Subpixel rendering is used to increase the apparent resolution of a computer's display. It takes advantage of the fact that each pixel on a color liquid-crystal display (LCD) or similar is composed of individual red, green, and blue components — subpixels — with different locations, so that the color also causes the image to shift in space.

A single pixel on a color display is made of several subpixels, typically three arranged left-to-right as red, green, blue (RGB). The components are easily visible when viewed with a small magnifying glass, such as a loupe. These pixel components appear as a single color to the human eye because of blurring by the optics and spatial integration by nerve cells in the eye. However the eye is much more sensitive to the location. Therefore, turning on the GB of one pixel and the R of the next one to the right will produce a white dot but it will appear to be 1/3 of a pixel to the right of the white dot that you would see from the RGB of the first pixel.

Subpixel rendering takes advantage of this to provide three times the horizontal resolution of the rendered image, though it has to blur this image to produce the correct color by making sure the same amount of red, green, and blue are turned on as when no subpixel rendering is being done.

Subpixel rendering requires the software to know the layout of the subpixels. The most common reason it is wrong is monitors that can be rotated 90 (or 180) degrees, though monitors are manufactured with other arrangements of the subpixels, such as BGR or in triangles, or with 4 colors like RGBW squares. On any such display the result of incorrect subpixel rendering will be worse than if no subpixel rendering was done at all (it will not produce color artifacts, but it will produce noisy edges).

Subpixel rendering is virtually impossible on a CRT. It would require knowing where the electron beam for each pixel hits the display's aperture grille with far greater precision than variations in typical beam steering electronics and magnets.

Subpixel rendering does not help once the resolution of the display becomes so high the user cannot perceive the positioning changes. For this reason, devices with high DPI displays may not use subpixel rendering.

History and patents
The origin of subpixel rendering as used today remains controversial. Apple Inc., IBM, and Microsoft patented various implementations with certain technical differences owing to the different purposes their technologies were intended for.

Microsoft had several patents in the United States on subpixel rendering technology for text rendering on RGB Stripe layouts. The patents 6,219,025, 6,239,783, 6,307,566, 6,225,973, 6,243,070, 6,393,145, 6,421,054, 6,282,327, 6,624,828 were filed between October 7, 1998, and October 7, 1999, and expired on July 30, 2019. Analysis of the patent by FreeType indicates that the idea of subpixel rendering is not covered by the patent, but by the actual filter used as a last step to balance the color. Microsoft's patent describes the smallest filter possible that distributes each subpixel value to an equal amount of R,G, and B pixels. Any other filter will either be blurrier or will introduce color artifacts.

Apple was able to use it in Mac OS X due to a patent cross-licensing agreement.

Apple II

It is sometimes claimed (such as by Steve Gibson) that the Apple II, introduced in 1977, supports an early form of subpixel rendering in its high-resolution (280×192) graphics mode. However, as explained below, the method Gibson describes can also be viewed as a limitation of the way the machine generates color, rather than as a technique intentionally exploited by programmers to increase resolution.

David Turner of the FreeType project criticized Gibson's theory as to the invention, at least as far as patent law is concerned, in the following way: "For the record, the Wozniak patent is explicitly referenced in the [Microsoft ], and the claims are worded precisely to avoid colliding with it (which is easy, since the Apple II only used 2 "sub-pixels", instead of the 'at minimum 3' claimed by MS)." Turner further explains his view:

The bytes that comprise the Apple II high-resolution screen buffer contain seven visible bits (each corresponding directly to a pixel) and a flag bit used to select between purple/green or blue/orange color sets. Each pixel, since it is represented by a single bit, is either on or off; there are no bits within the pixel itself for specifying color or brightness. Color is instead created as an artifact of the NTSC color encoding scheme, determined by horizontal position: pixels with even horizontal coordinates are always purple (or blue, if the flag bit is set), and odd pixels are always green (or orange). Two lit pixels next to each other are always white, regardless of whether the pair is even/odd or odd/even, and irrespective of the value of the flag bit. The foregoing is only an approximation of the true interplay of the digital and analog behavior of the Apple's video output circuits on one hand, and the properties of real NTSC monitors on the other hand. However, this approximation is what most programmers of the time would have in mind while working with the Apple's high-resolution mode.

Gibson's example claims that because two adjacent bits make a white block, there are in fact two bits per pixel: one which activates the purple left half of the pixel, and the other which activates the green right half of the pixel. If the programmer instead activates the green right half of a pixel and the purple left half of the next pixel, then the result is a white block that is 1/2 pixel to the right, which is indeed an instance of subpixel rendering. However, it is not clear whether any programmers of the Apple II have considered the pairs of bits as pixels—instead calling each bit a pixel. While the quote from Apple II inventor Steve Wozniak on Gibson's page seems to imply that vintage Apple II graphics programmers routinely used subpixel rendering, it is difficult to make a case that many of them thought of what they were doing in such terms.

The flag bit in each byte affects color by shifting pixels half a pixel-width to the right. This half-pixel shift was exploited by some graphics software, such as HRCG (High-Resolution Character Generator), an Apple utility that displayed text using the high-resolution graphics mode, to smooth diagonals. (Many Apple II users had monochrome displays, or turned down the saturation on their color displays when running software that expected a monochrome display, so this technique was useful.) Although it did not provide a way to address subpixels individually, it did allow positioning of pixels at fractional pixel locations, and can thus be considered a form of subpixel rendering. However, this technique is not related to LCD subpixel rendering as described in this article.

IBM
IBM's U.S. Patent #5341153 — Filed: 1988-06-13, "Method of and apparatus for displaying a multicolor image" may cover some of these techniques.

ClearType

Microsoft announced its subpixel rendering technology, called ClearType, at COMDEX in 1998. Microsoft published a paper in May 2000, Displaced Filtering for Patterned Displays, describing the filtering behind ClearType. It was then made available in Windows XP, but it was not activated by default until Windows Vista. (Windows XP OEMs, however, could and did change the default setting.)

FreeType
FreeType, the library used by most current software on the X Window System, contains two open source implementations. The original implementation uses the ClearType antialiasing filters and carries the following notice: "The colour filtering algorithm of Microsoft's ClearType technology for subpixel rendering is covered by patents; for this reason the corresponding code in FreeType is disabled by default. Note that subpixel rendering per se is prior art; using a different colour filter thus easily circumvents Microsoft's patent claims."

FreeType offers a variety of color filters. Since version 2.6.2, the default filter is light, a filter that is both normalized (value sums up to 1) and color-balanced (eliminate color fringes at the cost of resolution).

Since version 2.8.1, a second implementation exists, called Harmony, that "offers high quality LCD-optimized output without resorting to ClearType techniques of resolution tripling and filtering". This is the method enabled by default. When using this method, "each color channel is generated separately after shifting the glyph outline, capitalizing on the fact that the color grids on LCD panels are shifted by a third of a pixel. This output is indistinguishable from ClearType with a light 3-tap filter." Since the Harmony method does not require additional filtering, it is not covered by the ClearType patents.

SubLCD
SubLCD is another open-source subpixel rendering method that claims to not infringe existing patents, and promises to remain unpatented. It uses a "2-pixel" subpixel rendering, where G is one subpixel, and the R and B of two adjacent pixels are combined into a "purple subpixel", to avoid the Microsoft patent. This also has the claimed advantage of a more equal perceived brightness of the two subpixels, somewhat easier power-of-2 math, and a sharper filter. However it only produces two-thirds of the resulting resolution.

David Turner was however skeptical of SubLCD's author's claims: "Unfortunately, I, as the FreeType author, do not share his enthusiasm. The reason is precisely the very vague patent claims [by Microsoft] described previously. To me, there is a non-negligible (even if small) chance, that these claims also cover the SubLCD technique. The situation would probably be different if we could invalidate the broader patent claims, but this is not the case currently."

CoolType
Adobe created their own subpixel renderer called CoolType, allowing them to display documents the same way across various operating systems: Windows, MacOS, Linux etc. When it was launched around the year 2001, CoolType supported a wider range of fonts than Microsoft's ClearType, which at the time was limited to TrueType fonts, whereas Adobe's CoolType also supported PostScript fonts (and their OpenType equivalent as well).

OS X
Mac OS X used to use subpixel rendering as well, as part of Quartz 2D. However, it was removed after the introduction of Retina displays. Unlike Microsoft's implementation, which favors a tight fit to the grid (font hinting) to maximize legibility, Apple's implementation prioritizes the shape of the glyphs as set out by their designer.

PenTile

Starting in 1992, Candice H. Brown Elliott researched subpixel rendering and novel layouts, the PenTile matrix family pixel layout, which worked together with sub pixel rendering algorithms to raise the resolution of color flat-panel displays. In 2000, she co-founded Clairvoyante, Inc. to commercialize these layouts and subpixel rendering algorithms. In 2008, Samsung purchased Clairvoyante and simultaneously funded a new company, Nouvoyance, Inc., retaining much of the technical staff, with Ms. Brown Elliott as CEO.

With subpixel rendering technology, the number of points that may be independently addressed to reconstruct the image is increased. When the green subpixels are reconstructing the shoulders, the red subpixels are reconstructing near the peaks and vice versa. For text fonts, increasing the addressability allows the font designer to use spatial frequencies and phases that would have created noticeable distortions had it been whole pixel rendered. The improvement is most noted on italic fonts which exhibit different phases on each row. This reduction in moiré distortion is the primary benefit of subpixel rendered fonts on the conventional RGB Stripe panel.

Although subpixel rendering increases the number of reconstruction points on the display this does not always mean that higher resolution, higher spatial frequencies, more lines and spaces, may be displayed on a given arrangement of color subpixels. A phenomenon occurs as the spatial frequency is increased past the whole pixel Nyquist limit from the Nyquist–Shannon sampling theorem: chromatic aliasing (color fringes) may appear with higher spatial frequencies in a given orientation on the color subpixel arrangement.

Example with the common RGB stripes layout
For example, consider an RGB Stripe Panel:

              WWWWWWWWWWWWWWWWWW          = red
      is      WWWWWWWWWWWWWWWWWW          = green
   perceived  WWWWWWWWWWWWWWWWWW  where   = blue
      as      WWWWWWWWWWWWWWWWWW         W = white
              WWWWWWWWWWWWWWWWWW

Shown below is an example of black and white lines at the Nyquist limit, but at a slanting angle, taking advantage of subpixel rendering to use a different phase each row:

 _             WWW__WWW___          = red
 _     is      _WWW__WWW__          = green
 _  perceived  _WWW___WWW_  where   = blue
 _     as      __WWW___WWW         _ = black
 __             WWW__WW         W = white

Shown below is an example of chromatic aliasing when the traditional whole pixel Nyquist limit is exceeded:

                        = red     = yellow
      is                = green   = cyan
   perceived    where   = blue    = magenta
      as               _ = black

This case shows the result of attempting to place vertical black and white lines at four subpixels per cycle on the RGB Stripe architecture. One can visually see that the lines, instead of being white, are colored. Starting from the left, the first line is red combined with green to produce a yellow-colored line. The second line is green combined with blue to produce a pastel cyan-colored line. The third line is blue combined with red to produce a magenta-colored line. The colors then repeat: yellow, cyan, and magenta. This demonstrates that a spatial frequency of one cycle per four subpixels is too high. Attempts to go to a yet higher spatial frequency, such as one cycle per three subpixels, would result in a single solid color.

Some LCDs compensate the inter-pixel color mix effect by having borders between pixels slightly larger than borders between subpixels. Then, in the example above, a viewer of such an LCD would see a blue line appearing adjacent to a red line instead of a single magenta line.

Example with RBG-GBR alternated stripes layout
Novel subpixel layouts have been developed to allow higher real resolution without chromatic aliasing. Shown here is one of the member of the PenTile matrix family of layouts. Shown below is an example of how a simple change to the arrangement of color subpixels may allow a higher limit in the horizontal direction:

In this case, the red and green order are interchanged every row to create a red and green checkerboard pattern with blue stripes. Note that the vertical subpixels could be split in half vertically to double the vertical resolution as well. The current LCD panels already typically use two color LEDs (aligned vertically and displaying the same lightness, see the zoomed images below) to illuminate each vertical subpixel. This layout is one of the PenTile matrix family of layouts. When displaying the same number of black-white lines, the blue subpixels are set at half brightness "b":

 __
 __
 __
 __
 __
 __

Notice that every column that turns on comprises red and green subpixels at full brightness and blue subpixels at half value to balance it to white. Now, one may display black and white lines at up to one cycle per three subpixels without chromatic aliasing, twice that of the  Stripe architecture.

Non-striped variants of the RBG-GBR alternated layout

Variants of the previous layout have been proposed by Clairvoyante/Nouvoyance (and demonstrated by Samsung) as members of the PenTile matrix family of layouts specifically designed for subpixel rendering efficiency.

