Kamenka (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk.

Geographische Lage
Kamenka liegt 16 Kilometer südöstlich der Rajonshauptstadt Kaliningrad (Königsberg) südlich des Pregel (russisch: Pregolja) an der Grenze zwischen dem Rajon Gurjewsk und dem Rajon Gwardeisk. Die Regionalstraße 27A-025 (ex R508) zwischen Kaliningrad und Gwardeisk (Tapiau) führt am südlichen Ortsrand Kamenkas vorbei. Die Anbindung des Ortes erfolgt über die Kommunalstraße 27K-277. Die nächste Bahnstation ist Komsomolsk Sapadny (Löwenhagen) an der Bahnstrecke Kaliningrad–Nesterow, einem Teilstück der früheren Preußischen Ostbahn.

Geschichte
Das ehedem Friedrichstein (vor 1785 auch Keckstein) genannte Gutsdorf geht in seiner Gründung auf das Jahr 1379 zurück. Von 1666 bis 1945 war das Gut im Besitz derer von Dönhoff, letzter Eigentümer war Dietrich Graf von Dönhoff (1902–1991).

Am 30. April 1874 wurde Friedrichstein Sitz und namensgebender Ort des neu errichteten Amtsbezirks Friedrichstein. Er bestand bis 1930 und gehörte zum Landkreis Königsberg (Preußen) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1910 waren in Friedrichstein 385 Einwohner registriert.

Am 30. September 1928 wurde der Gutsbezirk Friedrichstein in eine Landgemeinde gleichen Namens umgewandelt. In diesem Zusammenhang wurden die Nachbargutsorte Groß Hohenhagen (russisch: Kaschtanowka) mit Klein Hohenhagen sowie Wehnenfeld (Chrabroje) nach Friedrichstein eingemeindet. 1933 zählte das Dorf 520 Einwohner, 1939 waren es 525. Von 1939 bis 1945 gehörte Friedrichstein zum Landkreis Samland.

Infolge des Zweiten Weltkrieges kam das nördliche Ostpreußen und mit ihm Friedrichstein zur Sowjetunion. Im Jahr 1947 erhielt der Ort die russische Bezeichnung Kamenka und wurde gleichzeitig dem Dorfsowjet Semjonowski selski Sowet im Rajon Kaliningrad zugeordnet. Später gelangte der Ort in den Lugowskoi selski Sowet im Rajon Gurjewsk. Von 2008 bis 2013 gehörte Kamenka zur Landgemeinde Lugowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Gurjewsk.

Amtsbezirk Friedrichstein 1874–1930
Am 30. April 1874 wurde der neu errichtete Amtsbezirk Friedrichstein, bestehend aus zwölf Landgemeinden und sieben Gutsbezirken gebildet:

Am 3. Juni 1930 wurde der Amtsbezirk Friedrichstein in "Amtsbezirk Löwenhagen" (russisch: Komsomolsk) umbenannt. Diesem gehörten bis 1945 noch die sieben Gemeinden Birkenwalde, Friedrichstein, Horst, Klein Barthen, Löwenhagen, Reichenhagen und Seewiesen an. Bis 1939 gehörte er zum Landkreis Königsberg (Preußen), von 1939 bis 1945 zum Landkreis Samland.

Schloss Friedrichstein

Siehe Hauptartikel: Schloss Friedrichstein (Ostpreußen)

In Friedrichstein befand sich eines der berühmtesten Schlösser Ostpreußens. Nach einem Brand des Vorgängerbaus im Jahre 1709 schuf Jean de Bodt (1670–1745), Architekt u. a. des Zeughauses in Berlin, einen repräsentativen neuen Herrschaftssitz der Grafen von Dönhoff. Er brannte am 26. Januar 1945 völlig aus und wurde als Ruine 1957 abgetragen. Heute sind nur noch Mauerfragmente erkennbar. Ein Restaurationsbetrieb steht jetzt an der Stelle des herrschaftlichen Anwesens zwischen dem Plateau eines ehemaligen französischen Gartens und dem Schlossteich (russisch: Prud).

Kirche
Die vor 1945 überwiegend evangelische Bevölkerung Friedrichsteins war in das Kirchspiel Kirche Löwenhagen (Ostpreußen) (heute russisch: Komsomolsk) eingepfarrt. Es gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land I innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Erich Gollnick.

Heute liegt Kamenka im Einzugsbereich der evangelisch-lutherischen Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg), die zur Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER) gehört.

Persönlichkeiten des Ortes
 Eleonore von Dönhoff (* 29. Oktober 1674 auf Schloss Friedrichstein; † 2. September 1726), Adlige, Ehefrau von Generalfeldmarschalls Hans Albrecht von Barfus
 August Graf von Dönhoff (* 26. Januar 1845; † 9. September 1920 auf Schloss Friedrichstein), deutscher Politiker, Reichstagsabgeordneter, gründete mit Wilhelm von Bode den Kaiser-Friedrich-Museums-Verein
 Marion Gräfin Dönhoff (* 2. Dezember 1909 auf Schloss Friedrichstein; † 2002), deutsche Journalistin und Publizistin

Literatur
 Marion Gräfin Dönhoff: Entstehung und Bewirtschaftung eines ostdeutschen Großbetriebes. Die Friedrichsteiner Güter von der Ordenszeit bis zur Bauernbefreiung. Königsberg 1936 (Diss. Universität Basel 1935). Dazu die Kritiken von Robert Stein in: Mitteilungen des Vereins für die Geschichte von Ost- und Westpreußen, Jg. 11, Nr. 3, Königsberg 1937, S. 45–47; ebenda, Jg. 12, Nr. 2, Königsberg 1937, S. 31–33 sowie die Entgegnung der Verfasserin, ebenda, Jg. 12, Nr. 1, Königsberg 1937, S. 7–10.
 Hans-Joachim Kuke: Jean de Bodt. 1670-1745. Architekt und Ingenieur im Zeitalter des Barock. Wernersche Verlagsanstalt, Worms 2002, S. 175–177. ISBN 978-3-88462-179-0.
 Hans Friedrich von Ehrenkrook, Jürgen von Flotow, Friedrich Wilhelm Euler. Genealogisches Handbuch der Gräflichen Häuser A (Uradel), Band I, Band 2 der Gesamtreihe GHdA, C. A. Starke, Glücksburg/Ostsee 1952, S. 112 ff.
 Kilian Heck, Christian Thielemann (Hg.): Friedrichstein. Das Schloß der Grafen von Dönhoff in Ostpreußen. 1. Auflage, Deutscher Kunstverlag, München, Berlin 2006. ISBN 978-3-422-06593-2. 2. Auflage 2019. ISBN 978-3-422-07361-6.

Weblinks
 Kamenka bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Kamenka (Kaliningrad, Gurjewsk)


برونو هسيفي Bruno Hsaivi، لاعب كرة قدم برازيلي.

وقع مع نادي الصليبيخات في 7 سبتمبر 2009 ، وفي يوم 1 ديسمبر 2009 سجل هدف في مرمى نادي القادسية في المباراة التي خسروها 1-4 في الدوري الكويتي 2009/2010.

مراجع

لاعبو كرة قدم برازيليون

برونو هسيفي


Milan Brglez, né le  à Ljubljana, est un homme politique slovène, membre des Sociaux-démocrates. Il est élu député européen en 2019 et fait partie du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Slovénie de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité des Sociaux-démocrates (Slovénie)
Député européen membre des Sociaux-démocrates (Slovénie)
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu en Slovénie 2019-2024
Naissance en septembre 1967
Naissance à Ljubljana

Milan Brglez


ආරම්භය - 1951 සැප්තැම්බර් 21

 ආරම්භක පුරෝගාමියා - එස්.එච්.ඒ.සේනානායක මහතා

 ලියාපදිංචි කේතය - 3වන මාතර
 පාසල - රාහුල විද්‍යාලය මාතර
 බාලදක්ෂ නායක - විදුහල්පති සුදත් සමරවික්‍රම මහතා
 බාලදක්ෂ ආචාර්ය - සදුන් හේවාපතිරණ මහතා හා අචල යාපා මහතා

 බාලදක්ෂයින් සංඛ්‍යාව -+400
 බිහිකල ජනාධිපති බාලදක්ෂයින් - +230
 වාර්ශික ව්‍යාපෘති - සිංහයන්ගේ පිඹිදීම සමස්ථ ලංකා ගවේෂණ තරගාවලිය , බාලදක්ෂ කදවුර , පදක්කම් ප්‍රධානය , පාගමන් , ගිනිමැල සංදර්ශන

 මෙහෙයවීම - සමූහ කවුන්සිලය

ඉතිහාසය

වර්ෂ 1923 මැයි මස පළමු වන දින එෆ්.ගෝර්ඩන් පියර්ස් මහතාගේත් ටී.ඩී.ඩබ්. රාජපක්ෂ නෙතොරිස් රාලහාමිගේත්,සී.ඒ.ඕදිරිස් ද සිල්වා මහතාගේත් සී.ඒ.ආරියතිලක මහතාගේත් මූලිකත්වයෙන් පරාක්‍රම විද්‍යාලය ලෙස ඇරඹි මාතර රාහුල විද්‍යාලය වර්තමානය වන විට ලක්දිව ප්‍රමුඛතම බෞද්ධ පාසලක් බවට පත් වී ඇත්තේ වසර 98 ප්‍රෞඩ ඉතිහාසයකට උරුමකම් දරමිණි.

එසේ ආරම්භ වූ රාහුල වංශ කතාවේ නැවුම් පිටුවක් සනිටුවන් කරමින් වර්ෂ 1907 දී ගිල්වෙල්හි රොබට් ස්ටීවන්සන් ස්මිත් බේඩන් පවල් සාමිවරයා විසින් ආරම්භ කරන ලද බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය රාහුල විද්‍යාලය,තුළ ආරමිභ කිරීමේ නියත විවරණ ලබනුයේ වර්ෂ 1928  දී එවකට විද්‍යාලයීය ගරු  විදුහල්පති වරයා වූ G.විලියම් ද සිල්වා මහතාගේ කාලපරිච්ජේදය තුළදීය.නමුත් එම අවධියේ රාහුල විද්‍යාලය තුළ ආරම්භ කළ බාලදක්ෂ සංගමය පසුබෑමකට ලක්වූ අතර පසුව ජයග්‍රාහී පියවරක් තබමින් වර්ෂ 1951 සැප්තැම්බර් මස 21 වන දින එවකට විද්‍යාලීය ගරු විදුහල්පතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ D.J.කුමාරගේ මහතාගේ සේවා කාලය තුලදී එවකට විද්‍යාලයීය ඉංග්‍රීසි භාෂාව පිළිබඳ ආචාර්යවරයෙකු වශයෙන් සේවය කළ  S.H.A.සේනානායක මහතාගේ මූලිකත්වයෙන් යුතුව  බාලදක්ෂයන් 20 දෙනෙකුගේ සහභාගීත්වයෙන් යුතුව තුන්වන මාතර රාහුල බාලදක්ෂ සමූහය ලෙස රාහුල බාලදක්ෂ සමූහයට නැවතත් පණපොවන ලදි.

1953 වසරේ මාතර දිස්ත්‍රික් බාලදක්ෂ ඉතිහාසයේ නැවුම් වූ සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කරමින් මාතර දිස්ත්‍රික් ප්‍රථම රැජින බාලදක්ෂ කණ්ඩායම බිහි කිරීමට ද එම වසරේදීම රාහුල බාලදක්ෂ ඉතිහාසයේ ද නව පරිච්ඡේදයක් අරඹමින් රාහුල විද්‍යාලය තුළම  මානවක බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයත් පෝතක බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයත් ආරම්භ කළ තුන්වන මාතර බාලදක්ෂ සමූහය වර්ෂ 1956 දී  ගාල්ලේ පැවැති බාලදක්ෂ කබෝරියේදි දක්ෂතම බාලදක්ෂ කණ්ඩායමට හිමි පළිහ ද දිනා ගැනීමට සමත් විය.

1957 වසරේ ලෝක බාලදක්ෂ ස්වර්ණ ජයන්තිය නිමිත්තෙන් එංගලන්තය පැවති ලෝක බාලදක්ෂ ජම්බෝරිය සඳහාද රාහුල විද්‍යාලයීය  බාලදක්ෂ  සමූහයත් ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරමින් සහභාගී වීමට රාහුල බාලදක්ෂයෙක් සුදුසුකම් ලැබීය.

එමෙන්ම රාහුල බාලදක්ෂ  ඉතිහාසයේ තවත් ස්වර්ණමය පිටුවක් පෙරළමින් වර්ෂ 1963 දී බාලදක්ෂ ඉපයීමේ සතිය තුළ දිවයිනේවැඩිම මුදලක් ඉපයූ සමූහය බවට පත්වෙමින් ඇන්ඩෘකැල්කොට් රජතමය කුසලානය දිනාගත් තුන්වන මාතර බලදක්ෂ සමූහය වර්ෂ 1965 දී මාතර දී පැවැත්වූ දක්ෂිණ ලංකා කබෝරියහි දක්ෂතම බාලදක්ෂ කණ්ඩායමට හිමි පළිහද දිනා ගැනීමට හැකි විය .

වර්ෂය 1980 සිට වර්ෂ 2005 දක්වා රාහුල විද්‍යාලයීය  බාලදක්ෂ ආචාර්යවරයා ලෙස රාජා මුත්තුක්කාර මහතා පත්වීමත් සමග තුන්වන  මාතර රාහුල  විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහයේ ස්වර්ණමය  යුගය ආරම්භ විය.

රාහුල බලදක්ෂ ඉතිහාසයේ තවත් ස්වර්ණමය සටහනක් තබමින් වර්ෂ 1990 දී  ලංකා G. නිශාන්ත ද සිල්වා මහතා විසින් රාහුල විද්‍යාලයීය  තුන්වන මාතර බාලදක්ෂ සමූහයේ  නිල ලාංඡනය නිර්මාණය කරන ලදි.1991 වසරේ රාහුල බාලදක්ෂ  සමූහයේ හතළිස් වන සංවත්සරය වෙනුවෙන් බාලදක්ෂයින් 3000 කගේ පමණ සහභාගිත්වයෙන් රූබී ජුබිලි කදවුර රාහුල විද්‍යාලයීය පරිශ්‍රයේ දී   පැවත්විණි.

තවද 1992  දී රාහුල බාලදක්ෂ සමූහයට වසර 41 ක් සපිරීම නිමිත්තෙන් දිස්ත්‍රික් බාලදක්ෂ රැලියක් ද ,1993දී රාහුල බාලදක්ෂ සමූහයට වසර 42ක් සපිරිම නිමිත්තෙන් දිස්ත්‍රික් බාලදක්ෂ රැළියක්ද පවත්වමින් දිස්ත්‍රික්කය පුරා  රහල් අභිමානය පැතිරවීමට රාහුල  බාලදක්ෂ සමූහය සමත්විය .

1995 දී ලක්දිව වැඩිම ජනාධිපති බාලදක්ෂ පිරිසක් වසරකදී දැයට දායාද කළ බාලදක්ෂ සමූහයන් අතරින් 3  වන ස්ථානයට පත් රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහය තම ශක්තිය සමස්ත ලංකාවට පතළ කිරීමට සමත් විය .

එම වසරේදී ම පාකිස්තානයේ පැවති  සාර්ක් ජම්බෝරිය  නියෝජනය කරමින් සහභාගි වූ බාලදක්ෂයින් පිරිසද නියෝජනය කිරීමේ භාග්‍ය රාහුල බාලදක්ෂයින් දිනා ගත්තේය.2000 වර්ශයේදී රාහුල බාලදක්ෂ සමූහයට වසර 48ක් සපිරීම  නිමිති කරගනිමින් බාලදක්ෂයින් 300 කගෙන් පමණ යුත් බාලදක්ෂ දිනයක් සංවිධානය කිරීම ද රාහුල බාලදක්ෂ ගමනේ සුවිශේෂී පියවරකි.

