Johnny Abbes García (1924, Santo Domingo – 1967, Haiti) foi o chefe do escritório de inteligência governamental – o Servicio de Inteligencia Militar – durante a ditadura de Rafael Trujillo na República Dominicana. Atuou sob Trujillo durante o final da Terceira República e, mais tarde, serviu a dinastia Duvalier no Haiti.

Ascensão
Abbes nasceu em 1924 em Santo Domingo, filho de um contador germano-americano e de uma dominicana. Quando jovem, se interessou por esportes e um de seus primeiros empregos foi como repórter esportivo. Em meados da década de 1950, mudou-se para o México, onde trabalhou como oficial na embaixada dominicana. Ele começou a reunir informações sobre os dissidentes anti-Trujillo e retransmitiu essas informações para seu país. Abbes também estudou os aspectos técnicos da espionagem e coleta de informações. Em 1956 regressou para a República Dominicana e, depois que o meio-irmão de Trujillo, Nene, o apresentou ao ditador, rapidamente ascendeu em sua carreira.

Chefe do SIM
Em 1958, tornou-se o chefe do recém-criado Serviço de Inteligência Militar (SIM)  e o planejador-chefe de assassinatos de adversários do regime no exterior. O SIM empregou milhares de pessoas e esteve envolvido em imigração, passaportes, censura, supervisão de estrangeiros e trabalho secreto, incluindo operações no exterior. Assim, ele foi fundamental na tentativa de assassinar o então presidente da Venezuela, Rómulo Betancourt, quando um carro-bomba explodiu em Caracas, matando o motorista e um transeunte, enquanto Betancourt sobreviveu.

Após Trujillo
Após o assassinato de Trujillo em maio de 1961, Abbes agiu rapidamente para caçar os assassinos. O filho de Trujillo, Ramfis Trujillo, voltou de Paris, supostamente com a ajuda de Abbes, e tentou ocupar o lugar de seu pai, mas sua tentativa acabou falhando e ele deixou o país, junto com a maioria dos membros da família Trujillo, mais tarde naquele ano. Após a partida dos Trujillos, o presidente Joaquín Balaguer nomeou Abbes cônsul no Japão, porém logo deixou o cargo e passou vários anos na Europa. Retornou ao Caribe em 1966, mudando-se para o Haiti, onde trabalhou para o então presidente François 'Papa Doc' Duvalier como assessor de segurança. Abbes desapareceu em junho de 1967. De acordo com o jornalista Bernard Diedrich, Abbes e sua esposa foram suspeitos de conspirar contra Duvalier, mas as razões de seu desaparecimento e os responsáveis permanecem desconhecidos.

Ligações externas
 Los Rasputines - Mario Vargas Llosa, 1998.
 Editions Normant La Môme Moineau - Michel Ferracci-Porri, novembre 2006

Militares da República Dominicana
Diplomatas da República Dominicana

Johnny Abbes García


Agrilus tokyoensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kurosawa, 1985.

Referências

tokyoensis

Agrilus tokyoensis


Hel Peninsula (; ; ;  or Putziger Nehrung) is a  sand bar peninsula in northern Poland separating the Bay of Puck from the open Baltic Sea. It is located in Puck County of the Pomeranian Voivodeship.

Name
The name of the peninsula might come from either the Old Polish word hyl/hel, meaning "empty or exposed place," or the Germanic word heel, which is derived from the form of the peninsula and the fact that the area was first settled by the Goths, an East Germanic tribe.

Geography
The width of the peninsula varies from approximately  near Jurata to  in the most narrow part to over  at the tip. Since the peninsula was formed entirely of sand, it is frequently turned into an island by winter storms. Until the 17th century, the peninsula was a chain of islands that formed a strip of land only in the summer.

A road and a railroad run along the peninsula from the mainland to the town at the furthest point, Hel, a popular tourist destination. Other towns, ports, and tourist resorts are Jurata, Jastarnia, Kuźnica, Chałupy, and Władysławowo.

Bus transport on the peninsula consists of only one route, the 666. The numbering of the route, which plays on the biblical number of the beast and the similarity of the name "Hel" to the English word "hell", raised complaints from Catholic groups which found the numbering blasphemous.

Military importance
The Hel (German: Hela) Peninsula was part of Prussia and then Germany from 1772 to 1919. After the peninsula became part of the Second Polish Republic after World War I, it acquired considerable military significance (Polish Corridor) and was turned into a fortified region, with a garrison of about 3,000. In the course of the Battle of Hel in 1939, Polish forces dynamited the peninsula at one point and turned it into an island.

During the years of German occupation of Poland (1939–1945), Hel's defenses were further expanded, and a battery of three 40.6 cm SK C/34 gun was constructed, but the guns were soon moved to the Atlantic Wall in occupied France. Hel peninsula remained in German hands until the end of World War II, when the defending forces surrendered on 14 May 1945, six days after Germany capitulated.

After the war, when the peninsula again became part of Poland, it continued to have military significance, with much of its area reserved for military use. Additional gun batteries were built in the 1940s and the 1950s. Many of the fortifications and batteries are open to tourists today, but some areas of the peninsula still belong to the Polish Armed Forces.

Gallery

See also
 Hel Fortified Area
 Westerplatte
 Hel lighthouse

References

Spits of the Baltic Sea
Peninsulas of Poland

Hel Peninsula


Lestizza (im furlanischen Dialekt: Listize bzw. Listisse) ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Region Friaul-Julisch Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 13,5 Kilometer südwestlich von Udine.

Fraktionen der Gemeinde sind Galleriano, Nespoledo, Santa Maria, Sclaunicco und Villa Caccia.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in Friaul-Julisch Venetien
Weinbauort in Italien

Lestizza


The lunate bone (semilunar bone) is a carpal bone in the human hand. It is distinguished by its deep concavity and crescentic outline. It is situated in the center of the proximal row carpal bones, which lie between the ulna and radius and the hand. The lunate carpal bone is situated between the lateral scaphoid bone and medial triquetral bone.

Structure
The lunate is a crescent-shaped carpal bone found within the hand. The lunate is found within the proximal row of carpal bones. Proximally, it abuts the radius. Laterally, it articulates with the scaphoid bone, medially with the triquetral bone, and distally with the capitate bone. The lunate also articulates on its distal and medial surface with the hamate bone.

The lunate is stabilised by a medial ligament to the scaphoid bone and a lateral ligament to the triquetral bone. Ligaments between the radius and carpal bone also stabilise the position of the lunate, as does its position in the lunate fossa of the radius.

Bone
The proximal surface of the lunate bone is smooth and convex, articulating with the radius. The lateral surface is flat and narrow, with a crescentic facet for articulation with the scaphoid bone. The medial surface possesses a smooth and quadrilateral facet for articulation with the triquetral bone. The palmar surface is rough, as is the dorsal surface. The dorsal surface is broad and rounded. The distal surface of the bone is deep and concave.

Blood supply
The lunate receives its blood supply from dorsal and palmar branches.

Variation
The lunate has a variable shape. About one-third of lunate bones do not possess a medial facet, meaning they do not articulate with the hamate bone. Additionally, in about 20% of people, blood supply may arise from palmar vessels alone.

Ossification
The ossification of the lunate bone commences between 18 months and 4 years 3 months.

Function
The carpal bones function as a unit to provide a bony superstructure for the hand. As a proximal carpal bone, the lunate is also involved in movement of the wrist.

Clinical relevance

The lunate bone is the most frequently dislocated carpal bone.
Carpal coalition
Kienbock's disease
Teisen classification

Etymology
The name of the lunate bone derives from the "crescent-shaped" (), from Latin luna ("moon"), from the bone's resemblance to a crescent moon. In amphibians and reptiles, the bone is instead referred to as the intermedium, because of its position between the other two proximal carpals.

Additional images

See also

 Carpal bone

References

Wrist
Upper limb anatomy
Bones of the hand
Carpal bones

Lunate bone


Sayyid (, ;  ; ; meaning 'sir', 'Lord', 'Master'; Arabic plural:  ; feminine:  ; ) is an honorific surname of Muslims recognized as descendants of the Islamic prophet Muhammad through his grandsons, Hasan ibn Ali and Husayn ibn Ali, sons of Muhammad's daughter Fatima and his cousin and son-in-law Ali (Ali ibn Abi Talib).

Etymology
A few Arabic language experts state that it has its roots in the word al-asad , meaning "lion", probably because of the qualities of valour and leadership. The word is derived from the verb sāda, meaning to rule. The surname seyyid/sayyid existed before Islam, however not in light of a specific descent, but as a meritocratic sign of respect.

Hans Wehr Dictionary of Modern Written Arabic defines seyyid as a translation for master, chief, sovereign, or lord. It also denotes someone respected and of high status.

In the Arab world, sayyid is the equivalent of the English word "liege lord" or "master" when referring to a descendant of Muhammad, as for example in Sayyid Ali Sultan.

Origin of the Title
The foundation of the title Sayyid is unclear. In fact the title Sayyid as a unified reference for descendants of Muhammad did not exist according to Monimoto until the Mongol conquests. This can be substantiated by historic records about Abdul Qadir Gilani and Bahauddin Naqshband, who did not refer to themselves with any title, despite their lineages to Muhammad. This gives reasons to think that this title is founded later on. Monimoto refers to Mominov, who describes that the emergence of a community leader during the Mongol era (Ilkhanate) gave rise to the prominence of the title Sayyid. This leader is most probably the Sunni Shafiite scholar Mir Sayyid Ali Hamadani, who lived in this time, being known as a saint credited with the honorific titles "Amir-e-Kabir"(English: Grand Prince) and "Ali-e-Saani" (English: Second Ali). Hamadani's religious legacy in Kashmir as well as his headquarter (Persian: Khanqah) the Khanqa-e-Mola became under the control of the Grand Sayyid Hazrat Ishaan. Hazrat Ishaan's descendants are buried in Hamadani's headquarter, on which occasion it is known as the Ziyarat Naqshband Sahab today.

Sunni Islam
However in Sunni Islam as practiced in the Ottoman and Mughal Empire, a person descending from Muhammad (either maternally or paternally) can only claim the title of Sayyid meritocratically by passing audits, whereupon exclusive rights, like paying lesser taxes, will be granted. These are mostly based on the claimant's demonstrated knowledge of the Quran and piousness (Arabic: Taqwa) under the assessment of a Naqib al-Ashraf, also known as a Mir in Persian-speaking countries. Notable examples of such a Naqib (plural: "Nuqaba") or Mirs (plural: "Miran"), were Hazrat Ishaan in the Mughal Empire and his descendant Sayyid Mir Fazlullah Agha in Royal Afghanistan.

Shia Islam
In Shia Islam, with the advent of the Safavids a male person with a non-Sayyid father and a Sayyida mother claims the title of Mirza. Shiites only demand a patrilineal lineage to Ali ibn Abi Talib according to Khamenei, regarding Sayyid solely as a patrilineal tribalistic title by birth.

Statistics
Although reliable statistics are unavailable, conservative estimates put the number of Sayyids in the tens of millions.

Traditions

Traditionally, Islam has had a rich history of the veneration of relics, especially of those attributed to Muhammad. The most genuine prophetic relics are believed to be those housed in the Hirkai Serif Odasi (Chamber of the Holy Mantle) in Istanbul's Topkapı Palace.

Indication of descent
The indication of descendants of Muhammad through the Twelve Imams via surnames in Arabic, Persian and Urdu include the following:

Some Sayyids are Najeeb Al Tarfayn, meaning "Noble on both sides", which indicates that both of their parents are Sayyid.

Existence of descendants of Hasan al-Askari

The existence of any descendant of Hasan al Askari is disputed by many people. Some genealogies of Middle Eastern and Central Asian families (mostly from Persia), East Africa (mostly in Somaliland and Ethiopia), Khorasan, Samarqand, and Bukhara show that Hasan al-Askari had a second son called Sayyid Ali Akbar, which indicates that al-Askari had children and substantiates the existence of Muhammad al Mahdi. Whether in fact al-Askari did have children is still disputed, perhaps because of the political conflicts between the followers of the Imamah and the leadership of the Abbasids and Ghulat Shiites who do not believe in Hasan al-Askari's Imamah. Another group of historians studying the pedigrees of some Central Asian saints' shejere (genealogy trees) believe that the Twelfth Imam was not the only son of Hasan al-Askari, and that the Eleventh Imam had two sons: Sayyid Muhammad (i.e., the Shia Mahdi) and Sayyid Ali Akbar.  According to the earliest reports as from official family tree documents and records , Imam Hasan al-Askari fathered seven children and was survived by six. The names of his biological children were: Imam Muhammad al-Mahdi, Musa, Ja'far, Ibrahim, Fatima, Ayesha, and 'Ali, sometimes referred to as Akbar, Asghar or Abdullah.