For example, taking advantage of the doubled visible horizontal resolution, one could double the vertical resolution to make the definition more isotropic. However this would reduce the aperture of pixels, producing lower contrasts. A better alternative uses the fact that the blue subpixels are those that contribute the least to the visible intensity, so that they are less precisely located by the eye. Blue subpixels are then rendered just as a diamond in the center of a pixel square, and the rest of the pixel surface is split in four parts as a checker board of red and green subpixels with smaller sizes. Rendering images with this variant can use the same technique as before, except that now there's a near-isotropic geometry that supports both the horizontal and the vertical with the same geometric properties, making the layout ideal for displaying the same image details when the LCD panel can be rotated.

The doubled vertical and horizontal visual resolution enables reduction of the subpixel density of about 33%, in order to increase their aperture (also of about 33%), with the same separation distance between subpixels (for their electronic interconnection). It also enables reduction of the power dissipation of about 50%, with a white/black contrast increased of about 50%, and still a visual-pixel resolution enhanced by about 33% (i.e. about 125 dpi instead of 96 dpi), but with only half the total number of subpixels for the same displayed surface.

Checkered RG-BW layout
Another variant, called the RGBW Quad, uses a checkerboard with 4 subpixels per pixel. This adds a white subpixel, or more specifically, replaces one of the green subpixels of Bayer filter Pattern with a white subpixel to increase contrast and reduce the energy needed to illuminate white pixels. This is because color filters in classic RGB striped panels absorb more than 65% of the total white light used to illuminate the panel. As each subpixel is a square instead of a thin rectangle, this also increases the aperture with the same average subpixel density and same pixel density along both axes. As the horizontal density is reduced and the vertical density remains identical (for the same square pixel density), it becomes possible to increase the pixel density of about 33% while maintaining the contrast comparable to classic RGB or BGR panels, due to the more efficient light usage and lowered absorption levels by the color filters.

It is not possible to use subpixel rendering to increase resolution without creating color fringes similar to those seen in classic RGB or BGR striped panels. However, the increased resolution compensates for this, and their effective visible color is also reduced by the presence of 'color-neutral' white subpixels.

However, this layout allows a better rendering of greys, at the price of a lower color separation. This is consistent with human vision and with modern image and video compression formats (like JPEG and MPEG) used in modern HDTV transmissions and in Blu-ray Discs.

Yet another variant, a member for the PenTile matrix family of subpixel layouts, alternates between subpixel order RGBW / BWRG every other row. This allows subpixel rendering to increase resolution without chromatic aliasing. As before, the increased transmittance using the white subpixel allows higher subpixel density, but in this case, the displayed resolution is even higher due to the benefits of subpixel rendering:

 WWW
 WWW
 WWW
 WWW
 ___
 _W__W__
 ___
 _W__W__

Visual resolution versus pixel resolution and software compatibility
Thus, not all layouts are created equal. Each particular layout may have a different 'visual resolution': modulation transfer function limit (MTFL), defined as the highest number of black and white lines that may be simultaneously rendered without visible chromatic aliasing.

However, such alternate layouts are still not compatible with subpixel rendering font algorithms used in Windows, Mac OS X and Linux. These currently support only the RGB or BGR horizontal striped subpixel layouts (rotated monitor subpixel rendering is not supported on Windows or Mac OS X, but is supported on Linux for most desktop environments). However, the PenTile matrix displays have a built-in subpixel rendering engine that allows conventional RGB data sets to be converted to the layouts, providing plug-and-play compatibility with conventional layout displays.  New display models should be proposed in the future that allow monitor drivers to specify their visual resolution separately from the full pixel resolution and the relative position offsets of visible subpixels for each color plane, as well as their respective contribution to white intensity. Such monitor drivers would allow renderers to correctly adjust their geometry transform matrices to correctly compute the values of each color plane, and take advantage of subpixel rendering with the lowest chromatic aliasing.

Examples
The photos below were taken with a Canon PowerShot A470 digital camera using 'Super Macro' mode and 4.0× digital zoom. The screen used was that integrated into a Lenovo G550 laptop. Note that the display has RGB pixels. Displays exist in all four patterns, horizontal RGB/BGR and vertical RGB/BGR, but horizontal RGB is the most common.

In addition, several color subpixel patterns have been developed specifically to take advantage of subpixel rendering. The best known of these is the PenTile matrix family of patterns.

The composite photographs below show three methods of fonts rendering for comparison. From top: Monochrome; Traditional (whole pixel) spatial anti-aliasing; Subpixel rendering.

See also
CoolType
Font rasterization
Kell factor
Sub-pixel resolution

References

External links
 Former IBM researcher Ron Feigenblatt's remarks on Microsoft ClearType

 John Daggett's Subpixel Explorer —requires Firefox to display properly
 Texts Rasterization Exposures Article from the Anti-Grain Geometry Project.
  http://jankautz.com/publications/SubpixelCGF13.pdf
 http://www.cahk.hk/innovationforum/subpixel_rendering.pdf

Computer graphics
Vector graphics

cs:Subpixel
nl:Subpixel
sk:Subpixel

Subpixel rendering


Prva hrvatska malonogometna liga za žene je svoje treće izdanje imala u sezoni 2017./18.  Sudjelovalo je deset klubova, a prvak je postao "Alumnus SC Flegar" iz Zagreba.

Sustav natjecanja
Deset klubova igra jednokružnu ligu, kroz tri turnira. Četiri najuspješnija kluba na kraju igraju završni turnir za prvaka lige.

Turniri su igrani u:
 Pisarovini, 16. i 17. prosinca 2017.
 Lučkome 27. i 28. siječnja 2018.
 Sisku, 17. i 18. veljače 2018.
 završni turnir u Sesvetama, 9. i 10. ožujka 2018.

Sudionici

 Mirlović Zagora, Mirlović Zagora
 Meteora Futsal, Pisarovina
 Super Chicks, Poličnik
 Futsal Fiume, Rijeka
 Siscia, Sisak
 Split Tommy, Split
 MC Plus, Sveta Nedelja
 Alumnus S.C. Flegar, Zagreb
 Kozakiv, Zagreb
 Uspinjača, Zagreb

 Ligaški dio

'''Ljestvica

 Završni turnir
Održan u Sesvetama u športskoj dvorani srednje škole "Jelkovec"''

Unutrašnje poveznice
 Prva hrvatska malonogometna liga za žene

Vanjske poveznice
 crofutsal.com
 HNS, 1. HMNL za žene
 hrfutsal.net

Izvori

2017-18

1. HMNL za žene 2017./18.


QR may refer to:

Arts and entertainment

 Nippon Cultural Broadcasting (from call sign JOQR), a Tokyo radio station
 Queen's Radio, a student radio station at Queen's University Belfast
 Quiet Riot, an American rock band

Businesses
 Qatar Airways (IATA code)
 Queensland Rail, a company responsible for the railway system in Queensland, Australia
 Quintana Roo (company), a triathlon-specific wetsuit and bicycle company

Places
 Quintana Roo, a state of Mexico
 Karakalpakstan (Qoraqalpog'iston Respublikasi), Uzbekistan (ISO 3166-2 subcode UZ-QR)

Science and technology
 QR code (Quick Response code), a two-dimensional code
 ATCvet code QR Respiratory system, a section of the Anatomical Therapeutic Chemical Classification System for veterinary medicinal products
 DICOM Q/R, DICOM Query / Retrieve
 Nissan QR engine

Mathematics
 QR decomposition, a decomposition of a matrix
 QR algorithm, an eigenvalue algorithm to perfotm QR decomposition
 Quadratic reciprocity, a theorem from modular arithmetic
 Quasireversibility, a property of some queues
 Reaction quotient (Qr), a function of the activities or concentrations of the chemical species involved in a chemical reaction

Other uses
 Quarterly Review, a defunct literary and political periodical
 Qatari riyal, the currency of Qatar

QR


Die Rosenkehlsylphe (Polyonymus caroli) oder Breitschwanzsylphe ist ein Vogel aus der Familie der Kolibris (Trochilidae) und die einzige Art der somit monotypischen Gattung Polyonymus. Das Verbreitungsgebiet dieser endemischen Art beschränkt sich auf Peru. Der Bestand wird von der IUCN als "nicht gefährdet" (least concern) eingestuft.

Merkmale

Die männliche Rosenkehlsylphe erreicht eine Körperlänge von etwa 12,5 bis 13 cm, während das Weibchen nur ca. 11 cm groß wird. Der leicht gebogene Schnabel macht dabei 20 mm aus. Beide Geschlechter sind dunkel bronzegrün. Das Männchen hat eine rosaviolett gefärbte Kehle. Der stark gegabelte 6 cm lange Schwanz mit abgerundeten Enden ist stahlblau mit weißen seitlichen Säumen. Das Weibchen hat eine glänzend orange Kehle mit einem leicht grauen Bauch. Der etwas kürzere und weniger gegabelte Schwanz ist an den zentralen Steuerfedern bronzegrün.

Jungvögel sind blasser und auf der Unterseite mit goldenen Schuppen gefleckt, die an der Kehle ins Grünliche übergehen. Bei den männlichen Jungtieren ist die Kehle rosa gesprenkelt. Der Schwanz ist nur wenig gegabelt und deutlich kürzer.

Verhalten
Rosenkehlsylphen sind relativ unterwürfig gegenüber anderen Kolibris der Gattungen der Veilchenohrkolibris (Colibri) und der Bergnymphen (Oreotrochilus). Sie sind sehr scheu und daher eher unauffällig in niederem dichterem Gestrüpp anzutreffen. Nektar sammeln sie unter anderem von den Blüten der Mistelgattung Phygilanthus.

Verbreitung und Lebensraum

Rosenkehlsylphen leben an halbtrockenen, buschbestandenen Andenhängen mit dichtem Gestrüpp, dornigem Unterholz, Kakteen oder Agaven sowie kleineren Bergwäldern. Selten, aber weit verbreitet findet man sie an den Hängen der Westanden von Peru. In den Bergtälern zwischen Río Marañón und Río Mantaro sind sie in Höhen zwischen 2100 und 3400 Meten anzutreffen. In anderen Andentälern von Cajamarca bis in den Westen von Arequipa kommen sie sogar sie in Höhen zwischen 1500 und 3600 Metern vor.

Fortpflanzung
Zur Fortpflanzung ist nur bekannt, dass die Brutzeit im November und Dezember liegt.

Lautäußerungen
Der Ruf besteht aus einem schmucklosen schnellen Schnattern, das wie tcht bzw. tchtcht klingt.

Unterarten
Im Moment sind keine Unterarten der Rosenkehlsylphe bekannt. Sie gilt als monotypisch.

Etymologie und Forschungsgeschichte
Jules Bourcier beschrieb die Art unter dem Namen Trochilus Caroli. Das Artepitheton Caroli ist der Genitiv von Carolus, der lateinischen Form für Charles. Da Bourcier in der Erstbeschreibung nicht erwähnt, wem er die Art gewidmet hat, ist man auf Vermutungen angewiesen. Es könnte sich um Charles Lucien Jules Laurent Bonaparte handeln, der seinerseits Bourcier zwei Taxa widmete. Der französische Trivialname Troch. de Charles, den Bourcier verwendete, unterstützt diese These.

1863 stellte Ferdinand Heine junior die Art in die neue Gattung Polyonymus. Die Art gilt als monotypisch. Weil sie zuvor bereits den Gattungen Trochilus, Hylocharis, Calliphox, Avocettinus und Cometes zugeordnet gewesen war, entschied er sich für den Namen Polyonymus für "vielnamig" ().

Literatur

Weblinks

 Factsheet auf BirdLife International

Einzelnachweise

Kolibris
Endemisches Tier Perus

Rosenkehlsylphe


Arūnas Laurinaitis (* 1961 in der Litauischen SSR) ist ein litauischer Chemie-Ingenieur und Manager, Aktionär (4,75 % Aktien) des drittgrößten litauischen Konzerns Achemos grupė.

Leben
1985 absolvierte das Studium der Chemie an der Fakultät für Chemietechnologie am Kauno politechnikos institutas  und begann im Chemiebetrieb "Azotas" zu arbeiten. Von 1998 bis 2000 absolvierte er das Masterstudium (Business management and administration) an der Technischen Universität Kaunas und an der ISM University of management and economics.  2010 studierte er am Baltic Institute of Corporate Governance.

Von 2001 bis 2011 war er Vizepräsident der "Achemos grupė", verantwortlich für Investitionen und Wirtschaftsentwicklung. Vom Oktober 2011 bis zum 30. Januar 2013 war er Präsident der "Achemos grupė" (er trat selbst zurück).