2002 වසරේ ජපානයේ පැවති නිපෝන් ජම්බෝරියටද එම වසරේදීම බ්‍රිතාන්‍යයේ  පැවති ලෝක බාලදක්ෂ ජම්බෝරියට ද ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරමින් සහභාගි වීමට රාහුල බාලදක්ෂයන්ට හැකි විය.

2003 වසරේදී රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහයට 52 වසරක් පිරීම නිමිත්තෙන් ද බාලදක්ෂ දිනයක් සංවිධානය කරනු ලැබූවේ විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහය තම ගමනේ තවත් සුවිශේෂී සටහනක් තබමිනි.

2003 වසරේ දී රාජන්ස් ජින් බාලදක්ෂ ජම්බෝරියේ හොඳම බාලදක්ෂ කණ්ඩායම බවට පත් වූ රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ  සමූහය රාහුල බාලදක්ෂ ඉතිහාසයේ නැවුම් පරිච්ඡේදයක් අරඹමින් 2004 වසරේ දී රාහුල විද්‍යාලයීය ආදි බාලදක්ෂ සංසදය පිහිට වූ අතරම 2004 වසරේ ඉන්දියාවේ පැවැත් වූ අන්තර්ජාතික ධීර වැඩසටහනට ද 2007 වසරේ එංගලන්තයේ පැවැත්වූ 21වන ලෝක බාලදක්ෂ ජම්බෝරිය  ද ශ්‍රී ලඔකාවේ පැවති ගුවන් බාලදක්ෂ ජම්බෝරිය ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරමින් රාහුල විද්‍යාලයීය  බාලදක්ෂයන් ලෝකයටම තම පාසල් නාමය රැගෙන යන ලදී 2008 වසරේ දී වසරේ දී සමස්ත ලංකාවට ගෞරවයක් එක් කරමින් ද රාහුල විද්‍යාලීය බාලදක්ෂ පුරාණයේ ද නැවුම් සටහනක් තබමින් ද රාහුල විද්‍යාලයීය බාදක්ෂයින් සිවු දෙනකු එවරස්ට් මූල කදවුර සාර්ථකව තරණය කිරීමට ද සමත් වූයේ තුන්වන මාතර රාහුල බාලදක්ෂ නාමය ඉහලට ඔසවා තබමිනි.

2008 වසරේ  දිස්ත්‍රික් බාලදක්ෂ පුහුණු වැඩසටහනක් පවත්වමින් රහල් නාමය තවත් කල එළි නැංවීමට රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂයින් සමත්කම් දැක්වීය.2011 වසරේ ආරම්භ කළ සිංහයන්ගේ පිබිදීම ජාතික මට්ටමේ ගවේෂණ තරගාවලිය මේ වන තෙක් වසර නවයක් පුරාවට ම අඛණ්ඩව පවත්වමින් රාහුල බාලදක්ෂ සමූහයේ ධෛර්ය ශක්තිය හා හැකියාව ලොවටම විදහා පානුයේ රහල් මාතාවද ගෞරවයක් එක්කරමිනි.

2017 වසරේ පිලිපීනයේ පැවති පිලිපීන ජාතික ජම්බෝරියට ද, 2018 වසරේ දකුණු කොරියාවේ පැවති  ජාත්‍යන්තර කාණ්ඩ නායක ජම්බෝරියට ද සහභාගී වීමටද අවස්තාවක් හිමිකරගත් රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහය 2018 වසරේදීම නැවත වරක් වසරේ වැඩිම ජනාධිපති බාලදක්ෂයින්  බිහි කරනු ලබනු ලබන පාසල් අතරින් තෙවන ස්ථානයට ද පත් විය. 2019 වසර්වෙදී රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ ඉතිහාසයේ තවත් සුවිශේෂී සන්ධිස්ථානයක් සනිටුවන් කරමින් රාහුල විද්‍යාලයීය ප්‍රාථමික අංශයතුල සිගිති බාලදක්ෂ අංශය ආරම්භ විය 2019 වසරේදීම බංගලාදේශයේ  පැවැති බංග්ලාදේශ ජාතික ජම්බෝරියට ද එම වසරේදීම ඇමෙරිකාවේ පැවති  24 වන ලෝක  බාලදක්ෂ

ජම්බෝරියට ද ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරමින් රහල් බාලදක්ෂ  නාමය අන්තර්ජාතික තලය දක්වා රැගෙන ගිය අතර 2020වසරේ ලංකා බාලදක්ෂ ඉතිහාසයේ පළමු අන්තර්ජාල ජම්බෝරියටද සහභාගී වීමේ අවස්ථාව රාහුල බාලදක්ෂයින් හට හිමිවිය.

රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ ඉතිහාසයහි තවත් සංධිස්ථානයක් සනිටුහන් කරමින් 2021වසරේදී රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ ධජය නිර්මාණය වූ අතර රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහයේ 70 වන සංවත්සරය නිමිත්තෙන් නිල ලාංජනයක්ද එලිදක්වන ලදී.තවද අභිනව බාලදක්ෂ ගෘහයටද මුල්ගල් තැබුන මෙම වසරේදීම ලංකාවේ පළමු සමස්ථ ලංකා මාර්ගගත බාලදක්ෂ තරගාවලිය වූ inqu Expedition '21 තරගාවලියද සංවිධානය කල රාහුල බාලදක්ෂ සමූහය විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂයින්හට මාර්ගගත අන්දමින් බාලදක්ෂ අධ්‍යන කටයුතු සිදුකරනු ලබන්නේද නැවුම් අත්දැකීමක් ලබාදෙමිනි. 2021 වසරේ රාහුල විද්‍යාලයීය 70 වන් සංවත්සරය කොවිඩ් වසන්ගතය හමුවේ උවද pulse of night නම් සංගීතමය වැඩසටහනක් පැවැත්වමින්ද තම ශක්තිය විදහාපාන ලදී.

මේ වන විට රැජින බාලදක්ෂයින් ජනාධිපති බාලදක්ෂයන් හා රන්තරු ලාභී පෝතක බාලදක්ෂයින්  500 කට අධික පිරිසක් ජාතියට දායාද කිරීමට සමත් වූ රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහය වර්තමානය වන විට  සිගිති පෝතක හා බාලදක්ෂ යන අංශයන්හි බාලදක්ෂයින්  700 කටත් අධික ප්‍රමාණයකින් සමන්විතය.

දිවයින පුරා විවිධ බාලදක්ෂ සමූහයන් මඟින් සංවිධානය කරනු ලබන ගවේෂණ තරඟාවලියන්හි මෙන්ම විවිධ තරගාවලින්හි ජයග්‍රහණයද අඛණ්ඩව හිමිකරගත් තුන්වන මාතර බාලදක්ෂ සමූහය,රහල් නාමය ඔප්නංවනුයේ ඉමහත් වූ අභිමානි.

රාහුල විද්‍යාලයීය වත්මන් නියමු ගරු විදුහල්පති සුදත් සමරවික්‍රම ගුරු පියාණන්ගේ අනුශාසනා යටතේ සඳුන් හේවාපතිරණ ගුරුපියාණන්ගේ හා අචල යාපා ගුරුපියාණන්ගේ අධීක්ෂණය යටතේ විද්‍යාලයීය සමූහ කවුන්සිලයේ උනන්දුව, කැපවීම හා නොමද උත්සාහය යටතේ ආදි බාලදක්ෂ සංසදයේ ද සහයෝගය ඇතිව විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ අංශයේ කටයුතු ද රාහුල විද්‍යාලයීය ප්‍රාථමික අංශයේ ගරු විදුහල්පතිනි පත්මනී ගනේවත්ත මැතිනියගේ අනුශාසනා යටතේ k.t.m.සම්පත් ගුරුපියාණන්ගේ මූලිකත්වයෙන් සුජානි උදේශිකා ගුරුමෑනියන්ගේ සහයෝගයෙන් ඇතිව පෝතක බාලදක්ෂ කටයුතුද දේවිකා මිහිරානි ගුරුමෑනියන්ගේ මූලිකත්වයෙන් චන්දිමා තිලකරත්න ගුරුමෑනියන්ගේත් සහයෝගය ඇතිව සිගිති බාලදක්ෂ කටයුතු ද දිසා බාලදක්ෂ කොමසාරිස් V.G.ඉන්දික ප්‍රසන්න මහතාගේ දිස්ත්‍රික් නායකත්වයෙන් වර්ථමානයේ බාලදක්ෂ සමූහය ද ක්‍රියාත්මක අතර තවත් වසර ගණනාවක් වැජඹෙන අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව  ජය ඝෝෂා මධ්‍යයේ ඉදිරියට පිය නගන 3 වන මාතර රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහය 2021 වසරේ තම 70 වන සංවත්සරය සමරන ලද්දේ ඉමහත් වූ අභිමානයෙනි.

WT:Articles for creation/රාහුල විද්‍යාලයීය බාලදක්ෂ සමූහය


كالح وتعرف كذلك بأسماء أخرى ككالخو وكالخو والنمرود، كانت مدينة آشورية، آثارها باقية، موقعها في ناحية النمرود والمسافة 30 كيلومتراً بينها وبين مدينة الموصل شمالاً، في جمهورية العراق اليوم، أسست كالخو في القرن الثالث عشر قبل الميلاد. وأصبحت في القرن التاسع قبل الميلاد عاصمة الإمبراطورية الآشورية الحديثة زمن الملك آشور ناصربال الثاني، ودمرت في العام 612 ق.م على يد الكلدانيين والميديين. وتم في ما بعد تخريب ما تبقى من الاثار على يد تنظيم الدولة الاسلامية في الموصل سنة 2015 ، وتمت إعادة اعمار وترميم المدينة الأثرية بالتعاون مع اليونسكو 2017 .

الاسم
يرد اسم المدينة في النصوص الآشورية على شكل كالخو، وفي التناخ يرد الاسم بشكل كالخ/ كالح، أما الاسم نمرود فهو على الأرجح تسمية حديثة مستمدة من الشخصية التناخية «نمرود»، فأقدم ذكر لهذه التسمية يعود للرحالة الألماني «كارستن نيبور» والذي زار موقع المدينة في العام 1766 م.

آثار

تمت أولى عمليات التنقيب في الموقع في العام 1846 م بإدارة الدبلوماسي والآثاري البريطاني «(السير أوستن هنري لايارد Sir Austen Henry Layard)»، وقد كشفت عن بقايا قصر كبير، وتحصينات. كما عثر كذلك مجموعة كبيرة من المنحوتات من حجر الألبستر، ومشغولات عاجية ومسلات وتماثيل ضخمة.

في عام 1955 م كشفت الحفريات في معبد نبو والتي ادارها الآثاري البريطاني "Sir Max Edgar Lucien Mallowan" عن رقم مسمارية عليها نصوص تحوي عهود الولاء التي قدمها الحكام التابعين في الدولة الآشورية للملوك الآشوريين.

كالح الآن
تعاني كالح في السنوات الماضية من الإهمال، حيث تتعرض الآثار المكشوفة للتعرية بسبب التصحر في المنطقة.

أعلام
 سنحاريب
 سرجون الثاني

انظر أيضاً
 عاجيات نمرود

المصادر

كالح
آثار العراق
آشور
أماكن مأهولة أسست في الألفية الثانية قبل الميلاد
أماكن مأهولة انحلت في القرن 7 ق م
أماكن مأهولة سابقا في العراق
انحلالات القرن 7 ق.م في آشور
تأسيسات الألفية 2 ق م في آشور
تأسيسات القرن 14 ق م
سهل نينوى
مبان ومنشآت دمرها تنظيم الدولة الإسلامية (داعش)
محافظة نينوى
مدن الكتاب المقدس
مدن مدمرة
مناطق آشورية/سريانية/كلدانية
مواقع أثرية في العراق
مواقع التراث العالمي في العراق
نمرود

كالح


Andrew Keenan-Bolger (Detroit, Míchigan; 16 de mayo de 1985) es un actor y cantante estadounidense de teatro musical. Interpretó el papel de Robertson Ay en la primera gira nacional de Mary Poppins y luego apareció en ese papel en Broadway. El artista cuenta con un blog de éxito donde habla de su carrera titulado "KeenanBlogger".

Carrera
De niño, Keenan-Bolger estuvo en el elenco original de Seussical, un musical de Broadway. También ha aparecido en Broadway en La bella y la bestia, como Chip, y en Un cuento de Navidad, como el chico que lleva el pavo. El actor apareció en las primeras giras nacionales de la comedia musical The 25th Annual Putnam County Spelling Bee, como Leaf Coneybear, en Ragtime, y How the Grinch Stole Christmas como un joven Max. Otros créditos teatrales incluyen la versión teatral de High School Musical en el North Shore Music Theatre y Perez Hilton Saves the Universe en el Festival Fringe de 2008.

También apareció en el papel de Christophe en la serie de televisión The Naked Brothers Band y como comentarista semanal en el programa FNMTV de MTV . Sus créditos cinematográficos incluyen La bella y la bestia 2: Una Navidad encantada y Marci X.

Mientras trabajaba en la obra High School Musical, el personal del North Shore Music Theatre le pidió a Keenan-Bolger comenzar un video blog para promocionar el musical. Los videos tuvieron una gran cantidad de vistas y el blog ganó un amplio público. Después de terminar su trabajo con ese teatro, el actor decidió seguir utilizando el blog. Cada entrada se publicaba en YouTube y atraía a una media de más de 7000 puntos de vista. El video titulado 'The One Where Jake Gets Kidnapped' ('En el que Jake es secuestrado') fue visto más de 43.000 veces. Keenan-Bolger fue además habitual colaborador en la serie web The Battery's Down, creada por su amigo Jake Wilson. Es conocido también por su interpretación en la canción "You're in Vegas", que está disponible para su descarga en iTunes.

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Blog oficial

Nacidos en Detroit
Actores de teatro de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Míchigan
Actores gais
Homosexuales de Estados Unidos

Andrew Keenan-Bolger


Süleyman Sami Demirel (1 Kasım 1924, Isparta - 17 Haziran 2015, Ankara), 1993-2000 yılları arasında Türkiye'nin 9. cumhurbaşkanı olarak görev yapan Türk mühendis, siyasetçi ve devlet adamı.

Bundan önce, 1965-1993 yılları arasında yedi farklı hükûmette toplam 10 yıl 5 aylık bir süreyle başbakanlık görevinde bulundu. Ayrıca 1964-1980 yılları arasında Adalet Partisi, 1987-1993 yılları arasında ise Doğru Yol Partisi genel başkanı olarak görev aldı.

Demirel, siyasi kariyeri boyunca birçok ilki gerçekleştirdi. Türkiye'nin çok partili sisteme geçtiği 1946'dan sonraki dönemde, kurduğu 7 hükûmetle en çok hükûmet kuran siyasetçi, Türk siyasi tarihinde İsmet İnönü ve Recep Tayyip Erdoğan'dan sonra en uzun süre görev yapan başbakan, 41 yaşında başbakanlık koltuğuna oturan en genç başbakan, 40 yaşında parti genel başkanı olan en genç politikacı ve 30 yaşında bir kamu kurumuna atanan en genç genel müdür rekorlarını kırdı.

17 Haziran 2015'te, tedavi gördüğü hastanede solunum yolu enfeksiyonu ve kalp yetmezliği nedeniyle 90 yaşında öldü. Ölümü üzerine Türkiye'de 17-19 Haziran tarihleri arasında ulusal yas ilan edildi.

