The Agulhas Current () is the western boundary current of the southwest Indian Ocean. It flows south along the east coast of Africa from 27°S to 40°S. It is narrow, swift and strong. It is suggested that it is the largest western boundary current in the world ocean, with an estimated net transport of 70 sverdrups (70 million cubic metres per second), as western boundary currents at comparable latitudes transport less — Brazil Current (16.2 Sv), Gulf Stream (34 Sv), Kuroshio (42 Sv).

Physical properties
The sources of the Agulhas Current are the East Madagascar Current (25 Sv), the Mozambique Current (5 Sv) and a recirculated part of the south-west Indian subgyre south of Madagascar (35 Sv). The net transport of the Agulhas Current is estimated as 100 Sv. The flow of the Agulhas Current is directed by the topography. The current follows the continental shelf from Maputo to the tip of the Agulhas Bank (250 km south of Cape Agulhas). Here the momentum of the current overcomes the vorticity balance holding the current to the topography and the current leaves the shelf.
The current reaches its maximum transport near the Agulhas Bank where it ranges between 95-136 Sv.

The core of the current is defined as where the surface velocities reaches , which gives the core an average width of .  The mean peak speed is , but the current can reach .

Agulhas meanders and Natal pulses
As the Agulhas Current flows south along the African east coast, it tends to bulge inshore frequently, a deviation from the current's normal path known as Agulhas Current meanders (ACM).  These bulges are occasionally (1-7 times per year) followed by a much larger offshore bulge, known as Natal pulses (NP).  Natal pulses move along the coast at  per day.  An ACM can bulge up to  and a NP up to  from the current's mean position.
The AC passes  offshore and an ACM can reach  offshore.  When the AC meanders, its width broadens from  to  and its velocity weakens from  to .  An ACM induces a strong inshore counter-current.

Large-scale cyclonic meanders known as Natal pulses are formed as the Agulhas Current reaches the continental shelf on the South African east-coast (i.e. the eastern Agulhas Bank off Natal).  As these pulses moves along the coast on the Agulhas Bank, they tend to pinch off Agulhas rings from the Agulhas Current.  Such a ring shedding can be triggered by a Natal pulse alone, but sometimes meanders on the Agulhas Return Current merge to contribute to the shedding of an Agulhas ring.

Retroflection
In the southeast Atlantic Ocean the current retroflects (turns back on itself) in the Agulhas Retroflection due to shear interactions with the strong Antarctic Circumpolar Current, also known as the "West Wind Drift" despite referring to the ocean current rather than to the surface winds.  This water becomes the Agulhas Return Current, rejoining the Indian Ocean Gyre. It is estimated that up to 85 Sv (Sv) of the net transport is returned to the Indian Ocean through the retroflection.  The remaining water is transported into the South Atlantic Gyre in the Agulhas Leakage.  Along with direct branch currents, this leakage takes place in surface water filaments, and Agulhas Eddies.

Agulhas leakage and rings

It is estimated that as much as 15 Sv of Indian Ocean water is leaked directly into the South Atlantic.  10 Sv of this is relatively warm, salty thermocline water, with the remaining 5 Sv being cold, low salinity Antarctic Intermediate Water.  Since Indian Ocean water is significantly warmer (24-26 °C) and saltier than South Atlantic water, the Agulhas Leakage is a significant source of salt and heat for the South Atlantic Gyre.  This heat flux is believed to contribute to the high rate of evaporation in the South Atlantic, a key mechanism in the Meridional Overturning Circulation. A small amount of the Agulhas Leakage joins the North Brazil Current, carrying Indian Ocean water into the North Atlantic Subtropical Gyre.  Before reaching the Caribbean Sea, this leakage gets heated up by the sun around the equator, and, when finally joining the Gulf Stream, this warm and salty water contributes to the formation of deep water in the North Atlantic.

Surface water filaments are estimated to account for up to 13% of the total salt transport from the Agulhas Current into the Benguela Current and South Atlantic Gyre.  Due to surface dissipation, these filaments are not believed to significantly contribute to inter-basin heat flux.

Where the Agulhas turns back on itself the loop of the retroflection pinches off periodically, releasing an eddy into the South Atlantic Gyre. These "Agulhas Rings" enter the flow of the Benguela Current or are advected northwestward across the South Atlantic where they join the South Equatorial Current, where they dissipate into the larger background currents.  These anticyclonic warm core rings are estimated to have a transport of 3-9 Sv each, in total injecting salt at a rate of 2.5106 kg/s and heat at a rate of 45 TW.

Paleoclimate
Since the Pleistocene, the buoyancy of the South Atlantic thermocline and the strength of the Atlantic meridional overturning circulation has been regulated by the shedding of warm, saline Agulhas Rings.  The Agulhas leakage affects the Atlantic thermocline on a decadal timescale and over centuries it can change the buoyancy of the Atlantic thermocline and therefore the formation rates of North Atlantic Deep Water (NADW).

The provenance of ocean sediments can be determined by analysing terrigenous strontium isotope ratios in deep ocean cores.  Sediments underlying the Agulhas Current and Return Current have significantly higher ratios than surrounding sediments.  Franzese et al. 2009 analysed cores in the South Atlantic deposited during the Last Glacial Maximum (LGM, 20 000 years ago), and concluded that the Agulhas leakage was significantly reduced.  The trajectory of the current was the same during the LGM and that the reduced leakage must be explained by a weaker current.  Furthermore, it can be predicted that a stronger Agulhas Current will result in a more eastward retroflection and an increased Agulhas leakage.  , however, noted that changes in temperature and salinity in the Agulhas leakage is at least partly the result of variability in the composition in the current itself and can be a poor indicator of the strength of the leakage.

Rogue waves
The south-east coast of South Africa is on the main shipping route between the Middle-East and Europe/the U.S. and several large ships sustain major damage because of rogue waves in the area where these waves occasionally can reach a height of more than .  Some 30 larger ships were severely damaged or sunk by rogue waves along the South African east-coast between 1981 and 1991.

Agulhas Undercurrent
Directly under the core of the Agulhas Current, at a depth of , there is an Agulhas Undercurrent which flows equatorward.  The undercurrent is  deep and  wide and can reach  at , one of greatest speeds observed in any current at this depth, but it also displays a great variance with a transport of 4.2±5.2 Sv.  The undercurrent can represent as much as 40% of the Indian Ocean overturning transport.

Below  a separate layer of the undercurrent can be distinguished: the more coherent North Atlantic Deep Water (NADW) which transports an average of 2.3±3.0 Sv.  NADW rounds the southern tip of Africa after which the major part (9 Sv) flow eastward and a smaller part (2 Sv) northward through the Agulhas Undercurrent and into the Natal Valley (the basin between South Africa and the Mocambique Plateau); remnants of NADW has been observed in the Mozambique Basin and Channel.  The undercurrent is more leaky than the Agulhas above, resulting in a relatively well-mixed composition of water masses — at intermediate depth there is a mixture of Antarctic Intermediate Water and Read Sea Water.

The periodicity of the meanders and Natal pulses of the Agulhas is matched by the Agulhas Undercurrent.  More research is needed but observations seem to indicate that during a meander event the Agulhas moves first onshore, then offshore, and finally onshore again, first weakening then strengthening 10-15 Sv.  At the same time the undercurrent is first squeezed offshore and weakened when the Agulhas moves onshore, then strengthened and forced upward when the Agulhas moves offshore, and finally returns to normal.

Biological properties

Primary production
The Agulhas acts as an oceanic convergence zone.  Due to mass continuity this drives surface waters down, resulting in the upwelling of cold, nutrient rich water south of the current.  Additionally, the convergence tends to increase the concentration of plankton in and around the Agulhas.  Both of these factors result in the area being one of enhanced primary productivity as compared to the surrounding waters.  This is especially notable in the Agulhas Retroflection waters, where chlorophyll-a concentrations tend to be significantly higher than the surrounding South Indian Ocean and South Atlantic Ocean waters.

Impact of rings
Warm core rings are known to have lower primary productivity than surrounding cold waters.  Agulhas Rings are no exception, and have been observed to carry waters with low chlorophyll-a concentration water into the South Atlantic. The size of phytoplankton in Agulhas Rings tends to be smaller than in the surrounding water (around 20 µm in diameter).

Agulhas Rings have also been observed as removing larval and juvenile fish from the continental shelf.  This removal of young fish can result in a reduced anchovy catch in the Benguela system if a ring passes through the fishery.

See also

References

Notes

Sources

Currents of the Indian Ocean
Climate of Africa
Marine ecoregions
Rogue wave incidents
Temperate Southern Africa

Agulhas Current


Did It Again se poate referi la:

Did It Again (cântec de Kylie Minogue), 1997
Did It Again (cântec de Shakira), 2009

Vezi și
Do It Again

Did It Again


Joonas Järvinen (* 5. Januar 1989 in Turku) ist ein finnischer Eishockeyspieler, der seit Oktober 2023 bei Lukko Rauma aus der finnischen Liiga unter Vertrag steht und dort auf der Position des Verteidigers spielt. Zuvor war Järvinen bereits mehrfach in der Liiga, wo er über 460 Partien absolvierte, sowie in der Kontinentalen Hockey-Liga (KHL) aktiv. Zwischenzeitlich verbrachte er zwei Spielzeiten bei der Düsseldorfer EG aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL).

Karriere

Järvinen begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von TPS Turku, für dessen Profimannschaft er von 2007 bis 2011 in der SM-liiga, der höchsten finnischen Spielklasse, aktiv war. In der Saison 2009/10 wurde er mit TPS Turku Finnischer Meister. Zur Saison 2011/12 wechselte der Verteidiger innerhalb der SM-liiga zu den Pelicans Lahti. Nach der Saison, in der er mit Lahti die Vizemeisterschaft feiern konnte, wechselte er als Free Agent zu den Nashville Predators aus der National Hockey League (NHL). Dort unterzeichnete er einen Zweijahres-Vertrag, kam aber bis zu seinem Vertragsende ausschließlich in der American Hockey League (AHL) bei den Milwaukee Admirals zum Einsatz.

Im Juni 2014 kehrte der Verteidiger nach Europa zurück und wurde vom HK Sotschi aus der Kontinentalen Hockey-Liga (KHL) verpflichtet. Im Sommer 2015 wechselte der Finne zurück nach Finnland zu HIFK Helsinki, für den er in der Liiga und Champions Hockey League spielte. Am Saisonende wurde er mit dem HIFK finnischer Vizemeister, ehe er im September vom chinesischen KHL-Vertreter Kunlun Red Star verpflichtet wurde. Für KRS absolvierte er 100 Pflichtspiele in der KHL, ehe er im Sommer 2018 nach Finnland zurückkehrte und bei Tappara einen Vertrag bis November 2018 erhielt. Anschließend entschied er sich für eine Rückkehr in die KHL zu Kunlun Red Star.

In der Saison 2019/20 spielte er erneut beim HIFK, anschließend kurzzeitig bei Jokerit in der KHL und den Großteil der Saison 2020/21 wieder in der Liiga bei Ässät Pori. Im September 2021 wechselte Järvinen zur Düsseldorfer EG aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL). Dort war er insgesamt zwei Spielzeiten bis zum Frühjahr 2023 tätig. Im Oktober 2023 gab Lukko Rauma seine Verpflichtung und die damit verbundene Rückkehr in die heimische Liiga bekannt.

International
Für Finnland nahm Järvinen im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2007 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 2008 und 2009 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften der Jahre 2012 und 2017.

Erfolge und Auszeichnungen
 2009 Finnischer U20-Junioren-Vizemeistermit TPS Turku
 2010 Finnischer Meister mit TPS Turku
 2012 Finnischer Vizemeister mit den Pelicans Lahti
 2016 Finnischer Vizemeister mit dem HIFK Helsinki

Karrierestatistik
Stand: Ende der Saison 2022/23

International
Vertrat Finnland bei:

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Finnland)
Eishockeyspieler (Turun Palloseura)
Eishockeyspieler (Pelicans)
Eishockeyspieler (Milwaukee Admirals, AHL)
Eishockeyspieler (HK Sotschi)
Eishockeyspieler (Helsingfors IFK)
Eishockeyspieler (Kunlun Red Star)
Eishockeyspieler (Tappara)
Eishockeyspieler (Jokerit)
Eishockeyspieler (Porin Ässät)
Eishockeyspieler (Düsseldorfer EG)
Eishockeyspieler (Rauman Lukko)
Finnischer Meister (Eishockey)
Geboren 1989
Mann
Finne

Joonas Järvinen


An Neocogniauxia in uska genus han Liliopsida. An Neocogniauxia in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Neocogniauxia

Neocogniauxia


Yigal Amir (; 23 Mayıs 1970), 5. İsrail başbakanı İzak Rabin'e suikastı ile bilinen Yahudi sağ popülist tetikçi.

Ultra-Ortodoks bir ailenin çocuğu olarak Hertsliya, İsrail'de doğdu. Babası Schlomo bir din adamı, annesi Geula anaokulu öğretmenidir. Annesi dindar olmasına rağmen laik İsraillilerle sıcak ilişkileri vardır. Yigal Amir ilkokuldan sonra dini eğitimle askeri eğitimin karma olarak verildiği bir okula kaydoldu. Kerem De-Yavneh yüksek okulundan mezun olduktan sonra, Golani Piyade Tugayında askerliğini yaptı. Daha sonra Bar İlan Üniversitesi'nde hukuk okudu. Göçmen Yahudilere İbranice dersleri verdi.

Okul yıllarında ilgilendiği Hava Holtzman, 5 aylık bir birlikteliğin sonunda, Yigal'den ayrılıp onun en yakın arkadaşıyla evlendi. Bu olaydan sonra psikolojik sorunlar yaşadı. Hatta kardeşi Hagai'nin ifadesine göre: " Yigal öyle yıkılmıştı ki kendisini feda etmekten söz etmeye başlamıştı."