Familie

Laurinaitis ist verheiratet. Mit Frau Aušra hat er zwei Töchter.

Einzelnachweise

Manager (Litauen)
Chemieingenieur
Unternehmer (Rajongemeinde Jonava)
Person (Achemos grupė)
Chemiker (21. Jahrhundert)
Chemiker (20. Jahrhundert)
Geboren 1961
Mann
Litauer
Absolvent der ISM University of Management and Economics
Absolvent der Technischen Universität Kaunas

Arūnas Laurinaitis


Gadgets Galore est un court métrage humoristique américain réalisé par Robert Youngson et sorti le 30 juillet 1955.

Synopsis
L'histoire de l'automobile aux États-Unis, de ses débuts balbutiants à aujourd'hui. Le film contient diverses séquences et extraits en noir et blanc de vieux films au début du . Chacun d'entre eux a la particularité de mettre en valeur les curiosités et les accidents lié aux voitures d'époques. Tout au long de la séquence, plusieurs narrateurs commentent cela d'une manière désinvolte ou maussade, imitant parfois l'accent français ou l'accent allemand. Il est aussi expliqué que les constructeurs d'automobiles étaient fort nombreux, ce qui rendait considérablement variable la qualité de leurs produits, qui généreront par la suite des embouteillages dans la circulation citadine, de la pollution et des courses de voitures.

Fiche technique

 Titre original : Gadgets Galore
 Réalisation : Robert Youngson
 Scénario : Albert Helmes
 Son : Kenneth Upton
 Société de production : Robert Youngson Productions
 Société de distribution : Warner Bros.
 Pays d'origine : États-Unis
 Langue originale : Anglais
 Genre : Court métrage, comédie
 Format : Noir et blanc
 Durée : 10 minutes
 Date de sortie : 1955

Distribution
 Dwight Weist : Narrateur
 Ward Wilson : Narrateur
 Barney Oldfield : lui-même (archives)
 Charles Emmett Mack : L'homme avec le projecteur à diapositives (non crédité)
 Russell Simpson : L'homme dans le public du théâtre (images d'archives et non crédité)

Oscar

 Gadgets Galore fut nommé aux Oscars.

Notes et références

Liens externes

 Gadgets Galore - Moviefone
 Gadgets Galore - Cinema Cats
 Gadgets Galore - TMBD

Film américain sorti en 1955
Comédie américaine
Court métrage américain
Film distribué par Warner Bros. Pictures
Film nommé aux Oscars

Gadgets Galore


Le Marengo était une frégate cuirassée française de la classe Océan, construite à partir de 1865 par les arsenaux de Brest afin d'améliorer la classe Provence. Encore en phase d'essais lors de l'éclatement de la guerre contre la Prusse en 1870, le navire fut assigné à réserve et remplit diverses missions jusqu'en 1896, date à laquelle il fut ferraillé. Son nom fait référence à la bataille de Marengo, où l'armée d'Italie du général Bonaparte écrasa les Autrichiens au Piémont, le 14 juin 1800.

Historique
Deuxième exemplaire de la classe Océan, conçue par l'ingénieur naval Henri Dupuy de Lôme afin d'améliorer le concept de la classe Provence, le Marengo fut mis en chantier par l'Arsenal de Brest en 1865. Sa quille fut posée en juillet 1865, et le bateau fut lancé officiellement le 15 octobre 1868.

Passant ensuite en phase d'essais à la mer à partir du 1er juillet 1870, il n'est pas encore prêt lorsque la guerre contre la Prusse éclate, le 18 juillet suivant. Le bateau est alors placé en réserve et n'est admis au service que le 1er mai 1872, au sein de l'escadre de Méditerranée, jusqu'en 1876 où la frégate est de nouveau mise en réserve.

Le 2 octobre 1880, le Marengo fut de nouveau affecté dans l'escadre de la Méditerranée, avant d'être assigné à la Division Navale du Levant le 13 février 1881. Lors de l'occupation de la Tunisie, le Marengo participa au bombardement du port de Sfax, puis resta en service jusqu'en 1886, où on le plaça en réserve.

En 1888, le Marengo devint le vaisseau amiral de la flotte du Nord et la mena lors d'un voyage en 1891 qui la fit visiter la baie d'Osborne, au Royaume-Uni, ainsi que Kronstadt, en Allemagne. Trop âgé, le bateau est une dernière fois mis en réserve en 1892, et ferraillé en 1896.

Conception
L'ingénieur naval Henry Dupuy de Lôme, concepteur de la classe Provence et des cuirassés Gloire et Napoléon, voulu améliorer le concept de ladite classe avec les nouveaux cuirassés Océan. Pour ce faire, il réorganisa l'armement du navire en concentrant en son centre la batterie principale, couverte par des barbettes. De plus, la classe Océan fut dotée de trois cloisons étanches en fer, et d'un bélier de métal.

Armement
Les cuirassés de classe Océan possédaient quatre barbettes sur leur pont supérieur, accueillant leur armement principal, quatre canons de 274 millimètres, ainsi que quatre autres canons de 240 millimètres et sept canons de 138 millimètres.

Lors de sa modernisation en 1885, deux canons supplémentaires de 274 millimètres furent ajoutés, et tous les anciens canons de 138 mm furent remplacés par des fûts de 120 mm.

Personnalités ayant servi à bord

Notes et références

Bibliographie

Cuirassé de la Marine française

Marengo (cuirassé)


Hinrichshagen er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Landhagen i den nordvestlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Hinrichshagen er beliggende omkring tre kilometer sydvest for Greifswald, syd for floden Ryck. L 35, (den tidligere Bundesstraße B 96) der er ringvejen omkring Greifswald, går gennem kommunen.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side  på amtets websted
 Befolkningsstatistik

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Landhagen
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Hinrichshagen (Vorpommern)


Tore Ørjasæter, né le  et mort le , est un éducateur et poète norvégien.

Biographie
Ørjasæter est né à Skjåk, dans le Comté d'Oppland, en Norvège. Fils d'enseignant, il fréquente l'université populaire de Voss et obtient son diplôme d'enseignant avant de devenir écrivain.

La poésie d'Ørjasæter est écrite en Nynorsk dans la tradition folklorique norvégienne. Son écriture est influencée par Ivar Aasen, Aasmund Olavsson Vinje et . Comme ceux-ci, il est préoccupé par la modernisation de la société traditionnelle et le conflit entre l'individu et la communauté, mais il diffère de ces poètes par une attitude plus positive envers la nouvelle société. Vers la fin de sa vie, il commence également à expérimenter une écriture plus « moderne ». Le poème Gudbrand Langleite est considéré comme son œuvre principale.

Vie privée
Ørjasæter se marie en 1921 avec Aaslaug Skaaden (1896–1988). Il est le père du critique littéraire  (1925- 2006) et le beau-père du professeur .

Œuvres
Liste non exhaustive :

Poésie

Trilogie

Pièce de théâtre

Récompenses

 1929 : Statens kunstnerlønn
 1946 : Dotation Gyldendal (Gyldendals legat)
 1952 : Prix Dobloug
 1957 : Prix de la culture Gudbrandsdal
 1968 : Prix Melsom (Melsom-prisen)

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1886
Naissance dans l'Østlandet
Lauréat du prix Dobloug
Poète norvégien du XXe siècle
Écrivain norvégien de langue nynorske
Professeur norvégien
Critique littéraire norvégien
Décès en février 1968
Décès dans l'Østlandet
Décès à 81 ans

Tore Ørjasæter


Termik Yüksek Basınç, soğumaya bağlı olarak oluşan basınçtır. Havanın alt bölümlerinde basınç çok yüksektir. Hava soğuktur ve etkisi altına aldığı yerlerde sıcaklığı düşürür. Alt katmanlarındaki yüksek basınç 3–4 km'den sonra hızla kaybolur. Denkleşme yüzeyinden sonra alçak basınç oluşur. Kutup noktaları sıcaklığa bağlı olarak termik yüksek basınç alanlarıdır.

Kaynakça

Antisiklonlar

Termik yüksek basınç


Ernst Buchner (* 20. März 1892 in München; † 3. Juni 1962 ebenda) war ein deutscher Kunsthistoriker und Museumsdirektor.

Leben

Buchners Vater Georg Buchner war akademischer Maler, die Mutter eine Schwester des Bildhauers Josef Flossmann. Der Bruder Georg Buchner lehrte später als erfolgreicher Architekt und Professor an der Kunstgewerbeschule. Nach dem Abitur am Theresiengymnasium studierte Buchner ab 1912 Kunstgeschichte an der Universität München. Besonders interessierte ihn die deutsche Malerei und Graphik der Spätgotik und der Dürerzeit. Während des Ersten Weltkrieges diente er beim 7. Feld-Artillerie-Regiment "Prinz Leopold" und wurde mit dem Eisernen Kreuz I. und II. Klasse ausgezeichnet. Er wurde 1921 bei Heinrich Wölfflin mit einer Arbeit Jan Polack, Stadtmaler von München promoviert. Zuerst arbeitete er ohne Einkommen als Volontär, dann als Assessor bei den Bayerischen Staatsgemäldesammlungen und der Graphischen Sammlung in München und war 1922/23 am Münchner Residenzmuseum tätig.

1926 wurde er zum Konservator ernannt. Ab 1928 war der Sechsunddreißigjährige Direktor des Wallraf-Richartz-Museums in Köln und veranstaltete eine Retrospektive zu Wilhelm Leibl. 1932 wurde Buchner zum Generaldirektor der Bayerischen Staatsgemäldesammlungen berufen. 1935 zeigte er in Sonderausstellungen "Anfänge der Münchner Tafelmalerei", 1938 "Albrecht Altdorfer und sein Kreis".

Buchner, der dem Kampfbund für Deutsche Kultur angehörte, trat zum 1. Mai 1933 der NSDAP bei (Mitgliedsnummer 3.204.678). Laut Petropoulos soll er "die Gestapo bei der Beschlagnahmung jüdischer Kunstgüter" unterstützt haben. Buchner war seit 1940 Honorarprofessor der Kunstgeschichte an der Universität München. 1941 nahm ihn die Bayerische Akademie der Wissenschaften als ordentliches Mitglied auf.
Im Juni 1942 reiste er im Auftrag der Berliner Führerkanzlei in das unbesetzte Frankreich, um den nach Pau an den atlantischen Pyrenäen ausgelagerten Genter Altar ins Deutsche Reich zu schaffen.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde Buchner aus dem Amt des Generaldirektors entlassen. Er wurde im Juni und Juli 1945 von der Art Looting Investigation Unit des amerikanischen "Office of Strategic Services" verhört. Bei der Entnazifizierung wurde Buchner als Mitläufer eingestuft. Nach der Pensionierung des Generaldirektors Eberhard Hanfstaengl am 1. April 1953 wurde Buchner wieder als Generaldirektor der Bayerischen Staatsgemäldesammlungen eingesetzt. Am 8. Dezember 1953 hielt er die Festrede der öffentlichen Sitzung der Bayerischen Akademie der Wissenschaften über die vor zehn Jahren zertrümmerte "Alte Pinakothek München". Am 7. Juni 1957 eröffnete er in Gegenwart des Bundespräsidenten Theodor Heuss die wieder aufgebaute Alte Pinakothek.

Schriften (Auswahl)
 Oberdeutsche Kunst der Spätgotik und Reformationszeit, Augsburg 1924
 Der Ältere Breu als Maler, Augsburg 1928
 Die Augsburger Tafelmalerei der Spätgotik, Augsburg 1928
 Meisterwerke älterer Kunst aus dem deutschen Kunsthandel, Köln 1930
 Die Alexanderschlacht, Der Kunstbrief Nr. 21, Berlin 1943
 Das Emmauswunder von Adam Elsheimer, München 1950
 Das deutsche Bildnis der Spätgotik und der frühen Dürerzeit, Berlin 1953
 Die Alte Pinakothek München. Meisterwerke der europäischen Malerei, München 1957
 Deutsche Malerei der Dürerzeit, München 1959

Literatur
 Theresa Sepp: Ernst Buchner (1892–1962): Meister der Adaption von Kunst und Politik, Dissertation, LMU München 2020,
Lincoln Kirstein: The Quest of the Lamb, Our Army unearths a tremendous German hoard and prepares the greatest exhibition of stolen art in modern history, Town and Country, New York September 1945, S. 182
 Theodor Müller: Nachruf Ernst Buchner, Bayerische Akademie der Wissenschaften, Jahrbuch 1962, München 1962, S. 185 ff.