İlk yılları
1 Kasım 1924'te Isparta'nın Atabey ilçesine bağlı İslamköy'de Hacı Yahya Demirel (1893-1972) ile Hacı Ümmühan Demirel'in (1902-1979) oğlu olarak dünyaya geldi. Çocukluğunda çobanlık yapmıştır. İlköğrenimini doğduğu köyde, ortaokul ve liseyi Isparta, Muğla ve  Afyonkarahisar'da bitirdi. 1949'da İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesinden inşaat yüksek mühendisi olarak mezun oldu. 1948'de babası Hacı Yahya Demirel'in yeğeninin kızı Nazmiye (Şener) Demirel'le evlendi.

Görevleri
1950'de Elektrik İşleri Etüt İdaresi Genel Müdürlüğünde çalışmaya başladı. Sulama ve elektrik konularında araştırma yapmak için Amerika Birleşik Devletleri'ne (ABD) gönderildi. Türkiye'ye dönüşünde, 1953 yılında Seyhan Barajı inşaatı başladığında proje mühendisi iken Başbakan Adnan Menderes'in dikkatini çekerek 1954 yılında Devlet Su İşleri (DSİ) Genel Müdürlüğünde Barajlar Dairesi Başkanlığına atandı. 1955 yılında da DSİ Genel Müdürlüğü görevine getirildi. Bu arada Eisenhower Vakfının onu bursiyer olarak seçmesiyle yeniden ABD'ye gitti. Askerliğini yapmak üzere 1960 yılında genel müdürlük görevinden ayrıldı. 1962-1964 yılları arasında serbest müşavir-mühendis olarak çalıştı. Aynı yıllarda Orta Doğu Teknik Üniversitesinde inşaat mühendisliği alanında dersler verdi. Boğaziçi Köprüsü'nün ilk projesini (1954) hazırlayan ABD'nin uluslararası mühendislik ve müteahhitlik firması Morrison Knudsen Inc.in Türkiye temsilciliğini üstlendi.

Siyasi kariyeri

1960'lar

1962'de siyasi yaşama atılarak Adalet Partisine (AP) katıldı. Aynı yıl yapılan I. Kongre'de Genel İdare Kurulu'na seçildi. AP'lilerin af kampanyası sonucunda eski cumhurbaşkanı Celâl Bayar'ın 22 Mart 1963'te şartlı olarak serbest bırakılmasının ardından Ankara'da meydana gelen olaylar sırasında AP Genel Merkezi'nin saldırıya uğraması üzerine aktif siyasetten çekildi. Süleyman Demirel'in bu tavrı yıllar sonra parti içindeki muhalifleri tarafından, "Şapkasını alıp kaçtı." ya da "Şapkasını bırakıp kaçtı." diye aleyhinde propagandaya dönüştürüldü.

Haziran 1964'te AP Genel Başkanı Ragıp Gümüşpala'nın beklenmeyen ölümü üzerine baş gösteren parti içi bunalım sırasında yeniden siyasete döndü. 28 Kasım 1964 tarihinde yapılan Adalet Partisi Genel Kongresi'nde Sadettin Bilgiç, Tekin Arıburun ve Ali Fuat Başgil'in de yarıştığı seçimde 1679 oydan 1072'sini alarak genel başkan seçildi. İsmet İnönü Hükûmetinin düşürülmesinden sonra Şubat 1965'te Suat Hayri Ürgüplü başkanlığında AP, Yeni Türkiye Partisi (YTP), Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi (CKMP) ve Millet Partisi (MP) katılımıyla kurulmasını sağladığı 29. Türkiye Cumhuriyeti koalisyon hükûmetinde TBMM dışından başbakan yardımcısı ve devlet bakanı olarak görev aldı. Aynı yıl babası Yahya Demirel memleketi Isparta'nın İslamköy beldesinde belediye başkanı seçildi.

1965 genel seçimlerinde, Yeni Türkiye Partisinin silinmesiyle Demokrat Parti (DP) çizgisinin tek mirasçısı durumuna gelen Adalet Partisi aldığı %52,8 oy ile tek başına iktidar oldu. Demirel de bu seçimlerde Isparta milletvekili olarak ilk kez TBMM'ye girdi. 27 Ekim 1965'te, 27 Mayıs sonrasının ilk koalisyonsuz hükûmeti olan 30. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetini kurdu ve Türkiye'nin 12. başbakanı oldu.

Demirel; İsmet İnönü, Celâl Bayar ve Ragıp Gümüşpala gibi Türk Kurtuluş Savaşı kahramanlarının yavaş yavaş siyaset arenasından çekildiği bu dönemde "Cumhuriyet Kuşağı" olarak bilinen 1920'lerde dünyaya gelmiş siyasetçilerin ilk örneklerindendi.

AP Hükûmeti'nin işbaşı yapmasından kısa süre sonra Süleyman Demirel'in karşılaştığı ilk kriz, 27 Mayıs 1960'ta devlet başkanlığını, 1961 Anayasası'nın kabul edilmesinden sonra da cumhurbaşkanlığını üstlenen Cemal Gürsel'in, sağlık durumunun görevini sürdürmesine engel olduğu yolundaki rapor üzerine cumhurbaşkanlığının sona ermesiydi. Ordu komuta kademesini altüst ederek yapılan ve üzerinden henüz altı yıl geçmiş olan 27 Mayıs Darbesi'nin Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) içindeki etkilerinin sürdüğü bir ortamda TSK içindeki güç dengelerini çok iyi bilen ve bu nedenle çok önemli bir konumda olan Genelkurmay Başkanı Orgeneral Cevdet Sunay, Demirel tarafından ordunun AP'ye karşı olan tavrının yumuşatılması için cumhurbaşkanlığına aday gösterildi. 15 Mart 1966 tarihinde kendi isteği ile emekli olan ve kısa süre sonra kontenjan senatörü yapılan Sunay, 28 Mart 1966'da Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından Türkiye'nin beşinci cumhurbaşkanı seçildi.

Süleyman Demirel'in 1965 ile 1971 arasında başbakan olduğu dönemde Boğaziçi Köprüsü, Ereğli Demir Çelik İşletmeleri ve Keban Barajı gibi büyük yatırımlara imza atıldı. Bu dönemde Türkiye'de enflasyon %5, kalkınma hızı %7 idi. Bu kalkınma hızı Japonya'dan sonra, petrol ülkeleri dışında, dünyanın ikinci yüksek kalkınma hızıydı.

Bu gelişmelere karşın Adalet Partisi iktidarı, toplumun aydın kesimleri ve özellikle öğrenci örgütlerince DP iktidarının 27 Mayıs sonrasındaki devamı olarak görüldü. 1961 Anayasası'nın sağladığı bazı temel haklar ve bunların kullanılması, iktidarın giderek artan tepkileriyle karşılaşınca 27 Mayıs 1960 öncesindeki gençlik protestolarının benzerlerini AP iktidarı da yaşamaya başladı. Öte yandan 1968'de Avrupa ve ABD'de yaygınlaşan gençlik hareketleri, sosyalist düşünceyle yeni yeni ilişki kuran Türkiye'deki üniversite gençliğini de etkilemişti. Türkiye'deki ilk önemli öğrenci eylemi Haziran 1968'de Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesindeki boykotla başladı. Bunu, öteki üniversite ve fakültelerde hızla yaygınlaşan boykot ve işgaller izledi. Akademik amaçlarla başlatılan bu eylemler daha sonra giderek siyasi içerik kazandı ve AP iktidarı için tedirginlik kaynağı oldu. Bunun ardından sağ ve sol görüşlü öğrenci grupları arasındaki çatışmalarda kan dökülmeye başladı. Huzursuzluğun, AP'yi DP'nin ardılı olarak gören Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) içinde de yankılanmasının ardından "askerî müdahale" söylentileri yaygınlık kazandı. Kuvvet komutanlarının Hükûmet Başkanı Demirel'e ülkenin içinde bulunduğu duruma ilişkin mektup göndermeleri, sıradan gelişmeler hâline geldi.

1969'da, 27 Mayıs Darbesi'nden sonra 1961 Anayasası'nın 68. maddesiyle Demokrat Partililere (DP) konan siyaset yasağının kaldırılması için mayıs ve haziran aylarında İsmet İnönü ile Celâl Bayar karşılıklı olarak tarihî sayılabilecek ziyaretler gerçekleştirdiler. Bu ziyaretlerden sonra anayasa değişikliği için Cumhuriyet Halk Partisinin de (CHP) desteğini alan AP'nin önerisi TBMM'de onaylandı. Ancak bu gelişmeler, Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından 27 Mayıs'ın restorasyonu olarak algılanmasına ve anayasa değişikliğine tepki göstermesine, Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'ın da anayasa değişikliğine karşı tavır almasına neden oldu. Tüm bu tepkiler AP'nin tavrını, anayasa değişikliği meselesinin 12 Ekim 1969'da yapılacak seçimler öncesi lüzumsuz bir gerginliğe neden olmaması ve Cumhuriyet Senatosunda görüşülmesinin seçim sonrasına bırakılması yönünde değiştirdi. AP'nin af konusundaki tutum değişikliği ile parlamentonun itibarının zedelendiğini ileri süren Celal Bayar'ın kızı Nilüfer Gürsoy ve eski DP'li bakanlardan Samet Ağaoğlu'nun eşi AP Manisa Milletvekili Neriman Ağaoğlu, 31 Temmuz 1969 günü partilerinden ve milletvekilliklerinden istifa ettiler. Bu gelişme, eski DP'lilerin AP'lilerle ihtilaflarının su yüzüne çıkması şeklinde yorumlandı.

12 Ekim 1969 tarihindeki genel seçimlerde de AP yüzde 47 oy alarak yine tek başına iktidar oldu ve Süleyman Demirel ikinci hükûmetini kurdu (3 Kasım 1969). Ancak halktan gelen bu destek AP'nin bölünmesini önleyemedi, partisi dışından gelen eleştiriler karşısında hoşgörülü, liberal bir siyaset izleyen Demirel, Adalet Partisi içinde başlayan muhalefete karşı aynı hoşgörüyü göstermedi. Kendisine bağlı "Yeminliler" hizbindeki kişilerin kayırılması, ülkede günden güne artan toplumsal, iktisadi, siyasi karışıklıklara son verilmesi ve eski Demokrat Parti mensuplarının siyasi haklarının iadesi sorununun çözülmesi gibi istekleri dile getiren milletvekilleri partiden çıkarıldı. Bunun üzerine 72 AP'li senatör ve milletvekili, aynı istekleri içeren bir muhtırayı Demirel'e verdi (12 Ocak 1970). Demirel'in, "Biz muhtırayla iş görmeyiz." diyerek belirtilen istekleri göz ardı etmesi karşısında 11 Şubat 1970'te Saadettin Bilgiç ve Faruk Sükan'ın başını çektiği 41 AP'li milletvekili bütçe görüşmeleri sırasında, CHP ve öteki muhalefet partileriyle beraber ret oyu vererek Demirel'i istifaya zorladı. 41 milletvekilinin karşı oy vermesi üzerine bütçe 214 kabul oyuna karşılık 224 ret oyuyla güvenoyu alamadı ve Demirel ertesi gün başbakanlıktan istifa etti. Bu olaylardan sonra Celâl Bayar çevresindeki AP milletvekilleri istifa ederek eski Demokrat Partinin gerçek mirasçısı olma savındaki Demokratik Partiyi kurdular. Aynı dönemde AP'nin İslamcı kanadının önemli bir bölümü partiden ayrılıp Necmettin Erbakan'ın kurduğu Millî Nizam Partisine katıldı. Adalet Partisinde meydana gelen bu kopmalar, hükûmetin zayıflığından yakınanlar için önemli bir dayanak oluşturdu.

Demirel, Mart 1970'te yeni bir hükûmet kurdu ve aynı yıl yapılan 5. Kongre'de yeniden genel başkan seçildi.

12 Mart Dönemi

Parti içi muhalefet gibi Demirel iktidarının cendere altına alındığı bir diğer sorun haşhaştı. 1970 yılında Richard Nixon yönetimindeki ABD hükûmeti, Demirel hükûmetinden Türkiye'de haşhaş ekiminin yasaklanmasını istedi. 1960'lı yılların ikinci yarısında Türkiye ile Sovyetler Birliği arasındaki yakınlaşmadan rahatsızlık duyan ABD yönetiminin bu talebinin, siyasi tabanı kırsal nüfusa dayanan Demirel tarafından reddedilmesiyle zaten yolunda gitmeyen ABD-Türkiye ilişkileri iyice gerildi.

İktisadi durumun bozulması, Türkiye tarihindeki en büyük işçi eylemlerinden biri olan 15-16 Haziran 1970 Olayları, Türk lirasının değerinin yüzde 66 oranında düşürülmesi (10 Ağustos 1970), 1968 öğrenci olayları, grevler ve anarşi karşısında Demirel, 1961 Anayasası'nı suçlayarak bu anayasayla ülkenin yönetilemeyeceğini savundu. Bu konuyu da kullanan Millî Demokratik Devrimciler 1971 yılında 9 Mart darbe teşebbüsüne kalkışınca önce bu kalkışma önlendi, ardından ordunun komuta kademesinin verdiği 12 Mart Muhtırası ile hükûmet istifaya zorlandı. Demirel istifa etti. İki hafta sonra Nihat Erim hükûmeti kuruldu.

Anayasa'da Demirel'in istediği yönde değişiklikler 12 Mart döneminde gerçekleştirildi, o da partisinin başkanı olarak "partilerüstü" denilen hükûmetleri bakan vererek destekledi. Bir yandan da parlamentodaki gücüne dayanarak askerî kesim karşısında üstünlük elde etmeye çalıştı. Cumhurbaşkanlığı seçimleri gündemdeyken Genelkurmay Başkanı Orgeneral Semih Sancar ile görüştü fakat bu görüşmeyi önce inkâr etti. Sancar'ın ise görüştüklerini açıklamasından sonra, "Dün dündür, bugün bugündür." diyerek cevap verdi. 1973 ilkbaharında CHP ile anlaşarak 15. Genelkurmay Başkanı Emekli Orgeneral Faruk Gürler'in cumhurbaşkanı seçilmesini önledi. Bu göreve, iki partinin de üzerinde anlaştığı Fahri Korutürk getirildi.

1973'ten 12 Eylül 1980'e
14 Ekim 1973 genel seçimlerinde, siyasi rakibi olan Bülent Ecevit'in liderliğindeki Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), Demirel'in AP'sinden daha çok oy aldı, böylece AP 11 yıl aradan sonra CHP'nin karşısında ikinci parti durumuna düştü.

Adalet Partisinin bu başarısızlığının ardında, 1972'de CHP liderliğine seçilen Ecevit'in halk nezdindeki popülaritesi kadar Adalet Partisi içindeki bölünmeler de büyük rol oynamıştı. 1965 seçimlerinde oyların yarısını alan AP; sağ siyasetin her rengini, küçüğünden büyüğüne ülkedeki sermaye sahibi tüm kesimlerin çıkarlarını temsil eden bir koalisyondu. Ancak gelişen kapitalist ekonominin yol açtığı toplumsal sonuçlar 1960'ların sonlarında Türk sağında parçalanmalara neden olmuştu. AP'nin 1960'ların sonlarına doğru gitgide salt büyük sermayenin çıkarlarını savunarak ithalata dayanan bir sanayileşme politikası gütmeye başlaması, özellikle İstanbul merkezli olarak Marmara Bölgesi'ndeki sanayileri desteklemesi, yabancı sermaye uzantısı büyük kartellerin oluşmasına neden olmuş, bunun sonucu olarak piyasanın rekabet koşullarıyla baş edemez hâle gelen Anadolulu küçük tüccar, esnaf ve toprak sahipleri büyük bir yıkım yaşamıştır. Yaşananların siyasete etkisiyle; Necmettin Erbakan'ın MSP'si ile birlikte aynı toplumsal tabana (Anadolulu küçük tüccar, esnaf ve zanaatkârlar) hitap eden, AP'den kopanların kurduğu Demokratik Parti 1973 seçimlerinde toplam yüzde 23 oy (iki partini toplamı) oranına erişirken Demirel liderliğindeki AP'nin oyları yüzde 17 oranında geriledi, AP yüzde 29 aldı.