Suikastın gelişimi
4 Kasım 1995'te Tel Aviv'deki barış mitinginde İzak Rabin'de vardı. Bu barış mitinginde Rabin yüzbinlerce kişiyle birlikte hep bir ağızdan Shir Ha-Shalom'u (Barış Şarkısı) söylemişti. O sırada Amir 274 numaralı otobüsle Tel Aviv'e gelip, park alanında bekledi. Miting sona erdikten sonra Rabin kürsüden inerek kendisini bekleyen zırhlı Cadillac marka arabasına yürüdü. Şimon Peres ile aynı anda yürümesine güvenlik sebebiyle izin verilmemişti. Çünkü miting sırasında Hamas'ın bombalı eylem yapacağı ihbarı alınmıştı. Peres arabaya bindikten sonra, Rabin miting alanını selamlayıp, teşekkürlerini sundu. Arabasına binmesine birkaç adım kala saat 21:40'ta 25 yaşındaki Yigal Amir silahını ateşledi. Silah 22 kalibrelikti, 3 el ateş etti. İlki dalağına, ikincisi ise göğsüne, ana atardamarlardan birine saplandı. Omuriliği ve cebindeki barış şarkısı yazılı kâğıt parçalanmıştı. Güvenlik güçleri hemen üzerine atlayarak Amir'i etkisiz hale getirdiler. Otoparkın karşısındaki alışveriş merkezinin duvarına yaslayıp çembere aldılar. Rabin İchilov Hastanesi'ne kaldırıldı. Saat 23:14'te Rabin'in sağ kolu Eytan Haber öldüğünü medyaya açıkladı. İsrailliler için bu ülke tarihinin ilk siyasi suikastıdır. Öldürülen kişiden daha çok bir Yahudi'nin bir başka Yahudi'yi öldürmesi yüzünden dikkat çekicidir.

Suikasttan sonra
6 Kasım 1995'te Tel Aviv bölge mahkemesine çıkmadan önce Amir suikastın nedenlerini ve duygularını anlattı. Neler hissettiği sorulduğunda: "Bu emri Tanrı'dan aldım, bir Arap teröristi vurmuş gibiyim" dedi. Mahkemeler boyunca beyaz, bisiklet yaka tişörtünün üzerine giydiği mavi süveter ve siyah kipasıyla Yahudi imajı çizmeye çalıştı. Aleyhindeki tanıkları sakız çiğneyerek dinledi. Rabin'i öldürmekten çekinip çekinmediği sorulduğunda ise: "Onu zeki bir insanın öldürmesini istiyordum, bir Arabın onu öldürmesinden korkuyordum. Tanrının bunu bizlerden birinin yaptığını görmesini istedim" dedi.

Mahkeme sürerken polis soruşturmaya devam etti, Amir'in evinin yakınlarında toprağa gömülü bol miktarda patlayıcı bulundu ama olayla ilgisi olmadığına kanaat getirildi. Soruşturma sürdükçe hangi arkadaşlarının suikastten haberleri olduğu ortaya çıkarıldı. Ama arkadaşlarından biri Yigal'in söylediklerinin arkadaşları arasında ciddiye alınmadığını belirtti. Amir ifadelerinde ısrarla suikastı tek başına planladığı ve uyguladığını söylese de 5 arkadaşı ile 2 kardeşi tutuklandı. Suikast ile ilgileri olmadığı ortaya çıkınca salıverildiler. Hakkındaki dava yaklaşık 1 yıl sürdü. Hüküm okunmadan önce bir açıklama yapılması istendi. Bu açıklama şöyleydi:

"Yaptığım şey kendim için değildir. Tam aksine kendime ve aileme zorluk verdim. Bunu nefret, kıskançlık, öfke ya da intikam adına yapmadım. Bunu sadece liderleri tarafından yanlış yönlendirilen İsrail halkının iyiliği için yaptım. Rabin'i İsrail topraklarını Araplara veren ilk lider olduğu için; Tanrı, Tevrat, İsrail halkı için öldürdüm. Benim doğama, yetiştirme tarzıma aykırı olduğu halde Rabin'i vurdum. Ülkem uğruna hapse girdiğim için kendimi iyi hissediyorum." Bu Amir'in kamu önünde yaptığı son siyasi açıklamaydı. Mahkeme başkanı Edmond Levy Rabin'i öldürmenin Amir'in alnında uzun bir süre leke olarak kalacağını söyledi ve ömür boyu hapse mahkûm etti. Kararı dinlerken Amir esniyordu.

Bu suikast ile barış süreci ortadan kalkıp, yerini Oslo Barışı'dan El Aksa intifadası'na ve günümüze değin süren savaş ortamı hakim oldu. İfadelerinde Rabin'i Oslo Barışı'nın imza töreninden sonra hedef aldığını söyledi. Kişisel olarak Rabin'e değil, İsrail Başbakanlığı'nı hedef aldığını belirtti. Suikastten sonra Amir'in psikolojik durumunu inceleyen İsrail Devleti doktoru Gabriel Weil; onun duygularını anlatmakta zorluk yaşayan, mahkeme sırasındaki tavırları, donuk bakışları ve gülüşleri nedeniyle narsisizm belirtisi gösteren biri olduğunu belirtti.

Mahkemenin kararından sonra Rabin suikastını Amir'in yapamayacağına inanan, büyük bir komplonun parçası olduğunu öne süren savcı Gabi Şahar bu iddialarını mahkemeye taşıdı. Soruşturma komisyonu 72 tanık, 6390 sayfalık tutanak ve birçok sorgulamadan sonra iddiaların temelsiz olduğu sonucuna varıldı. Suikastte İsrail Güvenlik Teşkilatının kastı değil, ihmali bulunduğuna kanaat getirildi.

Hapishane dönemi
Üst düzey güvenlik önlemlerinin altında bulunan Necef Çölündeki Barşeba Hapisanesi'nde mahkûm olan Amir, 2003 yılında Ayalon Hapisanesi'ne gönderildi. Diğer mahkûmlarla görüşmesi kendi güvenliği için yasaklandı. Tevrat okuyabiliyor, televizyon izleyebiliyor, bilgisayar kullanabiliyor ve her gün bir gazete okumasına izin veriliyor. Evlenmesi ve eşiyle başbaşa kalmasına izin verilen Amir'e bazı dini gruplar kampanyalar açtılar. Adayların 18-23 yaş arasında olması ve ideolojik yeterlilik istediklerini belirttiler. Fakat Yigal Amir 2004 yılında vekaletle 40 yaşındaki Larissa Trimboler ile evlendi. Amir'in ailesi, iki haham tarafından yönetilen törene katılamayan Amir'i vekalet gönderdiği babası temsil etti. SSCB kökenli Yahudi Trimboler, Kudüs Üniversitesi'nde felsefe doktorudur ve önceki evliliğinden 4 çocuğu var.

Ayrıca bakınız
 İsrail Güvenlik Teşkilatı
 İzak Rabin

Dış bağlantılar
 Ailenin Resmi Sitesi
 Suikast Raporları

Kaynakça

1971 doğumlular
İsrailli suikastçılar
Yahudilik ve şiddet
Yaşayan insanlar

Yigal Amir


() est un film japonais réalisé par Masayuki Suo, sorti en 1992.

Synopsis
Pour obtenir des crédits universitaires manquants, Shuhei Yamamoto promet de participer à une compétition de sumo.

Fiche technique
 Titre :
 Titre original :
 Titre anglais :
 Réalisation : Masayuki Suo
 Scénario : Masayuki Suo
 Musique : Yoshikazu Suo
 Photographie : Naoki Kayano
 Montage : Jun'ichi Kikuchi
 Production : Shōji Masui
 Société de production : Cabin Company et Daiei Studios
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 105 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Masahiro Motoki : Shuhei Yamamoto
 Misa Shimizu : Natsuko Kawashima
 Naoto Takenaka : Aoki Tomio
 Akira Emoto : le professeur Tokichi Anayama
 Kaori Mizushima : Chie Asai
 Hiromasa Taguchi : Hosaku Tanaka
 Robert Hoffman : George Smiley
 Kentarō Sakai
 Masaaki Takarai : Haruo Yamamoto
 Ritsuko Umemoto : Masako Mamiya
 Masaru Matsuda : Tatsuo Horino
 Hiroshi Miyasaka : Hokudo no Ken
 Gorō Kataoka : Hayashi
 Naomasa Musaka : Kumota-san
 Fuyuki Murakami : Yasujiro Mine
 Mutsuko Sakura : Yuki Anayama

Distinctions
Le film a été nommé pour sept Japan Academy Prizes et en a reçu cinq : meilleur film, meilleur acteur pour Masahiro Motoki, meilleur second rôle masculin pour Naoto Takenaka, meilleur réalisateur et meilleur scénario.

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 1992
Comédie dramatique japonaise
Film de sumo

Shiko funjatta


Matthew Wearn, né le  à Perth, est un skipper australien. Il a remporté la médaille d'or olympique en Laser en 2020.

Palmarès
 Jeux olympiques de 2020 :
  Médaille d'or en Laser

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Naissance en septembre 1995
Naissance à Perth (Australie-Occidentale)
Skipper australien
Champion olympique de voile
Champion olympique australien
Skipper aux Jeux olympiques d'été de 2020

Matthew Wearn


Die Liste der deutschen Botschafter in der Dominikanischen Republik enthält alle Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in der Dominikanischen Republik. Sitz der Botschaft ist in Santo Domingo.

Weblinks
 Deutsche Botschaft Santo Domingo

Einzelnachweise

!
Dominikanische Republik
Deutschland


Buca, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. Kuzeyinde Konak, kuzeydoğusunda Bornova, doğusunda Kemalpaşa, güneyinde Torbalı, güneybatısında Menderes, batısında Gaziemir ve Karabağlar ilçeleri bulunmaktadır. 517.963 kişilik nüfusla İzmir'in en kalabalık ilçesidir.

Buca'da antik çağdan bu yana bir yerleşimin olduğu bilinmektedir. Buca MÖ 130'lara uzanan tarihi, birçok uygarlığa tanıklığı ile bir kültür ve tarih beldesidir. Buca, tarihsel geçmişi ile bünyesinde birçok eser barındırır.

Etimoloji
İznik Devleti Kralı III. İoaanis'in 1235 yılında Kohi denen ve Kral Yolu yakınında bir yerleşim alanından bahsettiği yerin Buca olarak değiştiği, Kohi adının daha sonra Gonia, Bugia ve Buca'ya dönüştüğü düşünülmektedir. Bizanslılar döneminde ise bugünkü yerleşim yerinde Vuza, Uza ya da Vuzas isimli bir toprak sahibinin yaşadığı, yerleşim yeri isminin değişerek zamanla Buca olduğu varsayımı da vardır. Ayrıca İtalyancada BUCA kelimesi çukur anlamına gelmektedir. Buca'nın fiziki olarak çukur bölgede oluşu da, ismin buradan geldiği fikrini kuvvetlendirmektedir.

Tarihçe
Buca adı ilk kez 1688 yılında Fransız Konsolosluğu kayıtlarında görülmüştür. Bu yılda bir deprem olmuş, Fransız Konsolosluğu Buca'ya taşınmıştır. MÖ 1102'de Eolyalıların şehri almalarına kadar yerli halkın oldukça rahat bir hayat yaşadığı kabul edilir. MÖ 727 yılına kadar İyonyalılarla çekişen Eolyalılar, bu tarihten sonra şehri İyonyalılara bırakmıştır. Bir süre sonra güçlenen Lidyalılar, MÖ 628 yılında İzmir'i almıştır. Bu tarihlerde İzmir şehri dağılmış, halk civarda bulunan küçük yerleşim alanlarına geçmeye başlamıştır. Bu değişim, bugün gördüğümüz İzmir dolaylarındaki birçok yerleşim alanının ilk temellerini atmıştır. Bunlar arasında Buca'yı da sayabiliriz.

Buca'da antik çağdan bu yana bir yerleşimin olduğu bilinmektedir. 1868 yılında Buca'nın kuzeydoğusunda antik döneme ait büyük bir kadın büstü ortaya çıkarılmış olup, bu büst hâlen Londra'daki İngiliz Müzesi'nde sergilenmektedir.

Ayrıca Buca ve Kangölü çevresinde Bizans Haçı kabartmaları bulunan sütun başlıkları, antik "ARTEMİS MABEDİ"ne ait olduğu sanılan mermer yer döşemeleri, Forbes Köşkü çevresinde Bizans sikkeleri, Gürçeşme (Kançeşme) yolu üzerinde Roma Kalesi kalıntıları da antik çağda bu yörede gelişmiş toplumların yaşadığını ortaya koymaktadır. İyon saldırısı sırasında Buca'ya yönelen halk, Dereköy, Kangölü ve Kozağacı yörelerine yerleşmiştir. Yakın tarihimizde Buca'nın bir Rum köyü olduğu, aynı dönemde Rumlar, Yahudiler ve Türklerin bir arada yaşadığı, Avrupalı işadamları ile ailelerinin de Buca'da yaşadıkları, bunun beldenin gelişme ve zenginleşmesinde önemli bir etken olduğu belirtilmektedir. Osmanlı Devleti döneminde 1872 yılında Buca'nın ünlü üzümlerini Alsancak Limanı'ndan tüm dünya pazarlarına ulaştırmak için Buca'nın merkezine Buca Tren İstasyonu inşa edilmiştir. İstasyon günümüzde atıl durumdadır ve kullanılmamaktadır.

Buca, Rumlar, Yahudiler ve Türklerin bir arada yaşadığı, İngiliz, Fransız, İtalyan ve Hollanda şirketleri ile daha çok ticari ve sınai ilişkiler çerçevesinde oluşan Levanten Grubu'nun sayfiye yeri olarak yerleştiği bir belde özelliğini yakınçağ öncesinde taşımaya başlamıştır.

