Gitchi Manitou (Kichi Manitou; Great Spirit, Sky Chief, Master of Life), Gitchi Manitou je veliki bog kreator Anishinaabea i mnogih susjednih plemena Algonquian: Algonquin, Ottawa, Potawatomi, Menominee, Kickapoo, Sauk-Fox, Mohican, Mohegan, Shawnee, Cree. Ime doslovno znači Veliki duh, uobičajen izraz koji se koristi za obraćanje Bogu u mnogim indijanskim kulturama.

Kao i kod drugih plemena Algonquian, Veliki duh je apstraktan, dobronamjeran, nema izravnu interakciju s ljudima, i rijetko je, ako ikada, personificiran u mitovima o Anishinabe-- izvorno, Gitchi Manitou nije imao ni spol (iako je s uvođenjem engleskog i njegove rodno specifične zamjenice, Gitchi Manitou počeo se nazivati "on".) Gitchi Manitou je taj koji je stvorio svijet, iako su neki detalji o stvaranju svijeta kakvog danas poznajemo delegirani kulturnom heroju Nanabozhou. "Gitchi Manitou" (ili jedna od njegovih brojnih varijanti načina pisanja) korišten je kao prijevod za "Bog" u ranim prijevodima Biblije na Ojibway, a danas mnogi ljudi iz Ojibwaya smatraju Gitchija Manitoua i kršćanskog Boga jednim te istim.

Alternativni nazivi: Gichi Manidoo, Gchi Mnidoo, Kichi Manido, Gitche Manitou, Gitchi Manitou, Gitchi Manidou, Gitchee Manitou, Gitchee Manito, Kichi-Manidò, Kitchi Manitoo, Kitchi-Manitou, Kitche Manitou, Kicci Manito, Gzhemnido, Kchi Mnido, Gitche Man'ito, Gitsche Manitou, Gichi Manito, Gche-Mnedo, Gitchie Manitou, Kitchie Manitou, Gizhemanidoo, Kitchi Manido, Kchemnito, Kitshi Manito, Kigi Manito, Kchemnito, Kshe Mnito, Kitshi Manito, Gitchie Manitoo, Kitche Manido, Kihci Manito, Kigi Manitu, Chi-Mnidoo, Gche-Mnedo, Mese Manido, Me'se Manedo, Mesi Manito, Kesae Manetow, Keche Manitow, Kishä' Ma'nido, Kisi Manitou, Kehcimaneto, Kechimaneto, Kehci Manito, Kechi Muneto, Gichi Manitoa, Gechee Maneto, Kechi Manetowa, Kechi Manito, Ketchimanetowa, Kiche Manetoa, Kichi Maneto, Kechee Manitowa, Kichi Manetowa, Kiche Manit8a, Kechee Manetowa, Mishe Moneto, Mishemoneto, Mise Manito, Msawe Maneto, Konchi Manto, Gunche Mundo, Konkchi Manito, Waunthut Mennitoow, Wauntht Mennitow, Waun-theet Mon-nit-toow, Kisemanito, Kihcimanito, Kise Manito, Kici Manito, Kichi Manitou, Getci Mu'nito, Gisha Manitou, Tchi Manito, Monteo.

Izvori

Algonquin mitologija
Chippewa mitologija
Ottawa mitologija
Potawatomi mitologija
Menominee mitologija
Shawnee mitologija
Cree mitologija
Kickapoo mitologija
Fox mitologija
Sac mitologija
Indijanska mitologija (bogovi stvaratelji)

Gitchi Manitou


Mohammed Drar (1894-1964) fue un botánico, y político egipcio; que accedió al Ministerio de Agricultura de Egipto.

Algunas publicaciones
 . 1959. Flora of Egypt. Vol. II. Bulletin of the Facultyof Science, Nº. 28. Cairo : Fouad I University Press, pp. 99-163

Libros
 . 1974. Students' flora of Egypt. Volumen 1. Cairo University Herbarium Publication 5. 2ª edición de Cairo Univ. Press. 888 pp.
 ---------------------, -----------------------, . 1973. Flora of Egypt...: cyperaceae, juncaceae.... Angiospermae, part monocotyledones. Volumen 2. Editor Otto Koelts Antiquariat, 547 pp.
 . 1970. A botanic expedition to the Sudan in 1938. Nº 3 de Publication, Cairo Jāmiʻat al-Qāhirah. Editor Cairo Univ. Press, 113 pp.
 ------------------------. 1937. Enumeration of the plants collected at Gebel Elba during two expeditions. Nº 149 de Bulletin, Egypt Wizārat al-Zirāʻah. Editor Gov. Press, 123 pp.

Eponimia
 (Asteraceae) Scorzonera drarii Tackh.
 (Poaceae) Aristida drarii Täckh.
 (Poaceae) Stipagrostis drari (Tackh.) De Winter

Referencias

Bibliografía utilizada
 Brummitt, RK; CE Powell. 1992. Authors of Plant Names. Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 1-84246-085-4

Botánicos de Egipto
Escritores en inglés
Políticos de Egipto del siglo XX
Científicos de Egipto del siglo XX

Mohammed Drar


Les enlèvements de John Fru Ndi ont lieu les 27 avril et , lors desquels John Fru Ndi, président du Front social démocrate (SDF) est enlevé deux fois dans le cadre de la crise anglophone au Cameroun. Le premier enlèvement est un événement bref et sans violence, mais significatif dans le conflit en cours. John Fru Ndi, qui est le leader du plus grand parti d'opposition du Cameroun, le Front social démocrate (SDF), est retenu par des combattants séparatistes avant d'être libéré plus tard le même jour. Le deuxième enlèvement est plus violent, des hommes armés s'introduisent dans sa maison, tirent sur son garde du corps à la jambe et soumettent l'homme politique à un traitement brutal.

Contexte
Une insurrection séparatiste se déroule dans les deux régions anglophones du Cameroun - le Nord-Ouest et le Sud-Ouest - depuis la fin de l'année 2017. Les séparatistes armés opérant dans ces deux régions enlèvent des centaines de personnes, dont des étudiants et des membres du clergé.

Premier enlèvement

Déroulement
Le , John Fru Ndi se rend à Kumbo pour assister aux funérailles de Joseph Banadzem, le chef du groupe parlementaire du Front social démocrate. En raison de la situation sécuritaire dans la région, le gouverneur de la région du Nord-Ouest offre à John Fru Ndi une escorte militaire pour le protéger contre toute attaque séparatiste potentielle. John Fru Ndi décline l'offre, affirmant que l'apparition d'un convoi militaire ne servirait qu'à provoquer une attaque. Les milices séparatistes locales annonçent qu'elles ne perturberaient pas les funérailles, à condition qu'aucun Camerounais francophone n'y participe.

Selon John Fru Ndi, la rencontre avec ses ravisseurs commence lorsque des hommes armés s'approchent de son convoi funéraire à Wainamah, ces derniers disent vouloir parler avec l'homme politique, et que le convoi devait continuer sans lui. Celui-ci répond qu'il avait voulu leur parler, mais a protesté sur les circonstances. Les hommes armés disent que cela ne prendrait pas longtemps, et John Fru Ndi accepte de les suivre dans une école voisine. Quatre de ses assistants l'accompagnent pendant que les hommes armés partaient. Cependant, lorsque les hommes armés se dirigent vers une vallée, John Fru Ndi comprend qu'il a été enlevé.

Il s'avère que l'intention des hommes armés était de faire pression sur John Fru Ndi afin qu'il retire tous les législateurs du Front social démocrate de l'Assemblée nationale et du Sénat. John Fru Ndi répond qu'il ne le ferait pas, déclarant qu'il serait contre-productif de boycotter le seul forum où ils pouvaient s'adresser au président Paul Biya.

Sauvetage
Après que John Fru Ndi refuse de céder à plusieurs reprises aux exigences de ses ravisseurs, ces derniers abandonnent et le relâchent, lui et ses quatre assistants, après presque sept heures. John Fru Ndi retourne chez lui à Bamenda, sain et sauf.

En choisissant de voyager sans escorte militaire, John Fru Ndi s'expose, mais évite également une éventuelle escalade. Le Front social démocrate convoque une réunion d'urgence après la conclusion de l'incident.

À la suite de l'enlèvement, le SDF critique vivement le gouvernement camerounais. Dans une déclaration, il reproche au président Paul Biya d'avoir perdu le contrôle des régions du Nord-Ouest et du Sud-Ouest du pays au mains des milices et des bandes armées. Il affirme que cette situation difficile ne pouvait être résolue que par un dialogue inclusif.

Second enlèvement

Déroulement
Le 28 juin 2019, des hommes armés pénètrent dans le domicile de John Fru Ndi à Bamenda. Contrairement au premier incident, cette fois, il est soumis à des coups, des insultes et est traîné dans la boue. Après avoir été traîné hors de sa maison, il est forcé de monter dans une camionnette et conduit vers un endroit inconnu. Le garde du corps de John Fru Ndi reçoit une balle dans la jambe pendant l'enlèvement et est transporté d'urgence à l'hôpital.

Après avoir passé un certain temps dans une cellule, John Fru Ndi reçoit un lit en bambou pour dormir. Malgré son mauvais état de santé, on ne lui a pas offert de nourriture cette nuit-là, et il n'a pas pu prendre ses médicaments. Le lendemain matin, il reçoit un ultimatum : les séparatistes exigent qu'il déclare devant une caméra qu'il rappellerait tous les parlementaires et maires du Front social démocrate dans les 24 heures.

Les séparatistes font que le SDF nuisait à leur cause, ce à quoi John Fru Ndi répond en affirmant que le parti avait beaucoup fait pour les Camerounais anglophones. Il fait une vague promesse de parler aux politiciens du SDF, et de revenir ensuite vers les séparatistes. Les séparatistes lui ont dit qu'il ne leur avait jamais rendu visite auparavant, ce à quoi il répond qu'il n'avait jamais été invité. John Fru Ndi est également accusé d'avoir ordonné à l'armée camerounaise d'attaquer les camps séparatistes dans les environs de Bamenda, ce qu'il a dément fermement.

Sauvetage
Finalement, les séparatistes l'obligent à se faire photographier à côte d'un drapeau de l'Ambazonie, avant de le reconduire à sa résidence tard dans la nuit. Il rentre chez lui la tête enflée et une blessure au coude.

Notes et références

Crise anglophone au Cameroun
2019 au Cameroun
Avril 2019
Enlèvement

Enlèvements de John Fru Ndi


بو عطني منطقة صناعية وسكنية شرقي وسط مدينة بنغازي الليبية، بها العديد من المصانع والعديد من المزارع والمساكن إضافة لعدد من المنشآت العسكرية.

ومن بينها مصانع للحليب ومشتقاته، ومصانع لمواد البناء والعديد من مصانع المشروبات كمصنع مشروبات بوعطني والمياه المعبأة، وتنقسم للمساكن وما تعرف باسم (أرض الكواديك) وبوعطنى الألبان وبها طريق المطار المؤدية إلى حى بنينا ومطار بنينا - بنغازي الدولي.

بوعطني سميت نسبة لولي صالح يدعى «سيدي بوعطني» المدفون قرب معسكر القوات الخاصة «الصاعقة» وتوجد بها حقفة (مغارة) «الجخ الكبير» التي تعتبر جزء من نهر الليثون الشهير في فترة الإغريق.

أحياء بنغازي

بو عطني


دييغو دانييل كولوتو  (مواليد 10 مارس 1981 في ريو كوارتو - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ديبورتيفو لاكورونيا الإسباني منذ 2008 في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريو كوارتو (قرطبة)
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في المكسيك
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في الهند
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من محافظة قرطبة (الأرجنتين)
لاعبو الدوري الأرجنتيني برايم بي
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو إسبانيول
لاعبو إستوديانتيس دي لا بلاتا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو دوري السوبر الهندي
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من محافظة كوردوبا، الأرجنتين
لاعبو كويلمس
لاعبو كيلمس
لاعبو لانوس
لاعبو منتخب الأرجنتين تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي أطلس
لاعبو نادي تيكوس
لاعبو نادي مدينة بونه لكرة القدم
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1981
مواليد في ريو كوارتو (قرطبة)

دييغو كولوتو


ريبون  هي إحدى مدن مقاطعة سان جواكوين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 27 نوفمبر، 1945.

مراجع

مدن في مقاطعة سان هواكوين (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

ريبون (كاليفورنيا)


Mahder Assefa (født 5. oktober 1987) er en etiopisk skuespillerinde.

Filmografi
 Boss (2012)
 Trekant (2013)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Etiopien
Personer fra Addis Ababa

Mahder Assefa


දළදා වහන්සේ යනුවෙන් සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වෙන්නේ  ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ වම් දන්තධාතූන් වහන්සේ වේ. වර්තමානයේ මෙය දළදා මාළිගාවේ තැන්පත්කර ඇත.

අතීතය

ලක්දිවට වැඩමවීම
දන්ත ධාතූන්වහන්සේ අයිතිකර ගැනීම සඳහා ගුහශීව රජු සමග යුද්ධයක් කිරීමට අසල්වැසි රාජ්‍යයක් විසින් ගන්නා ලද අන්තිම උත්සාහය, මෙම පූජනීය ධාතුන් වහන්සේ ඉන්දීය භූමියෙන් පිටට ගෙන යාමට හේතු විය. මෙම අවස්ථාව වන විට ලංකාවේ බුද්ධාගම ඉතා හොඳින් මුල් බැස තිබුනි. දිවයිනේ රජවරු බුද්ධාගම බිහි වූ ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්තයන් සමග සමීප සබඳතා පවත්වාගෙන ගියහ. තමන් යුද්ධයෙන් පරාජය වීම‍ට ආසන්න යැයි බියට පත් කාලිංග පාලකයා ලංකාවේ පැවති තත්වයද සළකා දන්තධාතුව ශ්‍රි ලංකාවේ රජු වෙත යැවීමට තීරණය කළේය.
දන්ත කුමරු සහ හේමමාලා කුමරිය වන්දනා කරුවන් සේ සැරසී දන්තධාතූන් වහන්සේ හේමමාලා කුමරියගේ කේශ කලාපය තුල සඟවා ගෙන ඉන්දියාවේ සිට ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියහ.

ඉන්දියාවේ ශත වර්ෂ අටක් පමණ කාලයක් වැඩසිටී දන්තධාතූන් වහන්සේ, දන්ත සහ හේමමාලාවන් විසින් රහසින් ඉවත් කර ගත්හ. මෙම දෙදෙනා ගුහශීව රජුගේ දියණිය සහ බෑනනුවන් බව කියැවේ. දාඨාවංශය, දළදා සිරිත සහ වංශකථාවක් වූ මහාවංශය ආදි ශාස්ත්‍රිය කෘතිවල ඉහත දෙපල දන්ත ධාතුව ලංකාවට රැගෙන ඒමේදි එය රැක ගැනීම සඳහා ඔවුන් මුහුණ පෑ දුෂ්කරතාවයන් සහ ඒවායින් මිදුණු ආකාරය විස්තර කර ඇත. කුමරා සහ කුමරිය සන්‍යාසියන් සේ වෙස් වලා ගෙන මග යන එන්නන් දකිතැයි බියෙන් දන්ත ධාතුව ආරක්ෂාව පිණිස කුමරියගේ කේෂ කලාපය තුල සඟවා ගෙන පැමිණි බව වාර්තා වේ. මෙම සිද්ධිය කොළඹට නොදුරු (කොළඹ සිට සැතපුම් 5 නැගෙනහිර දෙසින් පිහිටි) කැළණි විහාරයේ ඉතා රමණීය බිතුසිතුවමක් ලෙස සෝලියස් මැන්දිස් නම් කලාකරුවා විසින් විසි වැනි සිය වසේදී නිර්මාණය කර ඇත.

