Searching for Bobby Fischer, released in the United Kingdom as Innocent Moves, is a 1993 American drama film written and directed by Steven Zaillian in his directorial debut. Starring Max Pomeranc in his film debut, Joe Mantegna, Joan Allen, Ben Kingsley, and Laurence Fishburne, it is based on the life of prodigy chess player Joshua Waitzkin, played by Pomeranc, and adapted from the book of the same name by Joshua's father, Fred Waitzkin. The film was nominated for Best Cinematography in the 66th Academy Awards.

Plot
Seven-year-old Josh Waitzkin becomes fascinated with the chess players in New York City's Washington Square Park. His mother, Bonnie, is initially uncomfortable with his interest, as the games in the park are rife with illegal gambling and homeless players, but eventually allows Josh to play a game with a disheveled player (who charges $5 to play the game). Although Josh loses, Bonnie is amazed that he understands the rules of chess, despite having never been taught them. Another park player, Vinnie Livermore, alerts Bonnie to Josh's advanced talent in the game.

Josh's father, Fred, asks to play a game with his son and swiftly defeats him. It emerges, however, that Josh deliberately lost to spare his father's feelings. When Fred prompts Josh to play a rematch honestly, Josh effortlessly defeats him.

A friendship blooms between Josh and Vinnie, who becomes a mentor. Fred requests the services of Bruce Pandolfini as a formal chess tutor for his son. Bruce takes an immediate liking to Josh, but disapproves of many of Josh's maverick tactics, adopted from Vinnie's tutelage. In particular, Bruce disapproves of Josh's tendency to bring out his queen too early, and warns Fred that such careless tactics will weaken Josh's performance in organized chess tournaments.

Against Bruce's advice, Fred enrolls Josh in a chess tournament. Josh wins; the first in a slew of tournament victories for him. Fred develops an unhealthy obsession with Josh's chess career, causing friction between Fred, Bonnie, and Josh's school teacher. Josh, upset by the changes he has noticed in his father, begins losing tournaments.

As a remedy, Fred dedicates Josh entirely to Bruce's teaching regimen, and at Bruce's request, Josh is forbidden from playing any more games with Vinnie. Bruce's relationship with Josh grows cold and misanthropic as Bruce seeks to harden Josh's competitiveness. When Bruce berates Josh by showering him in "meaningless Xeroxes" of a certificate that Bruce had previously told Josh was a special award, Bonnie kicks Bruce out of the house.

Fred and Josh reconcile, with Fred assuring Josh that he loves his son, even if he isn't a chess champion. Josh is allowed to resume playing chess with Vinnie and his enthusiasm for the game returns.

Josh attends the National Chess Championship, where he and Bruce reconcile. In the final tournament game, Josh is paired against Jonathan Poe, another young prodigy whose talent has intimidated Josh throughout the movie. The game is a back-and-forth struggle: Josh's use of Vinnie's reckless tactics causes him to lose his queen early in the game, but he follows up with more tactics to win Jonathan's queen. The game continues into a complex endgame. After an overconfident move from Jonathan, Josh remembers Bruce's disciplined teachings, and uses them to calculate a path to an assured victory. Before executing the sequence, he offers his opponent a draw. Jonathan, insulted, and not realizing his own predicament, refuses. Josh then plays out a winning combination and wins the game.

The film ends with Fred and Bonnie looking on proudly, as Josh encourages a young friend, Morgan, by telling him: "You're a much stronger player than I was at your age."

Significance of the movie title
In 1972, young American chess champion Bobby Fischer traveled to Reykjavík, Iceland, for a match with Boris Spassky. Fred Waitzkin was smitten by the game as he was swept up in the temporary nationwide excitement, and inspired by Fischer's charisma, began to study the strategy of chess. He soon realized he lacked the necessary talent to be a champion and left off, but his interest was revived a decade later when his son showed interest and talent.

Cast

Some famous chess players have cameos in the film: Anjelina Belakovskaia, Joel Benjamin, Roman Dzindzichashvili, Kamran Shirazi, along with the real Joshua Waitzkin, Bruce Pandolfini, Vincent Livermore, and Russell Garber. Chess master Asa Hoffmann is played by Austin Pendleton; the real Hoffmann did not like the way he was portrayed. Chess expert Poe McClinton, still a park regular, is seen throughout the film. Pal Benko was supposed to be in the film but his part was cut out. Waitzkin's real mother and sister also have cameos.  Bobby Fischer appears in newsreel footage.

The Russian player in the park (played by Vasek Simek) who holds up the sign "", was based on the real life of Israel Zilber, who would regularly sleep in the park, awakening only for a "five dollar game" that he would demand in a Russian accent (reduced to "two dollar game" during slow times if requested) and which he would invariably win.  Zilber also played the Queen's Gambit as White. Zilber, Latvian Chess Champion in 1958, defeated the teenage Mikhail Tal in 1952, and during most of the 1980s was homeless and regarded as one of the top players in Washington Square Park.

Waitzkin's main chess foil character in the film, Jonathan Poe (played by Michael Nirenberg), is based on chess prodigy Jeff Sarwer. When Sarwer was asked what he felt about his portrayal in the film, he stated: At the end of the day it was a Hollywood film, a work of fiction, and it helped popularize chess more so that's always a good thing. But I have a lot of distance to the actual book and film, the way I was portrayed was nothing at all like how I was in real life so what's the point in comparing myself to it?

Sarwer versus Waitzkin match

At the end of the film in the final tournament, Josh is seen playing opponent Jonathan Poe. In actual life, Josh's opponent was Jeff Sarwer, who was younger. In September 1985, Josh first played and was defeated by Jeff at the Manhattan Chess Club. In November of the same year, Josh returned to the Manhattan Chess Club and beat him in a rematch. The film depicts their third match in the 1986 US Primary Championship. Near the end of the game, where Josh offers Poe a draw, Poe rejects the offer, the play continues and Poe loses. Sarwer rejected the draw offer in the real-world game as well, but the play continued to a draw due to bare kings. Under tournament tie-breaking rules, Waitzkin was determined to have played more challenging opponents during the overall competition and was awarded first place, but they were declared US Primary School co-champions. Sarwer went on to win the 1986 World Championship Under-10 (Boys), with his sister Julia winning the World Championship Under-10 (Girls).

Poe versus Waitzkin endgame

The diagram depicts the game position in the film, with Waitzkin playing the black pieces, before Waitzkin offers Poe the draw. This position did not occur in the real Sarwer–Waitzkin game; it was contrived by Waitzkin and Pandolfini for the film. The following moves are executed:

1... gxf6 2. Bxf6 Rc6+ 3. Kf5 Rxf6+ 4. Nxf6 Bxf6 5. Kxf6 Nd7+ 6. Kf5 Nxe5 7. Kxe5
In the October 1995 issue of Chess Life, Grandmaster Larry Evans stated that the position and sequence were : Poe (playing White) could still have drawn the game by playing 7.h5 instead. Furthermore, the modern Lomonosov 7-piece endgame tablebase shows White has a win after 4...Bxf6, by placing Black in check, sacrificing White's rook for Black's bishop, and queening safely.

7... a5 8. h5 a4 9. h6 a3 10. h7 a2 11. h8=Q a1=Q+ 12. Kf5 Qxh8
White resigned.

Alternate endgame
An alternate endgame position had been composed by Pal Benko. It was to have been used in the film, but was rejected the day before the scene was filmed because it did not use the theme that Josh had rashly overused his queen.

In this position, Black should play:
1... Ne2
after which White is in zugzwang; he must play either 2.Bg3, losing the bishop to 2...Nxg3+, or 2.Bg1, allowing 2...Ng3.

Reception
Both the film and book received positive reviews from critics. Waitzkin's book was praised by grandmaster Nigel Short, and journalist Edward Winter, who called it "a delightful book" in which "the topics [are] treated with an acuity and grace that offer the reviewer something quotable on almost every page." Screenwriter and playwright Tom Stoppard called the book "well written" and "captivating".

The film has a 100% rating on Rotten Tomatoes based on 42 reviews, with an average rating of 8.10/10. The site's consensus reads: "As sensitive as the young man at its center, Searching for Bobby Fischer uses a prodigy's struggle to find personal balance as the background for a powerfully moving drama." On Metacritic the film has a score of 89 based on reviews from 23 critics, indicating "universal acclaim". Audiences surveyed by CinemaScore graded the film "A" on scale of A to F.

Roger Ebert gave the film a score of four stars (out of four), calling it "a film of remarkable sensitivity and insight", adding, "by the end of [the film], we have learned […] a great deal about human nature." James Berardinelli gave the film three stars (out of four), calling it "an intensely fascinating movie capable of involving those who are ignorant about chess as well as those who love it."

Bobby Fischer never saw the film and strongly complained that it was an invasion of his privacy by using his name without his permission. Fischer never received any compensation from the film, calling it "a monumental swindle". Fischer had disappeared from the public eye after a 1975 non-show to a challenge of his champion status, and occasional reports of erratic behavior emerged. He next appeared in 1992 in Yugoslavia, playing [and winning] an unofficial rematch against Spassky. That country was under a United Nations embargo at the time, so Fischer had been warned that participating would violate a US executive order imposing US sanctions on Yugoslavia. The US government issued a warrant for his arrest, causing Fischer to live as an émigré. In 2004, he was arrested in Japan and held for several months for using a passport that the US government had revoked. Eventually, he was granted Icelandic citizenship by a special act of the Icelandic parliament, allowing him to live there until his death in 2008. Thus Fischer was probably not available for consultation regarding the book and the subsequent film.

The film was nominated for Best Cinematography (Conrad L. Hall) at the 66th Academy Awards for 1993 but lost to Janusz Kaminski who won for Schindler's List, which was also written by Steven Zaillian. It won the category at the American Society of Cinematographers the same year. The film also ranked No. 96 in AFI's 100 Years... 100 Cheers.

References

Further reading
 "20 years of Searching", Chess Life, August 2013, pp. 38–41

External links

 Updated article from 2006 by award-winning Esquire (UK) journalist Eamonn O'Neill

1993 films
American biographical drama films
Chess in the United States
Films about chess
Films shot in Toronto
1990s biographical drama films
1993 in chess
Bobby Fischer
Paramount Pictures films
Films directed by Steven Zaillian
Films with screenplays by Steven Zaillian
Films scored by James Horner
Films produced by Scott Rudin
Biographical films about sportspeople
Biographical films about educators
Cultural depictions of chess players
1993 directorial debut films
1993 drama films
1990s English-language films
1990s American films

Searching for Bobby Fischer


الإمبراطور كوان  هو سادس أباطرة اليابان في قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه.

اقرأ أيضا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مراجع

أباطرة اليابان الأسطوريون
حكام القرن 3 ق م
حكام في القرن 4 ق م
ملكيون يابانيون في القرن 3 ق م
ملكيون يابانيون في القرن 4 ق م

الإمبراطور كوان


Fawfieldhead es una parroquia civil del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Fawfieldhead tiene una superficie de 18,69 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Fawfieldhead tenía 269 habitantes (52,42% varones, 47,58% mujeres) y una densidad de población de 14,39 hab/km². El 13,01% eran menores de 16 años, el 78,81% tenían entre 16 y 74, y el 8,18% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,28 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 24,79% estaban solteros, el 59,83% casados, y el 15,38% divorciados o viudos.

El 97,04% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,11% de la población, mientras que el 1,85% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,89% eran blancos y el 1,11% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 80,44% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 1,11%. El 10,7% no eran religiosos y el 7,75% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 106 hogares con residentes y 3 vacíos.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Fawfieldhead


Waterval Boven (officiellement renommé Emgwenya) est une petite ville située sur la ligne de chemin de fer qui relie Pretoria à Maputo en Afrique du Sud.

Histoire et géographie
Située au bord de l'Escarpement du Mpumalanga, sur les rives de la rivière Elands, au-dessus des chutes Elands, qui sont hautes de 75 m, son nom néerlandais signifie "au-dessus de la cascade".

C'est la ville sœur de Waterval Onder qui se trouve au pied de l'Escarpement, et en dessous de la cascade. Les deux villages ont été établis en 1895 en raison de la construction de la ligne de chemin de fer Pretoria - Delagoa Bay, construite par la Netherlands–South African Railway Company (NZASM).

Notes et références

Liens externes
 Waterval Boven

Ville dans la province du Mpumalanga

Waterval Boven


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Michalková enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Michalková im Okres Zvolen in der Slowakei.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Michalkova


أغرافا (مفرد أغرافون باليونانية، أي غير مكتوب) أقوال لعيسى/يسوع غير موجودة في الأناجيل القانونية. استخدم الكلمة لأول مرة باحث ألماني في 1776.

