Visão após o Sermão, também conhecida como A Luta de Jacó com o Anjo, ou simplesmente Jacó e o Anjo ( é uma pintura de Paul Gauguin criada na cidade bretã de Pont-Aven no final do verão de 1888. Posteriormente, ele se tornaria um manifesto pictórico de um novo estilo simplificado e expressivo — o sintetismo de Gauguin e um grupo de seus amigos artistas que mais tarde ficaram conhecidos como a Escola Pont-Aven. As impressões das viagens de 1886-1888 à Bretanha, Panamá e Martinica, a comunicação com artistas e o conhecimento dos conceitos artísticos mais recentes forneceram a Gauguin muitas ideias criativas que causaram mudanças significativas em seu estilo e levaram à superação das antigas influências impressionistas.

No início de sua carreira como pintor, Gauguin pintou predominantemente paisagens executadas ao ar livre no estilo dos impressionistas. Por volta de 1888, ficou insatisfeito com as limitações dessa direção artística, que não satisfazia suas aspirações, interesse por formas de expressão arcaicas, primitivas, bem como pelo místico. Em 1888, ao visitar a colônia de artistas de Pont-Aven, na Bretanha, conheceu o jovem artista Emile Bernard, muito influenciado pela arte japonesa, em particular da gravura. Seguindo este exemplo, mas desenvolvendo ainda mais suas experiências, Gauguin em 1888 criou a pintura Visão após o sermão, que testemunha o seu desejo de uma interpretação muito pessoal dos temas religiosos, bem como dos aspectos simbólicos da pintura. Graças ao estilo encontrado, o artista se torna o líder reconhecido de uma nova tendência da pintura, chamada sintetismo. Na literatura de história da arte, nota-se que o ano de 1888 foi um verdadeiro ponto de virada para ele, quando esta imagem foi criada. Foi feita em setembro deste ano, antes da visita de Gauguin para Vincent van Gogh em Arles, na Provença, com quem mantinha correspondência ativa.

Como enredo da pintura, o artista escolheu o motivo bíblico da luta de Jacó com um anjo. Ao realizar esta tela, Gauguin utilizou as inovações artísticas do cloisonnisme, cujo surgimento está associado a Louis Anquetin e Émile Bernard (simbolismo, grande liberdade de abstração e ornamentação), bem como motivos emprestado do artista japonês Katsushika Hokusai (a imagem de mulheres, uma árvore com inclinação não natural, figuras de luta). Dividindo diagonalmente a composição da tela, o tronco da árvore é associado a uma gravura de Utagawa Hiroshige, copiada por Van Gogh.

Gauguin originalmente queria doar a pintura para a igreja local, mas a proposta foi rejeitada lá. Depois disso, o artista o enviou para Theo Van Gogh em Paris para venda. Desde 1925, a pintura é mantida na Galeria Nacional da Escócia, em Edimburgo.

História da criação

Contexto

Paul Gauguin visitou a Bretanha pela primeira vez para pintar no verão de 1886 e viveu na cidade local de Pont-Aven. Foi um período difícil na vida do artista. Apesar de grandes dificuldades (doenças e dívidas), tendo abandonado a carreira de corretor da bolsa, o artista continuou a pintar, tentando desenvolver um estilo próprio, mas ainda fortemente influenciado pelos impressionistas, em particular por Camille Pissarro.

Depois que Gauguin se tornou pintor em tempo integral, ele deixou sua esposa Mette com seus filhos na Dinamarca, de onde voltou para Paris em 1885. A fim de sustentar financeiramente a si mesmo e a seu filho Clovis, que Gauguin levou consigo de Copenhague, ele conseguiu um emprego como criador de cartazes comerciais. Nessa época, participou da preparação da oitava exposição dos impressionistas (15 de maio a 15 de junho de 1886), que se tornou a última da história desse grupo artístico como um movimento único e integral. Na exposição, Gauguin apresentou 19 de suas pinturas. Sem esperar o fim da feira, ele coloca seu filho em um internato particular e vai para a Bretanha para trabalhar. A natureza, cultura, fundamentos arcaicos da vida e tradições da Bretanha impressionaram profundamente o artista, influenciando seu trabalho subsequente. A partir de junho de 1886, Gauguin morou em uma pensão barata, onde apenas dois francos tinham que ser pagos por dia para alimentação e um quarto. A maioria dos artistas que moravam com ele naquela época na pensão eram estrangeiros — americanos, britânicos, holandeses, suecos, dinamarqueses e alguns franceses. Gauguin foi seguido até Pont-Aven por seu amigo próximo, apelidado de "Schuff" (Claude-Émile Schuffenecker). Na Bretanha, Gauguin aproximou-se do jovem artista Charles Laval e conheceu Émile Bernard. No entanto, Gauguin não aceitou o fascínio deste último por "complicações" pontilhistas, e não o recebeu muito gentilmente, comportando-se introvertido e cauteloso.

Gauguin voltou de Pont-Aven para Paris em dezembro de 1886, de onde embarcou em uma viagem de novas experiências para a América do Sul, na qual foi acompanhado por Charles Laval. Esta jornada é considerada a etapa mais importante no desenvolvimento das novas buscas artísticas de Gauguin, em seu desejo de encontrar imagens originais e diferentes do mundo tradicional europeu. Do Panamá onde Gauguin estava em grande necessidade (chegou a trabalhar como escavador na construção do Canal do Panamá), o artista mudou-se com Laval para a Martinica. Aqui, sob a influência de vários fatores, ele tenta pintar com um traço "infantil" simplificado, sem sombras, mas com cores vivas, utilizando cores mais ricas e saturadas em sua paleta. Nesta técnica, Gauguin passou a aplicar tintas com massas mais densas e a construir uma composição com maior rigor: "Foi uma experiência decisiva, anunciando novas conquistas". Como observou o historiador de arte John Rewald, nessa época as influências japonesas começaram a se mostrar nas composições do artista, e "espaços amplos e relativamente uniformes começaram a aparecer em suas pinturas, especialmente quando ele incluiu em suas paisagens o oceano azul escuro". No entanto, essa evolução artística ainda não era forte o suficiente para atrair o público com sua originalidade e profundidade. Depois de retornar da Martinica para Paris na segunda quinzena de novembro de 1887, os negócios materiais do artista melhoraram um pouco: ele vendeu um vaso por 150 francos e Theo van Gogh comprou muitas de suas pinturas por 900 francos e organizou uma exposição de pintura e cerâmica. A exposição aconteceu em janeiro de 1888, mas não obteve sucesso: os poucos apreciadores de sua obra desanimaram com os princípios estéticos de Gauguin desse período, que pouco tinham em comum com as obras dos artistas parisienses. Apesar do fracasso do público em geral, causou polêmica entre um círculo de pessoas cuja opinião o artista valorizava, e algumas delas simpatizavam com sua busca. Pagas as suas dívidas, sobrando várias centenas de francos da venda dos quadros a Theo e encorajado pelo seu apoio, Gauguin decide voltar para a Bretanha, onde pretendia trabalhar durante sete a oito meses. Naquela época, ele acreditava que este seria o último esforço antes de seu reconhecimento do público.

Busca artística de Gauguin em 1888
Em fevereiro de 1888, o artista, esgotado pela disenteria contraída na Martinica, voltou a Pont-Aven, tanto por razões de baixo custo da vida bretã quanto atraído por suas belezas, que sempre recordou com grande emoção. Nessa época, o artista escreveu a Schuffenecker que se apaixonou pela Bretanha: "Lá encontro selvageria e primitivismo. Quando meus sapatos de madeira batem em seu granito, ouço o som surdo e poderoso que me esforço para alcançar na pintura". Gauguin voltou a instalar-se na pensão Gloanek, onde lhe foi dada uma oficina no segundo andar, mas durante este período sentiu tanta falta de dinheiro que às vezes nem conseguia pintar por falta de telas e tintas.
Em Pont-Aven, formou-se um grupo de artistas em torno de Gauguin, entre os quais estavam Henri More, Ernest Pontier de Chamaillard e vários outros impressionistas. Lá ele foi novamente acompanhado por Laval e Bernard, com quem desta vez Gauguin teve um bom relacionamento. Bernard estava familiarizado com as últimas tendências e teorias no campo das artes plásticas, do simbolismo literário, e as compartilhava de bom grado com Gauguin em sua interpretação, possuindo nova terminologia e considerável erudição artística.

Um jovem colega apresentou Gauguin ao estilo chamado cloisonnisme, cujos fundadores são Louis Anquetin e Bernard. Nesta técnica, toda a tela é dividida em vários planos de cores diferentes de acordo com as figuras ou objetos representados. Bernard, explicando o conceito de um novo sistema pictórico, escreveu que no primeiro estágio de seu desenvolvimento, quando o termo foi introduzido (de  - divisória), era típico circundar as zonas de cores com "divisórias de linhas de contorno", o que a aproximava da arte do vitral: "De fato, graças aos elementos decorativos de cores e linhas, parecia mais um vitral do que uma pintura". Emile Dujardin, que cunhou o termo "cloisonnisme", escreveu que, à primeira vista, as telas feitas nesta técnica são principalmente como pintura decorativa: "o contorno externo enfatizado, a cor intensa e convincente inevitavelmente sugerem arte popular e gravuras japonesas". A outras características do cloisonnisme, ele atribuiu a ponderação da composição:

Depois que Bernard abandonou o pontilhismo, sua busca o aproximou de Gauguin. Sob a influência de Van Gogh, Bernard se interessou pela arte japonesa e, junto com seu amigo Anquetin, foi influenciado por eles. Segundo Revald, Gauguin encontrou nesta técnica "elementos de consideração, premeditação, racionalidade e construção sistemática", que inspiraram o artista em um período de declínio e dúvida. Em meados de agosto de 1888, Gauguin, observando que Bernard é "um homem que não tem medo de nada", escreveu a Schuffenecker que não deve se deixar levar pela cópia da natureza e o informou sobre a evolução de seu trabalho: "Meus últimos trabalhos estão progredindo bem, e espero que você encontre algo novo neles, ou melhor, uma confirmação de minhas pesquisas anteriores — uma síntese de forma e cor, decorrente da observação apenas dos elementos dominantes". Nesse período, ele e Bernard trabalharam duro em busca de abstrações e formas ornamentais mais significativas. Bernard criou uma pintura de grupo de "mulheres bretãs no prado", marcada por essas buscas. Esta imagem causou uma grande impressão em Gauguin, e Bernard concordou de bom grado em trocá-la por uma de suas telas. Numa carta a Van Gogh, falava dele com tanta admiração que Vincent comentou com o irmão: "A carta de Bernard é cheia de entusiasmo pelo talento de Gauguin. Ele escreve que o considera um artista tão grande que tem até medo dele e considera todas as suas obras insignificantes em comparação com as obras de Gauguin.

Trabalho na pintura

Em setembro de 1888, Gauguin começou a trabalhar em uma composição grande e complexa, que John Rewald chamou de uma espécie de "resumo de seu novo estilo". O artista escolheu a luta do patriarca bíblico Jacó com um anjo como tema da pintura (). De acordo com as idéias bíblicas, Jacó — reverenciado em todas as religiões abraâmicas — é o terceiro dos patriarcas bíblicos; o mais novo dos filhos gêmeos do patriarca Isaque e Rebeca, que deu à luz após vinte anos de casamento infrutífero. Pai de 12 filhos, ancestrais das tribos de Israel. De acordo com algumas interpretações, certa vez, durante a vigília noturna, Deus apareceu a Jacó na pessoa de um anjo, com quem ele lutou até o amanhecer, exigindo abençoá-lo. Na luta, machucou a coxa, mas Deus ficou satisfeito com seu zelo. Jacó recebeu uma bênção e um novo nome — Israel, com palavras de despedida: "...você lutou com Deus e vencerá os homens" (; novamente em ). O pano de fundo desse enredo religioso, repetidamente referido na arte, era a paisagem bretã, onde um grupo de camponesas ocupando todo o primeiro plano, em seus coloridos chapeis nacionais — bigoudins (que já haviam atraído a atenção de Bernard e Gauguin ainda antes) estavam assistindo os lutadores. Como explicou Gauguin, a cena para a qual essas camponesas estão olhando, ajoelhadas em oração, representa uma visão que tiveram após um sermão dominical na igreja da aldeia.

Sobre esta pintura, o artista observou em uma carta a Vincent van Gogh: "Acho que alcancei uma grande simplicidade nas imagens das pessoas, uma expressão de ingenuidade e superstição. Para mim, nesta pintura, tanto a paisagem quanto a luta existem apenas na imaginação de quem reza após o sermão. Daí o contraste entre pessoas reais e as figuras em luta de Jacó e do anjo, que são irreais e desproporcionais".
Descrevendo a pintura para Van Gogh, Gauguin também a caracterizou da seguinte forma: "Os bretões, reunidos em grupos, rezam, estão em vestidos pretos de tons ricos". Segundo Pierre Dex, se Gauguin foi influenciado pela pintura de Bernard, isso afetou justamente essa escolha da cor, embora o crítico de arte francês tenha notado que as cores pretas de Gauguin se destacam por sua intensidade original, que difere da paleta de Bernard. A saturação dessa cor é ainda reforçada pelo contraste com os bigoudins femininos, sobre os quais o artista escreveu que são "brancos amarelados, luminosos": "Dois chapeis à direita são como uma espécie de chapéu monstruoso". Sobre as demais cores utilizadas pelo artista e as características da tela do autor, também se sabe de sua correspondência. Assim, a imagem mantida "em estilo estrito" é dividida pelo "tronco roxo escuro de uma macieira", cujas folhas são mostradas com manchas semelhantes a nuvens verde-esmeralda. A pintura é "permeada de um sol verde-amarelo" em um prado de puro cinábrio, escurecendo mais perto da igreja e tornando-se marrom-avermelhado. Jacó aparece na foto em verde garrafa, o anjo é retratado em azul intenso, suas asas são cromo puro, seu cabelo é cromado e seus pés são cor de carne alaranjada.

