Ankara Roma Hamamı, Ankara'nın Altındağ ilçesinin Ulus Meydanı'ndan Yıldırım Beyazıt Meydanı'na uzanan Çankırı Caddesi üzerinde yer almaktadır. 3. yüzyılda Septimius Severus'un oğlu Roma İmparatoru Caracalla tarafından Sağlık Tanrısı Asklepios adına yapılmıştır. Parasal desteği kentin zenginlerinden Tiberius Iulius Iustinianus sağlamıştır. Bugün Roma Hamamı olarak adlandırılan bu platformun bir höyük olduğu, en üstte Roma Çağı (Kısmen Bizans ve Selçuk katları), onun altında Frig Devri yerleşmesinin kalıntıları tespit edilmiştir.

Höyük altında kalan taş kalıntılar çok iyi bir şekilde korunduğundan yapının planı anlaşılabilecek durumdadır. Buna göre yapının bir taşra kenti hamamından çok İmparatorluk standartlarına göre yapıldığı anlaşılmaktadır.

Hamam 80 x 130 m. boyutunda, taş ve tuğladan yapılmıştır. Çankırı Caddesindeki girişi ile, sütunlu bir revak kalıntısının çevrelediği geniş bir alana yayılan ve Palaestra denilen beden eğitimi ve güreş yapılan yere girilmektedir. Bu kısmın sağ tarafında yer alan sütunlu yolun üzerinde dört köşeli ve yuvarlak birçok yazılı sütun bulunmaktadır.

Spor alanının hemen arkasında phirigidarium (soğukluk) kısmı, solunda ise kenarlarında oturma basamakları bulunan piscina (yüzme havuzu) ile apoditerium (soyunma yeri), sağda yuvarlak tuğludan yapılmış sütun parçaları bulunan soğukluk yer almaktadır. İkinci sırada bulunan tepidarium (ılıklık) kısmında yine yuvarlak tuğladan sütun parçaları bulunmaktadır. Yıkanma odaları bu sütunların üzerinde bulunmaktaymış. Caldarium (sıcaklık) kısmı ise hamamın en arka kısmında yer almakta olup, 12 adet külhanı bulunmaktadır.

Ilıklık ve sıcaklık kısımlarının diğer bölümlerden daha geniş olmalarının nedeni Ankara'nın çok soğuk kış şartlarına bağlanmalıdır. Bunlar, etrafında ocaktan gelen sıcak havanın rahatça dolaştığı tuğla sütunlardan oluşan bir yer altı ısıtma tesisatı ile desteklenir ve yukarıda bulunan odalar da bu şekilde ısınırlardı.

VII. yüzyılda geçirdiği bir yangın sonucu tahrip olan yapının, kazılar sırasında ele geçen sikkelerden, yaklaşık beş yüz yıllık bir süre ile kullanıldığı ve zaman zaman onarıldığı anlaşılmaktadır.

1938-1943 yılları arasında Türk Tarih Kurumu tarafından yapılan arkeolojik kazılarda, hamamın soyunma ve yıkanma kısımları ile yer altındaki külhan ve servis yolları ortaya çıkarılmıştır.

Önemli buluntular
Sit alanında 2009 yılında yapılan çalışmalar esnasında birçok tarihi nesne de ele geçirilmiştir. Kuşkusuz, bu buluntular arasındaki en önemli eserlerden birisi de Antik Mısır tarihinin Geç Hanedanlık Dönemine tarihlenen (MÖ 8. yüzyıl sonları) bir muskadır. Fayanstan yapılmış olan muskanın ön yüzünde 19. Hanedan firavunlarından II. Ramses'in doğum adı, arkasında ise hükümranlık döneminde kullandığı taht adı yazılıdır. Devekuşu tüyü ve güneş kursu motiflerinin bezenmiş olduğu eser, Petrie ve Ashmolean Müzelerinde sergilenen çağdaş muska örneklerinden biçim ve içerik açısından oldukça farklıdır. Kazılarda bulunan bir diğer değerli obje ise "Attis Heykelciği"dir. Yaklaşık 12 santimetre boyunda ve bronzdan yapılmış olan heykelciği önemli kılan şey ise o güne kadar İç Anadolu'da yürütülen hiçbir kazıda benzer bir Attis tasvirine rastlanılmamış olmasıdır. Bu örnekte Attis; kanatlı, başında Frig başlığı, belden bir kemer ile tutturulmuş chiton elbisesi ve uzun çizmeleriyle ayakta dururken betimlenmiştir. Bugüne kadar ele geçirilen örneklerden hiçbirisi, buradaki kazıda bulunan heykelcikle kusursuz bir uyum göstermemektedir. Kayda değer buluntulardan sonuncusu da "Çarmıha Gerilmiş İsa Heykelciği"dir. Diğer pek çok kalıntıyla birlikte bir antik çöplüğün içinde bulunmasından dolayı MS 8. yüzyılda şehri istila eden Emevi ordularının tahribatı sırasında buraya atıldığı düşünülmektedir. Bu bağlamda heykelcik, Erken Bizans Dönemine tarihlenmektedir. 11 santimetre yüksekliğinde olup İsa kollarını yana açmış, çıplak ve başında yuvarlak bir çelenkle tasvir edilmiştir. Fakat ahşaptan yapıldığı düşünülen çarmıh detayı yok olmuştur.

Resimler

Kaynakça

Altındağ'daki müzeler
Roma Hamamı
Türkiye'de arkeoloji
Antik Roma'da yıkanma
Hacı Bayram, Altındağ
Ankara'daki açık hava müzeleri
Hamam
3. yüzyılda Ankara

Ankara Roma Hamamı


Sica Sica es una localidad y municipio de Bolivia, capital de la Provincia de Aroma del Departamento de La Paz al oeste de Bolivia. La mayoría de la gente se dedica a la agricultura y a la ganadería, al igual que a la pesca, por la presencia de numerosos ríos como el Kheto o la quebrada de Aroma, entre otros. Se encuentra 124 km al sudeste de la ciudad de La Paz al sudoeste de la Serranía de Sica Sica.

Geografía
El municipio de Sica Sica se ubica en la Provincia Aroma del Departamento de La Paz.

Tiene una superficie de 1.713 km² con tierras arenosas y franco-arenosas. Cuenta con un clima frío, con una temperatura anual de 9 °C promedio, y una precipitación pluvial en planicies y serranía de 380 mm y en cabecera de valle de 450 mm.

La región presenta un relieve que oscila entre los 4.700 y 3.100 msnm, con una altitud promedio de 3.850 metros sobre el nivel del mar. Presenta pisos ecológicos de planicies, serranías y cabeceras de valle.

Economía
La producción agrícola del municipio de Sica Sica está constituida por: patatas, oca, quinua, qañawa, cebada y pastos naturales. La ganadería de la región está conformada por el ganado vacuno criollo, llamas, alpacas y ovinos destinados para el consumo local.

La artesanía textil es otra actividad económica practicada por los pobladores, desarrollada en menor proporción, con tejidos como ponchos y frazadas.

Demografía

Según el censo nacional del año 1992, el municipio de Sica Sica contaba con una población de 19,582 habitantes.

Para el censo oficial realizado el año 2001, el municipio contaba con 26,818 habitantes.

Actualmente según el último censo oficial realizado en el año 2012, Sica Sica tiene una población de 31,312 habitantes.

La población de la localidad de Sica Sica ha sido la siguiente:

Referencias

Municipios del departamento de La Paz (Bolivia)
Capitales de municipio de Bolivia
Localidades del departamento de La Paz

Sica Sica


Jeanne-Agnès Ayaba Mahougbé Ayadokoun, née le , est une magistrate béninoise œuvrant pour l'amélioration des droits des femmes dans le domaine d'héritages des biens immobiliers en particulier.

Elle est membre du Conseil supérieur de la magistrature du Bénin ainsi que de plusieurs associations nationaux et internationaux. Elle préside la section béninoise de l'Association internationale des femmes juges.

Biographie

Enfance et formations
Jeanne-Agnès Ayadokoun est née le 13 mai 1954. Elle obtient une maîtrise en sciences juridiques en 1981 à l'Université d'Abomey-Calavi. Elle effectue l'année d'après un stage académique en magistrature au Centre de Formation Administrative et de Perfectionnement de Cotonou. Puis en 1983,  un  stage de  perfectionnement  en magistrature à la section internationale de l'École Nationale de Magistrature de Paris.

Elle obtient en 2000, un diplôme d'études appliquées en droits de l'homme et démocratie à la chaire UNESCO à l'Université d'Abomey-Calavi.

Carrière
Jeanne-Agnès Ayadokoun commence sa carrière comme juge des biens au tribunal de première instance de Cotonou. En 1988, elle est juge d'instruction au tribunal de première  instance de Porto-Novo sur une durée de deux ans.  Elle est ensuite, en 1990, présidente du tribunal de première instance de Porto-Novo. En 1997, elle occupe  le  poste  de  conseiller  à  la  cour  d'appel de Cotonou, et préside pendant deux ans la chambre d'accusation. Dans les années 1999, elle est présidente de la première chambre de droit traditionnel à la cour d'appel de Cotonou. Puis en 2001, conseillère à la cour Suprême.

Elle enseigne la procédure de droit civil local à l'Ecole Nationale d'Administration et de Magistrature à l'Université d'Abomey-Calavi.

Admise par un décret en 2014 à faire valoir ses droits de pensions de retraites, ayant atteint ses 60 ans.  En 2018, elle est nommée inspectrice à l'inspection générale des services juridiques.

Jeanne-Agnès Ayadokoun œuvre pour l'amélioration des droits des  femmes, en particulier dans le domaine d'héritages des biens immobiliers. Elle est membre du Conseil supérieur de la magistrature du Bénin.

Vie associative
Jeanne-Agnès Ayadokoun a été simultanément secrétaire adjointe aux affaires sociales du syndicat des magistrats du Bénin et secrétaire aux affaires sociales de l'Union Nationale des Magistrats du Bénin (UNAMAB). Au bureau de l'Unamab, elle est Secrétaire chargée de la formation professionnelle. Elle préside la section béninoise de l'Association internationale des femmes juges.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Greffier
 Magistrat
 Séparation des pouvoirs
 Conseil supérieur de la magistrature du Bénin
 École nationale d'administration et de magistrature (Bénin)
 Syndicat de la magistrature
 Vote de rétention

Bibliographie

Naissance en mai 1954
Magistrate béninoise

Jeanne-Agnès Ayadokoun


Paul Jacob Alexander (March 11, 1904 – May 6, 1969) was a newspaper publisher and Seattle City Councilman.

Paul Jacob Alexander was born in Seattle, Washington on March 11, 1904, to Alfred and Lillian (Wooding) Alexander. He graduated from Ballard High School and spent a semester at the University of Washington. He worked for The Seattle Times in the 1920s, and purchased the Rainier District Times, a community newspaper in the Rainier Valley, in 1929. He sold the paper in 1965.

He ran unsuccessfully for the Seattle City Council in 1952 and 1954. He was elected in 1956 and re-elected in 1960 and 1964. He was a Republican, and although he was a strong supporter of freedom of the press, he considered himself a conservative. In 1963, he succeeded in removing an emergency clause from Seattle's proposed open housing ordinance that would have allowed it to take effect without a public vote, and in 1964 he ran for re-election as an  opponent of open housing.

As the chairman of the Council's Utilities Committee, he was attending a reception at the American Public Power Association in Washington, D.C. when he died of a heart attack. Liem Tuai was appointed to fill his seat.

He lived in Rainier Valley, a block from Lake Washington.

References

1904 births
1969 deaths
Seattle City Council members
20th-century American politicians

Paul Jacob Alexander


OIS (Oncology Information System - Sistema de Informação Oncológica) é uma solução de software que gerencia atividades departamentais, administrativas e clínicas. Ele agrega informações em um registro médico eletrônico completo específico de oncologia para dar suporte ao gerenciamento de informações médicas.  O Sistema de Informação Oncológica permite a captura de informações do histórico do paciente, a documentação da resposta ao tratamento, prescrição médica do tratamento, o armazenamento da documentação do paciente e a captura de atividades para fins de cobrança.

Diferentemente de um Sistema de Informação Hospitalar (HIS) ou Sistema de Informação Radiológica (RIS), o Sistema de Informação Oncológica (OIS) apoia a prestação de cuidados integrados e tratamento de longo prazo para pacientes com câncer, coletando dados durante várias fases do tratamento do câncer, mantendo histórico de frações de tratamentos, triagem, prevenção, diagnóstico, revisões de imagem ,cuidados paliativos e cuidados de fim de vida.