Buca MÖ 130'lara uzanan tarihi, birçok uygarlığa tanıklığı ile bir kültür ve tarih ilçesidir. Zengin doğa ve kültür mirasını, nüfus artışına ve günümüz yaşam biçiminin ortaya çıkardığı tüm etkenlere karşı koruyabilmiştir. Bu nedenle bugün Buca'da geçmişten günümüze kadar gelen bir tarihi görüntü sergilenmektedir. Buca'da yaşam, her şeyden önce zengin bir tarih, kültür ve doğa mirası ile iç içe bir yaşam olarak nitelendirilmektedir. Buca, tarihsel geçmişi ile bünyesinde çok önemli ve günümüzde de yaşayan eserler barınağıdır. George King Forbes, Gout, Prenses Borghese, Kont Dr.Aliberti, De Jongh, Dimostanis Baltacı Malikaneleri, tarihi İngiliz Protestan Kilisesi, Su Kemerleri, Buca'da yaşamış ve ölmüş birçok ünlü ailelerin mezarları, dar sokakları ve bugün bile birçok mimara ilham kaynağı olan Rum Evleri, ilçeye gelenlerin ilgisini çeken yapıtlardır.

9 Eylül 1922'de İzmir dolayısıyla Buca, Yunanlardan geri alınınca buradaki Rumlar bölgeyi terk etmiştir. 1922 yılına kadar Buca'nın nüfusu genellikle İngiliz, Rum ve Hollandalılardan oluşmakta idi. Buca, Cumhuriyetin ilanından sonra (29 Ekim 1923 - Türkiye'de cumhuriyetin ilanı) çok hızlı bir gelişme göstermiş ve bu dönemde göçmen kitlelerin ilçede yerleşimi devam etmiştir. Buca, 4 Temmuz 1987 yılında yürürlüğe giren 3392 sayılı yasa ile ilçe olmuştur. Buca, İzmir'in en kalabalık ilçelerindendir.

Coğrafya
Buca, İzmir'in 9 kilometre güneydoğusunda kurulmuştur. Nif Dağı'nın güney eteklerine yerleşmiştir. Yüzölçümü 178 kilometrekare, denizden yüksekliği 38 metredir. Buca'nın kuzeyinde Konak, kuzeydoğusunda Bornova, doğusunda Kemalpaşa, güneyinde Torbalı, güneybatısında Menderes, batısında Gaziemir ve Karabağlar ilçeleri bulunmaktadır. Buca, İzmir'in en eski yerleşim yerlerinden biridir. İlçenin kırk yedi mahallesi vardır. Bütün yerleşim birimleri ovada kurulmuştur. Buca'da çarpık kentleşme pek görülmemektedir. Güven, Yiğitler, Efeler, Ufuk, Dumlupınar, Menderes, Valirahmibey, İnkılap, Evka-1 gibi en büyük mahalleleri düzgün kentleşmiş; Gediz gibi dışta kalan mahallelerdeyse çarpık kentleşme görülmektedir.

Buca düz ve verimli topraklara sahiptir. Tınaztepe, Tıngırtepe, Zeytintepe, Koşutepesi ve Karacaağaç gibi tepeleri de vardır. Nif Dağı'ndan doğan Meles Çayı, Şirinyer'den geçer ve Halkapınar'da denize dökülür.

Buca'ya bağlı, Kaynaklar beldesinin yanı sıra, Kırıklar, Karacaağaç ve Belenbaşı adında üç köyü yeni kanunla birlikte mahalle statüsü kazanmıştır.

Nüfus
Buca, bugün nüfus artışı yönünden Türkiye'nin en hızlı gelişen ilçeleri arasında yer almaktadır. Son nüfus sayımına göre 1990 yılında 1980 yılına göre %97'lik artış oranı ile metropol düzeyde en hızlı gelişen ilçe olmuştur. İlçeye göç günümüzde de sürmektedir. 1950'li yıllarda doğudan batıya doğru başlayan göçler, Buca'yı da etkisi altına almıştır. Ayrıca ilçede Evka 1, İzkent, Ege-Koop, Buca Koop konutlarının bulunması ve birçok fakültenin kurulması ilçeye göçü son yıllarda daha da hızlandırmıştır. 1990 yılında 203.383, 1997 yılı itibarıyla 285.250 olan nüfus 2014 yılında 461.761 kişiye ulaşmıştır. İzmir'in en kalabalık ilçesidir.

Spor
Buca, spor açısından büyük zenginliğe sahip bir ilçedir. Buca'da spor yapmak ve izlemek için birçok spor alanı bulunmaktadır. En dikkat çekeni 2008 yılında yapılan ve Bucaspor'un maçlarına ev sahipliği yapan Yeni Buca Stadyumu'dur.

At yarışları açısından Buca, Türkiye'de çok önemli bir yere sahiptir. 1856'dan beri hipodromda at yarışları düzenlenmektedir. Ayrıca ilk gece at yarışları da Şirinyer Hipodromu'nda gerçekleştirilmiştir.

Spor alanlarının başlıcaları:
 Yeni Buca Stadyumu (Bucaspor 1928' in stadı)
 Buca Belediye Stadı (Bucaspor'un eski stadı, şu anda kullanılmıyor.)
 Seyit Mehmet Özkan Tesisleri (Bucaspor'un ve Futbol Akademisi'nin antrenman alanları)
 Cemil Şeboy Tesisleri
 Şirinyer Hipodromu

Buca'nın spor takımlarından en tanınanı Bucaspor'dur. Futbol takımı Yerel Amatör Ligde bulunmaktadır. Basketbol ve voleybol alanında amatör seviyede faaliyet göstermektedir. Buca ilçesi, Bucaspor'un altyapı takımı ile de Türkiye'nin en iyi altyapılarından birine sahiptir. Bucaspor Futbol Akademisi ülke bazında önemli dereceler elde etmektedir.

Spor Takımlarının Başlıcaları:
 Bucaspor 1928
 Bucaspor
 Şirinyerspor
 Buca Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü
 Bucaspor Bayan Futbol Takımı
 Bucaspor Futbol Akademisi
 Buca Zaferspor
 Buca Gençlerbirliğispor
 Fırat Seyhangücüspor
 İşçievlerispor

Yönetim
Belediye başkanları

Eğitim
Eğitim ve öğretim olarak Buca oldukça zengindir. İlçedeki okuma yazma oranı %99'dur. İlçe nüfusu içindeki okuma yazma bilmeyenlerin oranı ise % 0,12'dir. İlk, orta ve lise düzeyinde eğitim veren 56 okul 2 tane Endüstri Meslek Lisesi bulunmaktadır. (Buca Anadolu Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi) ve (İESOB Teknik İtfaiye Meslek & Endüstri Meslek Lisesi) Ayrıca son yıllarda üniversite düzeyinde büyük gelişmeler gözlenmektedir. İzmir'de bulunan Dokuz Eylül Üniversitesi'ne bağlı Buca Eğitim Fakültesi, Mühendislik Fakültesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Hukuk Fakültesi,İşletme Fakültesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adalet Yüksek Okulu, Yabancı Diller Yüksekokulu, Manisa Spor Akademisi'ne bağlı Beden Eğitim Bölümü de Buca'da eğitim hizmeti veren okullar arasında yer almaktadır. Yapımı tamamlanan Dokuz Eylül Üniversitesi Tınaztepe Kampüsü ile birlikte Buca  bir anlamda 'fakülteler ilçesi' olmuştur. Bu arada öğrencilere bilgi takviyesi amacıyla ilçede özel dershaneler, sürücü kursları, eğitim öncesi ve sonrası için hizmet veren çok sayıda kreş, ana okulu vardır.Bunun yanında Buca'da Kıbrıs Şehidi olan Yüzbaşı Cengiz Topel'in adının verildiği okullar,sokaklar ve caddeler vardır.

Altyapı
İzmir Çevre Yolu ve İzmir-Aydın Otoyolu ilçeden geçmektedir. İlçeye ulaşım İZBAN trenleri ve ESHOT otobüsleri ile sağlanmaktadır. İzmir metrosunun yapımı planlanan M2 hattı Buca'dan geçecektir. İlçede iki Bisim istasyonu bulunmaktadır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Buca Protestan Baptist Kilisesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Buca Kaymakamlığı
 Buca Belediyesi

Buca


Saragata ou Sargata (en kirghize et en ) est une ville du Kirghizistan dans le raion de Toktogul dans la province de Djalal-Abad. Sa population s'élevait à  habitants en 2021.

Notes et références

Annexe

Ville au Kirghizistan

Saragata


Još uvijek znam šta si radila prošlog ljeta" (eng. "I Still Know What You Did Last Summer") je američki-meksički teen horor iz 1998. godine, kultni nastavak kultnog ''Znam šta si radila prošlog ljeta ( eng. "I Know What You Did Last Summer" ).

Američki filmovi 1990-ih
 Meksički filmovi


Samningur Bandaríkjanna, Mexíkó og Kanada (enska: United States-Mexico-Canada Agreement eða USMCA) er fríverslunarsamningur milli Bandaríkjanna, Mexíkó og Kanada, undirritaður 2018, sem tók við af Fríverslunarsamningi Norður-Ameríku frá 1994. Samningurinn er stundum nefndur NAFTA 2.0 eða nýi NAFTA því hann inniheldur mikið af því sama og eldri samningurinn með uppfærslum.

Fríverslunarsamningar
Efnahagslíf Bandaríkjanna
Efnahagslíf Kanada
Efnahagslíf Mexíkó

USMCA


Das Samlandmuseum in Pinneberg ist ein Heimatmuseum, das an die ostpreußische und samländische Geschichte, Kultur und Wesensart erinnert. Das Museum ist im Bürgerhaus, Fahltskamp 30 untergebracht.

Gezeigt werden unter anderem auch die geretteten Bestände aus dem früheren Museum in Burg Lochstädt. Dazu wird ein Überblick über den ehemaligen dortigen Handel, das Handwerk und der Fischerei gegeben. Zudem werden die dortigen ehemaligen Seebäder, der Bernsteinabbau und die Vogelwarte Rossitten beleuchtet.

Das Samland wurde vom Kreis Fischhausen und vom Landkreis Königsberg (Pr) gebildet. Beide seit 1. Februar 1818 selbständigen Kreise wurden am 1. April 1939 zum neu gebildeten Landkreis Samland vereint.

Das Museum wird im Wesentlichen von der Kreisgemeinschaft Fischhausen unterhalten. Nach einem Brand 2009 wurde das Museum im September 2011 neu gestaltet wieder eröffnet.

Einzelnachweise

Literatur
 Monika Ziegler: 60 Jahre Patenschaft des Kreises Pinneberg für den Samlandkreis Fischhausen 1951–2011, Pinneberg Kreisgemeinschaft Fischhausen, 2011, 107 S.

Weblinks

 Bundesinstitut für Kultur und Geschichte der Deutschen im östlichen Europa (BKGE)

Kultur (Ostpreußen)
Organisation (Pinneberg)
Museum im Kreis Pinneberg
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt

Samlandmuseum


Gallusberg ist der Name folgender Orte:

 Gallusberg (Altfraunhofen), Ortsteil der Gemeinde Altfraunhofen, Landkreis Landshut, Bayern
 Gallusberg (Gemeinde Engerwitzdorf), Ortschaft der Gemeinde Engerwitzdorf, Bezirk Urfahr-Umgebung, Oberösterreich

Gallusberg


Zwolle, Hollanda'da Overijssel ilinin merkez şehri olan bir belediye ve şehirdir.

Tarihçe
Zwolle'de araştırmalar ve kazılar yapan arkeologlar Zwolle'nin bulunduğu mevkide M,Ö. 1500 civarlarında "İşala" adlı bir kavimin yaşadığını göstermiştir. 1970'li yıllarda şehrin Zwolle-Zuid semtinde yapılan araştırmalar buranın bir Neolitik-bronz devri yerleşkesi olduğunu ortaya çıkartmıştır. Roma döneminde bu bölgede "Franklar"ın "Salii" kabilesi yaşamıştır.

Zwolle yerleşkesi M.S. 800 yıllarında Frisyalı tüccarlar ve Şarlman'ın askerleri tarafından kurulmuştur. "Zwolle" ismi "şişmiş/kabaran" anlamına gelmekte ve şehrin üç akarsu ( (IJssel, Vecht ve Zwarte Suyu)'nun aralarında bulunan "şişmiş/kabaran" ve bu nedenle sellere maruz kalmayan bir tepenin üzerinde kurulmuş olduğuna atıf etmekte olduğu belirtilmektedir. Şehir hakkında en eski yazılı belge St Micheal'a adanmış bir kilisesinin (Grotekerke veya Sint Michaëlskerk) kurulmasına aittir. Bu kilise XV. yüzyılda yenileştirilmiştir ve bugünde şehirde bulunmaktadır.

31 Ağustos 1230'de Utrecht Başpiskoposu Zwolle'ye şehir olma imtiyazlarını bağışlamıştır. Bağımsız şehir 1294'te Hansa Birliği üyesi olmuştur.

Bağımsız Zwolle şehri bölgedeki asillerin hücumlarına da maruz kaldı Temmuz 1324'te ve Ekim 1361'de bu asiller şehide yangın çıkmasına neden olmuşlardır. 1324'teki yangından şehirde ancak 9 bina nispeten zararsız kurtulmuş ve şehrin diğer binaları yanıp kul olmuştur.

Zwolle, 1361'de Hansa Birliği'nin bir üyesi olarak Hansa Birliği ile Danimarka Kralı IV. Valdemar arasında çıkan savaşa katılmıştır. Bu savaşı sona erdiren 1370 Stralsund Antlaşması ile Zwolle şehri Scania, İsveç'te bir ticaret kolonisi kurma imtiyazı kazanmıştır. XV. yüzyıl Zwolle şehri ve ticareti için altın yıllar olmuş ve şehrin gayrisafi hasılasının 1402-1450 arasında 6 misli arttığı araştırmacılar tarafından hesap edilmiştir.

20. yüzyıl başlarında Zwolle büyük bir nehir ticareti yapan, büyük bir balık pazarı olan ve Rotterdam'dan sonra Hollanda'de en önemli büyükbaş hayvan pazarı olan bir şehir olmuştu. Şehirde aynı zamanda sanayi olarak pamuk ipliği ve kumaş dokumacılık, kumaş beyazlatıcılık ve boyacılık, dericilik, ip ve urgan yapımcılığı, tuz rafineciliği, demir üretimi ve demir işlemeciliği, gemi yapımcılığı sektörleri bulunmaktaydı.