Em 1903, Bernard, que já havia brigado com Gauguin, declarou que a pintura deste último era tão diferente de seu trabalho anterior que chegou a ser uma "negação completa" de tudo o que ele havia pintado anteriormente, argumentando assim que "Visão" era uma simples cópia de seu próprio "bretão". No entanto, como observado na literatura de história da arte, isso contradiz a correspondência de Bernard para 1886 e a admiração por Gauguin que está registrada nelas. Segundo Dex, as pinturas de Gauguin e Bernard são notavelmente diferentes em termos da força de seu impacto psicológico, e a pintura do primeiro é incomparável com os bretões de Bernard, "simplesmente espalhados por um prado verde". Segundo o escritor e historiador da arte francês Henri Perruchot, apesar da aparente influência externa de Bernard sobre Gauguin, ela não pode ser reconhecida como predeterminante: "As teorias não são importantes em si mesmas, mas apenas em conexão com aqueles que as colocam em prática". Anquetin e Bernard, por outro lado, não tinham profundidade e originalidade, mas se distinguiam pela inconsistência de suas aspirações criativas e passavam por vários hobbies do impressionismo, pontilhismo, passando rapidamente do cloisonnisme para novas técnicas, assim como "superficiais e portanto, fadado ao fracasso".

Eventos subsequentes
Quando a obra foi concluída em meados de setembro, Gauguin decidiu oferecê-la a uma das pequenas igrejas bretãs que tanto o atraíam, e se estabeleceu em uma velha igreja em Nison, perto de Pont-Aven. Segundo Perruchot, foi "uma homenagem a Gauguin, o selvagem da Bretanha primitiva". Laval e Bernard o ajudaram a mover essa grande pintura para lá. No entanto, não conseguiram convencer o pároco, que parecia temeroso de algum tipo de armadilha, ou o pregar de peças dos artistas, de quem aparentemente muito ouvira falar. O presente não foi aceito, pois o padre explicou que seu rebanho não entenderia a pintura, e os desapontados artistas voltaram com ela para Pont-Aven. Em 1959, enquanto coletava materiais sobre o período bretão da vida de Gauguin, Perruchot se encontrou com o pároco em Nizon, que, segundo o escritor, aparentemente tratou sua visita com a mesma desconfiança de seu predecessor: "Agradeço a ele por sua recepção — parece que naquele dia eu mesmo vivi a cena que acabei de contar aqui".

Após uma oferta malsucedida de transferir a pintura para a igreja, Gauguin a enviou a Theo van Gogh em Paris com um pedido de venda por pelo menos 600 francos. Um pouco mais tarde, ela foi exposta em Paris, bem como em Bruxelas na exposição do "Les XX" belga, onde não encontrou o entendimento do público. Em 1925 a pintura foi comprada para a Galeria Nacional da Escócia em Edimburgo.

Características Artísticas

Maurice e Arlette Serully, os compiladores da Enciclopédia do Impressionismo, observaram que a Visão após o Sermão é uma espécie de "manifesto de novas tendências pictóricas", e Gauguin e Bernard afirmaram ser considerados os fundadores de uma nova estética (sintetismo) e uma nova técnica (cloisonnisme), que são o início do simbolismo na pintura: "Esta ruptura completa e final de Gauguin com o impressionismo levou-o a criar uma série de pinturas em que prevalecia o princípio decorativo, e os pontos de cor eram colocados em grandes planos que não transmitiu detalhes, mas recriou a ideia geral do assunto e se assemelhava a um cenário teatral".

A influência da arte japonesa pode ser atribuída às poses dos lutadores, referindo-se aos lutadores de sumô, o que parece ser devido à série de gravuras de Katsushika Hokusai. O tronco de árvore que divide diagonalmente a composição da tela evoca associações com a obra de Utagawa Hiroshige, copiada por Van Gogh. Segundo a observação de N. S. Nikolaeva, a influência japonesa pode ser rastreada na pintura de Gauguin no nível da função extrapictórica da cor, que mais tarde se tornou um dos elementos mais importantes de seu estilo.

No entanto, acredita-se que Gauguin tenha criado uma obra completamente original, pois acredita-se que a direção geral da evolução artística do artista e algumas de suas telas anteriores indicam uma nova visão e estilo surgindo dele. Além de uma incrível compilação de vários empréstimos artísticos, ele combinou engenhosamente dois níveis de realidade na imagem: os bretões rezando e a impressionante luta de Jacó e um anjo. A composição é complementada pelo uso cuidadoso da tinta pelo artista, uma paleta suave na parte da tela onde as mulheres rezam e "uma cor deslumbrante" na outra metade: essa cor domina tudo, como o choro de uma criança em uma biblioteca. É preciso lembrar que Gauguin naquela época estava na Bretanha, no norte da França, onde não há campos vermelho-alaranjados. A cor carrega uma carga exclusivamente simbólica e decorativa; Gauguin decidiu sacrificar a credibilidade em prol da ideia geral e do drama da alegoria. Nesta pintura, Gauguin recusou-se deliberadamente a transmitir volume, perspectiva linear, e construiu a composição de uma forma completamente nova, subordinando a imagem artística à transmissão de um certo pensamento. Gauguin usa temas bretões e ao mesmo tempo se inclina para a abstração. Várias cores se destacam sobre as demais, principalmente vermelho, preto e branco, e contribuem significativamente para o componente visual da imagem. Nota-se que a cor vermelha, que na maioria das vezes atrai a atenção do espectador, dá força à luta retratada na imagem e anima a composição. Alguns críticos (por exemplo, Albert Aurier) consideram a "Visão após o Sermão" o manifesto dos simbolistas, e o próprio Gauguin — o fundador do simbolismo.

Especulações foram feitas sobre os dois títulos da pintura. Segundo Kochik, desta forma a imagem apresenta dois mundos diferentes retratados na tela. Segundo a ideia do artista, observa o historiador da arte, a composição prevê a delimitação de mundos, separados por um poderoso e grosso tronco de árvore, atravessando diagonalmente toda a tela. A composição predetermina a visão de diferentes pontos de vista, quando o autor olha para as figuras próximas um pouco por baixo, e para uma paisagem mais distante — nitidamente por cima. Como observa Kochik, tais efeitos levam ao fato de que não há vestígios de perspectiva linear, mas surge uma espécie de "mergulho", "perspectiva" descendente. Graças a esta composição, "a superfície da terra é quase vertical, o horizonte está em algum lugar fora da tela".

Na arte
No filme de Yakov Protazanov, "Satana Likuyushchiy" (1917), um dos personagens principais é Sandro van Gauguin. A imagem começa com uma tomada de paroquianos rurais sentados em uma igreja com chapeis brancos, olhando severamente da tela para o espectador. Segundo a crítica de cinema Daria Kurakina-Mustafina, esta cena é uma continuação do tema de Gauguin, embutido no nome do personagem e desenvolve os motivos teomaquistas da fita: "Assim (não sem ironia), a pintura de Gauguin em um enredo religioso torna-se um epígrafe do filme de Protazanov "Satana Likuyushchiy" e uma epígrafe de uma situação revolucionária no país".

Segundo o jornalista britânico Will Gompertz, no filme de Natal estadunidense It's a Wonderful Life, há uma referência a esta imagem. Segundo sua observação, isso acontece na cena após George Bailey resgatar seu anjo da guarda Clarence Odbody do rio e eles estarem em um barraco onde secam: "Um varal divide a tela horizontalmente. Abaixo, sob a corda, George lida com seus problemas terrenos, e acima dela se ergue a cabeça do celestial Clarence que fala a sabedoria do sermão da montanha".

Notas

Ligações externas

 WebMuseum: Gauguin, (Eugène-Henri-) Paul Vision After the Sermon, Jacob Wrestling with the Angel

Pinturas de Paul Gauguin
Pinturas de 1888

Visão após o Sermão


Pablo Mañé Algorta, más conocido como Pablo Mañé (Montevideo, 17 de mayo de 1880 - Montevideo, 21 de octubre de 1971), fue un escultor uruguayo.

Datos biográficos
Nacido en Montevideo, Mañé residió muchos años en París. A lo largo de su vida expuso no sólo en Uruguay, también en la Sociedad Nacional de Bellas Artes de París y en el Salón de Madrid.
No dejó de viajar habitualmente a su ciudad natal, donde falleció.

Obras
Entre las más conocidas obras de Pablo Mañé se incluyen las siguientes:
Invernal,
Maternidad,
El canto de las sirenas,
 busto de José Gervasio Artigas, en París
 busto de Juan Antonio Lavalleja ,
 busto de José Enrique Rodó,

Femme à la rose (mujer de la rosa)- busto de bronce conservado en la colección de Centro Pompidou de París. La obra fechada en 1915, fue donada por el artista al estado en 1927.
Joven helénica, figura de bronce
Desnudo femenino, figura de bronce
Es autor de un busto del escritor ecuatoriano Juan Montalvo, que se encuentra en la Plaza América, de París.
busto de Juan Montalvo, erigido en la square de la América Latina, en París,·

Monumento al  Barón de Río Branco (1845 - 1912)
Su obra más destacada es el Monumento al Barón de Río Branco, en la confluencia de las avenidas Brasil y Dr. Francisco Soca y la calle Libertad. Realizado en mármol blanco de Carrara.

El conjunto se compone de un podio de tres bloques a dos niveles; el central, más elevado muestra un grupo de figuras alegóricas: la Victoria alada en actitud de coronar una figura femenina de pie; un adolescente observando la escena portando en la mano derecha una antorcha; al costado figura masculina desnuda arrodillada. En relieve bajo el grupo central un medallón de mármol de Carrara en relieve, con la efigie del Barón de Río Branco, que fue un destacado escritor, político y diplomático brasileño; más abajo, grabada en mármol, la inscripción: " La República Oriental del Uruguay al Canciller José María da Silva Paranhos, Barón de Río Branco - 1845 - 1912
". En los podios laterales, dos bajorrelieves en mármol que representan el "Juicio de Salomón" y el "Juicio de Paris".·

Bibliografía
Claude Lara Brozzesi, A. Darío Lara, Este otro Montalvo - 1996
Jorge Salvador Lara, Ensayos sobre Montalvo y Mera, Comisión Nacional Permanente de Conmemoraciones Cívicas (ed.), 1991

Referencias

Enlaces externos

Escultores de Uruguay
Escultores del siglo XIX
Escultores del siglo XX
Escultores de Uruguay en Francia
Nacidos en Montevideo

Pablo Mañé Algorta


Parti croate du droit peut désigner :
 en Bosnie-Herzégovine :
 Parti croate du droit de BiH, fondé en 2004.
 en Croatie :
 Parti croate du droit, actif de 1861 à 1945, refondé en 1990 ;
 Parti croate du droit 1861, fondé en 1995 ;
 Parti croate du droit – Ante Starčević, actif de 2009 à 2020.

Parti croate du droit (homonymie)


Tataristan Cumhuriyeti Millî Marşı, Tataristan Cumhuriyeti'nin ulusal marşıdır. 14 Temmuz 1993 tarihinde sözsüz, yalnızca müzikten ibaret olarak belirlenmiştir. Fakat ünlü Tatar şair Gabdullah Tugay'ın (Apdullah Tukay) "Tugan Tel (Anadil)" isimli şiiri tatar millî marşı olarak görülmektedir. Tataristan Cumhuriyeti'nin önde gelen bestekârı Rüstem Yahin ise Tataristan Cumhuriyeti millî marşını bestelenmiştir. Bu marşa yazılan en güçlü güfte ise Tuğan Yağım, Ramazan Baytimerov tarafından yazılmıştır.

Tataristan'ın resmî internet sitesi olan adresinde hâlâ millî marşın yalnızca müzikten ibaret olduğu belirtilmektedir.

Not

Millî Marşı
Ulusal marşlar

Tataristan Cumhuriyeti Ulusal Marşı


See also USS Young for similarly named ships.

USS John Young (DD-973), named for Captain John Young, USN, was a  of the United States Navy. The ship was built by the Ingalls Shipbuilding Division of Litton Industries at Pascagoula, Mississippi.

Service history

In 1987, John Young deployed off the coast of Iran in support of Operation Earnest Will and participated in Operation Nimble Archer.  John Young deployed with Battle Group Echo, which included the aircraft carrier , battleship , cruisers , , destroyers  and , frigates , , ,  and auxiliaries , , , .