Seçimlerden ikinci parti olarak AP'nin çıkması sonucu CHP-AP koalisyonu beklendi. Ancak Demirel'in liderliğindeki AP, CHP ile bir araya gelmek istemedi. Demirel, "Biz ancak savaşta bir araya gelebiliriz." ifadelerini kullandı. Daha sonra CHP-MSP koalisyonu kuruldu. Kurulan CHP-MSP koalisyonu, Kıbrıs Barış Harekâtı'nı gerçekleştirmesine rağmen Kıbrıs başta olmak üzere birçok konuda kendi içinde anlaşmazlığa düşmüştü. Başbakan Ecevit erken seçime gidebilmek için 18 Eylül 1974'te istifa etmesine rağmen bu istifa erken seçimin yapılmasını sağlayamadığı gibi Eylül 1974'ten Mart 1975'e kadar 200 günü aşkın süren bir hükûmet krizine neden oldu. Sonunda güvenoyu alamayan Sadi Irmak hükûmetinin ardından 31 Mart 1975'te AP Genel Başkanı Süleyman Demirel'in başkanlığında Adalet Partisi (AP), Millî Selamet Partisi (MSP), Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) ve Cumhuriyetçi Güven Partisi'nden (CGP) oluşan koalisyon hükûmeti kuruldu. Sola karşı hemen hemen bütün sağ partilerin birliğini oluşturan Demirel hükûmeti, "I. Milliyetçi Cephe Hükûmeti" olarak anıldı. Dört yıl aradan sonra başbakanlık koltuğuna oturan Demirel, koalisyonu yürütebilmek için MSP ve MHP destekçilerinin devlet kurumları içinde kadrolaşmalarına göz yumdu. Bu hükûmet döneminde ülkede yeniden yoğun terör olayları ve toplumsal hareketler başladı. Ülke, dış ödemeler açığı ve hızlı enflasyondan kaynaklanan bir ekonomik bunalıma girdi.

1975 yılında kardeşi Hacı Ali Demirel'in oğlu Yahya Kemal Demirel'in adı hayali mobilya ihracatı yaptığı iddiasıyla gündeme geldi. Yurt dışına mobilya yerine sunta gönderdiği, devletten haksız vergi iadesi aldığı iddia edildi. Bu iddia gazeteci Uğur Mumcu tarafından haberleştirildi ve Altan Öymen'le birlikte hazırladıkları "Mobilya Dosyası" adlı kitapta belgeleriyle yayımlandı. Yahya Demirel kısa bir süre de cezaevinde yattı.

AP, 1977 seçimlerinde bir derece güçlenip yüzde 36,9 oy oranına çıkmasına rağmen oylarını 8 puan artırarak yüzde 41,4 oy alan CHP'nin ardından ikinci parti olabildi. Seçim sonrasında kurulan Ecevit hükûmeti güvenoyu alamayınca Ağustos 1977'de MSP ve MHP'nin de katılımıyla oluşan II. Milliyetçi Cephe Hükûmeti'nin başbakanı oldu. Bu hükûmet, Güneş Motel Olayı diye anılan operasyonla (CHP'nin Adalet Partisinden seçilmiş 13 milletvekilini bakanlık vaadiyle transfer etmesi) 31 Aralık 1977'de CHP'nin gensoru önergesiyle düşürüldü. 1978 başında Ecevit tek başına iktidar oldu. AP'den transfer edilen milletvekillerinin çoğuna bakanlık verildi. İktidarı yitiren Demirel, CHP ağırlıklı hükûmetle diyalog kurmayı reddedip Ecevit'e karşı hırçın bir muhalefet yürüttü. Sürekli olarak Ecevit'ten "başbakan" değil, "hükûmetin başı" diye bahsetti. Maraş Katliamı sırasında yaptığı, "Bana, 'Sağcılar ve milliyetçiler cinayet işliyor.' dedirtemezsiniz." açıklaması büyük tepki çekti. 1 Şubat 1979'da hükûmeti, "Dünyanın hiçbir ülkesinde zimmetinde 1200 ölü, %70 enflasyon, itibarsızlık, zulüm, işkence, adaletsiz ve merhametsiz partizanlık bulunan böyle bir hükûmet bir gün dahi ayakta duramaz. Hırsı boyunu aşmış bir kadro, idareyi gasbetti."  şeklinde tanımladı. 21 Şubat 1979'da Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk'e, sıkıyönetimin uzatılmasına karşı olduklarını açıkladı.

ABD ambargosunun getirdiği sıkıntılar, enflasyon ve tırmanan anarşi ve terör, Ecevit iktidarının halkın nezdinde güven kaybetmesine neden oldu. 14 Ekim 1979 ara seçimlerinde sol grupların da boykot etmesiyle oyları gerileyen CHP iktidardan çekildi. Büyük bir farkla seçimleri kazanan AP'nin lideri Demirel, önceki Milliyetçi Cephe hükûmetlerinin yarattığı olumsuz hava nedeniyle hükûmetini dışarıdan desteklenen bir azınlık hükûmeti olarak kurdu. Kasım 1979'da MHP ve MSP'nin dışarıdan desteğiyle kurulan 6. Demirel hükûmetiyle tekrar başbakan olan Demirel, 12 Eylül 1980 Darbesi'ne kadar görevini sürdürdü.

Demirel, bu dönemdeki başbakanlıkları sırasında 268 imam hatip okulu açtı. En çok imam hatip okulu açan siyasilerden biri oldu.

Ülkenin büyük boyutlara varan iktisadi sorunları karşısında, kredi veren uluslararası kurumların önerdiği önlemleri (24 Ocak Kararları) uygulamak durumunda kaldı. Bu sırada başbakanlık müsteşarlığına Turgut Özal'ı getirdi. 24 Ocak 1980, Türkiye'nin liberal ekonomiye geçişinde tam bir dönüm noktası oldu.

12 Eylül Darbesi

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren ve kuvvet komutanlarının 1979 yılının son günlerinde cumhurbaşkanına verdikleri "uyarı mektubu"ndan (27 Aralık Muhtırası) sonra askerî darbenin beklenir duruma gelmesine karşın ana muhalefet partisi başkanı Bülent Ecevit ile tırmanan teröre (Ölü sayısı her geçen gün artıyor; eski tekel bakanı MHP'li Gün Sazak, eski başbakan Nihat Erim, Maden-İş Genel Başkanı Kemal Türkler gibi önemli kişilikler de suikastlarla öldürülüyordu.) karşı ortak bir çözüm üzerinde anlaşmaktan kaçındı. Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk'ün süresini doldurarak görevinden ayrılmasından (Nisan 1980) sonra ortaya çıkan cumhurbaşkanı seçim sorununun çözülmesini geciktirdi. 12 Eylül 1980'e kadar cumhurbaşkanı seçilemedi.

12 Eylül 1980 tarihinde yapılan askerî darbe ile başbakanlığı sona erdi ve Hamzakoy'da (Gelibolu) yaklaşık bir ay gözetim altında tutuldu (13 Eylül-11 Ekim 1980). Partisi 16 Ekim 1981'de kapatılıncaya kadar başkanlıktan ayrılmadı. 7 Kasım 1982 halk oylamasında kabul edilen 1982 Anayasası'nın geçici 4. maddesi ile 10 yıl siyaset yasaklıları kapsamına alındı. Ancak partisinin eski yöneticileriyle bağlantılarını sürdürdü. Mayıs 1983'te siyasi partilerin kurulmasına izin verilmesinden sonra Demirel, "Tapulu arazime gecekondu yaptırmam." diyerek ne askerî yönetimin Bülend Ulusu'ya kurdurmaya çalıştığı partiye ne Turgut Sunalp liderliğindeki Milliyetçi Demokrasi Partisine ne de Turgut Özal liderliğindeki Anavatan Partisine (ANAP) destek verdi. 20 Mayıs 1983'te AP'nin devamı olarak Büyük Türkiye Partisi (BTP) kuruldu. Ancak 31 Mayıs 1983'te AP'nin devamı olduğu gerekçesiyle Millî Güvenlik Konseyi tarafından kapatıldı. Demirel de siyaset yasağını çiğnediği gerekçesiyle bazı CHP ve AP'lilerle birlikte bir süre Çanakkale, Zincirbozan'da dört ay zorunlu ikamete tabi tutuldu. Doğru Yol Partisi (DYP) kurulunca onu destekledi. 6 Eylül 1987'deki halk oylaması sonucunda siyaset yasağı kalkan (%50,16 ile) Demirel, DYP'nin o tarihteki genel başkanı Hüsamettin Cindoruk'un istifası ile 24 Eylül 1987'de DYP'nin genel başkanlığına seçildi. 29 Kasım 1987 seçimlerinde Isparta'dan milletvekili seçilerek TBMM'ye girdi. 1988 ve 1990 yıllarında yapılan büyük kongrelerde DYP genel başkanlığına yeniden seçildi. Bu dönemde, 24 Ocak Kararları'nı beraber hazırladığı Turgut Özal'a karşı sert bir muhalefet yürüttü.

Son başbakanlığı

20 Ekim 1991 genel seçimlerinde DYP oyların yüzde 27'sini alarak çıkardığı 178 milletvekiliyle TBMM'de birinci parti durumuna gelince Demirel, hükûmeti kurmakla görevlendirildi. 20 Kasım 1991'de Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) ile bir koalisyon hükûmeti kurdu.

Bu dönemde Cumhurbaşkanı Turgut Özal'la Süleyman Demirel hükûmeti arasındaki yetki çatışması uzun süre siyaset gündemini belirledi ve parlamenter sistemde cumhurbaşkanının konumuyla ilgili bir sistem tartışmasına yol açtı. DYP-SHP hükûmetinin demokratikleşme yolunda attığı en önemli adımlar; "Kürt realitesinin tanındığının" açıklanması, Ceza Mahkemeleri Usulü Kanunu'nun yeniden düzenlenmesi, 27 Mayıs 1960'tan sonra kapatılan Demokrat Parti ile 12 Eylül'den sonra kapatılan siyasi partilerin açılması ve sendikal özgürlüklerle ilgili bazı uluslararası sözleşmelerin onaylanması oldu.

Süleyman Demirel'in başbakanlığı döneminde DYP-SHP hükûmeti, enflasyon konusunda söz verdiği başarıyı gösterememekle birlikte ekonomik büyümeyi canlandırmakta ve ücretlilerin reel gelirlerini artırmakta bir ölçüde başarılı oldu. 1992 yılında herhangi bir sosyal güvencesi olmayan vatandaşların sağlık giderlerini karşılamak için "Yeşil Kart" uygulaması başlatıldı. 1987 yılında başlatılan, emeklilikte belirli bir süre prim ödeme ve belirli bir süre sigortalı olma şartının yanında üçüncü bir şart olarak da belirli bir yaşı tamamlama şartı uygulaması Demirel döneminde değiştirildi. 1992 yılında çıkarılan 3774 sayılı Kanun'la emeklilikte "yaş" şartı tamamen kaldırıldı, böylece kadınlar 38 ve erkekler 43 yaşında emeklilik hakkı elde etti.

Büyük kentlerdeki aşırı sol terör eylemlerinin denetim altına alınmasında da ilerleme sağlandı. Buna karşılık laiklik yanlısı gazeteci, araştırmacı ve yazar Uğur Mumcu'nun 24 Ocak 1993'te bombalı bir suikast sonucunda öldürülmesi, hükûmetin radikal İslamcı terör karşısındaki duyarlılığının sınanmasına yol açtı. Mumcu'nun ailesini taziye sırasında Demirel, "suikastın aydınlatılacağını, bunun devletin namus borcu olduğunu" ifade etti ancak failler bulunamadı. Türkiye'yi sarsan bir diğer ölüm ise Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Eşref Bitlis'in ölümü oldu. Bitlis'in ölümünün kaza mı suikast mı olduğu uzun süre tartışıldı.

Koalisyonun iki ortağı da geçmişte Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde olağanüstü hâlin ve koruculuk sisteminin kaldırılmasını, Çekiç Güç'ün görevine son verilmesini savundukları hâlde DYP-SHP hükûmeti bu uygulamaları sürdürdü.

Cumhurbaşkanlığı (1993-2000)

17 Nisan 1993 tarihinde 8. Cumhurbaşkanı Turgut Özal, kalp ve koroner yetmezliğine bağlı tansiyon düşmesi sonucunda yaşamını yitirdi. Süleyman Demirel 4 Mayıs tarihinde, Turgut Özal'ın beklenmeyen ölümüyle boşalan cumhurbaşkanlığına adaylığını ilan etti. 8 Mayıs günü TBMM'de yapılan seçimin ilk turunda Demirel 234 oyda kalarak yeterli çoğunluğu sağlayamadı. İkinci turda Demirel 225, öteki partilerin adayları Kamran İnan (ANAP) 95, Lütfi Doğan (RP) 49, İsmail Cem (CHP) 25 oy aldı. 16 Mayıs'taki üçüncü turda Doğru Yol Partisi dışında koalisyon ortağı Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) ile Milliyetçi Hareket Partisi'nin (MHP) desteğiyle 244 oy olan Demirel, Türkiye'nin 9. Cumhurbaşkanı olarak seçildi.

Cumhurbaşkanı olduktan bir buçuk ay sonra 2 Temmuz 1993 günü Sivas Katliamı yaşandı. 35 kişinin yanarak veya yangın dumanıyla boğularak öldüğü katliamın önlenememesi ve olaydan sonra yaptığı, "Olay münferittir. Ağır tahrik var. Bu tahrik sonucu halk galeyana gelmiş... Güvenlik kuvvetleri ellerinden geleni yapmışlardır... Karşılıklı gruplar arasında çatışma yoktur. Bir otelin yakılmasından dolayı can kaybı vardır." açıklaması tepki çekti.

Mart 1995'te Azerbaycan'da Haydar Aliyev'e karşı gerçekleştirilen darbe girişimini önceden haber alıp Aliyev'i bilgilendirdi.

18 Mayıs 1996 tarihinde İzmit'te katıldığı bir alışveriş merkezinin temel atma töreni sırasında İbrahim Gümrükçüoğlu adlı bir eylemcinin ateşli silahla düzenlediği suikast girişiminden yara almadan kurtuldu. Saldırıda, silahını ateşlemek üzere çıkaran İbrahim Gümrükçüoğlu'nun üzerine atlayan koruma müdürü Şükrü Çukurlu kolundan, bir gazeteci ise ayağından yaralandı.

28 Şubat Süreci olarak bilinen dönemde bazı çevrelerce Refahyol Hükûmetine karşı oluşan cephenin başaktörü olmakla itham edilirken bazı çevrelerce de gerginliği yumuşatarak bir darbeyi engellediği öne sürüldü. Bu süreçten sonra Refah ve Doğru Yol Partisi arasındaki protokole binaen Erbakan'ın başbakanlıktan istifade edip görevi Tansu Çiller'e devretmesini kabul etmedi. Hükûmet kurma görevini Mesut Yılmaz'a verdi. Buna RP, DYP, BBP karşı çıksa da kararından dönmedi.

1997 yılında Fethullah Gülen'in onursal başkanlığını yaptığı Gazeteciler ve Yazarlar Vakfının düzenlediği organizasyona katıldı, Fethullah Gülen'in elinden "Devlet Adamı Ulusal Uzlaşma Ödülü"nü aldı.

Görev süresinin bitimine doğru cumhurbaşkanlığı süresinin beş yıl daha uzatılmasını öngören T.C. Anayasası'nın 101. maddesi ilgili değişiklik teklifi, 5 Nisan 2000 tarihinde TBMM Genel Kurulunda reddedildi. TBMM'de 351 sandalyesi bulunan koalisyon ortakları Demokratik Sol Parti, Milliyetçi Hareket Partisi ve Anavatan Partisinin liderlerinin mutabakat açıklamalarına karşın bir kişinin beşer yıllığına iki kez cumhurbaşkanı olabilmesini öngören anayasa değişiklik teklifine verilen oyların 303'te kalmasıyla Demirel köşke veda etmek zorunda kaldı. 16 Mayıs 2000 tarihinde görevini Ahmet Necdet Sezer'e devretmiştir.