දන්ත සහ හේමමාලා දෙදෙන ඉන්දියාවේ ගංගා නම් නදි මුව දොර පිහිටි කාර්ය බහුල පැරණි වරායක් වූ තාම්රලිප්තියෙන් නැව් නැගී වර්තමාන ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයේ ලංකාපට්ටන (වර්තමාන ඉලංගෙයිතුරෙයි) නම් නැව් තොටට ගොඩ බැස්සාහ. එසේ ලංකාවට එන ගමනේදි දන්ත ධාතුන් වහන්සේ ප්‍රාතිහාර්යයන් කීපයක් පෑ බවත් ඒ දැක සාමාන්‍ය ජනයා සහ දෙවි දේවතාවුන් නමස්කාර කළ බවත් වාර්තාවේ. අවසානයේ දන්ත ධාතූන් වහන්සේ ලංකාවේ එවකට අගනුවර වූ අනුරාධපුරයට වැඩම කරවා මහා මේඝ වනයේ මේඝගිරි විහාරයේ තැන්පත් කරන ලද බව සිංහල ග්‍රන්ථයක් වූ දළදා සිරිතෙහි සඳහන් වේ.

Make Senuka

අනුරාධපුර යුගය
4 වෙනි සියවසේදි දන්ත ධාතුව ලංකාවට වැඩම කළ තැන් සිට අනුරාධපුර රාජධානිය පොළොන්නරුවට ගෙන ගිය 10 වෙනි ශත වර්ෂය අතර තුර කාලය දක්වා මහාවංශයෙහි දළදාව ගැන සඳහන් වන්නේ අවස්ථා කීපයකදී පමණි. එසේ වුවද චීන සංචාරක භික්ෂුවක් වූ ෆාහියැන්, දන්ත ධාතූන් වහන්සේට කළ වැඳුම් පිදුම් සහ ඒ සම්බන්ධ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ගැන බොහෝ විස්තර සඳහන් කර ඇත. එකී භික්ෂුව 5 වැනි සියවසේදී අභයගිරි ආරාමයේ වැඩ වාසය කර ඇත. මෙම භික්ෂුවගේ විස්තරයන්ට අනුව කීර්ති ශ්‍රී මේඝවන්න රජු විසින් 4 වැනි සියවසේදී ආරම්භ කරන ලද පෙරහැර අති ශ්‍රී විභූතියෙන් යුතුව නොකඩවා පවත්වාගෙන එන ලදී. දන්ත ධාතුන් වහන්සේ දළදා මන්දිරයේ සිට අභයගිරි විහාරය දක්වා පෙරහැරකින් වඩමවා අලංකාර ලෙස චාරිත්‍ර විධි පුද පූජා සහිතව මාස තුනක් ප්‍රදර්ශනය කරන ලදි. මහාවංශයේ තිබෙන ස්වල්පයක් වූ තොරතුරුද දන්ත ධාතු සාහිත්‍යයේ එන විස්තරද පාදක කර ගෙන බැලු විට රජවරු විසින් දන්ත ධාතුව මනා ලෙස සුරකින ලද බව සහ දන්ත ධාතුව රාජ්‍ය ආරක්ෂකයා වූ බවත් පැහැදිලි වේ. ඇතැම් රජවරු තම නමේ මුලට "දාඨා" (දත) යන්න එක් කිරීමට තරම් උනන්දුවක් දැක්වූහ. උදාහරණ වශයෙන් දාඨොපතිස්ස, දාඨාප්පභූති, දළ මුගලන් ආදි නම් දැක්වීය හැක. මෙයින් පෙනී යන්නේ එම රජවරු දළදා වහන්සේ සමග තිබුණු සමීප සම්බන්ධතාවයයි.

දකුණු ඉන්දියාවෙන් පැමිණි චෝල ආක්‍රමණ සහ රට අභ්‍යන්තරයේ තිබුණු භේදකාරි තත්වයන් නිසා දන්තධාතුවේ ආරක්ෂාවට විටින් විට තර්ජන එල්ල විය. එසේ වුවත් ඓතිහාසික  වාර්තා වලට අනුව අනුරාධපුර රාජධානියේ 11 වැනි සියවසේදී 1 වැනි විජයබාහු රජු විසින් පොළොන්නරුවට ගෙන යන තෙක් දන්ත ධාතුවේ ආරක්ෂාව සෑම විටම අනුරාධපුර රජවරුන් මගින් සිදු විය.

පොළොන්නරු යුගය
පුරාණ පොළොන්නරුව නගරයේ පූජනීය චතුරස්‍රයේ (දළදා මලුව) තිබෙන අටදාගෙයි දැනට ඉතිරිව තිබෙන නටබුන් විජයබාහු රජු විසින් තනවන ලද දළදා විහාරයට සමාන වෙයි. මෙම මන්දිරය පසෙක තිබෙන වේලෙයික්කාර සෙල්ලිපියෙහි දළදාවේ ඉතිහාසය ගැන බොහෝ විස්තර සඳහන් වේ. දළදාව සහ පාත්‍ර ධාතුව අභයගිරි විහාරයේ උත්තර මූල - ආයතන ආශ්‍රමයේ සිට ගෙනවුත් අටදාගෙයි විහාරයේ තැන්පත් කරන ලද බව පෙනී යයි. වේලයික්කාර සෙල්ලිපියට අනුව මෙම මන්දිරය රජු යටතේ සේවය කළ වෙලෙයික්කාරන් කුලී හමුදාවකට පවරා තිබුනි.

නේත්‍ර මංගල්‍යය නමැති පූජා විධි පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් අටදාගේ බොහෝ ප්‍රසිද්ධ වී තිබුනි. සෙල්ලිපියේ සඳහන් විස්තර වලට අනුව පහත මාලයේ පූජා කාමරය තුළ තිබෙන බුදු පිලිමයෙහි අක්ෂි ගෝල වාර්ෂිකව සුවඳ පැනින් නහවනු ලැබේ. මෙම අටදාගෙයි ගෘහ නිර්මාණ සැලැස්මද සුවිශේෂි එකකි. මෙම දෙමහල් මන්දිරයේ සැළසුම දැනට මහනුවර ශ්‍රී දළදා මාළිගාව දක්වා පසු කාලය තුළ ඉදිවුනු දළදා මන්දිර සඳහා ආදර්ශයට ගෙන ඇති බව පෙනී යයි.

ශාසන වංශයට අනුව පළමුවැනි විජයබාහු රජතුමාගේ සමකාලිනයෙකු වූ බුරුමයේ අනුරුද්ධ රජු සමග මිතුරු සම්බන්ධතාවයක් පවත්වාගෙන ගොස් ඇත. එය කෙතරම් දැයි කිවහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ රජුගෙන් දන්ත ධාතුව ඉල්ලා එවීමට තරම් බුරුමයේ රජුගේ මිත්‍රත්වය දැඩි එකක් වී ඇත. එහෙත් ඤාණවන්ත රජු බුරුම රජුගේ වුවමනාව සංසිඳවූයේ දළදාවෙහි අනුරුවක් එම රජු වෙත යැවීමෙනි. මෙයට බුරුම ජනතාව විසින් මහත් භක්තියෙන් ගෞරවාදර දක්වා තිබේ.

විජයබාහු රජුගේ මරණයෙන් පසුව එළඹි කාලය දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ ඛේදජනක යුගයක් විය. රට වෙනස් වෙනස් පාලකයින්ගේ පාලනයට නතුවූ අතර ඔවුහු දුර්වල පාලකයෝ වූහ. මෙහි ප්‍රථිපලයක් ලෙස බොහෝ බෞද්ධ පූජනීය ස්ථාන විනාශයට පත් විය. මෙවැනි තත්වයක් තුළ දළදාවට හා පාත්‍ර ධාතුවට අනතුරක් වේ යැයි කල්පනා කළ භික්ෂූණ් වහන්සේලා එම ධාතුන් වහන්සේලා රහසින් ඉවත් කර ගෙන වඩාත් ආරක්ෂා ස්ථානයක් වූ දකුණු ප්‍රදේශයේ රෝහණ දේශයට ගෙන ගියහ. ක්‍රි.ව.1153 දී පළමු වැනි පරාක්‍රමබාහු රාජ ප්‍රාප්තියත් සමග ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන තත්වය නැවත වරක් ස්ථාවර විය. මහා පරිමාණ වාරි කර්මාන්ත නැවත ප්‍රතිසංස්කරණය කරමින් කාලය අපතේ නොහැර එම රජතුමා ආගමික පුනර්ජීවනය සඳහාද කැප වූයේය. පොළොන්නරුවේ දැනට ඉතිරිව තිබෙන ආගමික ගොඩනැගිලි ඔහු බෞද්ධාගම සම්බන්ධයෙන් කළ අමිල, අපරිමිත මෙහෙය සිහි කරන ස්මාරක වශයෙන් නටබුන් තත්වයේ පවතී.

පළමුවැනි පරාක්‍රමබාහු රජතුමා දන්ත ධාතුවෙහි සහ පාත්‍රා ධාතුවේ භාරකාරත්වය තහවුරු කරමින් එකි පූජනීය වස්තුවල ආරක්ෂාව පිණිස නගර මධ්‍යයෙහි නව මන්දිරයක් කරවූයේය. ජේතවන ආශ්‍රමයේ කවාකාර සිද්ධස්ථානයක් තුළ දන්ත ධාතුව ප්‍රදර්ශනය කරවූ පුද්ගලයා මෙම රජතුමා යයි කියනු ලැබේ. මෙම මන්දිරය පුරාණ නගරයේ උතුරු අන්තයේ තිවංක පිළිම ගෙයට ආසන්නයේ තිබෙන නටබුන් වූ මන්දිරය විය හැක.

දන්ත ධාතුන් වහන්සේට සහ පාත්‍රා ධාතුවට විශ්මයජනක මන්දිරයක් ඉදි කළ තවත් රජකෙනෙකු වූයේ නිශ්ශංකමල්ල රජුය (1187 – 1196). ඔහුගේ ශිලා ලේඛණ අනුව මෙම ධාතුන් වහන්සේලා සඳහා ඔහු හැටදාගෙයි නමින් ධාතු මන්දිරයක් තනවා තමන්ගේ දියණිය සහ පුත්‍රයා එම මන්දිරයට පූජා කොට මන්දිරය තනවා අවසානයේ එම භාරයෙන් නිදහස් කර ගත්තේය. මෙම මන්දිරය අටදාගෙයි සමීපයේ පිහිටා තිබෙන අතර අටදාගෙයිහි විශාල අනුරුවක් ලෙස පෙනෙයි.

දඹදෙනි යුගය
13 වැනි සියවසේද දෙවැනි කාර්තුව ආරම්භයේදී පොලෝන්නරුවේ කීර්තිය පිරිහුනි. කාලිංග මාඝගේ ආක්‍රමණය සමග රාජධානිය තෙත් කලාපයේ ගිණිකොන දෙසට ගෙන යන ලදී. ඒ අනුව දඹදෙනි යුගය ආරම්භ විය. මෙම යුගය ශාස්ත්‍රීය හා සාහිත්‍ය කටයුතු අතින් ප්‍රබෝධවත් වූ කාලයක් විය.

මෙම කාලයේදී දන්ත ධාතුව හා පාත්‍රධාතුව නැවත වරක් ආරක්ෂාව පිණිස බෞද්ධ භික්ෂුණ් වහන්සේලා විසින් මධ්‍ය කඳුකරයේ කොත්මලයට ගෙන යන ලදී. පසුව තුන් වැනි විජයබාහු රජතුමා මෙම ධාතුන් වහන්සේලා දෙනම ආපසු ගෙන්වා ගෙන බෙලිගල කඳු මුදුනේ මනරම් මන්දිරයක් කරවා එහි තැන්පත් කරන ලදැයි වාර්තා වේ. මෙම රජතුමා ධාතුන් වහන්සේලා සම්බන්ධයෙන් පුද පූජා චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර විධි නැවත ආරම්භ කළේය. ධාතුන් වහන්සේලාගේ භාරකාරත්වය තම පුත්‍රයා වූ පසුව දෙවැනි පරාක්‍රමබාහු ලෙසින් (1236 – 1270) රජු බවට පත් වූ තම වැඩි මහල් පුතාට පැවරුවේය. ඔහු බහුශ්‍රැත පඬිවරයෙකු විය. කව්සිළුමිණ වැනි ශාස්ත්‍රීය සාහිත්‍ය කෘති රචනා කළ පුද්ගලයෙකු වශයෙන් ප්‍රසිද්ධය.

මෙම දෙවැනි පරාක්‍රමබාහු රජතුමා ධාතුන් වහන්සේලා බෙලිගලෙන් නැවත ගෙන්වා ගෙන දඹදෙනිය පර්වතය අසල රජ මාළිගාව කිට්ටුවෙන් මන්දිරයක් සාදා එම ධාතු තැන්පත් කළේය. දළදා පූජාවලිය ග්‍රන්ථයට අනුව රජතුමා ධාතුන් වහන්සේලා ශ්‍රී වර්ධනපුර නම් ඔහුගේ උපන් නගරයට ගෙන ගියේය. එහිදී අති උත්කර්ෂවත් ලෙස පුද පූජා පවත්වන ලදී. ඔහු දඹදෙනියේ විජයසුන්දරාරාමයෙහි දළදා මන්දිරයක් තැනුවේය. එහි දළදාව තැන් පත් කර උත්සවාකාරයෙන් පුද පූජා පැවැත්වූයේය.

පරාක්‍රමබාහු රජතුමා යටතේ වූ සමෘද්ධිමත් සහ සාමකාමි යුගය ජාවා රටෙන් පැමිණි ආක්‍රමණිකයෙකුවූ චන්ද්‍රභානු නිසා අවුල් සහගත තත්වයට පත් විය. කෙසේ නමුත් රජතුමා මෙම ආක්‍රමණිකයා පලවා හැර රට නැවත ස්ථාවර තත්වයට ගෙන ඒමට සමත් විය. එක්තරා නියං සමයකදී දළදා වහන්සේ දළදා මන්දිරයෙන් ඉවතට ගෙන පෙරහැරක් පැවැත්වූ බවට වාර්තා වේ. ඔහු දන්ත ධාතුව තම සිහසුනේ වඩා හිඳුවා දින හතක් මුළුල්ලේ එයට පුද පූජා පවත්වමින් සිට තම රාජ්‍යය දළදා වහන්සේට පූජා කළේය. එයින් පසු නියඟය අවසාන විය. දළදා වහන්සේට ලැබෙන ගෞරවය රාජ්‍ය උරුමයේ සංකේතයක් බව මෙම සිදු වීමෙන් පෙනී යයි.