John Young, following appropriate Congressional notification, became one of eight combat ships that began receiving women as crewmembers in 1994.

As part of a reorganization by the Pacific Fleet's surface ships into six core battle groups and eight destroyer squadrons, with the reorganization scheduled to be completed by 1 October 1995, and homeport changes to be completed within the following, year, John Young was reassigned to Destroyer Squadron 23.

John Young departed San Diego on 9 February 1996 enroute to the Persian Gulf for a six-month deployment as part of the Middle East Force (MEF).  This deployment was remarkable because a main engineering space was completely gutted and refitted following a major fuel oil leak just days before that trapped several crew members in thirty thousand gallons of fuel.  The ship was having extensive last-minute pre-deployment repairs, requiring most of the installed firefighting systems to be disabled.  Also, the fire-proof escape doors in all the engineering spaces were temporarily removed for repairs.  Had the fuel ignited, it would have been catastrophic to not only John Young, but the many ships nearby in port.

On 28 April 1998, Navy and Coast Guard inspectors aboard John Young boarded a merchant ship thus marking the 10,000th such boarding in support of United Nations sanctions against Iraq. As part of a multinational maritime interception force, operating in the Persian Gulf, the team boarded an Indian flagged dhow in the Persian Gulf to make the milestone boarding. The vessel was empty and permitted to proceed.

John Young departed San Diego on 18 November 1997 en route to the Persian Gulf for a six-month deployment as part of the Middle East Force (MEF).

John Young teamed up with a Coast Guard Law Enforcement Detachment (LEDET) in late March 2001 for a major drug bust at sea. She was last stationed at San Diego, California.

Fate
John Young was decommissioned on 30 September 2002, and stricken 6 November 2002, laid up at Bremerton, Washington NISMF. On 13 April 2004, John Young was sunk during exercise RIMPAC 04 by a Mark 48 torpedo fired by the submarine , which broke her in half.

Gallery

References

External links

 navsource.org: USS John Young
 combatindex.com: USS John Young
 united-states-navy.com: USS John Young
 Yahoo! Newsgroup for former John Young Crewmembers
 Reunion website and info for former John Young Crewmembers

Spruance-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
1976 ships
Ships sunk as targets

USS John Young


Amaranth, senfonik power metal grubu Nightwish'in şarkısı.
 Amranth, çiçek türü.
 Amranth, bir bitki türü, ayrıca ekmeği de vardır.
 Amranth, bir mason grubudur ( )

e:Amaranth (disambiguation)

Amaranth


Joseph Stein () a fost un dramaturg american, cunoscut pentru scrierea libreturilor unor musicaluri precum Scripcarul pe acoperiș și Zorba.

Biografie
Născut la New York din părinți evrei, Charles și Emma (Rosenblum) Stein, care emigraseră din Polonia, Joseph Stein a crescut în Bronx. A absolvit studii la City College of New York în 1935, apoi a urmat un masterat în asistență socială la Universitatea Columbia în 1937. El a început o carieră de specialist în asistență socială, lucrând în domeniul psihiatriei din 1939 până în 1945, timp în care a scris mici piese comice.

O întâlnire întâmplătoare cu Zero Mostel l-a determinat să înceapă să scrie texte pentru personalități ale radioului precum Henry Morgan, Hildegarde, Tallulah Bankhead, Phil Silvers și Jackie Gleason. Mai târziu, a lucrat în televiziune pentru Sid Caesar, făcând parte din echipa de scenariști a spectacolului TV Your Show of Shows, alături de Woody Allen, Mel Brooks, Carl Reiner și Neil Simon.

Activitatea teatrală
Stein și-a făcut debutul pe Broadway, contribuind cu schițe scrise în colaborare cu Will Glickman la spectacolul de revistă Lend an Ear (1948). Prima sa colaborare la un musical a avut loc atunci când Richard Colmar, soțul cronicarei Dorothy Kilgallen, i-a cerut să scrie libretul unui musical despre Pennsylvania, care să promoveze statul într-un mod similar cu Oklahoma! al lui Rodgers și Hammerstein. Stein și partenerul său scenaristic Will Glickman au ajuns în comunitatea Amish din comitatul Lancaster. Ei au cumpărat o broșură turistică de 50 de cenți, scrisă într-un argou Pennsylvania Dutch, și s-au întors la New York pentru a scrie Plain and Fancy, care a avut premiera pe Broadway pe 27 ianuarie 1955 și a fost reprezentat în 461 de spectacole. A fost o "alternativă de modă veche și relaxantă petrecută în cadrul comunității Pennsylvania Dutch. Era plăcută și cu siguranță potrivită pentru familiile de comercianți." Musicalul s-a jucat în The Round Barn Theatre de la ferma Amish Acres din Nappanee, Indiana anual, începând din 1986, și a depășit 3.000 de spectacole  în 2010. Richard Pletcher, fondator și producător, i-a dedicat lui Stein scena The Round Barn Theatre în 1997 în timpul reprezentației spectacolului The Baker's Wife. Teatrul a produs de atunci opt musicaluri ale lui Stein.

Succesul său mai mare s-a datorat scrierii libretului pentru musicalul Scripcarul pe acoperiș (1964), pentru care a câștigat trei premii majore, inclusiv două premii Tony. El a scris ulterior scenariul adaptării cinematografice a piesei.

Stein a mai colaborat și la alte spectacole de pe Broadway, printre care Alive and Kicking, Mr. Wonderful, The Body Beautiful, Juno, Take Me Along, Irene, Carmelina, The Baker's Wife, Rags, Enter Laughing și adaptarea sa musicală, So Long, 174th Street. A scris piesele Mrs. Gibbons' Boys și Before the Dawn. A elaborat, în colaborare cu Carl Reiner, scenariul adaptării cinematografice a spectacolului Enter Laughing. The Baker's Wife, scris în colaborare cu Stephen Schwartz, a fost regizat de Trevor Nunn la Londra în 1989, fiind nominalizat la Premiul Olivier pentru musicalul anului.

Antonio Banderas urma să fie vedeta viitorului spectacol  Zorba programat a fi reprezentat în stagiunea 2010-2011 pe Broadway.

Stein a scris libretul pentru musicalul All About Us, cu partea muzicală compusă de Kander și Ebb, inspirat din piesa Prin urechile acului de Thornton Wilder. Acesta a avut premiera la Westport Country Playhouse în aprilie 2007.

 York Theatre
York Theatre a reprezentat musicalurile Take Me Along, Carmelina și Plain and Fancy  în cadrul seriei de spectacole "Musicals in Mufti" din 2006. Stein a revizuit Carmelina, reducând-o la o distribuție formată din șapte persoane față de spectacolul  original de pe Broadway. Seria din 2007 a conținut alte patru musicaluri ale lui Stein: Zorba, Enter Laughing: The Musical (redenumit din So Long, 174th Street), The Body Beautiful și The Baker's Wife. Lecturile sunt prezentate în spectacol în haine de stradă fără decor sau recuzită.

York Theatre, sub îndrumarea directorului artistic James Morgan, a reprezentat un spectacol aclamat al musicalului Enter Laughing: The Musical în perioada 3 septembrie - 12 octombrie 2008, cu Jill Eikenberry și Michael Tucker. El a fost nominalizat în 2009 pentru  Premiul Lucille Lortel pentru relansare excepțională. A mai fost anunțată preluarea unui spectacol de pe Broadway.

 Encores!
Victoria Clark a apărut în spectacolul Juno de Marc Blitzstein și Joseph Stein, reprezentat în cadrul seriei Encores! de la City Center în regia lui Garry Hynes. Juno s-a jucat timp de cinci spectacole, în perioada 27-30 martie 2008 la New York City Center și a fost prima reprezentație de la spetacolul original de pe Broadway care a folosit orchestrația originală a lui Blitzstein, Hershy Kay și Robert Russell Bennett.

Juno, cu textul și muzica de Marc Blitzstein și libretul de Joseph Stein, este inspirat din piesa Juno and the Paycock (1924) de Seán O'Casey. El a avut premiera pe Broadway la Winter Garden Theater, în 9 martie 1959, cu Shirley Booth și Melvyn Douglas în rolurile principale și a fost reprezentată în 16 spectacole. Printre cântecele musicalului sunt "I Wish It So", "We're Alive" și "One Kind Word".

Viața personală
Stein a trăit în Manhattan cu soția sa, Elisa Loti, o actriță câștigătoare a premiilor Obie și Theatre World care a apărut pe coperta Revistei LIFE și este acum o psihoterapeută ce-și practică meseria sub numele Elisa Stein. A fost membru al consiliului breslei dramaturgilor din 1975 și până la moartea sa. Joseph Stein a murit în 2010, la 98 de ani, în urma complicațiilor cauzate de o cădere.

Fiul său, Harry Stein, spre deosebire de tatăl său, este un scriitor conservator din punct de vedere politic cunoscut pentru comentariile politice cu iz satiric. El a mai avut doi fii, Daniel și Josh, din prima căsătorie cu Sadie Singer Stein, care a murit în 1974. De asemenea, el a avut o fiică vitregă, Jenny Lyn Bader, și un fiu vitreg, John M. Bader, din căsătoria sa cu Elisa Loti.

Onoruri
În ianuarie 2008, Joseph Stein a fost inclus în Theater Hall of Fame. A fost onorat de The Dramatists Guild of America cu un premiu pentru întreaga carieră în 2008 și de York Theatre cu Premiul Oscar Hammerstein pentru întreaga carieră în teatrul musical în 2007.

Printre alte organizații care l-au onorat pe Joseph Stein sunt Writers and Artists for Peace in the Middle East, care i-a oferit un premiu pentru activitate remarcabilă; Walnut Street Theatre, care i-a dat Premiul Edwin Forrest pentru contribuții remarcabile în domeniul teatrului în 2001; Asociația Alumni a City College, care i-a acordat Medalia Townsend Harris în 2004 și Encompass New Opera Theatre, care l-a onorat cu un premiu pentru întreaga carieră în anul 2009.

Premii și nominalizări

 Premii
 1965 Premiul Tony pentru cel mai bun musical – Scripcarul pe acoperiș
 1965 Premiul Tony pentru cel mai bun autor al unui muzical – Scripcarul pe acoperiș
 1965 Premiul New York Drama Critics Circle pentru cel mai bun musical – Scripcarul pe acoperiș
 1965 Premiul Newspaper Guild of New York Page One – Scripcarul pe acoperiș

 Nominalizări
 1960 Premiul Tony pentru cel mai bun musical – Take Me Along
 1969 Premiul New York Drama Critics Circle pentru cel mai bun musical – Zorba
 1969 Premiul Tony pentru cel mai bun musical – Zorba
 1971 Premiul anual Writers Guild of America pentru cea mai bună comedie adaptată dintr-un alt mediu – Scripcarul pe acoperiș
 1987 Premiul Tony pentru cel mai bun libret al unui musical – Rags

Referințe

Legături externe
  Joseph Stein la Internet Broadway Database

 Joseph Stein Papers at the  Wisconsin Center for Film and Theater Research
 Joseph Stein papers, 1955-1993, held by the Billy Rose Theatre Division, New York Public Library for the Performing Arts
 The Round Barn Theatre at Amish Acres
 April 1966 Working in the Theatre Seminar video at American Theatre Wing.org
 Biography at filmreference.com

Nașteri în 1912
Decese în 2010
Câștigători ai premiilor Tony
Dramaturgi americani
Evrei americani
Scriitori americani din secolul al XX-lea
Oameni din New York City
Americani de descendență poloneză

Joseph Stein


La cordillera Barroso, es una cadena montañosa de origen volcánico, situada en el suroeste del Perú. Está integrada en la cordillera Occidental de los Andes, extendiéndose a lo largo de unos 110 km, con una disposición norte-sur, por los departamentos de Moquegua y Tacna. Forma parte del Arco volcánico del Perú y presenta una superficie semiglaciada de 20 km². Esta cordillera encierra montañas bastantes altas que carecen de grandes glaciares, siendo su máxima elevación el volcán Tutupaca, con 5.815 , seguido de la montaña Barroso, con 5.741 metros.

Ubicación geográfica
La Cordillera Barroso se encuentra a unos 50 kilómetros al noreste de la ciudad de Tacna. Está comprendido entre los 16° 41′ y 17° 37′ de latitud sur, y los 69° 45′ y 70° 40′ de latitud oeste, atravesando los departamentos de Tacna (Provincias de Tacna, Tarata y Candarave) y Moquegua (Provincia Mariscal Nieto). Se extiende desde la margen izquierda del río Tambo hasta muy cerca de la frontera entre Perú y Chile.

Geomorfología
La Cordillera es una zona volcánica, de una estructura de color rojo amarillento. Está caracterizada por una sucesión de conos volcánicos formados durante el Terciario superior y Cuaternario. La mayoría de estos conos volcánicos han sido fuertemente erosionados por la glaciación pleistocénica, algunos de ellos, se presentan cubiertos de nieve durante cierta época del año. Solamente el volcán Yucamani conserva casi intacta su forma cónica característica, claramente distinguible desde distancias considerables.