Sayyid 'Ali Akbar bin Imam Hasan al-Askari is Sultan Saadat (Sodot) who died in Termez. His burial place is located in the main mausoleum Sultan Saodat memorial complex in Termez. According to other old genealogical sources Sayyid Ali was the second son of Sayyid Imam Muhammad al Askari who is considered the elder brother of imam Hasan al-Askari

These Central Asian notable sayyid families have historical genealogical manuscripts that are confirmed with seals by many Naqibs, Muftis, Imams, Kadi Kuzzats, A'lams, Khans, and Emirs of those times. One descendant of Sayyid Ali Akbar was Saint Ishan (Eshon) Imlo of Bukhara. Ishan Imlo is called "saint of the last time" in Bukhara, as it is believed that after him there were no more saintsAsian Muslims generally revere him as the last of the saints. According to the source, Ishan Imlo died in 1162AH (1748–1749); his mausoleum (mazar) is in a cemetery in Bukhara. Notable descendants of Sayyid Ali Akbar are Sufi saints like Bahauddin Naqshband, descendant after eleven generations; Khwaja Khawand Mahmud known as Hazrat Ishaan, descendant after eighteen generations; the two brothers Sayyid ul Sadaat Sayyid Mir Jan and Sayyid ul Sadaat Mir Sayyid Mahmud Agha, maternal descendants of Hasan al Askari; qadi Qozi Sayyid Bahodirxon; and Sufi saints Tajuddin Muhammad Badruddin and Pir Baba.

In her book Pain and Grace: A Study of Two Mystical Writers of Eighteenth-Century Muslim India, Dr. Annemarie Schimmel writes:

Although Shiite historians generally reject the claim that Hasan al-Askari fathered children other than Muhammad al-Mahdi, Bab Mawlid Abi Muhammad al-Hasan writes, in the Shiite hadith book Usul al-Kafi:

Middle East
Men belonging to the Sayyid families or tribes in the Arab world used to wear white or ivory coloured daggers like jambiyas, khanjars or shibriyas to demarcate their nobility amongst other Arab men, although this custom has been restricted due to the local laws of the variously divided Arab countries.

Iraq

The Sayyid families in Iraq are so numerous that there are books written especially to list the families and connect their trees. Some of these families are: the Alyassiri, Al Aqeeqi, Al-Nasrullah, Al-Wahab, Al-Hashimi,Al-Barznji, Al-Quraishi, Al-Marashi, Al-Witry, Al-Obaidi, Al-Samarai, Al-Zaidi, Al-A'araji, Al-Baka, Al-Hasani, Al-Hussaini, Al-Shahristani, Al-Qazwini Al-Qadri, Tabatabaei, Al- Alawi, Al-Ghawalib (Al-Ghalibi), Al-Musawi, Al-Awadi (not to be confused with the Al-Awadhi Huwala family), Al-Gharawi, Al-Sabzewari, Al-Shubber, Al-Hayali, Al-Kamaludeen, Al-Asadi and many others.

Iran

Sayyids (in  Seyyed) are found in vast numbers in Iran. The Chief of "National Organization for Civil Registration" of Iran declared that more than 1 million of Iranians are Sayyid. The majority of Sayyids migrated to Iran from Arab lands predominantly in the 15th to 17th centuries during the Safavid era. The Safavids transformed the religious landscape of Iran by imposing Twelver Shiism on the populace. Since most of the population embraced Sunni Islam, and an educated version of Shiism was scarce in Iran at the time, Ismail imported a new group of Shia Ulama who predominantly were Sayyids from traditional Shiite centers of the Arabic-speaking lands, such as Jabal Amel (of southern Lebanon), Syria, Bahrain, and southern Iraq in order to create a state clergy. The Safavids offered them land and money in return for loyalty. These scholars taught Twelver Shiism, made it accessible to the population, and energetically encouraged conversion to Shiism.

During the reign of Shah Abbas the Great, the Safavids also imported to Iran more Arab Shias, predominantly Sayyids, built religious institutions for them, including many Madrasas (religious schools), and successfully persuaded them to participate in the government, which they had shunned in the past (following the Hidden imam doctrine).

Common Sayyid family surnames in Iran are Husseini, Mousavi, Kazemi, Razavi, Eshtehardian, Tabatabaei, Hashemi, Hassani, Jafari, Emami, Ahmadi, Zaidi, Imamzadeh, Sherazi, Kermani (kirmani), Shahidi, and Mahdavi.

Bahrain
In Bahrain Sayyids are used to refer to great-grandchildren of Muhammed. Sayyids are found every where and in vast populations although number contradict. Sayyids started living in Bahrain since the beginning of the 8th century. The Bahrainis supported, Imam Ali in his wars in the Camel, Siffin and Nahrawan, and several Bahraini men emerged from the leaders of the Commander of the Faithful including the companion Zayd ibn Suhan al-Abdi who was killed in the Battle of the Camel when he was fighting alongside the Commander of Imam Ali. And the companion Sa'sa'a bin Sohan Al Abdi who was the ambassador of the Commander of the Faithful to Mu`awiyah, and he and Mu`awiyah have many stories that historians have transmitted to us. Historians have called them this title because they agreed on a Thursday that they would die for the sake of the Commander of the Faithful. The tomb of Zayd ibn Suhan is still visited in Bahrain and is called by Bahrainis as Prince Zaid, as well as the tomb of the great companion Sa'sa'a bin Sohan Al Abdi who is buried in Bahrain.

Oman

In Oman, Sayyid is not used for descendants of Muhammad, but by members of the Al Said ruling royal family, who have no connection to Muhammad. The absolute ruler of the country retains the title Sultan with members of the royal family eligible for succession to the throne given the title Sheikh, these may also use the title Sayyid should they wish to, although as Sheikh supersedes this, it is not a widely used practice. Members of the extended family or members by marriage carry the title Sayyid or Sayyida for a female. Such titles in Oman are hereditary through paternal lineage or in some exceptional circumstances, such as an honorary title given by royal decree. Members of the Al Said family use the term Sayyid solely as a title and not as a means of indicating descent, as the Al Said royal family does not descend from Banu Hashim or from Imam Ali and instead descends from the Qahtanite Zahran tribe.

Yemen
In Yemen the Sayyids are more generally known as sadah; they are also referred to as Hashemites. In terms of religious practice they are Sunni, Shia, and Sufi. Sayyid families in Yemen include the Rassids, the Qasimids, the Mutawakkilites, the Hamideddins, some Al-Zaidi of Ma'rib, Sana'a, and Sa'dah, the Ba 'Alawi sadah families in Hadhramaut, Mufadhal of Sana'a, Al-Shammam of Sa'dah, the Sufyan of Juban, and the Al-Jaylani of Juban.

South Asia

In South Asia Sunni Sayyids are mostly credited for preaching and consolidating the religion of Islam. They are predominantly descendants of leading saints of Sunni faith that migrated from Persia to preach Islam of which the Persian Sayyid Moinuddin Chishti has set the cornerstone. Thus Moinuddin Chishti is regarded as Sultan-i-Hindustan in Islamic Theology. The following saints and their descendants are most well known:

 Sayyid Haji Muhammad Noshah Ganj Baksh Qadiri
 Sayyid Abdul Latif Shah, known as Bari Imam Sarkar
 Mir Sayyid Ali Hamadani
 Sayyid Jalaluddin Surkh Posh Bukhari
 Sayyid Awn Qutb Shah Wali
 Sayyid Abdul Wahab Gilani, son of Sayyid Abdul Qadir Gilani
 Sayyid Musa Pak Shaheed (ancestor of Yusuf Raza Gillani) and Sayyid Habeeb Shah Gilani (Teacher of Sultan Bahoo)
 Sayyid Moinuddin Chishti
 Sayyid Imam Ali Shah Qalandar
 Lal Shahbaz Qalandar
 Sayyid Badiuddin Zinda Shah Madar
 Bahauddin Naqshband
 Hazrat Ishaan
 Moinuddin Hadi Naqshband
 Sayyid Mir Jan
 Sayyid Mahmud Agha
 Sayyid Mir Fazlullah Agha
 Tajuddin Muhammad Badruddin
 Pir Baba
 Shaal Pir Baba
 Maudood Chishti
 Wali Kirani
 Khwaja Abdullah Chishti
 Ibrahim Yukpasi
 Shah Sayyid Nasruddin
 Sayyid Masud Al-Hussaini

Genetic studies and controversy of self-proclaimed Indian Sayyids

The authors of the study, the Y chromosomes of self-identified Syeds from the Indian sub-continent are no less diverse than those non-Syeds from the same regions, suggested that Syed status showed evidence of elevated Arab ancestry but not of a recent common patrilineal origin.

In Northern India or Uttar Pradesh, 29 per cent of the Shia Muslim belong to haplogroup J, which, given its absence in Indian non-Muslims is likely of exogenous Middle Eastern origin. There are 18 per cent belonging mainly to haplogroup J2 and another 11 per cent belong to haplogroup J1, which both represent Middle Eastern lineages, but may not hint exact descent from Muhammad. J1 is exclusively Near Eastern. The results for Sayyids showed minor but still detectable levels of gene flow primarily from Iran, rather than directly from the Arabian peninsula.

The paper, "Y chromosomes of self-identified Syeds from the Indian subcontinent", by Elise M. S. Belle, Saima Shah, Tudor Parfitt, and Mark G. Thomas showed that "self-identified Syeds had no less genetic diversity than those non-Syeds from the same regions, suggesting that there is no biological basis to the belief that self-identified Syeds in this part of the world share a recent common ancestry. However, self-identified men belonging to the IHL (Syeds, Hashemites, Quraysh and Ansari) show greater genetic affinity to Arab populations—despite the geographic distance, than other Indian populations.

Southeast Asia
Most of the Alawi Sayyids who moved to Southeast Asia were descendants of Ali ibn Husayn Zayn al-Abidin, especially of Ba 'Alawi sada, many of which were descendants of migrants from Hadhramaut. Even though they are alleged descendants of Husayn, it is uncommon for the female Sayyids to be called Sayyidah; they are more commonly called Sharifah. Most of them live in Brunei, Indonesia, Malaysia, Singapore, Moro Province in Philippines, Pattani and Cambodia. Many of the royal families of this region such as the previous royal families of the Philippines (Sultanate of Sulu, Sultanate of Maguindanao, Confederation of Sultanates of Ranao), Singapore (Sultanate of Singapore), Malaysia (Sultanates of Johor and Perlis), Indonesia (Sultanates of Siak, Pontianak, Gowa, some Javanese Sultanates), and the existing royal family of Brunei (House of Bolkiah) are also Sayyids, especially of Ba'Alawi.

Some common surnames of these Sayyids are al-Saqqaf, Shihab (or Shahab), al-Aidaroos, al-Habsyi (or al-Habshi), al-Kaff, al-Aththos, al-Haddad, al-Jufri (or al-Jifri), al-Muhdhar, al-Shaikh Abubakar, al-Qadri, al-Munawwar.

Tesayyud
In the Ottoman Empire, tax breaks for "the People of the House" encouraged many people to buy certificates of descent or forge genealogies; the phenomenon of teseyyüd – falsely claiming noble ancestry – spread across ethnic, class, and religious boundaries. In the 17th century, an Ottoman bureaucrat estimated that there were 300,000 impostors. In 18th-century Anatolia, nearly all upper-class urban people claimed descent from Muhammad.

Royal Descendants of Muhammad
Descendants of Muhammad are present in many royal families today and are predominantly of Sunni faith.

Afghan royal family
Within the Afghan Royal family Her Royal Highness Princess Sayyida Rahima Dakik (d.2006) a member of Sayyid Mir Jan's powerful Sayyid ul Sadaat Clan that claims hereditary succession to Prophet Muhammad, married the UN ambassador and minister Prince Abdul Khaliq from the Telai branch of the Muhammadzai Dynasty, making both their descendants the only multilinieal cognatic Sayyids within the Afghan Royal family.

Iranian Royal Family

Qajar
Within the Qajar Dynasty, the Nizari-Ismaili Imam Agha Khan I married with the daughter of Fath Ali Shah Qajar, bestowing confirmed royalty upon their descendants. Until today Prince Karim Aga Khan and his descendants bear the title Prince, in virtue of his lineage to Fath Ali Shah Qajar. However many Sunni Historians deny the descent of the First Fatimid Caliph Ubaidullah al Mahdi-billah to Prophet Muhammad. They thus polemically call them Ubaydids instead of Fatimids.

Pahlavi

Within the Pahlavi Dynasty, the former Empress of Iran Farah Diba Pahlavi, also claims descent from Muhammad through her paternal grandfather Mehdi Diba.

GCC Royal families

UAE
The Al Qasimi ruling family that rules over Sharjah and Ras al Khaimah trace their lineage back to Muhammad in the line of the 10th Imam Ali al Hadi.

Qatar
Within the Qatari ruling Family, descendants of Muhammad are present within the descendants of the Emir Sheikh Ali ibn Abdullah al Thani on the occasion of intermarriages with the Al Qasimi Dynasty. A UAE Princess from the al Qasimi ruling family, called Sheikha Sheikha bint Muhammad al Qasimi married with Muhammad bin Ali bin Abdullah Al Thani. Together they issued a son who is a Qatari-Sharjan Aviation Statesman called Sheikh Abdullah bin Mohamed. His son is the first descendant of Muhammad to climb Mt. Everest. Another UAE Princess called Sheikha Hind bint Faisal Al Qasimi married Sheikh Abdullah bin Saud al Thani, issuing only one son.

Libyan Royal Family

The Sayyids in Libya are Sunni, including the former royal family, which is originally Zaidi-Moroccan (also known as the Senussi family). The El-Barassa Family are Ashraf as claimed by the sons of Abdulsalam ben Meshish, a descendant of Hassan ibn Ali ibn Abi Talib.