تعريف
أغرافا لها ثلاثة شروط:
 يجب أن تكون أقوال وليست نقاشات
الكتابات التي تتحدث عن يسوع ولكن لا تنقل كلامه مثل ديداسكاليا لا تعتبر أغرافا
 يجب أن تكون من أقواله
لا تعتبر الأقوال الموجودة في الأناجيل غير القانونية وفي رسالة المسيح إلى ملك الرها أغرافا
 يجب أن لا تكون في الأناجيل القانونية
لذا الإضافات على أقوال موجودة سابقا في الأناجيل القانونية لا تعتبر أغرافا

أمثلة عن الأغرافا

في العهد الجديد
أحد أشهر أقوال الأغرافا ما قاله بولص في سفر الأعمال 20: 35

الْغِبْطَةُ فِي الْعَطَاءِ أَكْثَرُ مِمَّا فِي الأَخْذِ!

مراجع

أنواع أدبية مسيحية
العهد الجديد
عبارات مسيحية

أغرافا


Studebøl (dansk) eller Stutebüll (tysk) er en landsby 3 km nord for Kappel på vej til Rabøl og Svakketorp. Med under Studebøl hører Studebølmark (Stutebüllfeld). Øst for Studebøl ligger Vimose med bebyggelsen Kløvermark (Kleefeld).

Stedet blev første gang nævnt i  1498. Stednavnet er sammensat af stud og -bøl.

I den danske tid før den dansk-tyske krig 1864 hørte Studebøl under Kappel Sogn. I 1938 blev Studebøl sammen med Melby, Grimsnæs og Sandbæk en del af Melby kommune. I januar 1974 blev Studebøl indlemmet i Kappel. Studebøl har dog bevaret sin karakter som landsby med naturrige omgivelser.

Noter

Kappel
Angel
Bydele

Studebøl


الشعر الشعبي العراقي ينقسم إلى خمس أنواع رئيسية العمودي والدارمي والزهيري والابوذية والعتابة، وهناك أيضا الشعر الحر أو ما يسمى بالنص المفتوح والفرق بين الشعر العمودي والحر هو ان الشعر العمودي يتوجب ان يكون عدد التفعيلات في الصدر مساويا لعدد التفعيلات في العجز بينما الشعر الحر لا يجب فيه ذلك وأيضا الشعر العمودي يأخذ بحرا واحدا من بحور الشعر المتعارف عليها بينما الشعر الحر لا يجب فيه ذلك. وللشعر الشعبي اسم ثانٍ أقل شيوعاً وهو الحِسْچَة.

الشعر الشعبي العمودي
وهو مبني على صدر وعجز وقافية واحدة أو أكثر وتستعمل فيه كل اللهجات العراقية المختلفة مثل اللهجة البغدادية أو الموصلية أو لهجة أهل الجزيرة أو لهجة أهل الرمادي أو لهجة أهل الجنوب، حسب انتماء الشاعر الجغرافي، وهو من أكثر أنواع الشعر الشعبي شيوعاً وانتشاراً بالعراق.

الشعر الدارمي
هو نوع آخر من أنواع الشعر الشعبي العراقي ويتكون من بيتين فقط، ويقال انه سمي ب (دارمي) نسبة إلى بلاد كانت تسمى دار مي ونشأ فيها هذا النوع من الشعر، وهو يطرح مشاكل أو مواضيع بأسلوب مكثف وجميل ومن التسميات الأخرى للدارمي (غزل البنات).

الشعر الزهيري
وهو من أنواع الشعر العراقي الجميلة، وفيها يتألّف الزهيري من سبعة أشطر، الثلاثة الأولى تنتهي برَويّ متماثل (لفظ واحد) والثلاثة الثانية تنتهي برَويّ آخر بلفظ آخر، ليعود البيت السابع ليختم بنفس الكلمة في المجموعة الأولى، بشرط أن تتشابه كل مجموعة من الكلمات لفظياً وتختلف في المعنى.

الشعر الابوذية

تتكون الأبوذي من من اربع أبيات فقط، الأبيات الثلاثة الأولى تنتهي بنفس الكلمة والرابع بكلمة تكون نهايتها بالمقطع (يه) وهي تعبر عن موضوع معين بإيجاز شديد، ويشتهر أهل المناطق الجنوبية من العراق بهذا النوع من الشعر.

الشعر العتابة
وهو يشبه الابوذية من ناحية اشتمالها على اربعه أبيات إلا أن البيت الأخير ينتهي بكلمة تنتهي بالمقطع (اب)، م هذا النوع غالبا ما يزدهر في المناطق الوسطى والشمالية من العراق.

مصطلحات الشعر
 اِيْد ورِجِل: يقولونه في كتابة البيت الشعري يكون شطره الأول مكتوباً من أول السطر حتى منتصف الصفحة، ثم يُكتب الشطر الآخر من البيت في السطر التالي أسفلَ منه وتبدأ كتابته في منتصف الصفحة حتى نهايتها.
 الرَّدّودَة: جملة تتكرر في أغنية وغيرها، وهي ما يُطلق عليه لفظ الدَّور في ألفاظ المغنين والمنشدين.
 ذَبّ شِعِر: أي ألقى قصيدة أو قرأ أبياتاً شِعرية.

انظر أيضاً
 شعر شعبي
 شعر عراقي

مصادر

1.اوزان الشعر الشعبي بمقاييس الفراهيدي ...المؤلف /الشاعر شاكر التميمي
2. نفس المصدر السابق

شعر شعبي عراقي
ثقافة عراقية

شعر شعبي عراقي


Rosika (drozera, lat. Drosera), najveći je rod biljaka mesožderki po kojemu je porodica rosikovke (Droseraceae) dobila ime. Rodu pripada od 152 do 247 vrsta.

Ime roda dolazi od grčke riječi δρόσος (latinizirano: drosos) što znači "rosa" zbog ljepljivog sekreta na žljezdastim izdancima nalik dlakama izgledom poput rose za koje se lijepe kukci. Vrste rosika su epifiti koji žive na drugim biljkama. Ovi pripadnici porodice Droseraceae primamljuju, love i proždiru kukce uz pomoć biljnih lijepaka koje pokrivaju površine njihovih listova. Biljka koristi kukce kao dodatak prehrani zbog siromašnih ili oskudnih minerala tla na kojem raste. Razne vrste, koje se razlikuju po veličini i obliku, mogu se naći na svakom kontinentu Zemlje izuzev Antarktike, no najviše vrsta raste na južnoj polutci. Smatra se da se rosika prvi put pojavila na Australiji te da su se australske vrste najprije proširile po Južnoj Americi, a potom po afričkom kontinentu.

Rosika je višegodišnja (rijetko jednogodišnja) zeljasta biljka, koja u iznimnim slučajevima može doseći starost i do 50 godina, a tvori uspravne rozete između 1 i 100 centimetara visine, ovisno o vrsti. Vrste penjačice mogu izrasti u puno dulje stabljike i do tri metara. Rosika uglavnom raste u toplijoj i vlažnoj klimi, ali se može naći i u umjerenijim krajevima Europe i Sjeverne Amerike. Ovisno o vrsti, može rasti na područjima od razine mora do nadmorske visine od 3500 metara.

Oprašivanje vrše kukci, ali ima i vrsta koje se samooprašuju. U narodnoj medicini koristila se od 14. stoljeća kao lijek za kašalj, iako su moderna istraživanja ukazala da je kod nekih oboljenja grla tek umjereno učinkovita. Između ostalog, koristila se i kao boja za tekstil. Zbog svojeg egzotičnog izgleda, rosika se ponegdje uzgaja kao ukrasna biljka. Biljni lijepak rosike sadrži posebna elastična svojstva, zbog čega je postala zanimljiva u istraživanjima biomaterijala. Širenje urbanih područja i isušivanje močvara radi širenja poljoprivrede prijete staništima rosike, iako je stupanj ugroženosti različit ovisno o regiji. Međunarodna udruga za očuvanje prirode i prirodnih bogatstava (IUCN) je status zaštite nekoliko afričkih vrsta klasificirala kao ugrožene ili osjetljive, premda je većina vrsta svrstana pod smanjeni rizik čime, zahvaljujući iznimnoj globalnoj raširenosti, toj biljci općenito ne prijeti izumiranje.

U Hrvatskoj rastu tri vrste rosike, to su rosika dugolistna (Drosera anglica), rosika povaljena (Drosera intermedia) i kritično ugrožena vrsta okruglolisna rosika (Drosera rotundifolia)

Obilježja
Rosika broji najmanje 152 vrste raspoređene u 18 rodova. Istraživanja na genu rbcL kloroplasta ukazuju da rosike vuku porijeklo iz Afrike ili Australije, te da su se australske vrste najprije proširile po Južnoj Americi, a potom po Africi. Sjedinjujući podatke gena rbcL i 18S rDNA, znanstvenici su zaključili da sve rosike s aktivnim muholovkama tvore vezu s venerinom muholovkom i mjehurastom vodenom stupicom, što sugerira da su te biljke homologne usprkos morfološkim razlikama.

Rosika je višegodišnja (rijetko jednogodišnja) zeljasta biljka koja tvori uspravne rozete između 1 i 100 centimetara visine, ovisno o vrsti. Vrste penjačice mogu izrasti u puno duže stabljike i do tri metara, kao što je slučaj kod Drosera erythrogyne. Dokazano je da ove biljke mogu doseći životni vijek od 50 godina. Rod biljke je toliko specijaliziran za unos nutrijenata putem mesožderstva, da malim rosikama nedostaju enzimi (poglavito nitrat reduktaza) koje biljke inače koriste kod apsorbcije nitrata iz tla.

Areal i prilagodba okolišu
Rod se može podijeliti na nekoliko skupina rasta:
umjerena rosika: ove vrste tvore čvrstu skupinu zimskih pupoljaka zvanih hibernakulum koji se formiraju tijekom jesenskog razdoblja. Ova se pojava zbiva kod rosika koje rastu na planinskim ili sjevernim regijama. Sve sjevernoameričke i europske vrste pripadaju toj skupini (izuzev onih rosika koje rastu po jugoistočnoj američkoj obali). Drosera arcturi iz Australije (uključujući i Tasmaniju) i Novog Zelanda još je jedna umjerena vrsta koja umire u hibernakulumu u obliku roga.
suptropska rosika: ove vrste održavaju vegetativni rast cijele godine pod gotovo stalnim klimatskim uvjetima.
patuljasta rosika: skupina 40 australskih vrsta koje se ističu po svojem minijaturnom rastu, formiranju pupova radi bespolnog razmnožavanja i gustog oblikovanja dlačica u središtu krune. Ove dlačice služe biljci da se zaštiti od velikih toplina. Patuljasta rosika je podrod Bryastruma.
krtola rosika: 50-ak australskih vrsta tvore krtolu kako bi preživjele iznimno suha ljeta u svojem prebivalištu, te se ponovno pojave tijekom jeseni. Mogu se podijeliti na još dvije skupine: rozete i one koje tvore stabljike penjačice. Tvore podrod Ergaleium.
Kompleks Petiolaris: skupina tropskih australskih vrsta koje žive u toplim, povremeno vlažnim uvjetima. Nekolicina tih 14 vrsta razvili su specijalne strategije preživljavanja u povremeno sušnim uvjetima. Mnoge vrste primjerice imaju peteljke koje zadržavaju dovoljno vlažnu okolinu i služe kao povećana kondenzacijska površina za jutarnje rose. Tvore podrod Lasiocephala.

Premda ne tvore jedinstven oblik rasta, određen broj vrsta često se klasificira u još jednu skupinu:
rosika Queenslanda: mala skupina od tri vrste, koje su sve prilagođene vrlo vlažnim staništima u mračnim regijama australskih prašuma.

Listovi i mesožderstvo

Rosike karakteriziraju biljni lijepci na kojima se nalazi ljepljiva izlučina koje pokriva listove. Mehanizam lova i probave obično sadrži dvije vrste žlijezda: žlijezde stabljike koje luče slatku sluz i privlače te potom uhvate u zamku kukce i enzime kako bi ih probavili, te učvršćene žlijezde koje upijaju otopinu hranjivih tvari. Potonje žlijezde ne postoje u svim vrstama kao primjerice u vrste Drosera erythrorhiza. Maleni plijen poput kukca privučen je slatkom sluzi. Kada ga dotakne, plijen se zalijepi čime ne može pobjeći i umire iscrpljivanjem ili gušenjem kada ga biljni lijepak obuhvati savijanjem pipaka, što se uglavnom desi u 15 minuta. Biljka u međuvremenu luči enzime esteraze, peroksidaze, fosfataze i proteaze. Ti enzimi razgrade kukca i pretvaraju ga u bogatu otopinu hranjivih tvari, koju potom upijaju listovi za potrebe cijele biljke. Prema istraživanjima, najčešća vrsta plijena rosike D. anglica su muhe (50%).

Izmjerena je količina radioizotopa δ 15N (15N/14N predstavlja sastav prirodnih izotopa) iz lista i stabljike, kako bi se utvrdila ovisnost vrsta o kukcima N (%NdI). Podaci su ukazivali da su vrijednosti ovisnosti %NdI niže za rozete nego za samoodržive uspravne vrste stabljika. Potonje dvije vrste ukazale su da je prosječan %NdI bio 50%. %NdI se povećao sa povećanjem biomase i dužine rosika, ali ne i za uspravne vrste. Isto je tako utvrđeno da su listovi bili manje opskrbljeni hranjivim tvarima od stabljike. Udio dušika od plijena činio je oko 50% dušika biljke.