දෙවැනි පරාක්‍රමබාහු රජතුමා ජීවත්ව සිටියදී පවා ඔහුගේ පුත් විජයබාහු යුව රජු වශයෙන් දළදා මන්දිරය නවීකරණය කර විශාල කළේය. එමෙන්ම පුද පිළිවෙත් ක්‍රමයක් පවත්වා ගෙන ගියේය. වංශ කථා වල සඳහන් වන අන්දමට ඔහු පොළොන්නරුවේ නටබුන්ව තිබූ ආගමික ගොඩනැගිලි ප්‍රතිසංස්කරණය කළේය. මෙයට දළදා මැදුරද ඇතුළත් විය. එසේ දළදා මැදුර ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමෙන් පසු දළදාව එහි තැන්පත් කර අභිෂේක උත්සවයක් පැවැත්වූයේය.

මෙම කාලයේදී යාපහුව (පුරාණ සුභ - පබ්බත) ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක් බවට පත් වූයේ ඔහුගේ සහෝදරයා වූ බුවනෙකබාහු එම පළාතේ උප පාලකයා ලෙස පත් කිරීමත් සමගය. මෙම ස්ථානය සීගිරිය බලකොටුවට සමාන ස්ථානයක් වූ බැවින් දළදා වහන්සේට ආරක්ෂා සහිත තැනක් ලෙස හඳුනා ගන්නා ලදී. ජාවා රටෙන් පැමිණි චන්ද්‍රබානු මේ අතරේ දෙවැනි වතාවටත් රට ආක්‍රමණය කළේය. ඔහු යාපහුවේ යුව රජු පරාජය කරමින් දඹදෙනියේ රජු වූ විජයබාහුගෙන් දන්ත ධාතුව ඉල්ලා සිටියේය. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ රජු චන්ද්‍රබානු පරාජය කොට නැවත ලක්දිව සාමය උදා කළේය.

බුවනෙකබාහු දන්ත ධාතුව වෙනුවෙන් යාපහුවේ මන්දිරයක් තැනුවේය. එයට පිවිසීමට තනවා ඇති ගාම්භීර වූ පියගැට පෙළෙහි නටබුන් 14 වෙනි සියවසේ ශ්‍රී ලංකාවේ කලා ශිල්ප වල විශිෂ්ඨත්වය විදහා දක්වමින් අද ද දක්නට ලැබේ. වංශකථා වල සඳහන් වන ආකාරයට ඔහු දළදාව වෙත දිනපතා ගොස් වැඳුම් පිදුම් කිරීමේ සම්ප්‍රදායයක් පවත්වා ගෙන ගොස් ඇත.

ඔහුගේ පාලන කාලය අවසන් වීමත් සමගම වාගේ ශ්‍රී ලංකාව නැවතත් දරුණු නියඟයකට මුහුණපාන ලදී. ඒ අතරම ආර්යචක්‍රවර්තී නම් රණ කාමියෙකු යටතේ දකුණු ඉන්දියාවේ පාන්ඩ්‍ය දේශයෙන් එල්ල වූ ආක්‍රමණයට ද ගොදුරු විය. ඔහු රට විනාශ කොට දන්ත ධාතුව සහ පාත්‍ර ධාතුව ද සමගින් ධනයද කොල්ලකා පාත්‍ර ධාතුව හා දන්ත ධාතුව පාන්ඩ්‍ය රජු වූ කුලසේකරට භාර දුන්නේය. ඊළඟට රජ පැමිණි තුන් වැනි පරාක්‍රමබාහු රජු පාන්ඩ්‍ය දේශයේ අගනුවරට ගොස් එහි රජු සමග සුහදව සාකච්ඡා කොට ධාතුන් වහන්සේලා ආපසු ලංකාවට රැගෙන අවුත් නැවතත් පුද පූජා පැවැත්වීමේ කටයුතු ආරම්භ කළේය. සඳහන් කළ යුතු සිත් ගන්නා කාරණයක් නම් මෙතරම් කල් ගත වුණු පසුව වුවද පොළොන්නරුවේ දළදා මන්දිරය හොඳින් පැවැතීමයි. රජු ඉන්දියාවේ සිට ධාතුන් වහන්සේලා ලංකාවට වැඩම කර එම ධාතුන් වහන්සේලා පැරණි නගරය වූ පොළොන්නරුවේ පිහිටි ඉහත සඳහන් දළදා මන්දිරයේ තැන්පත් කළේය. ඒ වන විට එය අතහැර දමා තිබුනේය. මාර්කො පෝලෝ නම් සුප්‍රසිද්ධ සංචාරකයාගේ සටහන් වලට අනුව චීන අධිරාජ්‍යයෙකු වූ කුබ්ලයි ඛාන් ද දන්ත ධාතුව පාත්‍ර සහ කේශධාතු ඉල්ලා රජු වෙත දූතයෙකු එවා ඇත. කෙසේ නමුත් රජතුමා සැබැ දන්ත ධාතුව වෙනුවට ව්‍යාජ දත් දෙකක් යවා කුබ්ලයි ඛාන් සෑහීමට පත් කළේය. කුබ්ලයි ඛාන් අධිරජයා ඒවා මහත් හරසරින් පිළිගෙන පුද පූජා වන්දනා මාන කිරීමට කටයුතු යෙදුවේය.

දෙවැනි බුවනෙකබාහු (1293 – 1313) පොළොන්නරුවේ සිට දන්ත ධාතුව ඔහුගේ අගනුවර වූ කුරුණෑගලට වැඩම කරවා එහි තනන ලද මන්දිරයක තැන්පත් කළ බවත් වාර්තා වී ඇත.

ඊළඟට රජ වූයේ සිව්වැනි පරාක්‍රමබාහු රජතුමාය. එතුමාගේ කාලයේ ආගමික පුනර්ජීවනයක් ඇති විය. දළදා සිරිත නම් ග්‍රන්ථයෙහි සඳහන් වන ආකාරයට දළදාව සම්බන්ධ පූජා විධි එක්තරා ක්‍රමානුකූල පිළිවෙලකට නැවත සංවිධානය කළේය. තවත් වැදගත් කරුණක් වූයේ පුද පූජා වල පාලනය සහ ආරක්ෂාව පිළිබඳ වගකීම උත්තරමූල ආශ්‍රමයේ නායක හිමියන් වෙත පැවරීමයි. මෙම උත්තරමූල නම් ආයතනය අනුරාධපුර අභයගිරි විහාරයෙන් බිහිවුවකි.

දළදා වහන්සේට අදාළ කථා ප්‍රවෘත්ති සමග සම්බන්ධවන තවත් රජකෙනෙකු නම් සිව්වැනි බුවනෙකබාහු රජතුමා ය. ඔහු මධ්‍යම කඳුකරයේ ගම්පොල නම් නගරය අභිනව අගනුවර ලෙස තෝරා ගත්තේය. එතෙකුදු වුවත් දළදා වහන්සේ මෙම අගනුවරට ගෙනයාම පිළිබඳ කිසිදු සඳහනක් දැක ගැනීමට නැත. සමහර විට තුන් වැනි විජයබාහු රජු දන්ත ධාතුව මෙම කඳුකර අගනගරයට ගෙන ගොස් එයට ගරු කිරීම් වස් උත්සව පැවැත්වූවා වන්නට පිළිවන. ගම්පොල, නියංගම්පාය නම් ස්ථානයෙහි දළදා මන්දිරයක් තැනවීම සම්බන්ධයෙන් මෙම රජතුමා ගෞරවයට පාත්‍ර වන අතර මෙම මන්දිරය 14 වැනි සියවසේ ගඩලාදෙනිය විහාරයේ ඉදිකිරීම් ශිල්පයට නෑකම් කියන ස්ථානයකි.

කෝට්ටේ යුගය
මෙයින් පසුව පස්වැනි බුවනෙකබාහු (1372-1408) රජු තම අග නගරය කොළඹට ආසන්න ජයවර්ධනපුරයට ගෙන ගියේය. ඔහු දළදාව තම අග නගරයට ගෙන නොගිය නමුදු දළදා වහන්සේ වෙත බොහෝ පුද පූජා පැවැත්වූ බව වාර්තාවේ. දළදා වහන්සේ ගම්පොල සිට ජයවර්ධනපුරයට රැගෙන ආවේ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ වීරබාහු රජතුමාය. මෙම පාලන සමයේදි චීනය ලංකාවේ දේශපාලන කටයුතු කෙරෙහි මැදිහත් විය. චීන සෙනෙවියෙකු වූ චෙන් හෝ දිවයින ආක්‍රමණය කර රජු අල්ලා ගත්තේය. ඔහු රජු සහ දන්ත ධාතුව චීනයට රැගෙන ගොස් එවකට චීන අධිරාජ්‍යයයාට ඉදිරිපත් කළේය. කෙසේ වුවද විවාදයට බඳුන් වුවද වඩාත් විශ්වාසයෙන් යුතු විස්තර වලින් කියැවෙන්නේ චීන සෙන්පතියා දන්ත ධාතුව රැගෙන නොගිය බවයි. ඒ වෙනුවට ඔහු දන්ත ධාතුවට නියමිත චාරිත්‍ර පූජා විධි පවත්වා දිවයිනෙන් පිටත් වූ බවයි. මධ්‍යතන යුගයේ විශිෂ්ඨ රජෙකු ලෙස සැළකෙන හයවැනි පරාක්‍රමබාහු වැනි රජවරුන් විසින් පවත් වන ලද පෙරහැරවල්, උත්සව සහ පුද පූජා වල තොරතුරු වාර්තා වලින් ඉහත අදහස තහවුරු වෙයි. මේ රජතුමා දන්ත ධාතුව සඳහා තෙමහල් මන්දිරයක්ද දන්ත ධාතුව බහා තැබීම සඳහා රත්‍රන් කරඬු හතරක් ද තනවා දන්ත ධාතුන් වහන්සේගේ සේවය පිණිස අණ පනත් කිහිපයක්ද පැනෙව්වේය.

මෙම කාලයෙන් පසුව පළමු යටත් විජිත බලවේගය වූ පෘතුග්‍රීසීන් 1505 දී පැමිණි අතර බෞද්ධ ක්‍රියා කාරකම් වල පිරිහීමක් දක්නට ලැබුනි. වැඩි විස්තර කියන්නේ නම් රාජ්‍ය පාලනයේ ඇති වූ වියවුල් තත්වයන්, පෘතුග්‍රීසි සහ ලන්දේසින්ගේ මිෂනාරී ක්‍රියා කාරකම්, සහ වෙනත් ව්‍යසනකාරි හේතූන් නිසා දළදාවෙහි ආරක්ෂාව පිණිස බෞද්ධ භික්ෂූණ් වහන්සේලා විසින් දළදාව ආරක්ෂිත ස්ථානයට ගෙන යන ලද බව සඳහන් කළ යුතුය. මෙපරිදි දන්ත ධාතුව රැගෙන යන ලද්දේ ඊළඟ රාජධානිය වූ සීතාවකටයි. සීතාවක රාජ්‍යය පාලනය කරන ලද්දේ මායාදුන්නේ රජු විසිනි. දාඨාදාතු වංශ කෘතියට අනුව දන්ත ධාතුව රත්නපුරයට ගෙන යාමට ප්‍රථම එය මුල්ගිරිගල තරම් ඈත දකුණේ ප්‍රදේශයකට ද අනතුරුව කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ රිදී විහාරයට ද ගෙන යන ලදී. අවසානයේ දන්ත ධාතුව සඟවන ලද්දේ රත්නපුරයේ දෙල්ගමුව විහාරයේය. 1592 සිට 1603 දක්වා මහනුවර රජ වූ විමලධර්මසූරිය රජතුමා විසින් ඉහත කී දෙල්ගමුව විහාරයේ සිට දැනට දන්ත ධාතුව තැන්පත් කර තිබෙන මහනුවරට දන්ත ධාතූන් වහන්සේ ගෙන එන ලදී.

තවද බලන්න
ශ්‍රී දළද‍ා වහන්සේ වන්දානා කරන ගාථාව.

(ගාථාව පාලි සිංහලෙන්)
ලෝකේකනාථ වදනම්බුජ රාජහංසං
වේනෙය්‍ය කෝමුද වනං වලිසීතරංසි
අද්ධින්දුකාර වරරූප විරාජමානං
වන්දාමි සාධුමමලං ජිනදන්තධාතුං

ගාථාවේ සිංහල තේරුම
දෙවියන් සහිත ලෝකයාට එකම පිහිට වූ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී මුඛය නමැති නෙළුම් විලට, රාජ හංසයකු වැනි වූ හික්මවිය යුතු ජනයා නමැති කුමුදු විල පුබුදු කරන්නා වූ, චන්ද්‍රයා වැනි වූ අඩසඳ මෙන් උතුම් රූපයකින් විරාජමාන වූ, බුදුරජාණන් වහන්සේගේ නිර්මල වූ ශ්‍රී දන්ත ධාතූන් වහන්සේ මනා කොට වන්දනා කරමි.

 ශ්‍රී දළදා මාලිගාව
 සෙංකඩගල පෙරහැර මංගල්‍යය

ශ්‍රී ලංකාවේ බුද්ධාගම
ගෞතම බුදුන් වහන්සේ
සතර දළදා

දළදා වහන්සේ


Los pararreptiles (Parareptilia, "al lado de los reptiles") es un clado o una subclase de saurópsidos que ha sido definida variablemente como un grupo extinto de anápsidos primitivos, o como una alternativa cladísticamente correcta a Anapsida. Tradicionalmente se consideraba que las tortugas pertenecían a este clado, sin embargo los estudios moleculares recientes los sitúan dentro de los diapsidos y en un clado Pantestudines estando este último más estrechamente emparentado con los arcosaurios (aves, cocodrilos, dinosaurios).

El nombre Parareptilia fue acuñado por Olson en 1947 para referirse a un grupo extinto de reptiles del Paleozoico, en oposición al resto de los reptiles o Eureptilia ("reptiles verdaderos").

El nombre cayó en desuso hasta que fue revivido por los estudios cladísticos, para referirse a los anápsidos que se pensaba que no estaban relacionados con las tortugas. Gauthier et al. 1988 proveyeron las primeras definiciones filogenéticas para muchos nombre de taxones de amniotas, incluyendo a Sauropsida como el clado padre de Reptilia, y se afirmó cladísticamente que los captorínidos y las tortugas eran grupos hermanos, constituyendo el clado Anapsida (en un contexto mucho más limitado que la definición dada por Romer en 1967). Se necesitaba un nombre también para varios reptiles del Pérmico y el Triásico que ya no eran incluidos en los anápsidos, y se escogió "pararreptiles". Sin embargo, ellos no se sentían muy seguros acerca de erigir a Parareptilia como un taxón formal. Su cladograma es como sigue:

Laurin y Reisz en 1995 presentaron un cladograma diferente, en el cual Reptilia se divide en Parareptilia (ahora como taxón formal) y en Eureptilia. Captorhinidae es transferido a Eureptilia, y Parareptilia incluye tanto a los anápsidos primitivos como a las tortugas, pero no a Captorhinidae y a Protorothyrididae. Los mesosaurios son situados por fuera de ambos grupos, como el taxón hermano de los reptiles (pero aun siendo saurópsidos). El taxón tradicional Anapsida es rechazado por ser parafilético.  El resultado es este:

En contraste, Rieppel, 1994, 1995; Rieppel & deBraga, 1996; y deBraga & Rieppel, 1997 han afirmado que las tortugas se relacionan cercanamente con Sauropterygia, y por lo tanto son diápsidos. Las afinidades diápsidas de las tortugas han sido apoyadas por la filogenia molecular (por ejemplo Zardoya y Meyer 1998; Iwabe et al., 2004; Roos et al., 2007; Katsu et al., 2010). Esto convertiría a Parareptilia en un clado completamente extinto.