II. Dünya Savaşı sonunda Zwolle kenti Alman istilacılardan Montreal'dan gelen bir Kanadalı rütbesiz bir er olan olan "Leo Major" tarafından tek başına teslim alınmıştır.

2004'te Zwolle'de bulunan "De Librije" Lokantası Michelin Rehberi tarafından 3(3* (Üç-Yıldız) verilerek şereflendirilmiştir ve Hollanda'nın tümünde bu şerefi taşıyan üç lokantadan biri olmuş ve 2007'de bir diğerinin yıldız değeri indirilince Hollanda Michelin 3* taşıyan 2 lokantadan biri olmuştur.

Blauwvingers - Mavi parmaklar

Hollandalılar arasında Zwolle'de yaşayanlar alaycı olarak "Blauwvingers (Mavi parmaklar)" olarak anılmaktadırlar. Bu aynı zamanda Zwolle'nin futbol takımı olan PEC Zwolle'nin takma adıdır. Bunun ortaya çıkması 1682'ye kadar uzanmaktadır. O yıl Zwolle'nin büyük kiliselerinden olan St Michael kilisesi çökmüştür. Zwolle halkı fakir olduğu için bu kiliseyi yeniden yaptırmak için paraları bulunmamaktaydı. Bunun için bu kilisenin çanlarını komşu şehir olan Kampen'e satma kararı aldılar. Bu satış için yüksek fiyat talep ettiler. Kampen'liler bunu bilmekle beraber kilise çanlarını satın almayı kabul ettiler. Fakat canlar Kampen'e getirilip incelenince bu canların da kilise çökmesinden zarar gördüğü ve çalınmalarının imkânsız olduğu öğrenildi. Fakat Zwolle'liler bunu kabul etmeyip üzerine anlaşılan fiyattan Kampen'lilerin para ödenmesini talep ettiler. Çaresiz kalan ama komşularına çok kızan Kampenliler büyük şikayetlerle bu ödemeyi çuval çuval sikkelerle yaptılar. Zwolle'liler bu ödemenin tam ve eksiksiz yapıldığını kontrol etmek için Kampen'liler tarafından gönderilen "duiten" sikkelerini birer birer elden geçirip saydılar. Bu sayım bittikten sonra Zwolle'liler Kampen'lilerin kendilerinden intikam aldıklarını anladılar. Tüm sikke sayıcıların parmakları ve elleri sikkenin bakır olmasından dolayı masmavi olmuştu. Bundan sonra Zwolle'liler için "maviparmaklılar" takma adı kullanılmaya başlandı.

Coğrafya

Zwolle şehri IJssel, Vecht ve Zwarte Suyu'nun aralarında bulunan bir tepe üzerinde kurulmuştur ve zaman zaman yükselip sel getiren bu akarsular bu tepe dolayısıyla Zwolle şehrine yetişememektedirler. Şehir karayolu ile en yakın komşu şehri olan Kampen'e 12 km; Apeldoorn'a 35 km; Enschede'ye 64 km; Groningen'e 84 km ve Amsterdam'a 82 km uzaklıktadır.

Binalar

Zwolle kentinde birçok eski ve yeni ilgi çeken binalar bulunmaktadır. Bunların başında şehir merkezindeki Grotekerk ve Sint Michaëlskerk kilise binaları gelmektedir. Özellikle Sint Michaëlskerk'de Barok dönemi org ustası Arp Schnitger tarafından yapılan eşsiz kilise org vardır. "Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopnemin" adlı Roma Katolik bazilika 1399'da yapılmaya başlanmıştır. Bu kilisesinin can kulesine "Peperbus (biberlik)" adı verilmekte ve Hollanda'da en yüksek can kulelerinden biri olmaktadır. Bu can kulesi kilise ile birlikte çöküp yıkılmıştır ama sonradan yenilenmiştir. Zwolle Belediye Sarayı orijinal olarak 1448'de yapılmıştır ama bu bina da sonradan modernize edilmiştir.

Şehirde bulunan eski ilginç binalar arasında şunlar sayılabilir: şehrin eski kale kapılarından olan "Sassenpoort"; şehir surları; eskiden hardal üretmek için yapılmış "Mosterdmakerstören (Hardal Üreticileri Kulesi)"; 1571'de tamamlanmış şehir Loncalar Konağı; eski vilayet idare merkezi; bir Dominiken manastırı; ve eski Melkmarkt meydanında bulunan iki müze (antika eşyalar sergilendiği ve doğa tarihi için müze olan) "Stedelijk Museum Zwolle" ile Vrouwenhuis. Blijmarkt Meydanı'nda bulunan eski Adalet Sarayı günümüzde "Fundatie Müzesi" adı verilip Overijssell ilinin güzel sanatlar müzesi olmuştur.

"Broerenkerk" 1465'te kurulan Dominiken Manastırı için kilise olarak yapılmıştır. Bu manastır 1580'de reformasyon döneminde kapatılmış; kesişler kovulmuştur. 1640-1982 döneminde bu eski manastır kilisesi bir Protestan kilisesi olarak kullanılmıştır. Sonra restore edilmiş ve 1983-1988 döneminde bir kültürel etkinlikler merkezi olmuştur. Bu merkez 1988'de kapatılmıştır ve bu eski manastır kilisesi bir özel sektör kitap evi olarak kullanılmaktadır.

Şehrin tren garının batısında şehrin batı kesiminde 10. yüzyıl başında yapılan çok sayıda "Art Nouveau" mimarı stilinde yapılmış villadan oluşan bir semt bulunmaktadır. Bunlar Koningin Wilhelminastraat, Prinses Julianastraat ve Prins Hendrikstraat sokaklarında 1900.lu yıllar başında değişik Hollandalı mimar tarafından tasarlanmıştır. Bunlardan 11 tanesi Hollanda Hükûmeti tarafından "millî anıt (rijksmonumenten)" olarak korumaya alınmıştır.

Spor

Kardeş şehirler

Resimler

Ayrıca bakınız

Overijssel

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Belediye resmi websitesi
  DMOZ Open Directory projesi "Zwolle" maddesi
 Zwolle Turizm Ofisi turizm rehberi  , ,

Hansa Birliği üyeleri

Zwolle


Johann Heinrich Ammann (* 10. Oktober 1820 in Schaffhausen; † 17. August 1867 ebenda) war ein Schweizer Jurist und Politiker.

Biografie
Johann Heinrich Ammann studierte an den Universitäten Basel, Berlin und Heidelberg Rechtswissenschaften. Nachdem er in Basel dem Schweizerischen Zofingerverein beigetreten war, schloss er sich in Heidelberg 1841 dem Corps Helvetia an. Das Studium schloss er als iur. utr. consultus ab.

Nach einem Sprachaufenthalt in Lausanne kehrte Ammann in seine Geburtsstadt zurück. 1845 und von 1850 bis 1854 war er Redaktor der Schaffhauser Zeitung. Von 1847 bis 1855 war er Staatsanwalt und von 1863 bis 1866 Oberrichter.

Als Politiker betätigte er sich sowohl auf kommunaler, als auch auf kantonaler und eidgenössischer Ebene. Von 1851 bis 1855 gehörte er dem Kleinen Stadtrat von Schaffhausen an. Von 1866 bis 1867 war er Stadtpräsident von Schaffhausen. Dem Regierungsrat des Kantons Schaffhausen gehörte er von 1850 bis 1852, von 1855 bis 1859 und von 1864 bis 1866 an. Bei den Parlamentswahlen 1860 wurde er in den Nationalrat gewählt, dem er bis 1863 angehörte. Von 1849 bis 1855 und von 1857 bis 1859 war er für den Kanton Schaffhausen Mitglied des Ständerats.

Als zunächst radikal-liberaler und ab 1860 liberaler Politiker trat Ammann ab 1845 für zentralistische Reformen auf kantonaler und eidgenössischer Ebene ein. Er engagierte sich für die Anbindung Schaffhausens an das Verkehrsnetz, unter anderem über die Rheinfallbahn, Schweizerische Nordostbahn und auf deutscher Seite die Badische Bahn, und für die Errichtung des Wasserwerks und des Moserdamms. Persönlich erlitt er bei seinen Investitionen in Bahnprojekte schwere finanzielle Verluste.

Weblinks

Einzelnachweise

Nationalrat (Schaffhausen)
Ständerat (Schaffhausen)
Regierungsrat (Schaffhausen)
Kommunalpolitiker (Kanton Schaffhausen)
Richter (Schweiz)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Korporierter im Schweizerischen Zofingerverein
Staatsanwalt (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1820
Gestorben 1867
Mann

Johann Heinrich Ammann


Ana María Luzmila Martínez de la Torre Ramírez (Lima, 15 de febrero de 1948 - Ib., 19 de abril de 2022), conocida como Ana María Martínez o Anita Martínez, fue una primera actriz y presentadora de televisión peruana, que desarrolló gran parte de su carrera en Chile. Sus hijos son el cantante Jean Paul Strauss, María Gabriela Strauss Martínez y Ana María Strauss Martínez. Es más conocida por los varios roles antagónicos en telenovelas nacionales e internacionales, y por los roles estelares de Maricucha Pflücker en la serie televisiva Al fondo hay sitio, y Lourdes en la serie televisiva Yo no me llamo Natacha.

Biografía
Nació en Perú y su infancia la residió en Colombia y Argentina. Su padre fue Beningno Martínez de la Torre, de ascendencia española. Sus inicios fueron en la música como parte del programa argentino El Club del Clan (1964), donde adoptó el nombre artístico de "Anita Martínez". Luego, trabajó en diversas producciones televisivas de Panamericana Televisión.

A los 18 años, regresó a su natal Perú y se integró a la compañía de teatro de José Vilar. En 1982, llegó a Chile junto a Vilar, quien la convocó para que integrara El nuevo Teatro de José Vilar de Televisión Nacional de Chile.

Su fama comenzó a consolidarse en los medios chilenos hasta que Ricardo Miranda, le ofreciera integrarse a la telenovela Bienvenido Hermano Andes y a la miniserie Una familia feliz de Canal 13.

Regresó a Lima para continuar su trabajo artístico y tras el mal estado de salud de José Vilar, retornó a Chile en 1988, decisión que le permitió participar durante los años siguientes, en varias otras producciones de Canal 13, como La intrusa, Top secret, Adrenalina, Amor a domicilio y Cerro Alegre.  Uno de sus papeles más recordados es la villana Gaby Ossandón en Playa salvaje de 1997.

En 2010, regresó a la televisión peruana con un controvertido rol en la serie televisiva Al fondo hay sitio de América Televisión.

Filmografía

Cine

Televisión

Series y telenovelas

Programas

Teatro

Discografía

Agrupaciones musicales
La Nueva Ola.

Temas musicales
«Una noche, un recuerdo» (Con Fernando de Soria).

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Lima
Actores de teatro de Perú
Actrices de teatro de Chile
Actrices de televisión de Perú
Actrices de televisión de Chile
Reparto de Al fondo hay sitio
Actrices de cine de Chile

Ana María Martínez (actriz)


Arhitrava (numită în antichitate și epistil) este un element de construcție (caracteristic arhitecturii clasice) care constituie partea inferioară a antablamentului și care se sprijină pe capitelurile coloanei sau pe zid.

Dimensiunile și decorația arhitravei sunt determinate de ordinul de arhitectură în compoziția căruia este folosită.

Referințe

Vezi și

Dolmen
 Glosar de arhitectură

Elemente arhitecturale

Arhitravă


Anne Kahane, née le  à Vienne (Autriche) et morte le  à Mont-Royal (Canada), est une artiste, sculptrice et enseignante canadienne.

Biographie
Kahane est née à Vienne, en Autriche, le . Elle immigre en bas âge au Canada avec ses parents, qui s'installent à Hamilton puis à Montréal en 1929. À 16 ans, elle suit les cours du soir de l'École des beaux-arts de Montréal. En 1945, elle se rend à New York pour parfaire sa formation à la Cooper Union.

De retour à Montréal en 1947, elle délaisse graduellement la peinture pour se consacrer à la sculpture. L'année 1953 constitue un point tournant dans sa carrière : elle tient sa première exposition individuelle à la Galerie Agnès Lefort et remporte un prix dans un concours international organisé par l'Institute of Contemporary Arts de Londres. Elle présente ses œuvres dans des expositions individuelles et collectives au Canada comme à l'étranger, notamment à la Biennale de Venise (1958), où elle est la première femme sculptrice à représenter le Canada. Lauréate du premier prix des Concours artistiques de la province (1956), Kahane reçoit plusieurs commandes publiques au cours de sa carrière, notamment pour l'Expo 67 et l'ambassade du Canada au Pakistan (1972), pour laquelle elle crée une œuvre monumentale. Elle enseigne à l'Université Sir-George-Williams qui fusionnera avec le Collège Loyola en 1974 pour devenir l'Université Concordia (1965-1980).

En tant que membre associée de l'Académie royale canadienne, Kahane expose avec eux entre 1964 et 1976, et avec l'Art Association of Montreal de 1957 à 1965.

Anne Kahane meurt le  à l'âge de 99 ans.

Expositions sélectionnées
 Sculpture d'Anne Kahane, Galerie Agnès Lefort, Montréal, 1953
 Concours international de sculpture « Le prisonnier politique inconnu », Musée des beaux-arts du Canada, Ottawa, 1952.
 XXIX Biennale D'Arte, Pavillon canadien Venise, Italie, 1958
 41e exposition internationale de peinture et de sculpture de Pittsburgh . Carnegie Institute, Pittsburgh, Pennsylvanie, 1958-1959
 Un trio de sculpteurs canadiens, Musée des beaux-arts du Canada, Ottawa, 1964-1966
 84e exposition de l'Académie royale canadienne, Musée des beaux-arts du Canada, Ottawa, 1964 et 1976
 300 ans d'art canadien, Musée des beaux-arts du Canada, Ottawa, 1967
 3-D into the 70s: Aspects of Sculpture, Art Gallery of Ontario, Toronto, 1970
 Spectrum Canada, organisé conjointement avec les Jeux olympiques de Montréal, 1979
 Anne Kahane : la dualité, Galerie Leonard & Bina Ellen de l'Université Concordia, 1999
 Anne Kahane : célébration, Galerie d'art Stewart Hall
 Artistes Draw to Wood, McMaster Museum of Art, 2011

Art public
 Mother and Child (1959) pour le Centre Rockland de Montréal
 Capitaine FJ Stevenson pour l'aéroport international James Armstrong Richardson de Winnipeg(1963-1964)
 Chant de la Terre pour la Place des Arts à Montréal (1963)
 L'homme sur la tête pour l'Expo '67 à Montréal
 La Mer pour l'Ambassade du Canada à Islamabad, Pakistan (1972-1973)
 La Forêt pour le Service forestier d'Environnement Canada, Centre de recherche forestière des Grands Lacs (CRGLF), Sault Sainte Marie, Ontario (1975) pour l'ouverture officielle du GLFRC, du 25 avril au 1er mai 1976.