 Jonathan Petropoulos: The Faustian Bargain, The Art World in Nazi Germany. New York 2000, ISBN 0-19-988094-8, S. 34
 Hans-Michael Körner (Hrsg.): Große Bayerische Enzyklopädie. Bd. 1, München 2005, S. 252.
 Ernst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. S. Fischer, Frankfurt am Main 2007, ISBN 978-3-10-039326-5, S. 86

Weblinks

 Bundesarchiv Bestand B 323/191, Berichte des Office of Strategic Services, Art Looting Interrogation Unit zum "Sonderauftrag Linz". Bericht Ernst Buchners zum Genter Altar

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Wissenschaftlicher Mitarbeiter der Bayerischen Staatsgemäldesammlungen
Wissenschaftlicher Mitarbeiter des Wallraf-Richartz-Museums
Museumsleiter
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
NSDAP-Mitglied
KfdK-Mitglied
Kunstraub
Person (deutsche Besetzung Frankreichs 1940–1945)
Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher

Geboren 1892
Gestorben 1962
Mann

Ernst Buchner (Kunsthistoriker)


سعد الصغير (30 يناير 1970  -)، مغني شعبي وممثل مصري.

عن حياته
اشتهر بأغنيته «هتجوز»، وهي من أغانيه التي لاقت استحسان عديدين.
في الوقت نفسه تم انتقاده من عدد من النقاد ولاقت بعض أغنياته اتهامات بكونها قد تحمل تلميحات وصفها البعض بـ المسفة.

ترشحه لرئاسة الجمهورية
قرر سعد الصغير ترشحه لرئاسة جمهورية مصر العربية في شهر أبريل 2012 قبل غلق باب الترشح لعدة أيام وذهب إلي مقر اللجنة العليا للأنتخابات بمصر الجديدة لكي يسحب الأوراق ويسأل عن الأوراق الناقصة  وعن برنامجه الانتخابى، قال سعد

أعماله

الأفلام
 2017:امان يا صاحبي
 2016: 30 يوم في العز
 2013: عش البلبل
 2012: حصل خير
 2012: الآنسة مامي (ضيف شرف)
 2011: شارع الهرم
 2010: ولاد البلد
 2009: ابقى قابلني
 2009: البيه رومانسي
 2006: عليا الطرب بالتلاتة
 2006: قصة الحي الشعبي
 2006: لخمة راس

المسلسلات
 2020: ولاد إمبابة
 2018: 30 ليلة وليلة
 2014: دلع بنات
 2014: عفاريت محرز
 2011: أنا وبابا - سيت كوم ضيف شرف
 2008: راجل وست ستات (ج3) - سيت كوم
 2006: آن الأوان
 2006: مبروك جالك قلق

البرامج
 2013: من غير زعل
 2014: سعد وسعد

الفوازير
 2007: عفاريت مراتي

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مغنون مصريون
ممثلون مصريون
مواليد 1389 هـ
مواليد 1970

سعد الصغير


Mooreov zakon je opažanje da se broj tranzistora u gustom integriranom krugu udvostručuje otprilike svake dvije godine. Promatranje je nazvano po Gordonu Mooreu, suosnivaču tvrtke Fairchild Semiconductor i izvršnom direktoru Intela, koji je 1965. godine opisao udvostručenje svake godine u broju komponenta po integriranom krugu. Trend počinje izumom integriranog kruga 1958. godine. Pogledajte grafikon na dnu stranice 3 Mooreove izvorne prezentacije ideje. i predviđa se da će se ta stopa rasta nastaviti barem još jedno desetljeće. U 1975., radujemo se sljedećem desetljeću, revidirao je prognozu na udvostručenje svake dvije godine. Razdoblje se često navodi kao 18 mjeseci zbog predviđanja Davida Housea, što je kombinacija učinka više bržih tranzistora.

Mooreovo se predviđanje pokazalo točnim već nekoliko desetljeća, te se koristi u industriji poluvodiča za usmjeravanje dugoročnog planiranja i postavljanje ciljeva za istraživanje i razvoj.
Napredak u digitalnoj elektronici snažno je povezan s Moorovim zakonom:  prilagođeno kvaliteti cjene,  kapacitet memorije,  senzori, pa čak i broj i veličina pixels u digital cameras. Digitalna elektronika doprinijela je svjetskom gospodarskom rastu krajem dvadesetog i početkom dvadeset prvog stoljeća.
Mooreov zakon opisuje pokretačku snagu tehnoloških i društvenih promjena, Produktivnost # produktivnost rada, i  ekonomski rast.

Moorov zakon je opažanje i prognoziranje povijesnog trenda, a ne  fizički ili prirodni zakon. Iako je stopa ostala stabilna od 1975 do oko 2012, stopa je bila brža tijekom prvog desetljeća. Općenito, nije logično ekstrapolirati iz povijesne stope rasta u neograničenu budućnost. Na primjer, ažuriranje za 2010 godinu Međunarodni tehnološki plan za poluvodiče predviđalo je da će se rast usporiti tijekom 2013, i u 2015 godine Gordon Moore je predvidio da će stopa  napredka dosegnuti  zasićenje: "Vidim da Murov zakon umire ovdje u sljedećem desetljeću."

Intel je 2015 naveo da se tempo napretka usporio, počevši od 22 nm širine značajke oko 2012, i nastavlja se na 14 nm. Brian Krzanich, bivši glavni izvršni direktor Intela, izjavio je: "Danas je naš ritam bliži dvije i pol godine od dvije." Intel je također izjavio da će 2017  hiperskaliranje moći nastaviti trend Mooreovog zakona i nadoknaditi povećani ritam agresivnim skaliranjem izvan tipičnog udvostručenja tranzistora. Krzanich je naveo reviziju Moore iz 1975 kao presedan trenutnog usporavanja, koje proizlazi iz tehničkih izazova i "prirodni je dio povijesti Moorovog zakona".

Povijest

Godine 1959 Douglas Engelbart je raspravljao o predviđenom smanjenju veličine integriranog kruga veličine u članku "Mikroelektronika i umjetnost sličnosti". Engelbart je svoje ideje predstavio 1960 godine Međunarodna konferencija o čvrstim državnim krugovima, gdje je Moore bio prisutan u publici.

Za trideset petu godišnjicu izdanja časopisa   Electronics ', koji je objavljen 19 travnja 1965, Gordon E. Moore, koji je radio kao direktor istraživanja i razvoja na Fairchild Semiconductor u to vrijeme, zamoljen je predvidjeti što će se dogoditi u industriji komponenti poluvodiča u sljedećih deset godina. Njegov odgovor bio je kratak članak pod naslovom "Usklađivanje više komponenti na integrirane sklopove". Unutar svog uvodnika, on je nagađao da bi do 1975 godine bilo moguće sadržavati čak 65.000 komponenti na jednom četvrtinskom inču poluvodiču.
Složenost za minimalne troškove komponenti povećala se po stopi od otprilike dva puta godišnje. Naravno, u kratkom roku se može očekivati da će se ta stopa nastaviti, ako ne i povećati. Dugoročno gledano, stopa povećanja je malo neizvjesnija, iako nema razloga vjerovati da neće ostati gotovo konstantna najmanje 10 godina.

Njegovo je rasuđivanje bilo logaritamsko-linearni odnos između složenosti uređaja (veća gustoća kruga uz smanjenu cijenu) i vremena.

Na 1975 IEEE International Electron Devices Meeting Moore je revidirao prognoziranu stopu. Složenost poluvodiča nastavit će se udvostručavati svake godine do otprilike 1980 godine, nakon čega bi se smanjivala na stopu udvostručenja približno svake dvije godine. On je iznio nekoliko čimbenika koji su doprinijeli ovom eksponencijalnom ponašanju:
 die razmere povećavale su se eksponencijalnom brzinom i kako su se neispravne gustoće smanjivale, proizvođači čipova mogli su raditi s većim područjima bez gubitka prinosa;
 istovremena evolucija do sitnijih minimalnih dimenzija;
 i što je Moore nazvao "mudrost sklopa i uređaja".
Nedugo nakon 1975 godine, profesor Carver Mead popularizirao je pojam "Moorov zakon".in reference to Gordon E. Moore's statements at the IEEE.

Unatoč popularnoj zabludi, Moore je nepopustljiv da nije predvidio udvostručavanje "svakih 18 mjeseci". Umjesto toga, David House, kolega iz Intela, uzeo je u obzir sve veće performanse tranzistora kako bi zaključio da će se integrirani krugovi udvostručiti u "performansama" svakih 18 mjeseci.

Mooreov zakon postao je široko prihvaćen kao cilj za industriju, a to su naveli konkurentski proizvođači poluvodiča jer su nastojali povećati procesorsku snagu. Moore je svoj istoimeni zakon smatrao iznenađujućim i optimističnim: "Moorov zakon je kršenje Murphyjevog zakona. Sve postaje sve bolje i bolje." Promatranje je čak bilo viđeno kao samoispunjavajuće proročanstvo. Međutim, brzina poboljšanja fizičkih dimenzija poznata kao Dennard skaliranje usporila se posljednjih godina; i industrija se oko 2016 godine pomaknula s korištenjem skaliranja poluvodiča kao pokretača većeg fokusiranja na zadovoljavanje potreba velikih računalnih aplikacija.

U travnju 2005 Intel ponudio je $10.000 USD za kupnju kopije izvornog pitanja  Elektronike  u kojoj se pojavio Mooreov članak. Inženjer koji je živio u Ujedinjenom Kraljevstvu prvi je pronašao kopiju i ponudio je Intelu.

Mooreov drugi zakon

Budući da se trošak računalne moći potrošača smanjuje, trošak proizvođača da ispuni Moorov zakon slijedi suprotan trend: troškovi istraživanja i razvoja, proizvodnje i testiranja stalno su rasli sa svakom novom generacijom čipova. Rastući troškovi proizvodnje važan su razlog za održavanje Moorovog zakona.
To je dovelo do formulacije Mooreovog drugog zakona, koji se također naziva Rockov zakon, a to je da se  kapital trošak semiconductor fab vrijeme.

Glavni čimbenici

Brojne inovacije znanstvenika i inženjera zadržale su Moorov zakon od početka razdoblja integriranog kruga (IC). Neke od ključnih inovacija navedene su u nastavku, kao primjeri napredaka koji su unaprijedili integrirani sklop tehnologiju za više od sedam redova veličine u manje od pet desetljeća:
 Najistaknutiji doprinos, koji je  raison d'être  za Moorov zakon, je izum integriranog kruga, koji se istovremeno pripisuje Jack Kilby u Texas Instruments i Robert Noyce u Fairchild Semiconductor.
 Izum komplementarnog procesa metal-oksid-poluvodič (CMOS) Frank Wanlass 1963, i brojni napredak u CMOS tehnologiji od strane mnogih radnika u polju poluvodiča od rada Wanlassa, omogućili su izuzetno guste i visokoučinkovite IC-ove koje industrija danas proizvodi.
 Izum dinamičke memorije slučajnog pristupa (DRAM) tehnologije  Robert Dennard na IBM 1967 omogućio je proizvodnju jedno-tranzistorskih memorijskih ćelija, a izum flash memorije Fujio Masuoka u Toshibi 1980-ih doveli su do jeftine memorije velikog kapaciteta u različitim elektroničkim proizvodima.
 Izum  kemijski pojačan fotorezist su Hiroshi Ito, C. Grant Willson i J.M. 1980 koji je bio 5-10 puta osjetljiviji na ultraljubičasto svjetlo. IBM je sredinom 1980-ih uveo kemijski pojačan fotorezist za proizvodnju DRAM-a.
 Izum dubokog UV excimer lasera fotolitografija Kantija Jaina na IBM c.1980Jain, K. "Excimer Laser Lithography", SPIE Press, Bellingham, WA, 1990. omogućio je da se najmanje značajke u IC-ima smanje s 800 nanometara u 1990 na nisku razinu od 10 nanometara u 2016 godini. Prije toga excimer laser se uglavnom koristio kao istraživački uređaj od njihovog razvoja 1970-ih. Iz šire znanstvene perspektive, izum excimer laserske litografije istaknut je kao jedan od glavnih prekretnica u 50-godišnjoj povijesti lasera.
 Izrada poluvodiča # Obrada povratne veze (BEOL) inovacije kasnih 1990-ih, uključujući kemijsko-mehaničko poliranje ili  kemijska mehanička planarizacija (CMP), rov izolacija i bakreni spojevi - iako nisu izravno čimbenik u stvaranju manjih tranzistora - omogućili su poboljšanu  vafel prinos, dodatne  metala žice, bliži razmak uređaja i niži električni otpor.

Karte tehnologija računalne industrije predviđale su 2001 da će se Moorov zakon nastaviti za nekoliko generacija poluvodičkih čipova. Ovisno o vremenu udvostručenja korištenom u izračunima, to bi moglo značiti do stostruko povećanje broja tranzistora po čipu unutar jednog desetljeća. Putokaz za tehnologiju poluvodičke tehnologije koristio je trogodišnje vrijeme udvostručavanja za mikroprocesor s, što je dovelo do desetostrukog povećanja u desetljeću. Intel was reported in 2005 as stating that the downsizing of silicon chips with good economics could continue during the following decade, and in 2008 as predicting the trend through 2029.