Eşi Nazmiye Demirel, Alzheimer tedavisi gördüğü hastanede 27 Mayıs 2013'te yaşamını yitirdi.

Demirel'in, memurluktan cumhurbaşkanlığının sona erdiği döneme kadar geçen sürede kullandığı eşyalarının sergilendiği "Süleyman Demirel Demokrasi ve Kalkınma Müzesi" Isparta'da 26 Ekim 2014 tarihinde açıldı.

Ölümü

13 Mayıs 2015 tarihinde böbrek yetmezliği, kalp yetmezliği ve akut solunum yolları enfeksiyonu sebebiyle Güven Hastanesine yatırılan Demirel, 17 Haziran 2015 günü saat 02.05'te solunum yolu enfeksiyonu ve kalp yetmezliği nedeniyle aynı hastanede öldü. 19 Haziran 2015'te Türkiye Büyük Millet Meclisindeki devlet töreni ile Kocatepe Camisi'ndeki dinî törenden sonra Demirel'in naaşı memleketi Isparta'ya götürüldü. Naaşı ertesi gün memleketi Isparta, İslamköy'deki anıt mezar olarak tahsis edilen yerde toprağa verildi. 2019'da Süleyman Demirel Anıt Mezarı tamamlanarak ziyarete açıldı.

Ödülleri
 1993:  Beyaz Kartal Nişanı
 1994:  Kral Tomislav Grand Madalyası, Zagreb
 1996:  Liyakat Nişanı
 1997:  Terra Mariana Haç Nişanı
 1997: Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Devlet Adamı Ulusal Uzlaşma Ödülü (Fethullah Gülen'in elinden)
 1999:  Romanya Yıldız Nişanı
 1999:  Altın Post
 2000:  Liyakat Nişanı

Notlar
 Siyasi kariyeri boyunca; çocukluk yıllarında çobanlık yaptığı için "Çoban Sülü", 1950'li yıllardaki Devlet Su İşlerindeki çalışmaları için "Barajlar Kralı", 1960'ların başlarında çalıştığı Amerikalı Morrison Knudsen adlı mühendislik firması nedeniyle "Morrison Süleyman", 12 Eylül Darbesi sonrasında siyasi yasaklı olduğu dönemde "Bir Bilen" gibi lakaplarla anılmıştır.

Popüler kültürdeki yeri
Fikret Kızılok, "Yadigâr" (1995) albümündeki "Demirbaş" şarkısıyla, Süleyman Demirel'in siyaset sahnesinden uzaklaşamamasını esprili bir dille anlatmıştır. Barış Manço'nun 1992 tarihli "Mega Manço" albümünün hit şarkılarından biri olan "Süleyman", yine bir Süleyman Demirel taşlamasıydı. Demirel 2007 yapımı "Zincirbozan" filminde Haldun Boysan tarafından canlandırılmıştır. Cem Karaca'nın "Raptiye" eserinde de Demirel'e göndermeler vardır. Ayrıca Demirel "Cumhurbaşkanı Öteki Türkiye'de" filminde de konuk oyuncu olarak yer almıştır.

TRT 1'de yayınlanmış olan Kıbrıs: Zafere Doğru dizisinde kendisini Nejmi Aykar canlandırmıştır.

Adının verildiği yerler
Süleyman Demirel'in adı memleketi Isparta'da yapılan bir havalimanına, bir üniversiteye ve çok sayıda okula verildi. Bunların bir kısmı:
 Afyon Süleyman Demirel Fen Lisesi
 Adana Süleyman Demirel Bulvarı
 Erciyes Üniversitesi Süleyman Demirel Kapalı Spor Salonu
 Isparta Süleyman Demirel Havalimanı
 Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Süleyman Demirel Konferans Salonu
 Isparta Süleyman Demirel Bulvarı
 Isparta Süleyman Demirel Fen Lisesi
Kırıkkale Süleyman Demirel Anadolu Lisesi
 Süleyman Demirel Üniversitesi
 Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Süleyman Demirel Kültür Merkezi
 Tiflis Özel Demirel Koleji
 İstanbul Kartal Süleyman Demirel Anadolu Lisesi
 İstanbul Teknik Üniversitesi Süleyman Demirel Kültür Merkezi
 İzmir Karşıyaka Emlakbank Süleyman Demirel Anadolu Lisesi
 İzmir Bornova Süleyman Demirel Çok Programlı Lisesi
 Şırnak Silopi Süleyman Demirel İlkokulu
 Hatay Dörtyol Süleyman Demirel Anadolu Lisesi
 Ankara Sincan Süleyman Demirel Anadolu Lisesi
 Kahramanmaraş Süleyman Demirel Fen Lisesi
 Edirne Süleyman Demirel Fen Lisesi
 Kahramanmaraş Süleyman Demirel İlkokulu
 Isparta Keçiborlu Süleyman Demirel Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Isparta Süleyman Demirel Eğitim Kompleksi
 Çankırı Süleyman Demirel Fen Lisesi
 Aydın Efeler Süleyman Demirel Anadolu Lisesi
 Zonguldak Kdz. Ereğli Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel İmam Hatip Ortaokulu
 Zonguldak Kdz. Ereğli Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel  Ortaokulu
Gebze Süleyman Demirel Anadolu Lisesi

Konuyla ilgili eserler

 Bora, Tanıl (2023). Demirel (Türkçe). İletişim Yayınları.

İlgili sayfalar
 Güniz Sokak

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Cumhurbaşkanlığı Süleyman Demirel Sayfası
 BBC Türkçe'nin Süleyman Demirel ile ilgili arşivleri

1924 doğumlular
Atabey doğumlular
Isparta doğumlu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
2015 yılında ölenler
Ankara'da ölenler
28 Şubat süreci
Adalet Partisi genel başkanları
Afyon Lisesinde öğrenim görenler
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Ankara ilinde hastalıktan ölenler
Doğru Yol Partisi genel başkanları
Isparta'da defnedilenler
İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesinde öğrenim görenler
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Kalp yetmezliğinden ölenler
Solunum hastalıklarından ölenler
TBMM 13. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 14. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 15. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 16. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 18. dönem Isparta milletvekilleri
TBMM 19. dönem Isparta milletvekilleri
Türk antikomünistler
Türk inşaat mühendisleri
Türk muhafazakârlar
Türkiye başbakanları
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Şeref Madalyası sahipleri
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
Türkiye'de merkez sağ

Süleyman Demirel


Lautonomisation des femmes  ( en anglais) est un processus visant à aboutir à l'émancipation des femmes de l'influence qu'exercent les hommes sur elles.

Définitions et méthodes

Il existe plusieurs principes définissant l'autonomisation des femmes, par exemple, pour qu'une personne soit autonomisée, elle doit avoir été dans position non-dominante. Elles doivent acquérir elles-mêmes l'autonomisation plutôt que de l'obtenir par une tierce partie. Des études ont montré que les définitions de l'autonomisation impliquent que les personnes ont la capacité de prendre des décisions importantes dans leur vie tout en étant capables d'agir en conséquence. L'autonomisation et l'impuissance sont relatives l'une à l'autre à un moment antérieur. En tant que telle, l'autonomisation est un processus plus qu'un produit.

Elle peut être atteinte de  plusieurs manières à savoir :l'éducation, la sensibilisation, l'alphabétisation et la formation. L'autonomisation des femmes permet aux femmes de prendre des décisions déterminantes concernant différents problèmes de la société. Elles peuvent avoir la possibilité de redéfinir les rôles des genres ou d'autres rôles similaires, ce qui peut leur donner plus de liberté pour poursuivre les objectifs souhaités.

Les mouvements d'émancipation de la femme

L'autonomisation des femmes a connu quatre vagues au cours du .

Première vague : les suffragettes

Les femmes exigent les mêmes droits civiques que les hommes, fondé sur le principe de suffrage universel. En Angleterre, elles obtiennent le droit de vote en 1918. C'est à ce moment que les problématiques féministes entrent dans le débat public.

Madeleine Pelletier est l'une des figures principales du mouvement en France. Elle défend qu'il ne faut plus que les femmes soient considérées dans la société uniquement comme des mères et se bat également pour le droit à l'avortement et un accès à la contraception.

Deuxième vague : années 1970 « Le privé est politique »
Cette vague est marquée entre autres par les actions du MLF (Mouvement de Libération des Femmes), les publications de Simone de Beauvoir ou encore le Manifeste des 343. Le vote de la loi permettant l'accès à l'avortement a été une révolution dans l'empowerment des femmes et dans la réappropriation du corps et de leur choix.

De nouveaux enjeux apparaissent comme la lutte des classes, la lutte contre l'oppression des dominés et la lutte contre le patriarcat.

Troisième vague : années 1980 « Le genre questionné »
Cette vague se distingue par la prise de conscience que le genre est souvent déterminant dans les rapports de pouvoir, à la fois dans les sphères du privé et du public. On observe une volonté de déconstruire la notion de « genre ». Les discussions abordent les limites de l'hétérosexualité, la façon d'être une femme et les luttes de la communauté LGBT se développent.

Quatrième vague : années 2010 « Le féminisme résonne sur les réseaux sociaux »
L'utilisation massive des réseaux sociaux ouvre la voie à la libération de la parole des femmes, notamment celles victimes de violences sexuelles (#BalanceTonPorc, #MeToo).

Après la sortie du livre de  Camille Kouchner "La  familia grande " paru aux éditions Seuil en 2021 qui dénonce l'inceste à travers l'histoire de son frère, un nouveau hashtag est apparu #MeTooinceste .

L'autonomisation des femmes à travers le monde

Les femmes ont un rôle historique et prédominant dans l'économie solidaire, même s'il n'a pas toujours été pensé consciemment comme tel : le troc, le marché informel, la tontine, sont des instruments de l'économie solidaire que les femmes pratiquent depuis des siècles.

A elles seules, les femmes portent 80 à 85% de ces activités économiques, pays du Nord et du Sud confondus.

Il y a une forte présence des femmes dans l'ESS de manière générale. En effet, ce secteur est souvent ancré dans des activités liées au maintien de la reproduction de la vie comme le ménage, la restauration, la nature,... Activités auxquelles sont associées les femmes dans leur quotidien. Cet article fait donc le lien avec le maintien de rapports sociaux de type domestique.

En effet, il met en avant le fait que le milieu de l'ESS est majoritairement féminin, mais que la plupart du temps, il ne permet pas une réel autonomisation  car il y a une reproduction inégale de la division sexuelle du travail.

On remarque donc que dans certains pays (comme les pays dits du Sud) où les femmes s'organisent naturellement en coopérative ou associations, l'autonomisation n'est pas forcément acquise par le simple fait de travailler, puisque les femmes s'organisent naturellement autour d'activités qui s'apparentent au travail domestique. Néanmoins, permettre aux femmes de sortir de l'enfermement du rapport social de type domestique est déjà une avancée. Cette analyse met en avant la diversité des luttes, et surtout les chemins multiples et sinueux de l'émancipation.

Cette approche est pertinente car la reconnaissance des tâches domestiques comme un travail par les hommes est un réel enjeu dans la lutte féministe, l'ESS est donc un moyen d'atteindre cette reconnaissance et de le quantifier et de reconnaitre son rôle essentiel dans la création de la richesse.

Au sein de l'ESS, la création d'une organisation en coopérative a un impact considérable sur l'autonomisation  des femmes. En effet, cela leur permet de prendre confiance en elles et de gagner en autonomie et en responsabilité. Le travail au sein de ces entités favorise lautonomisation  des femmes coopératrices dans la mesure où il leur permet une augmentation de leur capacité financière, une amélioration de leurs compétences et de leurs qualités humaines en termes de savoir-être et d'estime de soi. Par ailleurs, étant fondé sur la solidarité, il vise un changement social et politique. Dès lors, la participation dans des espaces de décision et l'occupation des postes de responsabilité par les femmes a des conséquences sur le changement des relations de genre au sein de l'organisation, voire au sein de la famille et de la société.

La pauvreté touche davantage les femmes et pour pallier ces difficultés, elles œuvrent beaucoup dans le domaine agricole, la transformation des produits locaux, la vente au détail, ou encore la restauration.

Historique

Aux États-Unis

Mary Abigail Dodge

L'une des premières figures américaines qui a clairement formulé la thématique de l'autonomisation des femmes est Mary Abigail Dodge  connue également sous le pseudonyme de Gail Hamilton (1833-1896).

En 1860, Mary Abigail Dodge publie son premier recueil d'essais Country Living and Country Thinking, Après plusieurs essais, en 1868, parait Woman's Wrongs: A Counter-irritant qui est un brûlot remettant en cause les rôles sociaux des femmes, assignées par « décret divin » à la sphère de la vie domestique, jugées faibles, frivoles et irresponsables, elle réclame le droit pour toutes les femmes de pouvoir bénéficier de la même éducation que les hommes et de pourvoir accéder à tous les emplois. Elle se montre vigilante quant au droit de vote des femmes, certes pour elle, ce moment viendra, mais s'il est nécessaire, il n'est pas suffisant s'il n'y a pas la suppression des discriminations exercées envers les femmes. À un suffrage sans retombées pratiques, elle préfère que l'on mette fin à la main mise des hommes sur les femmes et qu'elle puisse au moins intervenir, ne serait-ce de façon indirecte, sur la vie politique. Elle se défie d'un droit de vote qui pourrait se transformer en véritable tyrannie des hommes en mettant sur le dos des femmes le fardeau de la responsabilité de la vie familiale en toute courtoisie hypocrite.

La ligne directrice de ses écrits est celle déjà affirmée lors de son adolescence, chaque personne, devant Dieu, a la responsabilité de développer pleinement ses capacités. Développement qui doit passer outre les conventions sociales, plus particulièrement des rôles sociaux discriminatoires envers les femmes. Pour elle, les hommes comme les femmes doivent avoir les mêmes droits. Position féministe qui la distingue d'E. D. E. N. Southworth pour qui la femme peut s'épanouir en développant ses capacités domestiques, et conquérir ainsi la confiance en soi, et son autonomie en prenant le pouvoir dans la sphère domestique, comme elle se distingue d'Harriet Beecher Stowe, pour laquelle les hommes doivent assimiler et développer les valeurs dites féminines mais elle n'a jamais défendu le fait que les femmes puissent également assimiler et développer des valeurs dites masculines.

Sa revendication de l'autonomisation des femmes fait que Mary Abigail Dodge refusera de se marier, elle explique sa position dans une lettre adressée à son frère en 1860, .

Mary Abigail Dodge, sans cacher son sexe, refuse d'être cataloguée comme une femme écrivaine, mais simplement comme un écrivain en dehors du fait que cet écrivain soit un homme ou une femme, mais simplement un humain.