Musées et collections publiques
 Art Gallery of Greater Victoria
 Art Gallery of Hamilton
 Carleton University Art Gallery
 Galerie Leonard & Bina Ellen, Université Concordia
 Musée d'art de Joliette
 Musée des beaux-arts de l'Ontario
 Musée des beaux-arts de Montréal
 Musée des beaux-arts du Canada
 Musée national des beaux-arts du Québec
 Museum London
 The Robert McLaughlin Gallery
 Vancouver Art Gallery
 Winnipeg Art Gallery

Références

Liens externes

Naissance à Vienne (Autriche)
Naissance en mars 1924
Décès en septembre 2023
Décès à Montréal
Sculptrice québécoise
Étudiant de l'École des beaux-arts de Montréal
Professeur à l'Université Concordia
Personnalité liée à l'exposition universelle de 1967
Décès à 99 ans
Professeur d'arts plastiques

Anne Kahane


بريح هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان.

جغرافيتها

ترتفع عن سطح البحر من 840م عن سطح البحر وتقع بين مرتفعين. تبعد بريح 53 كلم عن بيروت  ويتم الوصول إليها عن طريقين:
 عبر الجبل: من بيروت ـ بحمدون ـ المديرج ـ نبع الصفا ـ بريح.
 عبر الشوف: من بيروت ـ الدامور ـ دير القمر ـ معاصر بيت الدين ـ بريح.

بريح قرية مختلطة مسيحية ـ درزية، تبلغ عائلاتها المسيحية 14 والدروز 12. الا أن معظم المسيحيين هجروا خلال الحرب الأهلية. يبلغ عدد السكّان المسجلين في بريح 1298 نسمة.

تكثر فيها الينابيع والمياه، مناخها معتدل صيفا وشتاءا. تكثر فيها الينابيع والمياه وأرضها خصبة لذا إنتاجها الزراعي جيد ومتنوع، وتزرع في أرضها جميع أنواع الخضر والبقول، أشجارها المثمرة كثيرة، وأهمها: التفاح، الزيتون، الإجاص والدراق.

التسمية

يعود أصل اسم البلدة إلى الآرامية فقد يكون من «بيت ريحا» أي المكان ذا الرائحة العطرة، وقد يكون الاسم من «بيت رويحا» أي المكان الواسع والفسح.
معالمها

معالمها
 كنيسة مار الياس: فيعود تاريخ بنائها إلى أيام حكم الأمير يوسف الشهابي (1788-1770) الذي وهب قطعة الأرض في المطيلة.يبلغ طولها 14 م، عرضها 10 أمتار، ارتفاعها 6 أمتار وتتسع لنحو 200 شخص.
 كنيسة مار جرجس: التي بوشر ببنائها العام 1954. يبلغ طولها 24 م، عرضها 14 م، ارتفاعها 12 م، وتتسع لنحو 1500 شخص. أقفلت 21 أب 1977 إثر مجزرة وقعت في قلب الكنيسة أثناء اقــامــة ذبيحة الاهية لذكرى الأربعين عن نفس الدكتور جورج شلهوب نجل رئيس بلدية بريح حسن شلهوب. وكان الطبيب الشاب العائد من فرنسا قد قُتل في سيارته على حاجز الجيش السوري في بلدة عاليه.
 بيت الدروز أو «بيت الضيعة»: الــذي شيّد العام 1992 على أربعة عقارات تبلغ مساحتها نحو عشرة آلاف متر مربع، وهو العائق الرئيسي أمام عودة المسيحيين إلى بريح إذ أنه شيد على عقارات مختلف عليها.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء الشوف
أماكن مأهولة في لبنان

بريح


Vlad Vasile Voiculescu ()  un politician și economist român, fost ministru al Sănătății în Guvernul Florin Cîțu și în Guvernul Dacian Cioloș.

Biografie
Vlad Voiculescu s-a născut la data de 6 septembrie 1983 în comuna Brănești din județul Dâmbovița. Mama sa a fost învățătoare în comuna natală, iar tatăl său a fost vicecampion național la înot, monitor de schi și profesor de sport în Brănești. Bunica maternă a fost infirmieră, cea paternă a fost chimistă, bunicul matern a fost măcelar, iar cel patern a fost veteran al celui de-Al Doilea Război Mondial și lider minor de sindicat în județul Galați.

Educație
Vlad Voiculescu a absolvit liceul din Pucioasa, județul Dâmbovița, în anul 2001. În același an, a început studiul la Universitatea de Economie din Viena (Wirtschaftsuniversität Wien) și a finalizat cursurile în anul 2011. Voiculescu a primit diploma de master în științe sociale și economice în anul 2011, primind punctajul maxim pentru disertația sa intitulată "Dinamica pieței muncii în tranziția României spre economia de piață".

Activitate profesională
Între 2001 și 2015, Voiculescu a locuit în Viena și a lucrat în domeniul finanțelor, mai întâi pentru Dexia Kommunalkredit, între 2005 și 2007, pentru Volksbank între 2007 și 2010, și pentru Erste Bank între 2010 și 2015. A administrat proiecte internaționale de investiții în infrastructura de sănătate, energie și transport în Europa Centrală și Europa de Est. Voiculescu a fost vicepreședinte al European Cancer Patient Coalition, membru al grupului pentru dreptul pacienților din cadrul European Society of Medical Oncology și membru în consiliul de administrație al Asociației Române Împotriva Leucemiei.

Rețeaua Citostaticelor
În anul 2009, Vlad Voiculescu, a pus bazele unei asocieri de voluntari care importau neoficial medicamente esențiale, absente de pe piața din România, la momentul respectiv. Datorită faptului că majoritatea medicamentelor erau destinate bolnavilor de cancer, asocierea a fost botezată de presă "Rețeaua Citostaticelor". Existența rețelei a devenit cunoscută în spațiul public în anul 2012, în urma unui articol publicat de către Vlad Mixich pe site-ul de știri HotNews.

Din Rețeaua Citostaticelor au făcut parte inițial, alături de Voiculescu, trei alte persoane. Cei patru primeau solicitări de medicamente esențiale de la pacienți români, achiziționau medicamentele din fondurile proprii dintr-o farmacie vieneză, le transportau în România și recuperau valoarea achiziției de la pacient fără a solicita comision. În anii ce au urmat, Rețeaua s-a dezvoltat, a continuat să recruteze voluntari și a construit un site pe care pacienții puteau solicita medicamentele necesare. La apogeu, din Rețeaua Citostaticelor făceau parte 400 de voluntari, iar medicamentele erau aduse din mai multe țări europene, în special din Austria și Ungaria.

Apariția în spațiul public al activității Rețelei Citostaticelor a fost inițial criticată autoritățile Române, ministrul Sănătății de atunci, Eugen Nicolăescu, acuzându-i pe voluntari de interese speciale. Cu toate astea, activitatea Rețelei a reușit să stimuleze schimbarea legislației privind achiziționarea medicamentelor esențiale în România. Ca urmare a remedierii lipsei acute de medicamente esențiale în România, Rețeaua Citostaticelor și-a încheiat activitatea în anul 2014.

Documentarul "Rețeaua", regizat de Claudiu Mitcu și cosponsorizat de HBO România, a prezentat activitatea voluntarilor, de la formarea asocierii în anul 2009, până la încetarea activității.

Asociația MagiCAMP
În iunie 2013, alături de jurnalista Melania Medeleanu și artista Andreea Brînzoiu, Voiculescu a fost unul dintre fondatorii Ascoiației MagiCAMP, o organizație neguvernamentală înființată cu scopul de a susține copiii bolnavi de cancer din România. Inițial, Asociația MagiCAMP a oferit tabere gratuite copiilor cu afecțiuni oncologice din România, cu supervizare medicală și îndrumare psihologică, ulterior, incluzând și copii care au suferit arsuri grave sau care au pierdut un membru al familiei. Taberele se desfășoară în Brănești, comuna natală a lui Voiculescu, pe un deal pe care acesta se juca în copilărie, cumpărat de el și tatăl său special pentru organizarea taberelor.

Asociația MagiCAMP este o organizație non-profit care funcționează cu ajutorul donațiilor cetățenilor și prin sprijinul companiilor din mediul privat.

Activitate politică

Vlad Voiculescu și-a început cariera politică ca independent, ocupând funcția de director de cabinet al ministrului Finanțelor Publice între lunile ianuarie și mai ale anului 2016. În această perioadă, Voiculescu a fost subordonat Ancăi Paliu Dragu, ministrul de Finanțe al guvernului tehnocrat condus de către Dacian Cioloș.

Ministru al Sănătății în Guvernul Cioloș

La data de 20 mai 2016, Voiculescu îl înlocuiește ca ministru al Sănătății pe Patriciu Achimaș-Cadariu, în urma demisiei acestuia. Vlad Voiculescu își încheie primul mandat de ministru la data de 4 ianuarie 2017 și este urmat de Florian Dorel Bodog, când Guvernul Dacian Cioloș este înlocuit de către Guvernul Sorin Grindeanu.

Deși a ocupat funcția de ministru al Sănătății pentru puțin peste jumătate de an și nu a avut susținerea parlamentului, Voiculescu a încercat să impună mai multe reforme ale sistemului de sănătate din România.

Reforma conducerii spitalelor
Prin ordonanța de urgență numărul 79 din 2016, Ministerul Sănătății condus de Vlad Voiculescu a încercat să reducă politizarea conducerilor spitalelor de stat, făcând imposibilă ocuparea posturilor de conducere de către persoane afiliate politic. și organizarea de concursuri transparente pentru aceste funcții. Ordonanța impunea înăsprirea criteriilor de incompatibilitate pentru ocuparea funcțiilor de conducere din spitale și extinderea definiției conflictului de interese pentru persoanele care ocupau acele funcții. Din cauza lipsei de susținere din partea parlamentului controlat de coaliția condusă de Partidul Social Democrat, reforma propusă a fost semnificativ redusă ca amploare, singura prevedere majoră intrată în vigoare fiind cea de liberalizare a concursurilor pentru posturile de manager de spital.

Legea vaccinării
În contextul unor epidemii de rujeolă din ce în ce mai severe, ministerul Sănătății condus de Vlad Voiculescu propune o nouă lege a vaccinării care ar fi obligat statul Român să asigure un stoc permanent de vaccinuri și să informeze populația în legătură cu beneficiile și posibilele efecte secundare ale vaccinurilor. De asemenea, ar fi obligat părinții să stabilească un plan de vaccinare pentru copiii împreună cu medicul de familie. Vaccinarea copiilor nu ar fi fost obligatorie, dar ar fi existat penalități pentru refuzul de a consulta medicul de familie înainte de a refuza vaccinarea. Deși proiectul legii vaccinării a fost terminat în timpul primului mandat al lui Voiculescu la ministerul Sănătății, acesta nu a fost adoptat în parlament nici de legislatura din perioada 2012-2016, nici de cea din perioada 2016-2020.

Partidului Libertate, Unitate și Solidaritate

În anul 2018, Vlad Voiculescu, alături de fostul premier Dacian Cioloș și mai mulți membri ai guvernului condus de acesta, a devenit cofondator al Partidului Libertate, Unitate și Solidaritate (PLUS). În cadrul alegerilor locale din 2020, Voiculescu a fost desemnat candidat la Primăria București din partea PLUS. În urma formării Alianței USR-PLUS, Voiculescu renunță la candidatură în favoarea lui Nicușor Dan, candidatul susținut de către Uniunea Salvați România și Partidul Național Liberal.

Ministru al sănătății în Guvernul Cîțu

La data de 23 decembrie 2020, Vlad Voiculescu a fost numit în postul de ministru al sănătății în Guvernul Florin Cîțu, în contextul pandemiei COVID-19. La data de 14 aprilie 2021 a fost demis de Florin Cîțu.

Note

Vezi și

 Guvernul Dacian Cioloș
 Guvernul Florin Cîțu

Legături externe
Documentarul "The Network" despre Rețeaua Citostaticelor
Asociația MagiCAMP

Nașteri în 1983
Economiști români
Membri ai PLUS
Miniștri ai sănătății din România
Guvernul Cioloș
Politicieni români în viață
Guvernul Cîțu

Vlad Voiculescu (economist)


Colegiul iezuit din Poloțk a fost un colegiu (echivalent cu o școală secundară) din orașul Poloțk, care a făcut parte pe atunci din Marele Ducat al Lituaniei și mai târziu din Imperiul Rus.

Regele polonez Ștefan Báthory a capturat orașul Poloțk în 1579, în timpul Războiului Livonian și i-a invitat pe iezuiți în oraș, cu speranța de a reduce influența Bisericii Ortodoxe. Iezuiții au fondat în 1580 un colegiu, după modelul Academiei Iezuite de la Vilnius. Primul rector a fost Piotr Skarga. Acestuia i s-a adăugat o facultate de filozofie în 1649 și o facultate de teologie în 1737. După prima împărțire a Uniunii polono–lituaniene din 1772, orașul Poloțk a devenit parte a Imperiului Rus. Colegiul a fost salvat de împărăteasa rusă Ecaterina cea Mare care nu a respectat decretele papale prin care Ordinul Iezuit era desființat. Ca urmare a solicitării lui Joseph de Maistre, colegiul a fost ridicat la rangul de academie (echivalent cu o universitate) în 1812 de către țarul Alexandru I al Rusiei, dar a fost închis opt ani mai târziu, când Alexandru I I-a izgonit pe iezuiți din Imperiul Rus și a închis școlile lor. Biblioteca Academiei, care avea până la 60.000 de volume, a fost dispersată între diferite instituții din Europa de Est.