Así, el siguiente cladograma sigue un análisis de M.S. Lee, en 2013:

Cladograma según Rainer Schoch y Hans-Dieter Sues en 2015 pero difiere un poco del anterior en lo siguiente:

Cladograma según Juan Carlos Cisneros y colaboradores en 2021:

Véase también
 Anapsida

Referencias

 , 3rd ed. 2004 ISBN 0-632-05637-1

  (abstract)

Enlaces externos

 Parareptilia
 re Reptilian Subclass Parareptilia?  - Dinosaur Mailing List archives

Parareptilia


Tour de Langkawi 2017 var den 22. udgave af det malaysiske landevejscykelløb på Malayahalvøen. Løbet foregik i perioden 22. februar til 1. marts 2017. Løbet var en del af UCI Asia Tour 2017 og var i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev sydafrikanske Ryan Gibbons fra , mens danske John Ebsen vandt bjergtrøjen.

Hold og ryttere

Danske ryttere
John Ebsen kørte for Infinite-AIS

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

8. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger

UCI Asia Tour 2017
2017

Tour de Langkawi 2017


سونيك ثري دي: فليكيز آيلند  ومعروفة بـأمريكا الشمالية بـSONIC 3D BLAST، هي لعبة فيديو من إنتاج سيجا وتم برمجتها من قبل شركة بريطانية ترافيلرز تيلز ترافيلرز تيلز ، وفي هذا لعبة تغيرت طريقة لعبة حيث أصبحت لعبة ثلاثية الأبعاد.

طريقه اللعب
تُلعب اللعبة من منظور ايزومترك في بيئة ثنائية الأبعاد، لابد وأن يجمع سونيك الفليكيس عن طريق إيجاد وتدير البانديكس المتواجده في كل مستوى وإحضار الحلقات لهم من أجل التقدم في المناطق، يستطيع سونيك استخدام الفليكيس التي انقذها للوصول إلى الأشياء الموجودة أعلى الينابيع لاستكمال مكسبه.
إذا صُدم سونيك، ستبعثر كل الفليكيس التي جمعها وسيكون عليه تجميعها من جديد، كما سيبعثروا فرديا إذا ما اصطدموا بسونيك.
كل منطقة تتكون من جنديين ورئيس. يوجد حوالى 10 أو 15 من الفليكيس في كل منطقة. ويقابل سونيك دكتور إغمان مره كل ثلاث مناطق في واحدة من ماكينات دكتور إغمان

التطوير

روابط خارجية

مراجع

ألعاب القنفذ سونيك
ألعاب إكس بوكس لايف آركيد
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب ترافيلرز تيلز
ألعاب سيجا ساترن
ألعاب سيجا ميجا درايف
ألعاب فرتشول كونسول
ألعاب فيديو 1996
ألعاب فيديو تقع أحداثها على جزر خيالية
ألعاب فيديو سجلها ريتشارد جاك
ألعاب فيديو سيجا
ألعاب فيديو عن طيور
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في المملكة المتحدة
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب مغامرات
ألعاب منصات
ألعاب ويندوز

سونيك ثري دي


Kostromskaya  es una stanitsa del raión de Mostovskói del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en la cabecera del río Pséfir, afluente del Fars, de la cuenca del Kubán, en una zona boscosa entre las llanuras de Kubán-Priazov y el Cáucaso occidental, 20 km al noroeste de Mostovskói y 140 km al sudeste de Krasnodar, capital del krai. Tenía 1 772 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Kostromskoye, al que pertenece asimismo Uliánovo.

Historia

La región en la que se asienta la localidad fue poblada por escitas, como demuestran los hallazgos en un kurgán en los alrededores, entre los que cabe destacar una figurilla de oro en forma de ciervo que se conserva en el Museo del Hermitage.

Fue fundada en 1862. A finales del  la población alcanzaba los 5 802 habitantes. Hasta 1920 pertenecía al otdel de Maikop del óblast de Kubán.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Костромская (станица).
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 Vista de la localidad en Panoramio

Kurganes
Localidades del raión de Mostovskói del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1862

Kostromskaya


L'écriture est un objet de réflexion philosophique depuis les premiers temps de la philosophie grecque, aux côtés du langage.

Concept

Platon et l'écriture qui décharge la pensée
Platon, quoiqu'auteur, met dans la bouche de son maître Socrate une critique incisive de l'écriture. Dans le Phèdre, Socrate critique l'écriture, qui ne favorise pas la mémoire mais au contraire la décharge, et fige la pensée dans des formules. L'apprentissage par l'écriture serait vain en ce qu'il ne fournirait qu'une apparence de savoir, et dispenserait l'apprenant de compréhension propre. L'écriture ne devrait ainsi jamais être qu'un aide-mémoire pour s'aider à retrouver un mouvement de pensée à oraliser.

Ainsi, en 275d-e, il écrit qu'un texte est limité par sa nature même (). Il ne peut être adapté aux lecteurs, car . Enfin, il ne peut se défendre face aux critiques, car il est inerte : .

Hobbes et l'écriture assurant la permanence de la pensée
Thomas Hobbes commence le Léviathan par une réflexion sur l'écriture et le langage. Il tient l'écriture en haute estime, car il considère qu'elle permet de diffuser des pensées. L'écriture est . Ainsi, .

Rousseau et l'écriture comme supplément à la parole
Jean-Jacques Rousseau, dans le fragment « Prononciation », se montre également critique envers l'écriture. Il soutient que « les langues sont faites pour être parlées, l'écriture ne sert que de supplément à la parole ». L'écriture serait deuxième après la parole, car , et l'écriture elle-même représente la parole par d'autres signes : il ne s'agit donc que d'une .

Montaigne se justifie d'écrire ses « Essays »
Dans son « L'AUTEUR AU LECTEUR » introductif, il écrit qu'en fait il parle à ses lecteurs :

Notes et références

Concept philosophique
Philosophie du langage

Écriture (philosophie)


وياه هو الالبوم الرابع والعشرين للفنان المصري عمرو دياب، تم إصداره عام 2009 من إنتاج شركة روتانا للصوتيات والمرئيات.

مبيعات
بعد النجاح الكبير لألبوم الليلادي في 2007، وحصوله على جائزة الميوزك اوورد العالمية، الجميع كان ينتظر عمرو دياب والألبوم القادم، وكيف سيكون مستواه. فقد فاجئ عمرو الجميع بألبوم فاق كل التوقعات، من حيث الألحان الأداء والكلمات القوية.
صدر ألبوم وياه في شهر يونيو 2009، من إنتاج شركة روتانا الذي لم يتعد اليوم الأول من صدوره حتى تصدر المبيعات في مصر بنسبة مبيعات هائلة، وقد أزاح ألبوم نفسي أحبك
أنغام إلى المرتبة الثانية.
بعد ذلك بدأ عمرو دياب بتصدر المبيعات في سباقات الفيرجن ميغا ستور في جميع أنحاء الوطن العربي. مصر، لبنان، الأردن، قطر، البحرين، الإمارات (بكل إماراتها)، الجزائر، المغرب، تونس، السعودية (جدة)، السعودية (الرياض).

قائمة الأغاني

فريق العمل

 غناء ورؤية فنية للألبوم: عمرو دياب
 التوزيع الموسيقى للألبوم : حسن الشافعي
 الإدارة الفنية : أحمد زغلول
 تصوير وتصميم البوستر والغلاف : كريم نور
 التسجيل والمكساج والديجتال ماستر : م \ تونى كزينس بإستديوهات متروبوليس - لندن

مراجع

ألبومات 2009
ألبومات شركة روتانا
ألبومات عمرو دياب

وياه (ألبوم)


Back to the Beat es el primer EP significante de la banda de Minneapolis Motion City Soundtrack. El EP fue grabado en Sound In Motion Recordings y producido por Modern Radio Records, contiene canciones que luego fueron relanzadas. "Throw Down", "Back to the Beat", y "Capital H" fueron relanzadas en un split EP hecho junto a Schatzi, "Capital H" fue además re-producida en el álbum debut de Motion City Soundtrack I Am the Movie. Al momento de grabarse, los miembros de la banda no eran los mismos de la formación actual formafa en el 2002.Los integrantes en este EP eran Joshua Cain, Austin Lindstrom, Joel Habedank y Justin Pierre.

Lista de canciones
"Capital H" - 2:44
"Throw Down" - 3:10
"The Here Away" - 2:21
"Opening Night" - 2:02
"Back To The Beat" - 1:39

Créditos
Joshua Cain - voz, guitarra
Austin Lindstrom - bajo
Joel Habedank - batería
Justin Pierre - voz, guitarra, teclado

Referencias

Enlaces externos
 MotionCitySoundtrack.com Official Website.

Motion City Soundtrack
Álbumes en inglés

Back to the Beat (EP)


Krotz Springs ist eine Town im St. Landry Parish, Louisiana, am Atchafalaya River. Im Jahr 2000 hatte der Ort 1219 Einwohner, Krotz Springs gehört zur Opelousas-Eunice Micropolitan Statistical Area.

Geschichte
Um die Jahrhundertwende zum 20. Jahrhundert kaufte C. W. Krotz, ein Mann aus Ohio, 20.000 Acre (rund 8100 Hektar) Waldland im Atchafalaya Basin und errichtete ein Sägewerk, in dem die in den Sümpfen gefällten Bäume zugeschnitten wurden. Die kleine Siedlung um das Sägewerk entwickelte sich und erhielt den Namen Latania (nach dem französischen Ausdruck für Fächerpalmen, nach dem der gleichnamige Bayou benannt ist und nach den Palmenarten, die in dem Gebiet wachsen).

Krotz glaubte, dass sich unter seinem Land ein Rohölvorkommen befand und führte deswegen die erste Ölbohrung des St. Landry Parish durch, doch er traf auf Trinkwasser statt auf Rohöl. Die Quelle, die dem Ort schließlich ihren Namen gab, diente der Trinkwasserversorgung für die sich entwickelnde kleine Stadt. Krotz ließ das Wasser auch abfüllen und verkaufte es auch anderswo.

1900 wurde in der Stadt ein Postamt eingerichtet; dieses erhielt den Namen Krotz Springs.

Während der Amtszeit von Sheriff Cat Doucet (er war 1936–1940 und 1952–1968 Sheriff des Parishs) war Krotz Springs ein Zentrum für Glücksspiel und Prostitution, die in den Etablissements am U.S. Highway 190 blühte.

Geographie
Krotz Springs' geographische Koordinaten lauten  (30,537565, −91,754926).

Nach den Angaben des United States Census Bureaus hat der Ort eine Gesamtfläche von 4,5 km², wobei es keine nennenswerten Gewässerflächen im Gebiet der Town gibt.

Demographie

Zum Zeitpunkt des United States Census 2000 bewohnten Krotz Springs 1219 Personen. Die Bevölkerungsdichte betrug 272,1 Personen pro km². Es gab 562 Wohneinheiten, durchschnittlich 125,4 pro km². Die Bevölkerung Krotz Springs' bestand zu 99,10 % aus Weißen, 0,25 % Schwarzen oder African American, 0,08 % Native American, 0 % Asian, 0 % Pacific Islander, 0,08 % gaben an, anderen Rassen anzugehören und 0,49 % nannten zwei oder mehr Rassen. 0,74 % der Bevölkerung erklärten, Hispanos oder Latinos jeglicher Rasse zu sein.

Die Bewohner von Krotz Springs verteilten sich auf 490 Haushalte, von denen in 34,9 % Kinder unter 18 Jahren lebten. 52,4 % der Haushalte stellten Verheiratete, 11,8 % hatten einen weiblichen Haushaltsvorstand ohne Ehemann und 30,8 % bildeten keine Familien. 26,9 % der Haushalte bestanden aus Einzelpersonen und in 12,9 % aller Haushalte lebte jemand im Alter von 65 Jahren oder mehr alleine. Die durchschnittliche Haushaltsgröße betrug 2,49 und die durchschnittliche Familiengröße 2,99 Personen.

Die Bevölkerung verteilte sich auf 26,9 % Minderjährige, 11,4 % 18–24-Jährige, 28,0 % 25–44-Jährige, 20,2 % 45–64-Jährige und 13,5 % im Alter von 65 Jahren oder mehr. Der Median des Alters betrug 33 Jahre. Auf jeweils 100 Frauen entfielen 95,4 Männer. Bei den über 18-Jährigen entfielen auf 100 Frauen 87,2 Männer.

Das mittlere Haushaltseinkommen in Krotz Springs betrug 26.823 US-Dollar und das mittlere Familieneinkommen erreichte die Höhe von 31.842 US-Dollar. Das Durchschnittseinkommen der Männer betrug 29.167 US-Dollar, gegenüber 21.875 US-Dollar bei den Frauen. Das Pro-Kopf-Einkommen belief sich auf 13.914 US-Dollar. 22,5 % der Bevölkerung und 17,5 % der Familien hatten ein Einkommen unterhalb der Armutsgrenze, davon waren 25,6 % der Minderjährigen und 18,3 % der Altersgruppe 65 Jahre und mehr betroffen.

Drehort für Filme
 1966 wurden die Gefängnisszenen des Filmes Nevada Smith mit Steve McQueen westlich von Krotz Springs am 2 O'Clock Bayou gedreht.
 1969 entstanden die Szenen am Schluss von Easy Rider mit Peter Fonda und Dennis Hopper, in denen die beiden Hauptpersonen erschossen werden.
 1998 entstand die Szene des Filmes Out of Sight mit George Clooney und Jennifer Lopez, in der das Auto auf der Atchafalaya River Bridge von der US-190 abkommt.

Zugehörigkeit zu Kirchengemeinschaften
Beim United States Census 2010 erklärten 77,39 % der antwortenden Bevölkerung, zu einer Glaubensgemeinschaft gehören. Davon waren 86,5 % römisch-katholisch, 9,4 % waren Southern Baptists und 2,4 % Angehörige der Gemeinden Christi.

Einzelnachweise

Gemeindegründung 1909

Krotz Springs


Kohei Nakashima (født 7. december 1989) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Gifu og FC Machida Zelvia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kohei Nakashima


AspectJ, Java programlama diline kesit yönelimli bir eklentidir. AspectJ Java programlarında kesitleri ilgilendiren sorunları tek bir yapı altında (aspect) toplamaya yardımcı olur.

Kesitleri ilgilendiren değişiklere örnekler izleme, hata kontrolü ve kayıt tutmadır. AspectJ, Eclipse ile bütünleştirildiğinden beri birçok Java programcısı tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır.

