrebu je 1959. godine završio studij povijesti i 1963. godine studij prava. Godine 1973. doktorirao je disertacijom o južnoslavenskom iseljeničkom pokretu u Sjedinjenim Američkim Državama i stvaranju jugoslavenske države 1918. godine. Radio je na Pravnom fakultetu u Splitu, Matici iseljenika Hrvatske, Institutu za migracije i narodnosti te Institutu društvenih znanosti Ivo Pilar. Bio je predavač na nizu simpozija i znanstvenih kongresa. Predmet njegova znanstvenog rada bilo je hrvatsko iseljeništvo.

Djela
 Jugoslavenski iseljenički pokret u SAD i stvaranje jugoslavenske države 1918. (1974.)
 Iz Dalmacije u Novi Zeland (1981.)
 Hrvati u životu Sjedinjenih Američkih Država (1982.)
 Iseljavanje iz Hrvatske u razdoblju od 1880 - 1914. (1986.)
 Povijest Hrvatske bratske zajednice 1894.-1994. (1994.)
 From the adriatic to lake Erie. A history of Croatians in greater Cleveland (2000., suautor)
 Iseljena Hrvatska (2005., suautor)
 Modernizacija u Hrvatskoj i hrvatska odselidba (2011., suautor)
 Leksikon hrvatskog iseljeništva i manjina (2020., suradnik) (elektronička inačica)

Čizmić je autor i većeg broja članaka i priloga u raznim zbornicima.

Izvori
Bilješke i literatura

 In memoriam: Ivan Čizmić (Zadvarje, 28. VII. 1934.- Zagreb 9. I. 2022.), glashrvatske.hrt.hr, objavljeno, arhivirano i pristupljeno 11. siječnja 2022.
 Čizmić, Ivan, Hrvatska opća enciklopedija, www.enciklopedija.hr, pristupljeno 11. siječnja 2022.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Čizmić, Ivan, Hrvatski biografski leksikon
 Ivan Čizmić, Hrvatska znanstvena bibliografija
 Ivan Čizmić, Marin Sopta, Vlado Šakić, Hrvati u svjetskomu migracijskom kontekstu, Hrvatski iseljenički zbornik 2008., str. 11-24
 Odlazak nestora hrvatske iseljeničke povijesti, matis.hr, 11. siječnja 2022.

Hrvatski povjesničari
Životopisi, Zagreb

Ivan Čizmić


فيليبي دي خيسوس كالديرون هينوهوسا ؛ (18 أغسطس 1962 -)، ولد في موريليا ميتشواكان هو الرئيس السادس والخمسون والسابق للمكسيك وتولى منصبه في 1 ديسمبر 2006 وتم انتخابه لفترة رئاسية واحدة لمدة 6 سنوات انتهت في 2012، من دون إمكانية إعادة انتخابه.

تم ترشيحه للانتخابات عن حزب الحركة القومية "Partido Acción Nacional" والذي ينتمي لجناح يمين الوسط وأحد أكثر الأحزاب اليمينية المحافظة في المكسيك وأحد أهم 3 أحزاب في البلاد.

كالديرون أعلن رئيسا «بشكل رسمي» بعد انتخابات شابها جدل كبير حول النتائج خاصة من قبل المرشح المنافس أندرياس مانويل لوبيز أوبرادور الذي رفض الإقرار بنتائج الانتخابات واعتبر نفسه وأنصاره، الفائز الحقيقي فيها، وأن تزويرا ومخالفات شابت هذه الانتخابات.

ووفقا لاستطلاعات رأي أجرتها مجموعة غروبو ريفورما "Grupo Reforma" الإعلامية المكسيكية في يوليو 2006 ويونيو 2007 فان ما نسبته 36% من المكسيكيين لايزالون يؤمنون أن الانتخابات قد تكون شابتها مخالفات خطيرة.