Facultatea Pontificală de Teologie din Varșovia, înființată în 1998, revendică patrimoniul istoric al Colegiului iezuit din Poloțk. În anul 2005 fostele clădiri ale colegiului au fost parțial reconstruite și transferate Universității de Stat din Poloțk.

Referințe

Fondări în 1580
Desființări în 1820

Colegiul iezuit din Poloțk


An Mezobromelia fulgens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Mezobromelia fulgens in nahilalakip ha genus nga Mezobromelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mezobromelia

Mezobromelia fulgens


Jadranka Damjanov (Subotica, 5. siječnja 1934.  Zagreb, 13. svibnja 2016.), hrvatska povjesničarka umjetnosti, književnica i prevoditeljica. Radila na proučavanju i afirmiranju mađarsko-hrvatskih kulturnih veza. Prevodila je s mađarskog. Jedna je od najvažnijih pedagoginja hrvatske likovne kulture.

Životopis
Rodila se u Subotici; roditelji su joj bili dalmatinski Hrvat Jakša i Subotičanka Šarlota, rođena Zimmer. U rodnom je gradu završila osnovnu i srednju školu. Zaposlila se u Zagrebu. Od 1958. do 1983. godine predavala je likovnu umjetnost u VII., XIV. i XVI. gimnaziji te Jezičnom centru u Zagrebu.
Studirala na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Doktorirala je 1963. na temi problema »naivnog« u suvremenoj umjetnosti. Postala je profesoricom na matičnom fakultetu, gdje je predavala metodiku povijesti umjetnosti na Odsjeku za povijest umjetnosti. Predavala je i studentima Pedagoškog smjera Akademije likovnih umjetnosti od 1980. godine. Od 1992. vodila je slobodnu školu radioničkog tipa za svestrano upoznavanje likovno-umjetničkih djela u zagrebačkom Centru za kulturu i obrazovanje. Umirovila se kao redovita profesorica na Odsjeku za povijest umjetnosti 2002. godine.

Bavila se problemima likovne pedagogije, tumačenjima djela likovne umjetnosti i određivanjem stručne terminologije. Autorica je većega broja udžbenika za srednje škole i znanstvenih publikacija (Vizualni jezik i likovna umjetnost, 1991.; Istraživanje pogleda – istraživanje slike, 1996.). Njen je srednjoškolski udžbenik za Hrvatsku preveden na talijanski. Njeni su se udžbenici koristili i na području Vojvodine. Novosadsko izdanje objavljeno je na srpskome, mađarskome, rumunjskome, rusinskome i slovačkome jeziku. Polovicom 1970-ih vodila je istraživanje u sklopu UNESCO-ova programa, rezultati kojega su objavljeni u UNESCO-ovom izdanju.
Prvi je tekst objavila 1956. godine u časopisu Hídu. Bio je to svojevrstan putopis. Do 1965. je objavljivala tekstove na mađarskome za novosadski Magyar Szó kao izvjestiteljica o kulturnim zbivanjima u Zagrebu.

Prevodila je s mađarskoga na hrvatski, među ostalim Bélu Hamvasa, Sándora Máraija, Tibora Dérija, Margit Kaffku i Nikolu Zrinskoga. S Milicom Vujnović priredila je i prevela Malu antologiju velike mađarske poezije 20. stoljeća: dvanaest pjesama i jedno pismo, poprativši pjesme esejem. Priredila je za tisak majčine memoare na mađarskome Így éltünk Szabadkán, Damjanovné Zimmer Sarolta emlékiratai (Ovako smo živjeli u Subotici. Sjećanja Šarolte Zimmer supruge Damjanova) te dvojezično izdanje sestrinih memoara Kamo bi moglo nestati? – Hova is tünhetett volna el?. Priredila je i zbornike koji su pokazivali hrvatsko - mađarske kulturne sveze.

Umrla je u Zagrebu. Pokopana je na Mirogoju.

Nagrade i priznanja
 Državna nagrada Republike Hrvatske Ivan Filipović.
 2013. nagradu za životno djelo Društva povjesničara umjetnosti Hrvatske Radovan Ivančević za 2013. godinu.

Izvori

Hrvatski povjesničari umjetnosti
Životopisi, Subotica
Životopisi, Zagreb
Vojvođanski Hrvati
Hrvatski prevoditelji
Hrvatski esejisti
Hrvatski putopisci
Vojvođanski Mađari

Jadranka Damjanov


Jean-Jacques Kravetz (né en 1947), cousin de Marc Kravetz, compositeur, pianiste, saxophoniste et organiste français ;
 Marc Kravetz (1942-2022), cousin de Jean-Jacques Kravetz, journaliste, grand reporter français, lauréat du prix Albert-Londres de la presse écrite en 1980.

Homonymie de patronyme
Patronyme juif

Kravetz


Trzęsacz је selo u Poljskoj, u zapadnopomeranskom vojvodstvu, na Baltičkom moru. Rewal nalazi se oko 30 km zapadno od grada Kołobrzega, u blizini sela Rewal. Selo ima 113 stanovnika a prvi put spominje u 1331.

Turističke atrakcije su plaža na Baltičkom moru, ruševine crkve (14. / 15. stoljeće) uz more i uskotračna željeznica.

Naselja u Poljskoj

Trzęsacz


Triatlon klub TNT, je triatlon klub iz Zadra. TNT je osnovan 15. studenog 2015. godine u Zadru, a na osnivačkoj skupštini je bilo 15 osnivača. Za prvog predsjednika je izabran Siniša Pezelj.
11.ožujka 2016. na redovnoj skupštini Saveza, klub je primljen u članstvo Hrvatskog triatlon saveza.

Klub organizira treninge plivanja, biciklizma i trčanja u 8 termina tjedno. Klub trenutno broji 70-ak članova koji slobodno biraju disciplinu po svom afinitetu ili kombinaciju više disciplina.

TNT ima dvoje licenciranih triatlon trenera, četvero licenciranih sudaca.

Broj licenciranih natjecatelja po godinama

Organizacija utrka

Akvatlon Zadar 2017
23. srpnja na zadarskoj rivi Triatlon klub TNT je organizirao Prvenstvo Hrvatske u sprint akvatlonu na kojem se okupilo ukupno 132 natjecateljica i natjecatelja iz cijele Hrvatske i s nekoliko gostiju iz Poljske i Švedske.

Akvatlon kup
Kroz ljeto 2017. u suradnji s Klubom daljinskog plivanja Donat u sklopu Zadar Open Water lige (ZOWL) organiziran je Akvatlon kup.

3. lipnja 2018. startala je druga sezona Akvatlon kupa.

Akvatlon Tkon 2018
23. lipnja 2018. u Tkonu na otoku Pašmanu klub je organizirao Akvatlon Tkon 2018 , utrku u standardnom akvatlonu koja se bodovala za Multisport kup HTS-a.

Značajniji uspjesi na utrkama

Članovi TK TNT imaju iza sebe uspješne nastupe na brojnim triatlon, duatlon i akvatlon natjecanjima, kao i na atletskim, biciklističkim i plivačkim utrkama, te u svojim redovima imaju državne prvake i viceprvake u raznim disciplinama i kategorijama.

Pojedinačna prvenstva Hrvatske

Ekipna prvenstva Hrvatske

Kup Hrvatske

Ostale utrke
23. rujna 2017. na Ironman Emilia Romagna  svoj prvi Ironman s vremenom 10:52:28 je odradio Daniel Filić, te je trenutno jedini klupski Ironman.

24. lipnja 2018. na Ironman France  Daniel je popravio svoje vrijeme na 10:29:33

22. rujna 2018. na Ironman Emilia Romagna  Daniel je dodatno popravio svoje vrijeme na 10:08:14

22. rujna 2018. na Ironman Emilia Romagna  svoju prvu Ironman utrku je završila Iva Perinić s vremenom od 12:28:54. Iva je ujedno prva Zadranka koja je završila jednu od utrka iz Ironman serije.

Izvori

Vanjske poveznice
Triatlon klub TNT
Klub daljinskog plivanja Donat
Ironman Emilia Romagna
Hrvatski triatlon savez
Grabar sport

TNT

Triatlon klub TNT


Gundadalur er et område i Tórshavn på Færøerne, hvor der ligger forskellige sportsfaciliteter, her iblandt flere fodboldbaner. Den største af dem er nationalstadionet Tórsvøllur, og den næststørste er Gundadalur stadion, der blev indviet i 1911 og er hjemmebane for både Havnar Bóltfelag og B36 Tórshavn.

Tórshavn
Sport på Færøerne
Fodboldstadioner på Færøerne

Gundalur


Marquess of Lothian is a title in the Peerage of Scotland, which was created in 1701 for Robert Kerr, 4th Earl of Lothian. The Marquess of Lothian holds the subsidiary titles of Earl of Lothian (created 1606), Earl of Lothian (created again 1631), Earl of Ancram (1633), Earl of Ancram (created again 1701), Viscount of Briene (1701), Lord Newbattle (1591), Lord Jedburgh (1622), Lord Kerr of Newbattle (1631), Lord Kerr of Nisbet, Langnewtoun, and Dolphinstoun (1633), Lord Kerr of Newbattle, Oxnam, Jedburgh, Dolphinstoun and Nisbet (1701), and Baron Ker, of Kersheugh in the County of Roxburgh (1821), all but the last in the Peerage of Scotland.  As The Lord Ker in the Peerage of the United Kingdom, previous marquesses sat in the House of Lords before 1963, when Scottish peers first sat in the House of Lords in their own right. The holder of the marquessate is also the Chief of Clan Kerr.

The current Marquess of Lothian, the 13th, is better known as the Conservative politician Michael Ancram. In November 2010, he received a life peerage as Baron Kerr of Monteviot and so became entitled to sit in the House of Lords. He lives at Monteviot House in Roxburghshire. The family previously owned a larger Scottish seat, Newbattle Abbey in Midlothian, which is now a college, and also Blickling Hall in Norfolk, which now belongs to the National Trust.

The heir presumptive to the marquessate is the 13th Marquess' younger brother Lord Ralph Kerr, who owns Ferniehirst Castle in Roxburghshire, which is the family seat that was restored by the 12th Marquess, and Melbourne Hall in Derbyshire.

History of the titles
Clan Kerr has several branches. The name "Kerr," from the Old Norse "kjrr" meaning "marsh-dweller," arrived in Scotland from Normandy. In Scotland it was rendered Kerr, Ker, Carr and Carre, with a Scottish variant on the west coast taken from the Gaelic "ciar," meaning dusky. According to the lore of the family of Mark Kerr, 1st Earl of Lothian, the name comes from the Norman chiefs, Ralph and Robert, both brothers who came to Roxburgh from Lancashire in the 1300s.

The Kerrs of Ferniehurst claim descent from Ralph, and the Kerrs of Cessford claimed they are descended from Robert. These two man branches of Clan Kerr were often at odds with one another, fighting until they came together in the early 1500s. The Kerrs subsequently also warred with the Scott Clan, until the feud ended when Sir Thomas Kerr of Ferniehurst married Janet Scott. In a 1591 charter, Mark Kerr had his lands at Newbattle and Prestongrange erected into the barony of Newbattle.

1st title
Mark Kerr was created Lord Newbattle in 1591 and Earl of Lothian in 1606, both with remainder to his heirs male. The title went to the eldest of his four sons, Robert Kerr, 2nd Earl of Lothian.  In 1621 both titles were surrendered by the 2nd Earl and regranted with a special remainder to his daughters, the eldest of whom, Lady Anne Kerr, succeeded to both titles on his death in 1624. Her husband, Sir William Kerr (eldest son of Sir Robert Kerr, later 1st Earl of Ancram) was created Lord Kerr of Newbattle and Earl of Lothian in 1631. On her death in 1667 their eldest son became 4th Earl of Lothian (though he was not recognised as such) and on her husband's death in 1675 also 2nd Earl of Lothian.

2nd title as Marquess
By this point Sir Robert Kerr, father of the 1st Earl of the 2nd creation, had been created Lord Kerr of Nisbet, Langnewtoun and Dolphinstoun and Earl of Ancram, and the titles had been inherited by the 4th and 2nd Earl of Lothian's uncle, Charles Kerr, on whose death in 1690 he became 3rd Earl of Ancram.

He was then created Lord Ker of Newbattle, Oxnam, Jedburgh, Dolphinstoun and Nisbet, Viscount of Briene, Earl of Ancram and Marquess of Lothian in 1701.

The 2nd Marquess succeeded his cousin as Lord Jedburgh before succeeding to the Marquessate, and the 6th Marquess was created Baron Ker, of Kersheugh in the County of Roxburgh, in 1821, in the Peerage of the United Kingdom.

Earls of Lothian; First creation (1606)
Mark Kerr, 1st Earl of Lothian (1553–1609)
Robert Kerr, 2nd Earl of Lothian (died 1624)
Anne Kerr, 3rd Countess of Lothian (died 1667)
Robert Kerr, 4th and 2nd Earl of Lothian and 3rd Earl of Ancram (1636–1703) (created Marquess of Lothian in 1701)

Earls of Lothian; Second creation (1631)
William Kerr, 1st Earl of Lothian (1605–1675)
The Earldom was inherited by the 4th Earl of the first creation (see above).

Lords Jedburgh (1621/2)
Andrew Ker, 1st Lord Jedburgh (died 1633)
Alexander Kirkaldy later Ker, de jure 2nd Lord Jedburgh (c. 1590c 1650)
John Ker, de jure 3rd Lord Jedburgh (died before 1670)
Robert Ker, 4th Lord Jedburgh (died 1692)
William Ker, 5th Lord Jedburgh (1661-1722); later 2nd Marquess of Lothian (title held by the Marquesses of Lothian from 1703- see below)

Earls of Ancram (1633)
Robert Kerr, 1st Earl of Ancram (1578–1654)
Charles Kerr, 2nd Earl of Ancram (died 1690)
The Earldom was inherited by the 4th and 2nd Earl of Lothian (see above).