No Brasil a norma CNEN NN 6.10 que dispõe sobre os "requisitos de segurança e proteção radiológica para serviços de radioterapia" exige que nos serviços de oncologia da radiação "exista um sistema computadorizado de gerenciamento de informação dos pacientes com cadastro e apresentação da fotografia do paciente em todos os documentos relacionados ao tratamento, assim como no painel de controle das fontes de radiação durante o tratamento"

Recursos básicos de um OIS
Os Sistema de Informação Oncológica geralmente suportam os seguintes recursos:

 Fluxo do Tratamento
 Prescrição Médica
 Cadastro dos Pacientes
 Gestão da Agenda de Tratamento
 Gestão dos Documentos do Paciente
 Controle Financeiro
 Interoperabilidade HL7 e DICOM RT

Exemplos de software OIS

Ver também

 Registro de saúde eletrônico (EHR)
 PACS
 Sistema de Informação Radiológica (RIS)
 HIS

Radioterapia
Sistemas de informação
Oncologia

Sistema de informação oncológica


Kürt dilleri veya Kürtçe (Kürtçe: Kurdî, کوردی), Hint-Avrupa dil ailesine bağlı Hint-İran dillerinin Kuzeybatı İran koluna giren ve Türkiye'nin doğu ve güneydoğusu, Suriye'nin kuzeyi, Irak'ın kuzeyi ve kuzeydoğusu ile İran'ın batısında yaşayan Kürtler tarafından konuşulan bir dil koludur. Kürtçe Irak'ta, Irak'a bağlı Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nde ve de facto özerk olan Kuzey ve Doğu Suriye Özerk Yönetimi'nde resmî dil statüsüne sahiptir.  Kürt dillerinin yukarıda belirtilenler haricinde Ermenistan, Gürcistan, Türkmenistan, Lübnan, Afganistan, Rusya gibi ülkelerde az sayıda konuşanı bulunmaktadır.

Kürt dilleri Kurmançça, Soranice ve Kelhurice'dir, ancak Türkiye'de Kürtçe ile kastedilen büyük oranda bu dil grubunun ülkede en çok konuşulan kolu olan Kurmanççadır.  Lekçe de birçok dil bilimci tarafından Kürt dilleri arasında kabul edilir.

Diller
Kürt dilleri kolu altında Kurmançça veya Kuzey Kürtçesi, Soranice veya Orta Kürtçe ve Kelhurice veya Güney Kürtçesi olmak üzere üzerinde fikir birliği sağlanmış üç grup bulunmaktadır. Dördüncü bir değişke olan Lekçenin üç Kürt dilinden biri olarak mı yoksa ilişkili bir dil mi sayılması gerektiği konusunda fikir birliği bulunmamaktadır. Dil biliminde başlı başına 2 ayrı dil olarak kabul edilen Goranice ile Zazaca dilleri kimi dilbilimcilere göre ise Kürt dilleri altındadır. Bu dillerden Zazaca Hazar Denizi kıyılarında konuşulan Talişçe, Tatça, Azerice gibi dillerle yakın gösterip Hint-Avrupa dil ailesinin İrani diller grubun Kuzey-Batı koluna dahil bir dildir. Zazaca Goranice ile beraber İrani Diller sınıflandırmasında Zaza-Gorani olarak adlandırılan ayır bir jenetik alt grubu oluşturmaktadır. Diğer dil, İran - Irak sınırındaki Hawraman Dağlarında konuşulan Goranice de bir Kuzeybatı İran dilidir. Goranice lehçeleri sözcüksel ve morfolojik olarak Orta Kürtçeyi etkilemiştir.

Kurmançça (Kuzey Kürtçesi)

Kurmançça, en yaygın konuşulan Kürt dilidir. 15-17 milyon kişi tarafından Türkiye, Suriye, Irak, İran ve Ermenistan'da konuşulmaktadır. 1930'lu yıllardan itibaren Kurmançça Kürt-Latin alfabesi ile yazılmakta ve şu anda dil genişletme sürecini yaşamaktadır.

Cizre'deki Botani lehçesini ölçünlü lehçe yapma yönünde çabalar vardır. Bu şive Kamuran Bedirxan tarafından 1920'lerde Kürt dilbilgisi üzerine yazılan kitap için temel olarak alınmıştır.

Kurmanççanın lehçeleri:

 Batı: Suriye'nin Halep ilinde, Türkiye'de kabaca Fırat'ın batısındaki illerde, Elazığ, Tunceli, Sivas, Konya, Ankara, Aksaray, Kırşehir ve İran'ın Horasan bölgesinde konuşulur.
 Güney doğu: Hakkâri ilinde, Irak'ın Duhok ve Erbil bölgesinde ve İran'ın Batı Azerbaycan ilinde konuşulur.
 Merkezi: Türkiye'de, Suriye'nin Haseke ilinde, Irak'ın Sincar bölgesinde, Ermenistan'da, Gürcistan'da, Azerbaycan'da, Rusya'da, Lübnan'da ve İran'ın Batı Azerbaycan ilinde konuşulur.

Soranice (Orta Kürtçe)

Soranicenin yazımı için çoğunlukla Arap-Fars alfabesi kullanılır. Son zamanlarda Latin alfabesine geçme girişimleride olmuştur. Bu dil yazılı kaynak yönünden zengindir.

Soranicenin dağılımı Süleymaniye'ye kadar uzanan Kürt Baban hanedanlığınla bağlıdır. Bu şehrin ticari gücü Soranicenin yaygınlaşmasını sağlamıştır, böylece Kelhurice ve Havramice konuşanların sayısı azalmıştır.

Bugün Soranice, Kurmançça için Kürt kökenli sözcük türetmek için sıklıkla başvurulan bir kaynaktır.

Lehçeleri Erbili, Pişdari, Kerküki, Hanakini, Kuşnavi, Mukri, Süleymani, Bingirdi, Garrusi, Ardalani, Sanandaji, Varmava, Garmiyani, Cafi olarak sayılabilir.

Kelhurice (Güney Kürtçesi)

Lehçeler:

Kelhuri, Kermanşahi: çoğunlukla batı İran'da konuşulur; Kermanşah şehri ve etrafında.
Feyli: Feyli aşireti tarafından kullanılır, İlami olarak da tanınır. Doğu Irak'ta Diyala eyaletinin İran sınırlarına yakın Hanekin bölgesinde ve İran'da İlam eyaletinde konuşulur. Ayrıca Kermşanşah eyaletinin bazı kısımlarında ve etrafında mevcuttur.
Sencabi: Hevraman ve Guran bölgerinde varlığını sürdürür.

Diğer lehçeler:
Gerusi (Bıcari), Melekşahi, Kolyayi, Baryayi, Kürdali

İran-Irak hattı dışında Türkiye'de Şeyhbızın aşireti tarafından konuşulur.

Kürt dilleri ve diğer dillerinden örnekler

Alfabeler

Kürt dilleri Latin, Kiril ve Arap alfabeleriyle yazılır:

Arap harflerinden oluşan Kürt alfabesi
Kürt dillerinin günümüze kadar gelen birçok eseri Arap harfleri temelli alfabeyle yazılmıştır. Klasik Kürt Edebiyatı şiirleri, divan, mevlid ve diğer birçok eserleri bu alfabeyle yazılmştır. Bu alfabe Arap alfabesine Farsça'daki پ (p), چ (ç), ژ (j), گ (g) harfleriyle Kürt dillerine has ڤ (v) harfinin eklenmesinden oluşur.
Günümüzde Soranice için kullanılan alfabede bu harflerin dışında ڕ (rr), ڵ (ll), ە (e), ێ (ê), ۆ (o) harfleri de eklenmiştir. Arapça'daki ث (se), ذ (zel), ص (sad), ض (dad), ط (tı), ظ (zı) harfleri ise Soranî alfabesinde bulunmaz.

Latin-Kürt Alfabesi
Latin harflerini temel alan Kürt alfabesi 31 harften oluşur.

 A B C Ç D E Ê F G H I Î J K L M N O P Q R S Ş T U Û V W X Y Z
 a b c ç d e ê f g h i î j k l m n o p q r s ş t u û v w x y z

Bu alfabece karşılanan 31 sesten 8'i ünlü, 23'ü de ünsüzdür. Ünlüler a, e, ê, i, î, o, u, ûdir.

 Karşılaştırma

Kürt dillerinin seslendirmesi yazılımla çoğu zaman aynı olan 31 harfinden, sekiz tane ünlü vardır (a e ê i î o u û) ve 23 ünsüz (b c ç d f g h j k l m n p q r s ş t v w x y z).

Küçük harfler: a b c ç d e ê f g h i î j k l m n o p q r s ş t u û v w x y z
Büyük harfler: A B C Ç D E Ê F G H I Î J K L M N O P Q R S Ş T U Û V W X Y Z    Bunun yanında "xw" ve "rr" digrafı da vardır.

Alfabedeki 31 harfle yazılan seslerin dışında ç, k, p, t seslerinin sert ve yumuşak olmak üzere iki farklı telaffuzu vardır. Latin-Kürt Alfabesini hazırlayan Celadet Ali Bedirhan da bu sesler arasındaki nüanslardan bahseder. Bunlar için alfabeye harf eklemek gerekmediği görüşündedir, fakat mesela x harfinin varyantı olan (Arapça'daki gayn غ harfi gibi telaffuz edilen) ses için Ẍẍ işaretini isteyenlerin kullanması için önerir (Bu tek başına bir harf olmayıp bir ses farkını göstermek için kullanılan bir işarettir). Soranî lehçesini yazmak için kullanılan Arap alfabesi temelli Kürt alfabesinde "rr" (ڕ) sesiyle birlikte "ll" (ڵ) sesi için de birer harf vardır.

 Sesbilim

 Ünsüzler

 Ünlüler

 Dil bilgisi
Hint-Avrupa Dil Ailesinin İrani grubunda Kürt dillerinin yanı sıra Farsça ve Paştu gibi diller bulunur. Bu diller tahmin olarak aynı kökten doğmuştur ve zamanla ayrı gramer kurallarına sahip birer dil olmuşlardır. Örneğin Kurmanççada bulununan "erillik-dişillik" tüm İranî dillerde yoktur. Kuzeybatı İran dilleri olan Kurmançça, Zazaca, Goranice, Simnanca,Seraj, F. (2008). The Study of Gender, its Representation & Nominative and
accusative cases in Semnani Dialect. M. A. thesis in Linguistics, Tehran:
Payame- Noor University.Sengserce,Borjian, H. (2021). Essays on Three Iranian Language Groups: Taleqani, Biabanaki, Komisenian (Vol. 99). ISD LLC. ve Tatçada (Šāhrūdi, Tākestani)A Morpho-phonological Analysis of Vowel Changes in Takestani-Tati Verb Conjugations: Assimilation,
Deletion, and Vowel Harmony eril/dişil mevcuttur. Kurmançça ve Zazaca'da 3 dilbilgisel cinsiyet vardır: eril (masculin), dişi (feminin), cinssiz (neutre). Örnek olarak "'ap (Amca)" ve "'met (hala)" kelimelerini ele alalım. Bu isimler akraba ismi olduğu için ve isimleri alan kişilerin de cinsiyeti belli olduğu için, cinsiyet belirten ek, rahat ve kolay bir şekilde gelir. Dişillik (feminin) eki "'a'"dır, erillik (masculin) eki de "'ê'"dir.

 Apê min (mamê min) - Benim amcam
 Meta min - Benim halam

Akraba isimlerinin dışında, varlık ve kavram isimlerine de gelen ekler bu kurala uyar. Varlık ve kavramlar, Kürtlerin yaşayışına, edindikleri deneyimlere bağlantılı olarak varlıklara bakış açısına göre şekillenir. Buna bağlı olarak bazı varlık ve kavramlar, birtakım özelliklerine göre eril yani erkek olur, bazıları da dişil yani kadın olur. 2 örnek verelim. Poz (burun) ve mal (ev) isimlerini ele alırsak, burun Kürtçede erildir yani erkektir, buna bağlı olarak gelen ek "'ê'" olur. Ev kelimesi de dişildir yani kadındır, buna bağlı olarak gelen ek "'a'" olur.

 Pozê min - Benim burnum
 Mala min - Benim evim

Bir kişi Kürtçede "arkadaşım" dediği zaman; dişil veya eril olduğu hemen belli olur. Arkadaş kelimesi "heval"dır.
 Hevalê min (benim erkek arkadaşım)
 Hevala min (benim kadın arkadaşım)

 Dil Bilgisi
 Kişi zamirleri
İrani dillerde kişi zamirlerinin bazı zamanlarda sözcük olarak birbirine benzemelerine rağmen gramer yardımıyla ne kastedildiği anlaşılır. Kişi zamirlerinde Kurmançça ve Zazacada iki hâl mevcutken (yalın hâl ve eğik hâl) Soranide, Güney Kürtçede ve Farsçada İngilizcede gibi zamirler tek hâle düşmüştür.

Farsçada ve Avestadaki uzun ā harfi Kürtçede  a olarak ve kısa a'nın e olarak yansımasına dikkat edilmeli (örnek: Far. barf "kar", farmān "buyruk", Av. azəm "ben", Kurmançça berf, ferman, ez). Avestada u ve v arasında ayrım yapılmıyor, yani tvəm zamiri tuəm (seslendirilişi tuım) olarak da değerlendirilebilir.

 Açık zamirler

 İzafe
Çoğu İrani dillerdeki gibi Kürtçede sahiplik şekli bir izafe ekleme sistemi yardımıyla kurulur. Güney Kürtçede kişi zamirleriyle birlikte izafe şekli yoktur. Örneğin Kurmanççadaki mala min "benim evim" Güney Kürtçede aynı şekilde mevcut değildir, direkt malim (evim) denir, -im adıl görevi yapan sonek kullanılır.

Yukarıdaki sorani örneğindeki -eke eki İngilizcedeki the' ile eşdeğerdir (definite noun marker).

Zamanlar
Kürtçede 14 değişik zaman vardır. Burada aşağıda lafı geçecek olan erjativeye dikkat edilmesi gerekmektedir.

