Postmodernizm, modernizmin sonrası ve ötesi anlamında bir tanımlama olarak kullanılmaktadır ve modern düşünceye ve kültüre ait temel kavram ve perspektiflerin sorunsallaştırılmasıyla ve hatta bunların yadsınmasıyla birlikte yürütülmektedir. 20. yüzyılın ortalarında ortaya çıkan postmodernizm; mimari, felsefe, edebiyat, resim gibi alanlarda kendini göstermiştir.

Bu kavram 1960'lı yıllardan itibaren kullanılmaktadır. 1979 yılında Jean François Lyotard "Postmodern Durum" adlı kitabıyla bir tartışma başlatmıştır. Teori alanında modernist sanat biçimleri ve uygulamalarından koptuğu iddia edilen bir dizi kültürel yapıyı tanımlayan mimarlık, felsefe, edebiyat, güzel sanatlar gibi alanlarda yeni kültür biçimlerin işaretleri olarak başlamıştır. Bu tartışmalar zamanla diğer birçok alana ve disipline de yansımıştır ve sonuçta bir bütün olarak modernitenin sorgulanmasına ve aşılması arayışına dönüşmüştür. Bununla birlikte postmodernizmi yeni bir tarihsel evre olarak anlamaktansa modernizmi kendi içinde bir aşama ya da özgül bir dönem olarak anlama çabaları da söz konusudur. Postmodernizm, bu anlamda kendine yönelik itiraz ve eleştirileri de içine alacak şekilde süregiden bir modernizm/modernite/modernlik soruşturması ve tartışması olarak görülmektedir. Postmodernizm, tek bir doğruyu reddederek gerçekliğin söylemler tarafından inşa edildiğini savunur.

Postmodernizmin tarihsel ve düşünsel çerçevesi

Çoklu yapısı ve karmaşık değerlendirilmeleriyle, "Postmodernizm tam olarak nedir?" sorusuna tek yanıt vermek mümkün değildir. Postmodernizm kimilerine göre, bir dönemin adıdır. Buna nazaran, söz konusu dönem "Postmodern durum" (Lyotard) olarak adlandırılır. Aynı zamanda yeni bir felsefi konseptin, yeni bir düşüncenin, üslubun, yeni bir usçuluğun (modern usçuluğu aşan farklı bir usçuluğun), yeni bir söylemin de adıdır postmodernizm. Bu, hem kültürel hem düşünsel hem de maddi nitelikler açısından bir dönemin sona ermesi ve kendi içinden ötesine geçilmesi anlamında ileri sürülen bir kavramlaştırmadır.

Bazı yazarlara göre 1943 yılı modernitenin bittiği varsayılan tarihtir. Nitekim temel olarak, Postmodernizm olarak anılan düşünce ve pratiklerin tamamının II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıktığı görülür. Kesin bir dönemleştirme yapmak ve tarihsel sınırları saptamak olanaklı görünmemekte; hatta öncüllerinin bizzat modernizm içinde yer almasıyla birlikte, Postmodernizm olarak ifade edilen süreci ve düşünceleri, tarihsel zaman dilimi açısından II. Dünya Savaşı sonrasından itibaren ele almak yerinde olacaktır.

Daha sonra, özellikle 1960'lı yıllardan itibaren, Fransa'da görülen teorik çalışmaların ve felsefi tartışmaların sonucunda, Postmodernizm, felsefi olarak da kendini ifade etmeye başlar. Postyapısalcı felsefe, Postmodernizmin düşünsel felsefi arkaplanını doldurmaktadır. Bu dönemde modernitenin ülküleri ihlal edilmiş ve bu ülkülere kaynaklık eden düşünce biçimleri ya da temel kuramsal kavram ve kategoriler açıktan sorgulanmaya başlanmıştır; bilim, teknoloji, sanat, siyasal özgürlükler adına yapılan her şeyin ortak amacı ilerleme ve insanın özgürleşmesidir, oysa varılan sonuçların böyle olmadığı açıklık kazanmıştır.

Bu sürecin sonucunda varılan noktayı Lyotard, (ya da Büyük Anlatılar'ın) sonu olarak adlandırır. Bunları Aydınlanma, İdealizm ve Tarihselcilik olarak belirtebiliriz.
Modernitenin projelerinin (Rasyonellik, Özgürlük, Evrensellik gibi) başarısızlıklarını değerlendirmek değil, bu başarısızlığın teorik temellerini anlamak ve aşmak postmodern düşüncenin temel hedefidir. Dolayısıyla yalnızca modern projelerin eleştirisi ve yeniden kullanıma sunulmasını sağlamak değil, bizzat modernitenin kendisini tanımlamakta kullandığı temel argümantasyon yapısının yapıbozum'a (daha doğru bir deyişle yapısöküm'e) uğratılması gerçekleştirilmiştir.

Kökeni
Postmodernizmdeki post eki sonra anlamına gelmekle birlikte modernizmden devam eden, ondan kaynaklanan ve onun sorunsallaştırılması ve aşılmaya çalışılması anlamlarına gelir. Postmodernizm, söylemlerinde görülen aşırılıklara rağmen bir çağın kapanıp başka bir çağın açılması anlamında bir kopuşu ifade etmez. Burada modernizmle paradoksal bir ilişki söz konusudur. Modernizmin kendi içinde varılan sınırların sonrası, o sınırlardan itibaren geriye dönük bir kökten sorunsallaştırma girişimi ve yeniden değerlendirme çabası olarak belirtilebilir.

Arnold Toynbee Bir Tarih İncelemesi  adlı eserinde modern dönemin I. Dünya Savaşı'yla  sona erdiğini, bundan sonraki dönemin postmodern dönem olduğunu ileri sürerek ilk kez postmodern terimini kullanmıştır. Yine 1934 yılında Amerika'da yayınlanan bir şiir antolojisinde postmodern sözcüğü yer almıştır. 1950'lerde modernizmdeki hemen tüm olgulara bir tepki olarak ortaya çıkıp mimarlık, sanat, politika, eğitim, toplum gibi çok farklı alanda kendinden iyice söz ettirmeye başlayan postmodernizm 1980'lerin başlarında yaygın olarak kullanılan bir kavram olmuştur.

Post-modernizm; belli bir anlamda belli bir ideolojiyi ya da öğretiyi hedeflemez. Bazı postmodern teorisyenlerin özellikle belli başlı ideolojilerle polemik halinde olması bunu yadsımaz. Post öneki burada, bir sonralık anlamına geldiği kadar, ötesi anlamına da gelir ve bu bağlamda tartışmalar belli bir ideoloji hakkında değil de daha çok ve asıl olarak, ideolojinin ideoloji olmaklığı hakkında yürütülür. Belli bir öğreti ya da felsefi fikir değil asıl olarak bütün öğretilerin ve felsefi sistemlerin üzerinde durdugu kuramsal zemin sorunsallaştırılır. Bu anlamda modernleşme projesinin ve hatta Batı felsefesi ya da Batı düşüncesi denilen düşünce yapısının başlangıcından itibaren genel geçerliliğe sahip olan Hümanizm, özgürlük, kurtuluş, evrensellik, bilim ve akıl gibi nosyonlar da sorunsallaştırılır ve yerlerinden edilir.

Postmodernizmin, ekonomik ve toplumsal koşullar anlamında başlangıcı ve kaynakları II. Dünya Savaşı sonrasında bulunabilir. Düşünsel temelleri ise karmaşık bir şekilde çok daha öncelere uzanmaktadır, ama yine de bir belirleme yapmak gerekirse Nietzsche ve sonrasında postmodernizmin düşünsel kavram ve kategorilerinin ipuçlarını bulabiliriz.

Postmodernizm, Postmodern durum, Postmodern felsefe
Postmodernizm, Postmodern durum, Postmodern felsefe, daha da özgül bir anlamda olan Postyapısalcı felsefe farklı anlamlarda ve içeriklerde ele alınıp değerlendirilmelidir.

Postmodernizm, belirli bir durum içinde ve olumlu ya da olumsuz anlamda modernizmden farklılaşan, tüm siyasal ve maddi/toplumsal değişimleri, öte yandan düşünsel ve kuramsal ürünleri ve kültürel pratikleri kapsayan bir formülasyondur.

Postmodern durum, II. Dünya Savaşı sonrasında belirginleşen, sosyal, ekonomik ve siyasal düzenlenişlerle bağlantılı olarak ortaya çıkan genel durumu işaret ederken, postmodern felsefe postmodernizmdeki tutum ve eğilimlerin felsefi/ teorik arkaplanını göstermektedir.

Postmodern felsefe, genel olarak belirgin bir şekilde Platon'dan günümüze uzanan felsefe geleneğinin ("metafiziksel felsefe" olarak adlandırılan) yadsınması girişimidir. "Özcülük", "temelcilik", "gerçekçilik", "nesnellik", "özne" ya da "ben" gibi modern felsefeye içkin  kavramların  genel geçerlilikleri sorgulanmakta ve büyük ölçüde yadsınmaktadır. Postyapısalcı felsefe ise, farklı düşünürlerce farklı şekillerde ortaya konulmuş yapısalcılık-sonrası belli bir felsefe eğiliminin genel adıdır ve postmodern düşüncenin en önemli kuramsal ayağını oluşturmaktadır.

Postmodernizmin siyasal yönelimleri
Bu söylemde artık önemli olan daha doğru bilginin araştırılması değil, doğruluk kategorisinin işleyiş mekanizmalarının deşifre edilmesi ve bu bağlamda yeni doğruların oluşturulmasıdır. Genel ahlaksal anlayışlar ve ilkeler artık geçerliliğini yitirmiştir; ahlaksal normların kaynağı yaşanan koşullar, çağın gerekliliğidir. Postmodern Etik, modernizmin evrensel ve sabit ahlak ilkelerinin geçersizliğini göstererek, genel ahlak ilkelerini görelileştirir. Dinden sonra bilimin egemenliğinin de yıkılmasıyla, "her şey uyar" noktasına varılmıştır. Bu önerme, öncelikle bilimin statüsünü ve doğruluk iddialarını görelilleştirmek üzere, bir bilim felsefecisi olan Paul Feyerabend'ten gelir.

Postmodernizmin, siyasal yönelimleri bakımından, hem radikal hem muhafazakâr olduğu söylenebilir. Hem her iki yönelimin postmodern temsilcileri söz konusudur, hem de belirli bağlamlarda her iki yönelimin de aynı noktada birlikte olması söz konusudur. Postmodernizmin tutarlılık kaygısı gütmeyişi (Eklektizm) siyasal alandaki konumlarda da görülebilir.

Birey, kimlik, kültür alanında radikal, sistemi değiştirme alanında muhafazakârdır. Ancak, radikallik ve muhafazakârlık kavramları da postmodern okumada anlam değişimlerine uğrar ya da başka bir deyişle bilinen anlam yapıları yapıbozuma uğratılır pek çok kavram ve kategoride olduğu gibi. Dolayısıyla postmodernizmin ne radikal ne de muhafazakâr olmadığı söylenebilir. Makro siyaset modeli Mikro siyaset anlayışıyla, majör olan minör olan ile yer değiştirir. Bunu geleneksel siyasal alanın kategorileriyle tanımlamak doğru sonuçlar vermeyecektir. Postmodernizm, en genel anlamda, "Büyük anlatılara", "Büyük projelere", "Büyük ilkelere" itirazdır ve bunların olanaksızlığı iddiasıdır. Buradan itibaren teorik ve politik alanda postmodern konumlanışların şeceresi çıkarılabilir.

Postmodernizmin tarihçesi ve modernite eleştirisi

Modernizm ve hedefleri
Modernizm, aydınlanma ilkelerini temel alan toplumsal projenin adıdır. Aydınlanma ise, inanca karşı bilgiyi, teolojiye karşı bilimi ön plana alan bir düşünce sistemidir. Modernizm, aydınlanma düşüncesini temel alır. İlerlemeye inanır. Akıl ve bilimi ilerlemenin aracı olarak görür. Nesnel, evrensel ve yegâne bilginin akıl ve deney yoluyla edinilebilir olduğuna yönelik epistemolojik konum, bütün modernist öğretilerde sabit noktadır. Modernizm bu halde, her tür öğretiye dayanak olacak olan bir epistemolojik ve tarihsel bilinç zeminidir.

Kilisenin ve feodalizmin bin yıllık egemenliğine son veren burjuvazi 'eşitlik, özgürlük ve kardeşlik' ilkeleri ile tarih sahnesine çıkmıştı. Burjuvazi gerçekten bu ilkeleri gerçekleştireceğini düşünmüştü. Bilim, teknik ve sanat alanındaki ilerlemelerle insanlığın devamlı ileri gideceği ve özgür olacağı düşünülüyordu. Kendinin farkındalığı olarak öznenin bu ilerleme ve özgürleşmede tarihsel bilginin ve tarih yasalarının bilgisinin sahibi olarak yer alacağı da sabit bir veriydi. Modernizme ilk eleştirileri getiren Romantiklerden, yine aynı teorik zeminde modernizmin hedeflerine ulaşmaktaki başarısızlığının teorik eleştirisini oldukça derinlikli yapan Marksizme kadar her öğreti ya da felsefe dahil olmak üzere, sonradan postmodern felsefenin yoğun saldırılarına hedef olacak olan bu konumlara ve hedeflere sahiptir.

II. Dünya Savaşı'nın yarattığı yıkım, batı dünyasının ahlaki ve etik değerlerini altüst etmiştir. Buradan itibaren düşünürler bu tarihe sebep olan düşünsel temellerle de hesaplaşma arayışlarına yönelmişlerdir. Modern düşüncenin kendisini temellendirdiği ilke ve argümanlara yönelim bu şekilde kuramsal bir yönelim haline gelmiştir. Modernizm içerden eleştirisi postmodernizmden cok daha önce, bizzat modernizmin kuruluş ve gelişme evrelerin de bile görülür. Bu sorgulamalar postmodern konumlardaki gibi olmasa da önemli ölçüde modernizmi içerden zorlayan ve sınırlarına vardıran yönelimlerdir. Modernleşme hedeflerine ulaşılamadığı görüşünün yaygınlaşmasından sonra aydınlanma ilk olarak Marx, Nietzsche ve Freud gibi isimler tarafından eleştirilmeye ve sorunsallaştırılmaya başlanmıştır.