Sve vrste rosika sposobne su polagano pomicati svoje pipke kada dođu u doticaj s plijenom. Pipci su iznimno osjetljivi pa će se savijati prema sredini lista kako bi kukac došao u dodir sa što više mogućih žlijezda. Charles Darwin je opisao kako je i dodir najmanjih nožica komarca već bio dovoljan da pokrene refleks savijanja pipaka. Darwin je isto tako zapazio da kapljica obične vode nije uzrokovala savijanje pipaka, ali da je zato kap s dušikovim tvarima (mlijeko, urin, jaje, slina, mesne prerađevine) pokrenula reakciju savijanja. Vanjski krakovi vrsta Drosera burmannii i Drosera sessilifolia iznimno su brzi i mogu se savinuti prema plijenu za samo nekoliko sekundi, dok je Drosera glanduligera to sposobna učiniti za desetinu sekunde. Vrsta D. capensis u potpunosti savije svoj list oko žrtve za oko 30 minuta. D. filiformis nije sposobna saviti list oko plijena. Australske vrste D. hartmeyerorum i D. indica po sebi imaju crvene i žute crte, iako je nepoznato da li se koriste da privuku plijen. Listovi rosike iznimno su raznoliki.

Cvjetovi, plodovi i razmnožavanje

Cvjetovi rosike, kao i kod gotovo svih mesoždernih biljki, nalaze se daleko iznad klopki za kukce na dugoj stabljici. Nekada se smatralo da su cvjetovi rosike prostorno udaljeni od klopki kako bi spriječili da kukci oprašivači nastradaju, no moderna istraživanja ukazuju da to nije tako jer cvjetovi privlače razne vrste kukaca, i oprašivače i plijen uz malo podudaranja.

Umjesto toga, visoke stabljike s cvjetovima lakše su uočljive oprašivačima. Cvat je grozd čiji se cvjetovi otvaraju jedan po jedan te ostaju obično otvoreni samo kratko vremensko razdoblje. Cvjetovi se otvaraju kao odgovor na jačinu svjetla (često jedino na izravnom Suncu), te se pomiču i slijede položaj Sunca na nebu tijekom dana.

Simetrični cvjetovi su tzv. "savršeni cvjetovi" (biseksualni jer imaju i prašnik i tučak) i imaju pet latica (iznimka je D. pygmaea s četiri latice i D. heterophylla s 12 latica). Većina vrsta ima male cvjetove (manje od 1,6 cm), iako vrste D. regia i D. cistiflora imaju promjer cvjetova do 5 cm. Općenito su boje bijele ili ružičaste. Australske vrste imaju širi raspon boja, poput narančaste (D. callistos), crvene (D. adelae), žute (D. zigzagia) i metalno ljubičaste (D. microphylla).

Stopa peludi je mala, što ukazuje na autogamno razmnožavanje (samooprašivanje). Nakon oprašivanja, cvijet se razvije u čahuru koja sadrži velik broj crnih sjemenki. Te sjemenke klijaju kao odgovor na vlažnost zraka i svjetlo, dok sjemenke vrsta umjerenih regija za klijanje zahtijevaju hladnije, ali također vlažne uvjete. Krtolaste vrste za klijanje zahtijevaju vruće suho ljeto nakon kojeg slijedi hladnija, vlažna zima. Sjemenke vrste D. aliciae klijale su pri vlažnosti od 60-98% i pri pH vrijednosti od 2,5 do 6,5 pri čemu je najniže klijanje bilo pri pH vrijednosti od 2,5 a najviše pri 5,5.

Vegetativno razmnožavanje događa se prirodno u nekih vrsta koje proizvode stolon ili kada korijeni dođu u doticaj s površinom tla. Drugi listovi koji dodiruju tlo mogu proklijati u mlade biljke. Patuljaste rosike razmnožavaju se aseksualno uz pomoć specijaliziranih listova zvanih pupoljci. Prema procjenama, ova se vrsta puno češće razmnožava pupoljcima nego sjemenkama. Krtolaste vrste mogu se razmnožavati iz lukovica.

Pri sađenju, rosike se često razmnožavaju uz pomoć listova, krune ili sijecanja korijena, kao i pomoću sjemenki.

Korijen
Korijen je uglavnom slabo razvijen. Služi uglavnom za upijanje vode i da usidri biljku na tlo, ali je gotovo beskoristan za upijanje hranjivih tvari iz zemlje. Pojedine južnoafričke vrste koriste korijene za skladištenje vode i hrane. Neke vrste imaju sustav korijena koji ostaje tijekom zime čak i nakon što stabljika uvene. Vrste D. adelae i D. hamiltonii koriste korijen za aseksualno razmnožavanje, klicanjem mladih biljaka po njegovoj dužini. Neke australske vrste imaju lukovičsti korijen što im omogućuje preživljavanje za vrućih i suhih ljeta. Korijeni patuljaste rosike iznimno su dugi u usporedbi sa njezinom veličinom, primjerice biljka sa stabljikom od jednog centimetara može imati korijen od preko 15 cm. D. Iasiantha i D. scorpioides imaju adventivni organ radi potpore. D. intermedia i D. rotundifolia tvore žbunastu mikorizu uz pomoć koje mogu probiti tkivo drugih biljaka.

Rasprostranjenost

Raspon rosika seže od Aljaske na sjeveru do Novog Zelanda na jugu. Središte bioraznolikosti je u Australiji: oko 2/3 svih vrsta australske su vrste, a od tih polovica ih raste u Zapadnoj Australiji. Na 22 000 km2 površine nalazi se 68 vrsta. Južna Amerika i Afrika svaka imaju po preko 20 vrsta. Dio rosika nalazi se i na dijelovima Europe, Azije i Sjeverne Amerike. Najviše voli vruće i vlažne regije, a slabije umjereniju i hladniju klimu.

U Europi postoje tri vrste: D. intermedia, D. anglica i D. rotundifolia. U Sjevernoj Americi postoji osam vrsta: patuljasta D. brevifolia i ružičasta D. capillaris koje oboje rastu na jugu i u Teksasu; D. filoformis s tri lista koja raste na sjeveroistoku; D. intermedia koja raste na istoku; tanka D. linearis koja raste u Kanadi i nekim dijelovima sjevera SAD-a; D. tracyi koja raste na krajnjem jugoistoku i D. anglica, koju nalazimo na pacifičkom sjeverozapadu.

Ovaj se rod opisuje kao kozmopolitski zbog svoje globalne distribucije. Botančar Ludwig Diels, autor jedine monografije o rosikama, navodi pak da je taj opis biljke "krivi opis njezinih iznimno neobičnih i svojeglavih uvjeta širenja", iako priznaje da zauzimaju značajan dio Zemljine površine. Osobito je ukazao na odsutnost rosika iz gotovo svih suhih klimatskih područja, brojnih prašuma, Polinezije, Sredozemlja i Sjeverne Afrike, kao i oskudnosti bioraznolikosti vrste u umjerenim regijama (Europa, Sjeverna Amerika).

Stanište

Rosike rastu većinom po sezonski vlažnim ili rjeđe trajno vlažnim regijama s kiselim tlom, jedina je iznimka vrsta D. linearis koja najbolje raste na neutralnom ili lužnatom tlu i visokom količinom sunčeve svjetlosti. Česta su staništa blatnjava tla, močvare i bare, katkad obale rijeka i jezera, od Venezuele, obala Australije sve do središnjih regija Južne Afrike. Mnoge vrste rastu zajedno s mahovinom Sphagnum fuscum, koja upija većinu hranjivih tvari iz tla i oslobađa kiselinu. To omogućava rosiki, koja se ne oslanja na tlo bogato nutrijentima, da se razvija i raste tamo gdje bi inače bila nadjačana dominatnom vegetacijom.

Ova je biljka vrlo raznolika što se tiče staništa. Pojedine vrste rosike prilagodile su se širokom rasponu okoliša, pa i netipičnom staništu, poput prašuma, pustinja (D. indica i D. burmanni) pa čak i vrlo tamnih i sjenovitih područja (rosika Queenslanda). Vrste koje prebivaju po umjerenijim regijama, a koje tvore hibernakulum zimi, primjer su takvih prilagodbi. Rosike općenito rastu u toplijoj klimi i samo su umjereno otporne na mraz. Uvjeti okoliša ovise o vrstama. D. rotundifolia primjerice bolje raste na višim nadmorskim visinama, na brežuljcima prekrivenima mahovinom, travom i sitnim žbunjem, dok D. intermedia raste bolje na nižim visinama, na otvorenom i vodenastom blatnjavom području. Rosika raste na područjima od razine mora pa sve do nadmorske visine od 3500 metara.

Status zaštite

Iako nijedna vrsta rosike nije zaštićena državnim zakonima u Sjedinjenim Američkim Državama, sve su uključene u popis ugroženih vrsta u nekim od država SAD-a. Velik broj tih biljaka raste na zaštićenom području, kao što su nacionalni parkovi i rezervati prirode. Jedan je primjer zaštićeni močvarni nacionalni park Polesje u Ukrajini, koji sadrži preko 800 vrsta, od čega 60 rijetkih, među kojima je i D. anglica. Rosike su zaštićene zakonom u sljedećim europskim državama: Njemačka, Austrija, Švicarska, Češka, Finska,  Madžarska,  Francuska  i Bugarska. Trenutno je najveća prijetnja u Europi i Sjevernoj Americi uništenje biljnih staništa zbog realizacije infrastrukturnih projekata, kao što je isušivanje močvara radi poljoprivrede i sakupljanja treseta. U mnogim regijama, to je dovelo do iskorjenjivanja nekih vrsta. Ponovno naseljavanje biljaka u ta područja težak je ili gotovo nemoguć zadatak, pošto su ekološke potrebe određene populacije blisko povezane s njihovom geografskom lokacijom. Zahvaljujući povećanoj zakonskoj zaštiti močvara, kao i koncentriranim naporom da se jedinke ponovno naturaliziraju u ta prebivališta, izbjegnuta je prijetnja preživljavanju tih biljaka, iako bi im ostao status ugroženosti.

Dušikovo gnojivo dokazano je imalo utjecaj na smanjenje broja ukupne populacije rosika. Širenje urbanih područja u Južnoj Africi i Australiji vrši pritisak na ove i druge biljne i životinjske vrste. Učinci klimatske promjene su nejasni: suha razdoblja mogla bi negativno utjecati na populaciju rosika, dok bi prvotno pozitivni odjek na vlažniju klimu mogao biti poništen natjecanjem s povećanim širenjem sphagnuma.

Međunarodna udruga za zaštitu prirode i prirodnih bogatstava (IUCN) stavlja različite vrste rosika u različite kategorije po statusu zaštite. Općenito ova biljka nije ugrožena. Vrsta Drosera burmanni, koja raste u Australiji, Bangladešu, Filipinima, Šri Lanci i drugdje, klasificirana je primjerice kao vrsta smanjena rizika. Europska vrsta Drosera rotundifolia je podjednako kategorizirana, iako je regionalno izumrla u Luksemburgu. S druge strane, pojedine manje vrste imaju puno ranjiviji status: afrička Drosera bequaertii, koja raste u Kongu, puno je ugroženija te je kategorizirana kao osjetljiva, dok su vrste Drosera insolita i Drosera katangensis čak stavljene pod kritičko ugroženu kategoriju.

Uporaba

Kao medicinska biljka

Rosika se koristila u narodnoj medicini najmanje od 12. stoljeća, kada ju je talijanski liječnik iz Salernske škole Matthaeus Platearius opisao kao lijek za ublaživanje učinaka kašlja pod imenom herba sole. Razmjerno često je korištena kao lijek za kašalj u Njemačkoj i drugim dijelovima Europe. Preporučala se za suhi kašalj, bronhitis, hripavac, astmu i "bronhijalne grčeve". Suvremena istraživanja potvrđuju da rosika ima svojstva koja ublažavaju kašalj. Vrste D. montana i D. communis pokazale su najbolje rezultate protiv razmnožavanja bakterija, izuzev stanja pneumonije koja nije pokazala nikakvu promjenu kada je tretirana raznim vrstama rosika.

Culbrechtova Materia Medica iz 1927. navodila je da su vrste D. rotundifolia, D. anglica i D.linearis korištene kao psihostimulansi i da su imale "sumnjivu učinkovitost" pri tretiranju bronhitisa, hripavca i tuberkoloze. Istraživanja su pokazala da ekstrakti Drosere peltate imaju snažne antibakterijske učinke protiv oralnih bakterija, te da bi se mogla koristiti za tretman karijesa i paradentoze.