Basit zamanlar

Not: "Ez dê" kelime grubu, günlük kullanımda "Ez'ê" şeklinde kısaltılır.

Not: Kürtçe'de Türk alfabesindeki "İ/i" harfinin karşılığı "Î/î" ayrıca "I/ı" harfinin karşılığı ise "I/i" dir.

Şimdiki zaman
Şimdiki zaman Kürtçede "di / de" öneğinle (Türkçedeki "iyor" gibi) ve sonunda "im / em" son ekiyle kuruluyor. Kurmançça şivelerinde yöreye göre "de-", "di-" ya da "ti-" kullanılır. Köken olarak bu ekin en eski hali "et-" tir. "Et-" hali 1800 lerde kaydedilen Soranicede İran'ın ortasında konuşulan yerel lehçelerde ve dillerde mevcuttur.

"Gitmek" örneği, burada fiil kökü Kurmanççada yöreye göre ya -ç- dir ya da -her- dir. Soran yörelerinde fiil kökü ya -ç- dir ya da -ro- dur:

Birinci tekil şahısda örnekler. Fiil kökleri çizgilidir:

Emir kipi

Kürt dillerinde emir kipi yalnızca "bi-" örneğinde bulunur. En başta bi- öneki gelir, sonra eylem kökü ve bir -e soneki gelir.

Burada herin 'gitmek' (başka zamanlarda kullanılır) ve werin 'gelmek' istisnadır.
 Here! (Herre) - Git!
 Were!(Weree /Veree) - Gel!

Durum
Kurmanççada yarı ergatif (ayrık özegeçişli) durum sistemi bulunur. Şimdiki zamanda özne yalın nesne eğik durum eki taşırken eylem de özne ile uyum gösterir. Geçmiş zamanda ise özegeçişlilik görülür; yani özne eğik, nesne yalın duruma gelir ve eylem nesne ile uyum gösterir.

Akraba dillerle karşılaştırılması
Hint-Avrupa ailesindeki bütün sayılar aynı kökenden gelmektedir. Kürtçe ve Farsça'nın aynı dil grubunda yer almalarından dolayı sayıları benzerlik göstermektedir. Aynı kökten gelen Kürtçe ile Farsça arasındaki benzerlik ve farklılıklar ise Latinceden türeyen Fransızca, İtalyanca ve İspanyolca arasındaki ayrılıklarla karşılaştırılabilir. Bir kısım sözcükler aynı eski İranca kökenden gelip, zamanla değişik bir evrim sonucu bugün iki dilde tamamen farklı telaffuz edilmektedir.

Edebiyat

Kürt edebiyatı, halk edebiyatı ve yazılı edebiyat olarak ikiye ayrılır. Sözlü edebiyat, yani halk edebiyatı, yaklaşık bin yıl öncesine kadar dayanan yazılı edebiyata göre çok daha eskidir.

Kürtçenin edebi ürünlere sahip önemli bir lehçesi Kurmançça'dır. Kurmançça lehçesinin 15. yüzyılda yazılmış olan bazı edebi eserler günümüze kadar ulaşmıştır. Bu lehçeyle yazan Kürt şairleri arasında ilk akla gelenler Elîyê Herîrî (1009-1080), Hasan Ertuşi (1417-1491), Feqîyê Teyran (1590-1660), Melayê Cizîrî (1570-1640) ve Ehmedê Xanî (1650-1707)'dir. Ehmedê Xanî'in Mem û Zîn adlı ünlü eseri birçok kez yayımlandı. Türkçeye ilk kez 1930'da çevrilen Mem û Zîn, daha sonra M. Emin Bozarslan tarafından tekrar çevrilmiştir.

Bunlara Kürtçe şiir yazdığı belirtilen Abdussamed Babek (ölüm tarihi: 1019 veya 1020) ile Diyarbakırlı kadın şair Sırrı Hanım (1814-1877) eklenebilir. Kimi yazarlar Osmanlı edebiyatının ünlü isimlerinden Nef'i (1572-1655) ve Nabi (1642-1712)'nin de Kürtçe şiirlerinin bulunduğunu belirtmektedir.

Kürtçenin  ilk romanı Şivane Kurmanca (Kürt Çoban) ise 1935 yılında Sovyetler Birliği'nde Ereb Şamilov tarafından yazılmıştır.

Prof. Qanatê Kurdo'nun belirttiğine göre 1911'de Viyana'da yayınlanan Ezidilerin kutsal kitabı Kitâbü'l-Cilve, Kürtçenin Güney lehçesiyledir. Ona göre bu kitap 11-12. yüzyıllarda, O. L. Vilçevski'ye göre ise 17. yüzyılda yazılmıştır.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
   KAL: The Kurdish Academy of Language
 Online English to Kurdish to English Dictionary
 Online Kurdish-English Ferheng Dictionary

Batı İran dilleri

Kürt dilleri


Steadicam, numită și steadycam sau cameră suspendată, este un sistem complex de susținere și purtare a unei camere de filmat sau de televiziune, care permite înregistrarea de imagini clare și "netremurate" de către un operator aflat în continuă mișcare liberă.

"Steadicam" este o invenție a operatorului Garrett Brown și pusă în folosință în anul 1975 de Cinema Products Corporation. Este o marcă înregistrată a firmei Tiffen Company, LLC, New York.

Galerie

Note

Legături externe

Film
Tehnică cinematografică
Dispozitive de înregistrare

Steadicam


Juan Alvarado Marín (27 de diciembre de 1948, Zamora, México) es un exfutbolista mexicano que se desempeñaba como delantero. En su carrera profesional jugó para los clubes Club Universidad Nacional y Puebla F.C. donde terminó su carrera profesional en 1983.

Biografía
Juan Alvarado comenzó su carrera futbolística con el club Mexicano Club Universidad Nacional con el que debutó en el año 1966 en la Primera División Mexicana. Tras varias temporadas con poca actividad en el equipo universitario, es transferido al Puebla F.C. de la cercana ciudad de Puebla. Llega al equipo en 1972 acomodándose rápidamente en el plantel titular donde permaneció de 1972 a 1983. Tras la temporada de 1982-83, donde se corona campeón con el Puebla F.C., Juan Alvarado se retira del fútbol profesional. En Puebla jugó más de 340 partidos anotando 33 goles que lo colocan décimo en la tabla de máximos goleadores del club Puebla F.C..

Con la Selección Mexicana ganó la medalla de oro en los juegos Panamericanos celebrados en Winnipeg Canadá en 1967

Formó parte de la Selección Mexicana que se preparaba para la Copa Mundial de Fútbol de 1970, aunque al final no sería incluido debido a que un mes antes del mundial en un partido de preparación sufrió una fractura de tobillo que lo separó del mundial.

Una vez retirado como jugador de fútbol profesional, se preparó para ser Director Técnico Profesional, teniendo su primera oportunidad en las reserva profesional del equipo Puebla. Posteriormente obtiene su primera oportunidad para dirigir a un equipo de primera división profesional, siendo este equipo El Ángeles de Puebla. Equipo al que salvó de irse en aquella ocasión a la llamada segunda división en la temporada 88 - 89, sin embargo, la franquicia fue vendida a Torreón, convirtiéndose en el Club Santos Laguna

Campeón de Liga de Ascenso en la temporada 1999-2000 con el Irapuato, logrando el campeonato de los Torneos de Apertura y Clausura dándole el ascenso directo a primera división. En la temporada 2000 ya con el Irapuato en  primera división calificó al repechaje de la liguilla, calificando en 2o. lugar de su grupo y siendo eliminado en el repechaje por el Morelia.

En el 2002 toma las riendas del Veracruz, jugando la final de promoción vs el León, el perdedor quedaría en liga de Ascenso y el ganador permanecería en primera división, ganando el Veracruz 3-1 en el juego de ida en el puerto y en el juego de vuelta en León el marcador fue 0-0, con global de 3-1 el Veracruz logra el ascenso a Primera división bajo el mando de Juan Alvarado. Con éste ascenso el Veracruz, tenía 2 equipos en primera división, Tiburones rojos (que había comprado al club Irapuato en el año 2002, equipo que había ascendido Juan Alvarado en el 2000) y el Veracruz ascendido por Juan Alvarado, teniendo que vender uno de los 2 equipos quedándose en el máximo circuito el Tiburones Rojos y sacrificando al equipo ascendido por Juan Alvarado.

Trayectoria

Palmarés
*Puebla F.C.
 Primera División Mexicana:(1) 1982-83

Referencias

Nacidos en Zamora de Hidalgo
Futbolistas del Club Universidad Nacional en los años 1960
Futbolistas del Club Universidad Nacional en los años 1970
Futbolistas del Club Puebla en los años 1970
Futbolistas del Club Puebla en los años 1980
Futbolistas de la selección de fútbol de México en los años 1960
Futbolistas de la selección de fútbol de México en los años 1970
Futbolistas de México en los Juegos Panamericanos de 1967

Juan Alvarado Marín


The Catholic Church in France is part of the worldwide Catholic Church in communion with the Pope in Rome. Established in the 2nd century in unbroken communion with the bishop of Rome, it is sometimes called the "eldest daughter of the church" ().

The first written records of Christians in France date from the 2nd century when Irenaeus detailed the deaths of ninety-year-old bishop Saint Pothinus of Lugdunum (Lyon) and other martyrs of the 177 AD persecution in Lyon. In 496 Remigius baptized King Clovis I, who therefore converted from paganism to Catholicism. In 800, Pope Leo III crowned Charlemagne Emperor of the Holy Roman Empire, forming the political and religious foundations of Christendom in Europe and establishing in earnest the French government's long historical association with the Catholic Church. In reaction, the French Revolution (1789–1799) was followed by heavy persecution of the Catholic Church. Since the beginning of the 20th century, Laïcité, absolute neutrality of the state with respect to religious doctrine, is the official policy of the French Republic.

Estimates of the proportion of Catholics in 2020 range between 47% and 88% of France's population, with the higher figure including lapsed Catholics and "Catholic atheists". The Catholic Church in France is organised into 98 dioceses, which in 2012 were served by 7,000 sub-75 priests. 80 to 90 priests are ordained every year, when the church would need eight times as many to compensate the number of priest deaths. Approximately 45,000 Catholic church buildings and chapels are spread out among 36,500 cities, towns, and villages in France, but a majority are no longer regularly used for mass. Notable churches of France include Notre Dame de Paris, Chartres Cathedral, Reims Cathedral, and Basilique du Sacre-Coeur, Eglise de la Madeleine, and Amiens Cathedral. Its national shrine, Lourdes, is visited by 5 million pilgrims yearly. The capital city, Paris, is a major pilgrimage site for Catholics as well.

In recent decades, France has emerged as a stronghold for the small but growing Traditionalist Catholic movement, along with the United States, England and other English-speaking countries. The Society of Saint Pius X, a canonically irregular priestly society founded by French Archbishop Marcel Lefebvre has a large presence in the country, as do other traditionalist priestly societies in full communion with Rome such as the Priestly Fraternity of St. Peter, Institute of Christ the King Sovereign Priest and others.

Some of the most famous French saints and blesseds include St. Denis, St. Thérèse of Lisieux, St. Irenaeus, St. John Vianney (the Curé of Ars), St. Joan of Arc, St. Bernadette, St. Genevieve, Louis IX of France, St. Elizabeth of the Trinity, St. Vincent de Paul, St. Louise de Marillac, St. Catherine Labouré, St. Louis de Montfort, St. Jean-Baptiste de La Salle, St. Francis de Sales, St. Margaret Mary Alacoque, Bl. Nicholas Barré, and St. Bernard of Clairvaux.

History

Roman Gauls and early Christianity
According to long-standing tradition, Mary, Martha, Lazarus (Marie, Marthe and Lazare in French) and some companions, who were expelled by persecutions from the Holy Land, traversed the Mediterranean in a frail boat with neither rudder nor mast and landed at Saintes-Maries-de-la-Mer near Arles. Provençal tradition names Lazarus as the first bishop of Marseille, while Martha purportedly went on to tame a terrible beast in nearby Tarascon. Pilgrims visited their tombs at the abbey of Vézelay in Burgundy. In the Abbey of the Trinity at Vendôme, a phylactery was said to contain a tear shed by Jesus at the tomb of Lazarus. The cathedral of Autun, not far away, is dedicated to Lazarus as Saint Lazaire.

The first written records of Christians in France date from the 2nd century when Irenaeus detailed the deaths of ninety-year-old bishop Pothinus of Lugdunum (Lyon) and other martyrs of the 177 persecution in Lyon.

The emperor Theodosius I (r. 379-95) makes Christianity the official state religion of the Roman Empire in 380.

Conversion of the Franks

In 496, Remigius baptized Clovis I, who was converted from paganism to Catholicism. Clovis I, considered the founder of France, made himself the ally and protector of the papacy and his predominantly Catholic subjects.

Medieval Christendom and Crusades

On Christmas Day 800, Pope Leo III crowned Charlemagne Emperor of the Holy Roman Empire, forming the political and religious foundations of Christendom and establishing in earnest the French government's longstanding historical association with the Catholic Church.

The Council of Clermont, a mixed synod of ecclesiastics and laymen led by Pope Urban II in November 1095 at Clermont-Ferrand triggered the First Crusade.