Marx, Nietzsche, Freud
Marx, aydınlanmanın olumlu yanlarına (bilimin gelişmesi, inanç yerine bilgi, usa güven vb.) sahip çıkarken, aydınlanmanın sınırlarını ortaya koydu: 'Özel mülkiyet; eşitlik, özgürlük ve kardeşlik' ilkeleri ile zıtlık içindedir. Hümanizmi ve özgürlüğü getirecek sistem sosyalizmdir. Tarihin öznesi, işçi sınıfıdır ve gerçek anlamda Aydınlanma projesini gerçekleştirecek olan da bu öznedir. Çünkü, aydınlanma düşüncesinin kurucusu burjuva sınıfı ve dolayısıyla burjuva toplumu belli bir anda aydınlanmacı ideallerle çelişkiye düşmektedir. Marx bu çelişkinin maddi olarak toplumsal, ekonomik ve siyasal yapısını göstermeye çalışmıştır yapıtlarında. Ancak Marx tüm bu köktenci eleştirilerinde yine de aydınlanmacı ilkelere (akıl, nesnellik, ilerleme, özgürlük vb.) bağlı kalır. Ama eleştirel çalışmasının toplamı, bir anlamda onun kendi hedeflerinden ve niyetlerinden de bağımsız olarak aydınlanmanın sınırlarını göstermekten geri kalmaz.

Hem sol hem de sağda taraftar bulan Nietzsche ise, 'Der Fortschritt ist bloss eine moderne Idee, das heisst eine falsche Idee.' (İlerleme yalnızca modern bir düşüncedir, yani yanlış bir düşünce.) diyerek modernleşmenin temel ilkelerine karşı çıkmıştır. Nietzsche ilerleme, özgürlük ve hakikat kavramlari gibi temel aydınlanmacı kavramları sorunsallaştırmış ve çoğu yerde yadsımıştır. O zamana kadar entelektüel çevrelerde geniş kabul gören dünya görüşü ve anlayış (modern düşünce) geçerliliğini kaybetmeye başlamıştır. Daha iyi ve daha güzel bir dünyaya dair özlem ve hayaller artık sona ermişti. Bu özlem ve hayallerin kendilerinin sona ermesinden daha ziyade asıl olarak bunlara kaynaklık eden fikirlerin ve onların teorik dayanaklarının geçerliliklerinin sorgulanması ve yadsınması söz konusu  olmuştur.

Modern düşüncenin sınırlarına varılmasında bir başka kaynak da Sigmund Freud olarak belirtilebilir. Psikanaliz kuramı ve özellikle de bilinçdışının keşfi aydınlanmacı ilkelerin temelindeki kavramları başka bir yönde sorunlu hale getirmiştir. Özne, öznellik, gerçeklik, benlik, bilgi, biliş vb. türde kavramlar, aklın niteliğine ilişkin tartışmalar Freud'la birlikte ve Freud'dan sonra yeni bir yön kazanmıştır ve pek çok değişikliğin öncüsü olmuştur. Kültürün Huzursuzluğu'nda Freud, mevcut toplumsal sistemin ve onun dayandığı uygarlık modelinin, kültürün yapısına ilişkin açıklamalarda bulunur.

Postmodernizme yönelik itirazlar
Oysa birçok başka düşünür (Habermas, Anthony Giddens gibi) bir dönemin kapanması olarak modernizmin sona ermesini kabul etmezler. Böyle bir dönemleştirme onlara göre hem olanaksız hem de faydasızdır. Bununla birlikte bu düşünürler de postmodern düşüncenin öne sürdüğü birçok olgu ve yeni durumları kabul etmektedirler. Fakat bu yeni gerçeklikler modernizmin içerisindeki olgular olarak degerlendirilir. Modernlik tamamlanmamış bir proje (Habermas) olarak ya da postmodernizm denilen yeni durum modernliğin radiklalleşmesinin (Giddens) bir sonucu olarak değerlendirilir bu eğilimlerde.

Bu karşıt konumları da göz önünde bulunduran Agnes Heller ve Ference Feher, postmodernizmi şu şekilde tanımlarlar;

"Postmodernite, ne bir tarihsel dönem, ne de iyi tanımlanmış karakteristik özellikleri olan politik ya da kültürel bir eğilimdir. Tersine postmodernite; dış çizgilerini, moderniteyle ve moderniteye havale edilmiş sorunlarla problemi olanların, moderniteyi suçlamak isteyenlerin ve gerek modernitenin başarılarının gerekse çözümsüz açmazlarının bir dökümünü çıkaranların çizdiği, modernitenin daha geniş kapsamlı zaman ve mekânı içerisindeki bir özel kolektif zaman ve mekân olarak anlaşılabilir".

Burada anlaşılacağı üzere, postmodernizmi kabul etmeyen düşünürler, genel bir yaklaşım olarak, postmodernizm olarak beliren yeni durumu modernitenin kendi içindeki özel bir evre ya da dönem olarak değerlendirmektedirler.Bunu formüle edişleri, çıkarsamaları ve postmodernizmi eleştirme yönelimlerindeki hedef ve gerekçeler değişmekle birlikte, genelde böyle bir yaklaşıma sahip oldukları söylenebilir.

Güzel sanatlarda postmodern isimler

 Art & Language
 Marcel Duchamp
 Simon Dürr
 Gilbert ve George
 Wang Guangyi
 Res Ingold
 Donald Judd
 Agnieska Olivia Juszczyk
 Ilya Kabakov
 Jeff Koons
 Bruce Nauman
 Sigmar Polke
 Gerhard Richter
 Cindy Sherman
 Andy Warhol

Postmodern düşüncenin çıkış noktaları olmuş isimler

 Soren Kierkegaard
 Martin Heidegger
 Max Stirner
 Friedrich Nietzsche
 Jacques Lacan
 Edmund Husserl
 Ludwig Wittgenstein

Postmodern düşünürler

 Jean-François Lyotard
 Roland Barthes
 Jean Baudrillard
 Judith Butler
 Helen Cixous
 Gilles Deleuze
 Luce Irigaray
 Charles Jencks
 Dietmar Kamper
 Thomas S. Kuhn
 Gianni Vattimo
 Wolfgang Welsch
 Slavoj Zizek
 Paul Feyerabend
 Jacques Derrida
 Michel Foucault
 Julia Kristeva
 Richard Rorty

Postmodern düşünceye eleştiri getiren isimler

 Giddens
 Jürgen Habermas
 Fredric Jameson
 Terry Eagleton
 Marshall Berman
 Alain Touraine
 Ernest Gellner

Çalışmaları postmodernizmin işaretleri olarak görülen yazarlar

 Paul Auster
 Julian Barnes
 Robert Anton Wilson
 John Barth
 Italo Calvino
 Angela Carter
 Robert Coover
 Don DeLillo
 Umberto Eco
 Orhan Pamuk
 Raymond Federman
 William Gaddis
 John Hawkes
 Dimitris Lyacos
 Klaus Modick
 Walter Moers
 Heiner Müller
 Michael Ondaatje
 Thomas Pynchon
 Christoph Ransmayr
 Philippe Sollers
 Wladimir Sorokin
 Patrick Süskind
 Antonio Tabucchi
 Urs Widmer
 Jeanette Winterson
 Thomas Bernhard

Postmodern mimari

 Heinz Bienefeld
 Ricardo Bofill
 Frank Gehry
 Alexander Freiherr von Branca
 Michael Graves
 Hans Hollein
 Charles Jencks
 Philip Johnson
 Leon Krier
 Rob Krier
 Charles Moore
 Aldo Rossi
 James Stirling
 Oswald Mathias Ungers
 Robert Venturi

Ayrıca bakınız

 Postyapısalcı felsefe
 Postmodern durum
 Modernite
 Modernizm
 Yapısöküm
 Yersizyurtsuzluk
 Aydınlanma Çağı
 Postmodern roman

Dış bağlantılar
 "Gec Kapitalizmin Kültürel Mantığı"
 Modernizm'den Postmodernizme uzanan tarih

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Postmodern Durum, Jean-François Lyotard, Vadi Yayınları Çev:Ahmet Çiğdem
 Modernite versus Postmodernite, Haz:Mehmet Küçük, Vadi Yayınları
 Postmodernliğin Durumu, David Harvey, Metis Yayınları, çeviren: Sungur Savran, 3. basım: Ekim 2003
 Felsefe sözlüğü, Serkan Uzun-Ü.Hüsrev Yolsal, Bilim ve Sanat Kitapları.
 Postyapısalcılık ve Postmodernizm, Madan Sarup, Bilim ve Sanat Kitapları, çeviren: Abdülbaki Güçlü
 Postmodernitenin Kökenleri, Perry Anderson, İletişim yayınları, çeviren: Elçin Gen.
 Çağdaş Fransız Felsefesi, V. Descombes, çev: Aziz Yardımlı, İdea Yayınları
 Katı Olan Her şey Buharlaşıyor, Marshall Berman, İletişim Yay., çev: Ü.Altuğ - B. Peker
 Postmodernizm ya da Geç Kapitalizmin Kültürel Mantığı, Fredric Jameson, Derleyen ve çeviren: Necmi Zeka, Postmodernizm içinde, Kıyı Yayınları
 Postmodernizm ve Hoşnutsuzlukları, Zygmunt Bauman, Ayrıntı Yayınları
 Nietzsche ve Postmodernizmin Gercek Yüzü, Yener Orkunoğlu, Ceylan Yayınları
 Postmodern Etik, Zygmunt Bauman, Ayrıntı Yayınları
 Yasakoyucular ve Yorumcular, Zygmunt Bauman, çev: Kemal Atakay, Metis Yayınları
 Postmodern Teori, Steven Best / Douglas Kellner, Ayrıntı Yayınları
 Postmodern Politik Durum, Heller, Agnes-Feher, Ference, çeviri: Şükrü Argın, Osman Akınhay, Öteki Yayinevi
 Postmodern, Postmodernizm, Postmodernity, I. Martin, 1997

Kaynakça

Çağdaş sanat

Postmodernizm


Turnul BVB sau Turnul Bursei de Valori București este o clădire de birouri situată în București. Ea are 16 etaje și o suprafață de 14.000 m2. Clădirea este sediul central al Bursei de Valori București.

Referințe

Clădiri și structuri din 2003
Clădiri și structuri din București

Turnul Bursei de Valori București


Oğuzlar, tarihi adı ile Karabörk Divanı, İskilip'e bağlı Karaviran adlı bir köyken 1964'te adı Karaören olarak değiştirilerek bucak yapıldı. 9 Mayıs 1990'da Oğuzlar adı ile Çorum iline bağlı bir ilçe oldu. Çorum kent merkezine 54 km uzaklıktadır. İlçe Merkez nüfusu  2876'dır. Merkez nüfusunun 1388'si erkek ve 1488'si kadındır. İlçe/Belde/Köy toplam nüfusu 2376'dır. Kızılırmak nehri Laçin ile sınırını oluşturur.

Belediyesi 1965 yılında kuruldu. İlk Belediye başkanı Hasan Özoğlu'dur. Başkan Mecitözü ilçesinde öğretmenlik yaptığı sırada Karaören kasabası belediyeliğe kavuşmuş ve Mustafa Sünnetçi önderliğinde bir ekip Hasan Özoğlu'nu belediye reisliği yapması için Karaören'e getirmiştir. Kent su dağıtım sistemi 1973'te yapılmıştır.

Oğuzlar ilçe halkı geçimini ceviz,pirinç yetiştiriciliği, tahıl çeşitleriküçük çapta hayvan besiciliği, az da olsa arıcılık v.b faaliyetlerden karşılamakla beraber genç nüfus kesiminin işsizlik sebebiyle dışarı açılması ile çeşitli mesleklerde söz sahibi olmaya başlamıştır. Ustalık alanları aşçılık, garsonluk, inşaat ve  toprak sanayi gibi değişik dallarda kendini göstermiştir. Oğuzlar ilçesi engebeli bir arazi yapısına sahip olup, rakımı 650 metredir. İlçe sınırlarından geçen Kızılırmak baraj inşaatı çalışmalarına başlanana kadar ilçeye hayat vermektedir, baraj çalışmaları nedeniyle son yıllarda ilçe dışına hızlı bir göç yaşanmaktadır.

Obruk Barajı

Obruk Barajı, Oğuzlar'da, Kızılırmak üzerinde, sulama, içme suyu ve enerji üretmek amacıyla 1996-2002 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır. 50.21 km² alana sahiptir. Obruk Baraj Havzası sanayi bölgelerinden yalıt, doğal yapısı bozulmamış, İç Anadolu bölgesinin bittiği Karadeniz bölgesinin başladığı bir coğrafyada bulunmaktadır. Obruk Barajı Çorum'un kuzeyinde dar bir vadide, genişliği 600-700 metreyi geçmeyen 30 km uzunluğunda bir gerdanlık gibi olmuştur. Güneyden-kuzeye, doğudan-batıya uzanan sıra dağlar ormanlarla kaplı olup nefis doğal güzellikler sunmaktadır. Buranın mikrokliması meyve ve sebze yetiştirmeye olanak sağlamaktadır. Bu dağlar 500 metreden 1500 metreye 2 km gibi kısa bir mesafede dik olarak yükseldiklerinden ve bir geçiş noktasında olduklarından zengin yaban hayatını ve endemik bitki türlerini içerisinde barındırmaktadır. Obruk Baraj Göletinde su tutulması bu güzelliklere güzellik katmıştır. Havzada su sporları; yelken, kürek, sürat, balıkçılık gibi etkinliklerin yanında; yamaç paraşütçülüğü ve yayla turizmi açısından son derece elverişli ortamlar mevcuttur. İlçemiz ve bu havza sahip olduğu doğal güzellikler ve başlatılan organik tarımsal üretim potansiyeli ile ekokent olma yönünde büyük mesafeler kaydetmiştir. Şirin bir turizm beldesi olarak kısa zamanda layık olduğu yere gelecektir. Bu durum, Çorum ve çevresinin sahip olduğu kültür ve tarih turizmi hinterlandının genişletilmesine büyük olanaklar sağlayacaktır. Bu imkanları değerlendirerek bölgeyi ve ilçeyi turizme hazırlamak, Safranbolu, Amasra, Beypazarı, Amasya gibi beldelere eklemek, bölge ve ülke turizmi için son derece önemlidir.