Medicinski pripravci rade se od korijena, cvijeta i kapsula biljka. Pošto su sve autothone rosike zaštićene u velikim dijelovima Europe i Sjeverne Amerike, ekstrakti se obično pripremaju od uzgajanih, brzorastućih rosika (osobito D. rotundifolia, D. intermedia, D. anglica, D. ramentacea i D. madagascariensis) uvezenih iz Madagaskara, Španjolske, Francuske, Finske i Baltika.

Kao ukrasna biljka
Zbog mesožderskih obilježja i egzotičnih ljepota njihovih sjajećih klopki, rosike su postale omiljena ukrasna biljka. Ipak, okruženje za većinu vrsta relativno je složeno, pa ga je teško ostvariti u umjetnim uvjetima što čini većinu vrsta je komercijalno nedostupnima. Međutim, nekoliko se osjetljivih vrsta našlo na prodaji zajedno s venerinom muholovkom: među njima su D. capensis, D. aliciae i D. spatulata.

Zahtjevi uzgoja iznimno su raznoliki ovisno o vrsti. Općenito, rosike zahtijevaju visoku vlažnost, koja se postiže uglavnom stalnim prskanjem ili mokrim tlom. Većina vrsta zahtijeva da ta voda bude čista, pošto bi hranjive tvari, soli ili minerali u vodi mogli ugroziti njihov rast kada dospiju u tlo. Većinom se uzgaja u kombinaciji sa živom ili mrtvom mahovinom, pijeskom te se polijeva destiliranom ili vodom povratne osmoze ili kišnicom. Voda iz slavine sadrži previše minerala, mekana voda previše kalcija ili klora a flaširana voda soli, što je štetno za rosiku.

Biotehnologija
Biljni lijepak rosike sadrži iznimna elastična svojstva, zbog čega je postao predmetom istraživanja biomaterijala. U jednom istraživanju biljni lijepak tri vrste (D. binata, D. capensis i D. spatulata) analiziran je za postojanje nanovlakana i nanočestica. Istraživači su koristili mikroskop atomskih sila, mikroskop prijenosa elektrona i spektroskopiju energetskog raspršivanja rendgenskih zraka kako bi promatrali mrežu nanovlakana i nanočestica raznih veličina u biljnom lijepku. Identificiran je i ključni sadržaj bioloških soli: kalcij, magnezij i klor. Smatra se da ove nanočestice povećavaju viskoznost i ljepljivost biljnih lijepaka, čime povećavaju učinkovitost klopke. Kada se osuši, ovaj biljni lijepak pogodan je supstrat za spajanje živih stanica. Ovo ima važne implikacije za inženjering tkiva, osobito zbog elastičnog svojstva ljepila. Obloga sačinjena od tih dijelova prilikom kirurškog usađivanja (npr. zamjena kuka ili transplantacija organa) drastično poboljšava stopu oporavka i smanjuje potencijal odbacivanja tkiva, jer se živo tkivo učinkovito zalijepi i prirodno raste u tijelu. Autori studije sugeriraju široku uporabu biljnih lijepaka rosike, među njima je tretman rana, regenerativna medicina ili povećanje učinkovitosti sintetičkih ljepila. Pošto se isti može rastegnuti i do skoro 1 000 000 puta više od svoje prvotne veličine, mogao biti biti iznimno učinkovit i isplativ izvor biomaterijala.

Druge upotrebe
Lukovica rosika koje rastu u Australiji smatraju se delikatesom kod australskih Aboridžina. Dio ih se koristi za bojenje tkanina, a D. rotundifolia se koristila za stvaranje ljubičaste i žute boje u Škotskoj. Liker od rosike koristi se od 14. stoljeća i proizvodi se od svježih listova vrsta D. capensis, D. spatulata i D. rotundifolia.

Kemijski sastav
U rosikama su otkrivene kemijske tvari s potencijalnim biološkim učincima, među kojima su flavonoidi (kemferol, miricetin, kvercetin, hiperozid), kinon (plumbagin, hidroplumbagin glukozid i rosolizid (7–metil–hidrojuglon–4–glukozid)) i druge tvari poput karotenoida, biljnih kiselina (maslačna kiselina, limunska kiselina, mravlja kiselina, galna kiselina, propionska kiselina), smola, tanina i askorbinske kiseline (vitamin C).

Vrste

 Drosera aberrans (Lowrie & Carlquist) Lowrie & Conran
 Drosera acaulis L.f.
 Drosera adelae F.Muell.
 Drosera admirabilis Debbert
 Drosera affinis Welw. ex Oliv.
 Drosera alba E.Phillips
 Drosera albonotata A.S.Rob., A.T.Cross, Meisterl & A.Fleischm.
 Drosera aliciae Raym.-Hamet
 Drosera allantostigma (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie & Conran
 Drosera amazonica Rivadavia, A.Fleischm. & Vicent.
 Drosera andersoniana Fitzg. ex Ewart & Jean White
 Drosera androsacea Diels
 Drosera anglica Huds.
 Drosera aquatica Lowrie
 Drosera arcturi Hook.
 Drosera arenicola Steyerm.
 Drosera ascendens A.St.-Hil.
 Drosera atrostyla Debbert
 Drosera aurantiaca Lowrie
 Drosera auriculata Backh. ex Planch.
 Drosera australis (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie & Conran
 Drosera × badgerupii Cheek
 Drosera × badgingarra Lowrie & Conran
 Drosera banksii R.Br. ex DC.
 Drosera barbigera Planch.
 Drosera barrettiorum Lowrie
 Drosera basifolia (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie
 Drosera bequaertii Taton
 Drosera bicolor Lowrie & Carlquist
 Drosera biflora Willd. ex Schult.
 Drosera binata Labill.
 Drosera bindoon Lowrie
 Drosera brevicornis Lowrie
 Drosera brevifolia Pursh
 Drosera broomensis Lowrie
 Drosera browniana Lowrie & N.G.Marchant
 Drosera buubugujin M.T.Mathieson
 Drosera bulbigena Morrison
 Drosera bulbosa Hook.
 Drosera burkeana Planch.
 Drosera burmanni Vahl
 Drosera caduca Lowrie
 Drosera × californica Cheek
 Drosera callistos N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera calycina Planch.
 Drosera camporupestris Rivadavia
 Drosera capensis L.
 Drosera capillaris Poir.
 Drosera × carbarup Lowrie & Conran
 Drosera cayennensis Sagot ex Diels
 Drosera cendeensis Tamayo & Croizat
 Drosera chimaera Gonella & Rivadavia
 Drosera chrysolepis Taub.
 Drosera cistiflora L.
 Drosera citrina Lowrie & Carlquist
 Drosera closterostigma N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera coalara Lowrie & Conran
 Drosera coccipetala Debbert
 Drosera collina (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie
 Drosera collinsiae N.E.Br.
 Drosera communis A.St.-Hil.
 Drosera condor Gonella, A.Fleischm. & Rivadavia
 Drosera coomallo Lowrie & Conran
 Drosera × corinthiaca R.A.Gibson & E.Green
 Drosera cucullata Lowrie
 Drosera cuneifolia L.f.
 Drosera curvipes Planch.
 Drosera darwinensis Lowrie
 Drosera depauperata Lowrie & Conran
 Drosera derbyensis Lowrie
 Drosera dichrosepala Turcz.
 Drosera dielsiana Exell & J.R.Laundon
 Drosera dilatatopetiolaris Kondô
 Drosera drummondii Planch.
 Drosera echinoblastus N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera × eloisiana T.S.Bailey
 Drosera elongata Exell & J.R.Laundon
 Drosera eneabba N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera enodes N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera eremaea (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie & Conran
 Drosera ericgreenii A.Fleischm., R.P.Gibson & Rivadavia
 Drosera erythrogyne N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera erythrorhiza Lindl.
 Drosera esmeraldae (Steyerm.) Maguire & Wurdack
 Drosera esperensis Lowrie
 Drosera esterhuyseniae (T.M.Salter) Debbert
 Drosera falconeri Kondô & P.Tsang
 Drosera felix Steyerm. & L.B.Sm.
 Drosera filiformis Raf.
 Drosera fimbriata DeBuhr
 Drosera finlaysoniana Wall. ex Arn.
 Drosera flexicaulis Welw. ex Oliv.
 Drosera × fontinalis Rivadavia
 Drosera fragrans Lowrie
 Drosera fulva Planch.
 Drosera geniculata (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie
 Drosera gibsonii P.Mann
 Drosera gigantea Lindl.
 Drosera glabripes (Harv. ex Planch.) Stein
 Drosera glabriscapa Lowrie
 Drosera glanduligera Lehm.
 Drosera gracilis Hook.f. ex Planch.
 Drosera graminifolia A.St.-Hil.
 Drosera graniticola N.G.Marchant
 Drosera grantsaui Rivadavia
 Drosera graomogolensis T.R.S.Silva
 Drosera grievei Lowrie & N.G.Marchant
 Drosera gunniana (Planch.) Mig.F.Salas
 Drosera hamiltonii C.R.P.Andrews
 Drosera hartmeyerorum Schlauer
 Drosera helodes N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera heterophylla Lindl.
 Drosera hilaris Cham. & Schltdl.
 Drosera hirsuta Lowrie & Conran
 Drosera hirtella A.St.-Hil.
 Drosera hirticalyx Duno de Stefano & Culham
 Drosera hookeri R.P.Gibson, B.J.Conn & Conran
 Drosera huegelii Endl.
 Drosera humbertii Exell & J.R.Laundon
 Drosera humilis Planch.
 Drosera × hybrida Macfarl.
 Drosera hyperostigma N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera indica L.
 Drosera indumenta Lowrie & Conran
 Drosera intermedia Hayne
 Drosera intricata Planch.
 Drosera kaieteurensis Brumm.-Ding.
 Drosera katangensis Taton
 Drosera kenneallyi Lowrie
 Drosera lanata K.Kondo
 Drosera lasiantha Lowrie & Carlquist
 Drosera latifolia (Eichler) Gonella & Rivadavia
 Drosera × legrandii Lowrie & Conran
 Drosera leioblastus N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera leucoblasta Benth.
 Drosera leucostigma (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie & Conran
 Drosera linearis Goldie
 Drosera × linglica Kusak. ex R.Gauthier & Gervais
 Drosera lowriei N.G.Marchant
 Drosera lunata Buch.-Ham. ex DC.
 Drosera macrantha Endl.
 Drosera macrophylla Lindl.
 Drosera madagascariensis DC.
 Drosera magna (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie
 Drosera magnifica Rivadavia & Gonella
 Drosera major (Diels) Lowrie
 Drosera mannii Cheek
 Drosera marchantii DeBuhr
 Drosera menziesii R.Br. ex DC.
 Drosera meristocaulis Maguire & Wurdack
 Drosera micra Lowrie & Conran
 Drosera micrantha Lehm.
 Drosera microphylla Endl.
 Drosera microscapa Debbert
 Drosera miniata Diels
 Drosera minutiflora Planch.
 Drosera modesta Diels
 Drosera monantha (Lowrie & Carlquist) Lowrie
 Drosera montana A.St.-Hil.
 Drosera monticola (Lowrie & N.G.Marchant) Lowrie
 Drosera moorei (Diels) Lowrie
 Drosera murfetii Lowrie & Conran
 Drosera myriantha Planch.
 Drosera nana Lowrie
 Drosera natalensis Diels
 Drosera neesii Lehm.
 Drosera neocaledonica Raym.-Hamet
 Drosera nidiformis Debbert
 Drosera nitidula Planch.
 Drosera nivea Lowrie & Carlquist
 Drosera oblanceolata Y.Z.Ruan
 Drosera × obovata Mert. & W.D.J.Koch
 Drosera occidentalis Morrison
 Drosera omissa Diels
 Drosera orbiculata N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera ordensis Lowrie
 Drosera oreopodion N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera paleacea DC.
 Drosera pallida Lindl.
 Drosera paradoxa Lowrie
 Drosera patens Lowrie & Conran
 Drosera pauciflora Banks ex DC.
 Drosera pedicellaris Lowrie
 Drosera peltata Thunb.
 Drosera peruensis T.R.S.Silva & M.D.Correa
 Drosera petiolaris R.Br. ex DC.
 Drosera pilosa Exell & J.R.Laundon
 Drosera × pingellyensis Lowrie & Conran
 Drosera planchonii Hook.f. ex Planch.
 Drosera platypoda Turcz.
 Drosera platystigma Lehm.
 Drosera porrecta Lehm.
 Drosera praefolia Tepper
 Drosera prolifera C.T.White
 Drosera prophylla (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie
 Drosera prostrata (N.G.Marchant & Lowrie) Lowrie
 Drosera prostratoscaposa Lowrie & Carlquist
 Drosera pulchella Lehm.
 Drosera purpurascens Schlotth.
 Drosera pycnoblasta Diels
 Drosera pygmaea DC.
 Drosera quartzicola Rivadavia & Gonella
 Drosera radicans N.G.Marchant
 Drosera ramellosa Lehm.
 Drosera ramentacea Burch. ex DC.
 Drosera rechingeri Strid
 Drosera regia Stephens
 Drosera riparia Gonella & Rivadavia
 Drosera roraimae (Klotzsch ex Diels) Maguire & J.R.Laundon
 Drosera roseana N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera rosulata Lehm.
 Drosera rotundifolia L.
 Drosera rubrifolia Debbert
 Drosera rupicola (N.G.Marchant) Lowrie
 Drosera salina N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera sargentii Lowrie & N.G.Marchant
 Drosera schizandra Diels
 Drosera schmutzii Lowrie & Conran
 Drosera schwackei (Diels) Rivadavia
 Drosera scorpioides Planch.
 Drosera serpens Planch.
 Drosera sessilifolia A.St.-Hil.
 Drosera sewelliae Diels
 Drosera × sidjamesii Lowrie & Conran
 Drosera silvicola Lowrie & Carlquist
 Drosera slackii Cheek
 Drosera solaris A.Fleischm., Wistuba & S.McPherson
 Drosera spatulata Labill.
 Drosera spilos N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera spiralis A.St.-Hil.
 Drosera spirocalyx Rivadavia & Gonella
 Drosera squamosa Benth.
 Drosera stelliflora Lowrie & Carlquist
 Drosera stenopetala Hook.f.
 Drosera stolonifera Endl.
 Drosera stricticaulis (Diels) O.H.Sarg.
 Drosera subhirtella Planch.
 Drosera subtilis N.G.Marchant
 Drosera sulphurea Lehm.
 Drosera tentaculata Rivadavia
 Drosera thysanosepala Diels
 Drosera tokaiensis (Komiya & Shibata) T.Nakam. & K.Ueda
 Drosera tomentosa A.St.-Hil.
 Drosera tracyi Macfarl.
 Drosera trichocaulis (Diels) Lowrie & Conran
 Drosera trinervia Spreng.
 Drosera tubaestylis N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera ultramafica A.Fleischm., A.S.Rob. & S.McPherson
 Drosera uniflora Willd.
 Drosera venusta Debbert
 Drosera verrucata Lowrie & Conran
 Drosera villosa A.St.-Hil.
 Drosera viridis Rivadavia
 Drosera walyunga N.G.Marchant & Lowrie
 Drosera whittakeri Planch.
 Drosera × woodii R.Gauthier & Gervais
 Drosera xerophila A.Fleischm.
 Drosera yilgarnensis R.P.Gibson & B.J.Conn
 Drosera yutajensis Duno de Stefano & Culham
 Drosera zeyheri T.M.Salter
 Drosera zigzagia Lowrie
 Drosera zonaria Planch.