The Kingdom of France and its aristocracy were prominent players in the Crusades in general. Following the Fourth Crusade, a period known as the Frankokratia existed where French Latin Catholics took over parts of the Byzantine Empire. A crusade also took place on French territory in the County of Toulouse (contemporary Languedoc) with the Albigensian Crusade in the 13th century, called by Pope Innocent III. This played out on local level with fighting between the Catholic White Brotherhood and the Cathar Black Brotherhood. The Cathars lost and were subsequently exterminated. In 1312, the French monarch Philip IV of France was involved in the suppression of the Knights Templar by Pope Clement V; Philip was in deep financial dept to the Templars.

The Avignon Papacy was the period from 1309 to 1377 during which seven French popes, resided in Avignon.

Renaissance Church and Protestantism

Prior to the French Revolution, the Catholic Church had been the official state religion of France since the conversion to Christianity of Clovis I, leading to France being called "the eldest daughter of the Church". The King of France was known as "His Most Christian Majesty". Following the Protestant Reformation, France was riven by sectarian conflict as the Huguenots and Catholics strove for supremacy in the Wars of Religion until the 1598 Edict of Nantes established a measure of religious toleration.

Catholicism under the Revolution

The French Revolution radically shifted power away from the Catholic Church. Church property was confiscated, and the church crop tax and special clergy privileges were eliminated. With the 1790 Civil Constitution of the Clergy, the clergy became employees of the State, and the Catholic Church became a subordinate arm of the secular French government. During the Reign of Terror, traditional Christian holidays were abolished and Catholic priests were brutally suppressed, locally through mass imprisonment and executions by drowning.

Napoleon Bonaparte negotiated a reconciliation with the Church through the 1801 Concordat, whereby the State would subsidize Catholicism (recognized as the majority religion of the French), as well as Judaism, Lutheranism, and Calvinism. After the 1814 Bourbon Restoration, the ultra-royalist government, headed by the comte de Villèle, passed the 1825 Anti-Sacrilege Act, which made stealing of consecrated Hosts punishable by death. Never enforced, this law was repealed in the July Monarchy (1830–1848).

Sexual abuse
On 5 October 2021, a report was published by the Independent Commission on Sexual Abuse in the Church (CIASE) which showed that 330,000 children had become victims of sexual abuse within the church in France over a period spanning 7 decades (1950-2020). This constitutes 6% of total sexual abuse in France, since the same report notes that there are a total of 5.5 million cases of sexual abuse of people under 18 in France. These crimes were committed by between 2900 and 3200 priests and community members.

Marian apparitions
A number of alleged Marian apparitions are associated with France. The best known are the following:
 Our Lady of the Rosary, associated with Dominic de Guzmán at Prouille
 Our Lady of Lourdes, associated with Bernadette Soubirous at Lourdes
 Our Lady of La Salette, associated with Maximin Giraud and Mélanie Calvat at La Salette-Fallavaux
 Our Lady of the Miraculous Medal, associated with Catherine Labouré at Rue du Bac, Paris
 Our Lady of Laus, associated with Benoîte Rencurel at Saint-Étienne-le-Laus
 Our Lady of Pontmain, associated with Joseph and Eugène Barbedette at Pontmain
 Our Lady of Pellevoisin, associated with Estelle Faguette at Pellevoisin

Organisation

Legal status

The 1905 French law on the separation of Church and State removed the privileged status of the state religion (Catholic Church) and of the three other state-recognised religions (Lutheranism, Calvinism, Judaism), but left to them the use without fee, and the maintenance at government expense, of the churches that they used prior to 1905.

A notable exception is Alsace-Lorraine, which at the time of the separation was part of Germany, and where the pre-1905 status, including the concordat, is still in force. This was negotiated in 1918 when Alsace-Lorraine was returned to France at the end of the first World War, and approved by both France and the Holy See with the Briand-Ceretti Agreement. As a consequence, and although France is one of the countries in the world where the state and church are most separated, the French head of state is paradoxically the only temporal power in the world still nominating Catholic bishops, namely the bishop of Metz and the archbishop of Strasbourg. They are approved by the Pope and in practice selected by him, but formally nominated by the French president following diplomatic exchanges with the Holy See through the nunciature.

During the application of the 1905 law, prime minister Emile Combes, a member of the Radical-Socialist Party, tried to strictly enforce measures which some Catholics considered humiliating or blasphematory, leading to clashes between the Congregationists and the authorities. Anti-clericalism slowly declined among the French left-wing throughout France in the twentieth century, while the question of religion and of freedom of thought seemed to have been resolved. However, it is still present as a defining trait of the left-wing, while most right-wing Frenchmen describe themselves as Catholics (although not necessarily practicing). Thus, the draft laws presented by François Mitterrand's government in the early 1980s, concerning restrictions on the state funding of private (and in majority Catholic) schools, were countered by right-wing demonstrations headed by the then mayor of Paris, the Gaullist Jacques Chirac, who was to be his prime minister in 1986 and would succeed him in 1995 as president. In the same way, the 2004 law on secularity and conspicuous religious symbols in schools, revived the controversy twenty years later, although the dividing lines also passed through each political side due to the complexity of the subject. On this occasion, several Muslim associations have allied themselves with conservative Catholics to reject the law. One consequences of the law was that some Muslim middle and high school students who refused to remove their veils or "conspicuous religious symbols" withdrew from the public school system in favour of the private, but publicly funded, Catholic schools (where the law does not apply, being restricted to the public education system).

In any case, since the 1905 law on the separation of the Church and State, the prevailing public doctrine on religion is laïcité – that is, neutrality of the state with respect to religious doctrine, and separation of the religious and the public spheres, except in Alsace-Lorraine and in some oversea territories. This state neutrality is conceived as a protection of religious minorities as well as the upholding of freedom of thought, which includes a right to agnosticism and atheism. Although many Catholics were at first opposed to this secular movement, most of them have since changed opinions, finding that this neutrality actually protects their faith from political interference. Only some minority traditionalist Catholic groups, such as the Society of St. Pius X, push for the return to the Ancien Régime or at least pre-separation situation, contending that France has forgotten its divine mission as a Christian country (an argument already upheld by the Ultras presenting the 1825 Anti-Sacrilege Act).

Statistics

2006 Statistics from the Catholic Church in France:

74% of French Catholics support same-sex marriage and 24% oppose it.  87% of French Catholics believe society should accept homosexuality, while 10% believe society should not accept homosexuality.

Divisions

Within France the hierarchy consists of:
Metropolitan archbishop
Suffragan

Besançon
Belfort-Montbéliard
Nancy
Saint-Claude
Saint-Dié
Verdun
Bordeaux
Agen
Aire sur Adour
Bayonne
Périgueux
Clermont-Ferrand
Le Puy-en-Velay
Moulins
Saint-Flour
Dijon
Autun
Nevers
Sens (-Auxerre)
Mission de France
Lille
Cambrai
Arras (Boulogne, Saint-Omer)
Lyon (-Vienne) (Primate) or Primate of the Gauls
Annecy
Belley-Ars
Chambéry
Grenoble
Saint-Etienne
Valence
Viviers
Marseille
Aix-en-Provence (-Arles-Embrun)
Ajaccio
Avignon
Carpentras
Digne
Fréjus et Toulon
Gap
Nice
Montpellier
Béziers
Agde
Carcassonne
Mende
Nîmes
Perpignan-Elne

Paris
Créteil
Evry-Corbeil-Essonnes
Meaux
Nanterre
Pontoise
Saint-Denis
Versailles
Poitiers
Angoulême
La Rochelle
Limoges
Tulle
Reims
Amiens
Beauvais
Châlons
Langres
Soissons
Troyes
Rennes
Angers
Laval
Le Mans
Luçon
Nantes
Quimper (Léon)
Saint-Brieuc
Vannes
Rouen
Bayeux (-Lisieux)
Coutances
Evreux
Le Havre
Sées
Toulouse
Albi
Auch
Cahors
Montauban
Pamiers
Rodez
Tarbes et Lourdes
Tours
Blois
Bourges
Chartres
Orléans

Immediately subject to the Holy See:
Strasbourg
Metz
 Diocese of the French Armed Forces

Other:
Apostolic Exarchate in France, Benelux and Switzerland for the Ukrainians
Armenian Catholic Eparchy of Sainte-Croix-de-Paris
Maronite Catholic Eparchy of Our Lady of Lebanon of Paris

France is the location of one of the world's major Catholic pilgrim centres at Lourdes.

Politics
Growing discontent with respect to the influence of the Catholic Church in education and politics led to a series of reforms during the Third Republic reducing this influence, under the protests of the Ultramontanists who supported the Vatican's influence.

Anti-clericalism was popular among Republicans, Radicals, and Socialists, in part because the Church had supported the counterrevolutionaries throughout the 19th century. After the 16 May 1877 crisis and the fall of the Ordre Moral government led by Marshall MacMahon, the Republicans voted Jules Ferry's 1880 laws on free education (1881) and mandatory and secular education (1882), which Catholics felt was a gross violation of their rights.
The 1905 French law on the Separation of the Churches and the State established state secularism in France, led to the closing of most Church-run schools.

Since the Fifth Republic, most of the participating Catholics in France support Gaullist and Centrist Christian democratic parties.

See also

1825 Anti-Sacrilege Act
1905 French law on the separation of Church and State
Action Française headed by Charles Maurras
Anti-Catholicism in France
Briand-Ceretti Agreement
Calvinism and French Wars of Religion
Dechristianisation of France during the French Revolution
France-Holy See relations
History of the Catholic Church
Hospitalité Notre Dame de Lourdes
List of cathedrals in France
List of Catholic dioceses in France
Persecution of Christians
Protestantism in France
Religion in France
Secularism in France

Notes
 The archbishops of these archdioceses are not metropolitan bishops and thus do not wear the pallium. These are some of the few instances in the Latin Church where this phenomenon occurs.
 This is a territorial prelature, not a diocese.

Sources

Politics of France
France
France
Culture of France

Catholic Church in France


Carlyle Atkinson (né le  à Darwen et mort le  à Napier (Nouvelle-Zélande)) est un nageur anglais qui a participé aux Jeux olympiques de 1912 à Stockholm avant de migrer définitivement en Nouvelle-Zélande.

Biographie
Né dans le Lancashire, Carlyle Atkinson passe les premières années de sa vie en Nouvelle-Zélande. De retour en Angleterre, il remporte les qualifications olympiques sur le 200 mètres brasse.

Aux Jeux olympiques à Stockholm, il est engagé donc sur le 200 mètres brasse. Il réalise le 6 temps des séries () et se qualifie en demi-finale. Mais, avec  et seulement le 10 temps, il ne va pas en finale.

Il repart alors pour la Nouvelle-Zélande où il s'installe définitivement, comme agent d'assurance.

Pendant la Première Guerre mondiale, il sert dans les communications avec les Royal New Zealand Electrical and Mechanical Engineers principalement à Suez. Il est démobilisé pour des raisons de santé en 1917.

Annexes

Liens externes

Bibliographie
 .

Notes et références

Naissance en décembre 1892
Naissance dans le Lancashire
Nageur anglais
Décès en août 1968
Nageur aux Jeux olympiques de 1912
Décès à Napier
Décès à 75 ans

Carlyle Atkinson


An Cutandia dichotoma in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Peter Forsskål, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Charles Trabut. An Cutandia dichotoma in nahilalakip ha genus nga Cutandia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cutandia

Cutandia dichotoma


Choaspes es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Coeliadinae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies
Choaspes adhara Fruhstorfer, 1911
Choaspes benjaminii (Guérin-Méneville, 1843)
Choaspes estrella de Jong, 1980
Choaspes hemixanthus Rothschild & Jordan, 1903
Choaspes furcatus Evans, 1932
Choaspes illuensis (Ribbe, 1900)
Choaspes plateni (Staudinger, 1888)
Choaspes stigmata Evans, 1932
Choaspes subcaudata (C. & R. Felder, [1867])
Choaspes xanthopogon (Kollar, [1844])

Referencias
Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 Tree of Life
 Choaspes at funet

Coeliadinae

Choaspes


Lake Delton is a man-made freshwater lake in Sauk County in central Wisconsin. For much of 2008, it was a mostly empty lake basin after a portion of a county highway that forms part of the dike wall eroded on June 9, 2008, under the pressure of floods in the area. The resulting washout caused the lake to empty into the Wisconsin River, leaving behind only rainwater pools and the flow from Dell Creek.  By March 2009, major repairs to correct the problem were completed, and the lake was allowed to refill.  Minor repairs were expected to continue after that time, but the lake is now completely refilled and has been usable since Memorial Day weekend of 2009.

The lake was formed in 1927 to attract tourists to the area and became a popular attraction in the Wisconsin Dells tourist area following the economic recovery after the Great Depression. Resorts and tourist attractions line its banks. The lake was the site of Tommy Bartlett's Thrill Show, which featured acrobatic water skiing.

History
In 1926, Chicago construction company owner William J. Newman decided to build a resort area in the tiny Delton, Wisconsin area (as the community of Lake Delton had been known at the time). Newman engaged a local land agent to purchase tracts of land along both banks of a stretch of Dell Creek. After taking title to the tracts, Newman brought engineers and construction crews to the area, who built a  high dam near the confluence of Dell Creek and the Wisconsin River. They built a  dike along the dam. They also created  of artificial shoreline for the resort area.