كانت الانتخابات المكسيكية قد شهدت مناصرة الرئيس السابق فيسينتي فوكس والذي ينتمي للحزب الثوري المحافظ للمرشح كالديرون في السباق الانتخابي، حيث ظهر فوكس في عدة اعلانات تلفزيونية وهو يردد:«فلنغير قائد الحصان ولكن فلنبق على الحصان ذاته» "Cambiemos de jinete, pero mantengamos el mismo caballo" وقد اتهم فوكس وقتها من قبل حزب الثورة الديمقراطية بدعم مرشح للرئاسة، وهو ما لايجوز حسب الدستور المكسيكي، فيما حكمت المحكمة العليا المكسيكية بأنه «تدخل نوعا ما». كالديرون فاز في الانتخابات رسميا بفارق يزيد قليلا عن 4/1 مليون صوت.
قبل الانتخابات عمل كالديرون كعضو فعال في سياسات حزب الحركة القومية PAN وكنائب برلماني فيدرالي وكوزير للطاقة في حكومة فيسينتي فوكس.

حالياً يخوض حربا على المخدرات، حيث تم استعمال القوات المسلحة المكسيكية لأول مرة للقضاء على كارتيلات المافيا.

تقدم كالديرون في 22 نوفمبر 2012 إلى الكونغرس بمشروع لتعديل الدستور كي يصبح الاسم الرسمي للبلاد هو «المكسيك» لأنه الاسم الذي تعرف به البلاد عالمياً، بدل الاسم الرسمي الحالي «الولايات المتحدة المكسيكية».

خلفية شخصية
وُلد فيليبي كالديرون في موريليا، ميتشواكان، المكسيك في الثامن عشر من أغسطس 1962. وهو أصغر خمسة أشقاء وابن كارمن هينوجوسا كالديرون ولويس كالديرون فيغا الراحل.

والده أحد مؤسسي حزب العمل الوطني وشخصية سياسية مهمة. شغل كالديرون الأب مناصب في الدولة وكان نائبًا في كونغرس الاتحاد لفترة ولاية. أمضى أغلب حياته في العمل ضمن الحزب وأمضى أغلب وقته الحر في الترويج لحزب العمل الوطني. نشط كالديرون الشاب في حملات والده. عندما كان صبيًا، وزع منشورات ونشرات حزبية وقاد مركبات حملات حزب العمل الوطني وهتف بشعارات الحزب في المسيرات.

بعد نشوء كالديرون في موريليا، انتقل إلى مدينة مكسيكو، حيث حصل على درجة البكالوريوس في القانون من كلية الحقوق الحرة. حصل لاحقًا على درجة الماجستير في الاقتصاد من المعهد التكنولوجي المستقل بالمكسيك وعلى درجة الماجستير في الإدارة العامة في عام 2000 من كلية كينيدي بجامعة هارفارد.

على غرار والده، انضم إلى حزب العمل الوطني، أملًا بأن يصبح رئيسًا للمكسيك يومًا ما. في حزب العمل الوطني، التقى كالديرون بزوجته مارغريتا زافالا، التي عملت نائبًا في كونغرس الاتحاد. أنجبا ثلاثة أطفال هم ماريا ولويس فيليبي وخوان بابلو.

يتبع كالديرون طائفة الروم الكاثوليك.

الآراء السياسية والاجتماعية
ردًا على مطالب الكشف المفصل عن مواقفه الشخصية بشأن الإجهاض، رد كالديرون بأنه يدعم الحياة. سعت إدارة كالديرون إلى الحفاظ على مواقف معتدلة في السياسة الاجتماعية، وأيدت التشريع المكسيكي الذي يضمن الإجهاض لضحايا الاغتصاب، وعندما يعرض الحمل حياة المرأة للخطر أو في حالات تشوه الجنين الحاد، ودعا علنًا إلى إضفاء الشرعية على تعاطي كميات صغيرة من الكوكايين وأدوية أخرى للمدمنين الذين يوافقون على الخضوع للعلاج، ووافق على مبادرة حق الموت الرحيم للمرضى الذين يتطلب علاجهم تدخلًا جراحيًا أو بذل جهود غير عادية لإطالة حياتهم. فيما يتعلق بسياسته الاقتصادية، فهو يدعم السياسات المالية المتوازنة والضرائب الثابتة والضرائب المنخفضة والتجارة الحرة.