Najnoviji trendovi

Jedan od ključnih izazova inženjerskih budućih nanostupanjskih tranzistora je dizajn vrata. Kako se dimenzija uređaja smanjuje, upravljanje protokom struje u tankom kanalu postaje sve teže. U usporedbi s FinFETs, koji imaju dielektrik vrata s tri strane kanala, struktura svemirske kapije ima bolju kontrolu vrata.
U 2010 istraživači na Nacionalnom institutu Tyndall u Corku u Irskoj najavili su tranzistor bez spoja. Kontrolna vrata omotana oko silikonske nanožice mogu kontrolirati prolaz elektrona bez upotrebe spojeva ili dopinga. Oni tvrde da se oni mogu proizvesti na 10-nanometarskoj skali koristeći postojeće tehnike izrade.
 Znanstvenici sa Sveučilišta u Pittsburghu 2011 najavili su razvoj jedno-elektronskog tranzistora promjera 1,5 nanometara, načinjen od materijala na bazi oksida. Tri "žice" konvergiraju na središnjem "otoku" koji može smjestiti jedan ili dva elektrona. Elektroni tunel iz jedne žice na drugu kroz otok. Uvjeti na trećoj žici rezultiraju različitim provodnim svojstvima, uključujući sposobnost tranzistora da djeluje kao memorija čvrstog stanja. Tranzistori nanožara mogli bi potaknuti stvaranje mikroskopskih računala.
 Godine 2012 istraživački tim na University of New South Wales najavio je razvoj prvog radnog tranzistora koji se sastoji od jednog atoma postavljenog točno u silicijskom kristalu (ne samo odabranog od velikog uzorka slučajnih tranzistora. Moorov zakon predvidio je da se ta prekretnica postigne za IC u laboratoriju do 2020 godine.
 IBM je 2015, demonstrirao 7 nm čipove čvorova s silicij-germanium tranzistorima proizvedenim pomoću EUVL. Tvrtka vjeruje da bi ova gustoća tranzistora bila četiri puta veća od struje 14 nm čipova.

Revolucionarni tehnološki napredak može pomoći u održavanju Moorovog zakona kroz poboljšanu izvedbu s ili bez smanjene veličine značajke.
 Istraživači HP Labsa 2008 objavili su rad memristor, četvrti element osnovnog pasivnog kruga čije je postojanje prethodno teoretizirano. Jedinstvena svojstva memristora dopuštaju stvaranje manjih i učinkovitijih elektroničkih uređaja.
 Godine 2014 biološki inženjeri na Sveučilištu Stanford razvili su krug po uzoru na ljudski mozak. Šesnaest "Neurocore" čipova simulira milijun neurona i milijarde sinaptičkih veza, za koje se tvrdi da su 9.000 puta brže i energetski učinkovitije od tipičnog personalni kompujtera.
 U 2015 godini, Intel i Micron su najavili 3D XPoint, a trajna memorija je tvrdila da je znatno brža sa sličnom gustoćom u odnosu na NAND. Proizvodnja koja je trebala započeti 2016 godine odgođena je do druge polovice 2017 godine.

Dok su fizička ograničenja za skaliranje tranzistora, kao što su propuštanje izvora do odvoda, ograničeni metali vrata i ograničene mogućnosti za kanalni materijal, postignuti, otvoreni su novi putevi za nastavak skaliranja. Najviše obećavajući od ovih pristupa oslanjaju se na korištenje spin stanja elektrona spintronika, tunelskog spoja i naprednog zatvaranja kanalnih materijala putem nano-žičane geometrije. Opsežan popis dostupnih uređaja pokazuje da je širok raspon mogućnosti uređaja otvoren za nastavak Mooreovog zakona u sljedećih nekoliko desetljeća. U industrijskim laboratorijima aktivno se razvijaju logika i memorija zasnovana na centrifugi, kao i akademske laboratorije.

 Istraživanje alternativnih materijala
Velika većina strujnih tranzistora na IC-ovima uglavnom se sastoji od  dopirani silicij i njegove legure. Budući da je silicij proizveden u jednom nanometarske tranzistore, efekt kratkog kanala nepovoljno mijenja željena svojstva materijala silicija kao funkcionalni tranzistor. U nastavku se nalazi nekoliko ne-silikonskih nadomjestaka u proizvodnji malih nanometarskih tranzistora.

Jedan predloženi materijal je indij galij arsenid, ili InGaAs. U usporedbi s njihovim silikonskim i njemačkim kolegama, InGaAs tranzistori su više obećavajući za buduće logičke aplikacije velike brzine, male snage. Zbog intrinzičnih značajki  III-V sastavljeni poluvodiči, kvantna bušotina i tunel tranzistori na temelju InGaAs predloženi su kao alternative tradicionalnim MOSFET dizajnu.
U 2009 godini Intel je najavio razvoj 80-nanometarskih InGaAs kvantnih jazova tranzistora. Uređaji kvantne bušotine sadrže materijal spojen između dva sloja materijala sa širim pojasom. Unatoč dvostrukoj veličini vodećih silikonskih tranzistora u to vrijeme, tvrtka je izvijestila da su jednako dobro radili i trošili manje energije.
Tijekom 2011 istraživači u Intelu pokazali su 3-D tranzistore InGaAs s poboljšanim karakteristikama curenja u usporedbi s tradicionalnim planarnim konstrukcijama. Tvrtka tvrdi da je njihov dizajn postigao najbolju elektrostatiku bilo kojeg III-V sastavnog poluvodičkog tranzistora. Na Međunarodnoj konferenciji o čvrstim krugovi u čvrstom stanju za 2015 godinu, Intel je spomenuo uporabu III-V spojeva na temelju takve arhitekture za njihovo 7 nanometarsko čvorište.
 2011 godine, istraživači na Sveučilište u Teksasu u Austinu razvili su InGaAs tunelske tranzistore s efektom polja koji su sposobni za veće radne struje od prethodnih konstrukcija. Prve III-V TFET dizajne pokazali su 2009 godine zajednički tim Sveučilišta Cornell i Pennsylvania State University.
 Godine 2012 tim MIT-ovih Microsystems Technology Laboratories razvio je 22nm tranzistor temeljen na InGaAs, koji je u to vrijeme bio najmanji ne-silicijski tranzistor ikada izgrađen. Tim je koristio tehnike koje se trenutno koriste u proizvodnji silicijskih uređaja i nastoji postići bolje električne učinke i smanjenje 10-nanometar skale.

Istraživanje također pokazuje kako su biološke mikro-stanice sposobne za impresivnu računalnu snagu dok su energetski učinkovite.

Različiti oblici grafena se proučavaju za elektroniku grafena, npr. Graphene nanoribbon  tranzistori pokazali su veliko obećanje od njegovog pojavljivanja u publikacijama u 2008 godini. (Bulk graphene ima pojasni raspon nule i stoga se ne može koristiti u tranzistorima zbog njegove konstantne Prolaznost, nesposobnost isključivanja.Zigzag rubovi nanoribona uvode lokalizirana energetska stanja u provodnoj i valentnoj vrpci, a time i pojasni razmak koji omogućuje prebacivanje kada je proizveden kao tranzistor.Na primjer, tipični GNR širine od 10nm ima poželjna energija pojasnog raspona 0.4eV.) Potrebno je, međutim, provesti još istraživanja na pod-50 nm slojevima grafena, jer se povećava njegova otpornost, a time i mobilnost elektrona.

 Vožnja budućnosti kroz fokus aplikacije

Većina prognostičara industrije poluvodiča, uključujući Gordona Moora, očekuvat da će Moorov zakon završiti oko 2025.

U travnju 2005 Gordon Moore je u jednom intervjuu izjavio da se projekcija ne može održati na neodređeno vrijeme: "To se ne može nastaviti zauvijek. Također je primijetio da će tranzistor na kraju dosegnuti granice minijaturizacije na atomskim razinama) U pogledu veličine [tranzistora] možete vidjeti da se približavamo veličini atoma koji je temeljna barijera, ali to će biti dvije ili tri generacije prije nego što dođemo tako daleko - ali to je daleko kao što smo ikada mogli vidjeti. Imamo još 10 do 20 godina prije nego stignemo do temeljne granice. Do tada će moći napraviti veće čipove i imati tranzistorske proračune u milijardama. Godine 2016 Tehnološki plan za poluvodiče, nakon što je Mooreov zakon koristio industriju od 1998., izradio je svoj konačni plan. Više se nije usredotočio na plan istraživanja i razvoja na Mooreov zakon. Umjesto toga, istaknuo je ono što bi se moglo nazvati strategijom više od Moorea u kojoj potrebe aplikacija pogone razvoj čipa, a ne fokus na skaliranje poluvodiča. Pokretači aplikacija kreću se od pametnih telefona do AI do podatkovnih centara.

Nova inicijativa za općenitiju cestovnu mapu pokrenuta je kroz inicijativu IEEE-a Rebooting Computing, nazvanu International Roadmap for Devices and Systems (IRDS).

 Posljedice
Tehnološka promjena je kombinacija više i bolje tehnologije. Studija iz 2011 godine u časopisu  Science   pokazala je da je vrhunac promjene svjetske sposobnosti izračunavanja informacija 1998 godine, kada je svjetska tehnološka sposobnost izračunavanja informacija o općim podacima - Namjena računala je rasla na 88% godišnje. Od tada se tehnološka promjena jasno usporila. U novije vrijeme, svaka nova godina dopuštala je ljudima da izvrše otprilike 60% više računanja nego što je to bilo moguće u svim postojećim računalima opće namjene u prethodnoj godini. To je još uvijek eksponencijalno, ali pokazuje da se stopa tehnoloških promjena mijenja tijekom vremena.

Primarna pokretačka snaga  gospodarski rast je rast produktivnosti, Mooreov zakon utječe na produktivnost. Moore (1995) je očekivao da će se "stopa tehnološkog napretka kontrolirati iz financijske stvarnosti". Međutim, obrnuto se moglo dogoditi i dogodilo se krajem 1990-ih, a ekonomisti su izvijestili da je rast produktivnost # produktivnost rada produktivnost ključni ekonomski pokazatelj inovacija."

Ubrzanje u napretku poluvodiča pridonijelo je porastu SAD-a  produktivnost rast, koji je u razdoblju od 1997 do 2004 dostigao 3,4% godišnje, premašivši 1,6% godišnje tijekom razdoblja 1972-1996. Kao što ekonomist Richard G. Anderson primjećuje, "brojne studije otkrile su uzrok ubrzanja produktivnosti do tehnoloških inovacija u proizvodnji poluvodiča koje su naglo smanjile cijene takvih komponenti i proizvoda koji ih sadrže (kao i proširenje mogućnosti takvih proizvoda)."

Alternativni izvor poboljšanih performansi je u mikroarhitekturi tehnikama koje iskorištavaju rast dostupnog broja tranzistora. Izvršavanje naloga i na čipu  caching i  prefetching smanjuju usko grlo latencije memorije na račun korištenja više tranzistora i povećanja složenosti procesora. Ova povećanja su empirijski opisana Pollackovim pravilom, u kojem se navodi da se performanse povećavaju zbog tehnika mikroarhitekture približnog korijena složenosti (broj tranzistora ili područja) procesora.

Godinama su proizvođači procesora donosili povećanje takta i paralelizam na razini uputa, tako da je jedan-kodni kôd izvršavao brže na novijim procesorima bez modifikacija. Sada, za upravljanje rasipanje CPU snage, proizvođači procesora preferiraju multi-core dizajne čipova, a softver mora biti napisan na multi-threaded način kako bi se u potpunosti iskoristila hardver. Mnoge višenitne razvojne paradigme uvode režijske troškove i neće vidjeti linearno povećanje brzine u odnosu na broj procesora. To je osobito istinito pri pristupu dijeljenim ili ovisnim resursima, zbog  zaključavanja sukoba. Taj učinak postaje vidljiviji s povećanjem broja procesora. Postoje slučajevi u kojima je otprilike 45% povećanje procesorskih tranzistora rezultiralo povećanjem procesne snage za 10-20%.

S druge strane, proizvođači procesora iskorištavaju 'dodatni prostor' koji osigurava skupljanje tranzistora za dodavanje specijaliziranih procesnih jedinica koje se bave značajkama kao što su grafika, video i kriptografija. Na primjer, Intelovo proširenje Parallel JavaScript ne samo da dodaje podršku za više jezgri, već i za druge neobavezne značajke obrade njihovih čipova, kao dio migracije u skriptiranje na strani klijenta prema HTML5.