Sherifs of Mecca

Jordan
The Hashemite Royal family of Jordan also claims descent from Muhammad in the line of the Sherifs of Mecca, vassals that were set by the Fatimids and recognized by the Ottomans, tracing their lineage back to Imam Hasan ibn Ali. The Hashemite Royal Family under Sharif Hussein ibn Ali was crucial in ending Ottoman rule in the Arabian Peninsula, on the occasion of the spread of Pan-Turkism in the Arabian Peninsula.

Brunei
The House of Bolkiah claims descent from Imam Hasan ibn Ali through Sharif Ali, the 3rd Sultan of Brunei, who succeeded his father in law as Sultan in virtue of his descent from Muhammad. Sharif Ali formerly served as Emir of Makkah and belonged to the Sherifians, migrating to Brunei for missionary purposes.

Moroccan Royal family
The Alaouite Royal family of Morocco also claims descent from Muhammad in the line of Imam Hasan ibn Ali. Their pratriarch was Sharif ibn Ali, who founded the dynasty.

See also
 Family tree of Muhammad
 Mir Sayyid Ali Hamadani, most probable originator of the title, influencing the Sunni opinion of definition
 Hazrat Ishaan, succeeding Hamadani's clerical legacy
 Mir (Persian Princes of the Sayyids)
 Naqib (Arabian Sheikhs of the Sayyids)
 Safavid Empire, whose clerics influenced the Shiite opinion of definition

Notes

References

Sources

Fatima
Islamic honorifics
Arabic words and phrases
Hashemite people
Descendants of individuals

Sayyid


Mir (Rusça: Мир, anlamı: dünya veya barış), 1986 yılından 2001 yılına kadar alçak Dünya yörüngesinde kalan, Sovyetler Birliği ve ardından Rusya tarafından yönetilen uzay istasyonudur. İlk modülü 19 Şubat 1986'da uzaya gönderildi. İnsanlığın uzayda uzun süre düzenli olarak içinde yaşadığı ilk uzay araştırma istasyonudur. Yapılan uluslararası iş birliği sayesinde, çeşitli milletlerden uzay adamlarının kullanımına açıldı. Yörüngede 1986 ile 1996 yılları arasında gönderilen pek çok modül ile başarılı bir şekilde kenetlendi. 23 Mart 2001 tarihinde görevi sona erdi ve atmosfere girerek yanması sağlandı.

Tarihi

Mir, daha önce Sovyetler Birliği tarafından gönderilmiş olan Salyut serisi uzay istasyonları baz alınarak yapılmıştır (1971 yılından sonra yedi Salyut uzay istasyonu gönderilmişti). Esas olarak Rus yapımı insanlı Soyuz roketleri ve Progress kargo gemileri tarafından onarımı yapılmıştır, fakat ayrıca sonraki uçuşlarda Buran uzay mekiği için bir varış noktası olması planlanmıştır. Yörüngedeki Mir'''in öncelikli amacı uzayda geniş ve yaşanabilir bir bilimsel laboratuvar sağlamaktır.

Amerika Birleşik Devletleri, Mir'in kendine ait bir kopyası olarak Freedom Uzay İstasyonu'nu yapmayı planlamış; ancak bu proje Sovyetler Birliği'nin yıkılmasının ardından uluslararası iş birliği yolu açılması üzerine durdurulmuştur (bkz. Uluslararası Uzay İstasyonu). Ayrıca, Challenger Uzay Mekiği Mir'in kalkışından bir aydan daha kısa bir süre önce patlamıştı (bkz. Challenger Uzay Mekiği kazası). Daha sonraki yıllarda, Soğuk Savaş döneminin ardından, Shuttle-Mir programıyla Rusya'ya ait olan Mirin yetenekleriyle Amerika'nın uzay mekiklerinin yetenekleri birleştirilmiş; bir takım Amerikalı ve diğer batı ülkelerinden astronotların istasyonu ziyaret etmesi veya istasyondaki uzun dönemli bilimsel çalışmalara katılması sağlanmıştır. İstasyonu ziyaret eden Amerikan mekikleri, Space Station Freedom için tasarlanmış bir kola bağlanmış ve esas olarak Sovyet Buran mekikleri için tasarlanmış bir kenetlenme halkası kullanmışlardır. Mir ve ona kenetlenmiş olan uzay mekiği, 250 tonluk ağırlığıyla uzay çalışmaları tarihinin en büyük yörünge aracı unvanını almıştır.

100 tonluk Mirin içi, hortumlar, kablolar ve bilimsel araçlarla olduğu kadar, günlük yaşama ait eşyalarla dolu –fotoğraflar, çocukların yaptığı resimler, kitaplar ve bir gitar– dar bir labirente benzerdi. Genellikle üç kişilik mürettebat kalmakla birlikte, bazen bir aya kadar bir süre boyunca altı uzay adamını ağırladığı da olmuştur. İki kısa dönemin haricinde, Mir Ağustos 1999'a dek sürekli olarak görevdeydi.

15 yaşındaki Rus uzay istasyonunun yolculuğu, 23 Mart 2001 tarihinde, Fiji yakınlarında Büyük Okyanusun güneyine düşmesiyle son bulmuştur. Son günlerine kadar, pek çok girişimcinin, muhtemelen ilk yörünge televizyon/film stüdyosunu kurmak için, Mir'i almak gibi planları vardı. Ne var ki istasyon daha fazla kullanılamayacak kadar güvensizdi. Uzay topluluğundan pek çok kişi hâlâ Mir'in en azından bazı parçalarının kurtarılabilir olduğunu, ayrıca yörüngeye materyal çıkarmanın yüksek maliyeti göz önünde bulundurulduğunda, Mirin yok edilmesinin büyük bir fırsat kaybı olduğunu düşünür.

Sovyet ve Rus kozmonotların yanı sıra Mir uluslararası biliminsanlarına ve Amerikalı astronotlara da ev sahipliği yapmıştır.

 Mir modülleri

Mir uzay istasyonu, – Uzay mekiği tarafından Mire getirilen kenetlenme modülü hariç – her biri ayrı ayrı Proton roketiyle yörüngeye taşınan pek çok Mir modülünün yörüngede birleştirilmesiyle oluşmuştur.

 İsimler

Rus Devrimi öncesinde "mir", bir köylü topluluğu tarafından işlenen toprak parçalarına verilen isimdi. Bu topraklarda yaşayan köylülere, yüksek vergiler alınarak çok büyük bir sosyal baskı uygulanırdı. Eğer bazı köylüler miri terkederlerse, kalanlar daha yüksek vergi ödemek zorunda kalırdı.

Kvant (Квант), "kuantum" anlamına gelir. Elektromanyetik tayf ve x-ışını emilimlerini ölçerek astrofizik araştırmaları yapmasından yola çıkılarak bu isim verilmiştir. Kristall (Кристалл) "kristal" demektir. Bu modülün esas çalışma alanı biyoloji uzay ortamında materyal üretim teknolojileri olduğu için bu ad verilmiştir. Spektr (Спектр) "tayf" anlamına gelir. Atmosfer algılayıcılarından ötürü bu isim verilmiştir. Priroda (Природа) "doğa" demektir. Progress (Прогресс) "ilerleme, gelişme" anlamına gelir. Soyuz (Союз), "birlik, topluluk" anlamındadır (Sovietskii Soyuz, Советский Союз = Sovyetler Birliği). Ayrıca Soyuz modülü üç küçük modülden oluşan bir topluluk olduğundan bu isimle anılır.

 Popüler kültürde Mir

 1980'lerin sonunda, Dünya'daki telsiz operatörlerinin kozmonotlarla iletişime geçebilmesi için iki amatör telsiz sinyali Mire tayin edildi. Bu çağrılardan biri U2MIR'di.
 İstasyon, Michael Bay'ın 1998 yapımı filmi Armageddon'da yakıt ikmal deposu olarak önemli bir rolde oynamıştır. İstasyon filmde yakıt ikmali sırasında meydana gelen bir yakıt sızıntısı sonucu patlamıştır.
 İstasyon S. R. Hadden'in 1997'deki sinema uyarlaması Contact'te barınak olarak küçük bir rol almıştır.

 South Park'ın "Pink Eye" bölümünde Kenny'nin ilk ölümü Mirin üzerine düşmesiyle olur.
 Dead Like Me televizyon şovunun pilot bölümünde, esas karakter Mirden düşen bir klozetin altında kalarak ölür.
 Mir'in atmosferde yanışının beklendiği günlerde, Taco Bell'in sahipleri Büyük Okyanus'unda kocaman bir hedef belirlemişlerdi. Eğer Mir'''in düşen parçalarından biri hedefe isabet ederse, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm insanlar, bedava bir Taco Bell tacoyu hak edeceklerdi. Ne var ki istasyonun hiçbir parçası hedefe isabet etmemiştir.
 Popüler Amerikalı yazar Jeremy Schwendiman, romanı "The Battle of Otok"daki barış adasına Mir adını vermiştir.

Gemide yaşam
[[Dosya:19970530 8l.jpg|küçükresim|sol|Mirin Dünya yüzeyinden geçişinin zamana maruz kalması, Mayıs 1997.]]
[[Dosya:Mirspacestationtour.ogv|küçükresim|sağ|STS-79 sırasında Eylül 1996'dan Mirin video turu]]

 Mir'in içerisi hortumlar, kablolar ve bilimsel aletlerin yanı sıra fotoğraflar, çocukların çizimleri, kitaplar ve bir gitar gibi günlük yaşamdan eşyalarla dolu sıkışık bir labirent'i andırıyordu. Genellikle üç mürettebat üyesini barındırıyordu ancak bir aya kadar altı kişiyi destekleyebiliyordu. İstasyon yörüngede yaklaşık beş yıl kalacak şekilde tasarlandı; on beş yıl yörüngede kaldı. Sonuç olarak NASA astronotu John Blaha, istasyonun ömrüne geç eklenen Priroda ve Spektr hariç, Mirin kullanılmış göründüğünü, yani on ila on bir yıl boyunca eve getirilmeden ve temizlenmeden yaşadığı düşünülürse bunun beklenebileceğini raporladı.

Ekip programıMir gemisinde kullanılan saat dilimi Moskova Saati (UTC+03) idi. İstasyonda günde 16 gün doğumu ve gün batımı yaşandığı için gece saatlerinde karanlık izlenimi vermek için pencereler kapatıldı. Mürettebat için tipik bir gün saat 08.00'de uyanma ile başladı, ardından iki saat kişisel hijyen ve kahvaltı yapıldı. Çalışma 10.00-13.00 saatleri arasında yapıldı, ardından bir saat egzersiz ve bir saat öğle yemeği molası verildi. Öğle yemeğini üç saat daha çalışma ve bir saat egzersiz daha izledi ve ekipler akşam yemeği için saat 19.00'da hazırlanmaya başladılar. Kozmonotlar akşam dilediklerini yapmakta özgürdü ve gün boyunca büyük ölçüde kendi hızlarına göre çalıştılar.

Mürettebat boş zamanlarında işlerine yetişebiliyor, aşağıdaki Dünya'yı gözlemleyebiliyor, Dünya'dan getirilen mektuplara, çizimlere ve diğer eşyalara cevap verebiliyordu (ve onlara Mir gemisinde olduklarını gösteren resmi bir damga verebiliyordu), veya istasyonun amatör telsizini kullanırlardı. İki amatör telsiz çağrı işareti, U1MIR ve U2MIR, 1980'lerin sonlarında Mire atanarak, Dünya'daki amatör telsiz operatörlerinin kozmonotlarla iletişim kurmasına izin verdi. İstasyon ayrıca mürettebatın okuması ve izlemesi için bir dizi kitap ve filmle donatıldı.

NASA astronotu Jerry Linenger, Mir gemisindeki yaşamın nasıl düzenlendiğini ve yer kontrolü tarafından sağlanan ayrıntılı güzergahlara göre yaşandığını anlattı. Gemideki her saniye hesaplandı ve tüm faaliyetler zaman çizelgelendi. Mir üzerinde bir süre çalıştıktan sonra, Linenger, faaliyetlerinin tahsis edildiği sıranın, bu faaliyetler için mümkün olan en mantıklı veya verimli sırayı temsil etmediğini hissetti. Görevlerini, daha verimli çalışmasını, daha az yorulmasını ve daha az stres yaşamasını sağladığını hissettiği bir sırayla gerçekleştirmeye karar verdi. Linenger, Mirdeki yoldaşlarının bu şekilde "doğaçlama" yapmadıklarını ve bir tıp doktoru olarak, yolda değişiklik yapmadan bir güzergahı takip etmenin sonucu olduğuna inandığı stresin yoldaşları üzerindeki etkilerini gözlemlediğini kaydetti. Buna rağmen, yoldaşlarının tüm görevlerini son derece profesyonel bir şekilde yerine getirdiğini belirtti.Mir gemisindeyken bir kadın tarafından uzayda en uzun süre kalma rekorunu kıran (11 yıl sonra ISS'de Sunita Williams tarafından geride bırakılan) Astronot Shannon Lucid de gemide çalışma hakkında yorum yaptı. Mir demek "Bence her gün Mir üzerinde çalışmak, Antarktika'daki bir karakolda günlük olarak çalışmaya çok benzerdir. Burada işe gitmekle arasındaki en büyük fark, izolasyondur çünkü gerçekten tecrit edilmişsin. Yerden çok fazla desteğin yok. Gerçekten tek başınasın.""