Oğuzlar Mahalleler
 Mahalleler; Birtatlı, Çeşme, Çarşı, Karadonlu, Gölbaşı, Karadonlu

Karadonlu Canbaba
Oğuzlar'ın (Karaören) kurucusu olarak Karadonlu Can Baba kabul edilir. 13.yüzyılda yaşamıştır. Hacı Bektaşi Veli'nin halifelerindendir.Mezarı türbe halinde şu anda kendi adı da verilen Karadonlu mahallesindeki Oğuzlar İlçe Müftülüğündedir.

Nüfus

Kaynakça

Oğuzlar, Çorum


England's Medieval Festival er en middelalderfestival i august på Herstmonceux Castle i Sussex. Den varer tre dage med bl.a. ridderturnering, falkonerer, fodkamp, reenactment som teltlejr, middelaldermusik, kampshows og middelaldermarked med håndværk, mad og drikke.

Den første festival blev afholdt i 1993 som en fejring af den nye ejer: Queen's University, og adskillige hundrede gæster deltog. Senere har festivalen udviklet sig, så der er flere tusinde gæster hvert år.

Eksterne henvisninger

Middelaldermarkeder
Sussex
Etableret i 1993

England's Medieval Festival


Bitka kod Zagreba bila je bitka za obranu grada Zagreba od osmanskih osvajača koja se odigrala 13. kolovoza 1556. godine. Vođena je između Kraljevine Hrvatske i Osmanskog Carstva, a pobjedu su odnijeli Hrvati.

Vojno-politička pozadina
Osmanska država silovito se je širila hrvatskim krajevima u 16. stoljeću. Stogodišnji hrvatsko-turski rat osobito je bio krvav u 16. stoljeću. Osmanska država bila je u naletu i hrvatske akcije svodile su se na zadržavanje i usporavanje osvajača. Osmansko širenje došlo je do Zagreba i zaprijetilo je golom opstanku Kraljevine Hrvatske. Srpnja 1556. probili su bojišnicu na Uni, čega je mjera bilo tadašnje osvajanje Kostajnice (izdajom, 17. srpnja). Time je pala velika prirodna zaprjeka i od tad osmanske postrojbe stalno prijete Zagrebu.

Na sjeveroistoku, u Ugarskoj, Ali-paša (budimski namjesnik Ali-beg) se s Derviš-begom iz Pečuha i inim sandžakbegovima utaborio 2. svibnja kod utvrde Sv. Lovre, nepuna dva kilometra od Sigeta. Nakon tri dana, poduzeli su opsadu Sigeta. Kod te prve osmanske opsade Sigeta 1556., branio ga je Marko Horvat Stančić. 19. srpnja Nikola IV. Zrinski i ugarski palatin Toma Nadasdy podsjeli su Bobovišče (Baboču) zajedno s austrijskim, štajerskim, bavarskim i mađarskim četama. Napadom Zrinskog i Nadasdyja na Bobovišće (Babócsa) i onemogućen je pad Sigeta pod osmansku vlast. Doznavši za opsadu Bobovišča (Babocse), Ali-paša ostavio je čete da nastave opsjedati Siget i sa svojim postrojbama odjahao ususret palatinu. Ali paša je potučen je u bitci na Rinji 22. – 23. srpnja. Nakon što je Ahmed-beg napustio Bobovišče, napadači su zapalili utvrdu. 30. srpnja Osmanlije su prekinule opsjedati Siget.

Prodor s ugarske strane ka Zagrebu i Varaždinu time je otpao. No zbog pada unske bojišnice, ostalo je otvoreno to krilo.
Zagreb je za onodobne okolnosti imao dobru obranu. Branilo ga je 100 njemačkih vojnika, 100 banskih haramija i veći broj konjanika. Snažna obrambena posada ipak ne bi bila dostatna u slučaju snažnijeg napada Turaka. S druge strane, osmanske su provale bile česte i stalne. Neprestano su provaljivali preko Kupe, pustošeći Turopolje i zagrebačku okolicu. Zagreb se je tada nalazio sjevernije od Save, podalje od obala.

Bitka
U jednoj takvoj provali jedan turski odred 13. kolovoza 1556. prešao je Savu i došao do pod zagrebačkih zidina. Bilo je to prvi put da su osmanski napadači došli do Zagreba. Hrvatske snage predvođene Petrom Erdödyjm krenule su velikom silinom na napadače. Razvila se je žestoka bitka. Budući ban pobijedio je, izgubivši pritom desetak vojnika.

Posljedice
Zagreb se je obranio no to je daleko bilo od konačne pobjede. Još su mnoge hrvatske tvrđave pale pod osmansku države, unatoč očajničkom otporu branitelja. Slobodni teritorij Hrvatske smanjio se je na njezine ostatke ostataka. 1590-ih Osmanlije su pošle u novi pohod na sjeverozapadu, a na putu im se je našao Sisak. Nekoliko su ga puta pokušali osvojiti, ali bezuspješno. Jedna od tih bitaka bila je presudna. Pobjeda 1593. preokrenula je tijek rata, hrvatske snage sve više prelaze iz obrane u napadne akcije. Konačni mir Zagrebu donio je tek pad turske Petrinje, nakon čega se osmanska vojska nikada više nije približila gradu i ozbiljnije ga ugrozila.

Vidi još

 Dodatak:Popis bitaka 1401. – 1800.
 Kraljevina Hrvatska pod Habsburzima
 Hrvatske zemlje pod osmanskom vlašću
 Stogodišnji hrvatsko-turski rat

Izvori

Hrvatske novovjekovne bitke
Osmanske bitke
Hrvatsko-turski ratovi (nakon 1527.)
Povijest Zagreba

Bitka kod Zagreba (1556.)


Kepez, Çanakkale merkez ilçeye bağlı bir beldedir.

Tarihçe
93 Harbi olarak adlandırılan 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında Bulgaristan topraklarından göç eden 28 ailenin Kepezaltı denen mevkiye yerleşmesiyle köy kurulmuştur. İlk kurulduğunda "Hamidiye" adını alan yerleşim, Cumhuriyet döneminde Kepez adını almıştır.

2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Coğrafya
Çanakkale merkeze uzaklığı 4 kilometredir. Çanakkale – İzmir yolu üzerindedir.

Mahalleler

 Boğazkent Mahallesi
 Cumhuriyet Mahallesi
 Hamidiye Mahallesi

Nüfus
Kepez, nüfus olarak Türkiye'nin en büyük beldesidir.

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Çanakkale merkez belde ve köyleri

Kepez, Çanakkale


Dorilla in Tempe es un melodramma eroico pastorale en tres actos con música del compositor Antonio Vivaldi y libreto en italiano de Antonio Maria Lucchini. La ópera se estrenó en el Teatro Sant'Angelo en Venecia el 9 de noviembre de 1726. Vivaldi posteriormente revisó la ópera numerosas veces para distintas representaciones a lo largo de la segunda mitad de su carrera.

Personajes

Grabaciones
 1994 Dorilla: María Cristina Kiehr, Elmiro: John Elwes, Admeto: Philippe Cantor, Nomio/Apollo: Jean Nirouët. Ensemble Baroque de Nice, Gilbert Bezzina Opéra de Nice 1994,2008

Véase también
 Anexo:Óperas de Antonio Vivaldi

Referencias
Notas

Fuentes
Eric Cross: "Dorilla in Tempe", Grove Music Online ed. L. Macy (Consultado 21 de noviembre de 2008), (acceso por suscripción)
Licencia

Enlaces externos

Óperas de 1726
Óperas de Antonio Vivaldi
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Venecia
Mitología griega en la ópera

Dorilla in Tempe


Domenico Agostini (Treviso, 31 de maio de 1825 – Veneza, 31 de dezembro de 1891) foi um cardeal italiano da Igreja Católica, Patriarca de Veneza.

Biografia
Fez seus estudos iniciais em casa e depois, frequentou a Scuole di San Nicolò, em Treviso (currículo elementar e médio), o Seminário de Treviso (teologia) e a Universidade de Pádua, onde obteve doutorados em filosofia e direito. Juntou-se à milícia de cidadãos durante a guerra com a Áustria entre 1848 e 1849, quando deixou o seu status clerical, retomando-o em 1850.

Foi ordenado padre em 15 de março de 1851, na Capela da Trindade no Seminário de Veneza pelo patriarca de Veneza Jacopo Monico. Na diocese de Treviso, foi coadjutor da paróquia de San Stefano, membro do corpo docente e diretor espiritual de seu seminário. Foi membro da Companhia de Jesus por dois anos, entre 1857 e 1859. Na diocese de Treviso novamente, foi juiz do tribunal eclesiástico, diretor dos tercianos, assistente e animador da Conferência de São Vicente de Paulo, arcipreste do capítulo da catedral, além de chanceler e pró-vigário-geral, em 1863.

Foi nomeado pelo Papa Pio IX como bispo de Chioggia em 27 de outubro de 1871, sendo consagrado em 17 de dezembro na Basílica de Santa Maria della Salute por Giuseppe Luigi Trevisanato, Cardeal-patriarca de Veneza, coadjuvado por Federico Maria Zinelli, bispo de Treviso e Salvatore Giovanni Battista Bolognesi, bispo de Belluno e Feltre.

Ele foi promovido à Sé Patriarcal de Veneza, mantendo a administração da Sé de Chioggia ad beneplacitum Sanctis Sedis, em 22 de junho de 1877. Fez sua entrada solene no patriarcado por mar em 21 de outubro de 1877.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII no Consistório de 27 de março de 1882, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santo Eusébio em 30 de março. No Consistório de 7 de junho de 1886 optou pelo título de Nossa Senhora da Paz.

Morreu em 31 de dezembro de 1891, em Veneza. Foi velado na catedral patriarcal de Veneza, onde ocorreu o funeral em 13 de janeiro, com a participação da nobreza, do povo e de representantes da monarquia e enterrado na capela dos cônegos no cemitério de San Michele de Veneza.

Ligações externas

Naturais de Treviso
Alunos da Universidade de Pádua
Patriarcas de Veneza
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Domenico Agostini


Aquin (en criollo haitiano Aken) es una comuna de Haití, que está situada en el distrito de Aquin, del departamento de Sur.

Historia
Asentamiento indio denominado Aquimo, fue desplazado por los españoles a su emplazamiento actual y posteriormente los franceses le pondrían su actual denominación. Pasó a ser comuna en 1776.

En 2015 las secciones comunales: 7ª de Frangipane y 9ª de Fond des Blancs, que hasta ese momento formaban parte de la comuna de Aquin, se desgajaron de esta para formar la nueva comuna de Fond-des-Blancs.

Secciones
Está formado por las secciones de:
 Macéan  (que abarca parte del barrio de Vieux Bourg d'Aquin). Es la primera sección comunal de Aquin, contiene los barrios aparte de Vieux Bourg d´Aquin, como: Planie Dassema, Quartier, Carrefour 44, Saint Castor, Masseillan, Mélinette, Pascal, Dabon, Basse Terre, Duverger, Nan Citron, Nan Clos, Boucan Mapou, Baptiste, Ticoma, La Rou Pays, Labardie, Morne Duverger, Calvaire Miracle, Morne Michau, DuVerger, Tete L´étang, Lucrece, Morne Dubois, Maducaque y Grondel.
 Bellevue (que abarca parte del barrio de Vieux Bourg d'Aquin)
 Brodequin (que abarca también la isla de Cayo Grueso)
 Flamands
 Mare à Coiffe
 La Colline
 Colline à Mongons
 Guirand

Demografía

Los datos demográficos contemplados en este gráfico de la comuna de Aquin son estimaciones que se han cogido de 2009 a 2015 de la página del Instituto Haitiano de Estadística e Informática (IHSI).

Referencias

Enlaces externos

Aquin

Aquin


Orizont este un film thriller românesc din 2015 scris și regizat de Marian Crișan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii András Hatházi, Rodica Lazăr și Bogdán Zsolt. Scenariul este o adaptare liberă a nuvelei Moara cu noroc de Ioan Slavici.

Prezentare

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc în noiembrie 2014.

Primire

Note

Legături externe

 Cronică de film: "Orizont", de Marian Crișan  (europafm.ro)

Vezi și
 2015 în film

Filme din 2015
Filme românești
Filme dramatice românești
Filme thriller din anii 2010
Filme thriller românești
Filme în limba română
Filme regizate de Marian Crișan
Ecranizări de opere literare românești

Orizont (film)


est le neuvième album studio du groupe britannique de rock Slade. Il est sorti en 1981 sur le label Cheapskate Records.

Il se compose de chansons inédites et d'autres déjà parues sur l'album  (1979) et l'EP  (1980).

Fiche technique

Chansons

Musiciens

 Noddy Holder : chant, guitare rythmique
 Dave Hill : guitare solo, chœurs
 Jim Lea : basse, piano, synthétiseur, chœurs
 Don Powell : batterie, percussions, chœurs

Équipe de production

 Slade : production
 Andy Miller : ingénieur du son
 Dave Garland, Mark O'Donoghue : ingénieurs du son assistants
 Laurie Richards : direction artistique
 Chas Chandler : concept de la pochette

Références

Liens externes

Album de Slade
Album musical sorti en 1981

We'll Bring the House Down


My Chick Bad ist ein Lied des amerikanischen Rappers Ludacris gemeinsam mit der amerikanischen Sängerin und Rapperin Nicki Minaj. In den Vereinigten Staaten erschien das Lied am 23. Februar 2010 als zweite Single von seinem achten Album Battle of the Sexes.