El modelado del paisaje actual a lo largo de la cordillera se debe a la erosión glaciar destacando grandes valles en U, circos glaciares, formas aborregadas, colinas de depósitos morrénicos, etc. La posición de los diferentes conos volcánicos, hace suponer que la actividad volcánica se ha producido a lo largo de una zona de debilidad que coincidía con el borde occidental del Altiplano andino; orientación que en líneas generales es paralela al litoral marítimo de esta parte del Perú.

En la parte norte de la cordillera hay nieve tipo firn hasta cerca de los 5.000 metros. En la parte sur, cerca de la línea fronteriza, hay nieve tipo penitentes con residuos minúsculos de glaciares del grupo montañoso.

Clima
Esta cordillera se distingue por su clima muy seco caracterizado por temperaturas bajas con amplias variaciones entre el día y la noche. Tiene un régimen de lluvias casi nulo, y las pocas precipitaciones que se presentan se dan mayormente en forma sólida que dan lugar a las acumulaciones de nieve en las cimas de las montañas. Los vientos son fuertes durante casi todo el año.

Hidrología
Esta cordillera da nacimiento a varios ríos que pertenecen tanto a la vertiente del océano Pacífico como a la del lago Titicaca. En la vertiente occidental de la cordillera se encuentran las nacientes de los ríos Locumba, Sama y Caplina, mientras que el río Mauri baja del nordeste hacia el sur para llegar a los desiertos de Chile y hasta el Pacífico. De la vertiente oriental de la cordillera nace el río Huenque que desemboca en el Lago Titicaca.

Flora y fauna
La vegetación en la cordillera es escasa, se desarrolla solamente en los flancos bajos y depresiones, consiste principalmente de ichu, musgos y líquenes. La habitan pocas vicuñas y vizcachas, pero son los únicos lugares en el Perú donde se encuentran los ñandúes o suri.

Cumbres más altas
Cubierta por escasa nieve, la cordillera del Barroso alcanza su mayor altitud en el volcán Tutupaca, con 5.815 metros.

Véase también
 Cordilleras del Perú
 Geografía del Perú

Referencias

Enlaces externos
 All The Mountains

Barroso
Barroso
Accidentes geográficos del departamento de Tacna

Cordillera Barroso


ෂන්මුගලිංගම් සිවශංකර් (දෙමල: சன்முகலிங்கம் சிவசங்கரன் පොට්ටු අම්මාන් නමින් ප්‍රචලිත) , එල්.ටී.ටී.ඊ නායකයාය. මොහු එල්.ටී.ටී.ඊ බුද්ධි අංශය වූ ටොසි ඔත්තු සේවය හා කළු කොටි ක්‍රියාකාරකම් භාරව සිටි ප්‍රභාකරන්ගේ ඇති සමිපතමයෙකි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
නිහඩ , වැඩි ප්‍රසිද්ධියක් නොමැති චරිතයකි. වැඩ ප්‍රසිද්ධියේ දකින්නට නොමැති ඔහු , ඔහුගේ ආරුඪ නාමයෙන් වඩාත් ප්‍රසිද්ධ අතර ඔහුගේ සැබෑ නම බොහෝ දෙන නොදනිති. ඔහුට බිරිඳක් සිටි අතර දරු තිදෙනෙක් ද සිටිති.

එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයෝ
දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය

ෂන්මුගලිංගම් සිවශංකර්


Heiß weht der Wind ist ein 1964 entstandener, deutsch-österreichischer Western, bei dem Rolf Olsen Regie führte. Er wurde am 24. November 1964 uraufgeführt und auch unter dem Titel Mein Freund Shorty gezeigt.

Handlung
Der Wilde Westen im Jahre 1896. Chris Harper, seine Eltern Helen und Patrick sowie ihr Schäferhundwelpe Shorty, geraten im Süden von Texas in einen Postkutschenüberfall. Sie waren auf dem Weg nach Silver Rock, um sich dort eine neue Existenz aufzubauen. Chris' Onkel Rufus, ein ewig betrunkener, alternder Cowboy, hatte sie mit der Behauptung gelockt, er habe eine Goldader entdeckt. Als die Verbrecher, angeführt vom schurkischen Al Nutting, wild in die Luft schießen, gehen die Pferde durch und reißen die Kutsche in einen Abgrund. Chris Harpers Eltern kommen bei diesem Überfall im Midnight Canyon ums Leben. Chris selbst kommt mit einer Handverletzung glimpflich davon, denn der heruntergekommene Mitreisende Spike Sunday rettete ihn, indem er Chris unmittelbar zuvor aus der Kutsche schleuderte.

Spike kümmert sich fortan fürsorglich um Chris, der sein Gedächtnis verloren hat, und bringt ihm das Schießen bei. Ganz uneigennützig sind Sundays Hintergedanken nicht. Er braucht einen Partner, der mit Schießwaffen umgehen kann, seitdem ihm ein wütender Cowboy seine Schießhand zerschmettert hat. Chris' bei dem Überfall schwerverletzter Shorty wird derweil vom Farmer Richard Bradley gesund gepflegt. Er hatte nach dem Überfall die Reisetasche Harpers an sich genommen, worin sich der Hund befand. Bradley selbst steckt als Spiritus rector hinter diesem Überfall. Hohe Schulden hatten ihn zu dieser Verzweiflungstat gebracht, doch nach diesem tödlichen Ausgang verzichtet er auf seinen Anteil der Beute und wendet sich von den Gangsterkumpanen ab. Er ahnt nicht, dass in der Reisetasche auch die Pläne der Goldader von Rufus Harper stecken.

Drei Jahre nach dem Überfall reiten Spike und Chris in den Westernort Cattle City ein. Chris ist mittlerweile ein ausgezeichneter Schütze geworden. Es dauert nicht lang, da gerät Spike im Saloon heftig mit Jack Bradley, dem haltlosen Sohn des Ranchers, zusammen. Der Vormann der Bradley-Ranch, Al Nutting, und einige seiner Kumpane wollen dem Sohn ihres Bosses zu Hilfe kommen, als Revolverheld Chris von seinen erlernten Künsten Gebrauch macht. Hals über Kopf fliehen die beiden Freunde aus der Stadt, verfolgt von Bradleys Leuten und dem Sheriff. Als sie einen Fluss erreichen, geraten die beiden Freunde in ein Gewitter. Der Fluss schwillt massiv an, und beim Versuch, diesen zu überqueren, ertrinken sie beinah. Aus den Fluten gefischt werden die beiden ausgerechnet von Richard Bradley, der sie mit auf seine Ranch nimmt. Dort aus ihrer Bewusstlosigkeit erwacht, erkennen Spike und Chris als erstes dessen Sohn Jack. Sie wollen sich klammheimlich aus dem Staub machen, doch Ann Bradley, die Ranchergattin, und die hübsche Meg, ein Indianerfindling und Adoptivtochter von Richard und Ann, bitten die beiden Männer zu bleiben.

Meg findet großen Gefallen an Chris, zumal sie erhofft, sich auf diesem Wege den Nachstellungen Al Nuttings erwehren zu können. Nach einigen Tagen kehrt Farmer Bradley von den Weiden auf seine Ranch zurück, begleitet von dem nunmehr ausgewachsenen Schäferhund Shorty. Als Shorty Chris sieht, beginnt er augenblicklich zu winseln. Auch Chris erkennt ihn sofort und ruft 'Shorty'! In Windeseile kehren alle Erinnerungen zu Chris zurück. Der Moment der Rache wäre jetzt gekommen, wäre da nicht Meg Bradley. Rasch spitzt sich die Situation zu. Richard Bradley, seit dem Überfall vor drei Jahren gesundheitlich angeschlagen, stirbt. Es kommt zur Abrechnung zwischen Chris und Spike einerseits und Nutting und Jack andererseits. Spike kommt dabei ums Leben. Doch Chris hat nun in Shorty einen neuen und besonders treuen Verbündeten...

Hintergrund
Nach Der letzte Ritt nach Santa Cruz war Heiß weht der Wind der zweite Western von Herstellungsleiter Karl Spiehs im Gefolge der zu dieser Zeit sehr erfolgreichen Karl-May-Filme. Spiehs selbst hielt ihn im Nachhinein für weniger gelungen als seinen Vorgänger. Hauptdarsteller Thomas Fritsch sei leider ein Missgriff gewesen.

Gedreht wurde der Film in Jugoslawien, im heutigen Slowenien und Kroatien. Drehorte waren unter anderem Grobnik Polje nahe Rijeka, der Zrmanja Canyon und am Tulove Grede. Die ersten Szenen von Heiß weht der Wind entstanden in einer Westernstadt vor den Toren Ljubljanas.

Internationaler Verleihtitel war Legend of a Gunfighter.

Die Filmbauten stammen von Otto Pischinger, Leo Metzenbauer und Willi A. Herrmann. Die Herstellungsleitung hatte Karl Spiehs, die Produktionsleitung Heinz Pollak.

Der Filmhund hieß eigentlich Schalk vom Möllerland und war ein 1959 geborener Schäferhund. Sein Eigentümer war der Hundetrainer Rudi Schuhschenk, der von 1954 bis 2000 eine Hundeschule in Berlin führte. Schalk stand mehrfach vor der Kamera. So war er 1960 in Sturm im Wasserglas, 1963 in Mensch und Bestie und der Fernsehproduktion Der Maulkorb sowie 1964 in Die Todesstrahlen des Dr. Mabuse zu sehen gewesen.

Bei einer Filmrauferei zwischen Rudolf Schündler und Ron Randell zog sich letztgenannter Schauspieler eine Schulterzerrung zu.

Kritik
"Ein äußerst schlichtes Wild-West-Abenteuer aus deutscher Produktion, gedreht in Berliner Ateliers und den Karl-May-Bergen" des früheren Jugoslawien; reichlich unglaubwürdig und sentimental." Cinema nennt das Werk einen "dummdreisten Eurowestern".

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1964
Deutscher Film
Österreichischer Film
Eurowestern

Heiß weht der Wind


Arntzenius ist der Familienname folgender Personen:

 Floris Arntzenius (1864–1925), niederländischer Maler, Aquarellist, Illustrator und Grafiker
 Henricus Johannes Arntzenius (1734–1797), niederländischer Rechtswissenschaftler
 Hermann Arntzenius (1765–1842), niederländischer Rechtsgelehrter
 Johann Arntzenius (1702–1759), Professor der Philosophie, Geschichte und Poetik an der Universität Franeker

Arntzenius


Robert Douglas Thomas Pattinson (d. 13 Mayıs 1986; Londra), İngiliz aktör. Hem büyük bütçeli hem de bağımsız filmlerde çok yönlü rolleriyle tanınan Pattinson, dünyanın en çok para kazanan oyuncuları arasında gösterildi. 2010 yılında Time dergisi onu dünyadaki en etkili 100 kişiden biri olarak adlandırdı ve Forbes Celebrity 100 listesinde yer aldı.

15 yaşında Londra'daki bir tiyatro kulübünde oyunculuğa başladıktan sonra, Harry Potter ve Ateş Kadehi (2005) adlı fantastik filmde Cedric Diggory'yi oynayarak sinema kariyerine başladı. Dünya çapında 3,3 milyar doların üzerinde hasılat yapan Alacakaranlık Efsanesi film serisinde (2008–2012) Edward Cullen'ı canlandırmasıyla uluslararası alanda tanındı. Romantik dramalar Beni Unutma (2010) ve Aşkın Büyüsünde (2011) oynadıktan sonra Pattinson, dikkat çekici tarzı olan yönetmenlerin bağımsız filmlerindeki performanslarıyla eleştirel beğeni topladı. David Cronenberg'in gerilim filmi Cosmopolis (2012), David Michôd'un distopik western filmi Takip (2014), James Gray'in macera draması Kayıp Şehir Z (2016), Safdie kardeşler'in suç draması Soygun (2017), Claire Denis'in bilimkurgu draması High Life (2018) ve Robert Eggers'ın psikolojik korku filmi The Lighthouseta (2019) rol aldı. Christopher Nolan'ın casus filmi Tenet (2020) ile başrolde yer alarak ana akım filmlere geri döndü ve Matt Reeves'in 2022 çıkışlı DC süper kahraman filmi The Batmande (2022) Bruce Wayne / Batman rolünü üstlendi.

Oyunculuğun yanı sıra, Pattinson gitar ve piyano çalmaktadır ve çeşitli film müziklerinde şarkı söylemiştir. Dior Homme parfümünün yüzüdür ve GO Campaign dahil birçok hayır kurumunu desteklemektedir.

İlk yıllar
Robert Douglas Thomas Pattinson, 13 Mayıs 1986'da Londra'da, bir modellik ajansında çalışan Clare (evlilik öncesi soyadı Charlton) ve oto galerici Richard Pattinson'ın üç çocuğunun en küçüğü olarak dünyaya geldi. Lizzy Pattinson ve Victoria Pattinson adında iki ablası vardır. Londra'nın Barnes banliyösünde büyüdü. Dört yaşında gitar ve piyano çalmayı öğrenmeye başladı. 12 yaşına kadar Tower House School'da okudu. Buradan ayrılınca eğitimine The Harrodian School'da devam etti. 13 yaşında Barnes Theatre Company'de amatör tiyatroya dahil oldu. Buraya dahil olduktan iki yıl sonra Guys and Dolls oyununda küçük bir rol aldı. Ardından Anything Goes, Our Town, Macbeth ve Tess of the d'Urbervilles oyunlarında da sahne aldı.