Newman was particularly knowledgeable about dam and dike construction as his companies had done a majority of the caisson work that downtown Chicago skyscrapers are built upon. Caisson work involves building retaining, watertight structures used, for example, to work on the foundations of a bridge pier or for the construction of a concrete dam.

On July 27, 1927, they closed the dam's sluice gates and allowed Dell Creek to fill up the lake basin that had been excavated and graded behind the dam. This resulted in a large pooling of water from the flow of Dell Creek, which was named Lake Delton. Newman had spent $600,000 on the construction by that date and expected to spend another $400,000 to build the resort. They built a lock between the lake and the Wisconsin River to allow small boats and canoes to travel between the bodies of water.

To decorate his own summer home on Lake Delton, Newman transported several sculptures and concrete blocks he saved from the rubble of Midway Gardens (1913, Chicago, Illinois; demolished 1929), the last of Frank Lloyd Wright's Prairie Style buildings, which had stood near the Lake Michigan shoreline in downtown Chicago. Newman's company had been hired in 1929 to demolish the structure. Years later, when Wright heard of the survival of the sculptures and blocks, he purchased them and they remained with his estate. As recently as 1999, a block was found buried on the property of Newman's old summer home on Lake Delton and was donated to the Chicago Historical Society.

Newman ran the resort until the Great Depression caused him to file for bankruptcy protection. The Lake Delton enterprise was barely able to survive, and in the 1940s Newman's interest was sold to an investment group, called the Lake Delton Development Corporation. The Lake Delton resort area was more successful after World War II, when tourism increased in the Dells area with Tommy Bartlett's water show.

By the 1980s, the Lake Delton strip had become home to waterparks, resorts and other recreational facilities that made it a mecca for travelers from across the United States. In fact, the local village website boasts that "4.5 million visitors come to the Wisconsin Dells-Lake Delton area each year."

The lake level was drawn down  for repairs on the dam in 1983. The inflow recharged the lake in 15 days.

Much of the shoreline of Lake Delton has been developed with summer homes, year-round homes and condominiums.  About 20 resorts surround the lake.  Prior to the 2008 washout, the lake had poor water quality, which is common to impoundments in southwest Wisconsin. Some of the water quality problems may have been due to construction site erosion, as well as rural nonpoint source pollution. The lake also had nuisance aquatic weed growth that has required chemical treatment. The fishery of the Lake Delton was northern pike, walleye, largemouth bass, channel catfish and panfish.

2008 draining

Immediate effects

On the morning of June 9, 2008, a  portion of County Trunk Highway A that traverses the north side of Lake Delton failed, creating a new drainage channel to the Wisconsin River. At 2 a.m. that day,  of rain caused one hundred residents to start sandbagging. The lake waters overflowed County Highway A about a quarter mile from the dam, and most of the lake emptied in two hours. The water began overflowing at approximately 10 a.m. As the water overtopped the isthmus, it flowed downhill to the Wisconsin River approximately  away, quickly eroding and creating a  channel that rapidly drained the lake in an out-of-control torrent into the river,  below the lake's level. Three homes washed away, and another two were destroyed when their foundations were undermined by the new outflow. The sediments at the bottom of the lake were visible. "We have nothing but mud in front of us now," said Tom Diehl, operator of the Tommy Bartlett Show and a Lake Delton village trustee. "No water. Just mud."

Wisconsin governor Jim Doyle announced on June 10 that the state would repair the lake. He described the lake as crucial to the billion-dollar Wisconsin Dells tourism area. Engineers with the Wisconsin Department of Natural Resources (DNR) were studying the lake, and Doyle said it will only take about two weeks for water from the river to refill the  lake. It is unknown, however, how long it will take to divert and correct the river's current path back into the lake. Dell Creek is still flowing down to the Wisconsin River, and the lake would be refilled from the creek, once the breach in the highway and collaterally damaged areas are repaired.

Russ Rasmussen, director of watershed management for the DNR, said restoring Lake Delton will be more involved than simply filling in the new channel. "Whatever goes in there will have to be built to dam standards," he added.

Two of the owners whose homes were washed away at the point of the breach were unable to purchase flood insurance. They said that the city told them it was unnecessary, because the lake was dam-controlled. WISC-TV reported that the village had lost its eligibility for the Federal Emergency Management Agency's (FEMA) National Flood Insurance Program after the village failed to formally adopt an updated floodplain map called a "flood insurance rate map" (the official map of a community on which FEMA has delineated both the special hazard areas and the risk premium zones applicable to the community). The village engineer and clerk said the map was not adopted because of "gross inaccuracies" in how FEMA had expanded the floodplain.

In an effort to make some good from the situation, local residents organized a "clean the lake bottom" campaign in which interested volunteers walked the empty lakebed before the lake's refilling in order to remove refuse that has collected there.
On June 14, 2008, about 250 volunteers, including many who did not live in the area, filled four  dumpsters with refuse.

Illusionists Rick and Suzan Wilcox staged a show on June 22, 2008, to benefit families who lost their homes in the Lake Delton flood.  In addition, visitors to Noah's Ark Waterpark on June 21, 2008, helped the victims of Lake Delton with the price of admission. The water park donated $2 from every ticket sold on that date to the Lake Delton Flood Relief Fund.

Repair and restoration
Following the draining of Lake Delton, the U.S. Department of Agriculture and Natural Resources Conservation Service allocated $160,000 to the Village of Lake Delton to redirect Dell Creek back to its normal path and through the Lake Delton Dam.  The reconstruction took about 10 days to complete. A cofferdam was built to intercept the water and stop further erosion. A bipartisan congressional effort worked to provide emergency federal funds to midwest areas affected by the June 2008 floods.  A bill was signed on June 30, 2008, that provided $390 million for the Emergency Watershed Program, which provides assistance on a matching-fund basis to state and local governmental entities.  The Natural Resources Conservation Service estimated that about $500 million in total would be needed for the midwest recovery efforts.

The reparation of the break was coordinated by the Wisconsin Department of Transportation.

Restoration was well underway by the end of October 2008. The gap was filled with 12,000 truckloads of sand and tons of rocks. Sand to fill the gap was donated by a landowner less than a mile away saving $3 million in fuel and material costs. Improvements were also underway on the dam to allow it to withstand a 1,000 year flood without the lake's level rising. The Wisconsin DNR chief of dams stated that the goal was to have the lake refilled by late spring 2009.
Highway A was reopened during the last week of November 2008. Water began flowing back into Lake Delton after the dam was closed in early December 2008. An official ceremony was held for December 5, 2008, for both the Highway A reconstruction and the Dam projects. Additionally, rotenone was used to kill carp prior to the commencement of refilling. In February 2009, it was announced that the lake was expected to be refilled by Memorial Day weekend. Costs to the State of Wisconsin were said to be $3.6 million and $2.5 million was spent by the village of Lake Delton.

On June 9, 2009, Wisconsin Governor Jim Doyle was in Wisconsin Dells to help celebrate the reopening of Lake Delton. The lake is at an average depth of 12 feet. Minnows have been released into the lake, and 9,000 walleye fingerlings were released in July 2009.

Climate

References

Further reading
 Goc, Michael J. (2003). Lake Delton:  An Illustrated History. Middleton, Wisconsin: Badger Books. .

External links

History of the Wisconsin River and the Dells from dellsstewards.com

Delton
Delton
1927 establishments in Wisconsin
Tourist attractions in Sauk County, Wisconsin

Lake Delton


Under brostenene er en film instrueret af Jens Loftager.

Handling
Filmen skildrer nogle skelsættende dage i hovedpersonen Mogens' liv. Han flytter tilbage til sin fødeby i provinsen efter at have oplevet forskellige brud i en større by. Han har opgivet sin universitetsuddannelse, hans kollektiv er opløst og hans pige har forladt ham. Vi oplever ham nu i et tomrum. Hovedpersonen er i et og alt filmens centrum.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1983

Dokumentarfilm fra Danmark

Under brostenene


Joel Benenson (né le 24 juillet 1952) est un sondeur et consultant américain connu pour son rôle de stratège pour les campagnes présidentielles de Barack Obama en 2008 et 2012. Il était le stratège en chef de Hillary Clinton lors de la Campagne présidentielle de 2016.

Biographie
Benenson est né à New York dans une famille juive. Il a grandi à Laurelton, Queens et à Manhattan avec sa famille. Il a fréquenté le Andrew Jackson High School à la fin des années 1960. Benenson est diplômé du Queens College.

Il est le PDG de Benenson Strategy Group, une société de conseil stratégique, et a été conseiller en communication et en sondages à la Maison-Blanche pour Barack Obama. Il a été un stratège pour les sénateurs, gouverneurs et maires américains, ainsi que pour des entreprises Fortune 500. Il était sondeur pour le DCCC en 2006, lorsque les démocrates ont récupéré la majorité à la Chambre des représentants.

En 1995, il a travaillé comme journaliste politique pour le Daily News à New York et servi en tant que directeur des communications pour la campagne du gouverneur Mario Cuomo en 1994. Il était auparavant vice-président de l'agence de publicité new-yorkaise FCB.

Benenson a été consultant auprès d'entreprises et de PDG américains, dont Procter & Gamble A.G. Lafley, General Electric de Jack Welch et AOL de Bob Pittman. Il a aidé des entreprises clientes. Il était chercheur stratégique pour le lancement par Procter & Gamble de Olestra, le substitut de graisse ; il a aidé AOL à gérer sa crise de capacité à la fin des années 1990 ainsi que les plans du maire Michael Bloomberg pour un stade olympique à Manhattan.

Benenson est également le cofondateur de iModerate Research Technologies.

En janvier 2015, Hillary Clinton a embauché Benenson et Robby Mook comme stratège.

L'Alliance politique israélienne Kakhol lavan a nommé Benenson comme son stratège pour les élections législatives israéliennes de septembre 2019.

Notes et références

Personnalité politique américaine
Naissance en juillet 1952
Consultant
Sondage

Joel Benenson


Las cascadas Düden ) son un grupo de cascadas localizadas en la provincia de Antalya, en la parte asiática de Turquía. La cascada, formada por el río Düden (uno de los principales ríos en el sur de Anatolia), se encuentra a 12 km al noreste de la ciudad de Antalya, la cual  termina, donde las aguas cristalinas de la parte baja de las cascada de Düden pasan por un acantilado sidoso directamente en el mar Mediterráneo, en un espectáculo considerado por muchos, deslumbrante.

Galería de imágenes

Véase también
 Geografía de Turquía
 Antalya

Referencias

Duden
Accidentes geográficos del mar Mediterráneo
Geografía de la región del Mediterráneo
Provincia de Antalya

Cascadas Düden


De purs hommes est le troisième roman de Mohamed Mbougar Sarr, paru en France en 2018. Inspiré d'un fait divers homophobe, le roman explore les relations que la société sénégalaise entretient avec les góor-jigéen, les homosexuels.

Synopsis
Un professeur de lettres déçu par l'enseignement, Ndéné Gueye, regarde avec son amante une vidéo virale d'une foule en colère qui déterre le cadavre d'un homme présumé góor-jigéen au Sénégal. Le sort de cet homme obsède le narrateur, qui commence à chercher à comprendre le rejet et la cruauté dont sont victimes les homosexuels au Sénégal. Ses échanges avec différents protagonistes — son amante, son père, un travesti étoile du folklore local, la mère du jeune exhumé — lui permettent de partir à la recherche de lui même. À la fin du roman, le narrateur :

Réception
Pour Anne-Frédérique Hébert-Dolbec dans Le Devoir, l'auteur parvient dans cette

Catherine Fruchon-Toussaint de RFI explique que tout en étant une

Polémique
En 2018, le roman n'est pas mis en vente au Sénégal, où l'homosexualité est un délit passable de cinq ans d'emprisonnement. Mohamed Mbougar Sarr revendique la portée politique de ce roman, il explique notamment que  et dénonce .

Après que Mohamed Mbougar Sarr reçoit le prix Goncourt en 2021 pour son roman La Plus Secrète Mémoire des hommes, la présidente d'Amnesty International France, Cécile Coudriou, exprime son souhaitait que le lauréat du Goncourt 2021 fasse . Une polémique nait au sujet de De purs hommes. Mohamed Mbougar Sarr est accusé par ses détracteurs de faire . Des responsables religieux montent au créneau et un enseignant d'histoire-géographie à Kaffrine explique dans un entretien accordé au média Thies Info que le roman .

Un article du site Senenews titre sur ce nouveau Prix du roman « qui va faire jaser au Sénégal », mais rappelle que . Le protecteur de l'écrivain Felwine Sarr met aussi en garde contre  et appelle à la vigilance contre la violence qui paralyse la pensée.

Mohamed Mbougar Sarr s'exprime peu sur cette polémique. Il s'interroge sur ce qui fait que  et rappelle que les réponses aux accusations sont déjà dans son livre:

Références

Liens externes

Roman à thématique gay
Homosexualité masculine dans la littérature
Homophobie au Sénégal
Roman sénégalais
Roman paru en 2018

De purs hommes


Casais adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Casais - Lousada belediyesinde bucak.
 Casais - Tomar belediyesinde bucak.

Casais


Daniel Fila, né le  à Brno en Tchéquie, est un footballeur tchèque qui évolue au poste d'avant-centre au FK Teplice, en prêt du Slavia Prague.