Vanjske poveznice

Izvori

Literatura

Knjige

A-C

D-P

Q-Z

Znanstveni radovi i časopisii

A-J

K-Q

R-Z

Ostalo

Vanjske poveznice
 Rosika na Hrvatskoj enciklopediji

Rosikovke
Biljke mesožderke

Rosika


La 23ª SS Freiwilligen Panzergrenadier Division Nederland. fue una división de las Waffen SS al servicio del Tercer Reich, constituida por voluntarios de nacionalidad holandesa, y destinada al combate en el frente oriental de la Segunda Guerra Mundial.

En febrero de 1945, esta división se denominó 4ª SS Freiwilligen Panzergrenadier Brigade Nederland debido a haber sufrido serias bajas que la reducían al nivel de una brigada, además fue incorporada a la División Nordland, pero tras las protestas del movimiento nazi holandés se le permitió continuar como división autónoma, aunque con una fuerza que tan solo equivalía a una brigada.

Origen
Tras la invasión de Holanda por Alemania en mayo de 1940, el movimiento nazi holandés empezó a formar grupos paramilitares para apoyar a las autoridades alemanas de ocupación. A fines de 1940 estos grupos fueron integrados por las autoridades nazis en la SS Volunteer Standarte Nordwest, entrenada por oficiales de la SS en Hamburgo.

Los fascistas holandeses eran considerados como candidatos aptos para unirse a las Waffen SS en tanto el líder nazi Heinrich Himmler, director máximo de las SS, apreciaba a los nazis holandeses como pertenecientes a un pueblo "germánico y ario" semejante a los alemanes étnicos, que por lo tanto "resultaría de confianza" para participar en el esfuerzo militar del Tercer Reich. Tras la invasión alemana de la URSS, las autoridades nazis decidieron integrar a los voluntarios de la Nordest en un cuerpo militar especial para voluntarios nazis holandeses, patrocinado por el NSB. Así en julio de 1941 surgió la SS Freiwillige Legion Niederlande dirigida nominalmente por el general Hendrik A. Seyffardt, antiguo jefe de estado mayor del ejército holandés.

Aunque Himmler trató de mostrar que la SS Legion Niederlande era un cuerpo de inspiración puramente holandesa (e incluso se les permitió usar la Prinsenvlag como brazalete en sus uniformes), pronto se aseguró que la SS tomase el pleno control de esta unidad. El líder de los nazis holandeses, Anton Mussert, intentó que la Legión Niederlande se tornase un punto de partida para unas nuevas fuerzas armadas de Holanda, bajo control del NSB, pero sus intentos pronto fueron anulados por Himmler, que colocó a la Legión bajo firme control de las Waffen SS asignándole como destino el frente oriental, recientemente abierto. El propio general Seyffardt, aunque sincero anticomunista, debió obedecer los planes que los jefes militares tenían para la Legión.

Historial
En noviembre de 1941 la SS Legion Niederlande fue desplegada en el frente oriental contra la Unión Soviética, tras un periodo de entrenamiento en Prusia Oriental. Su destino fue apoyar a la Wehrmacht dentro del Grupo de Ejércitos Norte participando en el Sitio de Leningrado. Esta unidad fue destinada así en enero de 1942 al área del río Vóljov y del lago Ladoga, combatiendo allí las contraofensivas dirigidas por el Ejército Rojo para mantener abierta la línea de suministros para las fuerzas soviéticas cercadas en Leningrado; en esos feroces enfrentamientos se concedieron algunas Cruces de Caballero a combatientes holandeses por conducta distinguida en la lucha.

La SS Legion Nederlande mantuvo una alta moral de combate a lo largo de 1942, pero había sufrido fuertes bajas durante las contraofensivas soviéticas del verano de ese año. Su jefe, el general Hendrik Seyffardt, murió asesinado por la resistencia holandesa en Ámsterdam durante un viaje para reclutar nuevos voluntarios; en el mes de abril, tras sufrir nuevas bajas durante una contraofensiva soviética, la fuerza holandesa fue retornada a Alemania para convertirse en la 4° SS Freiwillige Panzergrenadier Brigade Nederland, comprendida por dos regimientos y con 1.500 hombres de refuerzo.

En septiembre de 1943 la SS Brigade Nederland fue remitida a Croacia para luchar contra los partisanos yugoslavos, quedando bajo el mando del general Felix Steiner del III SS Panzerkorps allí estacionado. Tras unos meses de campaña, la SS Brigade Nederland fue retornada al Frente Oriental junto con todo el III SS Panzerkorps, volviendo a su antigua área del río Vóljov, en momentos en que se producía una contraofensiva del Ejército Rojo para levantar el Sitio de Leningrado.

El III SS Panzerkorps se encargó de defender las líneas alemanas contra un masivo ataque del soviético Frente de Leningrado desde el 14 de enero de 1944. Allí las tropas de la SS Brigade Nederland lucharon distinguidamente para detener las contraofensivas soviéticas hasta marzo de 1944 pero no pudieron evitar que se instalase una cabeza de puente del Ejército Rojo en el río Narva, que amenazaba su posición.

El inicio de la Operación Bagration en junio detuvo momentáneamente los asaltos del Frente de Leningrado pero en julio las ofenisvas soviéticas se reiniciaron con mayor fuerza, comprometiendo toda la situación del Grupo de Ejércitos Norte. En la localidad estoniana de Narva el III SS Panzerkorps luchó una notable batalla defensiva, destacando nuevamente la SS Brigade Nederland, la cual pese a esto sufrió serias bajas; no obstante se hizo evidente que era necesario emprender la retirada ante la gravedad del avance soviético en la Operación Bagration. En concordancia con ello, el Primer Frente Báltico del Ejército Rojo lanzaba una violentísima ofensiva que amenazaba las posiciones de la Wehrmacht en la costa báltica.

La SS Brigade Nederland fue retirada hacia Curlandia en medio de los combates, perdiendo casi la mitad de sus hombres entre agosto y septiembre de 1944, penetrando en territorio de Letonia y protegiendo el estratégico puerto de Libau. Para esa fecha el Primer Frente Báltico había logra aislar al Grupo de Ejércitos Centro del resto de las tropas de la Wehrmacht en el frente oriental y creó así la Bolsa de Curlandia donde quedó atrapada la SS Brigade Nederland.

Últimos combates
En enero de 1945 el OKH alemán ordenó evacuar de la Bolsa de Curlandia a la SS Brigade Nederland y esta unidad fue trasladada el 26 de enero a Stettin, a donde llegó por mar el 4 de febrero; de inmediato se encargó a la SS Brigade Nederland para formar allí una línea de defensa contra el avance soviético en Pomerania. El 10 de febrero la unidad holandesa recibió su última denominación: 23 SS Freiwilligen Panzergranadier Division Nederland pero los mandos de las Waffen-SS pronto proyectaron fusionarla con la División Nordland aunque los jefes del NSB en Holanda se opusieron a este plan. En consecuencia la División Nederland siguió existiendo como fuerza autónoma aunque apenas reunía poco más de 1000 combatientes.

La División Nederland quedó agregada al 11° Ejército Panzer del general Felix Steiner, y luchó contra la ofensiva soviética sobre Berlín. La violencia del avance soviético había desorganizado el 11° Ejército Panzer hacia el 25 de abril y entonces las tropas de la División Nederland, desorganizadas, trataron de huir hacia el oeste de la mejor forma posible. Un grupo logró avanzar hasta hacer contacto con fuerzas estadounidenses en mayo de 1945 y otro grupo quedó atrapado entre las fuerzas alemanas que lucharon en la Batalla de Halbe, sobreviendo muy pocos soldados holandeses a esta batalla.

Tras el fin de la guerra, estadounidenses y soviéticos enviaron a Holanda a los pocos sobrevivientes de esta unidad. Para esas fechas, la ocupación nazi de los Países Bajos había terminado y los líderes del NSB estaban encarcelados como traidores; en cuanto a los restos de la División Nederland casi todos sus oficiales afrontaron condenas a muerte por traición y colaboracionismo con los nazis, mientras los de menor rango fueron sentenciados a largas penas de prisión.

Comandantes
 SS-Sturmbannführer Herbert Garthe (? noviembre de 1941 - ? febrero de 1942)
 SS-Oberführer Otto Reich (? febrero de 1942 - 1 de abril de 1942)
 SS-Obersturmbannführer Arved Theuermann (1 de abril de 1942 - ?)
 SS-Standartenführer Josef Fitzthum (? - ?)
 SS-Brigadeführer Jürgen Wagner (20 de abril de 1944 - 1 de mayo de 1945)

Véase también
 Divisiones de las Waffen-SS

Referencias
 Netherlanders in the Waffen SS
 Beevor, Antony. Berlin: The Downfall 1945, Viking-Penguin Books (2002). ISBN 0-670-88695-5.
 "11. SS-Freiwilligen-Panzergrenadier-Division 'Nederland'". Artículo en alemán en la web histórica www.lexikon-der-wehrmacht.de

Divisiones de las Waffen-SS
Unidades voluntarias extranjeras en la Alemania Nazi
Colaboradores neerlandeses con la Alemania nazi
Unidades militares creadas en 1941
Unidades militares desaparecidas en 1945

23.ª División de Granaderos Voluntarios SS Nederland


Olaylar
 29 Eylül - Amr İbnü'l-As İskenderiye'yi ele geçirdi.
 Nihâvend Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar

Ölümler
 Halid bin Velid, Seyfullah olarak da bilinen Arap komutan (d. 592)

642


O Grande Sínodo de Moscou () foi um sínodo pan-ortodoxo convocado pelo Czar Aleixo da Rússia em Moscou em abril de 1666 para depor o patriarca Nikon de Moscou.

O concílio condenou o famoso Stoglav de 1551 como herético, porque havia dogmatizado os rituais e usos da Igreja russa em detrimento daqueles aceitos na Grécia e outros países ortodoxos. Esta decisão precipitou um grande cisma na Igreja Ortodoxa Russa conhecido como Raskol. Avvakum e outros importantes Velhos Crentes foram trazidos de suas prisões para o sínodo. Como se recusaram a revisar seus pontos de vista, os padres dos Velho Crentes foram destituídos, anatemizados e condenados à prisão perpétua em mosteiros distantes.

Uma das decisões do sínodo foi a proibição específica de várias representações de Deus Pai e do Espírito Santo, o que também resultou na inclusão de uma série de outros ícones na lista proibida.