Elizabeth Stuart Phelps

Elizabeth Stuart Phelps (1844-1911) fut une auteure populaire de son époque, après un temps d'oubli, elle est redécouverte pour ses écrits féministes prônant l'émancipation des femmes vis-à-vis du patriarcat, et leur propre autodétermination notamment par ses critiques de l'orthodoxie calviniste. Thématique exposée dès son premier roman The Gates Ajar, aussi bien reconnue par le public que par John Greenleaf Whittier ou Thomas Wentworth Higginson qui l'ont mise sur le même pied que Louise May Alcott ou Harriet Beecher Stowe. Elle tire son inspiration de la poète britannique Elizabeth Barrett Brownings, dont le poème Aurora Leigh l'a profondément marquée comme appel à l'extase poétique sans s'égarer dans l'imaginaire. Emily Dickinson est son autre source d'inspiration, notamment pour ses poèmes sur le mariage spirituel et sa révolte contre Dieu-le-Père tout puissant de l'orthodoxie protestante. Entre 1863 et 1868, elle publie quelques nouvelles comme A sacrifice Consume, The Bend, My Refugees, A New Year pour le Harper's Magazine, ou The Tenth of January, Kentucky's Ghost pour l'Atlantic Monthly, nouvelles qui narrent les blessures et traumatismes de la guerre de Sécession au sein des familles, plus spécialement les femmes auxquelles on n'a rien demandé, ces , qui n'ont pas sacrifié leur vie, mais leur bonheur. Pendant cette  période, mûrit son premier roman The Gates Ajar, dont elle commence à écrire les premières lignes en 1864 et qu'elle finalisera en 1868 et qui sera publié en 1869. Le succès est immédiat ! le livre connait  dès sa première année, atteignant les  vendus sur le territoire des États-Unis ; c'est un best-seller aussi bien aux États-Unis qu'au Royaume-Uni, il est réédité dans une imprimerie écossaise et est traduit dans quatre langues, l'allemand, le français, le néerlandais et l'italien.

Le livre suscite des discussions, des critiques, des controverses plus ou moins passionnées, notamment de type théologique, tellement Elizabeth Stuart Phelps se montre loin de l'orthodoxie calviniste. L'un des facteurs de succès est probablement, dans cette période d'après-guerre, le thème de son récit, celui d'une femme qui raconte la douleur de la perte de l'aimé, de son deuil et les méditations autour de la mort, de la vie à venir. Deuil qui raisonne dans toutes les familles américaines qui ont perdu l'un des leurs lors de la guerre de Sécession. Deuil qui pose le problème d'une vie après la vie où on pourrait rencontrer celui qui a été arraché trop tôt par le sort des armes. Certains reprochent au livre des éléments proches de la mystique d'Emanuel Swedenborg. Malgré les critiques le ventes ne cessent et Elizabeth Stuart Phelps reçoit des lettres de lecteurs qui la remercient pour le réconfort apporté. Son livre est également une critique du calvinisme austère et rigoriste, à la lecture littéraliste de la Bible, le Dieu d'Elizabeth Stuart Phelps est un Dieu de compassion qui ouvre les bras à tous les hommes quels que soient leurs péchés du moment qu'ils se repentent sincèrement. Son héroïne, Marie Cabot, reprend les thèmes d'Emily Dickinson de rébellion envers un plan immuable décrété une fois pour toutes par un Dieu impassible et implacable .

Après The Gates Ajar, Elizabeth Stuart Phelps écrit deux nouvelles critiquant le calvinisme Long, long Ago inséré dans son recueil de nouvelles Sealed Orders publié en 1879 et The Reverend Malachi Matthew inséré dans  son recueil de nouvelles Fourteen To One publié en 1891. Elle y reprend et développe sa critique du patriarcat prôné par les calvinistes orthodoxes n'offrant nulle consolation pour les femmes ayant perdu leur fils, leur époux, leur père, leur frère durant cette guerre civile que fut la guerre de Sécession, patriarcat froid auquel elle oppose la compassion des femmes. Sa critique du calvinisme trouve un écho chez de nombreuses femmes, chez lesquelles existait un anti-calvinisme latent, femmes qui constataient la froideur des sermons des pasteurs calvinistes incapables de donner des paroles de consolation, sermons jugés comme écrits par des hommes pour des hommes, ne prenant pas en compte les femmes.

Au monde froid et austère du calvinisme, empreint des peines de l'Enfer, Elizabeth Stuart Phelps oppose un paradis de femmes, selon les lois féminines où se retrouveraient notamment les femmes martyrs des violences et des péchés des hommes. Elle développe une théologie où, pour elle, la religion n'est pas seulement une consolation pour les femmes mais une émancipation des femmes, celles-ci devenant un nouveau peuple élu par Dieu pour apporter un message de délivrance de tout assujettissement. Peuple élu d'apporter ce dont les hommes sont incapables annoncer avec plénitude la parole de Dieu annonçant son amour pour les humiliés, les laissés-pour-compte. Cette vision exposée dans The Gates Ajar, scandalise les théologiens d'obédience calviniste.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Mary Abigail Dodge
 Elizabeth Stuart Phelps Ward

Féminisme
Économie sociale et solidaire
Histoire du féminisme

Autonomisation des femmes


Han-fljót (kínverska:韓江; rómönskun: Hán Jiāng) er fljót í suðausturhluta Alþýðulýðveldisins Kína. Það rennur að mestu í austurhluta Guangdong-héraðs og er um 410 kílómetra að lengd.

Han-fljót á upptök sín Wuyi fjöllum í suðvestur Fujian héraði norðan við Changting sýslu. Efri farvegur þess er þekktur sem Ting-fljótið og rennur suður til Fengshi, og tengist Yongding ánni. Hún rennur suður yfir héraðsmörkin við Guangdong-hérað og tengist Sanheba með helstu þverá sinni, Mei-ánni, sem framræsir víðfeðmt svæði í norðausturhluta Guangdong milli Dawan- og Lianhua-svæðisins, og annarri austurkvísl, Daqing-ánni, sem dregur fram lítið vatnasvæði í suðurhluta Fujian vestan við Boping-svæðið. Han-fljót rennur síðan suður til hafs í gegnum umfangsmikið óshólmassvæði fyrir neðan Chao'an, með borgina Shantou á suðvesturhorni þess og tæmist í Suður-Kínahaf.

Fólk af Teochew þjóðerni vísar til fljótsins sem "móðurfljótsins".

Fljótið er nefnt eftir Han Yu, rithöfundi, skáldi og embættismanni Tangveldisins (618–907), til heiðurs framlagi hans til tungumálasvæðis Teoswa (Chaoshan). Fljótið varð friðsælla eftir fljótareglugerð sem Han koma á og því nefnd eftir honum. Fljótið var upphaflega nefnt E Xi ("Hið grimma fljót").

Heimildir

Fljót í Kína

Han-fljót (Guangdong)


Mihovil Pansini (Korčula, 29. svibnja 1926. – Zagreb, 13. svibnja 2015.) bio je hrvatski filmski redatelj i liječnik.

Životopis
Rođen je u Korčuli 29. svibnja 1926. U Zagrebu je diplomirao medicinu 1953., a sedam godina kasnije specijalizirao se za otorinolaringologiju. U Zagrebu je radio na Odjelu za otorinolaringologiju (kasnije Klinika za otorinolaringologiju) bolnice Sestre milosrdnice. Bio je profesor na Filozofskom i Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Godine 1953. debitirao je amaterskim filmom Gospodin doktor. Među njegove značajne filmove ubrajaju se Piove (1958.), Siesta (1958.), Dvorište (1963.) i Zahod (1963.), Scusa signorina (1963.) i  K-3, ili čisto nebo bez oblaka (1963.). Bio je začetnik i glavni teoretičar GEFF-a. Umro je Zagrebu 13. svibnja 2015.

Izvori

Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski liječnici
Životopisi, Korčula

Mihovil Pansini


MPEG-2 este un standard de compresie lossy audio/video lansat de Moving Picture Experts Group (MPEG) în anul 1995 (ISO/IEC 13818).
MPEG-2 este o îmbunătățire a standardului MPEG-1, proiectat pentru a fi utilizat în special în codarea televiziunii digitale prin cablu (DVB-T) și satelit (DVB-S),  HDTV și pentru stocarea pe DVD. Standardul MPEG-2 este format din 11 părți.

Componenta video
Specificațiile MPEG-2 video se află în standardul ISO/IEC 11172-2. MPEG-2 Partea a 2-a video este oficial cunoscut și ca H.262/ITU-T.

Compresia semnalului TV digital se face de la 270 Mbit/s la 2-6 Mbit/s, (aprox. 200:1 raport de compresie). În cazul televiziunii analog standard SDTV, compresia se face la o rată de 3 – 15 Mbit/s, iar în cazul televiziunii de înaltă definiție HDTV, rata de bit ajunge la (15 – 30) Mbit/s. Datorită acestor rate mari de compresie, se poate realiza combinarea mai multor programe sub forma unui singur flux de date care poate fi transmis în banda unui singur canal TV analogic. Standardul suportă codare video întrepătrunsă și scalabilă.

Potrivit standardului ISO/IEC 13818 reducerea vitezei de transmisie, prin micșorarea debitului de informație, se face parcurgând următorii pași:
Reducerea irelevanței:
Reducerea cuantizării semnalului obținut de la 10 biți la 8 biți
 Reducerea rezoluției pe verticală a semnalului de culoare
 Utilizarea transformatei cosinus discrete (DCT) urmată de cuantizare
Reducerea redundanței:
Excluderea intervalelor de stingere pe verticală și pe orizontală
Modularea diferențială în cod a impulsurilor pentru imaginile în mișcare
Codare Huffman, codarea cu lungime variabilă
Scanare în zigzag

Componenta audio
Partea a 3-a audio este definită prin standardul ISO/IEC 13818-3  pentru sisteme multicanal, până la 5.1. canale. Semnalul audio digital este compresat de la o rată de bit de 1,5 Mbit/s la 100-400 kbit/s.

MPEG-2 Partea a 7-a (ISO/IEC 13818-7) specifică un format audio nou, MPEG-2 AAC, cunoscut și sub numele MPEG-2 NBC.  Formatul Advanced Audio Coding (AAC) este mai eficient decât standardele audio anterioare MPEG, și este de asemenea mai puțin complicat decât predecesorul său, MPEG-1 Audio Layer 3, (MP3). AAC este un format multicanal (până la 48 de canale) la rate de eșantionare de 8-96 kHz, multilingvistic, și posibilități multiprogram. AAC este specificat și în standardul MPEG-4 Partea a 3-a.

Extensii de fișiere
Extensii de fișiere MPEG-2:
.mpg
.mpeg
.m2v (MPEG-2 Elementary Video Stream)
.m2a (MPEG-2 Elementary Audio Stream)
.m2s (MPEG-2 Elementary Data Stream)
.mp2v MPEG-2 Video File
.mp3 Audio File
.mpg2 MPEG-2 Video File
.ts (MPEG-2 Transport Stream)
.ps (MPEG-2 Program Stream)
.vob (DVD Video Object)
.vro (Video Recording Object)
.mod (MPEG-2 Camcorder Recorded Video)
.m2t (MPEG-2 HDV Video)
.m2ts (Blu-ray BDAV Video)

Note

Vezi și
 MPEG-1
 MPEG-4
 MP3
 Televiziune digitală
 List of United States MPEG-2 patents

Legături externe
 ISO/IEC 11172 - MPEG
 ISO/IEC JTC 1/SC 29 - Coding of audio, picture, multimedia and hypermedia information

MPEG
Codecuri audio
Codecuri video
Televiziune digitală

MPEG-2


Andy Warhol (6 Ağustos 1928 - 22 Şubat 1987), Amerikalı ressam, film yapımcısı ve yayıncı. Pop art akımının en önemli temsilcilerinden kabul edilir. Seri üretimin, seri üretim nesnelerinin sıkça kullanıldığı bir sanat türünü kullanır. Sanatçı, resimlerini afiş tekniği ile çoğaltmıştır. Bu radikallik aslında bir tepkidir ve çağın toplumsal olaylarıyla bir bütünlük içindedir.

Ayrıca Nico ve The Velvet Underground'ı Andy Warhol keşfetmiştir.

Andy Warhol'un pop-art'ı, The Velvet Underground'ın bütün etkinliklerinde kendisini gösterir. Grubun vokalisti Lou Reed 80'li yılların Chuck Berry'si olarak sunulacaktı.

Nico, Andy Warhol'la tanıştığında henüz bir manken ve film yıldızıydı. Warhol onu Chelsea Girls adlı süperstarları arasına soktuktan sonra, Lou Reed'e Velvet Underground'ın bazı vokal parçalarını ona söyletmesini önerdi. Nico duygu yüklü solo kariyerine başlamadan önce, grubun ilk albümüne katkıda bulunacaktı.

Warhol çektiği kısa filmlerle Bağımsız Film Ödülü'nü kazandı. Ayrıca "Empire" ve "Sleep (uyku)" isimli iki deneysel uzun film çekti. Bu filmlerden 'Empire' 8 saat sürüyordu ve yapımı, Empire State Binası'nın karşısına konulmuş bir kameranın 8 saat boyunca sabit bir noktada çalıştırılmasıyla gerçekleşmişti. 'Sleep'in konsepti de buna benziyordu. Uyumakta olan birinin 6 saatlik uykusunu görüntülüyordu. Warhol, kendisiyle yapılan bir röportajda 'Birisinin yazdığı kitabı okumaktansa, kendine iç çamaşır alışını seyretmeyi tercih ederim' demişti.

Warhol'un 1966'da yaptığı "Chelsea Girl" adlı filmi, ticari salonlarda gösterilen ilk underground film olarak tarihe geçti. '67 yılında Warhol üniversitelerde konuşmalar yapmaya başladı. Konuşmaları o kadar başarılı olmuştu ki, bazı üniversiteler, onun yerine konuşma yapması için Warhol'a benzeyen tiyatrocularla anlaşmaya başladı.
3 Haziran 1968'de Warhol'a, radikal feminist bir grubun üyesi olan Valerie Solanas tarafından suikast girişiminde bulunuldu. Ağır yaralı olarak hastaneye kaldırılan Warhol göğsünden aldığı üç yara nedeniyle önce öldü sanıldı, kalp masajıyla hayata döndürüldü, ancak iki ay sonra ayağa kalkabildi. Solanas önce akıl hastanesine ardından da 3 yıllık cezasını çekmek üzere ceza evine gönderildi. Bu olayı anlatan I Shot Andy Warhol adlı bir film çekildi.

Filmografi

 Blow Job (1963)
 Eat (1963)
 Haircut (1963)
 Kiss (1963)
 Naomi's Birthday Party (1963)
 Sleep (1963)
 13 Most Beautiful Women (1964)
 Batman Dracula (1964)
 Clockwork (1964)
 Couch (1964)
 Drunk (1964)
 Empire (1964)
 The End of Dawn (1964)
 Lips (1964)
 Mario Banana I (1964)
 Mario Banana II (1964)
 Messy Lives (1964)
 Naomi and Rufus Kiss (1964)
 Tarzan and Jane Regained... Sort of (1964)
 The Thirteen Most Beautiful Boys (1964)
 Beauty #2 (1965)
 Bitch (1965)
 Camp (1965)
 Harlot (1965)
 Horse (1965)
 Kitchen (1965)
 The Life of Juanita Castro (1965)
 My Hustler (1965)
 Poor Little Rich Girl (1965)
 Restaurant (1965)
 Space (1965)
 Taylor Mead's Ass (1965)
 Vinyl (1965)
 Screen Test (1965)
 Screen Test #2 (1965)
 Ari and Mario (1966)
 Hedy (1966)
 Kiss the Boot (1966)
 Milk (1966)
 Salvador Dalí (1966)
 Shower (1966)
 Sunset (1966)
 Superboy (1966)
 The Closet (1966)
 Chelsea Girls (1966)
 The Beard (1966)
 More Milk, Yvette (1966)
 Outer and Inner Space (1966)
 The Velvet Underground and Nico (1966)
 The Andy Warhol Story (1967)
 Tiger Morse (1967)
 **** (1967)
 The Imitation of Christ (1967)
 The Nude Restaurant (1967)
 Bike Boy (1967)
 I, a Man (1967)
 San Diego Surf (1968)
 The Loves of Ondine (1968)
 Blue Movie (1969)
 Lonesome Cowboys (1969)
 L'Amour (1972)

Dış bağlantılar

 Virtual visit in Musée d'Art Contemporain de Lyon.
 Warhol Foundation in New York, New York.
 The Andy Warhol Museum in Pittsburgh, Pennsylvania
 The Andy Warhol Museum of Modern Art  - Medzilaborce, Slovakia, Europe - city of origin
 Biography of Andy Warhol MundoArte
 Andy Warhol Profile Includes a biography, selection of images, famous quotes, and links to the artist.
 Two short articles about Warhol's 2002 museum retrospective from the art magazine "X-TRA"
 Actual exhibitions with Andy Warhol on Artfacts Andy Warhol's works are still widely at present in various shows and permanent collections in museums or galleries throughout the world.
 Andy Warhol Poetry Tribute
 http://www.the3graces.info A warholesque biography of Andy Warhol.
 Internet Accuracy Project - Andy Warhol
 Doubletake Gallery  Online Catalog of Limited Editions
 Art Gallery - Andy Warhol
 Andy Warhol at Gagosian Gallery
 Time Capsules: the Andy Warhol collection
 "WARHOL - The Musical" by Steve Clayton & Trevor Midgley

1928 doğumlular
Pittsburgh doğumlu sanatçılar
Pittsburgh doğumlu yazarlar
1987 yılında ölenler
Warhola ailesi
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı sanatçıları
20. yüzyıl Amerikalı müzisyenleri
20. yüzyıl Amerikalı ressamları
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı deneysel sinemacılar
Amerikalı Doğu Katolikleri
Amerikalı görüntü yönetmenleri
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı portre ressamları
Amerikalı LGBT sanatçılar
Amerikalı LGBT yazarlar
Amerikalı pop art sanatçıları
Amerikalı sosyeteler
Macar asıllı Amerikalılar
Slovak asıllı Amerikalılar
Carnegie Mellon Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde öğrenim görenler
LGBT ressamlar
LGBT yönetmenler
Postmodernist sanatçılar
1960'lardaki karşı kültür
Gey sanatçılar
LGBT Roma Katolikleri
Portre fotoğrafçıları
Moda desinatörleri
New York'ta ölenler
Pensilvanya'da defnedilenler
LGBT Hristiyanlar
Amerikalı gey yazarlar

Andy Warhol


El Aeropuerto Internacional de Syktyvkar (ruso: Международный аэропорт Сыктывкар; ICAO: UUYY; IATA: SCW) es un aeropuerto situado 3 km al sudeste de Syktyvkar, capital de la República Komi, en Rusia.