Kariyer
Pattinson oyunculuk kariyerinin başında yardımcı karakterlerle izleyici karşısına çıktı. Rol aldığı ilk yapımlar Kılıcın Gücü Yüzüğün Laneti adında Alman yapımı televizyon filmi ve Reese Witherspoon'un başrolünde yer aldığı Gurur Dünyası oldu. Ancak Gurur Dünyasında oynadığı sahneler sonradan çıkarıldı ve sadece filmin DVD'sinde yayınlandı.

2005'te Harry Potter ve Ateş Kadehinde Cedric Diggory'yi canlandırdı. Bu rol ile The Times tarafından o yılki "Yarının İngiliz Yıldızı" seçildi ve birden fazla kez "yeni Jude Law" olarak adlandırıldı. 31 Ekim 2006'da BBC Four'da yayınlanan psikolojik gerilim filmi Paranoyada başrolde göründü ve performansıyla olumlu eleştiriler aldı.

2008'de Stephenie Meyer'in romanından uyarlanan Alacakaranlıkta Edward Cullen rolünü canlandırdı. TV Guidea göre, Pattinson oyuncu seçmeleri konusunda endişeliydi ve karakterden beklenen "mükemmelliğe" ulaşamayacağından korkuyordu. 21 Kasım 2008'de gösterime giren film, Pattinson'u bir gecede bir film yıldızına dönüştürdü. Karışık eleştirilere rağmen, eleştirmenler Pattinson'ın Kristen Stewart ile olan kimyasını övdü. New York Times, Pattinson'ı "yetenekli ve egzotik olarak güzel" bir aktör olarak nitelendirdi ve Roger Ebert, rol için "iyi seçilmiş" olduğunu söyledi. Filmin gişede olan başarısı, dört adet devam filmini beraberinde getirdi. Pattinson, bu dört filmde de karakterini tekrar canlandırarak uluslararası alanda tanındı ve dünyanın en çok maaş alan oyuncuları arasında yerini aldı.

Pattinson'ın 2008'de yayınlanan bir diğer projesi How to Be, Oliver Irving tarafından yazılan ve yönetilen düşük bütçeli bir komedi ve drama filmiydi. Paul Morrison'ın yönettiği bir Little Ashes filminde ressam Salvador Dalí'yi canlandırdı. Love & Distrust adlı bir antoloji filminin bir parçası olarak yayınlanan The Summer House isimli kısa filmde oynadı. 12 Mart 2010 tarihinde vizyona giren Beni Unutma filminin yönetici yapımcılığını ve başrolünü üstlendi. Bir yıl sonra Sara Gruen'in romanından uyarlanan Aşkın Büyüsünde Reese Witherspoon ile başrolleri paylaştı. Ayrıca 1885 romanı Bel Aminin film uyarlamasında Georges Duroy'u canlandırdı. Ardından David Cronenberg'in yönettiği Cosmopolis filminde rol aldı. Film, 2012 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye için yarıştı. Mayıs 2014'te, Pattinson'ın iki filminin prömiyeri 2014 Cannes Film Festivali'nde yapıldı: David Michôd'un western filmi Takipte Guy Pearce ve Scoot McNairy ile birlikte çalıştı. Aynı zamanda Cronenberg ile Yıldız Haritasında yeniden bir araya geldi. 2015'te Werner Herzog'un Gertrude Bell'i konu alan Çöl Kraliçesi adlı filminde Nicole Kidman ve James Franco ile birlikte rol aldı. Daha sonra Anton Corbijn'in Life filminde, Life dergisinin fotoğrafçısı Dennis Stock olarak göründü; film, aktör James Dean ve Stock arasındaki dostluğu konu almaktadır. Bir Liderin Çocukluğu filmini takiben 2016'da Pattinson, James Gray'in yönettiği Paramount Pictures ve Plan B Entertainment'ın Kayıp Şehir Z uyarlamasında oynadı. Galası New York Film Festivali'nde gerçekleştirilen filmde Pattinson, İngiliz kaşif Onbaşı Henry Costin karakteri için uzun sakal bıraktı ve yaklaşık 16 kilo verdi.

Pattinson daha sonra Safdie kardeşler tarafından yönetilen gerilim filmi Soygunda bir banka soyguncusu Connie Nikas olarak rol aldı. Filmin prömiyeri 2017 Cannes Film Festivali'nde gerçekleşti ve Pattinson'ın performansı büyük beğeni toplayarak kariyerinde bir dönüm noktası oldu. Pattinson'ın 2018'deki son filmi, Claire Denis tarafından yönetilen ve bir kara deliğe doğru giden uzay gemisindeki suçlulardan oluşan bir ekibi konu alan bilimkurgu drama filmi High Life oldu. 2019'daki ilk filmi, 1890'larda bir New England adasında geçen ve 2019 Cannes Film Festivali'nde övgülerle galasını gerçekleştiren Robert Eggers imzalı siyah-beyaz psikolojik korku türündeki The Lighthouse oldu. Pattinson, William Shakespeare'in The King adlı oyunundan uyarlanan Netflix filminde yönetmen David Michôd ile ikinci kez birlikte çalıştı. Filmde V. Henry'nin düşmanı olan Fransa Dofeni Louis'i canlandırdı. Daha sonra, Mark Rylance ve Johnny Depp ile beraber J. M. Coetzee'nin 1980 yılı romanına dayanan Barbarları Beklerkende rol aldı. Pattinson, 2020'de Christopher Nolan'ın Tenetinde ve Netflix filmi The Devil All the Timeda rol aldı.

Matt Reeves tarafından yönetilen ve Mart 2022'de gösterime giren The Batmande Batman'i canlandırdı. Ben Affleck'in rolden ayrılmasının ardından Reeves, Bruce Wayne karakterini Pattinson'ın Soygundaki performansını gördükten sonra onu zihninde canlandırarak yazdı. Pattinson'ın oyuncu kadrosuna alındığının duyurulması bazı Batman hayranları tarafından olumsuz tepkiyle karşılandı, ancak performansı filmin vizyona girmesinin ardından eleştirmenler tarafından takdir edildi.

Hayao Miyazaki'nin filmi Çocuk ve Balıkçılda (2023) Gri Balıkçıl karakterinin İngilizce dublajını yaptı. Edward Ashton'ın bilimkurgu romanı Mickey7dan uyarlanan ve Bong Joon-ho'nun Warner Bros. Pictures için yönettiği Mickey 17 (2024) adlı filmde ana karakteri canlandıracaktır.

Diğer girişimler

Modellik
Pattinson 12 yaşındayken modellik yapmaya başladı. Hackett'in 2007 sonbahar koleksiyonunda göründükten sonra Aralık 2008'de modellik yapmaktan vazgeçti ve bu mesleği bıraktı. Gerekçe olarak ise "Artık fazla kaslı ve erkeksi olduğunu, eskisi gibi ilgi çekmediğini" belirtti. Kasım 2010'da Burberry markasının yüzü olması için sunulan 1 milyon pound değerindeki teklifi geri çevirdi.

2013 yılının Haziran ayında Pattinson, Dior Homme'un yeni yüzü seçildi ve Romain Gavras tarafından yönetilen 1000 LIVES başlıklı reklam kampanyasında yer aldı. Daha sonra reklam kampanyasının fotoğrafçısı Nan Goldin tarafından, Pattinson'ın kampanya için çekildiği fotoğrafların koleksiyonu Robert Pattinson: 1000 Lives adlı bir kitapta toplandı ve yayımladı.

Müzik
Pattinson dört yaşından beri gitar ve piyano çalmakta ve kendi müziğini yazmaktadır. Alacakaranlık film müziği albümüne iki parçanın şarkıcısı olarak katkıda bulundu: Sam Bradley ile birlikte yazdığı "Never Think" ve Marcus Foster ve Bobby Long tarafından yazılan "Let Me Sign". How to Be filminin müzikleri, besteci Joe Hastings tarafından yazılan ve Pattinson tarafından söylenen üç orijinal şarkı içermektedir. 2010 yılında Pattinson, "Hollywood'un En Etkili Beklenmedik Müzisyenleri" ödülüne layık görüldü.

2013'te Pattinson, Death Grips'in Government Plates albümündeki "Birds" şarkısı için gitar çaldı. Mart 2017 röportajında Pattinson, gösterime girecek olan filmi Damselin müziklerine katkıda bulunacağını belirtti. Şubat 2019'da Pattinson, Nottingham grubu Tindersticks ile işbirliği yaptı ve High Life orijinal film müziğindeki "Willow" şarkısını çıkardı.

Hayırseverlik
Pattinson, insan ticaretini durdurmak için ECPAT UK tarafından oluşturulan Çocuk ve Gençlerin Seks Ticaretini Durdur kampanyasını desteklemektedir. 2009 Cannes Film Festivali amfAR etkinliğinde, bu kampanya için 56.000 dolar topladı. Haziran 2010'da, eBay'de müzayedeye çıkan kendi sanatsal çalışmasını uluslararası alanda çocuk kaçırmayla mücadele eden PACT (Ebeveynler ve Kaçırılan Çocuklar Bir Arada) kurumuna bağışladı. Ayrıca kendisi tarafından çizilmiş, Bitmemiş Şehir adlı ve 6.400 dolardan açık artırmaya çıkan bir eskizi de bağışladı. Müzayededen elde edilen para Arizona'daki bir evsiz barınağı olan Ozanam Malikanesi'ne verildi. Ocak 2010'da yardım kuruluşu Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief'e bağış toplamak için düzenlenen televizyon programına katıldı. Mart 2010'da gitarını imzalayıp açık artırmaya sundu ve toplanan para Midnight Mission'a gitti. Şafak Vakti setinde bir imza dağıtım etkinliğinde yer alarak ve sonrasında Şafak Vakti - Bölüm 1in özel bir gösterimini açık artırma ile satarak GO Campaign için 80.000 dolar topladı. Ağustos 2011'de, Teen Choice Ödülleri'ndeki kabul konuşması sırasında kanser hastaları için çalışan The Cancer Bitesın detaylarını paylaşarak kansere karşı farkındalığın artmasına yardımcı oldu. Ağustos 2013'te Los Angeles Çocuk Hastanesi'ni ziyaret etti ve hastalarla güzel sanatlar ve el sanatları faaliyetlerinde bulundu. Mart 2014'te prostat kanseri ile mücadelede yardım eden bir vakıf için bağış toplamak amacıyla müzayedeye imzalı eşyalar bağışladı. 2015 yılında GO Campaign kuruluşunun ilk elçisi oldu. Mayıs 2019'da, 2019 Cannes Film Festivali'nde Hollywood Yabancı Basın Birliği tarafından organize edilen bir yardım etkinliğine Helen Mirren ile ev sahipliği yaptı. Pattinson, Mirren ile birlikte uluslararası yardım kuruluşu Help Refugeese 500.000 dolar bağışta bulundu.

Pattinson, 2020 baharında COVID-19 pandemisi nedeniyle oluşan ilk sokağa çıkma yasağı döneminde Londra ve Los Angeles'taki yardıma muhtaç ailelere gıda ve hijyen ürünleri sağlamak için kullanılan GO Campaign acil durum fonlarına bağışta bulundu. Ekim 2020'de The Batmanin Liverpool'daki çekimlerindeyken on yaşındaki otistik bir Batman hayranına DC Comics Batman hediyeleri gönderdi.

Medyada
Pattinson, People dergisi tarafından 2008 ve 2009'da "Yaşayan En Seksi Erkekler" arasında gösterildi. 2009'da Glamour UK tarafından "Yaşayan En Seksi Erkek" seçildi. AskMen, Pattinson'ı 2009'un en etkili 49 erkeğinden biri olarak gösterdi. 2009'da Vanity Fair, Pattinson'u "dünyanın en yakışıklı adamı" ilan etti. Pattinson, 18 milyon dolarlık tahmini kazancı ile Vanity Faire göre "2009'un Hollywood'da En Çok Kazananları" arasındaydı.

2010 yılında Britanya'nın The Sunday Times "Zengin Listesi", onu 13 milyon pound değerindeki servetiyle Birleşik Krallık'taki "genç milyonerler" listesine koydu. Time dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 kişisinden biri olarak seçildi ve Forbes Celebrity 100 listesinde yer aldı. GQ ve Glamour, onu 2010'un "En İyi Giyinen Adamı" seçti. Aynı yıl People dergisi, "Dünyanın En Güzelleri" sayısında Pattinson'ı listeledi.

2013'te Pattinson, 45 milyon pound kazançla Glamour UK dergisinin "30 Yaş Altı En Zengin İngiliz Ünlüleri" listesinde 2. oldu. Şubat 2014'te Toronto ve şehirde çekilen filmlerle ilgili bir kitap olan World Film Locations: Torontonun kapağında boy gösterdi. Pattinson'a takıntılı olan üç yetişkin kadını anlatan Totally Devoted başlıklı bir tiyatro oyunu, 13 Ağustos 2014'te Edinburgh'daki Surgeons' Hall'da sahnelendi. Ekim 2014'te Pattinson, Heat dergisinin "yıllık zengin genç İngiliz yıldızları" listesinde 82,9 milyon dolar kazançla 3. oldu. 2020 yılında Pattinson, Antik Yunan'da geliştirilen Güzelliğin Altın Oranı denklemine göre %92,15'lik altın oranla "Dünyanın En Yakışıklı Erkekleri" listesinde birinci oldu.