Negativna implikacija Moorovog zakona je zastarijevanje, to jest, kako se tehnologije nastavljaju ubrzano "poboljšavati", ta poboljšanja mogu biti dovoljno značajna da ubrzaju zastarjele tehnologije prethodnika. U situacijama u kojima su sigurnost i sposobnost preživljavanja hardvera ili podataka od najveće važnosti, ili u kojima su resursi ograničeni, brzo zastarijevanje može predstavljati prepreku za nesmetano ili kontinuirano poslovanje.

Zbog toksičnih materijala koji se koriste u proizvodnji modernih računala, zastarjelost, ako se ne upravlja na odgovarajući način, može dovesti do štetnih utjecaja na okoliš. S druge strane, zastarjelost ponekad može biti poželjna za tvrtku koja može imati ogromnu dobit od redovite kupnje često skupe nove opreme umjesto zadržavanja jednog uređaja na duže vrijeme. Oni u industriji su toga svjesni i mogu iskoristiti planirano zastarijevanje kao metodu povećanja profita.

Moorov je zakon značajno utjecao na performanse drugih tehnologija: Michael S. Malone je pisao o Mooreovom ratu nakon očiglednog uspjeha šoka i strahopoštovanja u ranim danima rata u Iraku. Napredak u razvoju vođenog oružja ovisi o elektroničkoj tehnologiji. Poboljšanja gustoće kruga i operacija male snage povezane s Moorovim zakonom također su doprinijele razvoju tehnologija uključujući mobilne telefone i 3-D printing.

Druge formulacije i slična opažanja
Nekoliko mjera digitalne tehnologije poboljšava se na eksponencijalnim stopama vezanim uz Moorov zakon, uključujući veličinu, cijenu, gustoću i brzinu komponenti. Moore je napisao samo o gustoći komponenti, "komponenta je tranzistor, otpornik, dioda ili kondenzator uz minimalne troškove.
Tranzistori po integriranom krugu- Najpopularnija formulacija je udvostručenje broja tranzistora na integriranim krugovima svake dvije godine. Krajem 1970-ih, Mooreov zakon postao je poznat kao granica za broj tranzistora na najsloženijim čipovima. Grafikon na vrhu pokazuje taj trend i danas od 2017 komercijalno raspoloživ procesor s najvećim brojem tranzistora je 48 jezgri  Centriq s više od 18 milijardi tranzistora.

Gustoća uz minimalni trošak po tranzistoru - Ovo je formulacija dana u Mooreovom papiru iz 1965 godine. Ne radi se samo o gustoći tranzistora, već o gustoći tranzistora na kojima je trošak po tranzistoru najniži.
Kako se više tranzistora stavlja na čip, trošak da se svaki tranzistor smanji, ali mogućnost da čip ne radi zbog povećanja kvara. Godine 1965 Moore je ispitao gustoću tranzistora pri kojoj je trošak minimiziran, i primijetio da će, budući da su tranzistori postali manji kroz napredak u fotolitografiji, taj broj porastao na "stopi od otprilike dva puta godišnje".

Dennard skaliranje - Ovo sugerira da su zahtjevi snage proporcionalni području (i napon i struja proporcionalni duljini) za tranzistore. U kombinaciji s Moorovim zakonom, performans po vatu raste otprilike istom brzinom kao i gustoća tranzistora, udvostručujući se svake 1–2 godine. Prema Dennard skaliranju dimenzije tranzistora su skalirane za 30% (0.7x) svake generacije tehnologije, čime se njihova površina smanjuje za 50%. To smanjuje kašnjenje za 30% (0.7x) i stoga povećava radnu frekvenciju za oko 40% (1.4x). Konačno, da bi se održalo konstantno električno polje, napon se smanjuje za 30%, smanjujući energiju za 65% i snagu (na frekvenciji 1,4x) za 50%. Stoga se u svakoj tehnologiji generacije tranzistorske gustoće udvostručuje, sklop postaje 40% brži, a potrošnja energije (s dvostrukim brojem tranzistora) ostaje ista.

Porast eksponencijalnog procesora tranzistora koji je predvidio Moore ne može se uvijek prevesti u eksponencijalno veću praktičnu učinkovitost procesora. Otprilike od 2005 do 2007 godine, čini se da se Dennardovo skaliranje pokvarilo, pa iako se Mooreov zakon nastavio nekoliko godina nakon toga, on nije donio dividende u poboljšanju uspješnosti. Primarni razlog koji se navodi za kvar je da u malim veličinama, tekuće curenje predstavlja veći izazov, a također uzrokuje zagrijavanje čipa, što stvara prijetnju toplinske odbjegle i stoga dodatno povećava troškove energije.

Raspad Dennard skaliranja potaknuo je prebacivanje među nekim proizvođačima čipova na veći fokus na višejezgrenim procesorima, ali dobici koje nudi prebacivanje na više jezgri niži su od dobitaka koji bi se postigli da se Dennard skaliranje nastavilo. U drugom odstupanju od Dennardovog skaliranja, Intelovi mikroprocesori usvojili su neplanarnu tri-gate FinFET na 22nm 2012 godine, što je brže i troši manje energije nego konvencionalni planarni tranzistor.

Cijena IT opreme koja je prilagođena kvaliteti -  cijena informacijske tehnologije (IT), računala i periferne opreme, prilagođena za kvalitetu i inflacija, u prosjeku se smanjio za 16% godišnje tijekom pet desetljeća od 1959 do 2009 godine.
 Brzina se ubrzala, međutim, na 23% godišnje u razdoblju 1995-1999, Što je potaknuto bržim IT inovacijama, a kasnije je usporen na 2% godišnje u razdoblju od 2010 do 2013 godine.

Isto tako, stopa poboljšanja cijena mikroprocesora prilagođene kvalitete varira i nije linearna na logaritamskoj skali. Poboljšanje cijena mikroprocesora ubrzalo se krajem 1990-ih, dosegnuvši 60% godišnje (prepolovljeno svakih devet mjeseci) u odnosu na tipičnu stopu poboljšanja od 30% (prepolovljavanje svake dvije godine) tijekom godina i kasnije. Prijenosni mikroprocesori osobito su se poboljšali za 25–35% godišnje u razdoblju 2004–2010, a usporili su na 15–25% godišnje u razdoblju 2010–2013.

Broj tranzistora po čipu ne može u potpunosti objasniti cijene mikroprocesora. Mooreov rad iz 1995 ne ograničava Moorov zakon na strogu linearnost ili na broj tranzistora: "Definicija Moorovog zakona " odnosi se na gotovo sve što je povezano s poluvodičkom industrijom koja, kada je nacrtana na polupapiru, približava ravnu crtu ustručavajte se preispitati njegovo podrijetlo i time ograničiti njegovu definiciju."

Gustoća gustoće tvrdog diska - Slično promatranje (ponekad se naziva Kryderov zakon) napravljeno je 2005 za tvrdi disk areal density.
Nekoliko desetljeća brzog napretka u napredovanju prostorne gustoće značajno se usporilo oko 2010 zbog buke diska, toplinske stabilnosti i sposobnosti pisanja pomoću dostupnih magnetskih polja.

Kapacitet optičkih vlakana - Broj bitova u sekundi koji se mogu poslati u optičko vlakno povećava se eksponencijalno, brže nego Moorov zakon. Keckov zakon, u čast Donald Keck.

Kapacitet mreže - prema Gerryju/Geraldu Buttersu, bivši šef Lucentove grupe za optičko umrežavanje na Bell Labs, postoji još jedna verzija, pod nazivom Buttersov zakon o fotonici, formulacija koja namjerno uspoređuje Mooreov zakon. Buttersov zakon kaže da se količina podataka iz optičkog vlakna udvostručuje svakih devet mjeseci. Tako se trošak prijenosa bita preko optičke mreže smanjuje za pola svakih devet mjeseci. Dostupnost multipleksiranje s podjelom valne duljine (ponekad zvan WDM) povećava kapacitet koji se može postaviti na jedno vlakno za čak 100 puta. Optičko umrežavanje i  gusto multipleksiranje s podjelom valne duljine (DWDM) brzo smanjuje troškove umrežavanja, a daljnji napredak izgleda sigurno. Kao rezultat toga, veleprodajna cijena podatkovnog prometa srušila se u dot-com mjehuriću. Nielsenov zakon kaže da se propusnost dostupna korisnicima povećava za 50% godišnje.

Piksela po dolaru - Slično tome, Barry Hendy iz Kodak Australije nacrtao je piksele po dolaru kao osnovnu mjeru vrijednosti za digitalni fotoaparat, pokazujući povijesnu linearnost (na logaritamskoj skali) ovog tržišta i mogućnost predvidjeti budući trend cijena digitalnih fotoaparata, LCD i LED ekrana te rezolucije.

The Great Moore zakon kompenzator (TGMLC), također poznat kao Wirthov zakon - općenito se naziva software bloat i načelo je da se uzastopne generacije računalnih softvera povećavaju u veličini i složenosti, čime se kompenziraju dobici učinka predviđeni Moorovim zakonom. U članku iz 2008 u InfoWorld, Randall C. Kennedy, bivši Intel, uvodi ovaj pojam koristeći uzastopne verzije Microsoft Office između 2000 i 2007 godine kao svoju premisu. Unatoč povećanju performansi računanja tijekom tog vremenskog razdoblja prema Mooreovom zakonu, Office 2007 je izvršio isti zadatak na pola brzine na prototipnom računalu za 2007 godinu u usporedbi s Officeom 2000 na računalima u 2000 godini.

Proširenje knjižnice Fremont Rider izračunao je 1945 godine da bi se 16 udvostručio kapacitet svakih 16 godina, ako bi bilo dovoljno prostora. Zalagao se za zamjenu glomaznih, raspadnutih tiskanih djela minijaturnim analognim fotografijama koje bi se mogle duplicirati na zahtjev za knjižnične korisnike ili druge institucije. Nije predvidio digitalnu tehnologiju koja bi nakon nekoliko desetljeća mogla zamijeniti analogni mikrooblik digitalnim slikama, pohranom i prijenosnim medijima. Automatizirane digitalne tehnologije koje su potencijalno bez gubitaka omogućile su ogromno povećanje brzine rasta informacija u doba koje se sada ponekad naziva Informacijsko doba.

Carlson krivulja - izraz je "The Economist" da opiše biotehnološki ekvivalent Mooreovom zakonu i nazvan je po autoru Robu Carlsonu. Carlson je točno predvidio da će vrijeme udvostručavanja tehnologija sekvenciranja DNA (mjereno cijenom i performansom) biti barem jednako brzo kao Moorov zakon. Carlsonove krivulje ilustriraju brzo (u nekim slučajevima hipereksponencijalno) smanjenje troškova i povećanje učinkovitosti različitih tehnologija, uključujući sekvenciranje DNA, sintezu DNA i niz fizičkih i računalnih alata koji se koriste u ekspresiji proteina i određivanju proteinskih struktura

Eroom-ov zakon - promatranje razvoja farmaceutskih lijekova koje je namjerno napisano kao Mooreov zakon napisano unatrag kako bi se suprotstavio eksponencijalnom napretku drugih oblika tehnologije (kao što su tranzistori) tijekom vremena. Navodi se da se trošak razvoja novog lijeka otprilike udvostručuje svakih devet godina.Učinci krivulje iskustva kaže da je svako udvostručenje kumulativne proizvodnje gotovo bilo kojeg proizvoda ili usluge popraćeno približnim stalnim postotnim smanjenjem jediničnog troška. Priznati prvi dokumentirani kvalitativni opis ovoga datira iz 1885. Krivulja snage korištena je za opisivanje ovog fenomena u raspravi o troškovima zrakoplova iz 1936 godine.

Vidi još

 5 nm The Quantum Tunneling Wall
 Accelerating change
 Amdahl's law
 Bell's law
 Beyond CMOS
 Dennard scaling
 Engelbart's law
 Empirical relationship
 Ephemeralization
 Eroom's law
 Grosch's law
 Gustafson's law
 Haitz's law – analog to Moore's law for LEDs
 Intel Tick-Tock
 Koomey's law
 Landauer's principle
 List of eponymous laws
 Metcalfe's law
 Microprocessor chronology
 Quantum computing
 Quantum tunneling
 Reversible computing
 Swanson's law
 Zimmerman's law

Bilješke

Izvori

Daljnje čitanje
 Moore's Law: The Life of Gordon Moore, Silicon Valley's Quiet Revolutionary. Arnold Thackray, David C. Brock, and Rachel Jones. New York: Basic Books, (May) 2015.
 Understanding Moore's Law: Four Decades of Innovation. Edited by David C. Brock. Philadelphia: Chemical Heritage Foundation, 2006. . .