Marquesses of Lothian (1701)
Robert Kerr, 1st Marquess of Lothian (1636–1703)
William Kerr, 2nd Marquess of Lothian (1661–1722)
William Kerr, 3rd Marquess of Lothian (1690–1767)
William Henry Kerr, 4th Marquess of Lothian (1713–1775)
William John Kerr, 5th Marquess of Lothian (1737–1815)
William Kerr, 6th Marquess of Lothian (1763–1824)
John William Robert Kerr, 7th Marquess of Lothian (1794–1841)
William Schomberg Robert Kerr, 8th Marquess of Lothian (1832–1870)
Schomberg Henry Kerr, 9th Marquess of Lothian (1833–1900)
Robert Schomberg Kerr, 10th Marquess of Lothian (1874–1930)
Philip Henry Kerr, 11th Marquess of Lothian (1882–1940)
Peter Francis Walter Kerr, 12th Marquess of Lothian (1922–2004)
Michael Andrew Foster Jude Kerr, 13th Marquess of Lothian (born 1945)

The heir presumptive is the present holder's brother Lord Ralph William Francis Joseph Kerr (born 1957).
The heir presumptive's heir apparent is his son John Walter Donald Peter Kerr (born 1988).

Family tree

See also
Baron Teviot
Clan Kerr

References

 , at Leigh Rayment's Peerage pages
 Photo and biography of Walter William Schomberg Kerr, Earl of Ancram

External links
Cracroft's Peerage page

Marquessates in the Peerage of Scotland
1701 establishments in Scotland
Noble titles created in 1701

Marquess of Lothian


Rivne Oblast (), also referred to as Rivnenshchyna (), is an oblast (province) in western Ukraine. Its administrative center is Rivne. The surface area of the region is . Its population is:

Before its annexation by the Soviet Union during World War II, the region was part of the Second Polish Republic's Wołyń Voivodeship following the Polish–Soviet War. Previously it was part of the Volhynian Governorate.

The Rivne Nuclear Power Plant is located in the oblast, near the city of Varash.

Geography

The region is located almost in the middle of the historical region of Volhynia which is indicated on its coat of arms with a white cross on a red background. Volhynia was completely partitioned after the Soviet occupation of Poland in September 1939 and divided between three oblasts, Volyn, Rivne, and Ternopil, with some additional eastern portions in Zhytomyr Oblast.

The relief of the region varies, its northern portion lies in the Polesian Lowland, while its southern is located within Volhynian Upland. The highest hills known as Povcha Upland reach over 350 meters. The main water artery of the region is river Horyn, while northwestern area also reaches Prypiat. Big portions of the oblast covered in woodlands. It also has a great deal of such excavated minerals like amber and basalt. In recent years (2016–2017) there were reports of illegal extraction of so called Rovno amber in the area.

Administrative divisions

On 19 July 2020, the number of districts was reduced to four. These are:

 Dubno (Дубенський район), the center is in the town of Dubno;
 Rivne (Рівненський район), the center is in the city of Rivne;
 Sarny (Сарненський район), the center is in the town of Sarny;
 Varash (Вараський район), the center is in the town of Varash.

Until 19 July 2020, Rivne Oblast was administratively subdivided into 16 raions (districts) as well as 4 cities (municipalities) which are directly subordinate to the oblast government: Dubno, Varash, Ostroh, and the administrative center of the oblast, Rivne.

Demographics

Rivne is one of the regions with the highest birth rate in all of Ukraine. The heavy rural (about two thirds of the population is rural) and ethnic Ukrainian (close to 95%) composition of the population might be responsible for this. However the birth rate is not uniform across Rivne, with raions like Ostroh having extremely low birth rates (9.7 per 1000) and other raions like Rokytne Raion having extremely high birth rates (24.0 per 1000).

Vital statistics by raion (2008)

According to statistics the population of Rivne Oblast Central Office at 1 January 2013 is 1,156,900 people.

In 2012, it increased by 2612 people. This was due to natural increase 4014 people at the same time reduce the migration of the population -1,402 people.

Compared to 2011, the volume of natural growth increased by 485 people. Natural movement of the population in 2012 was characterized by an increase in fertility and mortality, compared to 2011. In 2012, the number of births in the region was 619 more than in 2011.

Fertility in rural areas is higher than in urban areas (18 per cent against 13.5 per cent). total fertility rate for 2012 was 15.9 (Either the highest Ukraine).

Compared to 2011, the mortality rate in 2012 rose from 12.3 to 12.4 deaths per 1,000 inhabitants. The mortality rate in rural areas is 1.6 pa za higher than in urban areas.

Age structure
 0-14 years: 19.7%  (male 116,507/female 110,834)
 15-64 years: 68.2%  (male 385,381/female 402,566)
 65 years and over: 12.1%  (male 45,796/female 94,724) (2013 official)

Median age
 total: 35.2 years
 male: 32.8 years
 female: 37.5 years  (2013 official)

Points of interest
The some listed historic-cultural sites were nominated for the Seven Wonders of Ukraine.
 Ostroh Castle
 Troitsk monastery (Korec)
 Dubno Castle
 Spring of St. Anna
 Tarakaniv Fort
 Novomalyna Castle
 Rivne Nuclear Power Plant
 Battle of Berestechko Field
 Narrow-gauge railway (Tunnel of Love (railway))

Nomenclature

Most of Ukraine's oblasts are named after their capital cities, officially referred to as "oblast centers" (, translit. oblasnyi tsentr). The name of each oblast is a relative adjective, formed by adding a feminine suffix to the name of respective center city: Rivne is the center of  the Rivnens'ka oblast' (Rivne Oblast). Most oblasts are also sometimes referred to in a feminine noun form, following the convention of traditional regional place names, ending with the suffix "-shchyna", as is the case with the Rivne Oblast, Rivnenshchyna.

Before 1992, under the policy of Russification, the region was officially known under its Russian name of Rovno Oblast.

See also

 List of villages in Rivne Oblast
 Subdivisions of Ukraine

External links
 - Web-site of Rivne

References

Oblasts of Ukraine
States and territories established in 1939
1939 establishments in Ukraine

Rivne Oblast


Robin Charles Scherbatsky Jr., poznatija kao Robin Scherbatsky, je izmišljeni lik koji se pojavljuje u popularnoj američkoj seriji Kako sam upoznao vašu majku. Glumi ju Cobie Smulders.

O Robin Scherbatsky
Robin Scherbatsky rođena je 23. srpnja 1980. u Vancouveru u pokrajini Britanska Kolumbija u Kanadi. Pojavljuje se u svih 208 epizoda serije Kako sam upoznao vašu majku. Njezin otac Robin Charles Scherbatsky Sr. odgojio ju je kao dječaka. U epizodi "Unpause" saznajemo da je njezina obitelj vrlo bogata.

U mladosti je bila pop zvijezda. Nastupala je pod imenom Robin Sparkles. Njezine najpoznatije pjesme koje se pojavljuju u seriji su Let's Go to the Mall, Sandcastles in the Sand i P.S. I Love You. Kasnije je u karijeri nastupala kao Robin Daggers. Izvela je pjesmu You Oughta Know na 84. Grey Cupu što je označilo njezin kraj glazbene karijere.

U epizodi "Purple Giraffe" saznajemo da se Robin doselila u New York u travnju 2005. kako bi radila kao izvjestiteljica na kanalu "Metro News 1". Robin mrzi taj posao, no unutar godinu dana postaje glavna izvjestiteljica zahvaljujući bivšemu glavnom izvjestitelju Sandyju Riversu (Alexis Denisof).

Voli piti viski i pušiti cigarete. Vrlo je sarkastična. Voli pištolje te ih često nosi u svojoj torbici. Imala je 5 pasa sve dok njezin dečko te najbolji prijatelj Ted nije zatražio da ih preseli na farmu njezine ujne. U zadnjoj epizodi serije saznajemo da u 2030. Robin ima novih 5 pasa. Navija za hokejaški klub Vancouver Canucks.

Najbolji prijatelji

Ted Mosby
Robin i Ted upoznali su se u MacLaren's Pubu u prvoj epizodi serije Kako sam upoznao vašu majku "Pilot" 2005. godine. Zaljube se na prvi pogled i zajedno su sve dok Ted ne kaže da ju voli. Robin zatim predlaže da prekinu jer imaju potpuno različite ciljeve (Robin želi proputovati svijetom i postati svjetska novinarka, dok Ted želi osnovati svoju obitelj), no da ostanu dobri prijatelji.

Od 4. sezone Robin živi u Tedovom stanu, no iseli se u epizodi 5. sezone "Twin Beds" kako bi živjela s dečkom Donom. Oni prekinu te se Robin vraća u Tedov stan. Zauvijek se seli iz stana u epizodi 7. sezone "No Pressure".

Godine 2030., 6 godina nakon smrti Tedove žene Tracy, Ted dolazi ispred zgrade u kojoj Robin živi, te sa sobom donosi "plavi francuski rog", isti koji je Ted uzeo iz restorana za Robin 2005. Robin je u tom trenutku iznenađena. Ne znamo što se dogodilo s njihovom novom vezom pošto je to zadnji trenutak serije.

Marshall Eriksen
Robin i Marshall su dobri prijatelji. Njih dvoje zajedno najmanje se druže od ostalih. Razlog toga je "Teorija o sireni" (Mermaid Theory) koja kaže da će muškarac spavati s bilo kojom ženom tijekom nekog vremena, a Marshall to ne želi jer jako voli Lily. Robin i Marshall imaju sličnosti: vole hladnoću i sport.

Lily Aldrin
Robin i Lily postaju najbolje prijateljice 2005. godine. Kada Lily ode u San Francisco kako bi pohađala umjetnost, Robin ostaje jedina cura u grupi. Kada se Lily ipak vrati iz San Francisca nakon kraćeg vremena, Robin je jedina koja ju podržava te joj čak pomaže pronaći stan.

Robin je djeveruša na vjenčanju Marshalla i Lily, dok je Lily djeveruša na vjenčanju Barneya i Robin. U epizodi 1. sezone "Best Prom Ever" Lily priznaje da ima "čudne snove" o Robin. Želje o "vezi" s Robin nastavljaju se pojavljivati sve do epizode 9. sezone "Rally" kada ju Robin poljubi, no ona zatim kaže da to nikada ne želi napraviti.

Barney Stinson
Barney i Robin također se upoznaju 2005. godine. Postaju dobri prijatelji. 2009. godine Barney priznaje da voli Robin. Započnu vezu koja traje nekoliko mjeseci te nakon prekida odluče ostati prijatelji.

U epizodi "The Final Page" Barney zaprosi Robin te ona prihvati. Ožene se 25. svibnja 2013. u epizodi "The End of the Aisle". U zadnjoj epizodi "Last Forever" Barney i Robin otkrivaju da su se rastali jer Robin stalno putuje svijetom s Barneyem kao novinarka, što Barneya izluđuje. Činjenica da su se rastali potpuno iznenadi grupu, uključujući i Tedovu ženu Tracy.

Izvori

Likovi iz televizijskih serija

Robin Scherbatsky


محمد بن بشائر القوصي، ثم الإخميمي، اشتغل بالحديث وصنف فيه، وبنى مكاناً للحديث ووقف عليه وقفاً.

حياته
كان فاضلاً أديباً شاعراً، وباشر شاهداً عند بعض الأمراء، ولما تغلب الشريف ابن ثعلب على الصعيد الأعلى، ولاه الوزارة عنه، فلما طلع الفارس أقطاي وهرب الشريف، مسك ابن بشائر ورسم بشنقه، فدخلت أمه على الوزير، فقال : نحن نطلب أموالاً ومتى شُنق ضاعت، وأخر وتناساه فسلم.

شعره
و من شعره يذكر الأدفوي :
أنشدني الأديب العدل أبو عبد الله محمد بن عمر المعروف بابن الأحدب، أنشدني الكمال بن بشائر لنفسه :

 حدث فقد طاب ما تملي من السير.:. عنهم وقد صح ما تروي من الخبر
 و انظم يلح كل عقد مثمن بهجٍ.:. وانثر يفح كل زهر طيب عطر
 عن جيرة نزلوا بطحاء كاظمة.:. حساً، ومعنىً سواد القلب والنظر
 بوأتهم مهجتي داراً لحبهمو.:. فغير ذكرهمو في النفس لم يدُر))

وفاته
توفي سنة 692هـ.

المصادر

رواة الحديث
شعراء عرب
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مواليد القرن 7 هـ
وفيات 692 هـ

محمد بن بشائر القوصي


La psicología arquetipal es una vía de investigación de la psique inaugurada a comienzos del  por Carl Gustav Jung. Jung y sus colaboradores, entre ellos Mircea Eliade, imaginaron la psicología de los arquetipos a partir del estudio de los datos que les proporcionaban la antropología y la arqueología de su época, integrando estos datos en su comprensión de la psique. Estudiaron cómo la jerarquía de los antiguos dioses, las religiones politeístas y las figuras arquetípicas que pueblan los mitos, leyendas y cuentos tradicionales influyen en la vida moderna, por su relación con el espíritu, la psique, los sueños y el Sí-mismo.

El concepto de arquetipo procede de la filosofía griega, pero toma un nuevo sentido en la psicología de Jung. Para Aristóteles, un arquetipo es un original del que se pueden sacar derivados o fragmentos. Para Jung, en cambio, un arquetipo es un patrón heredado de pensamiento (o una imagen simbólica) que está presente en el inconsciente individual, pero tiene su origen en la experiencia colectiva de la humanidad.

Jung y sus seguidores contaban con el precedente de Sigmund Freud y varios analistas de su entorno (como Karl Abraham, Géza Róheim, Ernest Jones y otros) que también investigaron, analizaron y desarrollaron teorías sobre cómo en los antiguos mitos, leyendas, sagas y religiones aparecen contenidos que se corresponden con los impulsos y urgencias propios de la psique. Sin embargo, en el enfoque ortodoxo freudiano de estos autores hay un reduccionismo del material mítico (lo numinoso se entiende como un simple disfraz del impulso sexual, reprimido y sublimado) que el enfoque de Jung pretende superar.