Hintergrund
In einem Interview mit dem Rap-Up Magazin sagte Ludacris über Nicki Minaj: "She's an animated female and I'm an animated rapper myself." Bevor das Lied als Single veröffentlicht wurde, sagte Ludacris in einem Interview: "That's one of the records that we gonna put out there." In der offiziellen Remixversion wirken Eve, Trina und Diamond, während Ludacris als Backgroundrapper fungiert. Die Remixversion ist auch auf dem Album Battle of the Sexes enthalten und die Rapperin Eve sagte zum Remix: "I'm just happy that Luda[cris] got this together and made this happen. This is just a nice prelude to what's about to happen. I think it's about to be another movement of strong women."

Komposition
The song carries a "thumping" and "dark" tone described as "spooky." Nathan Rabin vom The A.V. Club beschrieb das Lied als "swaggering" und das XXL Magazin beschrieb es als "rambunctious". Das Lied enthält auch einen kitschigen Hook: "My chick bad / My chick 'hood / My chick do stuff that your chick wish she could." Im Lied bezieht sich Ludacris an einigen Textstellen auf die Tennis-Stars Venus und Serena Williams, und den Tiger Woods-Skandal. Minaj bezieht sich mit ihren Rapversen auf den Basketballstar Lisa Leslie und auf Nightmare on Elm Street und Friday the 13th, sowie die Charaktere Freddy Krueger und Jason Voorhees.

Rezeption
Das Lied wurde bei den Grammy Awards 2011 in der Kategorie "Best Rap Performance by a Duo or Group" nominiert, aber verlor gegen On to the Next One von Jay-Z und Swizz Beatz.

Kommerzieller Erfolg
In der Woche zum 13. März 2010 debütierte My Chick Bad auf Platz 46 der amerikanischen Billboard Hot 100. Nach sämtlichen Radioeinsätzen und steigenden Verkaufszahlen platzierte sich das Lied für zwei Wochen auf Platz 11 der amerikanischen Charts und verfehlte nur knapp die Top 10. In den amerikanischen Hip Hop und Rap Charts platzierte sich das Lied jeweils auf der zwei. Bis zum Oktober 2010 hat sich das Lied in den Vereinigten Staaten 1.246.000-mal verkauft.

Chartplatzierungen

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Auftritte
Erstmals sang das Duo das Lied bei BETs Rip the Runway, wo Minaj mit den Schauspieler Pooch Hall zu Gast war. Während Ludacris eine schwarze Weste trug, ähnlich wie im How Low Musikvideo, trug Minaj ihr Outfit vom My Chick Bad Musikvideo. Ludacris und Minaj rappten das Lied auch bei MTVs Spring Break 2010 in Mexiko. Das Duo rappte das Lied auch bei den BET Awards 2010 am 27. Juni 2010 als Medley mit der Remixversion von All I Do Is Win.

Einzelnachweise

Lied 2010
Rapsong
Ludacris
Nicki-Minaj-Lied
Lied von Nicki Minaj
Mehrfach-Platin-Lied (Vereinigte Staaten)

My Chick Bad


Dumisani Shadrack Kumalo (16 September 1947 – 20 January 2019) was a South African anti-apartheid activist and diplomat, who served as the Permanent Representative of South Africa to the United Nations.

Early life
He was born in Kwambunda, Natal on the banks of the Blood River. His father was a carpenter and preacher and his mother a counsellor and midwife. The family soon moved to Evaton, south of Johannesburg. He was educated at missionary school, Wilburforce College in Evaton. He would later obtain a Bachelor of Arts from the University of South Africa and later in exile, a Master of Arts from Indiana University. He started work as a journalist in 1967, working for the Golden City Post, feature writer for DRUM from 1969 until 1970, and as a political reporter for the Johannesburg Sunday Times in 1970. After the Soweto Riots in 1976, he joined Total Oil as a marketing executive.

Political life
In 1977 he was forced into exile for his anti-apartheid activities and sought asylum in the United States, where he continued his political activity. As Project Director at the American Committee on Africa (ACOA) and its sister organisation The Africa Fund from 1979 to 1997 he played a key role in the mobilisation of U.S. sanctions against apartheid, helping to build the divestment movement which led to 28 states, 24 counties and more than 90 cities and 155 colleges and universities divesting from U.S. banks and companies which did business with the South African government. He visited almost every state in the union, testifying before state legislatures and city councils and speaking in communities and at countless colleges and universities. After the end of apartheid he returned to South Africa and was appointed Director of the United States Desk in the Department of Foreign Affairs in 1997. Kumalo was subsequently appointed as South Africa's Permanent Representative to the United Nations; he presented his credentials as Permanent Representative on 21 April 1999.

He spoke to the United Nations General Assembly on 13 April 2004, encouraging participation of the member nations of the United Nations, on the matter of the Kimberley Process Certification Scheme.

He was on the Advisory Committee of the African Activist Archive Project of the African Studies Center at Michigan State University.

He returned to South Africa in 2009 and until 2013, he was CEO of the Thabo Mbeki Foundation.

Death
Kumalo died at his home in Midrand after an asthma attack. He was survived by his wife Tikky and two sons.

References

External links
African Activist Archive Project (do a search for Kumalo)
Interview with Dumisani Shadrack Kumalo

1947 births
2019 deaths
Anti-apartheid activists
Permanent Representatives of South Africa to the United Nations
South African diplomats

Dumisani Kumalo


Ørodde er den nordøstlige halvø der omkranser Nykøbing Bugt ud for Nykøbing Mors  på øen Mors i Limfjorden. Ørodde er et rekreativt og grønt område for en del dækket Nykøbing Plantage, som blev plantet i 1818. Yderst på halvøen ligger Limfjords-Østerskompagniet. På den nordlige del er der dyrskueplads og   boldbaner hvor blandt andet  Nykøbing Cricket Club og Nykøbing Tennisklub holder til. Nykøbing Roklub var her frem til 1964, så overtog Østerskompagniet klubhuset. Ved Østerstrand på oddens østside ligger vandrerhjemmet og  roklubben og byens badestrand.

Eksterne kilder/henvisninger

 Ørodde på Morsø Kulturmiljøatlas

Nykøbing Mors
Halvøer i Danmark

Ørodde


La Lira de Oro fue el galardón originalmente entregado a quienes resultaron ganadores en las competencias internacional —entre 1961 y 1968— y folclórica —entre 1961 y 1964; desde 1965 hasta 1968, esta competencia fue premiada con el Arpa de Oro— en el Festival Internacional de la Canción de Viña del Mar. En 1969, la Lira de Oro fue reemplazada por la Gaviota de Plata.

En 2009, y como celebración de los 50 años del Festival de Viña del Mar, se entregó como reconocimiento a los triunfadores.

Véase también
 Antorcha
 Arpa de Oro
 Gaviota

Referencias

Festival Internacional de la Canción de Viña del Mar
Premios de música pop
Premios de música de Chile

Lira de Oro


An Panicum laxum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Panicum laxum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum laxum


Travnički sir, vrsta kravljeg sira. Proizvodi se u Travniku, na Vlašiću i susjednim lokacijama. Izrađuje se za one kojima je aroma ovčjeg mlijeka prejaka.
Mještani sela s Vlašića donosili su ga uglavnom u Travnik i tu ga prodavali, te se zbog toga poneka brka pojmove vlašićkog i travničkog sira, jer vlašićki sir je samo ovčji sir.

Izvori

Bosanskohercegovački sirevi
Vlašić
Kravlji sirevi

Travnički sir


Adolf «Piccolo» Läuppi (* 3. März 1906 in Gränichen; † 25. Juli 1974 in Zürich) war ein Schweizer Radrennfahrer.

Sportliche Laufbahn
Adolf Läuppi kam aus Gränichen, dem Ort, aus dem ebenfalls die legendären Schweizer Radrennfahrer Suter stammten (die Brüder Franz, Paul, Max, Fritz, Gottfried und Heiri). In jungen Jahren schloss sich Läuppi ihnen beim Training an. 1924 wurde er in der Amateur-Klasse Dritter der Meisterschaft von Zürich. 1926 trat er zu den Profis über.

Auf der Radrennbahn des Buffalo-Stadions in Paris kam Läuppi mit dem Stehersport in Berührung und verlegte seinen Schwerpunkt darauf. Von 1928 bis 1930 wurde Läuppi dreimal in Folge Schweizer Meister im Steherrennen. Bis 1935 wurde er zudem dreimal Zweiter und zweimal Dritter. Bei den UCI-Bahn-Weltmeisterschaften 1928 belegte er Platz vier und 1930 Platz fünf.

Trivia
Adolf Läuppi war sehr zierlich. Der Schweizer Radsportjournalist Max Burgi pflegte ihn mit «allez, Piccolo» anzufeuern, weshalb er den Spitznamen «Piccolo» erhielt.

Literatur
  Peter Schnyder (Hrsg.): 100 Jahre Faszination Radsport – Rennbahn Oerlikon. AS Verlag, Zürich 2012, ISBN 978-3-909111-95-4, S. 84.

Weblinks

Radsportler (Schweiz)
Schweizer Meister (Radsport)
Bahnradfahrer
Schweizer
Geboren 1906
Gestorben 1974
Mann

Adolf Läuppi


Malostonski zaljev je posebni rezervat prirode u moru. Nalazi se u Hrvatskoj. Registarski broj je 343, naziv po rješenju je "Malostonski zaljev i malo more", a Upisnik MZOIP je "Malostonski zaljev". Zaštićenim područjem upravlja Javna ustanova za upravljanje zaštićenim dijelovima prirode Dubrovačko-neretvanske županije.

Školjkaše se u njemu uzgaja još od starog vijeka. Godine 1983. proglašen je posebnim rezervatom prirode u moru. Razlog je odnosno velika proizvodnost i važnost za uzgoj školjkaša. Zaljev se nalazi na završetku Neretvanskoga kanala. Dužine je 28 km. Najširi dio zaljeva je širok 6,1 km, a nadmorske visine obale su od 0 do 400 m. Zaljev je vrlo razvedene obale i u unutarnjem i u vanjskom dijelu. Zbog toga je obalna crta duga oko 100 km. U najdubljem dijelu dubok je 29 m, ali više od 80 posto zaljeva je duboko između 20 i 29 m.

Istraživanja izvršena u Malostonskom zaljevu pokazala su kompleksnost i složenost problematike u ovog plitkog i zatvorenog zaljeva zaštićenog od dinamizma mora. Zbog toga u njemu vladaju specifični ekološki čimbenici koji su se odrazili na živi svijet. Utjecaj nije toliko po sastavu, koliko kvantitativna dominacija, prije svega se odnosi na neke jestive školjkaše, među kojima je i kamenica. Istraživanja su pokazala da kretanja ličinka kamenice u Malostonskom zaljevu od Otoka života prema mjestu Dubi, povoljno za polaganje snopića za njihov prihvat.

Izvori

Prirodni rezervati u Hrvatskoj

Posebni rezervat prirode Malostonski zaljev i Malo more


The Crow: City of Angels er en amerikansk actionthriller og fantasyfilm fra 1996 og er instrueret af Tim Pope.

Medvirkende
 Vincent Pérez som Ashe Corven/The Crow
 Mia Kirshner som Sarah
 Richard Brooks som Judah Earl
 Thuy Trang som Kali
 Iggy Pop som Curve
 Thomas Jane som Nemo
 Vincent Castellanos som Spider Monkey
 Eric Acosta som Danny
 Beverley Mitchell som Grace
 Ian Dury som Noah
 Tracey Ellis som Sybil
 Alan Gelfant som Bassett
 Deftones som dem selv

Eksterne henvisninger

Spøgelsesfilm
Thrillerfilm fra USA
Amerikanske film fra 1996
Actionfilm fra USA
Science fiction-film fra USA

The Crow: City of Angels


القَوْسَان هما علامتا ترقيم طويلة تستخدمان كثيرا في النص ،لتمييز جملة أو نص آخر وهما عدة أنواع:
 القوسان أو الهلالان: ()
 المعقوفتان أو المعقّفان: []
 الحاصرتان أو الحاضنتان: {}
 الشَارَتَان: <>

أنواعها وإستخداماتها

الأقواس المجعدة

انظر أيضًا

 علامتا تنصيص
 ترقيم

المراجع

 البنك الآلي السعودي للمصطلحات (باسم).

ترقيم
تدوين رياضي
رموز رياضية

قوس (ترقيم)


Anna Helena Margaretha (Annie) Romein-Verschoor () a fost o scriitoare și istorică neerlandeză. Ea a obținut Premiul literar Constantijn Huygens în 1970.

Biografie
Romein-Verschoor a urmat cursuri de istorie și de limba neerlandeză la Universitatea din Leiden, unde l-a întâlnit pe istoricul și jurnalistul Jan Romein, cu care s-a căsătorit pe 14 august 1920. Împreună cu soțul ei, ea a scris două cărți de popularizare a istoriei Țărilor de Jos, care le-au adus o celebritate națională: De lage landen bij de zee ("Țările de Jos de la mare", 1934), o istorie națională elaborată potrivit principiilor marxiste care a fost citită de un public larg, și Erflaters van onze beschaving ("Deschizători ai civilizației noastre", patru volume, 1938-1940), o colecție de 36 de biografii ale unor neerlandezi celebri (printre care și a unei femei, Betje Wolff). Șaptesprezece din aceste biografii au fost scrise de Romein-Verschoor. Ea s-a alăturat Partidului Comunist în 1920, dar a părăsit definitiv această organizație în 1937.

Teza de doctorat a Annei Romein-Verschoor susținută în 1935 a fost tipărită și publicată în 1936 sub titlul Vrouwenspiegel. Un studiu referitor la literatura feminină neerlandeză începând din anul 1880, lucrarea a fost retipărită în 1977 și bine primită de către mișcarea feministă renăscută din anii 1970.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, soții Romeins au fost forțați să se ascundă. În epoca Războiului Rece, ei au fost comuniști neafiliați și izolați politic. Romein-Verschoor a rămas întotdeauna credincioasă idealului comunist, dar l-a apărat public pe Boris Pasternak și a denunțat realismul socialist ca o "denaturare constantă a realității pentru a se potrivi teoriei". Cu toate acestea, ea a fost o scriitoare populară și de mare succes. Autobiografia Omzien în verwondering ("Privind înapoi cu mirare", 1970) a devenit un bestseller.