Biographie

En club
Né à Brno en Tchéquie, Daniel Fila est formé par le club de sa ville natale, le FC Brno. Il joue son premier match en professionnel le , face au FK Jablonec. Il entre en jeu en fin de match et son équipe s'impose par un but à zéro.

Le , il s'engage en faveur du Mladá Boleslav, où il signe un contrat de quatre ans. Il fait sa première apparition sous ses nouvelles couleurs le , lors de la première journée de la saison 2021-2022 contre le FC Viktoria Plzeň. Il entre en jeu à la place de Jiří Skalák et son équipe s'incline par deux buts à un. Il inscrit son premier but sous ses nouvelles couleurs dès la deuxième journée, le , face au FK Jablonec (victoire 3-0 de son équipe).

Le , lors du mercato hivernal, Daniel Fila rejoint le Slavia Prague.

Le , Daniel Fila est prêté pour une saison au FK Teplice.

En sélection
Daniel Fila joue son premier match avec l'équipe de Tchéquie espoirs contre la Slovénie, le . Il est titularisé lors de cette rencontre qui se solde par la victoire des siens (1-0). Quatre jours plus tard, pour sa deuxième sélection, il est titulaire et inscrit son premier but avec les espoirs, contre l'Albanie. Il délivre aussi une passe décisive pour Kryštof Daněk et participe ainsi à la victoire de son équipe par quatre buts à zéro.

Notes et références

Liens externes

Footballeur tchèque
Joueur du FC Zbrojovka Brno
Joueur du Mladá Boleslav
Joueur du SK Slavia Prague
Joueur du FK Teplice
Naissance en août 2002
Naissance à Brno

Daniel Fila


Troels Ravn (nascido em 2 de agosto de 1961, em Bryrup) é um político dinamarquês, membro do Folketing pelo partido dos sociais-democratas. Ele entrou no parlamento no dia 12 de janeiro de 2016, quando Bjarne Corydon renunciou ao seu assento parlamentar. Anteriormente, ele havia sido membro do parlamento de 2005 a 2007 e novamente de 2011 a 2015.

Carreira política
Ravn foi membro do conselho municipal do município de Vejen de 2002 a 2005 e novamente de 2010 a 2011. De 29 de outubro de 2008 a 20 de novembro de 2008 foi membro suplente do Folketing, em substituição de Lise von Seelen. Nas eleições legislativas dinamarquesas de 2005 ele foi eleito para o parlamento, mas não foi reeleito em 2007. Em 2011 foi eleito novamente. Em 2015 não foi reeleito, mas tornou-se membro suplente do seu partido no círculo eleitoral. Quando Bjarne Corydon renunciou ao cargo a 12 de janeiro de 2016, Ravn assumiu o cargo, tendo depois sido reeleito em 2019.

Pessoas vivas
Nascidos em 1961
Políticos da Dinamarca

Troels Ravn


Hacı Mehmet Eşref Paşa 1895-1907 yılları arasında İzmir Belediye Reisliği yapmış bir Osmanlı devlet ve siyaset adamıdır.

İzmir'in ünlü Eşrefpaşa semti onun adını taşımaktadır. II. Abdülhamid'in tahta çıkışının 25. yıldönümü vesilesiyle Konak Meydanı'nda inşa edilmiş olan ve günümüzde İzmir'in sembolü haline gelmiş İzmir Saat Kulesi onun da katkılarıyla yapılmıştır. 1820-1894 yılları arasında yaşamış, Trabzon ve Selanik valilikleri yapmış, Namık Kemal'e Namık adını vermiş, kendi divanı bulunan bir şair de olan Aslanpaşazade Eşref Paşa ile karıştırılmamalıdır. Şehit Orgeneral Eşref Bitlis de, yaygın surette, Eşref Paşa olarak anılmaktadır.

Mehmet Eşref Paşa, Suriye Vali Muavini iken Hicaz'a sık sık gittiği için "Hacı" lakabıyla anılıyordu. 1895'te vekaleten İzmir Belediye Meclisine reis olarak atanan Eşref Paşa, Mart 1896'da (vilayet meclisi üyesi olarak belediyede asli görev sahibi olması geçerli mevzuata aykırı olmasına rağmen) İzmir Valisi Kıbrıslı Mehmet Kâmil Paşa tarafından uyumlu çalışılabileceği düşüncesiyle desteklenerek İzmir Belediye Reisi olmuş ve sağlık nedenleriyle ayrıldığı Mart 1907'ye kadar bu görevde kalmıştır.

Belediye reisliği döneminde kadar şehir için pek çok hayırlı işe imza atmıştır. Eşref Paşa'nın en önemli girişimi bugün Fevzipaşa Bulvarı olarak anılan geniş caddenin açılışını ancak planlamak oldu. Bu bulvarın açılışı ancak Cumhuriyet döneminde gerçekleşti. Ayrıca, İkiçeşmelik'ten Yağhaneler'e uzanacak şekilde açtırdığı caddeye bir Eşrefpaşa Camii de yaptırmasıyla, adını bugüne taşıyan semtin ismi konulmuştur.

Eşref Paşa'yı özellikle kentin yoksul Müslüman ve Musevileri çok sevdi ama sevmeyenlerin başında üzerinde baskısını arttırdığı esnaf geliyordu. Çünkü İzmir'de bugün de sorun olan kayıt dışı ekonominin üzerine giden Eşref Paşa yerel yönetime gelir sağlamak için esnafa vergi üzerine vergi bindirmişti.

Bugün Belediye'ye ait hastaneye adını veren Eşref Paşa sağlık alanında önemli hizmetlere imza attı. Halen Konak Meydanı'nın özgün hali bozulmamış tek binası olan ve Kadın Hastalıkları ve Doğum Hastanesi olarak kullanılan Gureba-i Müslimin Hastanesi'ni Eşref Paşa geliştirdi. Ayrıca İzmir'de bir hastane ismini taşımaktadır. İzmir zamanında veba hastalığına çok kurban vermişti. Bunu çok iyi bilen Eşref Paşa fakir Müslümanlar için çok büyük bir hastane kurulması için bizzat çalışırken, yoksul Yahudi ve Rumların yaşadıkları aile evleri olan Yahudihane ve Rumhane gibi yerlerde sık sık temizlik denetimleri yapıldı.

Kaynakça
 İzmir Büyükşehir Belediyesi

Osmanlı paşaları
İzmir belediye başkanları

Hacı Mehmet Eşref Paşa


Khram (ruski: Храм, "Hram") je osmi studijski album ruskog pagan metal sastava Arkona. Diskografska kuća Napalm Records objavila ga je 19. siječnja 2018. godine.

Popis pjesama

Recenzije
Recenzent Metal Hammera komentirao je da na ovom albumu Arkona prikazuje jednaku žestinu koja je bila prisutna i na njegovim prethodnicima. Međutim, napomenuo je da su utjecaji black metala i "neobičnih melodija" na ovom albumu puno jači. Prema riječima Sonic Seducera album prikazuje prirodnu evoluciju grupe u vokalnom, skladateljskom i instrumentalnom smislu. U tematskom smislu "posvećen je ... slavljenju flore i faune". Teamrockova recenzija spomenula je da je Khram "vrlo avanturističan" i pohvalila je Arkonino iskreno izražavanje poganskih ideala.

Osoblje

Arkona
Masha "Scream" – vokali, klavijature, udaraljke, produkcija
Ruslan "Kniaz" – bas-gitara
Sergei "Lazar" – gitara, snimanje, miksanje, mastering, produkcija
Vladimir "Volk" – gaita gallega, frula, Tin Whistle, Low Whistle, sopilka
Andrei Ischenko – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Robert Engstrand – klavir (na pjesmi "V ladonyah bogov")
Anatoly Pakhalenko – vokali (na pjesmi "Mantra (Intro)")
Alexander Kozlovskiy – violončelo (na pjesmi "Tseluya zhizn'")
Alexander – tuba (na pjesmi "Tseluya zhizn'")
Bogdan – recitacija (na pjesmi "Tseluya zhizn'")
Radimir – recitacija (na pjesmi "Tseluya zhizn'")

Ostalo osoblje
Vladimir Chebakov – dizajn
Rotten Phantom – ilustracije
Ele Kachalina – fotografija
Sergey AR Pavlov – prijevod tekstova pjesama na engleski

Izvori

Albumi iz 2018.
Albumi sastava Arkona

Khram


Walnut Grove est une ville américaine située dans le comté de Walton, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Walton (Géorgie)

Walnut Grove (Géorgie)


In zoology, mammalogy is the study of mammals – a class of vertebrates with characteristics such as homeothermic metabolism, fur, four-chambered hearts, and complex nervous systems. Mammalogy has also been known as "mastology," "theriology," and "therology." The archive of number of mammals on earth is constantly growing, but is currently set at 6,495 different mammal species including recently extinct. There are 5,416 living mammals identified on earth and roughly 1,251 have been newly discovered since 2006.  The major branches of mammalogy include natural history, taxonomy and systematics, anatomy and physiology, ethology, ecology, and management and control. The approximate salary of a mammalogist varies from $20,000 to $60,000 a year, depending on their experience.  Mammalogists are typically involved in activities such as conducting research, managing personnel, and writing proposals.

Mammalogy branches off into other taxonomically-oriented disciplines such as primatology (study of primates), and cetology (study of cetaceans). Like other studies, mammalogy is also a part of zoology which is also a part of biology, the study of all living things.

Research purposes
Mammalogists have stated that there are multiple reasons for the study and observation of mammals. Knowing how mammals contribute or thrive in their ecosystems gives knowledge on the ecology behind it. Mammals are often used in business industries, agriculture, and kept for pets. Studying mammals habitats and source of energy has led to aiding in survival. The domestication of some small mammals has also helped discover several different diseases, viruses, and cures.

Mammalogist
A mammalogist studies and observes mammals. In studying mammals, they can observe their habitats, contributions to the ecosystem, their interactions, and the anatomy and physiology. A mammalogist can do a broad variety of things within the realm of mammals. A mammalogist on average can make roughly $58,000 a year. This depends on employer and state.

History
The first people recorded to have researched mammals were the ancient Greeks with records on mammals that were not even native to Greece and others that were. Aristotle was one of the first to recognize whales and dolphins as mammals since up until the 18th century most of the study was done by taxonomy.

Journals

This is a list of scientific journals broadly serving mammalogists. In addition, many other more general zoology, ecology and evolution, or conservation journals also deal with mammals, and several journals are specific to only certain taxonomic groups of mammals.

See also
 List of mammalogists

References

External links
 Mammal Research Institute, University of Pretoria, South Africa
 The American Society of Mammalogists

Subfields of zoology

Mammalogy


Albuca amoena est une espèce de plantes à fleur monocotylédones de la famille des Asparagaceae et du genre Albuca. Cette plante bulbeuse particulièrement toxique, caractérisée par ses fleurs blanches veinées de vert, est endémique du nord-ouest du Sahara, au Maroc et en Algérie.

Taxonomie

Cette espèce est décrite pour la première fois sous le nom Ornithogalum amoenum par le botaniste français Jules-Aimé Battandier en  à partir de spécimens récoltés dans la région algérienne des Beni Abbès. Elle est ensuite placée dans le genre Battandiera par le botaniste français René Maire en . Cependant, les études phylogénétiques des années  démontrent sa proximité avec le genre Albuca.

Son épithète spécifique, amoena, provient du latin ămōenus (« agréable », « charmant »).

L'espèce est nommée en arabe sur l'ensemble de son aire de répartition بصيل الذيب, Bçal eddib (« oignon de chacal »), également orthographié sous les translittérations Bsal eddib ou encore Bsal ed-dib, ces noms étant partagés avec la Scille maritime, tout comme Feraoun en Algérie. Dans ce pays, les feuilles sont également nommées Aliilt. Au Maroc, la plante est aussi appelée Tourjouriel.

Description
Albuca amoena est une plante dont le bulbe volumineux est couvert de plusieurs tuniques brunes, d'où émergent 3 à 5 longues feuilles linéaires aux bords incurvés en gouttière et une hampe florale plus ou moins courte de .

Une vingtaine de fleurs sont réunies au sommet en une grappe courte et peu dense. Elles sont composées à la base de grandes bractées mesurant de  de long et de  tépales libres, blancs veinés de vert de  de long et disposés en étoile. Le centre de la fleur est occupé par  à filet entièrement aplati et à anthères jaune clair entourant un style vert jaunâtre.

Le fruit est une capsule trilobée, dont les graines noires, lisses, ovales, très aplaties et ailées sont empilées dans les capsules comme une pile d'assiettes.

Écologie et répartition

Albuca amoena pousse dans les pâturages désertiques où elle forme des tapis sur les sols sablonneux. Elle fleurit abondamment les années humides en février-mars et se retrouve en compagnie dAndrocymbium gramineum et d'Asphodèles comme Asphodelus tenuifolius et Asphodelus refractus.

Albuca amoena est une espèce endémique du nord-ouest du Sahara, c'est-à-dire de l'ouest de l'Algérie dans le Sahara oranais notamment Zousfana, Saoura, Oued Guir et Abadla ainsi que de l'est du Maroc adjacent.

Au Maroc, l'espèce est classée dans la catégorie quasi menacée (NT) et est considérée comme , c'est-à-dire par l'Homme et ses animaux domestiques.

Toxicité

Le bulbe est toxique pour l'humain et les mammifères domestiques, ce fait étant connu de la population locale. Les feuilles fraîches semblent ne pas être toxiques alors que les sèches le sont. Même si l'intoxication humaine reste rare, elle est signalée dans des cas de suicides et d'homicides.