Vanjske poveznice
 Intel press kit – released for Moore's Law's 40th anniversary, with a 1965 sketch  by Moore
 The Lives and Death of Moore's Law – by Ilkka Tuomi; a detailed study on Moore's Law and its historical evolution and its criticism  by Kurzweil
 No Technology has been more disruptive... Slide show of microchip growth
 Intel (IA-32) CPU speeds 1994–2005 – speed increases in recent years have seemed to slow down with regard to percentage increase per year (available in PDF or PNG format)
 International Technology Roadmap for Semiconductors (ITRS)
 Gordon Moore His Law and Integrated Circuit, Dream 2047 October 2006

 ASML's 'Our Stories', Gordon Moore about Moore's Law, ASML Holding

Mooreov zakon


As células satélites gliais  anteriormente chamadas de anfícitos são células gliais que cobrem a superfície dos corpos celulares dos neurônios nos gânglios do sistema nervoso periférico. Elas são encontradas nos gânglios sensoriais, simpáticos e parassimpáticos . Tanto as células satélites gliais  (células satélite) quanto as células de Schwann (as células que envolvem algumas fibras nervosas no SNP) são derivadas da crista neural durante o desenvolvimento. Descobriu-se que as células satélite desempenham uma variedade de papéis, incluindo o controle sobre o microambiente dos gânglios simpáticos. Acredita-se que eles tenham um papel semelhante aos astrócitos no sistema nervoso central (SNC). Eles fornecem nutrientes para os neurônios circundantes, além de alguma função estrutural. As células satélites também atuam como células protetoras e de amortecimento. Além disso, eles expressam uma variedade de receptores que permitem uma série de interações com substâncias químicas neuroativas. Muitos desses receptores e outros canais iônicos foram recentemente implicados em problemas de saúde, incluindo dor crônica e herpes simples. Há pesquisas em torno de propriedades e funções adicionais das células satélite em andamento.

Estrutura

As células satélites gliais são um tipo de glia encontrada no sistema nervoso periférico, especificamente nos gânglios sensoriais, simpáticos e parassimpáticos. Elas compõem as bainhas celulares que circundam os neurônios individuais nesses gânglios.

Em uma CSG, o corpo celular é indicado pela região que contém o núcleo único e relativamente grande. Cada lado do corpo celular se estende para fora, formando processos perineuronais. A região que contém o núcleo possui o maior volume de citoplasma, tornando essa região da bainha da CSG mais espessa. A bainha pode ser ainda mais espessa se vários células satélite forem colocados em camadas uns sobre os outros, cada um medindo 0.1 micra.

Apesar de sua forma achatada, as células satélites gliais contêm todas as organelas comuns necessárias para produzir produtos celulares e manter o ambiente homeostático da célula. A membrana plasmática das células satélite é fina e pouco densa, e contém moléculas de adesão, receptores para neurotransmissores e outras moléculas, e canais iônicos, especificamente canais iônicos de potássio. Dentro de células satélite individuais, há retículo endoplasmático rugoso e retículo endoplasmático liso, sendo o último é muito menos abundante. Na maioria das vezes, o aparelho de Golgi e os centríolos em uma CSG são encontrados próximos ao núcleo da célula. Por outro lado, as mitocôndrias são encontradas em todo o citoplasma juntamente com as organelas envolvidas na autofagia e outras formas de degradação catabólica, como lisossomos, grânulos de lipofuscina e peroxissomos . Tanto os microtúbulos quanto os filamentos intermediários podem ser vistos em todo o citoplasma e, na maioria das vezes, ficam paralelos à bainha das células satélite. Em algumas células dos gânglios sensoriais, os pesquisadores viram um único cílio que se estende para fora da superfície da célula perto do núcleo e para o espaço extracelular de uma reentrância profunda na membrana plasmática. O cílio, no entanto, possui os nove pares de microtúbulos periféricos, mas  não possui o par axial de microtúbulos, tornando sua estrutura muito semelhante aos cílios dos neurônios, células de Schwann e astrócitos do SNC.

Nos gânglios sensoriais
As células satélites gliais nos gânglios sensoriais são células laminares que envolvem os neurônios sensoriais. Múltiplas células satélite envolve cada neurônio sensorial. O número de GSCs que compõem a bainha aumenta proporcionalmente com o volume do neurônio. Além disso, o volume da própria bainha aumenta proporcionalmente com o volume e a área de superfície do corpo neurônio. A distância do espaço extracelular entre a bainha e a membrana plasmática neuronal mede    , permitindo que o neurônio e sua bainha células satélite formem uma única unidade anatômica e funcional. Essas unidades individuais são separadas por áreas de tecido conjuntivo. No entanto, existem alguns neurônios sensoriais que ocupam o mesmo espaço dentro do tecido conjuntivo e, portanto, são agrupados em um "cluster" de dois ou três neurônios. Na maioria das vezes, cada neurônio individual em um desses agrupamentos ainda está cercado por sua própria bainha. Alguns neurônios sensoriais têm pequenas projeções chamadas microvilosidades que se estendem para fora de suas superfícies celulares. Devido à sua proximidade com a bainha de células satélites, essas microvilosidades da membrana plasmática neuronal alcançam os sulcos da bainha, permitindo uma possível troca de materiais entre as células.

Nos gânglios simpáticos
Nos gânglios simpáticos, as células gliais satélites são um dos três principais tipos de células, sendo os outros dois os neurônios do gânglio simpático e as células pequenas intensamente fluorescentes (SIF). As células SIF dos gânglios simpáticos são separadas em grupos, cada um dos quais é circundado por uma bainha de células satélte. As células satélite  dos gânglios simpáticos vêm da crista neural e não proliferam durante o desenvolvimento embrionário até que os neurônios estejam maduros, sendo possível que os próprios neurônios guiem a divisão e maturação das células satélite . As células satélite  dos gânglios simpáticos seguem a mesma estrutura básica que as células satélite  dos gânglios sensoriais, com a exceção que os gânglios simpáticos também recebem sinapses . Portanto, a bainha den células satélite dos neurônios simpáticos  se estender ainda mais para cobrir a base axônica próxima ao somata. Assim como as regiões da bainha perto do núcleo glial, as regiões da bainha na base do axônio são mais espessas do que aquelas que circundam o resto do neurônio. Isso indica que os células satélite  desempenham um papel no ambiente sináptico, influenciando assim a transmissão sináptica.

Diferenças de outras células gliais
Muitas pessoas comparam as células satélites gliais aos astrócitos do SNC porque compartilham certas propriedades anatômicas e fisiológicas, como a presença de transportadores de neurotransmissores e a expressão da glutamina sintase. No entanto, existem fatores distintivos que colocam as células satélite  em sua própria categoria distinta de células gliais. As células satélite  geralmente cercam neurônios sensoriais e parassimpáticos individuais com uma bainha completa e ininterrupta, enquanto a maioria dos neurônios dos gânglios simpáticos não possui uma bainha de células satélite completamente contínua, permitindo uma troca direta limitada de materiais entre o espaço extracelular do neurônio e o espaço dentro do tecido conjuntivo onde os células satélite  estão situados. Além disso, existem junções comunicantes entre células satélite  nas bainhas de neurônios adjacentes, bem como entre células satélite  na mesma bainha (junções comunicantes reflexivas). Essas junções comunicantes foram identificadas através do uso de microscopia eletrônica e marcadores de peso, como o amarelo Lúcifer ou a neurobiotina. O grau em que células satélite  são acoplados a células satélite  de outra bainha ou a células satélite  da mesma bainha depende do pH do ambiente celular.

A partir de estudos em ratos e camundongos, os pesquisadores descobriram que as células gliais satélites expressam muitos receptores de neurotransmissores, como receptores muscarínicos de acetilcolina e receptores de eritropoietina. A fim de diferenciar entre células satélite e outras células da glia, os pesquisadores usam marcadores para identificar quais proteínas são específicas de cada. Embora as células satélite expressem proteína glial fibrilar ácida (GFAP)  e diferentes proteínas S-100, o marcador mais útil disponível hoje para a identificação de SGC é a glutamina sintetase (GS). Os níveis de GS são relativamente baixos em repouso, mas aumentam muito quando o neurônio sofre dano axonal. Além disso, as células satélite também possuem mecanismos para liberar citocinas, trifosfato de adenosina (ATP) e outros mensageiros químicos.

Função
As teorias atuais sugerem que as células satélite têm um papel significativo no controle do microambiente dos gânglios simpáticos. Elas envolvem quase completamente os neurônios e podem regular a difusão de moléculas através da membrana celular. Quando marcadores de proteínas fluorescentes são injetados no gânglio cervical, eles não são encontrados na superfície dos neurônios. Isso sugere que as células satélite podem regular o espaço extracelular de neurônios individuais. Alguns especulam que as células satélite nos gânglios autônomicos têm um papel semelhante à barreira hematoencefálica como barreira funcional para moléculas grandes.

O papel das células satélite como reguladores do microambiente neuronal é ainda caracterizado por suas propriedades elétricas semelhantes às dos astrócitos. Um modo  de controlar o microambiente nos gânglios sensoriais é a captação de neurotransmissores para dentro das células. Transportadores para glutamato e ácido gama-aminobutírico (GABA)  foram encontrados em células satélite. Eles parecem estar engajados no controle da composição do espaço extracelular. A enzima glutamina sintetase, que catalisa a conversão de glutamato em glutamina, é encontrada em grandes quantidades nas células satélite. Além disso, as células satélite contêm as enzimas glutamato desidrogenase e piruvato carboxilase e, portanto, podem suprir os neurônios não apenas com glutamina, mas também com malato e lactato .

Propriedades moleculares
Ao contrário de seus neurônios adjacentes, as células satélite não têm sinapses, mas são equipadas com receptores para uma variedade de substâncias neuroativas. Os terminais axônicos, assim como outras partes do neurônio, carregam receptores para substâncias como acetilcolina (ACh), GABA, glutamato, ATP, noradrenalina, substância P e capsaicina que afetam diretamente a fisiologia dessas células.

Características moleculares dos células satélite

Significado clínico

Dor crônica
As células gliais, incluindo as células satélite, são reconhecidas há muito tempo por seus papéis na resposta a lesões neuronais. As células satélites tem um papel específico na dor crônica, que pode envolver hiperalgesia e outras formas de dor espontânea.

Expressão de receptores e canais iônicos

Há vários receptores  presentes em células satélite evocados por ATP, particularmente os purinoceptores P2X3 e P2X2/3. Em geral, a família de receptores P2X responde ao ATP liberado por neuronios.O receptor P2X7 é expresso seletivamente por células gliais, incluindo as células satélite.

Os receptores P2Y também são encontrados em células gliais. Seu papel é menos claro do que o dos receptores P2X.Em alguns casos, esses receptores atuam como analgésicos, pois o P2Y1 tem a capacidade de inibir a ação do P2X3. Em outros casos, os receptores contribuem para a nocicepção através da modulação da concentração extracelular do peptídeo relacionado ao gene da calcitonina (CGRP).

As células satélite também expressam um tipo específico de canal, o canal Kir4.1, que mantém a concentração extracelular de K+ baixa, controlando hiperexcitabilidade, que pode causar enxaquecas.

Herpes simples

Os gânglios sensoriais têm sido associados a infecções por vírus como o herpes simplex, que pode existir em estado dormente dentro dos gânglios por décadas. Quando o vírus é reativado, aparecem bolhas na pele e nas membranas mucosas. Durante o estágio latente, os vírus raramente estão localizados nas células satélite dentro dos gânglios sensoriais, mas elas ainda podem desempenhar um papel importante na doença. Foi proposto que as células satélite gliais agem para criar paredes para impedir a propagação do vírus de neurônios infectados para não infectados. Se essa parede de proteção for quebrada, a infecção pode se tornar mais generalizada. Essa propriedade pode ser explicada observando a localização e o arranjo das células satélites, pois eles estão centrados nos neurônios, permitindo que eles protejam os neurônios. Também foi proposto que as células satélite podem roteger e reparar o sistema nervoso após o vírus ter se ativado.

Referências

Células da glia

Célula satélite glial


Live from the Atlantic Studios es el tercer álbum en vivo de la banda Australiana de hard rock AC/DC y salió a la venta el 18 de noviembre de 1997. Todas las canciones están escritas por Angus Young, Malcolm Young, y Bon Scott.