Örnekler
 AspectJ Java sınıflarına metotlar, alanlar ve arayüzler eklemek için kullanılabilir. Örneğin,

aspect Ornek{
  declare parents: Node implements Comparable;
  int Node.compareTo(Object o){
    //Ayrıntılar çıkarıldı
    }
}

Node sınıfının Comparable arayüzünü desteklemesini sağlar ve Node sınıfının compareTo metodunu tanımlar.

 AspectJ Java programlarının tanımlanabilir noktalarında programın anlamının değiştirilmesinde kullanılabilir. Tanımlanabilir program noktalarına örnekler alan değişikleri (x.i=3;) ve metot çağırımıdır (x.yap()). AspectJ bu noktalarda başka metotları çağırmak için, metotların döndüğü değerleri değiştirmek için ve hata yaratmak için kullanılabilir. Mesela:

aspect Ornek{
  before(int deger) : call(* Node.set*(int, .. )) && args(deger){
    if (deger == 0){
    throw new IllegalArgumentException("0 gecersiz bir degerdir");
    }
  }
}

Node sınıfının adı set ile başlayan ve ilk parametresi int olan metodları çalışmadan önce metoda gönderilen parametreyi kontrol eder ve parametre sıfır ise kural dışı durum iletisi yaratır.

Dış bağlantılar

Kesit yönelimli programlama
Cephe yönelimli programlama
Çapraz platform yazılımları
Java programlama dili ailesi
Eclipse Kamu Lisansı kullanan yazılımlar
Eclipse yazılımları

AspectJ


Landstingsvalget den 1. april 1947 var det 30. valg til Landstinget, den ene del af Danmarks daværende parlament Rigsdagen. Valget blev afholdt i 1., 4. og 6. landstingskreds, dvs. København, Fyn og nordlige Jylland, hvor der blev valgt de valgmænd, der foretog det egentlige valg af 28 landstingsmedlemmer 11. april. Desuden blev der valgt 19 medlemmer af det afgående Landsting 7. marts, mens det færøske medlem blev valgt 26. marts.

Ved valget gik Socialdemokratiet og Venstre frem, mens Det Radikale Venstre og Det Konservative Folkeparti gik tilbage. Danmarks Kommunistiske Parti, der havde været udelukket fra valget i 1943, fik et enkelt mandat. Desuden blev Bondepartiets enlige mandat fra valget i 1939, der var udgået efter partiets ophør i 1945, erstattet.

Det Konservative Folkepartis gruppeleder John Christmas Møller tillagde sit partis tilbagegang hans holdning vedrørende Sydslesvig og traf sig derfor fra sin post.

Se også
 Landstingsmedlemmer valgt i 1947

Kilder
 Statistisk Årbog 1957
 Hvem Hvad Hvor 1944, s. 216-217. Poltikens Forlag, 1943.
 Hvem Hvad Hvor 1948, s. 16, 148. Politikens Forlag, 1947.

Noter

1947
Politiske valg i 1947

Landstingsvalget 1947


Sacoglossa son un clado de las babosas de mar pequeña y caracoles de mar, moluscos gasterópodos marinos que pertenecen al clado Heterobranchia.

Taxonomía
2005
En la taxonomía de Gastropoda (Bouchet & Rocroi, 2005) el clado se organiza de la siguiente manera:
Subclado Oxynoacea
Superfamily Oxynooidea: familia Oxynoidae, familia Juliidae, familia Volvatellidae
Subclado Placobranchacea
Superfamilia Placobranchoidea: familia Placobranchidae, familia Boselliidae, familia Platyhedylidae,
Superfamilia Limapontioidea: familia Limapontiidae, familia Caliphyllidae, familia Hermaeidae.

En esta taxonomía de la familia Elysiidae Forbes & Hanley, 1851  es considerado sinonimia de la familia Placobranchidae  Gray, 1840  y de la familia Oleidae  O'Donoghue, 1926  y Stiligeridae  Iredale & O'Donoghue, 1923   sinónimos de la familia Limapontiidae  Gray, 1847

La familia Cylindrobullidae pertenece a la superfamilia Cylindrobulloidea, del "grupo" hermano Cylindrobullida.

2010
Jörger trasladó Sacoglossa a Panpulmonata
Análisis de filogenia molecular de Maeda han confirmado la colocación de Cylindrobulla en Sacoglossa.

Referencias

Enlaces externos

Panpulmonata

Sacoglossa


Tilbage til stepperne er en film instrueret af Stine Krog-Pedersen, Rikke Friis Dam.

Handling
Hver dag flytter 83 mongoler fra stepperne og ind til hovedstaden Ulan Bator i håbet om, at storbyen tilbyder uddannelse, job og højere levestandard. 12-årige Lhagvasurens forældre søger også bedre muligheder for fremtiden i Ulan Bator. Men Lhagvasuren selv drømmer om at flytte tilbage til det simple og traditionelle liv på de åbne mongolske stepper, hvor hans bedsteforældre stadig lever. Lhagvasuren tilbringer hvert sommerhalvår hos bedsteforældrene. Her lever han traditionelt og lærer at blive en habil rytter. Vi møder Lhagvasuren under den årlige nationale folkefestival Ndam. For første gang flytter Lhagvasurens bedstefar nomadetelt og heste med til hovedstaden for at deltage i Mongoliets største og mest anerkendte hestevæddeløb. Lhagvasuren rider bedstefaderens heste. Der er meget på spil, for under Nadam festivalen hylder mongolerne deres stolte traditioner og berømte verdenserobrer til hest, Djenghis Khan. Lhagvasuren er spændt. Han ønsker en god placering. Hvis han klarer sig godt kan han måske overbevise moderen om, at han ligesom sin bedstefar skal leve på de vidtstrakte grønne stepper og leve af at opdrætte og trænde heste, når han bliver stor. Men moderen har helt andre ambitioner på sønnens vegne. Han skal på universitetet i hovedstaden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Oplysningsfilm fra Danmark

Tilbage til stepperne


El Deportivo Samarios fue el primer equipo en representar a la ciudad de Santa Marta, en el fútbol profesional colombiano.

Historia
Fue fundado el 10 de marzo de 1951, precursor del actual Unión Magdalena. En esa temporada, Samarios logró la mayor goleada en la historia del fútbol colombiano, un 12-1 sobre Universidad Nacional. La temporada siguiente fue la última de Samarios, ocupando el puesto 11 del campeonato.

Posteriormente fue refundado bajo el nombre de Unión Magdalena.

Deportivo Samarios 90´s

Para los años 90´s la Dimayor, junto a la Difútbol, plantearon la posibilidad del descenso de la categoría Primera B a la Categoría Primera C, dándole así la oportunidad a equipos aficionados de poder entrar en carrera para llegar al profesionalismo.

Así entonces, el equipo de reservas de Unión Magdalena ganó el torneo y para el ascenso vendió la ficha a Deportivo Samarios, en honor al equipo desaparecido. Por lo que se convirtió en el segundo equipo de Santa Marta, después del Unión Magdalena.

Para ese entonces, ante la Dimayor firmaron con el equipo figuras de la época: Roberto Bravo, Ubaldo Barranco, Moisés Pineda, Eddie Escorcia, Frank López, Miguel Hidalgo, Elquer González, Giovanny Ríos, Gustavo Lara, Juan Carlos Maestre, Leonardo Candanoza, Leonardo Huertas y el famoso Justiniano Peña.

Peña, zaguero central de mucha enjundia pero poco técnica, se hizo famoso con el Unión Magdalena y en el único título del Deportes Tolima, fue el único jugador en vestir la camiseta lila y blanca de Samarios.

Su historia, duró en un año de gloria (ascenso de la Primera C a la Primera B en 1993), otro de sufrimiento y posteriormente fue uno de los descendidos de la Categoría Primera B  a la Categoría Primera C en 1994. De allí el equipo perdió la ficha como equipo profesional ante Dimayor desapareciendo una vez más.

Datos del Club
 Puesto histórico: 33º

 Temporadas en 1ª: 2(1951-1952).
 •Mejor Puesto:11°(1952).
 •Peor Puesto:14°(1951).

 Temporadas en 2ª: 1 (1994).
 Temporadas en 3ª: 1 (1993).

Uniforme

El uniforme del Deportivo Samarios, fue inspirado en la bandera albiceleste de la ciudad de Santa Marta

Patrocinadores

Palmarés
 Primera C: 1993.

Referencias

Deporte en Santa Marta
Equipos de fútbol desaparecidos de Colombia

en:Deportivo Samarios

Deportivo Samarios


Ashtola bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Ashtola (Pennsylvania)
 Ashtola (Texas)

Ashtola


De tossede Kvindfolk er en stumfilm fra 1917 instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Harriet Bloch.

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1917

De tossede Kvindfolk


Crytek, 1999'da üç Türk kardeş olan Cevat, Avni ve Faruk Yerli tarafından Almanya'nın Coburg şehrinde kurulmuş olan bir video oyun şirketidir. Crytek'in ana merkezi Frankfurt'ta bulunmaktadır. Ayrıca Kiev, İstanbul olmak üzere 2 farklı yerde stüdyosu vardır.  En çok bilinen oyunları olan Far Cry 'da CryEngine ve daha çok bilinen Crysis'de de CryEngine 2 kullanılmıştır. CryEngine 3 ise Crysis 2 ile kullanılmaya başlanmıştır. Crytek Electronic Arts, Ubisoft, NVIDIA, Intel, AMD, FMOD, Scaleform ve Xoreax Software şirketleri ile iş birliği halindedir.

Tarihçe
Crytek 1999'da Yerli kardeşler tarafından Koburg'da kuruldu. Tarihleri ECTS 2000'de başlar. Burada Crytek büyük yayıncılarla birlikte teknoloji demosunu NVIDIA standında sergiledi. Onlar demo yayınlamaya devam ettiler ve bu demo X-Isle olarak biliniyordu. Sonrasında Ubisoft bu demoyu çok beğenerek Crytek ile anlaşarak ilk Far Cry yapılmaya başlandı. 2 Mayıs 2002'de Crytek CryEngine oyun motorunu duyurmuştur.

2003'te, Crytek GDC'ye katıldı ve oyun motorunu ve yeni teknolojilerini sergilediler.

Yine 2003'te, Crytek yine ECTS'deydi, Far Cry En iyi PC oyunu ödülünü kazandı. Aynı ayda, Crytek CryEngine modifiye ederek AMD64 için optimize etti.

Şubat 2004'te, Alman polisi Crytek ofisine Sahte Ürün Kullanımı sebebiyle baskın yaptı. Aramalarda lisanssız hiçbir şey bulunamadı.

Yine Şubat 2004'te, Crytek ve Electronic Arts stratejik ortak olduklarını duyurdu. Aralık 2004'te, Crytek ve ATI hollywood stili machinima oluşturdular. Geleceğin pc oyunculuğu hakkında görüşlerini belirttiler.

23 Ocak 2006'da, Crytek Crysisin yapımına başladığını duyurdu. Söylenene göre fps oynanışına yeni bir taktik mücadelesi getirecekti. E3 ve Games Convention'dan bir sürü ödül kazandı.

3 ay sonra, Crytek Frankfurt'ta yeni ofislerine taşındı.

CryEngine 2'nin ilk açık gösterimi 23 Ocak 2007'de oldu ve bir yıl sonra Crysis duyuruldu. Avatar Reality, WeMade Entertainment, Entropia Universe, XLGames, Reloaded Studios, 1st Educational Institution, and Games Academy GmbH gibi firmalar tarafından lisanslandı.

11 Mayıs 2007'de, Crytek paralel stüdyolarını Kiev, Ukrayna'da açtığını duyurdu. Kiev stüdyosu geliştirici stüdyo olarak belirlendi ve şirketin 2. geliştirici stüdyosu oldu. 2. stüdyo şu an Crytek'in yeni markası üzerinde çalışıyor.

Kiev stüdyosu kurulduktan bir hafta sonra, Crytek Budapeşte, Macaristan'de yeni stüdyosunu açtı. Aynı Kiev stüdyosu gibi Budapeşte stüdyosunda ağırlıklı görevi CryEngine 2 üzerineydi.

14 Haziran 2008'de Crytek, Sofya merkezli Black Sea Studios'u satın alarak ismini Crytek Black Sea olarak değiştirdi.

17 Ekim 2008, Güney Kore'de Crytek Seul stüdyosu açıldı. Ofis Young Mok Park'ta bulunmakta ve dikkatlerini CryEngine 2'yi Kore firmalarına lisanslamaya vermiştir.

Crytek'in ünlü oyunu, Crysis Warhead, 12 Eylül 2008'de PC-özel oyunu olarak piyasaya çıktı.

3 Şubat 2009'da, Crytek, Free Radical Design şirketini satın aldı. Britanya'da video oyunu TimeSplitters serisi ile bilinir ve stüdyonun ismi Crytek UK olarak değiştirilmiştir.

11 Mart 2009'da, Crytek internet sitesinde CryEngine 3'ün 2009'da Game Developers Conference olacağını duyurdu. Yeni motor PlayStation 3, Xbox 360 ve PC'de kullanım için yapıldı.

14 Kasım 2009'da CryEngine 3 motoru geliştiricilere ticaret akışı ile kullanılabilir hale geldi.

1 Haziran 2009'da Crysis 2'yi duyuruldu.

3 Mart 2010'da, CryEngine 3'ün 3D Stereoscopic teknolojisine sahip olduğu açıklandı.

23 Mart 2011 Amerika'da, 25 Mart 2011 de Avrupa'da Crysis 2'yi çıkardılar ve oyun normalinden bile fazla ilgi gördü.

17 Ağustos 2011'de Gface sosyal oyun projesinin web sitesi yayına girdi.

16 Nisan 2012'de, Crytek ve Electronic Arts Crysis 3'ü resmi olarak duyurdu. Oyunun 2013 yılının ilkbahar aylarında geleceği bildirildi.

24 Nisan 2012'de, Crytek ve Electronic Arts Crysis 3'ün ilk Oynanış videosu'nu yayınladılar.

8 Ağustos 2012'de Crytek Şanghay stüdyosunu kurduğunu resmen açıklamıştır.

17 Ocak 2013'te Yerli kardeşler tarafından Türkiye lansmanı yapıldı ve Türkiye'de bir stüdyo açıldı. Bu stüdyo yaklaşık 150 personel bulunduracak ve oyun geliştirilecek.

26 Ocak 2022 tarihinde şirketin resmi Youtube kanalı üzerinden Crysis 4'ün üzerinde çalışıldığının duyurusu yapılmıştır.

Şubeler
 Crytek Kiev, Ukrayna — 2006 yılında açıldı.
 Crytek İstanbul, Türkiye — 2012 yılında açıldı.

Kapatılan şubeler
 Crytek Austin, Texas, Amerika Birleşik Devletleri — 2013 yılında açıldı, 2014 yılında kapatıldı.
 Crytek Black Sea, Sofya, Bulgaristan — 2001 yılında Black Sea Studios olarak kuruldu. 2008'de Crytek tarafından satın alındı ve ismi değiştirildi, maddi sıkıntılardan dolayı 2017 yılında Sega'ya satıldı.
 Crytek UK, Nottingham, Birleşik Krallık — 1999 yılında Free Radical Design olarak kuruldu, 2009 yılında Crytek tarafından satın alındı ve ismi değiştirildi. 2014 yılında Deep Silver'a satıldı.
 Crytek Shanghai, Şanghay, Çin — 2012 ylında açıldı, 2016 yılında kapatıldı.
 Crytek Seoul, Seul, Güney Kore — 2008 yılında açıldı, 2016 yılında kapatıldı.
 Crytek Budapest, Budapeşte, Macaristan — 2007 yılında açıldı, 2016 yılında kapatıldı.