La psicología arquetipal no se presenta como una corriente uniforme, sino como un grupo de tendencias que evoluciona y se desarrolla de forma constante, generando propuestas teóricas y prácticas diversas. En la actualidad, hay muchos psicoanalistas, psiquiatras, psicólogos y terapeutas (denominados a veces neo-junguianos) que practican alguna vertiente de este tipo de psicología. Un ejemplo es la psicoanalista junguiana Marion Woodman, con sus investigaciones sobre los arquetipos y sueños de lo femenino y cómo afectan a estos los choques o sinergias con los arquetipos masculinos, influyendo en la vida psíquica de las mujeres. Jean Shinoda Bolen, psiquiatra y analista junguiana, ha dedicado también su vida al estudio de la psicología de los arquetipos masculinos y femeninos, y su influencia en el desarrollo del espíritu. Clarissa Pinkola Estés, psicoanalista junguiana, sostiene que los pueblos indígenas de todo el mundo han conservado y trasmitido un conocimiento específico valioso sobre el espíritu y la psique, los arquetipos y los sueños.

A mediados de la década de los 70 del siglo pasado, James Hillman, un psicoanalista que se formó en el Instituto Jung de Zúrich, también bautizó su enfoque de la psique como psicología arquetipal. Hillman situaba su psicología dentro de la tradición junguiana y la relacionaba específicamente con la psicología analítica, de la que, sin embargo, diverge radicalmente. En efecto, su "psicología arquetipal" relativiza y desliteraliza el ego y se centra en la psique o alma, que constituye, junto con los archai, los patrones más profundos del funcionamiento psíquico, «las fantasías fundamentales que animan toda vida» (Moore, citado en Hillman 1991). La psicología arquetipal de Hillman es una psicología politeísta en la medida en que trata de reconocer las mil fantasías y seres míticos —dioses y diosas, semidioses, mortales y animales— que dan forma a nuestras vidas psíquicas y toman su forma de ellas. Para él, el ego es solo una fantasía psicológica entre otras. La psicología arquetipal de Hillman es, junto a la escuela clásica y la escuela del desarrollo, una de las tres escuelas de la psicología post-junguiana trazadas por Andrew Samuels (Samuels, 1995).

Influencias

El desarrollo de la psicología arquetipal está influido por la psicología analítica de Carl Jung así como por la Grecia clásica, el Renacimiento y las ideas y pensamiento del Romanticismo. De hecho, las influencias de Hillman son muchas, e incluyen a otros artistas, poetas, filósofos, alquimistas y psicólogos. Uno fácilmente podría incluir en esta lista a Nietzsche, Heidegger, Henry Corbin, Keats, Shelley, Petrarca y Paracelso. Aunque todos diferentes en sus teorías y psicologías, parecen estar unidos por su preocupación común por la psique.

Hillman (1975) bosqueja un breve linaje de la psicología arquetipal:

Psicología politeísta

Thomas Moore dice de la enseñanza de James Hillman que «retrata la psique como inherentemente múltiple». Según la visión arquetipal-politeísta, la psique o alma tiene muchas direcciones y fuentes de significado, y es esto puede experimentarse como un estado de conflicto, un combate contra los propios démones. Según Hillman, «la psicología politeísta puede aportar una diferenciación sacra a nuestra confusión interior». Hillman asegura que

Hillman puntualiza que sus múltiples referencias a los dioses no deben entenderse literalmente, indicando que para él se trata de aides memoires, «ayudas para la memoria», es decir, cajas de resonancia que sirven para «hacerse eco de la vida de hoy o como acordes de bajo que dan resonancia a las pequeñas melodías de la vida». Hillmann insiste en que no ve el panteón divino como una 'matriz maestra' (master matrix) contra la cual deberíamos medirnos hoy y lamentar, por tanto, nuestro empobrecimiento.

Psique o alma

Hillman ha sido crítico respecto de las escuelas de psicología del  (como la biopsicología, el conductismo o la psicología cognitiva) que han adoptado una filosofía y praxis propias de las ciencias naturales. Sus principales críticas incluyen su reduccionismo, materialismo y literalismo; son psicologías sin psique, sin alma. En consecuencia, la obra de Hillman ha sido una tentativa de restaurar la psique a lo que él cree que es "su lugar apropiado" en la psicología. Hillman ve el alma en acción en la imaginación, la fantasía, el mito y la metáfora. También ve el alma manifestándose en la psicopatología, en los síntomas de los desórdenes psicológicos. Psique-pathos-logos es el "discurso del alma que sufre" o el sufrimiento de significado del alma. Una gran parte del pensamiento de Hillman intenta atender el discurso del alma tal y como se revela a través de imágenes y fantasías.

Hillman aporta una definición propia del alma. En primer lugar, observa que el alma no es una «cosa», que no se trata de una identidad, ni de algo que se encuentre «dentro» de una persona. El alma «es una perspectiva, más que una sustancia, un punto de vista sobre las cosas... (es) reflexiva; media en los acontecimientos y establece diferencias...» (1975). El alma no debe localizarse en el cerebro o la cabeza, por ejemplo (donde la sitúan la mayor parte de las psicologías), sino que los seres humanos están dentro de la psique. El mundo, por su parte, es el anima mundi, el mundo dotado de alma. Hillman cita a menudo una frase acuñada por el poeta romántico inglés John Keats: «llama al mundo el valle donde se construye el alma».

Hillmann (1975) indica además que alma

La noción del alma como posibilidad imaginativa, en relación con los archai o metáforas básicas, es lo que Hillman denomina «el fundamento poético de la mente».

Análisis de los sueños

Debido a que la psicología arquetipal tiene que ver con la fantasía, el mito y la imagen, no sorprende que considere a los sueños significativos en relación con el alma y a la creación de alma. Hillman no cree que los sueños sean meros residuos aleatorios o restos de la vigilia (como sostuvieron los fisiólogos), pero tampoco cree que los sueños sean compensaciones de la pugna de la vigilia, o que contengan mensajes "secretos" sobre cómo debería vivir uno, como hizo Jung. Más bien, "los sueños nos dicen dónde estamos, no qué hacer" (1979). Por lo tanto, Hillman está en contra de los métodos de interpretación tradicionales de análisis de los sueños. El enfoque de Hillman es más fenomenológico que analítico (que rompe el sueño en sus partes constituyentes) o interpretativo-hermenéutico (que puede hacer de una imagen del sueño "algo distinto" de lo que aparenta ser). Su famosa afirmación con respecto al contenido y al proceso del sueño es "Mantente en la imagen".

Hillman (1983) describe así su posición:

La serpiente del sueño no se convierte en otra cosa: no es ninguna de las cosas que menciona Hillman, ni tampoco un pene (como quizá habría sostenido Freud), ni la serpiente del Jardín del Edén (como, sugiere Hillman, habría propuesto Jung). No es algo que alguien pueda buscar en un diccionario de sueños; no tiene un significado preestablecido. El acercamiento fenomenológico a la serpiente soñada supone limitarse a describir a la serpiente, prestar atención a la serpiente tal y como se presenta en el sueño. La serpiente es enorme y negra, pero ¿qué más? ¿Hay otras serpientes en el sueño? Y, si las hay, ¿nuestra serpiente es mayor que las otras? ¿Menor? ¿Es una serpiente negra entre serpientes verdes? ¿O está sola? ¿En qué paisaje se encuentra? ¿Un desierto? ¿Una selva tropical? ¿Se dispone la serpiente a alimentarse? ¿Va a mudar la piel? ¿Está tomando el sol sobre una roca? Todas estas preguntas las provoca la imagen primaria de la serpiente del sueño, y pueden por ello ofrecer un material sustancioso que revele la vida psicológica del soñador y la vida de la psique que habla a través del sueño.

El código del alma

En su obra de 1997, The Soul's Code: In Search of Character and Calling, Hillman perfila lo que denomina la teoría de la bellota del alma. Esta teoría afirma que cada individuo contiene ya un potencial de posibilidades únicas, del mismo modo que una bellota contiene el patrón de un roble. Argumenta en contra de la falacia parental, por la cual nuestros padres son vistos como cruciales en la determinación de quienes somos al proveernos su material genético y patrones de comportamiento. El libro sugiere, en cambio, conectar de nuevo con lo que hay de invisible en nuestro interior, nuestro daimon o alma o bellota y la llamada de la bellota a la naturaleza exterior. Ataca también las teorías que intentan cartografiar la vida en fases, sugiriendo que esto es contraproductivo y hace que la gente sienta que fracasa, incapaz de vivir 'normalmente'. Esto produce a su vez una sociedad trunca, normalizada, de mediocridad desalmada donde no se permite el mal pero la injusticia es omnipresente —una sociedad que no puede tolerar la excentricidad ni concede mayor relavancia a las experiencias vitales, sino que las ve como enfermedades que hay que medicar hasta hacerlos desaparecer.

Hillman discrepa de la idea del Sí-mismo de Jung, que le parece demasiado prescriptivo, y argumenta contra la idea de un 'mapa de la vida' que hay que seguir para crecer de forma apropiada. Hillman sugiere en cambio una revaluación de cada individuo de su propia infancia y vida presente para tratar de encontrar su vocación particular, la semilla de su propia bellota. Ha dejado escrito que debe ayudar a precipitar la reconexión con el alma del mundo en el espacio entre la racionalidad y la psicología. Complementa la noción de crecimiento con la noción de crecer hacia abajo, o arraigar en la tierra y quedar conectado a ella, en orden a que el individuo crezca aún más. Hillman incorpora la lógica y el pensamiento racional, así como la referencia a historias de casos de personas bien conocidas en la sociedad, cuyos daimones se consideran claramente expuestos y materializados, en la discusión sobre el daimon. Sus argumentos son también considerados en consonancia con el puer eternus o joven eterno cuya ardiente existencia momentánea podría ser vista en la obra de poetas románticos tales como Keats o Byron y en jóvenes estrellas de rock recientemente fallecidas como Jeff Buckley o Kurt Cobain. Hillman también rechaza la causalidad como un marco de definición y sugiere en su lugar una cambiante forma de destino por la cual los acontecimientos no son inevitables pero están obligados a ser expresados de algún modo dependiendo del carácter del alma del individuo.

Obra

De James Hillman

En español

En inglés
Edición uniforme de los escritos de James Hillman
Spring Publications, en colaboración con The Dallas Institute of Humanities and Culture, está llevando a cabo la publicación de la "Edición uniforme de los escritos de James Hillman". El conjunto en doce volúmenes encuadernados en tela de la obra de James Hillman reúne ordenados por temas las principales conferencias, escritos ocasionales, ensayos académicos, documentos clínicos y entrevistas. Cada volumen está estampado con un dibujo del artista estadounidense James Lee Byars:
 Uniform Edition Vol. 1: Archetypal Psychology. ISBN 978-0-88214-998-1
 Uniform Edition Vol. 2: City & Soul. ISBN 978-0-88214-577-8
 Uniform Edition Vol. 3: Senex & Puer. ISBN 978-0-88214-581-5
 Uniform Edition Vol. 4: From Types to Images. ISBN 978-0-88214-582-2
 Uniform Edition Vol. 5: Alchemical Psychology. ISBN 978-0-88214-583-9
 Uniform Edition Vol. 6: Mythic Figures. ISBN 978-0-88214-584-6
 Uniform Edition Vol. 7: Inhuman Relations. ISBN 978-0-88214-585-3
 Uniform Edition Vol. 8: Philosophical Inclinations. ISBN 978-0-88214-587-7
 Uniform Edition Vol. 9: Animal Presences. ISBN 978-0-88214-588-4
 Uniform Edition Vol. 10: Conversations and Correspondences. ISBN 978-0-88214-589-1 (en preparación)
 Uniform Edition Vol. 11: On Melancholy & Depression. ISBN 978-0-88214-043-8 (otoño 2023)
 Uniform Edition Vol. 12: Horæ Subsecivæ. Miscellaneous Papers. ISBN 978-0-88214-945-5 (en preparación)

Obra diversa

Inter Views (with Laura Pozzo), 1983

Otros autores
Ámbito hispanohablante
López-Pedraza, Rafael (1977). Hermes y sus hijos
López-Pedraza, Rafael (1998). Anselm Kiefer: la psicología de "Después de la Catástrofe"
López-Pedraza, Rafael (2000). Dionisos en Exilio
López-Pedraza, Rafael (2001). Ansiedad Cultural
López-Pedraza, Rafael (2002). Sobre héroes y poetas
López-Pedraza, Rafael (2003). Eros y Psique
López-Pedraza, Rafael (2005). Artemisa e Hipólito: mito y tragedia
López-Pedraza, Rafael (2006). Cuatro ensayos desde la psicoterapia
López-Pedraza, Rafael (2008). Emociones: una lista

Ámbito anglohablante

The Power of Soul, Robert Sardello

Hells and Holy Ghosts, David L. Miller
Echo's Subtle Body, Patricia Berry, 1982
The Soul in Grief, Robert Romanyshyn
Technology as Symptom and Dream, Robert Romanyshyn, 1989
Mirror and Metaphor: Images and Stories of Psychological Life, Robert Romanyshyn, 2001
Waking Dreams, Mary Watkins
The Alchemy of Discourse, Paul Kugler
Words As Eggs: Psyche in Language and Clinic, por Russell Arthur Lockhart
The Moon and The Virgin, Nor Hall
The Academy of the Dead, Stephen Simmer
Svet Zhizni (Light of Life) (en ruso), Alexander Zelitchenko, 2006
Samuels, A. (1995). Jung and the Post-Jungians. London: Routledge.

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Spring Publications (en inglés)
 Mythos & Logos: página web de Brent Dean Robbins sobre James Hillman (en inglés)
 International Association for junguian Studies Asociación internacional de estudios junguianos.
 Pacifica Graduate Institute Escuela acreditada de postgrado que ofrece programas de máster y doctorado enmarcados en la tradición de la psicología profunda.

Psicología analítica

Psicología arquetipal


Glasau, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bir yerleşim yeri. 18,82 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 944 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Henning Frahm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-trave-land.de

Kaynakça

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Glasau