Referințe

Legături externe
 Annie Romein-Verschoor  (Biography, with photo), University of Leiden
 Annie Romein-Verschoor at Yad Vashem website

Nașteri în 1895
Decese în 1978
Istorici din secolul al XX-lea
Drepți între popoare din Țările de Jos
Neerlandezi
Comuniști
Oameni din Nijmegen

Annie Romein-Verschoor


WWE Day 1 est une manifestation de catch (lutte professionnelle) produite par la World Wrestling Entertainment (WWE), une fédération de catch américaine, qui est télédiffusée, visible en paiement à la séance, sur Peacock. L'évènement se déroulera le .

Contexte

Les spectacles de la World Wrestling Entertainment (WWE) sont constitués de matchs aux résultats prédéterminés par les scénaristes de la WWE. Ces rencontres sont justifiées par des storylines – une rivalité avec un catcheur, la plupart du temps – ou par des qualifications survenues dans les shows de la WWE telles que Raw, SmackDown, 205 Live et NXT. Tous les catcheurs possèdent un gimmick, c'est-à-dire qu'ils incarnent un personnage gentil (face) ou méchant (heel), qui évolue au fil des rencontres. Un événement comme Day 1 est donc un événement tournant pour les différentes storylines en cours.

Tableaux des matchs

Annexes

Articles connexes
 Liste des pay-per-views de la WWE

Liens externes

Notes et références

Catch aux États-Unis en 2022
Catch à Atlanta
Sport aux États-Unis en janvier 2022

WWE Day 1


Space Ghost Coast to Coast is an American adult animated comedy late-night talk show created by Mike Lazzo for Cartoon Network and hosted by a re-imagined version of the 1960s Hanna-Barbera cartoon character Space Ghost. It is the first TV show to be produced by Williams Street (formerly known as Ghost Planet Industries), the company to start up Adult Swim in the early 2000s. In contrast to the original 1960s series, Space Ghost, which aired as a standard Hanna-Barbera Saturday-morning superhero cartoon, Space Ghost Coast to Coast is a reboot and sequel of the series intended for teens and adults, reinterpreted as a surreal spoof talk show and animated using the original series' artwork. Early seasons are more of a parody of late-night talk shows, while later seasons rely more on surrealism and non-sequitur humor.

Space Ghost Coast to Coast is the first original series fully produced by Cartoon Network. It premiered on April 15, 1994, and originally ended on December 17, 1999. The series was revived on May 7, 2001, and was moved to the then-new Adult Swim late-night programming block on September 2, where new episodes premiered until April 12, 2004. Two final seasons were released exclusively on GameTap from 2006 to 2008. Over 11 seasons, 109 episodes aired. The series helped to launch the careers of animators Adam Reed, Matt Thompson, Andy Merrill, Jim Fortier, Pete Smith, Michael Ouweleen, Erik Richter, Dave Willis, and Matt Maiellaro.

Six spin-off series, Cartoon Planet, Toonami, The Brak Show, Aqua Teen Hunger Force, Perfect Hair Forever, and Harvey Birdman, Attorney at Law, are based on Space Ghost: Coast to Coast. The series has also inspired or influenced other animated series for Adult Swim, including Sealab 2021 and The Eric Andre Show.

Premise

Space Ghost Coast to Coast uses a subverted talk show format hosted by Space Ghost as he interviews live-action guest stars, whom Space Ghost believes to be fellow superheroes, appearing on a monitor beside Space Ghost's desk. In early episodes, Space Ghost begins his interviews by asking guests about their superpowers. His interactions with guests can be awkward because the guests' answers are often changed to humorously match Space Ghost's questions in post-production. Later episodes feature guests being allowed to interact directly with the characters. Although he starts out more level headed and very much resembling his super hero ways, he becomes more and more eccentric, egomaniacal and idiotic with how he manages the show and treats his guests.

Space Ghost's bandleader, an evil, talking mantis named Zorak, and his director-producer, a red-helmeted lava man named Moltar, work forced unpaid labor for Space Ghost, ostensibly as punishment for their crimes committed on the original series. Because of their history as arch rivals of Space Ghost, they never get along with him even as co-workers and often make it very clear that they hate him and disrupt the show as retaliation for their forced labor. Zorak is especially the most hateful towards Space Ghost due to being his biggest arch rival whereas Moltar just puts up with being forced to do the show against his will, but will chime in to antagonize Space Ghost from time to time alongside Zorak.

Songs
Early seasons feature music played by Zorak and his band "The Original Way-Outs". The original theme song, "Hit Single", was composed by free jazz guitarist Sonny Sharrock and performed by Sharrock on guitar, Lance Carter on drums, Eddie Horst on bass, and Alfreda Gerald on vocals. Sharrock and Carter recorded songs for the show that were later compiled on the album Space Ghost Coast to Coast. As a tribute to Sharrock, who died in May 1994 shortly after the show first aired, the episode "Sharrock" featured fifteen minutes of unedited takes of music recorded for the show.

Seasons 4–6 feature a new closing theme by Man or Astro-man?, and in later seasons the opening theme and titles were nearly abandoned. Alternate songs are sometimes used as theme music, including the CHiPs theme song for the episode titled "CHiPs". An hour-long musical season finale featuring the bands Yo La Tengo and Cornershop was planned for the 1998 season but never produced.

Production

Original run
Space Ghost Coast to Coast was created by Mike Lazzo after he was asked to develop a cartoon to appeal to adults. The series' original title stemmed from early 1993 when Andy Merrill and Jay Edwards were brainstorming names for a marathon of the 1960s Space Ghost for Cartoon Network, trying to find things that rhyme with "Ghost". Because of budget limitations, Ned Hastings recycled clips from the original series and reorganized them on an Avid non-linear editor for a "talk show" style program. The characters' crudely animated lips, awkward movements that resembled "paper dolls glued to Popsicle sticks", and continuity errors became part of the joke.

The series premiered on April 15, 1994, having aired initially at 11:00 p.m. ET on Friday nights, with an encore showing of the episode on Saturday night. Later, the program was moved to various late-night time slots, usually on weekends. Cartoon Network's Adult Swim often aired two 11-minute episodes back-to-back with advertisements to make a 30-minute programming block. In its first few years, Cartoon Network showed episodes of the original 1960s and 1980s Space Ghost cartoons (sometimes with an added laugh track) after each 11-minute episode of Space Ghost Coast to Coast.

In February 1995, an episode of Space Ghost Coast to Coast was simulcast on Cartoon Network, TBS, and TNT for the "World Premiere Toon-In" special debut of Cartoon Network's World Premiere Toons series. In the special, Space Ghost interviews a few of the new directors, while the Council of Doom members are the judges of the cartoon clips. The first run ended on December 17, 1999, with the episode "King Dead".

Revivals
In 2001, Cartoon Network announced that Space Ghost Coast to Coast would be revived for another run, but on their late night programming block Adult Swim. The network aired the first two episodes on May 7 and July 22 of 2001, prior to the launch of Adult Swim. And on September 2, 2001, new episodes and re-runs moved to Cartoon Network's late-night programming block Adult Swim during the block's premiere. The series ended its television run in 2004 with its 93rd episode, "Live at the Fillmore". Space Ghost Coast to Coast would be the only Cartoon Network original series that moved to Adult Swim with new episodes until 2017 when Samurai Jack aired its fifth and final season.

In 2006, the series returned as a five-minute web series on Turner Broadcasting's GameTap online service, in which Space Ghost interviewed celebrities from the video game industry and GameTap's artist of the month. The series officially concluded with the final webisode on May 31, 2008.

On April Fools' Day 2014, Adult Swim broadcast an unannounced Space Ghost Coast to Coast marathon with new material in the form of commercials featuring Space Ghost, Zorak, and Moltar in a voice-recording booth ad-libbing lines from episodes. The series has seen occasional marathons on Adult Swim since, including one on October 22, 2021, in promotion of an Adult Swim tie-in with Carl's Jr.

Characters

Main
 Space Ghost (voiced by George Lowe) was a 1960s superhero who fought supervillains in outer space. In the 1990s, was brought back as a host for his own fictional late-night talk show.
 Zorak (voiced by C. Martin Croker) is the band leader and Space Ghost's sidekick. A mantis-like alien, known for his hatred of Space Ghost. He is also Brak's best friend as he gives Brak little respect. His superhero persona is Batmantis. Though Space Ghost's prisoner, Zorak retains his membership in the Council of Doom. He co-hosted Cartoon Planet and its revival with Brak.
 Moltar (voiced by C. Martin Croker) is the show's director and producer. His body is made entirely of lava, and he normally wears an orange and gray full-body containment suit which has a breathing receptacle.

Supporting
 Brak (voiced by Andy Merrill) is a somewhat cat-like teenage alien with large fangs who, although a villain, is the weakest and least threatening one on both this program and the earlier Space Ghost series. He appeared on SGC2C periodically, often with the Council of Doom, of which he was a member, and was often victimized by Space Ghost. He co-hosted Cartoon Planet and its revival with Zorak.
 Tansut (voiced by Don Kennedy) is an overweight and cowardly man in an orange costume and helmet. His outfit makes him appear much more menacing than he actually is. He is a member of the Council of Doom. For about half the episodes of season 4, he announced the show off-screen until he was fired by Space Ghost.
 Lokar (voiced by Andy Merrill) is an erudite, giant hominid locust who is prone to violent outbursts. Lokar seems to harbor a grudge towards Space Ghost, and constantly seeks his destruction, perhaps more for his boorishness than anything else. Lokar is a member of the Council of Doom, though he's not so much evil as a snob.
 Chad Ghostal (voiced by Brad Abelle) is Space Ghost's evil twin brother. He is a beatnik, with a love for jazz music and outdated beatnik slang, both extremely cool and evil, and he's quite the ladies' man.
 Harvey Birdman (voiced by Scott Finnell) was the host of the show in the episodes "Pilot" and "Sequel". He then got a job as a lawyer in his own spin-off show Harvey Birdman, Attorney at Law.

Episodes

International broadcast
In Canada, Space Ghost Coast to Coast previously aired on Teletoon's Teletoon at Night block, and is airing on the Canadian version of Adult Swim.

Reception
Space Ghost Coast to Coast has received generally positive reviews from critics. In January 2009, IGN named Space Ghost Coast to Coast as their 37th favorite animated TV show in their Top 100 Best Animated TV Shows article. In 2013, IGN placed Space Ghost Coast to Coast as number 18 on their list of Top 25 animated series for adults.

Alex Toth, the creator of Hanna-Barbera's Space Ghost, was rumored to have been displeased with the usage of his characters in parody, but Toth disproved the rumor through written letters by admitting he appreciated all adaptations of his work.

In a 2012 interview, Eric André mentioned being a big fan of the show, stating it was a major influence on him while developing his own series for Adult Swim, The Eric Andre Show. Before shooting Andre would rewatch several episodes of Space Ghost Coast to Coast in a row in order to "absorb as much Space Ghost" as he could. Andre would also ask executive producer and Adult Swim president Mike Lazzo several questions about the series, as he was an executive during its production run. To Andre's surprise Lazzo had no interest in Space Ghost Coast to Coast, saying "Space Ghost is dead to me".

Other media

Appearances in other works
The character Space Ghost has hosted various Coast to Coast-style interviews outside of the series, including an interview with Jim Carrey and film director Chuck Russell for the 1995 VHS release of The Mask, a 2009 interview with Zoe Saldaña to promote James Cameron's Avatar, a 2010 interview with Jack Black to promote Gulliver's Travels, a 2010 short with Steve Nash to promote VitaminWater, a 2011 interview with Tommy Wiseau interspersed during commercial breaks on Adult Swim's April Fools' Day broadcast of The Room, and a 2012 interview with Will Ferrell and Zach Galifianakis to promote The Campaign. Space Ghost has appeared in commercials for Coca-Cola, Dr Pepper, AT&T, Nestea, Esurance, and VitaminWater as well as network promos for Cartoon Network and Adult Swim. Space Ghost, Moltar, Zorak, Brak, and Mojo Jojo from The Powerpuff Girls appear in a 2002 interview with professional soccer player Hugo Sánchez on the Latin America Cartoon Network channel, and again in 2003 interviewing Óscar Pérez Rojas, which also features Eustace from Courage the Cowardly Dog.

Space Ghost frequently makes cameo appearances in episodes of or promos for other Cartoon Network or Adult Swim animated series, including a 2002 promo for The Powerpuff Girls Movie, the 2002 The Brak Show episode "Runaway" and 2003's "Enter the Hump", the 2003 Aqua Teen Hunger Force episode "The Dressing", a 2004 promo interview for Tom Goes to the Mayor, the 2004 Adult Swim special Anime Talk Show, the 2006 Robot Chicken episode "Suck It", the 2007 film Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film for Theaters, the 2011 Batman: The Brave and the Bold episode "Bold Beginnings", and the 2011 Adult Swim pilot Earth Ghost, a reworking of a 2007 live-action pilot Lowe Country. Space Ghost also appears on the 1998 series Donny & Marie to promote the CD Space Ghost's Surf & Turf.

Space Ghost appears in or is referenced in various musical works. The character is mentioned in the opening lyrics of cello rock band Rasputina's song "The Olde Headboard", which is featured on their 1998 album How We Quit the Forest. Space Ghost Coast to Coast is featured in the Danger Doom song "Space Ho's". Rapper SpaceGhostPurrp named himself after the titular character and used the character's image for the cover of his NASA mixtape. British indie band Glass Animals references Space Ghost Coast to Coast on their 2020 album Dreamland with a song of the same name.