Egzersiz

Uzun süreli ağırlıksızlığın en önemli yan etkileri kas atrofisi ve iskelet'in bozulması veya uzay uçuşu osteopenisi'dir. Diğer önemli etkiler arasında sıvı yeniden dağılımı, kardiyovasküler sistem yavaşlaması, kırmızı kan hücresi üretiminin azalması, denge bozuklukları ve bağışıklık sistemi zayıflaması sayılabilir. Daha az semptomlar arasında vücut kütlesi kaybı, burun tıkanıklığı, uyku bozukluğu, aşırı şişkinlik ve yüzde şişkinlik vardır. Bu etkiler, Dünya'ya döndükten sonra hızla tersine dönmeye başlar.

Bu etkilerden bazılarını önlemek için istasyon iki koşu bandı (çekirdek modülde ve "Kvant"-2) ve bir egzersiz bisikleti (çekirdek modülde) ile donatıldı; her kozmonot,  eşdeğeri bisiklet sürecek ve günde  eşdeğerini çalıştıracaktı. Kozmonotlar kendilerini koşu bandına bağlamak için bungee kordonları kullandılar. Araştırmacılar, düşük yerçekimi durumlarında meydana gelen kemik ve kas yoğunluğu kaybı için egzersizin iyi bir önlem olduğuna inanıyor.

Temizlik

DOS-7 ve Kvant-2'de bulunan Mir üzerinde iki uzay tuvaleti (ASU) vardı. Uzay Mekiği Atık Toplama Sistemine benzer bir fan tahrikli emme sistemi kullanıldı. Kullanıcı önce, iyi bir sızdırmazlık sağlamak için yaylı emniyet çubuklarıyla donatılmış klozet oturağına sabitlenir. Güçlü bir fanı çalıştıran bir kol ve bir emme deliği kayarak açılırdı: hava akımı atığı uzaklaştırırdı. Katı atıklar alüminyum bir kapta saklanan ayrı torbalarda toplandı. Dolu konteynerler bertaraf edilmek üzere Progress uzay aracına transfer edildi. Sıvı atıklar, tuvaletin ön tarafına bağlanan bir hortumla, anatomik olarak uygun "idrar hunisi adaptörleri" tüpe bağlı olarak tahliye edildi, böylece hem erkekler hem de kadınlar aynı tuvaleti kullanabilirdi. Atık toplandı ve Su Geri Kazanım Sistemine aktarıldı ve burada içme suyuna geri dönüştürüldü ancak bu genellikle Elektron sistemi aracılığıyla oksijen üretmek için kullanıldı.Mir, Kvant-2'de bulunan Bania adlı bir duşa sahipti. Önceki Salyut istasyonlarında kurulan ünitelerde bir iyileştirmeydi ancak kurulum, kullanım ve istifleme için gereken süre nedeniyle kullanımı zor oldu. Plastik bir perde ve hava akımıyla su toplamak için vantilatör içeren duş, daha sonra bir buhar odasına dönüştürülmüş; sonunda tesisatı söküldü ve alan yeniden kullanıldı. Duş kullanılamadığında, ekip üyeleri ıslak mendil, diş macunu tüpüne benzer bir kaptan dağıtılan sabunla veya çekirdek modülde bulunan plastik bir başlık ile donatılmış bir lavabo kullanarak yıkandı. Ekiplere ayrıca su tasarrufu sağlamak için durulanmayan şampuan ve yenilebilir diş macunu da sağlandı.

1998 yılında Mire yapılan bir ziyarette, servis panellerinin arkasında yoğunlaşan nemden oluşan su küreciklerinde bakteri ve daha büyük organizmaların çoğaldığı bulundu.

Uzayda uyumak

İstasyon, iki daimi mürettebat kamarası sağladı, çekirdek modülün arkasına doğru yerleştirilmiş telefon kutusu boyutunda kabinler olan "Kayutkas", her biri bağlı bir uyku tulumu, bir katlanır masa, bir lomboz ve kişisel eşyalar için depolama alanı içeriyordu. Ziyaret ekiplerinin tahsis edilmiş bir uyku modülü yoktu, bunun yerine duvardaki boş bir alana uyku tulumu takıyordu; ABD astronotları, Progress ile çarpışma bu modülün basıncının düşmesine neden olana kadar kendilerini Spektr içine yerleştirdiler. Mürettebatın barınma yerlerinin iyi havalandırılması önemliydi; Aksi takdirde, astronotlar oksijensiz ve nefes nefese uyanabilirler, çünkü kafalarının etrafında kendi soludukları karbondioksitten bir baloncuk oluşmuştu.

Yiyecek ve içecek

İstasyon ekipleri tarafından yenen yiyeceklerin çoğu donduruldu, soğutuldu veya konserve edildi. Yemekler kozmonotlar tarafından istasyona uçmadan önce bir diyetisyen yardımıyla hazırlandı. Diyet, uygun mineral ve vitamin takviyelerine ek olarak günde yaklaşık 100 g protein, 130 g yağ ve 330 g karbonhidrat sağlamak üzere tasarlanmıştır. Hazma yardımcı olmak için öğünler gün boyunca aralıklı olarak dağıtıldı. Jöleli sığır dili gibi konserve yiyecekler, çekirdek modülün masasında 5-10 dakika içinde ısıtılabileceği bir niş içine yerleştirildi. Ekipler genellikle çay, kahve ve meyve suları içerdi, ancak ISS'nin aksine, istasyonda ayrıca özel günler için konyak ve votka kaynağı da vardı.

Mikrobiyolojik çevresel tehlikeler
1990'larda Mir'den ekstremofil küf örnekleri alındı. 1990 yılında, istasyonun faaliyete geçmesinden dört yıl sonra, doksan mikroorganizma türü bulundu. 2001 yılında hizmet dışı bırakıldığı zaman, bilinen farklı mikroorganizmaların sayısı 140'a yükseldi. Uzay istasyonları yaşlandıkça, kirlilikle ilgili sorunlar daha da kötüleşir. Uzayda gelişen küfler istasyonlar metal, cam ve kauçuğu bozan asitler üretebilir. Mirdeki küflerin panellerin arkasında ve klima ekipmanları içinde büyüdüğü bulundu. Küfler ayrıca kötü bir kokuya da neden oldu ve bu genellikle ziyaretçilerin en güçlü izlenimi olarak gösterildi. 2018'deki araştırmacılar, insanlar için patojenik olmayan beş Enterobacter bugandensis bakteri suşunun Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS) üzerinde varlığını belirledikten sonra, astronotlar için tıbben sağlıklı bir ortam sağlamaya devam edilmesi için ISS'deki mikroorganizma'ların dikkatle izlenmesi gerektiğini raporladı.

Bazı biyologlar, mutant mantarların insanlar için büyük bir mikrobiyolojik tehlike oluşturması ve 15 yıl boyunca izole bir ortamda kaldıktan sonra  astronotların denize inişiyle Dünya'ya ulaşması konusunda endişeliydi.

Seferler, uzay yürüyüşleri ve mürettebatlar
 Mir seferlerinin listesi Mir uzay yürüyüşlerinin listesi
 Mir'e giden uzay araçları ve mürettebatların listesi
 Uzay yürüyüşlerinin listesi

Ayrıca bakınız
 Mir uzay üssü ziyaretçileri
 Uzay istasyonu görev alan uzay istasyonlarının istatistikleri için
 Salyut
 Skylab
 Soyuz
 Progress
 Uluslararası Uzay İstasyonu
 11881 Mirstation asteroitine uzay istasyonunun adı verilmiştir.
 Shuttle-Mir Programı
 Mir uzay üssü seferleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Detaylı diyagramlar, resimler ve arka plan bilgileri
 Mir ve mekik kenetlenme modülü

Uzay istasyonları
İnsanlı uzay araçları
1986'da Sovyetler Birliği'nde kurulan oluşumlar

Mir


Christoph 29 ist der Funkrufname eines Zivilschutz-Hubschraubers des Bundesministerium des Innern und für Heimat, der für die Luftrettung in der Freien und Hansestadt Hamburg zur Verfügung gestellt wurde. Er wird von Piloten der Bundespolizei-Fliegerstaffel Fuhlendorf geflogen. Der Hubschrauber vom Typ Eurocopter EC 135 ist am Bundeswehrkrankenhaus Hamburg stationiert.

Geschichte
Erstmals wurde am 16. Juli 1973, unter anderem auf Initiative des früheren Hamburger Innensenators Helmut Schmidt, ein Rettungshubschrauber von der Bundeswehr mit dem Rufnamen Florian Hamburg Rettungshubschrauber für den zivilen Rettungsdienst in Dienst gestellt. Später wurde der Rufname in SAR Hamburg 71 geändert. Mit der Übernahme des Hubschraubers durch die Bundespolizei am 19. Januar 2006 wurde der Funkrufname in Christoph 29 umgestellt.

Bis zur Übernahme des Flugbetriebes durch die Bundespolizei im Januar 2006 flog die Bundeswehr am Standort Hamburg einen Hubschrauber des Modells Bell UH-1D – deutlich erkennbar an der oliven Grundierung mit den charakteristischen orange lackierten Schiebetüren. Von Angehörigen des Bundeswehrkrankenhauses Hamburg bekam dieser Hubschrauber den Spitznamen "Anneliese". Die als SAR Hamburg 71 eingesetzte Maschine gehörte zum Bestand des Lufttransportgeschwaders 63 in Hohn – von dort wurden auch die u. a. während Wartungsphasen benötigten Ersatzmaschinen gestellt.

Unfall 2002
Am 14. März 2002 befand sich der damalige SAR71-1 der Bundeswehr um 9:22 Uhr auf dem Weg zu einem Einsatz. Nach dem Abbruch durch die Rettungsleitstelle leitete der Pilot ein Umkehrmanöver ein, bei dem er in einen nahezu vertikalen Steigflug überging und das Luftfahrzeug vollständig die Fluggeschwindigkeit verlor. Durch den anschließenden Sinkflug kam es zu einem Einschlag der Hauptrotorblätter in Teile der Luftfahrzeugzelle, wodurch der Hubschrauber über Hamburg-Langenhorn abstürzte. Alle fünf Besatzungsmitglieder kamen ums Leben.

Bei der Obduktion des Piloten wurde eine Blutalkoholkonzentration von 1,5 Promille festgestellt. Technische Ursachen oder ein Fehlverhalten Dritter konnten nicht gefunden werden. Die anfängliche Verschwiegenheit der Bundeswehr löste mediale Kritik und Zweifel an der Unfallursache aus. Für den Unfall war jedoch nach Überzeugung der Behörden allein die Alkoholisierung des Piloten ursächlich.

Einsatzzahlen
Jährlich fliegt Christoph 29 um die 1.800 Einsätze und belegt damit unter den Rettungshubschraubern der 12 Luftrettungszentren des Bundesamtes für Bevölkerungsschutz und Katastrophenhilfe einen vorderen Platz (Stand: 2013). 2013 absolvierte der bundesweit einzige ausschließlich von behördlichen Institutionen besetzte zivile Rettungshubschrauber 1.858 Einsätze.

Förderverein
2009 wurde der Förderverein Luftrettungszentrum Christoph 29 Hamburg e. V. gegründet. Er verfolgt das Ziel, das Rettungszentrum des Bundeswehrkrankenhauses Hamburg, u. a. mit dem Zivilschutz-Hubschrauber Christoph 29, mit Spenden zu unterstützen.

Literatur
 Dr. med. Thomas Samek: Die Rettungsflieger : SAR 71 von Florian Hamburg, kommen!, Freiburg im Breisgau, 2007. ISBN 978-3-88255-894-4

Fernsehserie
Der bis 2006 eingesetzte Hubschrauber Bell UH-1D erlangte durch die ZDF-Serie Die Rettungsflieger bundesweite Bekanntheit.

Bilder

Weblinks

 Förderverein Luftrettungszentrum Christoph 29 Hamburg e. V.
 Bundesamt für Bevölkerungsschutz und Katastrophenhilfe | Zivilschutz-Hubschrauber – Christoph 29 Hamburg
 Christoph 29 auf rth.info

Einzelnachweise

Luftrettungsmittel (Deutschland)
Hamburg-Wandsbek
Luftverkehr (Hamburg)
Hubschrauberunfall
Gesundheitswesen (Hamburg)

Christoph 29


Sicilijanski prolaz (tal. Canale di Sicìlia, Canale di Tunisi, sic. Canali ri Sicilia, fra. Canal de Sicile, Canal du Cap Bon, ara.  مضيق صقلية) morski prolaz između talijanskog otoka Sicilije u Europi i Tunisa u Africi. Prolaz je s jugozapadne strane Sicilije i pruža se Sredozemnim morem.

Rijeke na otoku Siciliji obično su kratke i svode se na potoke. U Sicilijanski prolaz se ulijeva Platani, Imera Meridionale (tj. Salso) i Belice. Među podmorskim uzvisinama pruža se Sicilijanski prag koji dijeli Sredozemno more na dva bazena odnosno zavale.

U 19. stoljeću se zbog vulkanske aktivnosti u Sicilijanskom prolazu pojavio novi otok Ferdinandea, koji se danas nalazi nekoliko metara ispod morske površine.