العمل السياسي

ترأس كالديرون حركة الشباب التابعة لحزب العمل الوطني في أوائل العشرينات من عمره.

عمل ممثلًا محليًا في المجلس التشريعي، وفي مجلس نواب المكسيك مرتين مختلفتين. تولى منصب حاكم ميتشواكان في عام 1995 ومنصب الرئيس الوطني لحزب العمل الوطني في الفترة من عام 1996 إلى عام 1999. خلال فترة ولايته، احتفظ حزبه بسيطرته على 14 عاصمة ولاية، ولكنه كان ضعيف الوجود في مجلس نواب المكسيك.

عقب فترة وجيزة من انتخاب فيسينتي فوكس رئيسًا، عُيّن كالديرون مديرًا لبنك بانوبراس، وهو بنك تنمية تملكه الدولة. اتهمه معارضون سياسيون بارتكاب انتهاكات، مجادلين باستخدامه إجراءات قانونية معينة لتمويل ممتلكات تتراوح قيمتها بين ثلاثة وخمسة ملايين بيزو مكسيكي (بين 300 ألف و500 ألف دولار)، ومع ذلك، استخدم وسائل أخرى لإضفاء الطابع الرسمي على معاملاته بمجرد ظهور الاعتراضات السياسية.

عمل وزيرًا للطاقة في مجلس الوزراء الرئاسي، خلفًا لإيرنيستو مارتنز. استقال من منصبه في مايو 2004 احتجاجًا على انتقاد فيسينتي فوكس طموحاته الرئاسية ودعمه طموحات سانتياغو كريل.

الحملة الانتخابية الرئاسية عام 2006
اختاره أعضاء حزب العمل الوطني مرشحًا للرئاسة. في سلسلة من ثلاث انتخابات تمهيدية، نجح في إلحاق الهزيمة بوزير الداخلية السابق المفضل في عهد الرئيس فيسينتي فوكس، وبالتالي تفاجأ العديد من المحللين بانتخاب كالديرون مرشحًا حزبيًا. أشار حزب العمل الوطني إلى انتخابه الأولي التنافسي كدلالة على الديمقراطية الداخلية. في أحزاب رئيسية أخرى، كان هناك مرشح واحد أو جميع المرشحين أقوياء ولكن استُبعِد مرشح واحد.

اكتسبت حملة كالديرون زخمًا قويًا عقب المناظرة الرئاسية الأولى. فضلته استطلاعات الرأي التي أُجريت لاحقًا على لوبيز أوبرادور في الفترة من مارس إلى مايو، إذ حصل على تفضيل بعض استطلاعات الرأي بما يقارب 9 نقاط مئوية. جرى احتواء هذا الاتجاه لصالحه بعد المناظرة الرئاسية الثانية حين قرر لوبيز أوبرادور أن يبدأ الانضمام إلى المناظرات. أشارت أرقام استطلاعات الرأي الأخيرة قبل أيام من النتائج إلى انخفاض تقدم خصمه السابق أكثر من السابق، وأشارت بعض استطلاعات الرأي إلى صدارة لوبيز أوبرادور، بينما أيدت غيرها كالديرون وأشارت أخرى إلى وجود تعادل تقني.

الرئاسة

التنصيب
ينص الدستور المكسيكي على وجوب تنصيب الرئيس بأداء اليمين القانوني أمام الكونغرس في المجلس الأدنى، مجلس نواب المكسيك. هددت المعارضة المتمثلة بحزب الثورة الديمقراطية بعدم السماح لكالديرون بأداء القسم الدستوري وتولي منصب الرئاسة. ردًا على ادعاءات حزب الثورة الديمقراطية بتعطيل الإجراءات، سيطر حزب العمل الوطني على الطابق الرئيسي للكونغرس قبل ثلاثة أيام من موعد التنصيب.