Comics
From 1997 to 2003, Space Ghost Coast to Coast comics were published in anthology comics Cartoon Network Present, Cartoon Network Starring and Cartoon Cartoons by DC Comics. Issue 40 of the comic book Scooby-Doo Team-Up features a non-satirical Space Ghost in his traditional role as a space-traveling superhero, albeit one who captures Moltar and Zorak with the help of Scooby-Doo. Sidekicks Jan and Jace say that the two villains are clever and that once, to keep him from interfering in their plans, they even "hypnotized him into thinking he was a talk show host! Fortunately, he snapped out of it after eight seasons." On hearing that, Space Ghost frowns and says, "I don't want to talk about it."

Home media
Space Ghost: Coast to Coast has been released on home media in three widespread DVD volumes and two additional volumes only available for purchase through the now-defunct Adult Swim online store. The final six episodes of the television run have never had an official DVD release. Nearly every episode was available to buy through a "build your own DVD" feature on Adult Swim's website. Thus the final season episodes, early episodes that were left off the first volume, and unedited shows that had been altered on the official releases were now available to own, but only in DVD-ROM form.

In 2006, episodes were made available on the Xbox Live Marketplace. The series, along with other Adult Swim shows such as Robot Chicken, Aqua Teen Hunger Force, Samurai Jack, and Rick and Morty was released on HBO Max on its May 2020 launch. It was removed when the streaming service rebranded as Max.

Music releases
A Space Ghost Coast to Coast promotional CD titled Space Ghost Coast to Coast: Yeah, Whatever... featuring four tracks was released in 1995. A comedy album titled Space Ghost's Musical Bar-B-Que was released by Kid Rhino and Cartoon Network in 1997. A follow-up album, Space Ghost's Surf & Turf, released the following year.

Legacy, spin-offs, and other adaptations

Cartoon Planet, a spin-off featuring Space Ghost, Zorak, and Brak hosting a variety show on the Cartoon Planet, premiered on Cartoon Network and its sister network TBS in 1995. In 2000, the show either spun off or directly inspired the four original cartoons that constituted Adult Swim's comedy block—Sealab 2021; The Brak Show; Harvey Birdman, Attorney at Law; and Aqua Teen Hunger Force—all of which were created by Space Ghost Coast to Coast staff. Although Harvey Birdman uses traditional animation to flash animation, the rest uses the same limited animation style as Space Ghost Coast to Coast. The Brak Show includes the characters Brak and Zorak, recurring characters on Space Ghost Coast to Coast.

In 2007, Cartoon Network Spain produced an adaptation of the series which aired as part of the Adult Swim block on TNT Spain. This version replaces the guests with Spanish celebrities.

In 2020, a puppet version of Brak appeared in YouTube videos uploaded by Andy Merrill.

On January 21, 2023, Jason Segel announced in a podcast that he wrote a script for a live-action version of Space Ghost Coast to Coast.

Four boulders found on the planet Mars were named after Space Ghost, Zorak, Moltar, and Brak.

See also

 List of Space Ghost Coast to Coast characters
 List of Space Ghost Coast to Coast episodes
 Take Two with Phineas and Ferb, animated series with a similar premise
 Tooning Out the News, animated news program with a similar premise
 Earth to Ned, a puppet talk show with a similar premise

Notes

References

External links

 Space Ghost Coast to Coast at Cartoon Network

 Space Ghost Reunion Panel (Audio) on December 5, 2011, by Cinefamily

1994 American television series debuts
1999 American television series endings
2001 American television series debuts
2004 American television series endings
2006 web series debuts
2008 web series endings
1990s American late-night television series
1990s American surreal comedy television series
1990s American television talk shows
1990s American adult animated television series
2000s American adult animated television series
2000s American late-night television series
2000s American surreal comedy television series
2000s American television talk shows
American adult animated comedy television series
American adult animated superhero television series
American sequel television series
Animated television series reboots
English-language television shows
Adult Swim original programming
TBS (American TV channel) original programming
TNT (American TV network) original programming
American adult animated web series
American television series with live action and animation
Television series created by Mike Lazzo
Coast to Coast
Web talk shows
Television series by Hanna-Barbera
Television series by Williams Street
Television series about television
Fictional television shows
American comedy web series
American television series revived after cancellation
Teen animated television series

Space Ghost Coast to Coast


FixMinOpgave.dk var en kontroversiel internettjeneste, der tilbød at skrive opgaver for studerende på gymnasiale og videregående uddannelser imod betaling. Tjenesten blev etableret af Frederik Drews og Nicklas Segatz Mortensen i 2017,  og den modtog dagligt omkring 200 henvendelser fra studerende i slutningen af maj samme år. Forbrugerombudsmanden forbød tjenesten den 23. maj 2018, og Sø- og Handelsretten opretholdt forbuddet i en kendelse afsagt syv dage senere. I november 2018 blev virksomheden bag, En bedre fremtid IVS, sendt til tvangsopløsning af Erhvervsstyrelsen.

Produkter
Det var muligt at bestille diverse gymnasie- og universitetsopgaver, herunder eksamensopgaver og bachelorprojekter. Derudover blev der udbudt korrekturlæsning, kvote 2-ansøgninger, tekstforfatning og oversættelser. Bestilling foregik ved, at kunden angav en bestemt opgavetype, karakter og deadline; prisen beregnedes ud fra disse tre faktorer. I oktober 2017 kostede et 12-tal for en SRP-opgave omtrent 7000 kroner.

Ifølge tjenesten udarbejdedes opgaverne af studerende og studenter. Stifteren af tjenesten udtalte, at han takkede nej til flere undervisere, der tilbød at arbejde for tjenesten, og at en række forældre kontaktede tjenesten på vegne af sine børn.

Kritik
FixMinOpgave blev kritiseret af foreningerne Danske Gymnasieelevers Sammenslutning og Danske Gymnasier samt en række politiske partier. I juni 2017 var der politisk flertal for et forbud; flertallet bestod af Venstre, De Konservative, Socialdemokratiet, Dansk Folkeparti og Socialistisk Folkeparti. Undervisningsminister Merete Riisager var oprindeligt imod et forbud, men ændrede mening i januar 2018.

I maj 2018 nedlagde Forbrugerombudsmanden, Christina Toftegaard Nielsen, et midlertidigt forbud mod internettjenesten. Firmaets ledelse risikerer bødestraf eller indtil fire måneders fængsel, hvis forbuddet overtrædes. Firmaets stifter valgte at sælge tjenesten til et engelsk selskab i et forsøg på at omgå forbuddet. Forbrugerombudsmanden har dog udtalt, at der også er nedlagt forbud mod den engelske del. Sagen blev indbragt for Sø- og Handelsretten, der den 30. maj bestemte, at forbuddet fortsat skulle stå ved magt.

Øvrig omtale
I 2018 fulgte DR tjenestens stifter, Frederik Drews, i dokumentaren 12-tal til salg på tv-kanalen DR3.

Referencer

Eksterne henvisninger

Websteder
Videregående uddannelse

FixMinOpgave


Prima Grad je robna kuća u gradu Splitu, izgrađena je 1966. na adresi ''Trg Gaje Bulata 5.

Povijest
Podignuta je 1966. godine. Projektirao ju je Antun Šatara. Bila je Jadrantekstilova robna kuća. Prvo se je zvala samo Prima, što je kratica od "PRImorski MAgazin". Poslije su otvorene i druge Jadrantekstilove robne kuće, sve s imenom Prima, a da bi ih se razlikovalo, dobile su dodatke u imenu: Prima Namještaj, Prima 3. Bila je otvorena i Prima u Trogiru.

Zgrada Prime Grad nije nije pojedinačno zaštićena kao kulturno dobro, ali se nalazi unutar zone "B" zaštićene kulturnopovijesne cjeline.

Neki ju uzimaju za najstariji trgovački centar u Splitu, no ona je robna kuća.

Lokacija
Smještena je u samom centru grada nasuprot zgrade HNK Split koji javnom gradskom prijevozu služi kao brzo početno-završno stajalište s linijama br. 1, 5, 5A, 6, 11, 14, 16 i 18. Ispred njega osim, brzog autobusnog stajališta se nalazi i taksi stajalište.

Trgovine
U svojoj ponudi ima modne brendove i trgovine.

Izvori

Vanjske poveznice

Prima Grad na Facebooku

Zgrade u Splitu
Trgovina u Hrvatskoj

Prima Grad


ديجيتال كونغو تلفزيون الكونغو الرقمي هي قناة تلفزيونية خاصة بالكونغو الديمفقراطية .

التاريخ
ابتدأت المحطة البث في 10 مارس 2005.

المنظمة

مراجع

قنوات فضائية

ديجيتال كونغو


The Battle of Ferrybridge, 28 March 1461, was a preliminary engagement between the houses of York and Lancaster before the larger battle of Towton, during the period now known as the Wars of the Roses.

Background
After proclaiming himself king, Edward IV gathered together a large force and marched north towards the Lancastrian position behind the Aire River in Yorkshire.
On 27 March the Earl of Warwick (leading the vanguard) forged a crossing at Ferrybridge, bridging the gaps (the Lancastrians having previously destroyed it) with planks. In the process he lost many men, both to the freezing winter water and to the frequent hail of arrows coming from a small but determined Lancastrian force on the other side. Once the crossing was managed and the Lancastrians seen off, Warwick had his men repair the bridge while camp was established on the north side of the river.

Battle
Early next morning the Yorkists were ambushed by a large party of Lancastrians under Lord Clifford and John, Lord Neville, a younger brother of the 2nd Earl of Westmorland (Warwick's first cousins of the half blood). Completely surprised and confused Warwick's forces suffered many losses. Warwick's second-in-command at camp, Lord FitzWalter was mortally wounded while trying to rally his men (he died a week later). The Bastard of Salisbury, Warwick's half-brother, was slain and in the process of retreating the Earl of Warwick himself was injured, struck by an arrow in the leg. Jean de Wavrin states that nearly 3,000 men perished in the fighting.

Aftermath
After the battle Edward arrived with his main army and together Warwick and Edward returned to the bridge to find it in ruins. Warwick sent his uncle, Lord Fauconberg with the Yorkist cavalry upstream to where they crossed the ford at Castleford and pursued Lord Clifford. Fauconberg pursued Lord Clifford, his half grand nephew, in sight of the main Lancastrian army and defeated him after a fierce struggle. Clifford was killed by an arrow in the throat, having unaccountably removed the piece of armour that should have protected this area of his body.

Date
Some doubt exists over what date the battle took place on due to the way the historical sources refer to the different times of the day. No contemporary source explicitly states that the battle took place on 28 March but refers to Palm Sunday eve which could refer to the morning before dawn on the 29th. Archaeology evidence indicates that the subsequent engagement near Dittingdale after crossing the river is too close to the location of the main battle at Towton to have been fought on a separate day. As the historical sources all agree that Lord Clifford was killed on the same day as the engagement at Ferrybridge, a new interpretation has been given of there being 3 consecutive engagements in one day – starting before dawn on 29 March and ending at Towton. If this is the case it has been suggested the quoted casualty figures given for the battle of Towton may include those killed at Ferrybridge.

References

1461 in England
Ferrybridge 1461
Ferrybridge
Ferrybridge
Ferrybridge
Knottingley

Battle of Ferrybridge


Álvar García de Albornoz el Viejo (Carrascosa del Campo, ¿?-1374) fue el V señor de Albornoz, de Torralba, Utiel, Beteta y Moya. Su padre fue Garci Álvarez de Albornoz, IV señor de Albornoz, Cañizares, Aldehuela, Uña, Mezquitas, Valdemeca, Valera y El Hoyo de Cuenca e hijo de Álvar Fernández de Albornoz, III señor de Albornoz. Su madre fue Teresa de Luna, hija de Gómez de Luna (nieto del infante don Jaime), hermana del arzobispo de Toledo, primado de España, Jimeno Martínez de Luna, del ricohombre de Aragón Pedro de Luna, y de Juan de Luna (padre del Papa Benedicto XIII).

Historia
Fue enviado como embajador a Francia por Alfonso XI de Castilla para casar a su hijo, el futuro Pedro I con Blanca de Borbón, acompañando a esta hasta Valladolid. Durante la Guerra de los Dos Pedros estuvo en el exilio en Aragón. Desempeñó varios cargos en la corte, entre ellos el de copero mayor de Pedro I y Blanca de Borbón así como el de mayordomo mayor del rey Enrique II a quien había acompañado en la batalla de Nájera y en cuya casa se crio Sancho de Castilla, hermano del rey Enrique II. Se benefició de las mercedes enriqueñas con la donación de Utiel y Moya y en 1371 adquirió para su hijo primogénito las villas del Infantado de Huete a Alfonso de Aragón el Viejo, marqués de Villena. Las villas incorporadas al Infantado de Huete eran Alcocer, Salmerón y Valdeolivas.

Falleció el 18 de septiembre de 1374, reposando sus restos en el panteón de los Albornoz en la Catedral de Cuenca.

Matrimonio y descendencia

Casó con Teresa Rodríguez, hija de Ruy Páez de Sotomayor (justicia mayor de Sancho IV) y de su mujer o, con más posibilidad, de Rodrigo Álvarez de las Asturias (conde de Noreña y Gijón) y de su mujer De su matrimonio con Teresa Rodríguez tendrá a:
 Gómez García de Albornoz, VII señor de Albornoz. Casado con Constanza Manuel, señora del Infantado, hija de Sancho Manuel de Castilla y de su esposa María de Castañeda.
 Violante de Albornoz, casada con Ruy Pérez. Sin descendencia.
 Álvar García de Albornoz, apodado «el Mozo» (m. 1385), señor de Beteta, Utiel y Tragacete, casado con Elvira Álvarez y, en segundas nupcias, con María Téllez de Castilla, señora de Castañeda (hija del infante Tello, señor de Vizcaya), de la cual fue primer marido. Fue copero mayor de Enrique II y Juan I de Castilla, al que sirvió en la batalla de Trancoso (1385) contra los portugueses.
 Urraca de Albornoz, señora de Navahermosa, Portilla y Valdejudíos. Casada con Gómez Carrillo, señor de Paredes y Ocentejo, creando así el linaje de los Carrillo de Albornoz.
 María Álvarez de Albornoz, señora de Villoria de Cuenca. Casada con Juan Alfonso de la Cerda y Meneses, I señor de Sardoal, Golegã, Borralha, Punhete, Sobreira Formosa y la mitad de Amêndoa y señor consorte de Villoria de Cuenca, ricohombre de Castilla y Portugal, y mayordomo de Fernando I de Aragón.
 Teresa de Albornoz. Casada con Juan Martínez de Luna III, señor de Gotor, Jubera, Alfaro, Illueca y Cornago, con descendencia, entre los que se encuentra a Pedro de Luna y Albornoz, arzobispo de Toledo (1403-1415), y Álvaro Martínez de Luna, padre del condestable Álvaro de Luna.