Les cas les plus courants d'intoxication concernent le dromadaire qui sait différencier la plante dans une pâture connue mais qui peut la consommer lors d'un parcours inhabituel, pressé par son éleveur, en l'avalant rapidement sans la trier.

La littérature médicale rapporte qu'en , la compagnie disciplinaire de l'armée française stationnée à Béchar en Algérie enregistre un taux d'hospitalisation anormal avec douze malades admis pour faiblesse générale, amaigrissement considérable, diarrhée et entérite chroniques. Sept décès sont enregistrés. L'enquête révèle que, pour se faire hospitaliser afin d'échapper au régime disciplinaire, plusieurs individus ont absorbé des bulbes crus dAlbuca amoena. L'autopsie conclut à des hémorragies gastro-intestinales, des lésions congestives de tous les organes thoraciques et abdominaux.

La toxicité dAlbuca amoena est confirmée par l'expérimentation animale. L'administration deux fois par jour de  de bulbes frais à des chiens de  cause leur mort en . L'autopsie montre des symptômes similaires à ceux observés chez les humains : lésions de gastro-entérite aiguë, avec congestion violente du foie et des reins. Serait en cause un alcaloïde proche de la colchicine. Le bulbe est composé d'alcaloïdes et d'autres matières azotées (2,7 %), d'amidon en grande quantité, près de 10 %, et de mucilages (2 %).

Usages en médecine traditionnelle
En phytothérapie traditionnelle, au sud-est du Maroc, à Tafilalet, le bulbe est utilisé en application externe sous sa forme brute pour lutter contre les morsures de serpents et les piqûres de scorpions, ainsi que la leishmaniose.

Références

Liens externes

Asparagaceae
Espèce d'Asparagales (nom scientifique)
Flore du Sahara
Plante toxique

Albuca amoena


Íslam í Ungverjalandi á sér langa sögu sem nær aftur til að minnsta kosti 10. aldar. Áhrif súnní íslams voru sérstaklega áberandi á 16. öld á tímum Ottómana í Ungverjalandi.
Samkvæmt ungverska manntalinu 2011 voru 5.579 múslimar í Ungverjalandi, sem eru aðeins um 0,057% af heildarfjölda íbúa. Þar af lýstu 4.097 (73,4%) sig sem Ungverja en 2.369 (42,5%) araba eftir þjóðerni. Í Ungverjalandi getur fólk lýst yfir fleiri en einu þjóðerni (summan er meiri en allt), Gögn frá 2011 sýna ekki tyrkneska íbúa (sem var 1.565 í manntalinu 2001). Hins vegar er meirihluti múslima í Ungverjalandi af arabískum eða tyrkneskum uppruna.[15] Þar að auki er einnig vaxandi fjöldi ungverskra þjóðernistrúarmanna sem taka íslam. Moreover, there is also a growing number of ethnic Hungarian converts to Islam.

Raunverulegur fjöldi múslima í Ungverjalandi er líklega yfir 5.579 múslimar. Í kjölfar stríðsins í Sýrlandi kom mikilvægur straumur hælisleitenda á árunum 2014, 2015 og 2016 þar sem meira en 200.000 hælisumsóknir voru lagðar fram í Ungverjalandi. Hins vegar frá 2017 og áfram hafa ungversk yfirvöld skráð innan við nokkur hundruð umsóknir.

Tengt efni
 Íslam
 Íslam í Evrópu
 Íslam á Íslandi
 Evrabía

Tilvísanir

Íslam í Evrópu

Íslam í Ungverjalandi


الحركة الخلاقة  (كنيسة الخالق سابقًا Church of the Creator) منظمة مقرها الولايات المتحدة تؤمن بتفوق العرق الأبيض وتدعو إلى دين خاص بالبيض. لا تشير كلمة الخالق في اسم الحركة إلى إله بل إلى أنفسهم أي البيض الأوربيين الأصل. والحركة ملحدة، ومعادية للمسيحية ومعادية للسامية.

مراجع

انظر أيضا
 قومية بيضاء
 سيادة البيض

الدين والعرق
النازية الجديدة في الولايات المتحدة
اليمين البديل
اليمين المتطرف في الولايات المتحدة
انفصالية بيضاء
إبداعية
تأسيسات سنة 1973 في فلوريدا
حركات دينية جديدة
سيادة البيض في الولايات المتحدة
عنف بدوافع دينية في الولايات المتحدة
لاألوهية
معاداة السامية
معاداة السامية في الولايات المتحدة
معاداة المسيحية في الولايات المتحدة
معتقدات النازيين الجدد
منظمات دينية
منظمات دينية أسست في 1973
منظمات مقرها في إلينوي

الحركة الخلاقة


Willy Lindwer () este un scenarist, regizor și producător neerlandez de filme documentare. El este cel mai bine cunoscut pentru filmele sale cu privire la Holocaust, Israel și Orientul Mijlociu, iudaism și creștinism, dar are experiență într-un domeniu larg al filmului documentar.

Biografie
Wolf (Willy) Lindwer s-a născut în Amsterdam, Țările de Jos, în 1946. Părinții lui au fugit de antisemitismul din Polonia și Ucraina în anii 1930 și s-au stabilit în Amsterdam. Ei au fost printre cei 10% din evreii din Țările de Jos care au supraviețuit Holocaustului. Willy a absolvit Academia Neerlandeză de Film și Televiziune în 1971. După absolvirea studiilor, el a lucrat timp de mulți ani pentru Televiziunea Publică Olandeză. . În 1985 și-a înființat propria companie, AVA-Productions, în cadrul căreia și-a produs cele mai multe dintre filmele sale. În prezent, el conduce, de asemenea, o corporație israeliană, Terra Film Productions din Ierusalim. Companiile sale produc filme documentare internaționale și coproduc spectacole de televiziune de înaltă calitate. Documentarele lui Willy Lindwer sunt distribuite în întreaga lume, inclusiv în Europa și SUA.

Condus de o pasiune pentru istorie orală și de interesul pentru explorarea greutăților umane, el a călătorit în întreaga lume, producând serii extrem de apreciate de filme documentare despre Europa, Africa și Orientul Îndepărtat. Lansarea internațională a lui Willy Lindwer a avut loc în 1988, când a obținut cel mai înalt premiu TV, Premiul Internațional Emmy pentru documentarul The Last Seven Months of Anne Frank. Acest film conține mărturiile a șapte femei care au fost martorii ultimelor luni de viață ale Annei Frank în lagărele de concentrare naziste, inclusiv Hanneli Goslar, o fostă vecină a familiei Frank; Bloeme Evers-Emden, o colegă de clasă a lui Margot; și Janny Brilleslijper care a îngropat-o la Bergen-Belsen.

În 1993 a câștigat Premiul de Stat al Țărilor de Jos pentru producție de film, Marele Premiu al Industriei de Film Neerlandeze la categoria cel mai bun documentar pentru un alt documentar major despre Holocaust: Child in Two Worlds, povestea unor evrei orfani de război.

Willy Lindwer a produs, de asemenea, documentarul extrem de apreciat The Lonely Struggle: Marek Edelman, Last Hero of the 1943 Warsaw Ghetto Uprising. Potrivit mai multor recenzii de presă măgulitoare, publicul neerlandez a fost la fel de impresionat de filmul său din 1990 și de cartea Camp of Hope and Despair, Witnesses of Westerbork, 1939-1945. Filmul Simon Wiesenthal: Freedom is Not a Gift from Heaven a fost propunerea Țărilor de Jos pentru Premiul Internațional Emmy Award pentru cel mai bun documentar în 1994. Lungmetrajul Yitzhak Rabin: Warrior-Peacemaker a obținut în 1998 Premiul Finalist la Festivalul de Film și Televiziune de la New York. Filmul său Goodbye, Holland (2004) a fost prezentat în trei ani consecutivi la televiziunea israeliană.

Pe 29 aprilie 2010 a fost decorat cu Ordinului de Orania-Nassau în grad de Ofițer de către regina Țărilor de Jos în semn de recunoaștere a activității sale cinematografice desfășurate în Țările de Jos.

Willy Lindwer a publicat, de asemenea, mai multe cărți, dintre care unele sunt bazate pe filmele pe care le-a făcut. Cea mai cunoscută carte pe care a scris-o este The Last Seven Months of Anne Frank, tradusă în limba engleză de Alison Meersschaert.

Filmografie
Printre filmele realizate de el se numără:
 Rebelse Stad / Rebellious City, Amsterdam in the 19-sixties and the Provo movement (2015)
 Lonely but not alone The story of a rebellion, Rabbi Nathan Lopes Cardozo (2015)
  Manja, a life behind invisible bars (2013)
 Remembering a Murdered Child (2012)
 Anna's Silent Struggle (2009)
 Mr. Israel, The Shimon Peres Story (2008)
 Africa goes Digital The building of an information society (2005)
 Goodbye Holland (2004)
 The Temple Mount is Mine, two-part documentary (2003)
 Messengers Without an Audience, with Jan Karski (2002)
 Cameroon: Working on Credit (2002)
 D'vekut: Hasidism and Jewish Mysticism in Israel, a Personal Journey (2000)
 Stuart Eizentat: The Nazi Gold Reports (1998)
 Yitzhak Rabin: Warrior-Peacemaker (1998)
 The Return, three-part series about 100 Years Zionism and 50 years Israel (1998)
 Jerusalem: Between Heaven and Earth, a three-part series (1995)
 The Fatal Dilemma, The Jewish Council of Amsterdam (1995)
 Simon Wiesenthal: Freedom is Not a Gift from Heaven (1994)
 Teddy Kollek: From Vienna to Jerusalem (1993)
 Child in Two Worlds (1993) Golden Calf Best Dutch Documentary
 Return to my Shtetl Delatyn, about Willy Lindwer's father Berl Nuchim (1992)
 The Wannsee Conference (1992)
 Married with a Star,  a Jewish Wedding in Amsterdam in 1942  (1991)
 Westerbork: Camp of Hope and Despair (1990)
 The Last Seven Months of Anne Frank (1988) International Emmy Award
 Marek Edelman, Last Hero of the Warsaw Ghetto Uprising (1987)
 The Pill Jungle (1985)  the essential drugs list for health care
 House Without Foundation, with James Mason, about Afghan refugees (1984)
 Between Kabary and Satellite, Communication in Madagascar (1984)
 The Breaking Chain, Environment in Senegal, Ghana, Burkina Faso, Ivory Coast (1983)
 I am Their Eye, Education in Botswana, Kalahari dessert, Okavango Delta (1981)
 Food for the Future, The Turkana and Boran tribes in Kenya (1980)
 Live-Life, Three Choreographers and a Ballet - Dutch National Ballet (1979)
 Amsterdam 700 Years, (1975)
 Dutch Police during the occupation of The Netherlands (1969/1970)

Note

Legături externe
 The Willy Lindwer Film & Video Collection (official site)

Nașteri în 1946
Evrei neerlandezi
Scriitori neerlandezi
Oameni în viață

Willy Lindwer


Pribytki (également Zyabrovka) est une base aérienne en Biélorussie située dans le Voblast de Homiel, à 16 km au sud-est de Gomel. Au début des années 1960, il accueille des avions Tupolev Tu-16R. L'aérodrome est rénové en 1963 et reçoit le Tu-22R vers 1966 et, en 1967, 24 y sont basés. Pribytki est l'un des neuf principaux sites d'exploitation du Tupolev Tu-22 Blinder au milieu des années 1960. Les avions de reconnaissance étaient chargés d'opérations dans la Baltique et le nord de l'Europe. De 1973 aux années 1980, des pilotes libyens et irakiens s'entraînent sur la base à bord de Tu-22. Les unités Tu-22 sont dissoutes en 1994 et l'avion envoyé à la base Engels-2 pour le retrait du service.

Pribytki abrite le 290 Gv ODRAP (290 régiment d'aviation de reconnaissance à longue portée de la Garde), équipé d'avions Tu-16R du début des années 1960 à 1994 et le Tu-22RDM des années 1960 à 1994; plus un certain nombre d'avions Tu-22R. De 1960 à 1980, le régiment fait partie du 6e Corps d'aviation de bombardiers lourds, et de 1980 à 1994, la 46 armée de l'Air (Holm).

Lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, l'armée russe y déploie des hélicoptères d'attaque.

Huit explosions sont signalées dans la base aérienne biélorusse qui est à trente kilomètres de la frontière ukrainienne. La Biélorussie affirme que les explosions sont dues à un  impliquant un moteur de véhicule.

Notes et références

Situation

Liens externes
 Micheal Holm, http://www.ww2.dk/new/air%20force/regiment/bap/290odrap.htm

Aéroport en Biélorussie
Forces armées de la Biélorussie

Base aérienne de Pribytki


Taichi Hasegawa (født 26. februar 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Albirex Niigata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Taichi Hasegawa


Epimenides paradoksu mantıktaki bir sorundur. Bu sorun Giritli filozof Knossoslu Epimenides'in ardından adlandırılmıştır. Filozof şöyle demiştir: Κρῆτες ἀεί ψεύσται, "Giritliler, her zaman yalancıdır". Problemin bir başka sürümü de Douglas R. Hofstadter'in Gödel, Escher, Bach: Bir Ebedi Gökçe Belik isimli eserinde bulunur:

Epimenides ölümsüz bir ifadede bulunmuş, bir Giritli idi; "Tüm Giritliler yalancıdır."