Além disso, o concílio elegeu um novo patriarca de Moscou, José II.

Referências
História da Igreja Ortodoxa
Igreja Ortodoxa Russa
Concílios
Sínodos
Cristianismo na Rússia
Velhos crentes

Grande Sínodo de Moscou


A língua lavukaleve, também conhecida como laumbe ou laumbem, é uma língua papua falada nas Ilhas Russell, um arquipélago localizado na Província Central das Ilhas Salomão.

A língua é falada por cerca de 1800 nativos, que possuem um estilo de vida agrícola e atrelado à pesca artesanal. Junto às línguas bilua,  e savosavo, o lavukaleve forma a família linguística . Entretanto, existem fontes que classificam ela como uma língua isolada em virtude das grandes diferenças que ela possui com as outras línguas de sua família. As quatro são classificadas como línguas papuas, um termo genérico para designar línguas do noroeste da Melanésia que não são austronésias.

Apesar do crescimento populacional que as Ilhas Salomão tiveram nos últimos anos (o que implica no maior número de falantes de Lavukaleve da história), ele é classificado como uma língua ameaçada, pois os jovens, principalmente do leste das Ilhas Russell, já não sabem falar Lavukaleve. Nesse contexto, as duas línguas que mais ameaçam substituir o idioma nativo são o pijin e inglês, uma vez que são esses os idiomas usados nas escolas e nas transmissões de rádio.

Etimologia
A palavra lavukaleve é composta pelo radical lavu e pelo sufixo -kal da palavra ve. Os próprios nativos não sabem qual o significado de lavu, já -kal é o sufixo que representa o plural de substantivos. Sendo assim, lavukal é o etnônimo dessa comunidade. Com isso, une-se o nome desse povo com ve, que significa "pertencente a", formando o significado da língua: "pertencente aos Lavukals".

Por outro lado, a língua também é chamada de laumbe, porque é dessa forma que os habitantes da Ilha de Santa Isabel se referem aos lavukals.

Ademais, existe uma fonte que cita russells como outro possível nome, sendo uma clara referência ao nome do arquipélago em que a língua é pronunciada.

Distribuição
 Lavukaleve é falada ao longo das cerca cem ilhas que constituem as Ilhas Russell, e são poucos os lavukals que não vivem nesse local (vale a menção de algumas famílias que vivem em Honiara, a capital no país, na ilha de Guadalcanal). A maior parte dos falantes não habitam Pavuvu, a maior ilha do arquipélago, mas sim ilhas menores próximas a ela.

Dialetos
Os nativos dividem a língua em três áreas principais, distinguindo-as pelo padrão de entonação:
 Área oeste: Tem como vilas principais Losiolen, Mane, Leru, Baesen, Marulaon, Karumulun, Ale, Nono e Laola. Lavukals de todas as zonas consideram a variante ocidental como a língua real, pois é a mais conservadora.
 Área central: Falado na vila Hae. Caracterizado por um padrão de entonação cantado.
 Área leste: Tem como vilas principais Loun, Moe, Linggatu, Tain, Hoi e Alokan. A fala dessa área é mais forte e dura, além de ter sofrido mais influência da língua pijin e de línguas de Guadalcanal por conta de casamentos entre as ilhas.

No entanto, apesar das diferenças, não é reconhecida nenhuma diferença lexical ou gramatical entre as variedades, com exceção daquelas resultantes da mistura de línguas no leste.

Línguas relacionadas

Mesmo existindo 63 línguas austronésias nas Ilhas Salomão, o lavukaleve compartilha pouco de seu vocabulário com elas, e pouco também com as línguas de sua família. Os próximos quadros ajudam a compreender a relação entre esse idioma e as outras línguas de seu país.

Como comparação, línguas austronésias tendem a compartilhar entre si 30 a 50% de seus vocabulários. E vale destacar que Paripao, com apenas 10,8% de compatibilidade, é a língua austronésia mais semelhante com o lavukeleve no que tange ao vocabulário.

História

História da língua

Até o início de 1900, o povo lavukal vivia em Pavuvu. Todavia, com a chegada da empresa britânica British Company Levers (atualmente chamada de RIPEL - Russell Islands Plantation Estates Limited), que instalou plantações na principal ilha, a população nativa foi realocada para as ilhas ao redor, em grande medida contra a vontade deles. Por isso, a maioria das vilas de lavukals estão fora de Pavuvu. Até hoje existe a luta pelos direitos de Pavuvu, sendo que ela foi intensificada por conta de operações para a extração de madeira em Linggatu, no sul de  (segunda maior ilha do arquipélago).

História da documentação
A primeira menção impressa à língua lavukaleve foi feita por , em um livro chamado The Non-Melanesian languages of the Solomon Islands, publicado no ano de 1928. Ray apresentou informações sobre pronomes, numerais, adjetivos, um vocabulário de 30 palavras e poucas frases. Arthur Capell apresentou um comparativo entre as línguas salomônicas centrais no ano de 1969, em um livro intitulado Non-Austronesian languages of the British Solomons, sendo que Evelyn Mary Todd também fez isso no ano de 1975, no livro The Solomon language family.

História da classificação
Ray reconheceu, em 1928, que lavukaleve não é uma língua austronésia e agrupou-a em um grupo que atualmente é conhecido como família linguística salômonica central. Já em 1953, Peter A. Lanyon-Orgil, no livro The Papuan languages of the New Georgian Archipelago, notou que lavukaleve era uma língua papua, assim como as outras de sua família e a . Capell, agora no ano de 1962, reforça a ideia de que lavukaleve seria uma língua não austronésia, no livro Oceanic linguistics today, assim como Joseph Harold Greenberg em 1971, no livro The Indo-Pacific Hypothesis. Por outro lado,  propôs entre 1972 e 1982 a existência de um filo , na qual o lavukaleve estaria incluso. E Todd tentou formalizar a relação genética entre as quatro línguas salomônicas centrais, cogitando a possibilidade de  também fazer parte do grupo. Finalmente, Malcolm David Ross sugere, em 2001, em um livro intitulado Is there an East Papuan Phylum? Evidence from pronouns, que o filo papua oriental seria composto por oito grupos distintos.

Fonologia

Consoantes
Lavukaleve possui um inventário de fonemas consonantais de tamanho médio. A seguir, é apresentado o inventário consonantal da língua e o destaque para casos de alofonia e de pronúncia aspirada:

Plosivas: o fonema /p/ é muito raro, ocorrendo apenas em 14 palavras, sendo seis delas claros empréstimos recentes do pijin, e sempre é pronunciado de forma aspirada, ou seja, como [pʰ]. Já /t/ é pronunciado como [tʰ], com exceção de quando está no começo de palavras específicas, como tumai (realmente), sendo pronunciado como [t]. O fonema /k/ é pronunciado como [kʰ], o /b/ é pronunciado como [b], mas geralmente é  quando está entre vogais e /d/ também é raríssimo (ocorre apenas em 13 palavras) e é pronunciado como [d], porém, assim como o /b/, normalmente é pré-nasalizado entre vogais.
Vibrantes múltiplas: o /r/ geralmente é pronunciado como [r], às vezes como [] e raramente como [] independente da posição.
Aproximantes centrais: /β̞/ (símbolo usado para uma aproximante bilabial) é pronunciado como [β̞] e, raramente, como []. Já o /ɰ/ pode ser pronunciado como [] ou [ɰ] no início da frase, e, além desses dois fones, também pode ser pronunciado como [] em outras posições, entretanto quase sempre tem som de [ɰ].

Vogais
Lavukaleve possui 5 vogais. A seguir, é apresentado o inventário vocálico e os fones de cada fonema:

O /i/ pode ser pronunciado como [i] em qualquer caso, mas, quando está com um acento tônico, também pode ser pronunciado como [ɪ]. Nesse sentido, /e/ é pronunciado como [e], /a/ como [a], /o/ como [o] ou [] e /u/ como [ɔ], se depois de um /m/, e [u] nos outros casos.

Fonotática
Todas as consoantes podem aparecer no começo de uma sílaba, e todas, com exceção de /p/, /b/, /d/, e /h/, podem aparecer no final de uma. Todos os encontros vocálicos foram encontrados, com exceção de /ue/.

Acento tônico
O acento tônico do lavukaleve é parcialmente fixo e parcialmente atribuído lexicalmente. A maioria das palavras têm o acento na sílaba inicial e cerca de 18% têm na segunda sílaba, sendo muitos desses casos de reduplicações no formato C¹V¹C¹V¹X (ou seja, uma ordem em que a primeira consoante é repetida na terceira letra, assim como a primeira vogal é repetida na quarta letra, além de um complemento, conforme va'var, que significa conversar). Nesse caso, obrigatoriamente o acento será colocado na segunda sílaba. Também existe um número pequeno de palavras com acento tônico na terceira sílaba, como mala'gula (pássaro). Outras palavras são estrangeirismos recentes e, por isso, retêm o padrão de acentuação original, como em ta'rak, palavra que foi emprestada do pijin e significa caminhão.

Todos os substantivos no formato CVCV têm acento tônico na primeira sílaba, e quase todas as palavras nesse formato também, como 'piru, que significa lais de guia. Já no formato CVCVC, é mais comum o acento na segunda sílaba, como fo'sal (peixe). Qualquer outra estrutura pode receber acento na primeira ou na segunda sílaba (e raramente na terceira).

Sufixos não alteram o acento tônico, mas prefixos junto a substantivos monossilábicos sim. Sendo assim, uma vez que o único prefixo possível nesse caso são pronomes pessoais, todos os exemplos serão com eles adicionados ao radical do substantivo, como em 'nu (cabelo) → 'o-nu (cabelo dele). Às vezes, a adição do pronome faz o substantivo perder a vogal final. Caso isso gere um substantivo monossilábico, existe a possibilidade do acento mudar de lugar, conforme 'fina (pertences) → 'e-fin (nossos pertences). Finalmente, existe a remota possibilidade da adição em um substantivo polissilábico gerar uma mudança no lugar do acento, por exemplo 'tua (esposa) → 'o-tua (esposa dele).

Processos morfofonêmicos
Existem quatro processos morfofonêmicos na língua lavukaleve: reduplicação, inserção de plosiva glotal, perda vocálica e mudança de qualidade vocálica. A seguir, é apresentado os detalhes de cada processo.

Reduplicação
Ocorre principalmente em verbos, mas também em substantivos, adjetivos e partículas adverbiais. Pode ocorrer de forma holística, ou repetindo apenas o CV, CVV ou CVCV inicial. Entretanto, qualquer que seja a reduplicação adotada, seu significado será o mesmo. Em alguns casos, não possui função alguma e, em outros, possui um significado semântico, conforme alguns exemplos:

Inserção de plosiva glotal
Quando duas vogais idênticas se juntam nos limites do morfema, é opcional adicionar uma plosiva glotal, apesar disso ser bastante raro. Exemplificando, ngo-oatum (teu tio) pode ser pronunciado como [ŋoatum] ou [ŋoʔoatum].

Perda vocálica
Existem três processos possíveis para isso ocorrer. O primeiro é a redução de vogais idênticas no limite de morfema, como em vonam kini laveala feo (ela não se mostrou a eles). Fazendo uma análise das partes que compõem essa frase, percebe-se que as duas últimas letras da palavra laveala possuem, em teoria, dois "as": um por conta do sufixo "-la" (que representa negação), e outro para definir o sujeito como singular e feminino. Todavia, por conta da perda vocálica, é representado apenas um "a". Toda a vez que isso ocorre, pronuncia-se como se fosse uma vogal só, mas ocasionalmente se escreve como se fosse duas, como no caso de taragau na fo'sal voko vela velavel ta oole (uma águia marinha indo pescar viu ela), em que a palavra oole possui dois "os", mas um representa que o objeto é singular e feminino, e o outro que o sujeito é singular.

O segundo ocorre com raízes de substantivos após um prefixo possessivo. É um processo obrigatório quando necessário, e quase todos os exemplos que isso ocorre tem o formato CVCV, conforme beko (pedra) → o-bek (pedra dele). Ainda assim, em torno de um terço das raízes nesse formato não perdem a vogal, como kala (mãe) → o-kala (mãe dele). Vale ressaltar que, caso haja um sufixo no radical, a vogal final não será perdida de forma alguma.

Finalmente, o terceiro é em construções com sujeitos possuídos. Nesse momento, basta saber que nesse tipo de estrutura é adicionado um prefixo possessivo a verbos e, quando esse verbo é terminado em /u/, esse fonema é perdido, conforme ovai (ele foi para o mar), que é composto por "o-" (pronome possessivo na 3ª pessoa do singular), "vau" (ir para o mar) e "-i" (sufixo para esse tipo de estrutura). Sendo assim, é perceptível que o fonema /u/ foi perdido na formação da palavra.