Referencias

Bibliografía

Señores de España del siglo XIV
Mayordomos mayores del rey de Castilla del siglo XIV
Nacidos en Carrascosa del Campo

Álvar García de Albornoz


Richard Jordan ist der Name folgender Personen:

* Richard Jordan (Architekt) (1847–1922), österreichischer Architekt
 Richard Jordan (Buchhändler) (1891–1955), deutscher Marineoffizier und Buchhändler
 Richard Jordan (General) (1902–1994), britischer Generalleutnant
 Richard Jordan (Schauspieler) (1937–1993), US-amerikanischer Schauspieler

Richard Jordan


Burak Aydos (8 Ocak 1972, Ankara), Türk şarkıcı ve şarkı sözü yazarı.

Yaşamı
İlk, orta, lise ve üniversite eğitimini Ankara'da tamamladı. Müzik hayatına 1983 yılında Metin Tufan'dan solfej ve piyano dersleri alarak başlayan müzisyen, 1987'de Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Kontrbas Bölümü'ne girmeye hak kazandı ancak bir sene sonra yetersiz olduğu gerekçesiyle okuldan uzaklaştırılmıştır. Konservatuvardan uzaklaştırılmasına rağmen Metin Tufan ile çalışmalarına devam eden müzisyen, 1991'de TRT'nin açmış olduğu Altın Anten Beste Yarışması'nda "Mor Menekşe" adlı şarkısı ile finalde yarışarak ve mansiyon kazandı.

1993 yılında İrlanda'nın Cork kentinde düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması'nda  söz, müzik ve koreografisini hazırladığı, düzenlemesini ise Mete Artun ile birlikte yaptığı Esmer Yarim adlı bestesiyle Türkiye'yi temsil etti. 25 ülkenin katılması ile baraj sisteminin ilk defa uygulandığı yarışmada 21. sırayı alması sebebiyle baraja takılan Türkiye, 1994 yılında Eurovision'a katılamamıştır.

1995 yılında üniversite eğitimine ara vererek, 30 Kasım 1995'te söz ve müziği kendisine ait "Şartsız Kuralsız Hesapsız" adlı solo bir albüm çıkartan müzisyen, ilk albümünde vokal ve perküsyonda Vedat Sakman, flamenko gitarda Erdinç Şenyaylar, klasik gitarda Soner Egesel, bas gitarda Cüneyt Sözmen, yine perküsyonda Mısırlı Ahmet, davulda ise Volkan Öktem gibi önemli müzisyenler ile çalışmıştır.

Şartsız Kuralsız Hesapsız albümünde yer alan Yalnızlık Benim Eski Sevgilim ve Beni Verme Ellere adlı şarkılarına klip çekilen müzisyen, Yalnızlık Benim Eski Sevgilim ile oldukça geniş bir dinleyici kitlesine kavuşmuş, söz konusu şarkı 2005 yılında daha yumuşak bir tarzda yeniden yorumlanmıştır.

Burak Aydos, bestelerinin gerek nakarata dayanmayan sözel kurgusu, gerekse melodik yapısı ile popüler müziğin aktüel tavrından uzak kalmayı tercih etmektedir.

1997'de, eğitimine geri dönerek Bilkent Üniversitesi İİBF Siyaset Bilimi Bölümü'nden mezun olan Burak Aydos, profesyonel müzik hayatına Şartsız Kuralsız Hesapsız albümünden sonra uzunca bir süre ara verdi.

2007'de dinleyici ile buluşan, "Ümitsiz bir aşığın, eski bir İstanbul kabadayısının, 30 yaşını aşanların ve bir babanın" hikâyelerini içeren "30+" adlı yeni çalışmasında müzisyene, trompet ve klarnette Hüsnü Şenlendirici, bas gitarda Nurhat Şensesli, davulda Volkan Öktem ve piyanoda Burç Şensesli gibi önemli isimler eşlik etmiştir. Söz ve müzikler ilk albümünde olduğu gibi yine Burak Aydos'a aittir.

"Bize Erkek Adam Derler"in Eylül 2007 itibarıyla Show TV'de yayınlanan Eşref Saati dizisinin jenerik müziği olarak da kullanılmış, bestekâr aynı dizi için "Eşref Bunu Duyunca" adlı bir çalışma daha yapmıştır.

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1972 doğumlular
Ankara doğumlu erkek şarkıcılar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
1993 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Resim aranan müzisyenler
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk erkek pop şarkıcıları

Burak Aydos


An Dendrobium nareshbahadurii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.B. Naithani. An Dendrobium nareshbahadurii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Arunachal Pradesh. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium nareshbahadurii


Relațiile dintre Kazahstan și România sunt relații bilaterale diplomatice între Republica Kazahstan și România .

Informații generale
Relațiile diplomatice dintre Republica Kazahstan și România au fost înființate în 15 iulie 1992. În noiembrie 1993 Ambasada României a fost înființată în Republica Kazahstan. În septembrie 2003 a fost deschisă misiunea diplomatică a Republicii Kazahstan în România. În martie 2012  a fost semnat Decretul Președintelui Republicii Kazahstan privind transformarea misiunii diplomatice în Ambasada Republicii Kazahstan în România.

Relații politice
Kazahstan acordă o atenție deosebită dezvoltării relațiilor cu România ca partener cheie în Europa de Est și în Balcani.

Într-o scurtă perioadă istorică, cele două state au înregistrat progrese semnificative în toate domeniile cooperării bilaterale, inclusiv în domenii politice, comerciale, economice, culturale și umanitare, precum și în domeniul cooperării multilaterale.

Kazahstan și România sprijină dialogul politic periodic, în parlamentele ambelor țări funcționează un "grup de prietenie". Sunt organizate întâlniri anuale ale deputaților celor două țări.

Țările își coordonează eforturile în cadrul Organizației Națiunilor Unite, OSCE și altor organizații internaționale. România a susținut președinția Kazahstanului în cadrul OSCE și Summit-ul OSCE de la Astana în 2010, participarea la Astana EXPO 2017, candidatura Kazahstanului pentru membrii nepermanenți ai Consiliului de Securitate al ONU pentru 2017-2018, aderarea Kazahstanului la Forumul Asia-Europa (ASEM).

România a ratificat Acordul privind consolidarea parteneriatului și a cooperării dintre Republica Kazahstan și UE la 10 mai 2017.

Se organizează anual consultări politice între ministerele afacerilor externe ale celor două țări. Ultimele consultări au avut loc la 17 decembrie 2018 în Astana.

Vizite la nivel de top
Septembrie 1998 - vizita oficială a președintelui N. Nazarbayev în România.

Noiembrie 1999 - vizita oficială a președintelui României E. Constantinescu în Kazahstan.

Septembrie 2003 - vizita oficială a Președintelui României I. Iliescu în Kazahstan.

Noiembrie 2007 - Vizita oficială a președintelui N. Nazarbayev în România.

Martie 2010 - vizita de stat a președintelui României T. Băsescu în Kazahstan.

Decembrie 2010 - Vizita de lucru a președintelui României, T. Băsescu, în Kazahstan, ca parte a participării la Summit-ul de la Astana al OSCE.

Vizite la nivelul șefilor de guvern
Iunie 2013 - vizita oficială a Prim-ministrului României V.Ponta în Kazahstan. V.  Ponta în Kazahstan .

Vizite la nivelul miniștrilor de externe
Iulie 1992 - vizita oficială a Ministrului Afacerilor Externe al României, A. Năstase, în Kazahstan, în cadrul căreia a fost semnat Protocolul privind stabilirea relațiilor diplomatice dintre Kazahstan și România.

Noiembrie 2008 - vizita de lucru a Ministrului Afacerilor Externe al României, L. Comanescu, în Kazahstan.

Iulie 2017 - vizita oficială a Ministrului Afacerilor Externe al României Teodor Melescanu în Kazahstan, cu ocazia celei de-a 25-a aniversări a înființării relațiilor diplomatice dintre cele două țări și a Zilei Naționale a României la expoziția internațională de specialitate EXPO-2017.

Cooperarea economică
Dialogul politic favorabil între cele două țări are un impact pozitiv asupra cooperării economice.

Cifra de afaceri bilaterală din ianuarie-iulie 2018 a fost de 1.049 miliarde USD (exporturi - 940 milioane, importuri - 109 milioane). Cifra de afaceri dintre Kazahstan și România în anul 2017 a constituit 992,3 mil. dolari SUA (export: 925,6 mln., import: 66,7 mln.), în 2016 a constituit 803 mln. dolari SUA (export: 724 mln., import: 7,9 mln.). Venitul brut al investițiilor directe din România în economia Republicii Kazahstan în perioada 2005 - 2018 a constituit 1.18 mlrd. dolari, Kazahstan, la rândul său, este unul dintre cei mai mari investitori din România.

Principalele direcții de cooperare economică bilaterală sunt energia, ingineria mecanică, metalurgia, transportul, logistica etc. În România sunt înregistrate 28 de întreprinderi româno-kazahstaneze, în Kazahstan - 29 de societăți mixte.

Unul dintre cele mai importante și eficiente instrumente pentru dezvoltarea cooperării comerciale și economice este Comisia Interguvernamentală Kazahstan-România privind cooperarea comercial-economică și științifico-tehnică. Cea de-a 14-a ședință a Comisiei Interguvernamentale a avut loc la 24-25 deptembrie 2018 la Astana. Ca rezultat al negocierilor, a fost semnat Protocolul celei de-a 14-a reuniuni.

Camerei de Comerț și Industrie bilaterală Româno-Kazahstan a fost restabilită cu prima sa întâlnire, care a avut loc în ianuarie 2016 la București.

Cooperarea culturală și umanitară
Societățile culturale ramâne precum "Ștefan cel Mare" (Almaty), "Dacia" (Karaganda) și "Bucovina" (Pavlodar)  funcționează în Kazahstan.

În septembrie 2015 a fost lansată și funcționează cu succes o unitate de învățământ preșcolar, care permite copiilor din București să învețe limba kazahă.

Cetățeniei Republicii Kazahstan participă anual la festivalul de muzică clasică numit după George Enescu la București.

Începând cu anul 2015, Festivalul Filmului kazah este organizat anual în București, unde se proiectează lucrările unor regizori de renume din Republica Kazahstan. Cel de-al IV-a Festival a avut loc în perioada 11-12 decembrie 2018.

De asemenea, în Constanța (2-3 noiembrie 2018) și Cluj-Napoca (5-7 noiembrie 2018) s-a desfășurat Festivaluri Filmului Kazah .

În scopul popularizării culturii Kazahstanului în România, între 5 și 22 noiembrie 2018 în orașul Cluj-Napoca, a avut loc o expoziție de picturi de faimosul artist Kazahstan Leyla Mahat.

Note

Legături externe
 Relațiile bilaterale , site-ul oficial al Ambasadei Kazahstanului în România.
 România este pregătită să coopereze cu Kazahstan în domeniul tehnologiilor IT, 28 iunie 2013, profit.kz.
 Miniștrii de externe ai Kazahstanului și ai României au convenit să își intensifice cooperarea bilaterală în diverse domenii, 28 iulie 2017, khabar.kz.
 Relațiile diplomatice dintre Kazahstan și România - 25 de ani, 15 iulie 2017, inform.kz.

Kazahstan
România

Relațiile dintre România și Kazahstan


Leo Georg Johann Guido Reichsgraf von Lüttichau (* 30. März 1882 in Darmstadt; † 10. Februar 1965 in Möckmühl) war ein deutscher Reichsgraf und Gutsbesitzer.

Ihm gehörten Ober-Prausnitz, Laasnig, Hohendorf, Pömbsen, Reisicht, Sandwaldau und Tschirbsdorf in Schlesien. Am 1. Juni 1910 heiratete er Olga Auguste Sarah Mathilde Alexandrine Melanie Julie Bertha Freiin von Ellrichshausen (1883–1967) in Berleburg.

Er kaufte die Farmen Niederhabe und Hoheacht in Südafrika (20.600 ha), nach dem Zweiten Weltkrieg wurden diese versteigert. 1950 übersiedelte das Paar nach Südafrika, um sich Hypotheken auf die Farmen auszahlen zu lassen, mit deren Hilfe sie das Gut Goedehoop erwarben und dort einen neuen Anfang machten. Sie hatten drei Söhne.

Einzelnachweise

Leo
Titulargraf
Adliger
Deutscher
Geboren 1882
Gestorben 1965
Mann

Leo Reichsgraf von Lüttichau


Zavjesa, vrč i zdjela s voćem (fr. Rideau, Cruchon et Compotier) je slika koju je naslikao francuski postimpresionistički slikar Paul Cézanne oko 1893. ili 1894. godine.

Cézanne je bio slavan po svojim slikama mrtvih priroda koje izražavaju složene emocije dok su u isto vrijeme temeljene na pozornom promatranju stvarnosti. Slike ove vrste će dovesti do nastanka novih modernih umjetničkih pokreta početkom 20. stoljeća, kao što je kubizam.