El espacio aéreo está controlado desde el FIR de Syktyvkar (ICAO: UUYY)

La operadora del aeropuerto es la compañía rusa Komiaviatrans.

Pista
El aeropuerto de Syktyvkar dispone de una pista de asfalto en dirección 01/19 de 2.500x50 m. (8.201x164 pies).

El pavimento es del tipo 49/F/D/X/T.

Es adecuado para ser utilizado por los siguientes tipos de aeronaves : AN-12,  An-24, An-26, IL-18, IL-76, IL-114, Yak-40, Yak-42, Tu-134, Tu-154, Tu-204, Tu-214, CRJ-100/200,  ATR 42, EMB 120R, Boeing-737-300, Airbus A319, Airbus A320 y otros tipos de clases III y IV, y todos los tipos de helicópteros de día y de noche durante todo el año.

 Limitaciones:
A319-100 (1 al día),  A320-200 (1 al día), B-737-300 (1 al día),  B-737-400 (1 al día), B-737-500 (3 al día).
Il-76, Il-114, ATR-42, EMB-120ER, CL-600 (CRJ-100/200) y Yak-42 si llevan lanza de remolque a bordo.

Compañías y destinos

Otros aeropuertos
En Syktyvkar hay un aeropuerto en construcción sin terminar. Se trata de Syktyvkar/Sudoeste y se encuentra 19 km al sudoeste de la ciudad (ver ). La construcción comenzó a finales de 1980, pero el proyecto fue abandonado.

Referencias

Enlaces externos
 Características técnicas del aeropuerto - Índice de aeropuertos de Rusia (en inglés) Consultado el 29 de marzo de 2012
 Operador del Aeropuerto de Syktyvkar (en ruso).

 Diagrama del aeropuerto en la base de datos de aeropuertos rusos. (en inglés). Consultado el 7 de septiembre de 2011
 Historial de accidentes en Syktyvkar (en inglés) Consultado el 29 de marzo de 2012
 Mapa de ubicación de los aeropuertos Komi en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 29 de marzo de 2012

Syktyvkar
Komi

Aeropuerto Internacional de Syktyvkar


Jako er en dansk børnefilm fra 1988 instrueret af Katia Forbert Petersen efter manuskript af Katia Forbert Petersen.

Handling
Jako er en papegøje. Den er glad og kan tale næsten ligesom mennesker. Den bor i en storby og har travlt. Den spiller skak, hører historier, er med ude at køre i bus, har fødselsdag og meget andet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1988

Jako


Equisetum ramosissimum subsp. debile (sin. Hippochaete debilis), biljka iz porodice presličevki ili preslica (Equisetaceae), koju su prvi puta opisali William Roxburgh i Jean Pierre Étienne Vaucher 1822. pod imenom Equisetum debile, a danas ser vodi kao podvrsta vrste Equisetum ramosissimum.

Ova ljekovita biljka raširena u Kini poznata je pod lokalnim nazivom lai-utong. U liječenju se koristi rizom zajedno s cijelom biljkom gotu kola (Centella asiatica) i lišćem biljke Emilia sonchifolia koju kinezi nazivaju  ye xia hong (葉下紅). Ekstrakt dobiven iz ovih biljaka miješa se s medom i koristi za želučane tegobe.

E. r. subsp. debile voli vlažna i hladna mjesta, a može je se pronači i u blizini jezera i močvara.

Sinonimi
 Equisetum debile Roxb. ex Vaucher, 1822
 Hippochaete debilis (Roxb. ex Vaucher) Holub, 1972

Izvori

Vanjsk iizvori
 FOC (Flora of China)
Presličevke

Equisetum ramosissimum subsp. debile


Emil Geamil Lahud, (d. 12 Ocak 1936) Lübnanlı asker ve siyasetçi. 1998-2007 yılları arasında Lübnan cumhurbaşkanı olarak görev yaptı.

Lübnan'ın Katolik bir ailesinin üyesi olan Emil Lahud'un babası Lübnan bağımsızlık savaşının liderlerinden biri olan Cemil Lahud, annesi ise Ermeni asıllı Adrene Bacakyan idi. Lübnan İç Savaşı sırasında General Mişel Avn'un yanında yer aldı. 1989 yılında iç savaşın bitmesinden sonra Lübnan silahlı kuvvetlerinin komutanlığına atandı. 1998 yılına kadar bu görevde kaldı ve aynı yıl içinde cumhurbaşkanlığa adaylığını koydu. 6 yıl cumhurbaşkanlığı yaptıktan sonra Lübnan anayasasına göre görev süresinin bitmesi gerekiyordu. Ancak görev süresi Suriye'nin baskısıyla 2007 yılına kadar uzatıldı.

Son yıllarda özellikle Sünni, Dürzi ve Hristiyanların bir kısmının desteğini büyük ölçüde kaybetme noktasına gelmişti. Bir suikast sonucu öldürülen eski başbakan Refik Hariri Emil Lahud'un görev süresinin uzatılması konusunda Suriye'yle büyük bir anlaşmazlık yaşamıştı. Bu anlaşmazlığın Refik Hariri'nin hayatına mal olduğu öne sürüldü. Günümüzde Emil Lahud'a birçok çevreler Suriye'nin bir kuklası gözüyle bakmaktadırlar. Emil Lahud, 12 Temmuz 2006 tarihinde Hizbullah'ın iki İsrailli askeri kaçırması sonucu başlayan 2006 İsrail-Lübnan Krizi sırasında Lübnan Silahlı Kuvvetleri'nin başkomutanı olmasına rağmen hiçbir etkinlik gösteremedi.

Kaynakça

1936 doğumlular
Lübnan cumhurbaşkanları
Ermeni asıllı Lübnanlılar
Lübnanlı Hristiyanlar
Arap Hristiyanlar
Yaşayan insanlar

Emil Lahud


وزارة الدفاع  هي أحد وزارات مجلس الوزراء الياباني في الحكومة اليابانية. نتيجة للقانون الصادر في 15 ديسمبر، 2006 ، أصبحت لها صفة وزارة في 9 يناير، 2007 حيث قبل ذلك كانت تسمى وكالة الدفاع اليابانية (JDA) (防衛庁، بوإي-تشو). يقع مقرها الرئيسي في شينجوكو، طوكيو ، ويعد أكبر جهاز في الحكومة اليابانية، حيث بلغ عدد العاملين فيها في عام 2005 276.890 موظف ثابت، بما فيهم 253.180 جندي عامل.

على اعتبار أن وزارة الدفاع هي وزارة من وزارات مجلس الوزراء فيتوجب عليها وفق المادة 66 من الدستور أن تكون خاضعة للسلطة المدنية. يرئيس وزارة الدفاع وزير الدفاع، ويساعده نائب وزير رفيع المستوى، واثنين من الأمناء البرلمانيين، ونائب وزير إداري، وثمانية من المدراء العامين، ورئيس الأركان العامة وثلاثة رؤساء فروع للموظفين.

يعتبر رئيس الوزراء هو أعلى شخص في هيكل القيادة وهو المسؤول مباشرة أمام البرلمان. في حالات الطوارئ الوطنية، من صلاحيات رئيس الوزراء أن يأمر مختلف عناصر قوات الدفاع الذاتي بالتنفيذ، وذلك بعد الحصول على موافقة البرلمان. في أوقات الطوارئ القصوى، من الممكن الحصول على موافقة بعد إصدار أمر التنفيذ.

تاريخ

يقع مقر وزارة الدفاع في إيتشيغايا، طوكيو في الموقع الذي ضم أكاديمية إيتشغايا العسكرية (市ヶ谷陸軍士官校) التي بنيت في عام 1874 ، وكانت مقر قيادة الجيش الإمبراطوري الياباني قبل وخلال الحرب العالمية الثانية، ولقوات الدفاع الذاتي البرية في أعقاب الحرب. حتى مايو 2000، كان مقر وكالة الدفاع الياباني في أكاساكا، أما اليوم فتلك الأرض يشغلها الآن مبنى طوكيو ميدتاون.

أنشأت وكالة الدفاع اليابانية في 1 يوليو 1954، وأخذت اسمها الحالي كوزارة في 9 يناير 2007.

بذلت الكثير من الجهود في الثمانينات من القرن العشرين لتسهيل إصدار أوامر واضحة وفعالة في حال وقوع أزمة. وقفت الحكومة إلى جانب مبدأ أن العمل العسكري يسمح به فقط تحت السيطرة المدنية، ولكن التأخير في إصدار الأوامر بانتظار التشاور قد يكون أمرا خطرا، ولذلك بدأت سفن قوات الدفاع الذاتي البحرية بالتسلح بالطوربيدات، وسمح للمقاتلات الاعتراضية بحمل صواريخ في جميع الأوقات. على الرغم من أنه قد سمح للطائرات منذ فترة طويلة بمهاجمة المتسللين دون انتظار إذن من رئيس الوزراء، إلا أنه لا يزال يطلب من السفن الانتظار حتى تلقي أوامر محددة قبل اعتراض السفن الغازية. كما أوصت وكالة الدفاع بوضع مبادئ توجيهية أكثر شمولا لتوضيح ما هي الإجراءات التي يمكن لوحدات قوات الدفاع الذاتي القتالية اتخذها في حالات الطوارئ.

التعاون بين قوات الدفاع الذاتي وغيرها من الوكالات المدنية في التخطيط لحالات الطوارئ هو على نطاق محدود. كمت أنه لا توجد خطط لضمان تقديم الدعم للطائرات المدنية، والأساطيل التجارية في أوقات الأزمات. في عام 1990 جرت دراسة تشريع لتوفير القدرة لقوات الدفاع الذاتي على الاستجابة في حالات الطوارئ خاصة تلك التي لا تغطيها المادة 76 من قانون قوات الدفاع الذاتي.

ويشمل التدريب لقوات الدفاع الذاتي غرس الشعور بمهمته. كما تقدم للأفراد المعرفة العلمية والتقنية اللازمة لتشغيل وصيانة المعدات الحديثة والتدريب البدني اللازم لإنجاز مهماتهم.

تستبدل المعدات الحديثة نظيرتها القديمة تدريجيا في قوات الدفاع الذاتي، وفي عام 1987 استبدلت وكالة الدفاع نظام الاتصالات الذي كان يعتمد على الخطوط الهاتفية لشركة نيبون للبرق والهاتف بشبكة ميكروويف بدمج نظام بث ثلاثي الأبعاد باستخدام نظام الاتصالات الساتلية.

وافق البرلمان على قانون تغيير مركز وكالة الدفاع إلى وزارة الدفاع كوزارة على المستوى الوزاري. حيث صوت مجلس المستشارين بأغلبية الأصوات، بما فيها الحزب الديمقراطي الياباني المعارض  عارض التغيير فقط الحزب الشيوعي الياباني والحزب الاشتراكي الديمقراطي، بدعوى أنها يمكن أن تؤدي إلى حرب في اليابان في المستقبل.

في تموز / يوليو 2007 ، تعرضت وكالة الدفاع للهجوم من قبل ناشط يميني (21 عاما) الذي ألقى قنبلة مولوتوف في اتجاه المبنى، بعد أن شق طريقه عنوة من خلال البوابة الرئيسية.

مجلس الأمن
تم إنشاء مجلس الأمن في يوليو 1986. يترأس هذا المجلس رئيس الوزراء ويضم وزراء دولة محددة سلفا في المادة 9 من القانون لمجلس الوزراء وهم وزير الخارجية، وزير المالية، وزير شؤون مجلس الوزراء، وزير الدفاع، رئيس مجلس إدارة اللجنة العامة للسلامة الوطنية. بإمكان رئيس مجلس الأمن أيضا أن يدعو رئيس هيئة الأركان العامة وأي وزير آخر ذو صلة للحضور. بالإضافة إلى مجلس الدفاع الوطني الذي يقوم بدور فريق استشاري للمسائل المتعلقة بالدفاع والعامل منذ عام 1956، فإن مجلس الأمن يتناول طائفة واسعة من المسائل العسكرية وغير العسكرية بما فيها وضع الخطوط العريضة للسياسة الدفاعية الوطنية، وبرنامج الدفاع الوطني، والخطوط العريضة لتنسيق الإنتاج الصناعي وغيرها من المسائل ذات الصلة ببرنامج الدفاع الوطني، واتخاذ القرارات بشأن المبادرات الدبلوماسية وعمليات الدفاع.

التنظيم

الأعضاء التنفيذيون
 وزير الدفاع، قائد وزارة الدفاع، وعضو في مجلس الوزراء. (防衛大臣)
 نائب وزير الدفاع (防衛副大臣)
 البرلمانية وزير الدفاع (2) (防衛大臣政務官)
 الإدارية ونائب وزير الدفاع (防衛事務次官)
 المدير العام للدفاع (8) (防衛参事官)

المراجع

الروابط الخارجية
 موقع وزارة الدفاع اليابانية

اليابان ما بعد الحرب
تأسيسات سنة 1954
تأسيسات سنة 1954 في اليابان
شينجوكو (طوكيو)
عسكرية اليابان
قوات الدفاع الذاتي اليابانية
وزارات أسست في 2007
وزارات حكومة اليابان
وزارات دفاع

وزارة الدفاع (اليابان)


මානෙල්(Nymphaeaceae) () මල් පිපෙන ශාක පවුලට අයත්ය.නිවර්තන කලාපීය මිරිදිය ජලයේ හොදින් වැඩේ. ගණ අටකට පමණ අයත් විශේෂ 70 පමණ ලොවපුරා දක්නට ලැබේ.	නිම්පනීයා පවුලට අයත් ශාක වර්ග 36 පමණ උත්තරාර්ධගෝලය තුල දක්නට ලැබේ. වික්ටොරියා ගණයට අයත් විශාල මානෙල් වර්ග දෙකක් දකුණු ඇමරිකවේ දක්නට ලැබේ. මානෙල් ජලය යට ඇති පස්වල රෝපණයවේ.පත්‍ර හා මල් ජලය මතුපිට දක්නට ලැබේ. පත්‍ර රවුම් හැඩයක් ගන්නා අතර අරීය කන්තුවක් දක්නට ලැබේ,.