في الثلاثين من نوفمبر 2006، وقف الرئيس المنتهية ولايته فيسينتي فوكس كيسادا والرئيس المنتخب فيليبي كالديرون هينوغوسا جنبًا إلى جنب على شاشات التلفاز الوطني وسلم فوكس الوشاح الرئاسي إلى أحد المجندين، الذي سلمه إلى كالديرون. لاحقًا، ألقى فوكس خطابًا قصيرًا أشار فيه إلى اختتام ولايته بتلقي الراية «التي رافقته خلال السنوات الست الأخيرة حيث كرس نفسه تمامًا لخدمة المكسيك وكان له شرف عظيم بأن يكون رئيس الجمهورية.» ثم ألقى كالديرون خطابًا أمام الشعب المكسيكي أشار فيه إلى أنه سيواصل حضور حفل التنصيب في مجلس النواب. ودعا إلى بالوحدة.

أُقيمت مراسم تنصيب كالديرون في الأول من ديسمبر في كونغرس الاتحاد وساد التوتر الحفل الذي دام أقل من خمس دقائق، إذ لم يتمكن إلا بالكاد من تلاوة اليمين الدستورية بينما هتف مشرعو حزب الثورة الديمقراطية احتجاجًا على التزوير الانتخابي المزعوم وحاولوا عرقلة تنصيبه، وغادر بعد ذلك المبنى بسرعة لأسباب أمنية عندما انخرط بعض المشرعين في مشاجرات عنيفة. إلى جانب مزاعم الاحتيال، تولى كالديرون منصبه بأقل نسبة من الأصوات لصالح مرشح رئاسي فائز في تاريخ المكسيك (35.8%)، الأمر الذي يعني أن إدارته ستواجه عقبات خطيرة تتعلق بالشرعية. بعد شهر واحد فقط من تولي كالديرون منصبه، أعلن الحرب على عصابات المخدرات والجريمة المنظمة، الأمر الذي أدى إلى اندلاع حرب المكسيك على المخدرات. رأى الكثير أن هذه الاستراتيجية هي خطة فورية لاكتساب الشرعية الشعبية والقبول للرئيس الجديد عقب الانتخابات المُلتوية.

السياسة المحلية
أثناء الأشهر الأولى من ولايته، اتخذ الرئيس كالديرون العديد من الإجراءات، مثل طرح اتفاق تثبيت أسعار خبز التُّرتية وتحديد سقف رواتب الموظفين الحكوميين، ووُصف سياسيًا بأنه «يسعى للوفاء بوعد حملته الانتخابية لإدراج أجندة منافسه أندريس مانويل لوبيز أوبرادور في حكومته.»

أنشأ كالديرون أكبر عدد من الجامعات (96) في تاريخ المكسيك. وهو الرئيس الوحيد الذي منح تغطية شاملة لتكلفة الدراسة في المدارس الابتدائية وضمن التحاق الأطفال الذين تتراوح أعمارهم بين 6 و11 عامًا بها. أنشأ مكتب المعونة الاجتماعية لضحايا العنف في عام 2011. أثناء إدارة كالديرون، أُنشئ أكثر من 1000 مستشفى، وأُعيد بناء أكثر من 2000 مستشفى وجرى توسعتها. خلال إدارة فيسينتي فوكس، لم يتمكن سوى 40 مليون شخص من الوصول إلى نظام الرعاية الصحية العامة. حاليًا، بإمكان أكثر من 100 مليون مكسيكي الوصول إلى نظام الرعاية الصحية في بلادهم بسبب الجهود التي يبذلها كالديرون لتنفيذ نظام الرعاية الصحية الشاملة. فضلًا عن ذلك، أنشأ كالديرون أكثر من 16,500 كيلومتر من الطرق السريعة بين الولايات. أرسل كالديرون قوات عسكرية إلى مختلف أنحاء المكسيك منذ بداية رئاسته لقمع عصابات المخدرات والعنف المتزايد الذي تولده المنظمات الاجرامية التي تقاتل والجماعات المتنافسة على ملكية الأرض.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من موريليا
أعضاء مجلس النواب المكسيكي
حاصلون على وسام إيزابيلا الأولى ملكة قشتالة
خريجو كلية كينيدي بجامعة هارفارد
رومان كاثوليك مكسيكيون
رؤساء المكسيك
رؤساء حزب الفعل الوطني (المكسيك)
سياسيون مكسيكيون في القرن 21
سياسيون من ولاية ميتشواكان
محامون مكسيكيون
محامون مكسيكيون في القرن 20
مرشحون في انتخابات الرئاسة المكسيكية 2006
مواليد 1962
وزراء طاقة مكسيكيون
سياسيو حزب الفعل الوطني (المكسيك)

فيليبي كالديرون


The African Baptist Assembly of Malawi is a Baptist Christian denomination in Malawi. It is affiliated with the Baptist World Alliance. The headquarters is in Chilembwe.