Najuži je između Ras el Tiba (rt Bon, Tunis) i Marsale gdje je širok 150 km. Dubina mu varira pa na mjestima je dublje od 1000 m, kod Pantellerije.

Tu su pješčani sprudovi i otoci: Pantelleria, Pelaški otoci (Lampedusa, Linosa i Lampione) i Egadska skupina otoka (Favignana, Levanzo i Marettimo).

Izvori

Vanjske poveznice
Enciklopedija Sapere.it Canale di Sicilia (tal.)
Enciklopedija Treccani Canale di Sicilia (tal.)

Tjesnaci u Italiji
Tjesnaci Sredozemnog mora (Europa)
Reljefni oblici u Tunisu
Vodene mase Sredozemnog mora (Afrika)
Tjesnaci u Africi
Tjesnaci Sredozemnog mora

Sicilijanski prolaz


Lucius Fulvius Curvus war ein römischer Senator der mittleren Republik aus dem Plebejergeschlecht der Fulvier und erscheint als erstes Mitglied seiner Gens in den römischen Magistratslisten. Er war 322 v. Chr. Konsul und 316 v. Chr. Magister equitum.

Leben

Die Fulvier stammten nach einer glaubwürdigen Überlieferung ursprünglich aus Tusculum und übersiedelten in der Mitte des 4. Jahrhunderts v. Chr. oder kurz darauf nach Rom. Die Veranlassung hierzu gab vielleicht der vom älteren Plinius berichtete Übertritt des Lucius Fulvius auf die Seite der Römer. Obwohl Plinius das Cognomen dieses Fulvius nicht anführt, wird er meist, so auch vom Althistoriker Friedrich Münzer, für identisch mit dem Konsul von 322 v. Chr., Lucius Fulvius Curvus, gehalten, welche Ansicht im Folgenden zugrunde gelegt werden soll.

Lucius Fulvius Curvus, dessen Vater und Großvater ebenfalls das Pränomen Lucius führten, soll laut Plinius zuerst Konsul des von Rom abgefallenen Tusculum gewesen und sofort nach seinem Überlaufen zu den Römern von diesen mit derselben höchsten Würde ausgezeichnet worden sein; und noch im gleichen Jahr habe er einen Triumph über seine eigenen Landsleute errungen. Im Zusammenhang mit dieser Mitteilung steht die Erzählung des Historikers Titus Livius, dass der Volkstribun Marcus Flavius 323 v. Chr. eine harte Bestrafung von Tusculum gefordert habe, weil auf dessen Betreiben die Städte Velitrae und Privernum gegen Rom rebelliert hätten, doch wären die Bewohner Tusculums aufgrund ihres demütigen Bittens in Rom verschont worden. Friedrich Münzer hält Plinius' Darstellung für sehr bedenklich und glaubt eher, dass das Verfahren gegen Tusculum von den Annalisten aus der Zeit des ersten römischen Krieges gegen Privernum (357 v. Chr.) in die Nähe von Fulvius' Konsulat (322 v. Chr.) gerückt worden sei; Fulvius (oder bereits sein Vater) könnte möglicherweise 357 v. Chr. zu den Römern übergegangen sein und es bei diesen später bis zum höchsten Staatsamt gebracht haben.

Historisch gesichert ist jedenfalls, dass Fulvius 322 v. Chr. das römische Konsulat bekleidete, wobei er Quintus Fabius Maximus Rullianus zum Amtskollegen hatte. Der von Livius angeführte Hauptbericht über die kriegerischen Ereignisse dieses Jahres dürfte nach der Ansicht von Friedrich Münzer weniger glaubwürdig als die daran angehängte Variante sein, nach der Fulvius und sein Mitkonsul militärisch erfolgreich gegen die Samniten vorgegangen seien, wofür ihnen ein Triumph zugebilligt worden sei, da letztere Angabe von den Triumphalakten bestätigt wird.

316 v. Chr. wird Fulvius zum letzten Mal in den Quellen erwähnt, als er als Magister equitum des Diktators Lucius Aemilius Mamercinus Privernas fungierte und mit diesem gemeinsam einen Sieg über die Samniten bei Saticula errang.

Literatur

Anmerkungen

Curvus, Lucius Fulvius
Konsul (Römische Republik)
Geboren im 4. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 4. oder 3. Jahrhundert v. Chr.
Mann

Lucius Fulvius Curvus


Bjørn var en dansk/skånsk stormand, der levede i det 10. århundrede. Han er den ældste kendte stamfar på mandslinjen (sværdsiden) til middelalderens danske kongeslægt, far til Thorgils Sprakeleg, farfar til Ulf jarl og oldefar til Svend Estridsen m.fl.

Navn
Navnet Bjørn afleder vi af det latinske Ursius (der betyder bjørn), og som er det navn hvormed han optræder hos de to skribenter, hvor han nævnes, nemlig Florence of Worcester og Saxo Grammaticus. Navneformen sandsynliggøres dog af, at Bjørn havde to kendte oldebørn ved navn henholdsvis Bjørn (død 1049) og Asbjørn.

Søn
Udover navnet får vi ikke så meget mere at vide om Bjørn end at han havde sønnen Thorgils, og det er så ud fra kendskabet til sønnen som dansk stormand, at vi antager, at faderen kan have haft samme nationalitet og virke.

Dog giver Saxo en lille dobbelt karakteristik af far og søn, når han om Thorgils skriver, at han "afveg ikke på noget punkt fra sin fars mod og mandighed".

Stamfar til kongedynasti
Bjørn er den første (sikre) kendte stamfar på fædrene side til det herskerdynasti, der var regerende konger (eller regenter) af Danmark fra 1047 og indtil 1412. De danske monarker efter 1412 nedstammer ganske vist også alle sammen fra denne Bjørn, men ikke fra en direkte fædrene linje (af regenterne mellem 1047 og 1412 var Erik Lam (konge 1137-1146) og Oluf Håkonsen (konge 1376-1387) dog ikke agnatiske efterkommere af Bjørn).
Denne særlige betydning, som Bjørn dermed har, skyldes, at han var farfar til Ulf jarl og dermed oldefar til Svend Estridsen, der blev dansk konge i 1047, og fra hvem alle efterfølgende danske regenter nedstammer.
Bjørn er tillige agnatisk stamfar til de svenske regenter, der regerede fra ca. 1123/25 – ca. 1132, 1160 – 1161 og 1389 – 1412.

Om Bjørns afstamning (legende og teori)
I Saxos værk Danernes bedrifter finder man en farverig historie gengivet om, at Bjørn skulle være frugten af en forbindelse mellem en bjørn og en ikke-navngiven fager svensk jomfru. Dette må dog henregnes som en legende, og vi ved følgelig ikke noget sikkert om Bjørns afstamning. Senere spekulationer, opstået i 1700-tallet, om at Bjørn skulle eller kunne være identisk med den den svenske kongesøn Styrbjørn eller Styrbjørn den Stærke, der var søn af den svenske konge Olof Björnsson og ifølge sagaerne gift med Harald Blåtands datter Thyra, kan ikke understøttes af de tilgængelige kilder, og teorien er endvidere voldsomt udfordret på kronologien, der har mere end svært ved at få de enkelte medlemmer af denne påståede familiekonstruktion til at hænge plausibelt sammen.

Bjørn i litteraturen
I Claus Deleurans tegneserieversion af Danmarkshistorien, Illustreret Danmarkshistorie for Folket, kan man på side 379 (bind 9 (bind 3 i den nyere kompakte udgave)) finde historien om Bjørns legendariske ophav ifølge Saxo gengivet samt tillige en tegning af Bjørn sammen med sin søn Thorgils.

Kilder

Personer fra vikingetiden
Danskere i 900-tallet

Bjørn (Ursius)


Olaylar

Doğumlar
 16 Ağustos - I. Melikşah, Büyük Selçuklu Devleti hükümdarı (ö. 1092)

Ölümler
 11 Ocak - IX. Konstantinos, Bizans imparatoru (d.y. 1000)

1055


Fierul forjat este un aliaj feros cu un conținut extrem de mic de carbon (mai puțin de 0,08%). Este un aliaj extrem de rafinat și conține aproximativ 1-3% zgură (silicați de fier), având o structură fibroasă. Ruginește mult mai încet decât oricare alt tip de fier și în plus poate fi prelucrat și sudat mult mai ușor. Înainte de dezvoltarea unor metode efective de fabricare ale oțelului, fierul forjat era cea mai comună formă de fier maleabil.

Istoric

Proprietăți

Vezi și
 Fier
 Forjare
 Fontă
 Oțel

Referințe

Lectură suplimentară

Aliaje feroase
Invenții chineze
Materiale de construcție
Fier
Prelucrarea metalelor

Fier forjat


Zygopetalum crinitum é uma espécie de planta do gênero Zygopetalum e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1831 por George Loddiges.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Zygopetalum crepeauxii  Carrière
 Zygopetalum crinitum coeruleum  B.S.Williams
 Zygopetalum crinitum rubellum  Regel
 Zygopetalum ghillanyi  Pabst
 Zygopetalum mackaii coeruleum  (B.S.Williams) Rollisson
 Zygopetalum mackaii nanum  J.Harrison
 Zygopetalum mackaii roseum  Rollisson ex Stein
 Zygopetalum mackaii velutinum  (Hoffmanns.) Rollisson
 Zygopetalum pubescens  Hoffmanns.
 Zygopetalum reginae  Pabst
 Zygopetalum stenochilum  Lodd. ex Drapiez
 Zygopetalum stenochilum  Lodd.
 Zygopetalum velutinum  Hoffmanns.
 Zygopetalum mackaii convexum  Mutel
 Zygopetalum mackaii crinitum  (Lodd.) Lindl.
 Zygopetalum microtus  Hoffmanns.

Forma de vida
É uma espécie epífita, rupícola, terrícola e herbácea.

Descrição
<p style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal;"> Plantas epífitas; folhas com limbos curtos (20,9–38,0 centímetros de comprimento); inflorescência mais curta que de comprimento dos pseudobulbos mais folhas; labelo estreito (lobo mediano 2,5–3,3 centímetros de largura); sépalas e pétalas convexas.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul, Santa Catarina e São Paulo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar, floresta estacional semidecidual, floresta ombrófila pluvial, mata de araucária e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Meneguzzo, T.E.C.; Hall, C.F. Zygopetalum  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Zygopetalum crinitum no projeto Flora e Funga do Brasil

Zygopetalum
Plantas descritas em 1831
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Zygopetalum crinitum


The Dinosauria é um extenso livro sobre dinossauros, compilado por David B. Weishampel, Peter Dodson e Halszka Osmólska. Foi publicado em duas edições, com a primeira edição publicada em 1990, consistindo de material de 23 cientistas. A segunda edição, bastante revisada, foi publicada em 2004, com material de 43 cientistas. Ambas as edições foram publicadas pela University of California Press.

O livro cobre uma ampla gama de tópicos sobre dinossauros, incluindo sua sistemática, anatomia e história. Foi elogiado como "o melhor trabalho de referência acadêmica disponível sobre dinossauros" e "um compêndio de informações sem paralelo histórico" e por Padian (1991) como um "trabalho monumental" que apresenta o trabalho de 23 especialistas em dinossauros: "um clássico instantâneo".

Edições
Weishampel, D. B., Dodson, P., & Osmólska, H. (1990). The Dinosauria. Berkeley: University of California Press.
Weishampel, D. B., Dodson, P., Osmólska, H., & Hilton, Richard P. (2004). The Dinosauria. Berkeley: University of California Press.

Livros de história natural
Enciclopédias especializadas

The Dinosauria


Manden der ikke ville er en eksperimentalfilm fra 1992 instrueret af Morten Ryborg Ellehauge efter manuskript af Morten Ryborg Ellehauge.

Handling
En film om viljen der forsvandt. Problemet er af eksistentiel karakter, og pr. definition umuligt at lave film om. Film kræver handling og personer med en vilje, så historien kan drives videre og fange publikums opmærksomhed. Dette er en film om en mand, der har mistet sin vilje, så er det spændende at se om han mister sig selv og sit publikum eller bliver en ny helt!

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Manden der ikke ville


La United States Football League, ou USFL, est une ligue mineure professionnelle de football américain aux États-Unis. Elle reprend le nom de la défunte USFL active dans les années 1980.

Il s'agit d'une ligue de printemps dans la mesure où le calendrier de la saison (avril à juillet) est décalé par rapport à celui de la prestigieuse NFL.

Histoire

Fondée en 2021, elle se compose de huit franchises réparties dans quatre villes jouant dans des stades situés à l'est du fleuve Mississippi.

Les matchs de la saison régulière 2022 ont lieu à Birmingham dans l'Alabama et ceux de la phase finale  à Canton dans Ohio au Tom Benson Hall of Fame Stadium.

La ligue est actuellement propriété de la National Spring Football League Enterprises Co, LLC, résultant d'une fusion entre le fondateur Brian Woods et les sociétés américaines Fox Corporation et Fox Sports. Son siège se situe à Birmingham dans l'Alabama. Bien que la ligue soit devenue propriétaire des marques de l'ancienne USFL, la nouvelle USFL n'est pas officiellement associée à cette entité.