මානෙල් ප්‍රධාන කොටස් දෙකකට වර්ගීකරණය කලහැක:ඒ දැඩි හා නිවර්තන ලෙසයි.දැඩි මානෙල් දිවා කාලයේ දී පමණක් විකසිවේ,එහෙත් නිවර්තන මානෙල් දිවා මෙන්ම රාත්‍රී කාලයේ දී ද විකසිතවේ.නිල් පැහැති මානෙල් මල් හටගන්නා විශේෂයක්ද පවතී.

මානෙල් සුගන්දවත් පුෂ්පයකි.

ආක්‍රමණික විශේෂයක් ලෙස
මානෙල් අලංකාරවත් ශාකයක් ලෙස විවිධ ප්‍රයෝජන මිනිසා විසින් ලබාගනී.මෙක්සිකානු මානෙල් ගල්ෆ් කලාපයේ උතුරු අමරිකාවේ හොදින් වැඩේ.  එහෙත් ඇතැම් ප්‍රදේශයන්හි මානෙල් ශාකය කරදරකාරී ශාකයක් ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කරයි.මෙම ශාක පත්‍ර ජලාශය තුලට එන හිරු එලිය ආවරණය කිරීම නිසා ඇතැම් ජීවීන්ට මෙය අහිතකරවේ.එමගින් ජලය අභන්තරයේ ඇති ශාක වලට හිරු එළිය නොලැබීමෙන් ප්‍රභාසංස්ලේෂණය අවම වීමෙන් ජලය තුල ඔක්ෂිජන් ප්‍රතිශතය අඩුවේ.එය ජලජ ජීවීන්ට අහිතකර ලෙස බලපායි. වර්ධනය පත්‍ර කපා දැමීම මගින් පාලනය කරයි.එසේත් නැතිනම් මුලිනුපුටා දමයි. ඇතැම් ශාක ශක්ෂකයන් මනෙල් ශාකය ආහ්‍රීතව බෝවේ.විශේෂයෙන් දිය ගොළුබෙල්ලන් වැනි ජීවීන් මානෙල් පත්‍ර ඇසුරේ වැඩේ. .ආක්‍රමණික හා කරදරකාරී ශාකයක් ලෙස බොහෝ ප්‍රදේශ වල මෙය හදුන්වයි.මෙහි වාසිදායක තත්වයක් ලෙස ජලය වාෂ්පීකරණය වැළැක්වීම ගතහැක.විශේෂ යෙන් සමකාසන්න රටවල විල් පොකුණු වැව් ආදියේ ජලය වාෂ්පීකරණය වැළැක්වීම සදහා මානෙල් වැවීම සිදුකරයි.

සංකේතයක් ලෙස භාවිත කිරීම
මානෙල් මල(නිල් මානෙල් මල) ශ්‍රී ලංකාව  බන්ගලාදේශය යන රටවල ජාතික පුෂ්පය ලෙසද අන්ද්‍රා ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ ප්‍රාන්ත පුෂ්පය ලෙසද ජූලි මාසයේ සංකේත පුෂ්පය ලෙසද යොදාගනී.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
පොකුණ
මල්

යොමුව

 The genera of the Nymphaeaceae and Ceratophyllaceae in the southeastern United States. J. Arnold Arbor. 40: 94-112.
Perry D. Slocum: Waterlilies and Lotuses. Timber Press 2005, ISBN 0881926841 (restricted online version at Google Books)

බාහිර සබැදුම්

 NCBI Taxonomy Browser
 Phylogenetic analysis of the order Nymphaeales based on the nucleotide sequences of the chloroplast
 Flora of North America

Angiosperm families
ජලජ ශාඛ
මල්
ජාතික පුෂ්ප

මානෙල්


One Year er en kortfilm instrueret af Laurits Munch-Petersen efter manuskript af Laurits Munch-Petersen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Kortfilm fra Danmark

One Year


Katy Trail may refer to the following places in the United States:

 Katy Trail (Dallas) 3.5 mile trail in Dallas, Texas
 Katy Trail State Park, 240 mile trail across Missouri

Katy Trail


Evelyn Blackwood é uma antropóloga americana que desenvolve pesquisas nas áreas de gênero, sexualidade, identidade e parentesco. Ela foi agraciada com o Prêmio Ruth Benedict em 1999, 2007 e 2011. Blackwood é professora emérita de antropologia na Universidade Purdue.

Carreira
Evelyn Blackwood graduou-se em psicologia no The King's College, em Nova York. Posteriormente, concluiu seu mestrado em antropologia na Universidade Estadual de São Francisco e o doutorado na Universidade Stanford, em 1993. Foi professora assistente na Universidade Purdue entre 1994 e 2000, professora associada entre 2000 e 2010 e professora titular entre 2010 e 2017. Atualmente, é professora emérita na mesma universidade. Blackwood, que é lésbica, desenvolve trabalhos sobre as relações entre gênero, sexualidade, identidade e parentesco em diferentes sociedades e culturas na Sumatra Ocidental, Indonésia e Estados Unidos.

Foi agraciada com uma bolsa de estudos sênior do Programa Fulbright em 2001 e com outra bolsa do Programa Martin Duberman em 2007 (Centro de Estudos LGBTQ, Universidade da Cidade de Nova York) pela sua pesquisa sobre sexualidade e identidade na Indonésia e no Sudeste Asiático. Suas pesquisas resultaram em diversas publicações, incluindo a monografia Falling into the Lesbi World: Desire and Difference in Indonesia (2010), que recebeu o Prêmio Ruth Benedict em 2011.

Suas pesquisas atuais combinam antropologia e história para "explorar a construção e a negociação da identidade, individualidade e sexualidade entre baby boomers nos Estados Unidos, com foco em mulheres da primeira geração de lésbicas 'assumidas' na área da Baía de São Francisco na década de 1970".

Prêmios e reconhecimento

 Prêmio Ruth Benedict de 1999, pelo trabalho Female Desires: Same Sex Relations and Transgender Practices Across Cultures
 Bolsa de estudos pelo Programa Fulbright, em 2011
 Bolsa de estudos pelo Programa Martin Duberman, em 2007
 Prêmio Ruth Benedict de 2007, como co-editora de Women's Sexualities and Masculinities in a Globalizing Asia
 Prêmio Ruth Benedict de 2011, pela monografia Falling into the Lesbi World: Desire and Difference in Indonesia

Obras selecionadas

Artigos

 Blackwood, Evelyn (1998). "Tombois in West Sumatra: Constructing Masculinity and Erotic Desire". Cultural Anthropology. 64 (4): 491–521. doi:10.1525/can.19220.127.116.111. JSTOR 656570.
 Blackwood, Evelyn (2005). "Gender Transgression in Colonial and Postcolonial Indonesia". The Journal of Asian Studies. 64 (4): 849–879. doi:10.1017/S0021911805002251. JSTOR 25075902.
 Blackwood, Evelyn (2005). "Wedding Bell Blues: Marriage, Missing Men, and Matrifocal Follies". American Ethnologist. 32 (1): 3–19. doi:10.1525/ae.2005.32.1.3. JSTOR 3805140.
 Blackwood, E. (2007). "Regulation of sexuality in Indonesian discourse: Normative gender, criminal law and shifting strategies of control". Culture, Health and Sexuality. 9 (3): 293–307. doi:10.1080/13691050601120589. PMID 17457732. S2CID 11761085.
 Blackwood, Evelyn (2009). "Trans identities and contingent masculinities: Being tombois in everyday practice". Feminist Studies. 35 (3): 454–480. JSTOR 40608385.

Livros

 Webs of Power: Women, Kin, and Community in a Sumatran Village. Rowman & Littlefield Publishing. 2000. ISBN 978-0847699117.
 Falling into the Lesbi World: Desire and Difference in Indonesia. University of Hawaii Press. 2010. ISBN 978-0824834425.

Antologias

 Blackwood, Evelyn; Wieringa, Saskia, eds. (1999). Female Desires: Transgender Practices Across Cultures. Columbia University. ISBN 978-0231112604.
 Blackwood, Evelyn; et al., eds. (2007). Women's Sexualities and Masculinities in a Globalizing Asia (Comparative Feminist Studies). Palgrave Macmillan. ISBN 978-1403977687.
 Blackwood (2017). Blackwood, Evelyn; Stockard, Janice E. (eds.). Cultural Anthropology: Mapping Cultures across Time and Space. San Francisco: Wadsworth Publishing. ISBN 978-1305863026.

Referências

Pessoas vivas
Antropólogas dos Estados Unidos
Alunos da Universidade Stanford
Professores da Universidade Purdue
Alunos da Universidade Estadual de São Francisco
Pessoas LGBT dos Estados Unidos

Evelyn Blackwood


More nad Splitom, hrvatski dokumentarni film iz 1999. godine redatelja i montažera Damira Čučića. Scenaristica je Andrea Ćakić. Snimatelj je Boris Poljak. Glazba u filmu je Tome Bebića. Proizvodnja HRT i Hrvatski filmski savez. Video: Beta.

Cjelovit popis osoba na izradi filma
Producent Dokumentarnog programa Ante Marić. Organizator Silvio Jurić. Rasvjeta Krešimir Bernath. Snimatelj tona Toni Bertović. Stručni suradnik Dražen Lalić. Asistentica redatelja Željka Jakopčević. Snimatelji Silvio Jesenković i Hrvoje Horvat. Direktor fotografije Boris Poljak. Scenaristica Andrea Ćakić. Redatelj i montažer Damir Čučić. Urednik Dokumetarnog programa HTV Miroslav Mikuljan.

Sadržaj
Priča o razlozima desetorice mladih Splićana zbog kojih su ostali živjeti u Splitu unatoč depresivnoj i beznadnoj atmosferi koja vlada u Splitu.

Protagonisti filma su: glazbenik i slastičar Marinko Biškić, Štefan Karabatić, ugostitelj Goran Matijević Surla, sociolog Dražen Lalić, Torcida Kombi, sociologica Suzana Kunac, novinar Damir Pilić, kostimografica Katarina Pilić (18 godina poslije dobila Zlatnu arenu), glazbenik Sveto Panker i likovni umjetnik Petar Grimani.

Zanimljivosti
Od snimanja ovog filma Boris Poljak i Damir Čučić stalno surađuju kao redatelj, montažer i snimatelj jedan drugome u filmovima, a poslovna suradnja prerasla je u prijateljstvo.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi
Kultura u Splitu

More nad Splitom


ග්ලයිෆොසෙට් යනු පුළුල්-පරාස වල් නාශකයකි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 මොන්සැන්ටෝ සමාගම

මූලාශ්‍ර

ඇමීන

ග්ලයිෆොසෙට්


Jožef Pogačnik (Kovor nad Tržičem, 28. rujna 1902. - Ljubljana, 25. ožujka 1980.) - slovenski katolički svećenik, ljubljanski nadbiskup i metropolit

Gimnaziju je završio 1922. Potom je studirao teologiju i filozofiju u Innsbrucku, gdje je 25. srpnja 1927. i zaređen za svećenika. Dvije godine kasnije stekao je doktorat iz teologije i filozofije. Bio je izvrstan duhovni pastir, propovjednik i ispovjednik, svećenik širokih obzora, pjesnik, kritičar i predavač. Od 1929. bio je kapelan u Kranju i predavao je vjeronauk na gimnaziji. Nakon tri godine dolazi za kapelana u ljubljansku biskupiju u Trnovo. Od 1935. do 1945. bio je profesor vjeronauka na Učiteljskom fakultetu. Početkom 1945. postaje kanonik, zatim arhiđakon, dijecezanski cenzor, referent za pastoralne konferencije i član crkvenog suda. U siječnju 1946. napadnut je i zatvoren do listopada 1950., ponovno 1952. i 1953/54.

Potkraj listopada 1950. imenovan je vicerektorom sjemeništa u Ljubljani, a 19. ožujka 1951. imenovan je biskupskim delegatom i predsjednikom crkvenog suda. Tako je ostalo sve do imenovanja Antona Vovka ljubljanskim biskupom 1959., kada je imenovan generalnim vikarom. Papa Ivan XXIII. imenovao ga je pomoćnim ljubljanskim biskupom 1963. godine. Nakon smrti nadbiskupa Antona Vovka, 12. srpnja iste godine imenovan je upraviteljem (apostolskim administratorom) Ljubljanske biskupije. Dana, 2. ožujka 1964. imenovan je ljubljanskim nadbiskupom, a 5. travnja 1964. postavljen je na tu dužnost.

Jožef Pogačnik je kao ljubljanski nadbiskup sudjelovao na prvoj redovitoj biskupskoj sinodi u Rimu 1967. godine. Redovito je pohađao zasjedanja Drugog vatikanskog sabora. Nastojao je Ljubljansku nadbiskupiju učiniti metropolijom, što mu je i uspjelo za vrijeme predsjedanja Biskupskom konferencijom Jugoslavije (1968.-'70.), čiji je formalno bio potpredsjednik. Ljubljansku crkvenu pokrajinu utemeljio je papa Pavao VI. 22. studenoga 1968., čime je Pogačnik postao i metropolitom. Ljubljana je tek 1977., nakon ponovne uspostave i uključivanja Koparske biskupije, zapravo postala Slovenska crkvena pokrajina, jer je obuhvaćala cijelo područje Slovenije. Formalno je umirovljen 23. veljače 1980., otprilike mjesec dana prije smrti, pa nije dočekao ni postavljenje ili posvećenje njegova nasljednika Alojzija Šuštara.

Izvori

Ljubljanski biskupi i nadbiskupi
Slovenski rimokatolički teolozi

Jožef Pogačnik


Allentsteig es un municipio situado en el distrito de Zwettl, en el estado de Baja Austria, Austria. Tiene una población estimada, en 2022, de 1738 habitantes.

Economía e infraestructura
El empleador más importante es directa e indirectamente el ejército, en el área de entrenamiento militar Allentsteig. La base fue creada inmediatamente después de la anexión de Austria en el verano de 1938 por orden de Adolf Hitler, en el transcurso del cual Döllersheim y Strones, los pueblos de origen de sus padres y abuelos, fueron reasentados, se supone que para ocultar sus orígenes.

Referencias

Localidades de Baja Austria

Allentsteig


Physalis acutifolia, es una especie de planta herbácea perteneciente a la familia de las solanáceas. Se encuentra en el sudoeste de los Estados Unidos desde California a Texas, y norte de México, donde se pueden encontrar en muchos tipos de hábitat, incluyendo las áreas perturbadas. A veces es una mala hierba que brota en los campos agrícolas , pero en general no es maleza en los hábitats salvajes.

Descripción
Es una hierba anual con un tallo ramificado de hasta un metro de altura. Las hojas en forma de lanza, ovaladas de hasta 12 centímetros de largo y con los bordes  con dientes poco profundos. La hoja está cubierta de pelos finamente adpreso plana contra la superficie. Las flores que crecen en las axilas de las hojas son redondas a veces de más de 2 centímetros de ancho. Son de color blanco a amarillo pálido con grandes centros de color amarillo brillante. Los cinco estambres son cada punta con una antera de aproximadamente 3 milímetros de largo. El  fruto es una baya.

Taxonomía
Physalis acutifolia fue descrita por (Miers) Sandwith y publicado en Kew Bulletin 14: 232, en el año 1960.
Sinonimia
Physalis wrightii A.Gray
Saracha acutifolia Miers

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Photo gallery

acutifolia

Physalis acutifolia


An Homozeugos gossweileri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Homozeugos gossweileri in nahilalakip ha genus nga Homozeugos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homozeugos

Homozeugos gossweileri