Üretim

İptal edilen oyunlar
 Arena of Fate (Beta sürecine girdi ama çıkış yapamadan iptal edildi)
 Engalus

Ayrıca bakınız
 CryEngine
 CryEngine 2
 CryEngine 3
 Gface

Kaynakça

Dış bağlantılar
 MyCryENGINE.com
 CryMod.com
 Crytek GmbH Facebook sayfası
 Crysis Facebook sayfası
 CrynetSystems.com
 MyCrysis.com
 CrysisNews.com
 CrytekTurkey.com

Almanya merkezli video oyunu şirketleri
Almanya merkezli yazılım şirketleri
Frankfurt merkezli şirketler
Video oyunu yapım şirketleri
1999'da Almanya'da kurulan oluşumlar
1999'da kurulan video oyunu şirketleri

Crytek


Tetraphidaceae, porodica mahovnjača u vlastitom redu Tetraphidales, i razredu Polytrichopsida, ponekad Tetraphidopsida. Postoje 4 ili pet vrsta unutar 2 roda.

Porodica Calomniaceae, koja je nekada bila klasificirana u ovaj red, danas je uključena u red Rhizogoniales.

Rodovi
 Tetraphis Hedw.
 Tetrodontium Schwägr.

Izvori

Polytrichopsida
Biljne porodice
Biljni redovi

Tetraphidaceae


An Arnocrinum gracillimum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gregory John Keighery. An Arnocrinum gracillimum in nahilalakip ha genus nga Arnocrinum, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arnocrinum

Arnocrinum gracillimum


Robert Joseph "Bob" Dole () a fost un politician american care a reprezentat Kansasul în Senatul Statelor Unite din 1969 până în 1996 și în Camera Reprezentanților din 1961 până în 1969. În alegerile prezidențiale din 1976, Dole a fost candidatul Partidului Republican pentru vice-președinte alături de atunci Președintele Gerald Ford. A candidat de două ori și la alegerile pentru nominalizarea republicană la funcția de președinte în 1980 și 1988, însă fără succes. În 1996, Dole a reușit să devină propunerea republicanilor pentru Președintele Statelor Unite, dar a pierdut alegerile generale în fața lui Bill Clinton.

Note

Bibliografie

Legături externe
 Site oficial
 Dole, Robert Joseph, (1923 – )

Nașteri în 1923
Nașteri pe 22 iulie
Decese în 2021
Decese pe 5 decembrie
Politicieni americani din secolul al XX-lea
Scriitori americani din secolul al XXI-lea
Anticomuniști americani
Memorialiști americani
Republicani din Kansas
Membri ai Camerei Reprezentanților SUA din statul Kansas
Câștigători ai Presidential Medal of Freedom
Decorați cu Bronze Star Medal
Nominalizări prezidențiale ale Partidului Republican al SUA
Nominalizări viceprezidențiale ale Partidului Republican al SUA
Senatori republicani ai Senatului Statelor Unite
Ofiţeri din Armata Statelor Unite
Membri ai Senatului SUA din statul Kansas
Candidați prezidențiali americani din 1980
Candidați prezidențiali americani din 1988
Candidați prezidențiali americani din 1996
Candidați vice-prezidențiali americani din 1976
Scriitori din statul Kansas

Bob Dole


Hereward the Wake (udtalt /ˈhɛrɪwəd/) (c. 1035 – ca. 1072), (også kendt som Hereward the Outlaw eller Hereward the Exile) var en angelsaksisk adelsmand og leder af et lokalt oprør under den normanniske erobring af England. Hans base, hvorfra han ledte oprøret mod normannerne, lå på Isle of Ely i East Anglia. Ifølge legenden flakkede han om i the Fens, som dækkede North Cambridgeshire, Southern Lincolnshire og West Norfolk, hvor han ledede en populær opposition til Vilhelm Erobreren.

Hereward var et oldengelsk navn, der består af here, "hær" og ward "vagt" (beslægtet med det oldhøjtyske navn Heriwart).  Tilnavnet "the Wake" kendes fra 1300-tallet og betyder "den vagtsomme" eller er afledt af den angelnormanniske Wake-familie som senere hævdede at nedstamme fra ham.

Referencer

Eksterne henvisninger

Hereward the Wake — English translation of Gesta Herewardi at River Campus Libraries, University of Rochester
Charles Kingsley, Hereward, the Last of the English, 1865, at Project Gutenburg
David Roffe, Hereward 'the Wake' and the Barony of Bourne: a Reassessment of a Fenland Legend, an academic article, pub. 1994
Geoff Boxell  "Hereward the Wake"
BBC documentary on Hereward (streaming audio)

Personer fra England
Personer fra middelalderen

Hereward the Wake


Cotton candy, also known as candy floss (candyfloss) and fairy floss, is a spun sugar confection that resembles cotton. It usually contains small amounts of flavoring or food coloring.

It is made by heating and liquefying sugar, and spinning it centrifugally through minute holes, causing it to rapidly cool and re-solidify into fine strands. It is often sold at fairs, circuses, carnivals, and festivals, served in a plastic bag, on a stick, or on a paper cone.

It is made and sold globally, as candy floss in the United Kingdom, Ireland, India, New Zealand, Sri Lanka and South Africa, as fairy floss in Australia, as "daddy's beard" in France; as "girl's hair" in the United Arab Emirates and Saudi Arabia, as "girl's yarn" in Egypt. Similar confections include Korean  and Iranian .

History

Several sources track the origin of cotton candy to a form of spun sugar found in Europe in the 19th century. At that time, spun sugar was an expensive, labor-intensive endeavor and was not generally available to the average person. Others suggest versions of spun sugar originated in Italy as early as the 15th century.

Machine-spun cotton candy was invented in 1897 by dentist William Morrison and confectioner John C. Wharton, and first introduced to a wide audience at the 1904 World's Fair as Fairy Floss with great success, selling 68,655 boxes at 25¢ ($ today) per box. On September 6, 1905, Albert D. Robinson of Lynn, Massachusetts submitted his patent for an Electric Candy-Spinning Machine, a combination of an electronic starter and motor-driven rotatable bowl that maintained heating efficiently. By May 1907, he transferred the rights to the General Electric Company of New York. His patent remains today as the basic cotton candy machine.

Joseph Lascaux, a dentist from New Orleans, Louisiana, invented a similar cotton candy machine in 1921. His patent named the sweet confection "cotton candy", eventually overtaking the name "fairy floss", although it retains this name in Australia. In the 1970s, an automatic cotton candy machine was created which made the product and packaged it, making it easier to produce at carnivals, stalls and other events requiring more portable production.

Tootsie Roll Industries, the world's largest cotton candy manufacturer, produces a bagged, fruit-flavored version called Fluffy Stuff.

In the United States, National Cotton Candy Day is celebrated on December 7.

Production

Typical machines used to make cotton candy include a spinning head enclosing a small "sugar reserve" bowl into which a charge of granulated, colored sugar (or separate sugar and food coloring) is poured. Heaters near the rim of the head melt the sugar, which is squeezed out through tiny holes by centrifugal force. Colored sugar packaged specially for the process is milled with melting characteristics and a crystal size optimized for the head and heated holes; granulated sugar used in baking contains fine crystals which spin out unmelted, while rock sugar crystals are too large to properly contact the heater, slowing the production of cotton candy.

The molten sugar solidifies in the air and is caught in a larger bowl which totally surrounds the spinning head. Left to operate for a period, the cotton-like product builds up on the inside walls of the larger bowl, at which point machine operators twirl a stick or cone around the rim of the large catching bowl, gathering the sugar strands into portions which are served on stick or cone, or in plastic bags. As the sugar reserve bowl empties, the operator recharges it with more feedstock. The product is sensitive to humidity, and in humid summer locales, the process can be messy and sticky.

Modern innovations in cotton-candy equipment include vending machines which automatically produce single servings of the product, developed in Taiwan and lighted or glowing sticks.

Flavoring

The source material for candy mesh is usually both colored and flavored. When spun, cotton candy is white because it is made from sugar, but adding dye or coloring transforms the color. Originally, cotton candy was just white. In the US, cotton candy is available in a wide variety of flavors, but two flavor-blend colors predominate—blue raspberry and pink vanilla,  both originally formulated by the Gold Medal brand (which uses the names "Boo Blue" and "Silly Nilly"). Cotton candy may come out purple when mixed. Cotton candy machines were notoriously unreliable until Gold Medal's invention of a sprung base in 1949—since then, they have manufactured nearly all commercial cotton candy machines and much of the cotton candy in the US.

Typically, once spun, cotton candy is only marketed by color. Absent a clear name other than "blue", the distinctive taste of the blue raspberry flavor mix has gone on to become a compound flavor that some other foods (gum, ice cream, rock candy, fluoride toothpaste) occasionally borrow ("cotton-candy flavored ice cream") to invoke the nostalgia of cotton candy. The sale of blue cotton candy at fairgrounds in the 1950s is one of the first documented instances of blue-raspberry flavoring in America. Pink bubble gum went through a similar transition from specific branded product to a generic flavor that transcended the original confection, and "bubble gum flavor" often shows up in the same product categories as "cotton candy flavor".

Machines
In 1978, the first automated machine was used for the production of cotton candy. Since then, many variants have appeared, ranging in size from counter-top to party- and carnival-size. Modern machines for commercial use can hold up to  of sugar, have storage for extra flavors, and have bowls that spin at 3,450 revolutions per minute.

See also

 Candy making
 Dragon's beard candy

References

Further reading
 The Complete Confectioners, Pastry, Cook and Baker by M. Sanderson (Philadelphia: Lippincott)
 "History of Cotton Candy" . Cotton Candy Express. N.p., n.d. Web. September 14, 2011.

External links

American inventions
Amorphous solids
Candy
Desserts
Food and drink introduced in 1897
Sugar confectionery

Cotton candy


Zacharias Carl Borg er en kortfilm instrueret af Kenneth Kainz efter manuskript af Kenneth Kainz og Anders Thomas Jensen.

Handling

Zacharias Carl Borg er en maler, der levede for hundrede år siden. Hans yndlingsmotiv er hans kæreste, der sidder i en båd på søen. Båden kæntrer, kæresten falder i vandet, Zacharias springer i vandet efter hende, de forsvinder begge. Det ufuldendte maleri står tilbage på søbredden. Vi følger Zacharias ned gennem vandet og op igen, da han hundrede år efter dukker op midt i et springvand i København - netop som en stor udstilling med Zacharias' malerier udstilles på Statens Museum for Kunst. Blandt de udstillede malerier er det ufuldendte, som Zacharias til bestyrtelse for alle mener, han bør fuldende.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2000

Kortfilm fra Danmark

Zacharias Carl Borg


أوليفير بيليسي  (25 نوفمبر 1975 في سانت بريست) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز الظهير الأيسر . في 1 ديسمبر 1998 تعرض إلى إصابة خطيرة في الركبة عندما كان يلعب في نادي كاين في المباراة في مواجهة نادي سانت إتيان . من بعد هذه الإصابة لم يستطع فرض المشاركة كما كان سابقا حتى اعتزاله في 2004 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو كاين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو لوهان كويسو
لاعبو أولمبيك ليون
مواليد 1975
مواليد في سانت بريست
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب

أوليفير بيليسي


Take, Ianke și Cadîr este o piesă de teatru în trei acte de Victor Ion Popa. Premiera a avut loc în 1932 la Teatrul Maria Ventura.

Prezentare

Personaje
 Cadâr
 Ianke
 Take
 Ilie
 Ionel
 Ana
 Safta

Premiera
Take, Ianke și Cadîr a fost reprezentată pentru prima dată la Teatrul Maria Ventura în seara de 25 martie 1932, având următoarea distribuție:
 Alexandru Giugaru ca Take
Gheorghe Timică ca Ianke
Ion Sârbul - Cadîr
Jules Cazaban ca Ilie
Mihai Popescu ca Ionel
Maria Mohor ca Ana
Silvia Dumitrescu-Timică ca Safta

Primire
Inițial nu a avut succesul pieselor Ciuta sau Mușcata din fereastră. George Mihail Zamfirescu a publicat o lungă cronică în Gândirea (an XII, nr. 4 din aprilie 1932, pag. 189-190) în care pornește de la premiza că piesa marchează un impas și un moment critic al întregii sale opere: cu recenta premieră, Take, Ianke și Cadîr, dramaturgul V. I. Popa nu face un pas mai departe. Dimpotrivă, se consolidează într-o formulă pe care meșteșugarul și scriitorul ar fi dator s-o uite pe scena fostului studio și s-o închidă în potirul unei flori de cadru domestic. Scriitor de gust și de temperament iremediabil semănătorist[...]

După 1956, Take, Ianke și Cadîr a devenit una dintre cele mai cunoscute piese de teatru alături de Titanic Vals de Tudor Mușatescu și Gaițele de Alexandru Kirițescu.

Teatru radiofonic
 Tache, Ianke și Cadîr (1960). Adaptare radiofonică de Mihai Zirra, regia artistică: N. Al Toscani. Distribuția: Jules Cazaban - Ianke; Ștefan Ciubotărașu - Take; Octavian Cotescu - Ionel; Carol Kron - Ilie; Ion Manta - Cadîr; Virginia Stoicescu - Baba Safta; Anca Verești - Ana

Note

Bibliografie
 Camil Petrescu, Opinii și atitudini, pp. 445-446

Legături externe

Lucrări de Victor Ion Popa
Piese de teatru în 3 acte

Take, Ianke și Cadîr


Richard James Biggs II () a fost un actor american de televiziune și de teatru, cunoscut pentru rolurile sale din serialele de televiziune Days of Our Lives și Babylon 5.

Din 1987 până în 1994, Biggs a jucat rolul doctorului Marcus Hunter în telenovela Days of Our Lives.

A apărut ca dr. Stephen Franklin în serialul SF Babylon 5 (1994–1998), rejucând acest rol în ultimul episod al serialului spin-off, Cruciada ("Each Night I Dream of Home ").

S-a căsătorit cu Lori Gebers la 1 august 1998. Au avut doi copii, Richard James al III-lea și Hunter Lee.

Biggs s-a prăbușit la domiciliul său din Los Angeles și a murit la Centrul Medical Providence Saint Joseph din cauza complicațiilor care decurg din disecția aortică pe 22 mai 2004.