Kişisel hayat
Pattinson, kişisel hayatını tartışmamayı tercih etmektedir ve magazin gazeteciliğine karşı olan hoşnutsuzluğunu dile getirmiştir. 2017'de Pattinson, kariyerinin ilk yıllarından itibaren meşhur olmasından kaynaklı anksiyete bozukluğundan muzdarip olduğunu açıkladı.

Eylül 2020'de, COVID-19 pandemisi sırasında, Pattinson'ın COVID-19 testinin pozitif çıktığı ve The Batman filminin çekimlerinin başlamasından üç gün sonra durdurulduğu bildirildi. Warner Bros. söz konusu bildiren kişinin kimliği hakkında yorum yapmayı reddetti, ancak "prodüksiyon bilgisi" olan birçok kaynak bunu doğruladı.

İlişkiler
2009 yılının ortalarında Pattinson, Alacakaranlık filminin başrol oyuncusu Kristen Stewart ile birlikte görüldü. Temmuz 2012'de Stewart'ın Pamuk Prenses ve Avcı filminin yönetmeni Rupert Sanders ile aldattığını açığa çıkaran fotoğraflar yayınlandı. Fotoğrafların yayınlandığı gün, kendisinden 19 yaş büyük olan ve o sırada evli olan Sanders, Stewart'ın yaptığı gibi kamuoyuna özür diledi. Pattinson ve Stewart Mayıs 2013'te ayrıldı. Pattinson, Eylül 2014'te şarkıcı-söz yazarı FKA twigs ile ilişki yaşamaya başladı. Nişanlanan çift, 2017 yazında ilişkilerini sonlandırdı. Pattinson, 2018'den beri model Suki Waterhouse ile beraberdir. Çift Londra'da yaşamaktadır.

Filmografi

Diskografi

Film müziği

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Sinemalar.com profili

İngiliz çocuk oyuncular
İngiliz gitaristler
1986 doğumlular
İngiliz erkek dizi oyuncuları
İngiliz erkek sinema oyuncuları
İngiliz erkek tiyatro oyuncuları
Yaşayan insanlar
İngiliz erkek modeller
En İyi Çıkış Yapan Performans MTV Film Ödülü sahipleri
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları
İngiliz erkek çocuk oyuncular

Robert Pattinson


إجراءات طفيفة التوغل (وأيضاً تعرف بالجراحة طفيفة التوغل) حيث تم تمكينها من قبل تكنولوجيات طبية متطورة مختلفة. الجراحة كتعريف هي غزو الأنسجة السليمة، العديد من العمليات تتطلب شق في بعض الحجوم، ويشار إلى ذلك بالجراحة المفتوحة. إن عمل شق يمكن أن يترك أحيانا جروح كبيرة التي هي في طبيعة الحال مؤلمة أيضا والتي تستغرق وقتا طويلا حتى تلتئم. تشير الجراحة طفيفة التوغل إلى تقنيات جراحية تحد من حجم الشقوق المطلوبة وذلك يقلل من وقت التئام الجروح، الآلام المصاحبة وخطر العدوى. إن إصلاح تمدد الأوعية الدموية يعتبر مثال على الجراحة طفيفة التوغل حيث تعتبر اقل توغلاً وتنطوي على شقوق اصغر بكثير مقارنةً مع إجراءات الجراحة المفتوحة في جراحة الشريان الأبهر المفتوحة. وأصبحت الجراحة طفيفة التوغل الأسلوب الأكثر شيوعاً في إصلاح تمدد الشريان الابهر البطني في عام 2003م في الولايات المتحدة الأمريكية.
إن تقنيات التشخيص التي لا تنطوي على ثقوب الجلد أو شق، أو إدخالها في الجسم باستخدام الأجسام أو المواد الغريبة تُعرف في الإجراءات غير التوغلية.
وهناك أيضا العديد من العمليات الجراحية التي تصنف في عداد الإجراءات غير التوغلية. والمثال الرئيسي لعملية جراحية غير توغلية هي الجراحة الإشعاعية. [الاقتباس الطبي اللازم]

الاستخدامات الطبية

إن الإجراءات طفيفة التوغل تشمل بالعادة استخدام التنظير المفصلي (للمفاصل والعمود الفقري) أو جهاز منظار البطن والتحكم عن بعد باستخدام آلات محددة مع المراقبة غير المباشرة في مجال العملية عن طريق المنظار الداخلي أو على نطاق كبير من خلال شاشة العرض، ويتم ذلك من خلال الجلد أو من خلال تجويف الجسم أو الفُتح التشريحية. كما انه تُقدم الأشعة التداخلية العديد من التقنيات التي تجنب الحاجة لإجراء عملية جراحية.

عن طريق استخدام الإجراءات طفيفة التوغل، المريض قد يتطلب ضمادة على الجرح فقط، بدلاً من غرز متعددة أو دبابيس لإغلاق شق كبير. وينتج عن ذلك بالعادة عدوى أقل، وقت شفاء أسرع ومكوث في المستشفى لفترات أقصر، أو السماح بالعلاج في العيادات الخارجية دون الحاجة للإدخال في المستشفى. [4] ومع ذلك، فلا بد من إثبات سلامة وفعالية كل إجراء من خلال تجارب عشوائية محكومة. وقد تم صياغة هذا المصطلح من قبل جون ويكهام في عام 1984م، الذي كتب عنه في المجلة الطبية البريطانية في عام 1987م. [5] إن الإجراءات طفيفة التوغل تختلف عن الإجراءات غير التوغلية، مثل التصوير الخارجي بدلاً من الجراحة الاستكشافية. فعندما يكون نسبة الضرر في الأنسجة البيولوجية ضئيل عند مدخل الأداة المستخدمة، فهذا الإجراء يسمى بطفيف التوغل.

إجراءات محددة

هناك العديد من الإجراءات الطبية التي تندرج تحت مسمى طفيفة التوغل; تلك التي تنطوي على شقوق صغيرة والتي يدخل من خلالها المنظار الداخلي، حيث انه يميزها لاحقة في نهاية الكلمة وهي «- سكوب»، مثال على ذلك الإندوسكوب أو (التنظير الداخلي)، اللابروسكوب أو (التنظير البطني)، الأرثروسكوب أو (التنظير المفصلي). ومن الأمثلة الأخرى على إجراءات طفيفة التوغل هي استخدام حقن تحت الجلد، حقن ضغط الهواء، الزراعة تحت الجلد، الجراحة الانكسارية، الجراحة عن طريق الجلد، الابتراد الهوائي، الجراحة الميكروسكوبية، جراحة ثقب المفتاح، جراحة الأوعية الدموية باستخدام الأشعة التداخلية (مثل تقنية رأب الوعاء)، القسطرة التاجية، أقطاب دائمة التنسيب في العمود الفقري والدماغ، الجراحة التجسيمية، إجراء نوس، أساليب التصوير الطبي القائم على النشاط الإشعاعي، مثل كاميرا غاما، التصوير المقطعي بالإصدار البوزيتروني والتصوير الطبي باستخدام أشعة غاما. أما الإجراءات المتعلقة فهي الجراحة بالصور الموجهة، والجراحة الروبوتية  وأنواع أخرى من التصوير الإشعاعي. [بحاجة الاقتباس]

الفوائد

إن الإجراءات طفيفة التوغل تمتاز بكون نسبة تعرض المريض للجروح والمضاعفات والأعراض السلبية قليلة مقارنةً مع الجراحة المفتوحة. وقد تكون هذه الإجراءات في بعض الأحيان مكلفة أو قد تساهم في التقليل من التكلفة فمثلاً (في زراعة الأسنان، الإجراءات طفيفة التوغل تقلل من تكلفة تثبيت الزراعة وتُقصر من وقت إعادة التأهيل من 4- 6 أشهر. أما فيما يخص وقت العملية فأنه أطول، بينما وقت المكوث في المستشفى يكون أقصر. تسبب الم وتندب اقل، سرعة في الشفاء، تقلل من حدوث مضاعفات ما بعد الجراحة، مثل الالتصاقات. بعض الدراسات قارنت جراحة القلب. ومع ذلك فأن الإجراءات طفيفة التوغل ليس بالضرورة أن تكون عملية جراحية بسيطة تتطلب تخدير موضعي. في الواقع، معظم هذه الإجراءات ما زالت تتطلب تخدير عام يعطى مسبقاً.

المخاطر
المخاطر والمضاعفات للإجراءات قليلة التوغل هي بالواقع مشابهة لأي عملية جراحية وتشمل: [بحاجة الاقتباس]
 تفاعلات التخدير والأدوية
 النزيف
 العدوى
 التصاقات
 أذى في الأعضاء الداخلية
 أذى في الأوعية الدموية
 تخثر الدم في الوريد أو الرئة
 مشاكل في التنفس
 الوفاة
قد يكون هناك خطر متزايد بانخفاض حرارة الجسم وأذى بالصفاق نتيجة لزيادة التعرض للبرد، والغازات الجافة خلال عملية النفخ. وإن استخدام العلاج الترطيبي الجراحي، حيث يُستخدم ثاني اوكسيد الكربون الساخن والمُرطب للنفخ، قد يقلل من هذا الخطر.

المعدات
هنالك العديد من المعدات الطبية الخاصة التي يمكن استخدامها، مثل كيبلات الألياف الضوئية، كاميرات فيديو مصغرة ومعدات جراحية خاصة يتم التعامل معها عبر أنابيب يتم إدراجها في الجسم من خلال فتح صغيرة من سطحه. ويتم نقل صورة من داخل الجسم إلى كاميرات مراقبة خارجية حيث يملك الجراح إمكانية تحديد التشخيص، يمكن تحديد الخصائص الداخلية بصرياً والتعامل جراحياً معها. [بحاجة الاقتباس]

إجراءات توغلية

إن استخدام الإجراءات غير التوغلية في بعض الأحيان لا يكون الخيار المناسب، لذلك ننظر بعين الاعتبار للخيار التالي باستخدام إجراءات طفيفة التوغل. ويشمل ذلك استخدام حقن تحت الجلد (باستخدام حقنة)، التنظير الداخلي، الجراحة عن طريق الجلد التي تنطوي على ثقب إبرة في الجلد، جراحة التنظير البطني التي يطلق عليها جراحة ثقب المفتاح، قسطرة الشريان التاجي، تقنية رأب الوعاء والجراحة التجسيمية. [بحاجة الاقتباس]

الجراحة المفتوحة
«الجراحة المفتوحة» هي أي إجراء جراحي، حيث يكون الشق كافي للسماح للجراح بأن يقوم بعمله بكل أريحية. حيث الأنسجة والأعضاء معرضة للهواء، ويمكن تنفيذ هذا الإجراء إما عن طريق العين المجردة للجراح أو باستخدام الميكروسكوب (المجهر) أو العدسة المكبرة. ومن الأمثلة على الجراحة المفتوحة، الانزلاق الغضروفي والتي يطلق عليها قرص منزلق (أو دِيسْك)، جراحة القلب وجراحة الدماغ والأعصاب. [الاقتباس الطبي اللازم] في هذه التقنية تسارعت فيها عملية التئام الجرح ما عدا الجروح الكبيرة وأيضاً الآلام المصاحبة يكون طفيف مقارنةً مع الجروح الكبيرة، بالإضافة إلى ذلك هنالك العديد من الأساليب الدقيقة المُستخدمة، أي ان نسبة الضرر للأنسجة السليمة المحيطة قلت إلى حد كبير. [بحاجة الاقتباس]

الإجراءات غير التوغلية

الإجراءات الطبية يصطلح عليها بغير توغلية عندما لا يتم إحداث أي ضرر أو تحطيم للجلد وليس هناك أي اتصال مباشر مع الغشاء المخاطي أو تجويف الجسم الداخلي بعيداً كل البعد عن فُتح الجسم الطبيعية أو الصناعية. فمثلاً، الجس العميق والقرع في الفحص الجسمي يعتبران إجراء غير توغلي بينما فحص المستقيم (الشرج) يعتبر توغلي. وكذلك تماماً في فحص طبلة الأذن أو داخل الأنف أو تضميد الجرح تقع جميعها خارج نطاق مصطلح إجراءات غير توغلية. إن هنالك العديد من الإجراءات غير التوغلية، بدءاً من الملاحظة البسيطة إلى أشكال متخصصة في الجراحة. مثل الجراحة الإشعاعية. [الاقتباس الطبي اللازم]
تفتييت الحصى بموجات ونبضات صوتية صادمة من خارج الجسم تعتبر علاج غير توغلي للحصى الموجودة في الكلية، المرارة أو الكبد. لعديد من القرون، استخدم العديد من الأطباء أساليب بسيطة غير توغلية على أساس المعايير البدنية من أجل تقييم وظيفة الجسم في الصحة والمرض (الفحص البدني والمعاينة)، مثل قياس النبض، وسماع أصوات القلب والرئة (باستخدام سماعة الطبيب)، وفحص درجة الحرارة (باستخدام موازين الحرارة)، الفحص التنفسي، فحص الأوعية الدموية الطرفية، الفحص الفموي، فحص البطن، القرع الخارجي والجس، وقياس ضغط الدم (باستخدام مقياس ضغط الدم)، قياس التغير في حجم الجسم (باستخدام مخطاط التحجم)، قياس السمع وفحص العين وغيرها الكثير[بحاجة الاقتباس].