Lista de canciones
01. "Live Wire" - 6:17
02. " Problem Child" - 4:41
03. "High Voltage" - 6:01
04 "Hell Ain't a Bad Place to Be" - 4:18
05. "Dog Eat Dog" - 4:45
06. "The Jack" - 8:41
07. "Whole Lotta Rosie" - 5:15
08. "Rocker" - 5:33

Personal

Banda
 Bon Scott - vocalista
 Angus Young - guitarra líder
 Malcolm Young - guitarra rítmica, coros
 Cliff Williams - bajo, coros
 Phil Rudd - batería

Producción
 Jimmy Douglas - ingeniero
 Tony Platt - asistente ingeniero

Referencias

Álbumes de AC/DC
Álbumes en vivo de 1978
Álbumes de Epic Records
Álbumes de Atlantic Records
Álbumes de Atco Records
Álbumes en inglés
Álbumes de rock

Live from the Atlantic Studios


Schwarzer Reiter steht für
 Schwarzer Reiter (Getränk)
 Deutsche Reiter#Schwarze Reiter

Siehe auch:
 Der schwarze Reiter
 Schwarzreiter

Schwarzer Reiter


كارولا ليبنج Carola Lepping (ولدت في مايو 1921 في إيلبرفيلد) هي أديبة ألمانية.

حياتها

تخرجت كارولا ليبنج من كلية إعداد المعلمين في دورتموند. ثم عملت مدرسة في المدارس الشعبية والأساسية في هوكسفاجن, حيث رأست هناك مكتبة المدينة.

كتبت العديد من الروايات والقصص والمقالات. حصلت عن روايتها الأولى «ستغادر بيلا في المساء» على جائزة شارل فيليون السويسرية في عام 1955. ثم أخذت تنشر أعمالا أقل في الدوريات الإقليمية والمحلية.

من أعمالها

 ستغادر بيلا في المساء 1956
 البيت القديم في هارتكوبسبيفر 1970

مراجع

كاتبات ألمانيات في القرن 20
مواليد 1921
وفيات 2009
وفيات في هوكيسفاغن

كارولا ليبنج


Schuby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 23,94 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 2583 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Helmut Ketelsen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.schuby.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Schuby


المؤتمر الفلسطيني الخامس في نابلس هو تجمع شعبي عقد بحضور مائة مندوب يمثلون كل فلسطين من 20 إلى 24 آب 1922. انتخب موسى كاظم الحسيني رئيساً للمؤتمر وتوفيق حماد نائباً للرئيس. إتخذ المؤتمر قرارات أهمها رفض الانتداب والدستور ومقاطعة انتخابات المجلس التشريعي وعدم الاشتراك في مشروع روتنبرغ للكهرباء وإصدار طوابع عليها شعارات فلسطينية ومقاطعة اليهود في البيع والشراء. شكلت لجنة تنفيذية للعمل علي تنفيذ القرارات.

تاريخ نابلس
فلسطين تحت الانتداب البريطاني

المؤتمر الفلسطيني الخامس


Manevra Valsalva, larg răspândită, se efectuează atunci când se expiră  forțat aerul, cu buzele și nasul blocate, forțând aerul spre urechea medie, dacă tubul auditiv este deschis. Această manevră crește presiunea intratoracică, scade intoarcerea venoasă la inimă și crește presiunea sângelui, evidențiind totodată și bufee și hernii abdominale.

Cu modificări minore, această manevră poate fi folosită ca test al funcției cardiace și de control autonom nervos al inimii sau pentru a egaliza presiunea în urechi, atunci când presiunea mediului ambiant se modifică, cum ar fi în scufundări sau în aviație, sau chiar când urcăm sau coborâm un munte. Este recomandat de către logopezi atunci când pacientul acuză pierderea plenitudinii auriculare (senzatie de ureche înfundată).

Această tehnică a primit acest nume în onoarea lui Antonio Maria Valsalva, un medic din secolul al XVII-lea, din Bologna, al cărui principal interes științific a fost urechea umană, fiind cel care a descris tubul auditiv.

Această manevră, de asemenea, a fost mult timp folosită în stomatologie, la confirmarea comunicării buco-sinusală în operații situate în partea din spate a arcului dentar superior și în ginecologie în timpul testului tampon de vată (q-tip test) pentru a vedea dacă există coborârea colului vezical și a uretrei la pacientele cu incontinență urinară.

Medicul poate, de asemenea, efectua această manevră atunci când suspectează o hernie. Manevra Valsalva crește presiunea intraabdominală și provoacă o umflare a herniei și poate identifica localizarea, conținutul, etiologia, și starea ei. Poate fi, de asemenea, folosit pentru a atenua hipertensiunea epididimului.

Manevra Valsalva, de asemenea, servește pentru a testa flexibilitatea zonei de pectus excavatum, o deformare a părții din față a toracelui, în cazul în care există o depresiune a osului cunoscut sub numele de stern.

Fiziologie umană
Scufundare
Manevre medicale

Manevra Valsalva


Altınyayla, Burdur (Dirmil) - Burdur ili ilçesi
 Altınyayla, Sivas - Sivas ili ilçesi
 Altınyayla, Andırın- Kahramanmaraş ili Andırın ilçesine bağlı mahalle

Altınyayla


Heroic bloodshed is a genre invented by Hong Kong action cinema revolving around stylized action sequences and dramatic themes such as brotherhood, duty, honour, redemption and violence that has become a popular genre used by different directors worldwide. The term heroic bloodshed was coined by editor Rick Baker in the magazine Eastern Heroes in the late 1980s, specifically referring to the styles of directors John Woo and Ringo Lam. Baker defined the genre as "a Hong Kong action film that features a lot of gun play and gangsters rather than kung fu. Lots of blood. Lots of action." Heroic bloodshed films often feature gun fu action sequences.

Motifs

Protagonists in these films are often good-willed criminals, typically Triad members, hit men, or thieves with a strict code of ethics, which in some cases leads to the betrayal of their employers and the saving of many intended victims. The police officer with a conscience, who cannot be corrupted in any way, is also common, and is usually modeled after the hardboiled detective. Loyalty, family and brotherhood are the most typical themes of the genre. Heroic bloodshed films generally have a strong emotional angle, not only between, but during action sequences.

Pistols and submachine guns are frequently utilized by the heroes due to the light weight they provide, enabling their wielders to move more quickly. They are frequently dual wielded. The heroes are extremely agile and implement rolls, dives, slides, and falls while they duel, making for a graceful, ballet-like performance in the midst of gunfire.

Heroic bloodshed films often end on a downbeat or tragic note with the main heroes either dead, arrested by the police, or severely incapacitated.

History
John Woo's breakthrough film A Better Tomorrow (1986) largely set the template for the heroic bloodshed genre. In turn, A Better Tomorrow was a reimagining of plot elements from two earlier Hong Kong crime films: Lung Kong's The Story of a Discharged Prisoner (1967) and the Shaw Brothers Studio film The Brothers (1979), the latter a remake of the hit Indian crime drama film Deewaar (1975) written by Salim–Javed.

Woo has also been a major influence in its continued popularity and evolution in his following works, namely A Better Tomorrow 2 (1987), The Killer (1989) and Hard Boiled (1992).

The heroic bloodshed genre had a considerable impact on world cinema, especially Hollywood. The action, style, tropes and mannerisms established in 1980s Hong Kong heroic bloodshed films were later widely adopted by Hollywood in the 1990s, reshaping the way Hollywood action films were made. Lam's City on Fire (1987) inspired Quentin Tarantino's Reservoir Dogs (1992); Tarantino was an admirer of the heroic bloodshed genre. The Killer also heavily influenced Luc Besson's Léon: The Professional (1994). Eventually, John Woo himself introduced his brand of heroic bloodshed to Hollywood in the 1990s. By the late 1990s, Woo's style of cinema had become firmly established in Hollywood.

Selected heroic bloodshed films

The Brothers (1979)
The Head Hunter (1982)
Coolie Killer (1982)
On the Wrong Track (1983)
Scarface (1983)
Long Arm of the Law (1984)
Danger Has Two Faces (1985)
Hong Kong Godfather (1985)
A Better Tomorrow (1986)
Above the Law (1986)
Legacy of Rage (1986)
City on Fire (1987)
Rich and Famous (1987)
Tragic Hero (1987)
Sworn Brothers (1987)
Flaming Brothers (1987)
People's Hero (1987)
A Better Tomorrow II (1987)
Walk on Fire (1988)
Tiger Cage (1988)
The Dragon Family (1988)
The Big Heat (1988)
Hero of Tomorrow (1988)
Gunmen (1988)
City War (1988)
All About Ah-Long (1989)
Bloody Brotherhood (1989)
Runaway Blues (1989)
My Heart is That Eternal Rose (1989)
Close Escape (1989)
Wild Search (1989)
Casino Raiders (1989)
The Killer (1989)
Just Heroes (1989)
A Better Tomorrow III (1989)
China White (1989)
Return Engagement (1990)
Killer's Romance (1990)
Curry and Pepper (1990)
A Moment of Romance (1990)
Bullet in the Head (1990)
Gangland Odyssey (1990)
Dragon in Jail (1990)
Blood Stained Tradewinds (1990)
Once a Thief (1991)
Casino Raiders II (1991)
The Last Blood (1991)
Bullet for Hire (1991)
Hong Kong Godfather (1991)
Point Break (1991)
Hard Boiled (1992)
The Shootout (1992)
Dust of Angels (1992)
With or Without You (1992)
Gun n' Rose (1992)
Full Contact (1992)
El Mariachi (1992)
A Moment of Romance II (1993)
First Shot (1993)
No More Love, No More Death (1993)
Crime Story (1993)
Hard Target (1993)
Story of Kennedy Town (1993)
Aatish: Feel the Fire (1994)
Rock N'Roll Cop (1994)
Léon: The Professional (1994)
Tian Di (1994)
A Taste of Killing and Romance (1994)
Revanchist (1994)
The True Hero (1994)
Man Wanted (1995)
Peace Hotel (1995)
Fallen Angels (1995)
The Adventurers (1995)
Desperado (1995)
Somebody Up There Likes Me (1996)
Young and Dangerous (1996)
Broken Arrow (1996)
A Moment of Romance III (1996)
Shanghai Grand (1996)
Big Bullet (1996)
Beyond Hypothermia (1996)
Dang Bireley's and Young Gangsters (1997)
Face/Off (1997)
Full Alert (1997)
Postman Blues (1997)
Island of Greed (1997)
A True Mob Story (1998)
The Longest Nite (1998)
The Replacement Killers (1998)
Ballistic Kiss (1998)
Beast Cops (1998)
Expect the Unexpected (1998)
A Hero Never Dies (1998)
The Corruptor (1999)
The Mission (1999)
Dead or Alive (1999)
Century of the Dragon (1999)
The Matrix (1999)
Double Tap (2000)
A War Named Desire (2000)
Dead or Alive 2: Birds (2000)
Mission: Impossible 2 (2000)
Born Wild (2001)
Fulltime Killer (2001)
Black Hawk Down (2001)
Dead or Alive: Final (2002)
Devil Face, Angel Heart (2002)
Infernal Affairs (2002)
PTU (2003)
Heroic Duo (2003)
Once Upon a Time in Mexico (2003)
Infernal Affairs II (2003)
Infernal Affairs III (2003)
Moving Targets (2004)
Jiang Hu (2004)
Explosive City (2004)
Divergence (2005)
Wo Hu (2005)
Dragon Squad (2005)
The City of Violence (2006)
Dog Bite Dog (2006)
On the Edge (2006)
The Departed (2006)
Exiled (2006)
Like a Dragon (2007)
Invisible Target (2007)
Blood Brothers (2007)
Brothers (2007)
Triangle (2007)
Hong Kong Bronx (2008)
Fatal Move (2008)
Chaos (2008)
Beast Stalker (2008)
The Sniper (2009)
Vengeance (2009)
A Better Tomorrow (2010)
Black Ransom (2010)
Monga (2010)
The Stool Pigeon (2010)
Let the Bullets Fly (2010)
The Raid: Redemption (2011)Drug War (2012)The Last Tycoon (2012)The Viral Factor (2012)The Gangster (2012)The White Storm (2013)That Demon Within (2014)John Wick (2014)The Raid 2 (2014)
Wild City (2015)
The Mobfathers (2016)
Trivisa (2016)
Extraordinary Mission (2017)
A Better Tomorrow 2018 (2018)

See also
 Cinema of Hong Kong
 Cinema of United States
 Crime film
 Gangster film
 Gun fu
 Girls with guns
 John Woo
 Johnnie To
 Mumbai underworld films, which have similarities to heroic bloodshed films.
 Ringo Lam
 War film

References

External links
 The Art of Heroic Bloodshed

Action films by genre
Cinema of the United States
Cinema of Hong Kong
Theatrical combat
Girls with guns films
1980s in film
1990s in film
2000s in film
2010s in film

Heroic bloodshed


An Dyckia schwackeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Dyckia schwackeana in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia schwackeana


An Crepidium josephianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Marg.. An Crepidium josephianum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Crepidium

Crepidium josephianum