Referințe

Legături externe

 Anunțul morții de către J. Michael Straczynski, creatorul Babylon 5
 Richard Biggs Memorial Video de John E. Hudgens

Nașteri în 1960
Decese în 2004
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea

Richard Biggs


Pontus (Yunanca: Πόντος, Pontos "Deniz") Karadeniz'in güney kıyısında, günümüz Türkiye'sinin Doğu Karadeniz Bölgesi'nde yer alan bir bölgedir. Bu ad bölgenin kıyıları ve iç kesimlerinde yer alan dağlar için, Arkaik Dönem itibarıyla burayı kolonileştiren Grekler tarafından Karadeniz'in Grekçe ismi olan: Πόντος Εὔξεινος, Pontos Eukseinos (Misafirperver Deniz)'dan türetilerek verilmiştir. Daha sonra Eshilos'un Persler (MÖ 472) eseri ve Herodot'un Herodot Tarihi (MÖ 440 civarı) eseri dönemlerinde sadeleşerek Pontos (ὁ Πόντος) adı kullanılmıştır.

Orijinal bir ismi olmamasına rağmen, Ksenofon'un Anabasis'inde (MÖ 370 civarı), Kızılırmak'ın (Halys) doğusundaki bölgeye "Eν Πόντῳ (En Pontu)" adı verilmiş ve bu nedenle Pontus olarak adlandırılmıştır. Bölgenin kapsadığı alan tarih içinde değişikliğe uğramıştır fakat genellikle doğuda Kolhis'ten (günümüz Gürcistan'ı) batıda Paflagonya'ya kadar olan bölge olarak belirlenmektedir. Helen, Roma ve Bizans dönemlerinde Trabzon İmparatorluğu'na kadar, bazı devletler ve vilayetler Pontus ismini almıştır. Pontus, aynı zamanda Antik Grek mitolojisinde ve tarihyazımında (Herodot ve Strabon tarafından) Amazonların asıl vatanı olarak görülmüştür.

Tarih

Ön Yerleşimciler
Pontus, en yakını Hattiler olmak üzere, Bronz Çağı medeniyetlerinin uzağında yer almıştır. Bölgenin kontrolü, Hattilerin doğudaki komşuları olan Hurri devletleri Azzi ve Hayasa gibi devletlerin varlığıyla daha da zorlaştı. O zamanlarda, bölge dışındakilerin bu bölgeden tek umudu bölgedeki güç sahibi bir liderle geçici bir ittifak olabilirdi. Hattiler, kuzeydoğudaki düzensiz yerleşimcilerine Kaşkalar adını vermişlerdir. 2004 yılında haklarında arkeolojik olarak, az da olsa bulgulara rastlanmıştır.

Hattilerin yıkılışından hemen sonra, Asur meclisi, Kaşkaların o zamana kadar adı bilinmeyen bir kavim olan Muşkiler ile birlikte topraklarına girdiğini kaydetmiştir. Bölgenin Demir Çağı ziyaretçileri olan Grekler, bölgenin çoğunlukla birbirinden ayrı bulunan kabilelerden oluştuğunu ve isimlerinin: (Muşkiler ile bağdaştırılan) Moskhlar, Levkosuriler , Marlar, Makronlar, Mosinikler, Tibarenler , Tzanlar ve Çalibler ya da Çaldlar olduğunu belirmiştirler.

Ermeni dili, Hattiler, Asurluluar ve hiçbir Hatti sonrası kavim arasında kayda geçmemiştir; Herodot'un öne sürdüğü antik bir teoriye göre: Demir Çağı'nın ilk dönemlerinde, Frigya'dan bu bölgeye göçenler bölgede konuşulan dile etki etmiştir. Ardından onları Hint-Avrupa dil ailesine bağlı bir dil konuşan Grekler takip etmiştir. Grekler, var olan kayıtlara göre bu bölgeye en erken yerleşen uzun süreli yerleşimcilerden olmuştur. MÖ 8. yüzyıl boyunca Pontus, bir diğer Hint-Avrupa dili konuşan kavim olan Kimmerlerin bir üssü haline geldi. Kimmerler, Lidyalılar tarafından mağlup edildiler ve Alyattes'in fetih çalışmaları sonucunda yıkıldılar.

Pers ve Helen dönemlerine kadar kayda değer bir edebi eserin varlığı söz konusu olmadığından erken dönemlerde bölgede hangi dilin konuşulduğuna dair net bir çıkarım yapılamamaktadır. Bazı kaynaklarca günümüzde Pontus'un doğusunda Tzanların devamı olduğu düşünülen Lazlar tarafından konuşulmakta olan Kartvel dillerinin bu bölgede Demir Çağı'nda da konuşulmakta olduğu ileri sürülmektedir.

Yunan Kolonizasyonu
Yunan tüccarların Pontus bölgesine ilk seyahatleri ve maceralarının tahminen MÖ 1000'li yıllarda başladığı düşünülmekte; bu topluluklara ait yerleşim yerlerinin MÖ 8. yüzyılda oluştuğu ve şehirleştiğine dair arkeolojik kanıtlar bulunmaktadır. Bu bilgiler Kayserili Eusebios'un, Pontus'taki en eski yerleşim yerlerinden olan Sinop'un kuruluşuna dair MÖ 731 yılı kaydı ile uyuşmaktadır. İason ve Argonotların Kolhis'e seyahatleri ile ilgili kahramanlık destanları, Herakles'in Karadeniz'e yelken açması ve Odisyus'un Kimmer topraklarındaki gezintileri ve Zeus'un Prometheus'u tanrılara karşı geldiği için Kafkas dağlarına sürmesi, Grek kolonistlerin bölgedeki yerli Kafkas halklarıyla olan etkileşimini gözler önüne sermektedir. Pontus'tan bahseden en eski yazılı belge ise Karyandalı Skilas tarafından MÖ 7. yüzyılda bölgede bulunan yerleşkeleri betimleyen bir yazında mevcuttur.

Pers İmparatorluğu'nun Genişlemesi
MÖ 6. yüzyıldan itibaren Pontus, yerel Grek kolonilerinin Perslere vergi ödemesi kaydıyla Ahameniş İmparatorluğu'nun himayesi altına girdi. Atinalı kumandan Zenofon, MÖ 401-400 yılları arasında Pontus'tan geçtiğinde hiç Persli ile karşılaşmadığını belirtmiştir.

Kuzey Anadolu'nun bu kısmındaki halklar Pers İmparatorluğu'nun üçüncü ve on dokuzuncu satraplıklarına bağlıydılar. Pers etkisinin giderek derinleştiğine dair izler, muzaffer Pers komutanları tarafından MÖ 6. yüzyılda Zile'de inşa ettirilen ve Pers tanrılarına adanan Anaitis, Omanes ve Anadatos tapınaklarında görülebilmektedir.

Pontus Krallığı

Pontus Krallığı'nın genişlemesi genellikle Kızılırmak'ın (Halys) doğusunda gerçekleşmiştir. MÖ 4. yüzyıl boyunca, Misya'da bulunan Kios (günümüz Gemlik'i) şehrini yönetmiş olan Kioslu I. Arizobarzanes, krallığı kuran Pers hanedanlığının, bu şehrin adını kullanan ilk hükümdarı ve Kioslu II. Mitridates ise son hükümdarıdır. Kioslu II. Mitridates'in oğlu kendini Pontuslu I. Mitridates Ktistes olarak adlandırmıştır.

Encyclopaedia Iranica'da belirtildiği üzere ailenin en ünlü üyesi, kendini Grek medeniyetine sempatisiyle tanıtmış ancak Pers kökenini de inkâr etmemiş olan VI. Mitritades Eupator'dur. VI. Mitridates geleneklerine bağlı kalarak harem ve hadım sahibi olmuş, çocuklarına Pers isimleri vermiş, Pasargad'da Pers kralları için adaklar adatmış, yönettiği yerlere satraplar atamış, kralların kralı unvanını almıştır. Helenistik Grek yazınlarına bakıldığında Pontus'taki Grek kültürünün etkisi, kıyı yerleşimlerinin ve kralın sarayının ötesine geçmemiştir.

Büyük İskender'in ölümünden sonraki sıkıntılı dönemde, Mitridates Ktistes, İskender'in haleflerinden olan Antigonus'un hizmetindeydi ve bu düzensiz zamanı iyi hamlelerle yönetiyordu. Kısa bir süre sonra MÖ 302'de Pontus Krallığı'nı kurdu ve ondan sonra gelenler de MÖ 64 yılına kadar bu ismiyle devlete hükmettiler. Bu hanedanlık Pers dünyası yerle bir olurken Helenistik dünyada ayakta kalmış ve gelişimini sürdürmüştür.

Krallık en geniş sınırlarına, büyük unvanlı olarak da bilinen VI. Mitridates Eupator döneminde Romalılar ile çatışma içindeyken ulaşmıştır. Onun hükümdarlığında Pontus devleti Kapadokya'yı Bitinya'dan Kolhis'e uzanan kıyı şeridini, Paflagonya'nın ve Küçük Ermenistan'ın bir kısmını ve  elinde tutmuştur. Küçük Ermenistan'ı elinde tutmasına rağmen Ermeni Kralı Büyük Tigran ile müttefik olmuş ve kızı Cleopatra ile evlendirmiştir. Sonrasında ise Romalılar, Kral Mitridates ve damadı Tigran'ı Mitridat Savaşları'nda mağlup ederek Pontus'u Roma topraklarına katmıştır.

Roma Eyaleti Dönemi

Pontus Krallığı'nın MÖ 64'te Pompey tarafından hakimiyet altına alınmasının ardından gündelik hayatta ufak değişimler görünse de şehirleri kontrol eden oligarklarla şehir ve taşrada yaşayan halkta ve Pontus adında bir değişiklik görülmemektedir. İlhak edilen krallığın topraklarının bir kısmı Roma İmparatorluğu'nun Bitinya toprakları ile birleşik bir çifte eyalet olan Bitinya ve Pontus eyaletinin içinde yer almıştır. Bu eyaletin kapsadığı alan içinde Heraklea (günümüz Ereğli'si) ile Amisos (günümüz Samsun'u) arasındaki ora Pontica (Pontus kıyıları) bulunmaktadır. Pontus'un daha büyük bir kısmı ise Galatya Eyaletine dahil edilmiştir.

Özellikle Romalı ve Roma bakış açısıyla aktaranlarca; Pontus adı, bu dönemden itibaren bu bölge toprakları için tek başına kullanılmaya başladı. Yeni Ahit'te de bu ad sıklıkla kullanılmaktadır. Eski krallığın doğu kısmı, Kolhis ile birlikte bağıl bir krallık olarak yönetilmiştir. Bu krallığın son hükümdarı II. Polemon'dur.

MS 62'de Nero tarafından bölgenin tümü bir Roma eyaleti haline getirilmiş ve üç vilayete bölünmüştür: Batıda Galatya ile sınır olan Pontus Galaticus, ortada başkenti Polemonyum'dan (günümüz Fatsa'sı) adını alan Pontus Polemoniacus ve doğuda Kapadokya (Küçük Ermenistan) ile sınır olan Pontus Cappadocicus. Sonradan Roma İmparatoru Trayan, MS 2. yüzyılın başlarında Pontus eyaletinin tümünü Kapadokya eyaletine dahil etmiştir. MS 287 yılında Gotlar tarafından Trabzon'a yapılan yağmaya karşılık, Roma İmparatoru Diyokletyan bölgeyi daha küçük parçalara ayırıp yönetimini kolaylaştırmayı amaçlamıştır.

Diyokletyan'ın M.S. 295 civarındaki eyalet düzenlemesi ile Pontus bölgesi, Dioecesis Ponitca içinde üç küçük bağımsız kısma bölünmüştür:

Pontus Galatyası: Aynı zamanda Diospontus olarak adlandırılmış ve Büyük Konstantin tarafından annesinin anısı için adı Helenopontus olarak değiştirilmiştir. Merkezi Amisos'tur (günümüz Samsun'u). Sinop, Amasya, Andres, İbora (günümüz İverionü'sü) ve Zile de bu kısma dahil şehirlerdendir.
Pontus Polemoniacus: Merkezi Polemonium'dur (günümüz Fatsa'sı). Neokayserya (günümüz Niksarı), Argiropolis (günümüz Gümüşhane'si), Komana ve Kerasus (günümüz Giresun'u) bu kısma dahil şehirlerdendir.
Pontus Kapadokyası: Merkezi Trabzon'dur, Atane (günümüz Pazar'ı) ve Rize gibi küçük liman şehirlerini barındırır. Bu kısım Kolhis'e kadar uzanmaktaydı.

Bizans Eyaleti ve Teması Dönemi
Bizans imparatoru Jüstinyen bölgeyi 536 yılında yeniden düzenlemiştir:

 Pontus Polemoniacus bölünerek batı parçası (Fatsa ve Niksar) Helenopontus'a, Komana kısmı yeni II. Ermenistan eyaletine, geri kalan kısım (Trabzon ve Giresun) ise başkenti Jüstinyenopolis olan I. Büyük Ermenistan eyaletine dahil edildi.
 Helenopontus, Fatsa ile Niksar'ı kapsadı ve Zile II. Ermenistan'a dahil edildi. Yerel yöneticinin derecesi Moderatör olarak belirlendi.
 Paflagonya, Honorias'ı kapsadı ve bir Praetor'un yönetimine bırakıldı.

Bizans İmparatorluğu'nun ilk zamanlarında Trabzon bir kültür ve bilimsel öğrenim merkezi haline geldi. 7. yüzyılda Tychicus adındaki bir kişi bir öğretim okulu açmak için Konstantinopolis'ten buraya gelmiştir. Öğrencilerinden birisi de erken dönem Ermeni alimlerinden Şiraklı Ananya'dır.

Bizans İmparatorluğu yönetiminde Pontus, Ermenistan Teması'na bağlanmıştır. En batıdaki Paflagonya Bölgesi ise Bukellarya Teması'na bağlanmıştır. İlerleyen zamanlarda bu geniş temalar bölünerek daha küçük hale getirilmiştir. 10. yüzyıldan itibaren Pontus, Gabrades ailesi tarafından yönetilen Kaldya ve Kolonya temalarına bölünmüştür. 8. yüzyıldan, Selçuklu'nun 1070 ve 1080 yılları arasındaki Anadolu akınlarına kadar bölgede bir refah çağı yaşanmıştır. I. Aleksiyos Komnenos tarafından bölgede düzenin tekrar sağlanmasının ardından bölge, Trabzonlu Gabras ailesi gibi, özerk hükümdarlarca yönetilmiştir.

Bölgede kurulan kıyı kaleleri ağı sayesinde 11. ve 15. yüzyıllar arasında askeri anlamda korunmayı başarmıştır.

Trabzon İmparatorluğu
Dördüncü Haçlı Seferi sırasında 1204 yılında Konstantinopolis'in kaybedilmesinden sonra, Komnenos hanedanlığının yönetiminde Trabzon İmparatorluğu kurularak Pontus'a hakim oldu. Trabzon İmparatorluğu, bölgenin jeopolitik olarak izole olması ve diplomatik mücadelelerle; kimi zaman Gürcü kimi zaman Türk hükümdarlarına bağlanarak, Konstantinopolis'in fethinden sonra 1461 yılında Osmanlı İmparatorluğu tarafından fethedilene kadar hakimiyetini sürdürdü. Trabzon İmparatorluğu, Komnenos Hanedanlığı döneminde bir kültür merkezi olmuştur.