الصور التشخيصية
 تصوير بالتَلألؤ البيولوجي
 المنظار الجلدي
 التصوير المقطعي البصري المنتشر
 كاميرا غاما
 التصوير المقطعي المحوسب
 تصوير الجسم بالأشعة تحت الحمراء
 الرنين المغناطيسي للتصوير المرن
 تصوير بالرنين المغناطيسي، باستخدام مجال مغناطيسي خارجي
 مطيافية الرنين المغناطيسي
 التصوير المقطعي التماسكي البصري
 التصوير الموضعي
 التصوير الإشعاعي، الكشف الفلوري والتصوير المقطعي
 الموجات فوق الصوتية وتخطيط صدى القلب

المؤشرات التشخيصية
 تخطيط كهربائية القلب (EKG)
 تخطيط أمواج الدماغ (EEG)
 تخطيط كهربائية العضلات (EMG)
 تخطيط التحجم (PPG)
 التصوير المقطعي للمقاومة الكهربائية (EIT)
 تخطيط كهربائية الأعصاب (ENoG)
 تخطيط كهربائية الشبكية (ERG)
 تخطيط كهربائية الرأرأة (ENG)
 الدماغ المغناطيسي (MEG)
 تسجيل الجهد الكهربائي من الجهاز العصبي
 تخطيط الامتلاء الدموي بالمعاوقة
 التحليل الطيفي بالرنين المغناطيسي النووي

العلاج
من ناحية العلاج فهي تشمل العلاج الإشعاعي، المعالجة الإشعاعية الداخلية، تفتيت الحصى، الصدمات الكهربائية، الارتجاع البيولوجي، الضغط التنفسي الإيجابي، الضغط التنفسي الإيجابي ثنائي المستوى، Neurally Adjusted Ventilatory Assist، درع التهوية ثنائي الطور، العلاج بالأمواج فوق الصوتية. [بحاجة الاقتباس].

المراجع

مصطلحات طبية

جراحة طفيفة التوغل


Die katholische Pfarrkirche Notre-Dame in Morienval, einer Gemeinde im Département Oise in der französischen Region Hauts-de-France, war ehemals die Abteikirche eines Benediktinerinnenklosters und wurde in drei Bauphasen vermutlich ab der Mitte des 11. Jahrhunderts errichtet. Die ehemaligen Abteigebäude gehören zu den Bauwerken, die bereits im Jahr 1840 als Monument historique in die Liste der Baudenkmäler (Base Mérimée) in Frankreich aufgenommen wurden.

Geschichte
Die ehemalige Benediktinerinnenabtei von Morienval wurde vermutlich im 9. Jahrhundert gegründet. In einer Urkunde aus dem Jahr 920 werden Schenkungen an das Kloster erwähnt, die bis auf Karl den Kahlen zurückreichen. Wann die Kirche gebaut wurde, ist nicht belegt. Man nimmt an, dass sie in der Mitte des 11. Jahrhunderts begonnen wurde. Zwischen 1075 und 1103 erhielt das Kloster die Reliquien des heiligen Annobert, der im 7. Jahrhundert Bischof von Sées war.

In der ersten Bauphase, zwischen 1075 und 1085, entstanden das ursprüngliche, halbrunde Chorhaupt, die unteren Geschosse der beiden Türme am Chor und der Vorhallenturm an der Westfassade. Die beiden oberen Geschosse der Türme seitlich des Chors sowie das Langhaus, das an der Stelle des bis dahin erhaltenen vorromanischen Kirchenschiffs errichtet wurde, einschließlich der beiden Seitenschiffe gehen auf die zweite Bauphase zwischen 1085 und 1105 zurück. Um 1130 folgte mit der Errichtung des Chorumgangs zur Stützung des ursprünglichen Chorhauptes die dritte Bauphase. Wohl noch vor der Mitte des 12. Jahrhunderts wurde das Chorjoch eingewölbt.

Im 13. Jahrhundert baute man an das nördliche Querhaus eine Kapelle an. Im 14. Jahrhundert wurde die Apsiskalotte durch ein Kreuzrippengewölbe im Stil der Gotik ersetzt. Im 17. Jahrhundert fanden unter der Äbtissin Anne de Foucault größere Umbauten statt. Der Turm wurde in die Westfassade integriert, im nördlichen Seitenschiff wurde ein großes Portal durchgebrochen und das Mittelschiff wurde mit Kreuzrippengewölben versehen. An das südliche Querhaus baute man eine Sakristei an.

1745 wurde die Abtei aufgehoben und die Kirche wurde Pfarrkirche, wobei sie die frühere, dem heiligen Dionysius von Paris geweihte und später abgebrochene Pfarrkirche ersetzte. 1878 und von 1900 bis 1903 erfolgten unter der Leitung des Architekten Paul Selmersheim umfangreiche Renovierungsmaßnahmen.

Architektur

Außenbau
Die Kirche besitzt drei Türme, zwei seitlich des Chores und einen Westturm, den sogenannten Vorhallenturm. Der Unterbau des Westturmes ist an den Kanten mit Strebepfeilern verstärkt. Das darüber liegende Geschoss ist von rundbogigen Klangarkaden durchbrochen und auf dem obersten Stockwerk öffnen sich auf allen vier Seiten Zwillingsfenster. Die Rundbögen der Fenster sind wie das Gesims zwischen den beiden Obergeschossen mit einem Rollenfries verziert.

Die beiden Türme seitlich des Chorhauptes sind schlanker als der Turm der Westfassade. Sie weisen drei Obergeschosse auf, die auf allen Seiten von rundbogigen Zwillingsfenstern durchbrochen sind. Der Nordturm ist rechteckig, der Südturm quadratisch. Beide Türme werden von vierseitigen Pyramidendächern bekrönt.

Vom Chorhaupt hat nur die Außenmauer des Chorumgangs ihren originalen Schmuck bewahrt. Sie ist von vier Fenstern durchbrochen, deren Archivolten mit Rundstäben verziert sind, über denen ein Rollenfries verläuft. Dieser setzt sich über die gesamte Apsiswand und deren oben abgerundete Strebepfeiler fort.

Innenraum
Die Kirche ist eine dreischiffige Basilika mit einer Vorhalle im Westen. Das Langhaus erstreckt sich über drei Joche, die durch weite Rundbogenarkaden gegliedert werden. Diese ruhen auf Pfeilern mit Säulenvorlagen, die mit Kapitellen verziert sind.

Ein großer Triumphbogen, über dem sich fünf Rundbogenarkaden reihen, öffnet das Langhaus zur Vierung und den beiden Querhausarmen, die von einer mit der Jahreszahl 1614 bezeichneten Holzdecke gedeckt sind. Das Kreuzrippengewölbe des Hauptschiffs wurde 1652 an der Stelle der ursprünglichen Holzdecke eingezogen, ebenso das Sterngewölbe der Vierung, dessen Schlussstein mit einem Wappen verziert ist und die Jahreszahl 1652 aufweist. Das noch aus der zweiten Bauphase um 1100 stammende nördliche Seitenschiff wird von einem Kreuzgratgewölbe gedeckt.

Die Apsis wird von vier ungleichmäßigen Arkaden begrenzt. Die äußeren und die mittlere linke Arkade sind spitzbogig, die mittlere rechte Arkade weist einen Rundbogen auf.

Der Chorumgang, der als Pseudoumgang bezeichnet wird, da er wohl aus statischen Gründen errichtet wurde und für einen echten Chorumgang zu eng und außerdem von den Querhausarmen nicht zugänglich ist, besitzt ein unregelmäßiges Kreuzrippengewölbe, dessen Rippen aus groben Wülsten bestehen.

Kapitelle
Der Dekor der Kapitelle im Langhaus weist neben Spiralmotiven und Flechtwerk stilisierte Blätter, menschliche Köpfe und Tierdarstellungen auf. Motive und Art der Darstellung sind aus vorromanischer Zeit übernommen. Die Kapitelle der Säulenvorlagen im Chor sind schlanker als die des Mittelschiffs, weisen aber ähnliche Motive auf wie in Flechtwerk eingebundene Masken, Palmetten, eingerollte Blätter, Vögel und ein von Blattwerk umgebenes Pferd.

Ausstattung
 Das aus Eichenholz geschnitzte Chorgestühl wird in das erste Viertel des 16. Jahrhunderts datiert.
 Die aus Eichenholz geschnitzten und farbig gefassten Figuren Mariens, Christi am Kreuz und des Johannes gehörten ursprünglich zu einer Kreuzigungsgruppe, die auf einem Triumphbalken stand. Die Figuren sind Arbeiten aus dem 16. Jahrhundert.
 Aus dem 16. Jahrhundert stammen auch die holzgeschnitzten Figuren des heiligen Rochus von Montpellier und des heiligen Sebastian sowie die aus Kalkstein gemeißelten Figuren der heiligen Barbara von Nikomedien, eines Bischofs und eines Papstes, die vermutlich den heiligen Clemens von Rom darstellen soll. Auch die farbig gefassten Steinskulpturen eines weiteren heiligen Sebastian, des heiligen Christophorus und der heiligen Maria Magdalena stammen wie das farbig gefasste Kalksteinrelief mit der Darstellung der Kreuzigung Christi aus dem 16. Jahrhundert.
 Die kleine Kalksteinfigur einer Madonna mit Kind ist eine Arbeit aus der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts.
 Die Schnitzfigur des Auferstehungschristus stammt aus dem 17. Jahrhundert. Auf dem Querbalken des Kreuzes, das Christus in der Hand hält, ist die Inschrift zu lesen: "IN HOC SIGNO VINCES" (unter diesem Zeichen wirst du siegen).
 Die beschädigte und wurmstichige Schnitzfigur eines nicht näher bestimmbaren Heiligen, der seinen eigenen Schädel in der Hand hält (Cephalophore), wird in das erste Viertel des 14. Jahrhunderts datiert.

Liegefigur des Florent de Hangest

Im nördlichen Querschiff der Kirche befindet sich das Grab von Florent de Hangest, der 1191 während des Dritten Kreuzzugs bei der Belagerung von Akkon (1189–1191) starb. Seine sterblichen Überreste gelangten durch seine Nichte Agnès de Viry, die Äbtissin des Klosters von Morienval war, in die ehemalige Abteikirche. Die aus Kalkstein gearbeitete Liegefigur des Verstorbenen wurde im späten 12. Jahrhundert geschaffen. Sie ist mit der Inschrift versehen: "CY GIT FLORENT DE VIRI / SAINT JEAN D'ACRE 3ème CROISADE 1191" (hier ruht Florent de Viri / Saint Jean d'Acre 1191).

Siehe auch
 Romanische und frühgotische Chorumgänge

Literatur
 Anne Prache: Romanik der Île-de-France (Paris und Umgebung). Echter Verlag, Würzburg 1987, ISBN 3-429-01029-2, S. 91–99.

Weblinks

 Charles-F. Ricôme: Structure et fonction du chevet de Morienval. In: Bulletin Monumental, Band 98, n° 3, 1939, S. 299–320.
 Eugène Lefèvre-Pontalis: Le plan primitif de l'église de Morienval.  In: Bulletin Monumental, Band 72, 1908, S. 477–483.
 Jean-Auguste Brutails: Les voûtes d'ogives de Morienval, lettre de M. J.-A. Brutails. In: Bulletin Monumental, Band 72, 1908, S. 484–493.
 Eugène Lefèvre-Pontalis: Réponse de M. E. Lefèvre-Pontalis. In: Bulletin Monumental, Band 72, 1908, S. 493–497.

Einzelnachweise

Notredame
Kirchengebäude im Bistum Soissons
Bauwerk der Romanik in Hauts-de-France
Pfarrkirche in Frankreich
Romanische Kirche
Erbaut im 11. Jahrhundert
Liebfrauenkirche
Monument historique seit 1840
Monument historique (Kirche)
Kirchengebäude im Département Oise
Kirchengebäude in Europa

Notre-Dame (Morienval)


Yaylabaşı, Kepsut - Balıkesir ili Kepsut ilçesine bağlı mahalle
 Yaylabaşı, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı köy
 Yaylabaşı, Olur - Erzurum ili Olur ilçesine bağlı mahalle
 Yaylabaşı, Artuklu - Mardin ili Artuklu ilçesine bağlı mahalle
 Yaylabaşı, Maçka - Trabzon ili Maçka ilçesine bağlı mahalle

Yaylabaşı


La force (énergie ou puissance) humaine désigne généralement le travail ou l'énergie produite par le corps humain ou la puissance (taux de travail par temps) d'un humain. Cette puissance provient principalement des muscles, mais la chaleur corporelle peut aussi contribuer à réchauffer la couche d'air située sous les habits, ou l'intérieur d'une combinaison de plongée, voire des abris, de la nourriture ou d'autres humains.