History
The African Baptist Assembly of Malawi has its origins in an Australian mission of Joseph Booth, with the Zambezi Industrial Mission in 1892, which he convinced British Baptists to help finance. He was also involved in the Nyaza Industrial Mission (1893) and the Baptist Industrial Mission (1895). In 1897, Booth took Yao tribesman John Chilembwe (ca.1871-1915) to America, where the National Baptist Convention, USA sponsored his education at the Virginia Theological Seminary and College at Lynchburg, Virginia. In 1900 Chilembwe returned to Africa under the banner of the National Baptist Convention, USA and established the Providence Industrial Mission. After Chilembwe was killed on February 4, 1915, while leading an uprising against British authority, the government banned the Providence Mission. Today the nation of Malawi regards and honors Chilembwe as a martyr. His face appears on the 200 Kwacha (Malawian currency).

In 1926, the British government allowed the Providence Industrial Mission to be reopened under Daniel Sharpe Malekebu (ca.1890-1978). Malekbu had been trained in medical and Bible school in the United States. In 1945, he led Baptists to form the National Baptist Assembly of Africa, Nyasaland.   This group has experienced two divisions, resulting in the formation of the African United Baptist Church (1946) and the Independent Baptist Church (1971).

According to a denomination census released in 2020, it claimed 800 churches and 72,000 members.

See also
 Bible
 Born again
 Worship service (evangelicalism)
 Jesus Christ
 Believers' Church
 List of Christian denominations in Malawi

References

Baptist Christianity in Malawi
Baptist denominations in Africa
Baptist denominations established in the 20th century
Christian organizations established in 1945

African Baptist Assembly of Malawi, Inc.


Elisabeth Maria Josepha (Lilianne) Ploumen (* 12. Juli 1962 in Maastricht) ist eine niederländische Politikerin der Partij van de Arbeid. Seit dem 23. März 2017 ist sie Mitglied der Zweiten Kammer. Ploumen war vom 5. November 2012 bis zum 26. Oktober 2017 Ministerin für Außenhandel und Entwicklungszusammenarbeit im Kabinett Rutte II.

Leben
Von 1974 bis 1980 besuchte Ploumen das Henrik van Veldeke Kolleg in Maastricht. Sie studierte Geschichte an der Erasmus-Universität Rotterdam und wurde Mitglied der Partei GroenLinks. Nach dem Ende ihres Studiums war sie als Sozialarbeiterin in Rotterdam-Crooswijk tätig. Ab 1983 arbeitete sie für das Instituut voor Psychologisch Marktonderzoek. Ab 1990 war sie für Plan International tätig; zwei Jahre lang arbeitete sie in London von 1993 bis 1995 für Plan International. 1996 wurde sie Direktorin des Fonds Mama Cash. 2001 verließ sie diese Organisation und ging zur katholischen Einrichtung Cordaid in Den Haag.

2003 wechselte sie politisch von GroenLinks zur PvdA; seit dem 6. Oktober 2007 war Ploumen deren Vorsitzende. Im Januar 2012 legte sie ihr Amt als Vorsitzende nieder, was sie Anfang Oktober 2011 überraschend bekanntgegeben hatte. Ihr Nachfolger wurde Hans Spekman.

Weblinks
 Partij van de Arbeid: Lilianne Ploumen (niederländisch)
 Seite über Ploumen bei der Regierung der Niederlande (niederländisch)

Einzelnachweise

Mitglied der Zweiten Kammer der Generalstaaten
Minister ohne Geschäftsbereich (Niederlande)
Parteivorsitzender der PvdA
GroenLinks-Mitglied
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Großkreuz)
Träger des Gregoriusordens (Komtur)
Niederländer
Geboren 1962
Frau

Lilianne Ploumen


66 scener fra Amerika er en rejsefilm fra 1982 instrueret af Jørgen Leth efter manuskript af Ole John.