Il s'agit de la cinquième tentative de lancement d'une ligue utilisant le nom de l'USFL :
 celle de 1945 qui devient plus tard l'All-America Football Conference
 celle proposée sans succès (aucun match) dans les années 1960 par David Dixon, fondateur de l'USFL des années 1980 ;
 celle de 1983 ayant duré trois saisons ;
 celle proposée sans succès (aucun match) en  et abandonnée en 2015.

Les Stallions de Birmingham ont remporté la première édition (saison 2022) à la suite de leur victoire 33 à 30 lors de la finale disputée contre les Stars de Philadelphie le .

Les matchs de la saison 2023 ont lieu dans quatre villes soit à Détroit (Ford Field), à Canton (Tom Benson Hall of Fame Stadium), à Birmingham (Protective Stadium) et à Memphis (Simmons Bank Liberty Stadium).

Les équipes

Huit franchises sont annoncées le  lesquelles sont réparties entre les divisions Nord et Sud.

Une équipe se compose initialement de 38 joueurs actifs et d'une équipe d'entraînement de 7 joueurs. Cependant, vers la mi saison 2022, la ligue décide de passer à 40 joueurs actifs le jour des matchs et autorise 10 joueurs dans l'équipe d'entraînement.

Les franchises reprennent les noms de la ligue originale des années 1980, l'United States Football League (1983).

La franchise des Bandits de Tampa Bay bien qu'annoncée active pour la saison 2023, renonce finalement ce qui permet aux Showboats de Memphis de prendre leur place tout en récupérant les joueurs et l'encadrement des Bandits.

Palmarès

Notes et références

Annexes

Articles connexes

 United States Football League (1983)
 Saison 1983 de l'USFL (1983)
 Saison 1984 de l'USFL (1983)
 Saison 1985 de l'USFL (1983)

Liens externes
 Site officiel

Football américain aux États-Unis

United States Football League (2022)


El bosque de Piedra o Shilin () es un conjunto notable de formaciones calizas ubicadas en el condado autónomo de Shilin Yi, en la provincia de Yunnan, República Popular de China, aproximadamente a   de Kunming, la capital provincial. Las altas rocas parecen surgir del suelo como si fueran estalagmitas y muchas parecen árboles petrificados que en conjunto crean la ilusión de un bosque hecho de piedra. Desde 2007 dos partes del sitio, el bosque de piedra de Naigu (乃古石林) y la aldea de Suogeyi (所各邑村), han sido declarados Patrimonio de la Humanidad de la Unesco como parte de los Karst de China meridional.

Características
El área panorámica nacional de Shilin (昆明市石林风景区) protege un área de  y está dividida en siete áreas panorámicas de la siguiente manera:
 Bosques de piedra Mayor y Menor (大、小石林), también conocido como bosque de piedra de Lizijing (李子菁石林)
 Bosque de piedra de Naigu (乃古石林)
 Lago Chang (长湖, literalmente Lago Largo)
 Lago Yue (月湖, literalmente Lago de la Luna)
 Cueva de Zhiyun (芝云洞)
 Cascada Dadie (大叠水)
 Cueva Qifeng (奇峰洞)
Se cree que estos karst, provocadas por la disolución de la caliza, tienen unos 270 millones de años de antigüedad. Son una atracción tanto para turistas extranjeros como domésticos gracias a los autobuses turísticos que parten de Kumming. La zona dispone igualmente de gran cantidad de hoteles.

Cultura
Según la leyenda, el bosque es el lugar de nacimiento de Ashima (阿诗玛), una bella muchacha yi. Tras enamorarse se le prohibió casarse con el pretendiente elegido y en vez de eso se convirtió en piedra en el bosque que aún lleva su nombre. Cada año, el 24º día del sexto mes lunar, muchos miembros del pueblo yi celebran el Festival de la Antorcha (火把节 Huǒbă Jié), en el que se llevan a cabo bailes folclóricos y competiciones de lucha.

Véase también
 Karst de China meridional
 Bosque Petrificado

Referencias

Enlaces externos

A Virtual Field Trip to the Stone Forest, Kunming, provincia de Yunnan, China
Información sobre Shilin
Sitio sobre el Bosque de Piedra de China

Accidentes kársticos

Accidentes geográficos de China

Geografía de la provincia de Yunnan
Bienes individuales inscritos Patrimonio de la Humanidad en China
Atracciones turísticas de China clasificadas AAAAA

Karst de Shilin


The Indian pond heron or paddybird (Ardeola grayii) is a small heron. It is of Old World origins, breeding in southern Iran and east to the Indian subcontinent, Burma, and Sri Lanka. They are widespread and common but can be easily missed when they stalk prey at the edge of small water-bodies or even when they roost close to human habitations.

They are distinctive when they take off, with bright white wings flashing in contrast to the cryptic streaked olive and brown colours of the body. Their camouflage is so excellent that they can be approached closely before they take to flight, a behaviour which has resulted in folk names and beliefs that the birds are short-sighted or blind.

Description

Indian pond herons are stocky with short necks, short thick bills and buff-brown backs. In summer, adults have long neck feathers. Their appearance is transformed from dull colours when they take to flight and the white of the wings makes them very prominent. They are very similar to the squacco herons, Ardeola ralloides, but darker backed. To the east of their range, they are replaced by the Chinese pond herons, Ardeola bacchus.

During the breeding season, there are records of individuals with red legs. The numbers do not suggest that this is a normal change for adults during the breeding season and some have suggested the possibility of it being genetic variants.

Erythristic plumage has been noted. The race phillipsi has been suggested for the populations found in the Maldives, without much acceptance. It forms a superspecies with the closely related Chinese pond heron, Javan pond heron and the Madagascar pond heron.

They are usually silent but may make a harsh croak in alarm when flushed or near their nests.

This bird was first described by Colonel W. H. Sykes in 1832 and given its scientific name in honour of John Edward Gray. Karyology studies indicate that pond herons have 68 chromosomes (2N).

Behaviour and ecology

They are very common in India, and are usually solitary foragers but numbers of them may sometimes feed in close proximity during the dry seasons when small wetlands have a high concentration of prey. They are semi-colonial breeders. They may also forage at garbage heaps. During dry seasons, they sometimes take to foraging on well watered lawns or even dry grassland. When foraging, they allow close approach and flush only at close range. They sometimes form communal roosts, often in avenue trees over busy urban areas.

Food and feeding
The Indian pond heron's feeding habitat is marshy wetlands. They usually feed at the edge of ponds but make extensive use of floating vegetation such as water hyacinth to access deeper water. They may also on occasion swim on water or fish from the air and land in deeper waters. They have also been observed to fly and capture fishes leaping out of water.
 Sometimes, they fly low over water to drive frogs and fishes towards the shore before settling along the shoreline. They have been noted to pick up crumbs of bread and drop them on the water surface to bait fishes.

The primary food of these birds includes crustaceans, aquatic insects, fishes, tadpoles and sometimes leeches (Herpobdelloides sp.). Outside wetlands, these herons feed on insects (including crickets, dragonflies and bees), fish (Barilius noted as important in a study in Chandigarh) and amphibians.

Breeding

The breeding season begins with the onset of the monsoons. They nest in small colonies, often with other wading birds, usually on platforms of sticks in trees or shrubs. Most nests are built at a height of about 9 to 10 m in large leafy trees. The nest material is collected by the male while the female builds the nest. Three to five eggs are laid. The eggs hatch asynchronously, taking 18 to 24 days to hatch. Both parents feed the young. Fish are the main diet fed to young. Nest sites that are not disturbed may be reused year after year.

Mortality factors
They have few predators but injured birds may be taken by birds of prey.

An arbovirus that causes "Balagodu", trematodes and several other parasites have been isolated from the species. Antibodies to Japanese encephalitis and West Nile virus has been detected in pond herons and cattle egrets from southern India. Traces of heavy metals acquired from feeding in polluted waters may be particularly concentrated in the tail feathers.

In culture

The habit of standing still and flushing only at the last moment has led to widespread folk beliefs that they are semi-blind and their name in many languages includes such suggestions. In Sri Lanka the bird is called kana koka which translates as "half-blind heron" in the Sinhala language. The Hindustani phrase "bagla bhagat" has been used to describe a "wolf in sheep's clothing" or a hypocrite appearing like a meditating saint and occurs in a Marathi proverb. The paddy-bird also appears as a character in the Hitopadesha where, in one story, it takes injury to itself to save a king. The bird was noted by Anglo-Indian naturalist-writers for the surprising transformation in colours. Phil Robinson described the bird as one that sits all dingy gray and flies all white. It is said to have been eaten by many in India in former times.

During the height of the plume trade, feathers were collected from the "paddy bird" and exported to Britain.

References

Other sources

External links
 Internet Bird Collection
 Calls of Indian Pond Heron

Indian pond heron
Indian pond heron
Birds of South Asia
Birds of Myanmar
Indian pond heron
Birds of Nepal

Indian pond heron


Stableford é um sistema de pontuação alternativo usado no golfe. Em vez de contar o número total de tacadas dadas, como no jogo por tacadas, envolve marcar pontos com base no número de tacadas dadas em cada buraco. Ao contrário dos métodos de pontuação tradicionais, em que o objetivo é obter a pontuação mais baixa, nas regras de Stableford, o objetivo é obter a pontuação mais alta.

O sistema Stableford foi desenvolvido pelo inglês Frank Barney Gorton Stableford (1870–1959), para impedir que os jogadores de golfe desistam de uma rodada após um ou dois buracos ruins. Foi usado pela primeira vez informalmente no Glamorganshire Golf Club, Penarth, País de Gales, em 1898, e usado pela primeira vez em competição no Wallasey Golf Club em Wallasey, Inglaterra, em 1932. Durante sua filiação nos clubes de golfe Glamorganshire e Wallasey, Stableford foi membro do Anglesey Golf Club North Wales, durante a maior parte da década de 1920.

Este sistema de pontuação pode ter o benefício adicional de acelerar o ritmo do jogo, pois uma vez que não é mais possível marcar um ponto, os jogadores não precisam completar o buraco, mas podem simplesmente pegar a bola de golfe e prosseguir para o próximo buraco. É uma forma popular de jogar golfe, especialmente em nível de clubes de golfe e principalmente no Reino Unido, pois neste sistema, os golfistas podem registrar um placar competitivo apesar de ter jogado um buraco ruim ocasional.

Pontuação
O número de pontos concedidos em cada buraco é determinado com base na comparação do número de tacadas executadas com uma pontuação fixa, geralmente o par. Este resultado fixo é então ajustado em relação ao handicap (número fixo de tacadas que equaliza golfistas de diferentes níveis de habilidade) do jogador. Uma vez que os jogadores tenham dado duas tacadas a mais do que o placar fixo ajustado, eles podem abandonar o buraco e passar para o próximo, pois não será possível marcar nenhum ponto naquele buraco. Por causa disso, ainda é possível ser competitivo mesmo com alguns buracos ruins. No final da rodada, o número de pontos marcados em cada buraco é totalizado para dar uma pontuação final. O vencedor de uma competição jogada com o sistema Stableford é o jogador com o maior total de pontos. As pontuações finais podem ser modificadas para todos os jogadores usando o sistema Competition Stableford Adjustment (Ajuste de Competição Stableford).

No Reino Unido, a pontuação fixa seria ajustada de acordo com os índices de tacadas (stroke indexes, SI) dos buracos, começando no buraco com índice de tacada mais baixo (índice 1), até o índice de tacada 18 mais alto. Por exemplo, um jogador com handicap 12 aumentaria a pontuação fixa nos buracos indexados de 1 a 12, um jogador com handicap 24 aumentaria a pontuação em dois buracos indexados de 1 a 6 e em um para os demais, e um jogador com handicap positivo reduziria o pontuações fixas começando no buraco de índice de tacadas 18.

O número de pontos concedidos por buraco, conforme especificado pelo The R&A e pela Associação de Golfe dos Estados Unidos (USGA), é o seguinte:

Esta versão de pontuação linear de Stableford é essencialmente a mesma do jogo por tacadas tradicional, onde a pontuação máxima para cada buraco é limitada a um double bogey (duas tacadas acima do par).

Stableford modificado
O sistema Stableford padrão pode ser alterado para usar diferentes pontuações, comumente referido como um sistema Stableford Modificado. É um sistema de pontuação máxima. Por exemplo, no golfe profissional, a tabela de pontuação a seguir foi usada e foi usada no Barracuda Championship no PGA Tour em julho de 2019.

Essa escala de pontos encoraja o jogo agressivo, já que a recompensa por marcar abaixo do par é maior do que a penalidade por marcar acima do par. A pontuação máxima é de duas tacadas acima do par; uma vez que um jogador fez sua tacada e está uma tacada acima do par, ele pode conceder, pegar a bola, fazer um double bogey e prosseguir para o próximo buraco sem penalidade.

Referências

Terminologia do golfe
Golfe

Stableford (golfe)


O Torneio Pentagonal do México de 1963 foi a 7ª edição do Torneio Internacional da Cidade do México, competição internacional disputada no México.

Foi disputada por três equipes mexicanas (América, Chivas Guadalajara e Oro Jalisco), o Vasco do Brasil e o Dukla Praha da Tchecoslováquia. O Vasco da Gama foi o campeão desta edição, de forma invicta.

Todos os jogos foram realizados no Estádio Olímpico Universitário, na Cidade do México.