Epimenides'in bu ifadesi Epimenides paradoksu olarak adlandırılır. Zaman zaman Yalancı paradoksu veya Giritli paradoksu olarak da anılmıştır.

Paradoks şuradan kaynaklanmaktadır:
 Eğer "tüm Giritliler yalancıdır" önermesini doğru kabul edersek, kendisi de Giritli olan Epimenides'in yalancı olması gerekir. Eğer Epimenides yalancıysa, tüm söyledikleri gibi, "tüm Giritliler yalancıdır" önermesinin de yanlış olması gerekir. Doğru söylediğine inanırsak yalan söylediğini anlıyoruz. Önermenin hem doğru hem yanlış olduğu sonucu çıkar.
 Eğer "tüm Giritliler yalancıdır" önermesi yanlış kabul edersek, kendisi de Giritli olan Epimenides'in doğru söylüyor olması gerekir. Şu halde, "tüm Giritliler yalancıdır" önermesi doğru olmalıdır. Yine çelişkili bir sonuç çıkar.
 Bir önerme hem doğru hem yanlış olamaz.

Paradokslar
Antik Girit
Kendine göndergeli önerme

Epimenides paradoksu


Kulaklı orman baykuşu (Asio otus), baykuşgiller (Strigidae) familyasından büyük, dimdik duran ve gece gezen bir baykuş türü.

Istrahat halinde toparlak görünür, ancak uyarı halinde gergin, ince ve dimdik durur. Uyarı halinde iken kulak tüylerini dikleştirir ve koyu turuncu gözlerinin üstündeki siyah beyaz yüz deseniyle bir 'V' oluşturur. Oldukça benekli ve çizgilidir, alt tarafı kır baykuşundan daha koyudur. Kanatlarda kır baykuşundakine benzer el bileği lekesi vardır, primerleri daha parlak turuncu-kirli sarıdır ve beyaz firar hattı yoktur. Gür, inlemeye benzeyen ve kısa bir ötüşü vardır.

Dış bağlantılar

Baykuşgiller
Türkiye'deki kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kulaklı orman baykuşu


José Pascual Banzo Salvo, conocido como Pepín Banzo (Barcelona, 3 de enero de 1973) es un músico multiinstrumentista, mago y compositor musical español.

Biografía
Hijo del atleta zufariense, lanzador de disco y de barra aragonesa, Pascual Banzo Benesenes, nació en Barcelona, cuando su padre competía para la sección de atletismo del Club Natació Barcelona. Desde muy pequeño comenzó a interpretar diversos instrumentos de cuerda (guitarra, laúd, guitarrico…) acompañando a su padre, en los diversos grupos de jota y rondallas en los que participa. Asimismo comienza a recibir clases de piano en la Escuela JR Santamaría y de canto impartidas por la soprano Conchita Pérez Falcón.

En 1991, forma junto con sus amigos de Zuera su primer grupo musical, Paraíso Prohibido, con el que graban una maqueta y un disco. Es en 1996 cuando constituyen la orquesta, Escálibur, donde es bajista y cantante solista, y donde permanece hasta 2001.

Durante esos años comienza su interés por la música tradicional, aprendiendo a tocar, de manera autodidacta, instrumentos como la dulzaina, el chiflo y la gaita de boto. Pero es con Eugenio Gracia (Ixo Rai!) como profesor, con quien perfecciona estos conocimientos.

En 1999 funda el grupo de folk Os Lizerons, donde es el director musical, permaneciendo hasta 2003.

En el año 2001 pasa a formar parte del mítico grupo de folk aragonés Ixo Rai!, siendo el último gaitero que tiene la formación hasta su desaparición, un año después.

Es en ese momento cuando comienza su labor como docente de instrumentos tradicionales, dirigiendo rondallas y dando clases de gaita de boto aragonesa y dulzaina por diversos pueblos de la geografía aragonesa.

En 2002 comienza a desarrollar su faceta más teatral participando en diversos espectáculos de animación en diferentes compañías aragonesas: Pingaliraina, PAI, Caleidoscopio Teatro.

En el año 2003 funda Les Rubitos, compañía de teatro de animación que se disuelve en 2008 por discrepancias con su socio.

Ese mismo año constituye el grupo de Rock-Folk  Comando Cucaracha, donde realiza labores de composición, voz, dulzaina, gaita de boto, trompa ribagorzana… y con el que se han grabado dos discos y realizado diversas colaboraciones discográficas. Durante sus años de vida muchos muchos son los integrantes que han pasado y abandonado la banda. Que tras años de inacción se disuelve en 2018.

También en 2003 pone en marcha un nuevo proyecto musical, el grupo de Folk-metal Lurte "músicos de la compañía Almogávar" que en 2008 sufre un cambio de integrantes tras abandonar parte de estos las compañía por grandes desavenencias con el, que era el encargado de la director musical, coordinación artística y la composición. Tras la búsqueda de nuevos integrantes, continua con la dirección musical del grupo hasta que en 2011 abandona el grupo por discrepancias con sus compañeros.

En 2006 junto a Eugenio Arnau comienzan a rodar el espectáculo "Maldita literatura: Un profesor de ESO y un músico de aquellos", espectáculo teatral musicalizado, que es el germen de La Libertina (2008), grupo de folk que ha grabado un disco y que ha cambiado de integrantes en varias ocasiones hasta su disolución de 2020.

Durante esos años ha participado y realizado colaboraciones en diversos grupos como La Compañía de Chesús, La Orquestina del Fabirol, Dulzaineros del Bajo Aragón, Gaiteros de Estercuel, La Jota de Ayer y Hoy, Biella Nuei, Joaquín Carbonell, La Bullonera, Cómplices (dúo), La Chaminera, China Chana, entre otros.

En 2009 lanza su carrera en solitario con El Show de Pepín, un espectáculo donde muestra su versatilidad y su especial manera de fusionar la música, la magia y humor en un único espectáculo.

Su faceta más televisiva se desarrolla en 2010 con la participación en el programa de Aragón Televisión "Dándolo Todo", Talen-Show donde demostró su capacidad como showman ganando tres programas. Desde octubre de 2010 hasta junio de 2011 participa como colaborador en el programa Aftersún Además ha realizado junto a Pepe Lirrojo colaboraciones semanales durante el verano de 2011 en el programa "Ésta es la Nuestra" de Aragón Radio.  En 2015 participa en el Programa de Factoría de Ficción "Sopa de Gansos Instant!" y en 2019 en "Got Talent España" donde es expulsado en su primera aparición.

Es miembro de la Asociación de Gaiteros de Aragón y ha publicado varios reportajes y partituras en la revista en su publicación periódica. También es miembro de la Asociación Mágica Aragonesa (A.M.A.), especializado en numismagia, magia de escena y magia de cerca. Realizando varios artículos sobre técnicas de creación propias para la revista que publica; de la Sociedad Española de Ilusionismo (S.E.I.), así como miembro fundacional de la Asociación Cultural "Funny Magic Creepy Show", fundada en 2009 encargada de la organización del festival Ores Mágico (2009-2014) y con la que han participado en el Programa Especial de Navidad de Distrito Z de ZTV (2009 y 2010, realizado la sección "En el fondo no quieres saberlo"  del programa de Aragón Televisión CLIC! (2010). Abandonó la Asociación Cultural "Funny Magic Creepy Show" el 10 de noviembre de 2018 por discrepancias con sus miembros.

Como investigador ha participado activamente en la recuperación y creación de diversos dances aragoneses: Zuera, Garrapinillos, Talamantes, San José y El Rabal (Zaragoza).

Obra

Discografía
 Disco "Replega". Eugenio Gracia y Pepín Banzo (2014). Delicias Discográficas - Ayuntamiento de Zaragoza. Composición, interpretación y producción musical. Disco-Libro  "Neopatria". Lurte (2011) Estudios Lunanueva. Composición, dirección, producción musical y arreglos. Disco "Biellas Esferras". Lurte (2010). Estudios Lunanueva. Composición, dirección, producción musical y arreglos.
 Disco "Pepin & co: Amigos hasta en el Infierno". Pepin Banzo (2010). Estudios Lunanueva. Composición, dirección, producción musical y arreglos.
 Disco "Los nietos del gaitero". La Libertina (2010). Estudios Lunanueva. Composición, dirección, producción musical y arreglos.
 Disco "Deus lo Bol". Lurte (2008). Estudios Lunanueva. Composición, dirección, producción musical y arreglos.
 Disco "Entre Héroes y Villanos". Comando Cucaracha (2007) Estudios Lunanueva. Composición, dirección, producción musical y arreglos.
 Libro – Disco  "Música de las corridas de pollos en Aragón". Edita: Ayuntamiento de Zaragoza (2006) Estudios Inguz. Producción, dirección musical y ejecución de todos los instrumentos.
 Disco "¡Dispierta Fierro!". Lurte (2005) Estudios Lunanueva. Composición, dirección musical, producción y arreglos.
 Disco "Todos al monte". Comando Cucaracha (2004) Estudios Lunanueva.
 Disco "¡Astralica mano!". Os Lizerons (2002) Estudio Sincro Mil. Dirección musical y arreglos.
 Libro "Músicas Propias". Eugenio Gracia y Pepín Banzo (2001) Edita AGA y DPZ.
 Disco "Jotas de Pascual Banzo" (1999) Estudio Slap. Producción, arreglos y ejecución de los instrumentos: Guitarras, bandurrias, laúdes, guitarros, guitarricos, gaita, dulzaina, percusiones, flautas…
 Disco "Pasión". Paraíso Prohibido (1994) Estudio Slap. Bajo y coros.
 Disco "Espejo del mundo". Paraíso Prohibido (1992) Estudios HiFi. Bajo y coros.

Libros
 "Nuevas tonadas: Repertorio para Gaita de Boto". Eugenio Gracia y Pepin Banzo (2011). Banda de Gaitas de Boto Aragonesa.
 "Músicas Propias". Eugenio Gracia y Pepín Banzo (2001) Edita AGA y DPZ.
 "2n Concurs de Composició per a Gralla Vila de Salou". Grallers la Tarota. (2006). Obres finalistes i guanyadores. Partituras: Las Lágrimas de San Lorenzo, La Escocesa, Polcón de Ñeñico.

Otros trabajos
 En 2014 pone en marcha junto a Pepe Lirrojo la primera sala de magia dedicada exclusivamente al sector de la magia y el ilusionismo en Zaragoza, El Sótano Mágico.
 Proyecto junto con UNESCO, Radio Zaragoza y CP Andrés Manjón  "Canto a la libertad", Autor: José Antonio Labordeta (2012) Arreglos y coordinación musical. Videoclip interpretado por niños del CP Andrés Manjón en diferentes idiomas con motivo del Día Internacional por la Diversidad Cultural. Videoclip del proyecto
 Canción "Canto a la libertad", Autor: José Antonio Labordeta (2011) Arreglos e Interpretación melodía con instrumentos tradicionales aragoneses. ILP para la adopción del canto a la libertad como himno oficial de Aragón
Canción "Que Rico Rico" (2008). Composición musical para la campaña publicitaria  "I Love el Ternasco de Aragón" de la Denominación de Origen Ternasco de Aragón.

Premios
I Certamen de Composición y Recuperación de Música Popular Aragonesa Comarca Campo de Belchite (2005) Tercer Premio con la canción "La Cuba" dedicada a Almonacid de la Cuba.
II Concurso de composición para Gralla Vila de Salou (2006) Tercer Premio con la canción "Las Lágrimas de San Lorenzo".
II Certamen de Composición y Recuperación de Música Popular Aragonesa Comarca Campo de Belchite (2006) Primer Premio con la canción "El Corredor de Plenas" dedicada a Eliseo Gracia Martínez.
III Certamen de Composición y Recuperación de Música Popular Aragonesa Comarca Campo de Belchite (2007) Primer Premio con la canción "Rolda de antaño" dedicada a los músicos tradicionales de la Comarca de Belchite.
IX Premios de la Música Aragonesa (2007).Mejor Canción en Lengua Minoritaria. Comando Cucaracha. Canción "Aragón Ye Ye" (Letra: Eugenio Gracia)
VI Certamen de Composición y Recuperación de Música Popular Aragonesa Comarca Campo de Belchite (2010) Segundo Premio con la canción "El Pregonero de Almonacid"
XII Premios de la Música Aragonesa (2010).Mejor Canción en Lengua Minoritaria. Disco Pepin & Co, con la canción "Jota From Saragosa" (Letra: Jota Lanuza)
II Certamen Nacional de Composición de Música Popular Aragonesa Comarca del Sobrarbe (2013) Primer Premio con la canción "Jota brincada de Rañín"

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de Pepin Banzo
 Vídeos-Pepin Banzo
 Prensa-Pepín Banzo
 Perfil LinkedIn-Pepín Banzo
 Blog del disco Pepin & Co: Amigos hasta en el infierno

Animadores de España
Cantantes de Aragón
Compositores de Aragón
Folclore de Aragón
Gaiteros de España
Humoristas de España del siglo XXI
Humoristas de Aragón
Ilusionistas de España
Músicos de Aragón
Músicos de folk
Productores de música de España
Nacidos en Zuera
Nacidos en Barcelona

Pepín Banzo