Osmanlı Vilayeti Dönemi
Trabzon'un fethiyle başlayan Osmanlı hakimiyetinde, 17. yüzyıldan itibaren Pontus Rumları Müslüman olmaya başlamıştır. 1920'li yıllara kadar, nüfusun %25'ini oluşturan Hristiyan Rum topluluğu bu bölgede (Trabzon'dan Kars'a kadar), 1990'lı yıllara kadar da Gürcistan ve Ermenistan bölgelerinde kültürlerini ve dillerini koruyarak varlıklarını sürdürmüşlerdir. Kromli adı verilen sayıları 12.000 ile 15.000 arasında değiştiği ve Krom, İmera, Lividya, Pırdi, Alitinos, Mohora ve Ligosti köylerinde yaşadığı tahmin edilen bir gizli Hristiyan Rum topluluğu tespit edilmiştir. Of vadisinde İslamlaşmış Rumların çoğu, Antik Grekçe karakteristiği ile ana dilleri Ofitik lehçesini konuşmaktadırlar.

Pontus Cumhuriyeti
Pontus Cumhuriyeti (Yunanca: Δημοκρατία του Πόντου, Dimoktratiya Tu Pontu), Karadeniz'in güney kıyısında kurulması önerilmiş bir Pontus Rum devletidir. Kapsadığı toprakların günümüz Türkiye'sinin Karadeniz Bölgesi'ni barındırması düşünülmekteydi. Bu devletin kurulması 1919'daki Paris Barış Konferansı'nda önerilmiş fakat Elefteryos Venizelos bölgedeki Ermenilerle Wilson Prensipleri açısından çatışmaya düşmemek ve bölgenin istikrarsızlığı nedeniyle çekincesini belirtmiştir. Devletin varlığı söz konusu olmamış ve bölgedeki Pontus Rumları kırıma uğramıştır. 1922 yılından sonra da "nüfus mübadelesi" adıyla Yunan devleti ile karşılıklı devlet meselesi olarak kabul edilmiştir.

Günümüz
Bu bölgeyi de kapsayan ve 22 ilden oluşan Karadeniz Bölgesi, Türkiye'nin coğrafi bölgelerinden birisidir.

Din
Yeni Ahit'te tekrarla belirtildiği üzere, Pontus yerlileri ilk Hristiyan topluluklarından biridir. Elçilerin İşleri 2:9'da Hamsin Yortusu'nda bu toplulukların Kudüs'te bulunduğundan bahseder. Elçilerin İşleri 18:2'de Korint'te, Pontuslu Yahudi bir çadırcı olan ve karısı Priskilla ile bir çadırda yaşayan Akuila'dan ve Hristiyan oluşlarından bahseder. 1. Petrus 1:1'de Havari Petrus, mektubunda Pontuslulardan "seçilmişler" olarak bahsetmektedir.

Birinci İznik Konsili döneminde, Trabzon'un kendi piskoposu bulunmaktaydı. Trabzon Piskoposu, Poti Metropoliti'ne tabiydi. 9. yüzyılda Trabzon, Lazika'nın Metropolitliği konumuna geldi.

Tanınmış Pontuslular

 Sinoplu Diyojen (MÖ 408-323 civarı), Kinik felsefenin kurucularından, Sinoplu Grek felsefecisi.
 Strabon (MÖ 64 - MS 24 civarı), Amasyalı Grek tarihçi, coğrafyacı ve filozofu.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Rum Kırımı
 Büyük Ermenistan

Dış bağlantılar
 Karadeniz tarihi ile ilgili makaleler

Türkiye'deki antik bölgeler

Pontus


Unforgettable (Imborrable en España e Inolvidable en Latinoamérica) es una serie de televisión estadounidense que antes llevaba el nombre de The Rememberer (El recuerdo en España y Recuérdame en Latinoamérica). Es un drama policiaco de la cadena CBS, protagonizada por Poppy Montgomery y  Dylan Walsh. La serie se estrenó el 20 de septiembre de 2011. El 13 de mayo de 2012, la CBS confirmó la cancelación de la serie debido a la llegada de nuevos proyectos. Desde ese momento las cadenas TNT y Lifetime mostraron interés en hacerse con los derechos de la serie para continuar con ella. Sin embargo el 29 de junio de 2012, la CBS renovó Imborrable para una segunda temporada que se emitió en el verano de 2013. La CBS volvió a cancelar la serie el 10 de octubre de 2014. Pero A&E resucitó Unforgettable por segunda vez que va a hacer una cuarta temporada. y en febrero de 2016 A&E canceló la serie siendo esta la tercera vez que cancelan Unforgettable

Sinopsis
La serie relata la vida de Carrie Wells (Poppy Montgomery), una expolicía y detective que cuenta con una extraña habilidad. Carrie padece el síndrome hipermnésico, es decir, memoria autobiográfica superior, que le permite recordar al detalle todos los acontecimientos que ha experimentado personalmente. En EE.UU, sólo existen seis casos iguales como el de Wells, personas que logran retener en su cerebro cada conversación, cada momento de alegría y de tristeza, por los que han transitado en su vida, además de tener registrados detalles triviales, como el clima de un día cualquiera, elegido al azar. Sólo hay una cosa que se le ha escapado: los detalles del asesinato de su hermana, ocurrido hace mucho. Carrie lo ha intentado todo para dejar esa tragedia en el pasado cuando se reencuentra con su antiguo novio y compañero, el también policía de Nueva York, Al Burns (Dylan Walsh), él está consultando un caso de homicidio.
El equipo de Burns incluye al detective Mike Costello (Michael Gaston), la mano derecha de Al, Rose Saunders (Kevin Rankin), el miembro más joven de la cuadrilla, y la inteligente Nina Inara (Daya Vaidya).
Tras haber tenido un parón obligado, a Carrie le sienta de maravilla la vuelta a su antiguo trabajo. Aunque siente todavía atracción por Al, decide unirse al grupo de forma permanente, como experta en solucionar asesinatos sin resolver. Allí, su mayor reto será el caso de su hermana, en el que lo único que necesita es recordar.

Reparto

Episodios

Producción
El programa de una hora de duración, que se basa del corto "El que recuerda", fue creada por Ed Redlich y John Bellucci y coproducido con Carl Beverly y Timberman Sarah para CBS, donde hizo su debut el 20 de septiembre de 2011. El la serie es una coproducción de CBS Televisión Studios y Sony Pictures Televisión. El 25 de octubre de 2011, CBS levantó la serie para una primera temporada completa de 22 episodios.
Sirviendo como consultor en la serie la actriz Marilu Henner, que como en la serie la protagonista, Carrie Wells, posee hyperthymesia en la vida real. Ella tenía un punto de la huésped en el episodio "Pájaro de Oro", como la tía de Wells, que sufre de síntomas similares a la de la madre de Wells es de aparición temprana la enfermedad de Alzheimer.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web en Cuatro

Series de televisión de crímenes
Series de televisión de Estados Unidos de los años 2010
Series de televisión canceladas
Series de televisión de Sony Pictures Television
Series de televisión rodadas en Nueva York
Series dobladas al español en España

Unforgettable (serie de televisión)


William FitzWilliam,  vicomte FitzWilliam (c.1610-1674) est un noble irlandais de l'ère Stuart. Il combat aux côtés des royalistes pendant la guerre civile anglaise, mais fait plus tard la paix avec le régime de Cromwell. Dans ses dernières années, il professe ouvertement la foi catholique romaine, qui est alors illégale.

Origines
Il est né à Merrion Castle, qui est situé à l'actuel Mount Merrion, Dublin, le plus jeune fils de  et Margaret Plunkett, fille d'Oliver Plunkett,  baron Louth et Frances Bagenal. La famille FitzWilliam est enregistrée pour la première fois en Irlande vers 1210 et, au , elle est devenue l'un des plus grands propriétaires terriens de Dublin. Ils ont un historique de loyauté envers la couronne anglaise, et la vicomté est conférée à l'aîné Thomas en 1629 par Charles  en reconnaissance de ses bons services à la cause royale. Le titre n'est pas bon marché puisque la Couronne attend une aide financière en retour, et les domaines de Fitzwilliam sont hypothéqués dans les années 1630 pour couvrir le coût des cadeaux de la famille à la Couronne.

Guerre civile et restauration
En tant que jeune homme, William semble avoir vécu dans l'ombre de son frère aîné Oliver FitzWilliam,  comte de Tyrconnell. Quand Oliver devient colonel dans l'armée française, Guillaume est son lieutenant. Tous deux gagnent la confiance de Charles  d'Angleterre, et tandis qu'Oliver retourne combattre en Irlande, William devient gouverneur de Whitchurch et lieutenant général du Shropshire.

Lorsqu'il devient clair que la cause royaliste est perdue, Oliver et William font tous deux la paix avec Oliver Cromwell et en 1655, après la mort de leur père et de leur frère aîné Richard, une partie des terres familiales leur est restituée. Avant que les combats ne deviennent sérieux, William, sa femme et sa famille ont vécu au château de Dundrum, mais ils sont chassés en 1642 et reviennent à nouveau en 1646. Vers 1652, les Fitzwilliam quittent Dundrum et n'y vivent plus. Leur résidence ultérieure est le château de Simmonscourt, où ils vivent peu de temps après la restauration de Charles II.

En 1667, à la mort d'Oliver, William devient le  vicomte Fitzwilliam. Comme Oliver n'a pas d'enfants et que leur prochain frère Christopher est également décédé, laissant une fille unique; le comté s'éteint avec Oliver. Il semble avoir préféré vivre à Dublin plutôt qu'à Merrion Castle, qui se trouve alors à une certaine distance de la ville. Il meurt dans sa maison de ville dans la paroisse de Saint-Nicolas à l'intérieur, près de la cathédrale Christ Church, dont les cloches à sa demande ont sonné à sa mort en 1674 .

Religion
Encouragé peut-être par le penchant bien connu de Charles II pour l'Église catholique, dans laquelle il entre sur son lit de mort, Guillaume, malgré les lois pénales, pratique ouvertement sa foi catholique romaine. À sa mort, il est assisté de plusieurs prêtres catholiques, et bien que, comme son frère Oliver, il ait été enterré dans l'église Donnybrook, le service funéraire est conduit selon le rite catholique. Son fils et héritier Thomas est également un catholique affiché, tandis que ses filles se marient dans des familles catholiques sans titre plutôt que dans la noblesse protestante .

Famille
William épouse Mary Luttrell, fille de Thomas Luttrell du château de Luttrellstown et sa seconde épouse Alison St Lawrence, fille de . Marie est décédée vers 1673. Ils ont six enfants  :

 Thomas Fitzwilliam (4e vicomte Fitzwilliam) ;
 Mary, qui épouse John Browne de Clongowes Wood, comté de Kildare ;
 Rose, qui épouse Christopher Malpas de Winston ;
 Margaret, qui épouse James Crawley ;
 Catherine, qui épouse Nicholas Netterville ;
 Dorothy, qui épouse Thomas Meagher.

Références

Personnalité irlandaise du XVIIe siècle
Décès en 1670
Vicomte de la pairie d'Irlande

William FitzWilliam (3e vicomte FitzWilliam)


Srećko Horvat (Osijek, 28 de fevereiro de 1983) é um filósofo croata. Horvat é conhecido como um dos principais intelectuais europeus de esquerda do século XXI, sendo ativo participante da Internacional Progressista e do Movimento Democracia na Europa 2025.

Referências

Srećko Horvat


Bessie Clayton (vers 1875 - 16 juillet 1948) est une danseuse de vaudeville de burlesque et de Broadway, chorégraphe américaine dont la carrière de près de 35 ans a commencé à l'époque des Gay Nineties. Clayton connue pour son style de danse tourbillonnant souvent exécuté en descendant un long escalier, est considérée comme la mère du toe-tap, et de la fusion de la danse acrobatique et du ballet classique. Dans sa nécrologie, le New York Times a qualifié Clayton de première danseuse étoile américaine, née dans le pays.

Quel merveilleux tourbillon d'énergie est Bessie Clayton. Sa souplesse et son contrôle absolu [des] muscles et la vitesse fulgurante de ses mouvements laissent haletant. Elle est ici, là et partout, et toujours dynamique, légère, sans conséquence et pleine de cette énergie nerveuse agitée et infatigable qui anime une si grande partie de la vie américaine. - Caroline Caffin, Vaudeville: the Book, 1914.

Biographie
Fille d'immigrants irlandais, Bessie Clayton est née à Philadelphie où elle reçoit ses premières cours du maître de ballet George Washington Smith (1820–1899). Elle se produit pour la première fois sur scène vers l'âge de huit ans et, avec l'aide d'un compatriote de Philadelphie, le compositeur et manager , elle fait ses débuts professionnels environ huit ans plus tard dans la comédie musicale à succès de Charles Hale Hoyt, , au  de New York. Selon certaines informations, Clayton est embauchée comme remplaçante temporaire après que la danseuse Loïe Fuller ai brusquement quitté A Trip to Chinatown. La petite danseuse impressionne tellement la compagnie de Hoyt qu'ils l'ont embauchée pendant les six saisons suivantes. La 604eme représentation est donnée le 22 juin 1893.

Le 23 mai 1894, Clayton épouse le chorégraphe de Hoyt,  . Le couple reste ensemble jusqu'en 1910, et ne divorce qu'en 1924. Leur unique enfant, Priscilla, est née vers 1901. Priscilla épousera plus tard Roger Pryor, le fils du chef d'orchestre . Roger Pryor, également chef d'orchestre, est devenu plus tard un acteur hollywoodien et le mari de l'actrice Ann Sothern .

Peu de temps après leur mariage. Clayton et Mitchell vont en Angleterre où le 25 juin 1894, elle y fait ses débuts au Lyric Theatre de Londres, suivi quelques semaines plus tard d'engagements à Paris. Clayton et Mitchell  travaillent souvent ensemble dans les productions de Charles Hoyt et plus tard Bessie Clayton joue avec  et  dans presque tous leurs spectacles.

Entre 1898 et 1913, Clayton apparait dans une série de productions de Broadway. Elle est la danseuse principale des Ziegfeld Follies de 1909, et passe notamment dans Hokey Pokey en 1912,,. et  en 1913,.Elle tourne aussi avec sa propre compagnie dans divers circuits de vaudeville.

D'octobre à décembre 1910, elle danse à l'Olympia dans la revue Vive Paris ! de Maurice Millot, sur une musique d'Eugène Poncin. En 1911, elle est la première danseuse dans le ballet The Mad Pierrot d'Elise Clerc à l'Alhambra de Londres, puis elle apparait au Coliseum de Londres, aux côtés de Sarah Bernhardt. En 1912, elle participe au jubilé de Weber et Fields à New York. En 1913, elle décline le rôle de danseuse principale de la Gaîté-Lyrique.

Clayton prend sa retraite en 1924 et épouse son ancien directeur, Bert Cooper (1882-1945). Résidant à West Long Branch, où elle vit avec sa petite-fille, Clayton est décédée en 1948 au Hazard Hospital de Long Branch.

Notes et Références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.
.
.
 Cullen, Frank, Vaudeville, Old and New, 2003, p. 236.

Liens externes

Danseuse américaine du XXe siècle
Ziegfeld Girl
Danseuse de comédie musicale
Naissance en 1875
Décès en juillet 1948

Bessie Clayton