Sliku je posjedovao niz preprodavača umjetnina (Ambroise Vollard, Cornelis Hoogendijk, Paul Rosenberg i Albert C. Barnes) dok nije završila kod britanskog kolekcionara, Carrolla Carstairsa. Dana 10. svibnja 1999. godine, ova slika je na aukciji kuće Sotheby's u New Yorku prodana je za 60,5 milijuna $, dospjevši na popis najskupljih slika. Steve Wynn, koji je učestvovao na aukciji, privatno je otkupio sliku nekoliko mjeseci kasnije od neutvrđenog prodavača, vjerojatno za manju cijenu. Kenneth Griffin ju je otkupio 2004. od Wynna

Izvori

Slike Paula Cézannea
Slike iz 1890-ih

Zavjesa, vrč i zdjela s voćem


El terremoto de Guyarat de 2001 ocurrió a las 08:46 AM hora local (03:16 UTC) del 26 de enero de 2001, en el  Día de la República de la India, y tuvo una duración de más de dos minutos. El epicentro se situó a cerca de 9 km al sur-suroeste de la localidad de Chobari en el taluka de Bhachau,  Distrito de Kutch en el estado de Guyarat. El terremoto alcanzó 7.7 grados Mw y tuvo una intensidad máxima de X (Extremo) en la escala de Mercalli. Produjo alrededor de veinte mil fallecidos (incluyendo 18 personas en el sudeste de Pakistán), dejó 167 000 heridos y destruyó cerca de 400 000 viviendas.

Efectos

El recuento final de víctimas en el distrito de Kutch fue de 12.290 muertes. Bhuj, situada sólo 20 kilómetros del epicentro, resultó devastada. También hubo daños considerables en Bhachau y Anjar. Más de un millón de estructuras resultaron dañadas o destruidas, incluyendo muchas construcciones históricas y atracciones turísticas. El terremoto destruyó cerca del 40% de las viviendas, ocho escuelas, dos hospitales y 4 km de carreteras en Bhuj. Resultaron parcialmente damnificados el histórico templo Shri Swaminarayan Mandir y los palacios de Prag Mahal y Aina Mahal. En Ahmedabad, capital comercial de Guyarat de una población de 4,6 millones de habitantes, cerca de 50 edificios de tiendas por departamentos colapsaron y varios cientos de personas resultaron muertas. El total de daños a la propiedad fue estimado en más de US$5,5 miles de millones.

Reconstrucción
Cuatro meses luego del terremoto, el Gobierno de Guyarat anunció la Política de Reconstrucción y Rehabilitación del Terremoto de Guyarat. Esta política propuso una aproximación diferente a la construcción urbana y rural, con el costo estimado de reconstrucción siendo de US$1.77 miles de millones.

Referencias

Enlaces externos

  Bhuj Area Development Authority
 Special Event Page, Amateur Seismic Centre, India
 Bhuj earthquake, University of Colorado
 Gujarat Earthquake, Pictures and Analysis

Guyarat
India en 2001
Pakistán en 2001
Terremotos en India
Terremotos en Pakistán
Guyarat

Terremoto de Guyarat de 2001


إبراهيم الحيدري هو عالم اجتماع عراقي (مواليد بغداد 8 مارس عام 1936). ولديه خبرة تدريس حيث درس في معهد الاثنولوجيا الاجتماعية – بجامعة برلين الغربية 1972 - 1976، وقسم الاجتماع – كلية الآداب – جامعة بغداد 1977- 1980، وأستاذ زائر – معهد الاثنولوجيا الاجتماعية - جامعة برلين الغربية 1981- 1982. وله عدد من المؤلفات.

الولادة
بغداد – الكاظمية 8 – 3- 1936 أكمل الدراسة الابتدائية والمتوسطة في الكاظمية والدراسة الثانوية في بغداد. حصل على شهادة البكالوريوس آداب من قسم الاجتماع – كلية الآداب – جامعة بغداد 1962. وحصل على الماجستير في علم الاجتماع من جامعة فرانكفورت بألمانيا عام 1969. نال دكتوراه الفلسفة في الاثنولوجيا الاجتماعية بدرجة امتياز من جامعة برلين الغربية عام 1974. يحمل الدرجة العلمية أستاذ مشارك في علم الاجتماع.

لديه خبرة تدريس معتبرة حيث درس في معهد الاثنولوجيا الاجتماعية – جامعة برلين الغربية 1972 - 1976، وقسم الاجتماع – كلية الآداب – جامعة بغداد 1977- 1980، وأستاذ زائر – معهد الاثنولوجيا الاجتماعية - جامعة برلين الغربية 1981- 1982، ومعهد علم الاجتماع بجامعة عنابة – الجزائر – 1983-1992.

أعد البحوث الميدانية التالية: بحث طقوس العزاء الحسيني في عاشوراء في الكاظمية وكربلاء عام 1968 (انظر كتاب تراجيديا كربلاء)، ومدينة النبطية في جنوب لبنان عام 1974، وبقايا النظام الامومي عند الطوارق 1986.

شارك في مؤتمرات وملتقيات علمية عديدة، عربية وأجنبية، في برلين وفرانكفورت وفرايبورغ وبغداد والبصرة ولندن وبيروت والجزائر وعنابة ومدريد وغيرها.

كما ألف وترجم عدة كتب وعشرات البحوث النظرية والميدانية وباللغات العربية والألمانية والإنكليزية. وله كتب تحت الطبع والإعداد هي: نمو الطبقة الوسطى وضمورها في العراق، والنظرية النقدية- مدرسة فرانكفورت نموذجا. والثابت والمتغير في الشخصية العراقية، جزء2 وجزء3. رواد الحداثة والتنوير في العراق.

قائمة المؤلفات والبحوث باللغة العربية

الكتب
 الفتوة بين التراث والمعاصرة، السلسلة الثقافية، بغداد 1980
 اثنولوجيا الفنون التقليدية- دراسة سوسيولوجية لفنون وصناعات وفولكلور المجتمعات التقليدية، دار الحوار، ا للاذقية 1984
 صورة الشرق في عيون الغرب- دراسة للأطماع الأجنبية في العالم العربي، دار الساقي، بيروت 1966
 تراجيديا كربلاء- سوسيولوجيا الخطاب الشيعي، دار الساقي، بيروت 1999
 النظام الأبوي واشكالية الجنس عند العرب، دار الساقي، بيروت 2003
 علي الوردي، شخصيته ومنهجه وافكاره الاجتماعية، دار الجمل، كولون 2006
 النقد بين الحداثة وما بعد الحداثة، دار الساقي، بيروت 2012
 الشخصية العراقية - البحث عن الذات، دار التنوير، بيروت 2013
 سوسيولوجيا العنف والإرهاب، دار الساقي، بيروت 2015
 الحركات الاجتماعية في الإسلام 1975(بالالمانية)
 علم اجتماع البداوة، ترجمة كتاب علي الوردي (دراسة في طبيعة المجتمع العراقي 1972 (بالالمانية)

الدراست والبحوث
 نظرية حق الام الطبيعي وفلسفة التاريخ عند باخوفن، مجلة كلية الآداب- جامعة بغداد، العدد 26، بغداد 1979
 الحضارة والمدنية، مجلة اطروحات في النظرية الاجتماعية والمجتمع، العدد الأول، منشورات جامعة عنابة، الجزائر 1983
 رؤية نقدية لمفهوم علم الاجتماع عند هوركهايمر وادورنو، في: اطروحات في النظرية الاجتماعية والمجتمع، العدد 2، جامعة عنابة- الجزائر 1984
 النظرية النقدية وديالكتيك عصر التنوير، دراسات عربية، العددان9/10 بيروت، تموز 1989
 جدلية الحوار حول اطروحة ماكس فيبر «البرتستانتية وروح الرأسمالية» مجلة العلوم الاجتماعية، جامعة الكويت، المجلد الثامن عشر، العدد الأول، الكويت 1990
 ازمة الحضارة الغربية- بين الحداثة وما بعد الحداثة في كتاب الحضارة الإنسانية بين التصور الديني والنظريات الوضعية، الجزء الأول، منشورات جامعة العلوم الإسلامية لندن 1991
 النظام الوراثي في الإسلام عقبة في طريق تكوين رأسمالية حديثة، لمكسيم رودنسون، مجلة دراسات عربية، العدد1/2 كانون الأول، بيروت 1992
 أزمة المجتمعات العربية - هل هي أزمة هوية؟ مجلة النور، العدد66، لندن 1996
 في العلم والتقنية- مدخل تعريفي إلى يورغن هابرماس، مجلة أبواب، العدد 7, دار الساقي، لندن 1996
 ملاحظات حول مكانة المرأة العربية قبل الإسلام، مجلة أبواب، العدد 3 دار الساقي، بيروت 1997
 مقدمات سوسيولوجية لدراسة المجتمع العراقي، مجلة الموسم، العددان 42/41، هولندا 1997
 مدرسة فرانكفورت في علم الاجتماع النقدي، مجلة أبواب، العدد 17، دار الساقي بيروت 1998
 منهج ومنهجية الكتابة التاريخية، مجلة المعهد، العدد الأول، معهد الدراسات العربية والإسلامية، لندن 1999
 كيف يكتشف الأطفال النقود الحبيبة؟ مجلة الاغتراب الأدبي العدد 43، لندن 1999
 اشكالية الثقافة والديقراطية وتطبيقاتها في العراق- ملف الإسلام والديمقراطية، مجلة المعهد، العدد الثاني، معهد الدراسات العربية والإسلامية، لندن 1999
 اشكلاية الركود الاجتماعي والاستبداد عند عبد الرحمن الكواكبي، مجلة إسلام 21، المنبر الدولي للحوار الإسلامي، العدد 23، لندن 2000
 ثورة العشرين في ذكراها الثمانين، مجلة شوؤن إسلامية، العدد 5 لندن 2000
 شكالية الثقافة والشخصية- محاولة للتعريف بالذات، مجلة عيون، العدد 10 كولون/ ألمانيا 2000
 الميثولوجيا العربية وتفسير البنية الفكرية والاجتماعية، مجلة الاغتراب الأدبي، العدد 52، لندن 2002
 ترييف المدن العربية، المختار من ادب المغتربين العراقيين، اعداد صلاح نيازي، الجزء الأول، لندن 2004
 المحنة في العراق اليوم - استلاب الثقافة واغتراب الشخصية، مجلة النور، العددان 163و164، كانون الثاني، لندن 2005
 علي الوردي يعيد إنتاج نظرية ابن خلدون ويتخذ من منطقه نموذجا - ستمائة عام على رحيل ابن خلدون، مجلة النور، العدد175، لندن 2006
 تجربة التحديث في الشرق، لماذا لم تنجح في مصر ونجحت في اليابان؟، مجلة النور، العدد 173، لندن 2006
 إعادة إنتاج الهوية العراقية، محاولة لمعرفة الذات ونقدها، مجلة الثقافة، العدد 317، بغداد 2006
 العنف والإرهاب بين استعمال القوة وتزييف الحقائق، مجلة النور، العدد 178، لندن2007
 الإسلام والحداثة: القسم الأول ـ علم الكلام والمجتمع، إسلام 21، لندن 2007
 خصوصية الاستشراق الألماني- منهجية علمية وموضوعية صارمة صنيعة الفلسفة المثالية، مجلة النور، العدد 180، لندن 20
 العولمة والنظام الدولي الجديد- محاولة لأستشراف القرن الواحد والعشرين، مجلة تواصل، وزارة الثقافة لعراقية، بغداد 2007
 المعنى التأويلي للوجود والزمن- في الذكرى العشرين لرحيل الفيلسوف الألماني مارتين هايدغر، مجلة الاقلام، بغداد

المؤلفات باللغات الاجنبية
 Ubersetzung aus dem Arabischen mit Weirauch : Ali Al - Wardi, Soziologie des Nomadentums, Studie uber die Irakische Gesellschaft, Sozioligische Texte Nr. 73. Luchterhand, Verlag, Neuwied und Darmstadt 1972 (454S.) mit nachwort zu Ali AL- wardi (S. 453-447).
 zur Soziologie des shiitischen Chiliasmus. Ein Beitrag zur Erforschung des Irakischen Passionsspiels, Islamkundliche Utersuchungen,Bd.31. Klaus Schwarz Verlag, Freiburg im Breisgau 1975, 274 S.
 Die Ta ziya, das schiitische Passionsspeil im Lebanon. مجلة الجمعية الشرقية الأمريكية Suppl. III Franz Steiner Verlag, Wiesbaden 1977, S.430-437.
 Das Aulflosungsprozess des Beduinentums in Irak, in: Abhandlung des geographischen Insititut Anthropo-geographischie. Bd.33, Berlin1982 (S.139 – 1942)
 Beduinen im Zeichen des Erdols. Von F. Scholz, (Besprechung) in: Sozio-psyschologie, Nr Iv, Berlin 1984.
 The Retuals of Ashura, in: Ayatolahs, Sufis and Ideologies. Ed. By F. A. Jabar, P. 101-114 Saqi Book, London 2
 Fear of Reform,Muntada,Libya Human & political Delevopment Forum, London, 02. 05. 2005
 Islam and Modernity,Islam21,Forum for Islamic Dialoque, London 12 Jan. 2007
 Theology and Sociology-Compatibility,Islam 21,Forum for Islamic Dialoque,London 11May

المصادر

أشخاص من بغداد
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أكاديميون عراقيون
خريجو جامعة بغداد
خريجو جامعة غوته في فرانكفورت
خريجو جامعة هومبولت في برلين
دارسون عراقيون
علماء اجتماع عراقيون
فلاسفة عراقيون
كتاب عراقيون في القرن 20
كتاب عراقيون في القرن 21
كتاب وكاتبات عراقيون
مترجمو القرن 20
مترجمو القرن 21
مترجمون عراقيون
مواليد 1354 هـ
مواليد 1936
مواليد في الكاظمية

إبراهيم الحيدري


The Escondido Freeway is one of the named principal Southern California freeways. It consists of the following segments:
California State Route 15, from Interstate 5 southeast of Downtown San Diego and Interstate 8 in San Diego
Interstate 15, from Interstate 8 in San Diego to Interstate 215 in Murrieta
Interstate 215, from Interstate 15 in Murrieta to California State Route 60 east of Riverside

Southern California freeways
Named freeways in California
Interstate 15
Roads in San Diego County, California
Roads in Riverside County, California

Escondido Freeway