Handling
Jørgen Leth: En dokumentarfilm om USA i dag. Den indeholder stort og småt, begivenheder, ting, mennesker, tanker og følelser. Den er en samling af billeder fra det land, som på mange måder er fremmed og uoverskueligt for os, men som vi alligevel må spejle vor egen kultur i, og som vore drømme - hvad enten vi vil det eller ej - må forholde sig til. Filmen er en personlig, subjektiv fremstilling, fyldt med oplevelse og sansning. Holdningen har været at registrere det, der fascinerer, og sætte det i en overraskende sammenhæng.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Jørgen Leth
Rejsefilm fra Danmark
Danske film fra 1982

66 scener fra Amerika


Kargı, Muğla ilinin Fethiye ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1891 yılı kayıtlarında da Kargı olarak geçmekteydi. 20 Mart 1952'de Çenger köyüne bağlı Değirmenboğazı mahallesi olarak görünen yerleşim, bu tarihte Kargı adıyla köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Muğla il merkezine 128 km, Fethiye ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Fethiye'nin mahalleleri

Kargı, Fethiye


Göteborgs Vasa distrikt (dansk: Göteborg Vasa Distrikt) er et folkebogføringsdistrikt i Göteborgs kommun og Västra Götalands län.

Distriktet ligger i det centrale Göteborg.

Tidligere administrative forhold
Distriktet blev oprettet i 2016, og det udgør en del af det område, som før 1971 udgjorde Göteborgs stad.

Distriktet består af det område, der hørte til Göteborg Vasa Menighed (Göteborgs Vasa församling) ved årsskiftet 1999/2000.

Sognet blev udskilt af Domkyrkoförsamlingen i Göteborg (domkirkesognet) i 1908, og det fik sin nuværende udstrækning i 1929, da Johannebergs församling blev udskilt som et selvstændigt sogn.

Folkebogføringsdistrikter i Västra Götalands län

Göteborgs Vasa distrikt


La colonne Panhaus  est une colonne érigée dans les Hautes Fagnes dans la commune de Jalhay, à l'est de la province de Liège en Belgique. Ce monument historique est classé depuis 1991.

Situation
Cette colonne se situe à une centaine de mètres à l'ouest de la route nationale 68 entre le lieu-dit Belle-Croix (au nord) et la Baraque Michel (au sud-est). Elle se trouve sur l'ancienne voie qui reliait la ville de Limbourg à Sourbrodt et devait faire office de repère surtout en cas d'enneigement.

Historique
La colonne Panhaus a été dressée en 1566 par Pierre Panhaus de Limbourg, marchand à Anvers. Les familles Hauptmann et Panhaus sont aussi à l'origine de la colonne Hauptmann et du Boultè, érigés dans la région proche.

Description
Cette colonne cylindrique brisée haute d'environ  est sertie par des barres de fer sur un large socle cubique de pierre calcaire portant sur deux faces les inscriptions (devenues presque illisibles) suivantes : LYMBOURG SEIGNEUR MONTRE-MOI TES VOIES ET M'ENSEIGNE TES SENTIERS PS 24 et AU NOM DE DIEU POUR LE COMMUN BIEN ET ADRESSE DES PASSANTS ME FIT ICY METTRE PIERRE PANHAUSZ NATIF DE LYMBORGH MARCHAND D'ANVERS ANNO 1566.

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Jalhay
 Chapelle Fischbach
 Le Boultè

Lien externe
 https://gite-ardennais.com/croixenfagnes.html

Bibliographie
 A.J. Freyens « Guide de la Fagne » – Vème édition, chez Marabout (Ed Gérard, Verviers)
 C. KAMP, Les Hautes Fagnes, Düren, 1971, p. 171-172. H.O.

Références

Sculpture en Belgique
Patrimoine du XVIe siècle
Jalhay

Colonne Panhaus