Participantes
  Club de Fútbol América
  Club Deportivo Chivas Guadalajara
  Club Deportivo Oro
  Club de Regatas Vasco da Gama
  FK Dukla Praha

Classificação final

Partidas

Premiação

Ver também
 Torneio Internacional da Cidade do México
 Lista de torneios internacionais amistosos de futebol

Referências

Competições oficiosas internacionais de futebol
Club de Regatas Vasco da Gama
1963 no futebol

Torneio Pentagonal do México de 1963


Cosmelieae, tribus  vrjesovki, dio potporodice Epacridoideae. Opisan je 2002. godine. Pripada mu 3 roda, od kojih su dva isključivo iz Australije i jedan iz Novog Zelanda (Južni otok) i Australije.

Vrste tribusa Cosmelieae potječu još iz ranih pleistocenskih sedimenata Stony Creek Basina, u Victoriji, Australija.

Rodovi
 Andersonia R.Br.
 Cosmelia R.Br.
 Sprengelia Sm.

Izvori

Epacridoideae

Cosmelieae


Polar drift is a geological phenomenon caused by variations in the flow of molten iron in Earth's outer core, resulting in changes in the orientation of Earth's magnetic field, and hence the position of the magnetic north- and south poles.

The North Magnetic Pole is approximately  from the geographic north pole. The pole drifts considerably each day, and since 2007 it moves about  per year as a result of this phenomenon.

The South Magnetic Pole is constantly shifting due to changes in the Earth's magnetic field.
 it was calculated to lie at , placing it off the coast of Antarctica, between Adelie Land and Wilkes Land.

In 2015, it lay at  (est). That point lies outside the Antarctic Circle and it is moving northwest by about  per year. Its current distance from the actual Geographic South Pole is approximately . The nearest permanent science station is Dumont d'Urville Station. Wilkes Land contains a large gravitational mass concentration.

 North Magnetic Pole
 1900:
 1905:
 1910:
 1915:
 1920:
 1925:
 1930:
 1935:
 1940:
 1945:
 1950:
 1955:
 1960:
 1965:
 1970:
 1975:
 1980:
 1985:
 1990:
 1995:
 2000:
 2005:
 2010:
 2011:
 2012:
 2013:
 2014:
 2015:
 2016:
 2017:
 2018:
 2019:
 2020:

 South Magnetic Pole'''
 1998:
 2004:  (estimated)
 2007:
 2015:

See also
 Geomagnetic excursion
 Geomagnetic reversal
 Polar wander

References

External links
 A map of polar drift over the past 200 years

Polar regions of the Earth
Geomagnetism

Polar drift


Howard Schwartz (* 13. September 1919 in El Paso, Texas; † 25. Oktober 1990 in Palm Springs, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Kameramann.

Leben
Howard Schwartz begann seine Karriere hinter der Kamera als Assistent von Stanley Cortez in Orson Welles' Film Der Glanz des Hauses Amberson, bevor er 1949 erstmals eigenverantwortlich als Kameramann in dem oscarnominierten Kurzfilm Boy and the Eagle arbeitete. Anschließend war Schwartz vor allem als Kameramann für Fernsehfilme wie Batman hält die Welt in Atem, Judy Garland – Lehrjahre eines Hollywood-Stars und Am Ende des Weges verantwortlich.

Filmografie (Auswahl)
 1942: Der Glanz des Hauses Amberson (The Magnificent Ambersons) (Kameraassistent)
 1949: Boy and the Eagle
 1959–1963: Westlich von Santa Fé (The Rifleman) (Fernsehserie, 110 Episoden)
 1966: Batman hält die Welt in Atem (Batman)
 1966–1967: Batman (Fernsehserie, 54 Episoden)
 1968–1969: Planet der Giganten (Land of the Giants) (Fernsehserie, 23 Episoden)
 1969: Der Revolverheld (The Silent Gun)
 1969: Nancy, ein eiskaltes Playgirl (The Big Bounce)
 1971: Einsatz im Pazifik (Assault on the Wayne)
 1971: Panik in den Wolken (Terror in the Sky)
 1972: Nacht des Schreckens (Night of Terror)
 1972: Terror in Block C (Women in Chains)
 1974: Petrocelli – Nächtliche Spiele (Night Games)
 1976: Futureworld – Das Land von Übermorgen (Futureworld)
 1977: Der unglaubliche Hulk (The Incredible Hulk)
 1978: Deine Braut gehört mir (Getting Married)
 1978: Der Geist von Flug 401 (The Ghost of Flight 401)
 1978: Judy Garland – Lehrjahre eines Hollywood-Stars (Rainbow)
 1980: Entscheidung zum Glück (Rodeo Girl)
 1980: Küß' ihn nicht beim ersten Date (Portrait of an Escort)
 1981: Ein kleiner Mord (A Small Killing)
 1981: Wunder auf dem Eis (Miracle on Ice)
 1981: Zum Teufel mit Max (The Devil and Max Devlin)
 1983: Am Ende des Weges (Right of Way)
 1984: Airwolf – Eine unschlagbare Waffe (Airwolf)
 1984–1986: Airwolf (Fernsehserie, 13 Episoden)

Weblinks

Kameramann
US-Amerikaner
Geboren 1919
Gestorben 1990
Mann

Howard Schwartz


Musul Sorunu, Osmanlı Devleti'ne bağlı Musul Vilayeti'nin toprak sorunudur.

I. Dünya Savaşı'ndan önce Osmanlı hakimiyetindeki Musul ve çevresi petrol varlığı sebebiyle, İngiltere, Fransa, Almanya arasında rekabet konusu oldu. Bölge, 1916 tarihli Sykes-Picot Antlaşması ile Fransa'ya bırakılmıştı. Nisan 1920 San Remo Konferansında Fransa, kendisini Orta Doğu'daki menfaatlerini desteklemesi sebebiyle, Musul bölgesini İngiltere'ye bıraktı. İngiltere bölgedeki Hristiyanların güvenliği, İngiliz savaş esirlerine kötü muamele edilmesi gibi sebepler ile Mondros Mütarekesinin 7. maddesine göre Musul'un kendilerine terk edilmesini istediler. Musul'da yerleşik Osmanlı 6. Ordusu Komutanı Ali İhsan Paşa şehri İngilizlere terk etmemek için istifa etti. Yerine Gelen Binbaşı Halit Akmansü İstanbul'dan aldığı emri yerine getirerek Musul'u boşalttı. 15 Kasım 1918 tarihinde İngiliz askerleri Musul'a asker çıkarıp işgal ettiler.

Mondros Mütarekesi ve Ali İhsan Paşa (Sabis)

Mondros Mütarekesi gereğince İtilaf devletleri'ne güvenlikleri gereği istedikleri yerleri işgal etme yetkisi tanınıyordu. 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi imzalandığında Musul ve çevresi henüz Ali İhsan Sabis Paşa komutasındaki Türk birliklerinin idaresindeydi. Ateşkesten sonra İngilizler, Musul ve Zaho'daki sivil Hristiyanların topluca öldürüldüğünü iddia ederek Türk birliklerinin Musul'u terk etmesini istediler. Ali İhsan Sabis Paşa, bu isteği reddetti ancak Suriye cephesinde Yıldırım Orduları grubunun Şam'dan sonra Halep'te de İngilizlere yenilip Adana'ya kadar çekilmesi neticesinde demiryolu ikmal hatlarının kesilmesi üzerine ve İstanbul hükûmetinin de bu yolda emir vermesinden sonra Musul'u bırakıp Nusaybin'e kadar çekildi. İngiliz askerleri hiçbir direnişle karşılaşmadan Musul'a girdiler. İstanbul'dan benzer bir emir Mustafa Kemal Paşa'ya da Çukurova bölgesini terketmesi için gelmişse de Mustafa Kemal Paşa Adana'yı boşaltmamış ve Harbiye Nezaretiyle yaptığı telgraflaşmalarda emrin kanunsuz olduğunu söyleyerek emre direnmişti. Harbiye nezareti, kendisini görevden alıp karargaha çağırdığında ordunun bir kısmı silahlarını halka dağıtarak düşman eline geçmesine mani olmuştu. Bazı silahlar ise, Anadolu'da bir düşman direnişinde kullanılmak üzere Teşkilat-ı Mahsusa elemanları tarafından daha güvenli olan doğu cephesine taşındı.

Kürdistan Kralı Mahmut Berzenci ve "Özdemir" müfrezesinin girişimi

Eylül 1922 - Temmuz 1924 yıllarında Iraklı Kürtler Süleymaniye merkezli yarı bağımsız Kürdistan Krallığı devletini kurmaya teşebbüs ettiler.  Şeyh Mahmut Berzenci, Kürdistan Krallığı'nın kralı olarak kendisini ilan etti.  Sevr Antlaşması'ndan sonra, Süleymaniye ile bütün bölge Birleşik Krallık yüksek komiserliğinin denetimi altına girdi. Eylül 1922'de Özdemir müfrezesinin İran'a çekilmesinden sonra, Birleşik Krallık Şeyh Mahmut Berzenci'yi vali olarak tayin etti. Şeyh Mahmut Berzenci Kasım'da tekrar kendisini Kürdistan Krallığı'nın kralı olarak ilan etti.  Lozan Antlaşması'ndan sonra Birleşik Krallık yüksek komiserliği, Irak'ın bütün bölgelerini birleştirmek isteyince Şeyh Mahmut Berzenci buna karşı çıktı. Mahmut Berzenci ve hükûmetin teslim olmaması üzerine, Birleşik Krallık Hava Kuvvetleri Süleymaniye ve çevresini bombaladı ve bölge'de çatışmalar meydana geldi. 24 Temmuz 1924 yılında kesin olarak Birleşik Krallık Mezopotamya Mandası'na bağlanmıştır.

"Musul Harekâtı" planı ve Cafer Tayyar Paşa (Eğilmez)
1924 yılında Mustafa Kemal Musul'a asker göndermeyi ve bölgeden İngiliz'leri çıkarmayı planlıyordu. İngilizlerin desteklediği Yunan ordusu 150-200 bin askerini ve silahlarının %70 ini Anadolu'da bırakarak kaçmıştı. İngiltere'de Lloyd George hükûmeti istifa etmek zorunda kalmıştı ve Musul'da Türk ordusu karşısında direnmeleri mümkün değildi.  Ancak Doğu Anadolu Bölgesi'nde ilk önce Nasturi Ayaklanması daha sonra Şeyh Said İsyanı çıktığı için harekât yapılamadı. Musul için hazırlanan kuvvetler çıkan isyanları güçlükle bastırabildi.

Türk-İngiliz ilişkileri

Musul Mondros Mütarekesi'nin 7. maddesine dayanılarak 15 Kasım 1918 tarihinde İngiliz Askerleri tarafından işgal edildi. Birinci Dünya Savaşı sonunda Türk Askerlerinin kontrolü altında kalan bir bölge olduğundan, Türkiye Cumhuriyeti Musul vilayetinin milli sınırları arasında olduğunu açıklamıştı. Lozan Konferansında Musul konusunda bir karara varılamamış ancak bir yıl sonra İngiltere ve Türkiye arasında görüşmeler ile çözülmesine karar alındı. Konferans başladığı sırada İngiliz askerlerinin işgali altında olmayan bölgelerde bir ayaklanma çıkması üzerine İngiliz Ordu birlikleri Süleymaniye kentini top ateşi altına alarak işgal etti. Türkiye işgali protesto etti. Ayrıca Türkiye, kendisine karşı silahlı saldırıda bulunan Asuri kabileleri İngiltere'nin silahlandırdığını öne sürüyordu.

19 Mayıs 1924 tarihinde Türkiye ve İngiltere arasında İstanbul Konferansı düzenlendi. Konferansta Türk tarafı Musul'un tarihi olarak daima Osmanlı toprağı kaldığını ve Birinci Dünya Savaşı sonunda da bu durumun değişmediğini, vilayetin nüfusunun üçte ikisinin Müslüman Türk ve Kürtlerden oluştuğu bu durumda tarihi, askeri ve etnik gerekçelere göre Musulun Türkiye sınırları içinde olması gerektiğini savundu. İngiliz tarafı Türk Devletinin isteğini kesinlikle reddetmesi üzerine İstanbul Konferansı dağıldı. Anlaşmazlık, Milletler Cemiyeti'ne götürüldü. Burada Türk tarafı İstanbul Konferansındaki tezlerini tekrarladı ve referandum (genel halkoylaması) yapılmasını istedi. İngiltere bölge halkının bilinçsiz olduğunu bildirerek plebisit isteğini de reddetti. Konuyu araştırmak için Milletler Cemiyeti'nde bir komisyon kuruldu ve çözümlenemedi.

Dipnotlar

Kitap
 İsmet Demir: Musul-Kerkük ile ilgili arşiv belgeleri : (1525 - 1919). Başbakanlık Basımevi, Ankara 1993, ISBN 975-19-0757-8, S. 734.
 Mim Kemâl Öke: Belgelerle Türk-İngiliz ilişkilerinde Musul ve Kürdistan sorunu, 1918 - 1926. Türk Kültürünü Araştırma Enst., Ankara 1992, ISBN 975-456-052-8, S. 208.