Mudança de qualidade vocálica
Existem duas possibilidades disso ocorrer: a primeira é quando uma palavra em lavukaleve é gritada. Se isso acontecer, o acento tônico migra para a penúltima sílaba e a última vogal é substituída por /ou/, como Angela → [andʒe'lou]. No caso da última letra ser uma consoante, troca-se essa consoante e a vogal anterior, como em Patterson → [pate'sou].

A segunda ocorre por conta de um processo de substantivação de um verbo. Para fazer essa transformação, é necessário adicionar o sufixo "-e" ou "-i" à raiz do verbo, mas existe a possibilidade de que essa adição sequer seja precisa. Essas três alternativas dependem da terminação do verbo a ser substantivado, conforme a tabela a seguir apresenta:

Ortografia
Há vários anos os habitantes das Ilhas Russells usam o alfabeto latino. Apenas três caracteres dessa ortografia distinguem do que é estabelecido pelo Alfabeto Fonético Internacional: /β̞/, /ɰ/ e /ŋ/ escrevem como v, g e ng, respectivamente. Além disso, é válido mencionar que eles não indicam o acento tônico na ortografia.

Gramática

Pronomes
Os pronomes em lavukaleve são divididos entre pessoais, possessivos e demonstrativos, sendo descritos cada um deles a seguir:

Pessoais
Na língua lavukaleve, não existem pronomes pessoais na terceira pessoa, sendo essa função suprida pelos pronomes demonstrativos. Por isso, abaixo tem a lista dos pronomes pessoais apenas na primeira e segunda pessoa, variando entre singular, dual e plural:

Possessivos
São expressos em prefixos, variando em número e pessoa conforme a tabela abaixo:

Demonstrativos
Em lavukaleve, existem apenas dois radicais de pronomes demonstrativos: foia e oia. Ambos são usados de maneira anafórica, mas o primeiro é usado para se referir a alguém está em primeiro lugar na mente dos ouvintes, e o segundo a alguém que, até recentemente, estava predominante na mente deles. A seguir, é apresentado a tabela com as flexões em gênero, número e distância do foia, e, na sequência, do oia.

Indefinidos
Não há pronomes indefinidos na língua lavukaleve. Por isso, "alguém" é expresso como ali (homem), "ninguém" como ali roa-ru (não homem) ou malav rovo-ru (não pessoas), "nada" como mina ro-ru (não coisa), e assim sucessivamente. Portanto, não há palavras especiais para designar pronomes indefinidos.

Substantivos
Formam, juntamente com os verbos, as maiores classes de palavras da língua lavukaleve. A seguir, é apresentado sua divisão em gênero e as formas de transformar o substantivo em dual e plural.

Gênero
Os substantivos são divididos em são masculino (32%), feminino (33%), neutro (30%) e uma categoria a parte que é composta, sobretudo, por substantivos que estão sempre no plural e, por isso, não possuem gênero inerente (5%).

Formação de dual e plural
A maioria dos substantivos são transformados em duais com o acréscimo do sufixo -l (usado, principalmente, quando o substantivo termina com uma vogal), -al (normalmente usado em substantivos terminados em consoante) ou -ol (sobretudo usado em substantivos femininos terminados em -a). Alguns substantivos possuem uma forma dual igual a forma singular, como entidades abstratas, alimentos comuns, partes do corpo e substantivos referentes ao mar.

Em relação a formação de plural, também existem substantivos que não têm uma forma específica para o plural. Entre os substantivos que têm, existem diversas formas de forma-los, mas vale dizer que a maioria dos substantivos femininos plurais são formados pelo sufixo -vil e os masculinos e neutros pelos sufixos -kal e -ul.

Verbos
Todos os verbos na sua forma base terminam em vogais. Em relação a classificação quanto a transitividade, cerca de 51% deles são intransitivos, 45% são transitivos e 4% são  (verbos que podem ser tanto intransitivos quanto transitivos), o que equivale a 16 verbos. Esses verbos ambitransitivos são divididos entre "tipo S=A", em que o sujeito da forma intransitiva corresponde ao sujeito da forma transitiva, e "tipo S=O", em que o sujeito da forma intransitiva corresponde ao objeto da transitiva. A seguir, é apresentado todos os verbos ambitransitivos do lavukaleve.

Conjugação
O tempo, o aspecto e o modo (admonitivo, imperativo progressivo, imperativo pontual, hortativo e capacitativo) são marcados por sufixos. Não é obrigatório marcar essas características, e a maioria deles não podem ser combinados entre si. A seguir, é apresentado uma tabela com todas as flexões, seus sufixos e seus usos.

Irregulares
Do ponto de vista sintático, existem dois verbos irregulares na língua lavukaleve: tuna (ser realmente) e tave (não ser), pois agem de maneira ligeiramente diferente que outros verbos intransitivos.
E, do ponto de vista morfológico, também são dois verbos irregulares que assumem três formas distintas: vo, voi e vula (chegar), além de ve, vei e vela (ir). A seguir, é apresentado uma tabela que mostra qual forma verbal deve ser usada em cada situação:

Adjetivos
Na língua lavukaleve, é muito difícil distinguir um adjetivo de um verbo intransitivo, afinal os dois aparecem na mesma posição na frase. Nesse sentido, segue a lista de adjetivos da língua lavukaleve (vale mencionar que os números de um a dez são considerados adjetivos e que os números ordinais só existem até "décimo"):

Artigos definidos
Os artigos definidos em lavukaleve concordam em número e gênero com o substantivo principal da frase nominal, sendo flexionados conforme a tabela abaixo:

Conjunções
Existem apenas oito conjunções na língua lavukaleve, que estão listadas abaixo.

Marcadores de foco
Existem três marcadores de  na língua: meo é usado para questões polares, heo é usado em questões de informação que contenham o pronome foia, e feo é usado quando o foco é o marcado.

Posposições
Lavukaleve possui uma quantidade bem limitada de posposições, que são apresentadas na sequência.

Sentença
A ordem SOV (sujeito-objeto-verbo) é bastante estrita na língua lavukaleve. As frases podem ter no máximo um predicado, e qualquer número de adjuntos ou partículas, incluindo advérbios. Além disso, que não existem verbos cujo argumento exija um adjunto.

Vocabulário

Bibliografia

Línguas das Ilhas Salomão

Língua lavukaleve


Grégoire  d'Alexandrie est un  patriarche melkite d'Alexandrie  de 1243 à 1263

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIIIe siècle

Grégoire Ier d'Alexandrie


Le relais 4 x 5 kilomètres de ski de fond aux Jeux olympiques de 2022 a lieu le .

Médaillées

Résultats

Notes et références

Relais femmes
Relais en ski de fond

Relais féminin de ski de fond aux Jeux olympiques de 2022


Çamalan, Samsun ilinin Ayvacık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski yerlileri Rumlarmış, Karadenizli olan bu toplum, 1923'te Lozan Antlaşmasıyla yunanistana gönderilmiş.

Coğrafya
Samsun iline 74 km, Ayvacık ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ayvacık'ın mahalleleri

Çamalan, Ayvacık


Regimentul 24 Infanterie a fost o unitate de nivel tactic care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Regimentul VI Tecuci No. 24. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 11 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Tecuci. La intrarea în război, Regimentul 24 Infanterie a fost comandat de colonelul Leonida Foișoreanu. Regimentul 24 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.

Drapelul de luptă al regimentului a fost decorat cu cea mai înaltă distincție de război, Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III.
"Pentru vitejia și devotamentul cu care ofițerii, subofițerii și soldații regimentului au atacat puternicele pozițiuni germane de la Poiana Încărcătoarea și cota 711, în ziua de 11 iulie 1917. După  ce au deschis breșe în rețelele de sârmă ale inamicului, valurile de asalt, s-au aruncat cu un avânt fără seamăn la atac și după  o luptă furioasă la baionetă și cu grenadele au reușit să pună stăpânire pe I-a linie de apărare, apoi, după  alte atacuri eroice ale acestui viteaz regiment, inamicul a fost nevoit să părăsească poziția în timpul nopții, lăsând în urma sa 8 mortiere grele de tranșee, 2 tunuri de munte, 4 obuziere, prizonieri, mitraliere, arme, proiectoare și altă mare cantitate de muniții și material de război."
Înalt Decret no. 448 din 29 ianuarie 1919

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Comandanți
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 24 Infanterie (1916-1918)


Nikolaj Vatutin (16. prosinca 1901. – 15. travnja 1944.) bio je sovjetski vojni zapovjednik u Ruskom građanskom ratu i Drugom svjetskom ratu. Zaslužan je za ponovno zauzimanje Ukrajine i oslobođenje Kijeva 1943. godine.

Vojna karijera
Nikolaj Vatutin rođen je u selu Chepukhino (kasnije nazvano Vatutino) 1901. godine u ruskoj seljačkoj obitelji. Tijekom Ruskog građanskog rata (1920.) borio se protiv anarhističkih snaga Nestora Makhna u Ukrajini. Godinu kasnije postaje član Ruske komunističke partije i nastavlja službu u vojsci, često bivajući promoviran.

Staljinove čistke 1937. – 1938. otvorile su mu put prema višim vojnim položajima. Dobio je čin Komdiva (ekvivalentan našem general-bojniku) 1938. godine. Iste je godine postao zapovjednik stožera Kijevskog vojnog okruga.

Na početku Drugog svjetskog rata, Vatutin je planirao sovjetski napad na Poljsku i sudjelovao u okupaciji Besarabije i sjeverne Bukovine pod zapovjedništvom Georgija Konstantinoviča Žukova. Staljin ga je potom promovirao u generala pukovnika, zbog njegove inovativnosti i marljivosti. Naime, Staljinu se sviđalo Vatutinovo skromno podrijetlo, koje se slagalo s komunističkim idealima. Međutim, Vatutin je još uvijek bio relativno neiskusan na  terenu i posjedovao je manjkavo znanje o logistici i strategiji. To se očitovalo u njegovoj nespremnosti 22. lipnja 1941. kada je Njemačka napala SSSR i u kasnijim bitkama na Istočnoj fronti.

Vatutin je ubrzo dodijeljen Sjeverozapadnom frontu, što mu je omogućilo da iskoristi svoje prednosti. Kao zapovjednik glavnog stožera Sjeverozapadnog fronta, često je promovirao perspektivne mlade časnike. Za razliku od većine sovjetskih časnika, Vatutin nije bio obeshrabren njemačkim vojnim uspjesima, te je često napadao protivnika. Ova je strategija bila uspješna krajem 1941., kada je Vatutin uspio nakratko spriječiti prodor Ericha von Mansteina prema Lenjingradu. Nakon bitke za Moskvu, Vatutin je uspio opkoliti dva njemačka korpusa u Demjansku, što je bio jedan od prvih velikih sovjetskih uspjeha u ratu.

U srpnju 1942. godine, Staljin je poslao Vatutina da preuzme vodstvo Voronješkog bojišta,kojei je bilo  napdnuto od njemačke Armijske grupe jug. Iako su Nijemci zauzeli grad, nisu uspjeli probiti Vatutinovu liniju, usmjerivši svoje trupe prema Staljingradu. Kasnije, na čelu Jugozapadnog fronta, Vatutin je porazio Talijansku osmu armiju, što je doprinijelo predaji Paulusove Šeste armije.

Vatutinovi su vojni uspjesi u istočnoj Ukrajini doprinijeli zauzimanju Harkiva u siječnju 1943. godine. Međutim, njegove su se trupe previše raširile, a logističke linije izdužile, što je omogućilo Mansteinu da ga porazi južno od Harkiva i opkoli generala Golikova u Harkivu. Bez obzira na ove neuspjehe, Staljin je okrivio Vatutinove podređene, a sam Vatutin je promoviran u čin generala zbora. Kasnije je vodio Voronješko bojište tijekom bitke kod Kurska, te pokazao sposobnost da brzo prijeđe iz defenzive u ofenzivu. Nakon bitke kod Kurska, uspio je ponovno organizirati svoje  postrojbe Prošao je kroz gotovo neprolazna močvarna tla, iznenadivši i porazivši Mansteina. Međutim, Manstein je ponovno iskoristio raširenost Vatutinovih postrojbi i porazio ih u bitci kod Radomyshla.

Ponovno preuzevši inicijativu, Vatutin je uspio zarobiti oko 56,000 njemačkih  vojnika zajedno s Ivanom Konevom.

Smrt
Daleko od bojišnice, Vatutina je 28. veljače 1944. napala skupina Ukrajinske ustaničke armije (UPA), koja ga je teško ranila. Umro je od sepse u kijevskoj bolnici 6 tjedana kasnije. Nekoliko mjeseci kasnije poginula su i njegova braća. Vera Jefimovna, Vatutinova majka, morala je pokopati 3 sina u 2 mjeseca. Vatutin je pokopan u Kijevu.

Utjecaj
Vatutin se smatra jednim od najvažnijih sovjetskih generala Drugog svjetskog rata. Njegove inovativne taktike, planiranje i operacijske tehnike su bile hvaljene među mnogim ratnim teoretičarima. Vatutin se smatra herojem SSSR-a, a Kijev sadrži mnogo njegovih kipova.