Dış bağlantılar
 Musul-Kerkük ile İlgili Arşiv Belgeleri (1525-1919)
 Kuzey Irak ve Kürtler
https://www.academia.edu/36858668/Kardaslik_-_Kerkuk_Musul_Sorunu.pdf

Türkiye Cumhuriyeti tarihi
Irak-Türkiye ilişkileri
Birleşik Krallık-Türkiye ilişkileri
Musul
Türkiye'nin dış ilişkileri
Türkiye'nin toprak anlaşmazlıkları

Musul Sorunu


Steiger ist ein Ortsteil der Gemeinde Bessenbach im unterfränkischen Landkreis Aschaffenburg in Bayern. Das Dorf liegt auf der Gemarkung von Keilberg, zwischen Aschaff- und Laufachtal auf  oberhalb der Bundesautobahn 3. Steiger hat 83 Einwohner.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Bessenbach)
Dorf

Steiger (Bessenbach)


جمعية جيل المستقبل هي منظمة غير حكومية لا تهدف للربح، تم تأسيسها في عام 1998 من قِبَل رجال أعمال مصريين بالقطاع الخاص. وكانت أهدافها المعلنة هي تطوير قطاع الموارد البشرية بمصر، بحيث يصبح قادرا على خوض غمار المنافسة على الساحة العالمية. وأيضا نقل ثقافة القطاع الخاص وإعادة تكييفها بحيث تتلاءم مع مستويات التميز والإنجازات العالمية من خلال تطوير قطاع الموارد البشرية.

كان رئيس مجلس إدارة الجمعية هو جمال مبارك نجل الرئيس -آنذاك-، وكان جميع أعضاء مجلس الإدارة بها من رجال الأعمال وأصحاب النفوذ السياسي. فكان منهم من الوزراء -آنذاك- أحمد المغربي ورشيد محمد رشيد، إضافة إلى  أمين التنظيم بالحزب الحاكم آنذاك أحمد عز وأيضا معتز الألفي.

وكان قد بدأ نشاطا لهذه الجمعية بين شباب الجامعات المصرية.

انتقادات
كان المعارضون في مصر ينظرون لهذه الجمعية علي أنها وسيلة لإعداد جمال مبارك لينفذ إلي شرائح واسعة من الشباب، استعدادا لتوريث الحكم.

حلها
بعد ثورة 25 يناير 2011 التي أطاحت بالرئيس حسني مبارك وحل الحزب الحاكم، وتقديم مبارك وأولاده وعدد من وزرائه للمحاكمة حُلت تلك الجمعية واختفت عن الساحة.

المراجع

نواد وجمعيات في مصر

جمعية جيل المستقبل


යෝනි මාර්ගය (Vagina) ස්ත්‍රී ශරීර පද්ධතියේ වැදගත් අංගයකි. කාන්තාවගේ යෝනිමාර්ගය ගර්භාෂයේ සිට සිරුරේ බාහිර කොටස් දක්වා සම්බන්ද වන පේෂී වලින් සෑදුන නලයකි. මෙහි පිටත විවරය කන්‍යාපටලයෙන් ආරක්‍ෂා වී ඇත. යෝනිමාර්ගය ලිංගික සංසර්ගයට (පුරුෂයන්ගේ ශිෂ්නය ඇතුලු කිරීමට), දරු ප්‍රසූතියට හා ඔපස් පිටවීමට උපකාරී වේ.

කාන්තාවක්ව සැමියා විසින් ලිංගිකව සතුටු කිරීමේදී ජෙලිමය ද්‍රාවනයක් ගල එයි. එය නිපදවන්නේ යෝනී මාර්ගයේ ශ්ලේශ්මල පටල මගිනි. එය උත්තේජනයක්‍ය

ශරීර කොටස්
මිනිස් සිරුරේ අවයව

යෝනි මාර්ගය


Virovitička udarna brigada NOVJ-a formirana je 24. kolovoza 1944. godine kraj Grubišnog Polja od Bilogorskog odreda i Prvog bataljuna 16. omladinske brigade "Joža Vlahović". U svom je sastavu imala četiri bataljuna s ukupno 737 boraca, a već krajem rujna 1316 boraca. Dana 28. kolovoza ušla je u sastav 40. slavonske divizije NOVJ-a.

Ratni put brigade
Ratujući ulgavnom na području Podravine, rušila je u više navrata prugu Virovitica-Barcs i vodila borbe protiv njemačkih, ustaških i domobranskih snaga. Zajedno s 18. slavonskom brigadom 16. rujna oslobodila je Daruvar. Dana 25. i 26. rujna sudjelovala je u oslobađanju Slatine. Tijekom listopada, nakon uspostave i stabilizacije Virovitičkog mostobrana operirala je na širem području Virovitice i Pitomače, oko Koprivnice, Banove Jaruge i Batrine, a tijekom studenog na liniji Našice-Osijek. od 18. do 24. studenog sudjelovala je u borbama za Našice. Nakon toga je do početka siječnja 1945. izvodila diverzije na komunikaciji Pleternica-Našice-Osijek. Dana 31. siječnja dodijeljen joj je naziv udarna. Tijekom veljače djelovala je na području Pavlovca, Grubišnog Polja, Psunja i Ravne gore, tijekom ožujka na području Voćina, Požege, Šušnjara, a u travnju je sudjelovala u završnim borbama za oslobođenje Našica. Tijekom druge polovice travnja sudjelovala je u oslobođenju Požeške kotline, 1. svibnja u oslobođenju Grubišnog Polja, a 12. svibnja stigla je do Maribora, gdje završava njen ratni put.

Virovitička udarna brigada odlikovana je Ordenom zasluga za narod.

Izvori

Literatura

Postrojbe NOV i PO Hrvatske
Virovitica
Brigade NOVJ-a

Virovitička udarna brigada NOVJ-a


En computación, Multisource File Transfer Protocol (MFTP) es un protocolo diseñado con el propósito de intercambio de archivos. Sigue aún en desarrollo. Este es el protocolo de comunicación usado por clientes como eMule y eDonkey y, en su implementación extendida, por la red Overnet.

Características
Además de ser capaz de buscar por el nombre del archivo, MFTP es capaz de identificar archivos únicos basado en sus contenidos, sin tener en cuenta como se llamen en cada computador individual. También tiene administración de ancho de banda (conocido como resistencia leech) integrada al protocolo, y cada cliente maduro conocido permite al usuario ajustar prioridades de archivo y subida de un usuario. También es posible compartir metadatos de un archivo con enlaces a sitios web (como: este archivo es bueno, este archivo esta corrupto, este archivo no es lo que indica el nombre); en este caso, los archivos son identificados con sus números hash MD4 (que son consistentes) en lugar de sus nombres de archivo (que variaran frecuentemente de un computador al siguiente).

El protocolo aún esta en desarrollo, por eso funciones adicionales y otras mejoras aún son posibles. Existen varios forks únicos del protocolo: EDonkey2000 implementó lo que llamó "acaparamiento" de recursos, eMule usa un sistema de créditos, y xMule ha extendido el sistema de créditos para facilitar la transferencia de archivos poco frecuentes. Recientemente se ha anunciado que MFTP ha sido usado exitosamente en el proyecto Internet2, consiguiendo excelentes resultados en términos de velocidad y confiabilidad cuando se transfieren o intercambian archivos.

Proyectos que utilizan MFTP
 EDonkey2000
 Overnet
 eMule
 aMule
 Hydranode

Enlaces externos
  US Patent 6,339,785: Multi-server file download

Redes de compartición de archivos

Multisource File Transfer Protocol


Onthophagus truncaticornis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Schaller em 1783.

Referências

Ligações externas

truncaticornis
Coleópteros descritos em 1783

Onthophagus truncaticornis


Jarrell King Miller (født 15. juli 1988) er en amerikansk professionel bokser og tidligere kickboxer, der konkurrerer i sværvægtklassen. Han blev fremtrædende første gang i 2007, da han konkurrerede for New Jersey Tigers i World Combat League og nåede til finalerne i New York Golden Gloves-turneringen samme år. Han er i øjeblikket rangeret som verdens femte bedste aktive sværvægter af Boxrec og niende af The Ring magazine. I februar 2019 blev det annonceret, at han vil bokse om WBA, WBO, IBF og IBO-verdensmestertitlerne den 1. juni i Madison Square Garden i sin hjemby New York mod verdensmesteren Anthony Joshua .

Tidlige liv
Miller blev født og voksede op i Brooklyn i New York og er af caribisk og latinamerikansk afstamning. Han begyndte til Muay Thai i en alder af 14 år for at kunne forsvare sig selv efter at være blevetoverfaldet på gaden.  Han begyndte at bokse i en alder af 16 år. Miller har fremhævet nogle af sine tidlige bokseidoler, herunder Mike Tyson og Riddick Bowe .

Amatørkarriere
Som amatørboxer nåede Miller finalen i 2007 ved New York Golden Gloves sværvægt-turneringen i Madison Square Garden i New York, hvor han tabte til Tor Hamer på point (4-1).  Miller opnåede en amatørrekordliste på 10-1, med 7 sejre via knockout.  Miller havde en begrænset amatørkarriere på grund af at han blev tvunget til at blive professionel, da han også var professionel kickboxer.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Boksere fra USA
Personer fra New York
Pages with unreviewed translations

Jarrell Miller


Vinogorje je vinogradarsko područje granice kojega su propisane odgovarajućim zakonskim aktom. U Hrvatskoj to je propisano Pravilnikom o vinu (NN 96/1996. i 7/1997.) i Pravilnikom o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze (NN 74/2012.),). Vinogorje se obično dijeli u dva ili više vinogradskih položaja, a više vinogorja se uvrštava u podregiju, odnosno, izuzetno i u regiju.

Izvori

Vinogradarstvo

Vinogorje


Francesco Mezzadri est un physicien mathématique italien.

Formation et carrière
Né a Parme, Mezzadri a obtenu son diplôme de lauréat de l'Université de Parme et a obtenu son doctorat de l'Université de Bristol sous la direction de Jonathan Keating en 1999 avec une thèse intitulée «  » (« Conditions aux limites pour les cartes toriques et les statistiques spectrales »). Il est professeur à Bristol.

Travaux
Il traite de la théorie des matrices aléatoires (y compris le lien avec l'entropie quantique des chaînes de spin), du chaos quantique et de la mécanique statistique.

Prix et distinctions
En 2018, il a reçu le prix Fröhlich.

Publications (sélection)
 avec JP Keating, JM Robbins : Quantum boundary conditions for torus maps, Nonlinearity, volume 12, 1999,
 avec JP Keating : Pseudo-symmetries of Anosov maps and spectral statistics, Nonlinearity, Volume 13, 2000,
 avec JP Keating : Random matrix theory and entanglement in quantum spin chains, Communications in Mathematical Physics, Volume 252, 2004,
 avec Nina Snaith (éd. ): Recent perspectives in random matrix theory and number theory, Cambridge UP 2005
 avec JP Keating : Entanglement in quantum spin chains, symmetry classes of random matrices, and conformal field theory, Phys. Rev. Letters, Tome 94, 2005, page 050501
 Editeur avec J. Brian Conrey, DW Farmer, Nina Snaith: Ranks of elliptic curves and random matrix theory, London Mathematical Society Lecture Note Series 341, Cambridge UP 2007
 How to generate random matrices from the classical compact groups, Notices of the American Mathematical Society, Volume 54, 2007,
 avec A.R. Its, MY Mo : Entanglement entropy in quantum spin chains with finite range interaction, Communications in Math. Phys., Vol. 284, 2008,
 avec LJ Brightmore, MY Mo: A matrix model with a singular weight and Painlevé III, Communications in Mathematical Physics, Volume 333., 2015,
 avec NJ Simm : Tau-function theory of chaotic quantum transport with beta = 1,2,4, Communications in Mathematical Physics, Volume 324, 2013, .

Références

Liens externes

 Page personnelle à Bristo

Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Professeur à l'université de Bristol
Mathématicien italien du XXIe siècle
Physicien italien du XXIe siècle
Lauréat du prix Fröhlich

Francesco Mezzadri


بومية مدينة وبلدية في ولاية باتنة - الجزائر.
 بومية قرية في إقليم خنيفرة في المغرب.
صفحات توضيح أسماء أماكن

بومية (توضيح)


Castle Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Castle Township (Kansas)
 Castle Township (Oklahoma)

Castle Township


Vildbjerg Kirke ligger i Vildbjerg, Vildbjerg Sogn i Herning Kommune (Viborg Stift).

Bygningen
Kirken er i stor udstrækning bygget af materialer fra en tidligere romansk kirke i kvadersten. Det 28 m høje tårn har et ottekantet spir.

Historie
Vildbjerg Kirke blev i sin nuværende udformning opført i 1905, hvor den erstattede en ældre kirke, der med stigende befolkningsgrundlag var blevet for lille. Den oprindelige kirke, der lå på samme sted, stammede fra 1100-tallet. Fra den gamle kirke har man genbrugt mange af byggematerialerne, lige som man har beholdt alterbordet i form af en granitplade på en stensokkel. Af andet inventar fra den gamle kirke kan nævnes døbefonten, prædikestolen fra 1603 og to bronzestager fra 1637. Kirken er løbende restaureret, men gennemgik en større forbedringsproces i 1995 med blandt andet anlæggelse af nyt gulv og gulvvarme samt renovering af prædikestolen og alteret. Orglet er fra 1997 og har 17 stemmer.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Vildbjerg Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Herning Kommune
Kirker i Viborg Stift
Kirke

Vildbjerg Kirke