Sovjetski vojni zapovjednici u Drugom svjetskom ratu
Vojni zapovjednici u Ruskom građanskom ratu

Nikolaj Vatutin


Janette Poujade, née le  à Magnac-sur-Touvre et morte le  à Paris, est une aviatrice française.

Biographie
Janette Poujade se classe d'abord première des Français aux Six heures de La Baule le . Elle obtient la première place du Rallye international d'Annecy le  avec un vol de  accompli en 7h10.

Elle bat le  un record de distance ( en 11h30) de Lyon à Sundsvall sur un Starck AS-71, record toujours valable pour un avion de cette catégorie (moteur de moins de 2 litres de cylindrée).

En juillet 1953, elle remporte le rally féminin de Deauville.

Distinctions
 .
 .

Notes et références

Aviatrice française
Naissance en juin 1925
Naissance en Charente
Décès en avril 2019
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Chevalier de l'ordre national du Mérite
Titulaire de la médaille de l'Aéronautique
Décès à 93 ans

Janette Poujade


Sandra Hall Magnus (born October 30, 1964) is an American engineer and a former NASA astronaut. She returned to Earth with the crew of STS-119 Discovery on March 28, 2009, after having spent 134 days in orbit. She was assigned to the crew of STS-135, the final mission of the Space Shuttle. She is also a licensed amateur radio operator with the call sign KE5FYE. From 2012 until 2018 Magnus was the executive director of the American Institute of Aeronautics and Astronautics.

Biography

Early life and education
Magnus was born and raised in Belleville, Illinois. She earned degrees in physics and electrical engineering from the University of Missouri–Rolla (now known as the Missouri University of Science and Technology) before earning a PhD in materials science and engineering from the Georgia Institute of Technology in 1996. Research for her dissertation, entitled "An Investigation of the relationship between the thermochemistry and emission behavior of thermionic cathodes based on the BaO-ScO-WO ternary system," was supported by a fellowship from the NASA Lewis Research Center.

Engineering career
During the 1980s, Magnus worked on stealth aircraft design as an engineer for McDonnell Douglas. She worked on the propulsion system for the A-12 Avenger II until the project was canceled by the Navy in 1991.

NASA career

Magnus was selected as an astronaut candidate in 1996. Following training for two years from January 1997 until May 1998, Magnus was assigned to the Payloads/Habitability branch in the Astronaut office. Her work included coordinating with the European Space Agency and the Development Agency of Japan (NASDA) and Brazil. In May 1998 she was assigned to work in Russia supporting payload hardware development and testing. In 2000 she was CAPCOM for the International Space Station.

STS-112
She flew her first space mission, STS-112, in October 2002 as a mission specialist. The main objective of Space Shuttle Atlantis' mission was the installation of the S1 truss section on the International Space Station (ISS) and consumables delivery. Magnus operated the space station's robotic arm during the three spacewalks required to install and activate the S1 truss. The flight duration was 10 days 19 hours 58 minutes and 44 seconds.

Survival training
From January 29–31, 2006, together with Oleg Artemiev and Michael Barratt, Magnus took part in a two-day examination for the ability to survive in an uninhabited area in case of the Soyuz descent module making an emergency landing. She passed this examination in the forest near Moscow.

NEEMO 11
From September 16–22, 2006, Magnus served as the commander of NASA's NEEMO 11 mission, an undersea expedition at the National Oceanic and Atmospheric Administration's Aquarius laboratory located off the coast of Florida. With fellow astronaut/aquanauts Timothy Kopra, Robert Behnken and Timothy Creamer, all of whom were training for possible assignment to missions to the International Space Station, Magnus imitated moonwalks, tested concepts for mobility using various spacesuit configurations and weights to simulate lunar gravity. Techniques for communication, navigation, geological sample retrieval, construction and using remote-controlled robots on the moon's surface also were tested.  National Undersea Research Center support crew members Larry Ward and Roger Garcia provided engineering support inside the habitat.

Expedition 18
Magnus served as flight engineer on board the International Space Station as part of Expedition 18. Magnus was a mission specialist on STS-126 for the trip to the station, which launched on November 14, 2008. She served as mission specialist on STS-119 when it returned on March 28, 2009. She logged 133 days in orbit and received warm greetings from NASA on her return. Her replacement, JAXA astronaut Koichi Wakata, was launched aboard Discovery on March 15, 2009.

STS-135

On September 14, 2010, NASA announced Magnus to be one of four astronauts assigned to the STS-135 "launch on need" crew that was, if needed, to fly a rescue mission for STS-134, which was originally the last scheduled shuttle flight. Other members assigned to that crew were commander Christopher Ferguson, pilot Douglas G. Hurley, and fellow mission specialist Rex J. Walheim. In January 2011, NASA added STS-135 to the manifest as the final space shuttle mission, scheduled to launch in July 2011; STS-134 was conducted successfully in May 2011, requiring no rescue flight. The mission launched successfully on 8 July 2011 and landed on July 21.

In September 2012, Magnus became deputy Chief of the Astronaut Office.

After NASA
In October 2012, Magnus left NASA Astronaut corps to become the executive director of the American Institute of Aeronautics and Astronautics (AIAA). She was the executive director until January 2018.

From 2018 to 2019, Magnus was a principal at AstroPlanetView. In 2019, she became the deputy director for Engineering within the Office of the Under Secretary of Defense for Research and Engineering, serving under former NASA Administrator Michael Griffin.

On February 9, 2021, Virgin Galactic announced that Magnus would be joining their Space Advisory Board to help "provide advice to senior management as the company moves forward to open space for the benefit of all." Magnus will be joined by former astronaut Chris Hadfield and Chief Scientist of Cubic Corporation David A. Whelan.

References

External links

 Spacefacts biography
 "Spacebook," Dr. Magnus's blog during her 2008-9 mission aboard the ISS
 NASA biography October 2012

1964 births
Living people
Amateur radio people
American astronauts
Aquanauts
Crew members of the International Space Station
Women astronauts
Georgia Tech alumni
Missouri University of Science and Technology alumni
People from Belleville, Illinois
American women engineers
Amateur radio women
Space Shuttle program astronauts
American electrical engineers
Engineers from Illinois
21st-century American women
United States Astronaut Hall of Fame inductees

Sandra Magnus


Leordoaia este o rezervație naturală silvică în raionul Călărași, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Hîrjauca, Hîrjauca-Sipoteni, parcela 31. Are o suprafață de 158 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Călărași.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Leordoaia
Raionul Călărași

Rezervația naturală Leordoaia


راشد وأحبابه، البوم غنائي خليجي عربي منوع طرح في 29 أبريل عام 2008. وهو يعتبر باكورة أعمال شركة بلاتينيوم ريكوردز مع الفنان راشد الماجد في مجال إنتاج الألبومات الغنائية.

الأغاني
طرح راشد الماجد ثلاث أغنيات في الألبوم (أغنية سبق وان تم طرحها كأغنية مفردة في وقت سابق، أغنية تم تجديد تسجيلها بتوزيع جديد، وأغنية واحدة جديدة) كما شاركه في الألبوم كلاً من : أحمد الهرمي، عادل محمود ومنى أمرشا، وليد الشامي، أصيل همام، محمد الزيلعي، وليد الجيلاني، فهد الكبيسي، عبد الفتاح جريني، ثامر توفيق.

انظر أيضًا
عساف
راشد الماجد

المراجع

ألبومات 2008
ألبومات راشد الماجد

راشد وأحبابه (ألبوم)


اللون الأرجواني أو الفُرْفير  هو تسمية تطلق على طيف من تدرجات اللون الواقعة بين الأحمر والأزرق. ويمكن الحصول عليه (في كلا الخضب الطرحية والأضواء الجمعية) بمزج الألوان الأولية الأحمر والأزرق بنسب متفاوتة، مع احتمالية إضافة كمية صغيرة جدًا من لون أولي ثالث (الأخضر في حالة الضوء، والأصفر في حالة الخضب). يوجد تعارض في الآراء حول أي التدرجات اللونية يمكن وصفها باللون الأرجواني، فبعضها يوصف بدقة أكبر على أنها قرمزية اللون لبعض التدرجات الخاصة. والاختلاف في حساسية الشبكية للون الأحمر والأزرق بين الأشخاص يمكن أن تزيد من حالة التعارض.

يعرف اللون الأرجواني حسب نظرية اللون على أنه أي لون غير طيفي بين اللون البنفسجي واللون الأحمر. اللون البنفسجي هو لون طيفي ولكنه ليس اللون الأرجواني.

مراجع

اقرأ أيضا
 أرجوان صور
 شجر الأرجوان

ألوان الويب
دخيل إغريقي
درجات الأزرق
درجات البنفسجي
رموز مجتمع الميم

أرجواني


Ženski kuglački klub Split (ŽKK Split; Split) je ženski kuglački klub iz Splita, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjeće u Prvoj hrvatskoj kuglačkoj ligi za žene.

O klubu
Od 1992.  do 1995. na splitskom području je zamrla aktivnost ženskih kuglačkih klubova (1991. je ugašen najuspješniji splitski klub "Poštar", a 1992. "Mladost" iz Kaštel Sućurca). ŽKK "Split" je osnovan u srpnju 1995. godine, a većinu članica kluba su činile bivše igračice "Poštara" i ostalih bivših klubova sa splitskog područja. Klub je višestruki hrvatski prvoligaš.

Uspjesi

Ekipno
 1. hrvatska liga
 trećeplasirane: 2018./19.

 1. B hrvatska liga - Jug
 prvakinje: 1996./97., 1999./2000., 2001./02.
 doprvakinje: 1995./96., 1998./99.

 2. hrvatska liga (Zašad/Jug)
 prvak: 2010./11.
 doprvak: 2005./06.

 Kup Hrvatske
 finalistice: 2014., 2022.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznate igračice

Unutrašnje poveznice
 Kuglački klub Poštar Split (žene)

Vanjske poveznice
 Ženski Kuglački Klub Split, facebook stranica
 aplikacija.kuglanje.hr, Ženski kuglački klub Split
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB SPLIT - SPLIT

Izvori
 Herci Ganza-Čaljkušić, Robert Kučić: Heroine splitskoga sporta : ženska strana medalje, Split, 2013., , str. 269
 bisnode.hr, ŽENSKI KUGLAČKI KLUB "SPLIT" - SPLIT

Split
Split
Split

Ženski kuglački klub Split


Spearville est une ville américaine située dans le comté de Ford, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Ford (Kansas)

Spearville (Kansas)


An Spathantheum orbignyanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Spathantheum orbignyanum in nahilalakip ha genus nga Spathantheum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spathantheum

Spathantheum orbignyanum


Olga Edna Purviance  () a fost o actriță americană în timpul epocii filmului mut. A jucat rolul feminin principal în multe filme alături de Charlie Chaplin, alături de care a apărut în peste 30 de filme.

Filmografie

În cultura populară

Este portretizată de Penelope Ann Miller în filmul Chaplin (1992) și de Katie Maguire în filmul Madcap Mabel (2010).

Note

Legături externe

Edna Purviance—tribute and research site
Edna Purviance at Then & Now

Vezi și
Listă de actori americani (M-Q)
Listă de oameni din statul Nevada

Nașteri în 1895
Decese în 1958
Actrițe americane

Edna Purviance


فيرفاكس  هي إحدى مدن مقاطعة مارين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 2 مارس، 1931.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لفيرفاكس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان فيرفاكس 7,319 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 3,306 أسرة وعدد العائلات 1,813 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,418 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 91.39% من البيض و1.16% من الأمريكيين الأفارقة و0.48% من الأمريكيين الأصليين و1.97% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.16% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.53% من الأعراق الأخرى و3.31% من عرقين مختلطين أو أكثر و5.71% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,306 أسرة كانت نسبة 28.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 41.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 10% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 45.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 31.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.20، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.76.

بلغ العمر الوسطي للسكان 41.6 عاماً. وكانت نسبة 19.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 33.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 33% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 91.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 88.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في البلدة 58,465 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 68,308 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 51,457 دولارًا مقابل 40,815 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالبلدة 34,080 دولارًا. وكانت نسبة 4.3% من العائلات ونسبة 6.5% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 6.6% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 7.6% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان فيرفاكس 7,441 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 3,379 أسرة وعدد العائلات 1,875 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,585 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 88.93% من البيض و1.48% من الأمريكيين الأفارقة و0.48% من الأمريكيين الأصليين و2.74% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.05% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.34% من الأعراق الأخرى و3.98% من عرقين مختلطين أو أكثر و6.77% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,379 أسرة كانت نسبة 27.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 42.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.4% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 44.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 31.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 9.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.20، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.77.

بلغ العمر الوسطي للسكان 45.9 عاماً. وكانت نسبة 19.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 24.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 39.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

أعلام
 مقتل بولي كلاس
 كيث دونيلان

مراجع

تأسيسات سنة 1931 في كاليفورنيا
مدن مقاطعة مارين
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا

فيرفاكس (كاليفورنيا)