Le niveau moyen de puissance humaine qui peut être maintenu sur une certaine durée de temps est limité par la capacité énergétique de l'organisme (dépendant notamment de l'alimentation, mais aussi du taux d'oxygène et d'autres facteurs dont la fatigue induite par les déchets métaboliques et la montée en température des muscules, ainsi que, à long terme, des effets de l'entraînement intensif et du vieillissement). Les moyennes et records de performance énergétique du corps humain intéressent les planificateurs du travail et les ingénieurs en processus de travail dans l'industrie notamment, mais aussi le biomimétisme, la biomécanique et la robotique (cf. exosquelettes…).

L'énergie du corps humain permet, sans artéfacts, la marche à pied, la course, l'escalade, la natation et avec des artefacts divers types de transport à propulsion humaine (vélos, rame/aviron, ski et de nombreuses autres formes de mobilité classées parmi les mobilités actives ou mobilités douces). Divers équipements facilitent l'utilisation de la force humaine via des systèmes de tirette, pédale, manivelle, pression et ressort de rappel pour générer (et parfois de stocker) de l'énergie électrique, quand et là où aucune autre source d'énergie n'est disponible (ex : certaines montres, radios de survie (Gibson girl.. et autres radio à manivelle ou à pédales). De la naissance à la mort, le métabolisme humain ne cesse jamais, aussi dans un futur proche, des appareils électroniques portables ou implantés dans le corps humain pourraient être auto-alimentés par des dispositifs de stockage d'énergie portables ou implantables capables. Ces derniers pourraient capter et stocker une partie de la bioénergie fournie par les mouvements du corps humain (énergie cinétique), mais aussi à partir d'un biofluide tel que la sueur et à partir de la simple chaleur corporelle.

Puissance
Le métabolisme humain normal produit de la chaleur à un taux métabolique de base d'environ 80 watts.

Lors d'une course cycliste, un cycliste peut développer une puissance mécanique de près de 400 watts pendant une heure et en courtes rafales plus du double, soit  à  watts ; les vélos de course modernes ont une efficacité mécanique supérieure à 95 %.

Un adulte en bonne santé physique peut couramment produire de 50 à 150 watts pour une heure d'exercice vigoureux. En un quart de travail de 8 heures, un ouvrier moyen, en bonne santé, bien nourri et motivé peut maintenir une puissance d'environ 75 watts. Le rendement potentiel de l'énergie électrique humaine est cependant diminué par l'inefficacité de tout dispositif générateur de courant lors du processus de conversion d'énergie.

De nombreuses tentatives ont été faites pour intégrer des générateurs électriques sur certains équipements mais l'énergie électrique collectée est souvent de faible valeur par rapport au coût de l'équipement de conversion.

Enjeux
Probablement depuis les débuts de l'humanité l'Homme cherche à mieux utiliser sa force musculaire (par l'utilisation de l'arc ou du propulseur par exemple à la préhistoire).
Le modèle occidental de développement industriel a encouragé une utilisation croissante de moteurs pour remplacer ou augmenter la force humaine, au détriment de l'environnement et du climat, et certains craignent que ce soit aussi au détriment de la santé humaine.

Zajac, F. E., Neptune, R. R., & Kautz, S. A. (2002). Biomechanics and muscle coordination of human walking: Part I: Introduction to concepts, power transfer, dynamics and simulations. Gait & posture, 16(3), 215-232.

Transports

Plusieurs formes de déplacement et/ou de transport de personnes (une ou plusieurs personnes) et/ou d'objets utilisent la force humaine, avec par exemple le vélo, la marche à pied, la nage, la trottinette, la planche à roulettes, la brouette, l'aviron, les skis, les voitures à pédales, le pousse - pousse ou certains types de fauteuil roulant.

La galère historique était propulsée par des humains (libres ou esclaves, ou prisonniers).

Le MacCready Gossamer Condor a été le premier avion à propulsion humaine capable d'un vol contrôlé et soutenu, effectuant son premier vol en 1977.

En 2007, Jason Lewis d'Expedition 360 est devenu la première personne à faire le tour du monde à des latitudes non polaires en utilisant uniquement la puissance humaine - marcher, faire du vélo et faire du patin à roues alignées de manière transcontinentale ; et nager, faire du kayak, de l'aviron et utiliser un bateau à pédales de 26 pieds de long pour traverser les océans.

Appareils et machines fonctionnant à l'énergie humaine

Au Moyen Âge des grues étaient animées par des humains. Et plus récemment des moteurs ou des machines (machine à coudre notamment) ont été ou sont encore alimentés par des humains. Leurs mécanismes peuvent évoquer celui d'une roue à eau et peuvent être actionnés soit par un humain marchant sur des pagaies placées dans sa circonférence (tapis roulant), ou par un humain debout à l'intérieur (roue roulante).

Certains appareils produisent l'électricité nécessaire à leur fonctionnement par la puissance humaine, soit en utilisant directement la puissance mécanique des muscles, soit en utilisant un générateur pouvant convertir l'énergie générée par le corps en énergie électrique.

L'équipement à propulsion humaine se compose principalement d'appareils électriques qui peuvent être alimentés par l'électricité générée par la force musculaire humaine comme alternative aux sources d'électricité conventionnelles telles que les batteries primaires jetables et le réseau électrique. Ces appareils contiennent des générateurs électriques ou un système à induction pour recharger leurs batteries. Des générateurs à manivelle séparés sont désormais disponibles pour recharger les appareils électroniques portables alimentés par batterie tels que les téléphones portables. D'autres, comme les lampes de poche à alimentation mécanique, ont le générateur intégré à l'appareil. Certaines montres-bracelets utilisent les mouvements de la montre (et donc la force musculaire) pour régulièrement remonter leurs ressorts.

Pour stocker de l'électricité, une alternative aux batteries rechargeables est le supercondensateur, maintenant utilisé dans certains appareils (ex : la lampe de poche à alimentation mécanique illustrée ci-contre).

Parmi les appareils stockant l'énergie mécaniquement plutôt qu'électriquement on trouve les radios à mouvement d'horlogerie (qui disposent d'un ressort moteur enroulé par une manivelle et faisant tourner un générateur pour alimenter la radio).

Un premier exemple d'utilisation régulière d'équipements électriques à propulsion humaine se trouve dans les premiers systèmes téléphoniques ; le courant pour faire sonner à distance était fourni par un abonné actionnant une poignée sur le téléphone, qui faisait tourner un petit générateur magnéto.

Les appareils à propulsion humaine sont utiles loin du réseau électrique et/ou en situation d'urgence, en cas de catastrophe naturelle, de guerre ou de troubles civils rendant l'alimentation électrique régulière indisponible. Ils ont également été considérés comme intéressant dans les pays pauvres, où les batteries peuvent être chères et l'électricité secteur peu fiable ou indisponible. Ils sont aussi une alternative écologique à l'utilisation de piles jetables, qui sont une source d'énergie inutile et peuvent introduire des métaux lourds dans l'environnement. La communication est une application courante permise par la quantité relativement faible d'énergie électrique facilement générée par un humain faisant tourner un générateur.

Radio à énergie humaine

Radio de survie

La radio de survie pour fille Gibson de la Seconde Guerre mondiale utilisait un générateur à manivelle pour fournir de l'énergie; cela évitait les performances peu fiables des piles sèches qui pouvaient être stockées pendant des mois avant d'être nécessaires, bien que cela ait l'inconvénient que l'utilisateur devait être assez en forme pour tourner la manivelle. Les radios de survie ont été inventées et déployées par les deux camps pendant la guerre. Les émetteurs radio de survie SCR-578 (et les AN/CRT-3 similaires d'après-guerre) transportés par des avions lors d'opérations au-dessus de l'eau ont reçu le surnom de Gibson Girl en raison de leur forme de « sablier », qui leur permettait d'être tenus immobile entre les jambes pendant que la poignée du générateur était tournée.

Radio militaire

Lors de la Seconde Guerre mondiale, les troupes américaines ont utilisé des générateurs à manivelle, GN-35 et GN-45, pour alimenter les émetteurs/récepteurs radio du Signal Corps. La manivelle était laborieuse, mais générait suffisamment de courant pour les petits postes de radio, tels que le SCR-131, le SCR-161, le SCR-171, le SCR-284 et le SCR-694.

Radio à manivelle

Une radio à manivelle (ou radio mécanique) est une radio alimentée par la puissance musculaire humaine plutôt que par des piles, une source photovoltaïque (inactive dans le noir) ou le réseau électrique. Généralement, le générateur électrique interne est actionné par un ressort moteur, enroulé par une manivelle positionnée sur le boîtier. Tourner la manivelle enroule le ressort et un remontage complet permet plusieurs heures de fonctionnement.

Alternativement, le générateur peut charger une batterie interne.

Les radios alimentées par des générateurs à manivelle ne sont pas nouvelles, mais leur marché était auparavant considéré comme limité aux organisations d'urgence ou militaires.

La radio mécanique moderne a été conçue et brevetée en 1991 par l'inventeur britannique Trevor Baylis en réponse à la crise du VIH/SIDA. Il l'envisageait comme une radio destinée à être utilisée par les pauvres des pays en développement sans accès aux piles. En 1994, le comptable britannique Chris Staines et son partenaire sud-africain, Rory Stear, ont obtenu la licence mondiale de l'invention et ont cofondé Baygen Power Industries (aujourd'hui Freeplay Energy Ltd), qui a produit le premier modèle commercial. La clé de sa conception, qui n'est plus utilisée, était l'utilisation d'un ressort à vitesse constante pour stocker l'énergie potentielle. Après que Baylis ait perdu le contrôle de son invention lorsque Baygen est devenu Freeplay, les unités Freeplay Energy sont passées à des batteries jetables chargées par des générateurs à manivelle moins chers.

Comme d'autres équipements auto-alimentés, les radios à manivelle étaient destinées au camping, aux urgences et aux zones ou moments sans accès au réseau électrique et où les batteries de remplacement sont difficiles à obtenir, comme dans les pays en développement ou les colonies éloignées. Ils sont également utiles lorsqu'une radio n'est pas utilisée régulièrement et que les piles se détérioreraient, comme dans une maison de vacances ou un chalet.

Les radios à manivelle conçues pour une utilisation d'urgence comprennent souvent des lampes de poche, des lumières d'urgence clignotantes et des sirènes d'urgence. Ils peuvent également inclure plusieurs sources d'alimentation alternatives, telles que des piles jetables ou rechargeables, des prises allume-cigare et des cellules solaires.

Émetteur à pédale

La radio à pédale (ou pedal wireless) était un émetteur-récepteur radio alimenté par un générateur à pédale. Il a été développé par l'ingénieur et inventeur sud-australien Alfred Traeger en 1929 comme moyen de fournir des communications radio aux fermes éloignées et aux élevages de bétail dans l'arrière-pays australien.Il n'y avait pas d'alimentation secteur ou de générateur disponible à l'époque et les batteries pour fournir l'énergie requise auraient été trop chères. Elle a permis au Royal Flying Doctor Service, et plus tard à l'École de l'Air, de relier les personnes vivant à distance aux services d'urgence et à l'éducation.

Tendances, prospective
Avec la miniaturisation de l'électronique, le corps humain pourrait à l'avenir être de plus en plus équipé en divers appareils électroniques portables (montre intelligente, smartphone…). Certains de ces appareils (ou leur source d'énergie) peuvent être portés ou implantés. Des nanogénérateurs piézoélectriques (ou PENG) pourraient l'être. Vers 2020, des nanogénérateurs triboélectriques (ou TENG) sont également envisagés ; portables et/ou implantables pour alimenter par exemple des puces, capteurs, pompes à médicaments, pacemakers… ou encore des interfaces homme-machine). Divers types d'appareils tendent à devenir petits, légers, souples, complexes et multifonctionnels ; leur petite taille rend difficile d'y intégrer une batterie fournissant les quantités d'énergie dont ils ont besoin pour fonctionner.

Au , on commence à envisager des nanocapteurs d'énergie et bio piles (ou BFCs pour « biofuel cells ») qui pourraient un jour de récupérer une partie de l'énergie produite par le corps humain. Ils sont envisagés pour alimenter une électronique auto-alimentée, y compris dans certains scénarios pour une transmission sans fil de données et d'énergie entre le corps et son environnement, dont pour la surveillance des signaux physiologiques, pour la détection de mouvements et/ou pour d'autres moyens d'insérer la personne dans un système sensoriel de l'Internet des objets (IdO).

Des récupérateurs d'énergie biothermique (c'est-à-dire ici, fournie par le corps humain) peuvent être associés à un nanogénérateur thermoélectrique. Les « stimuli mécaniques » peuvent aussi fournir de l'énergie : ce sont la force musculaire, mais aussi la tension, les vibrations.

Une biopile transforme de l'énergie chimique en électricité et la stocke. Parmi les biofluides pouvant être une source microfluidique d'énergie stockable dans une « biopile » interne figurent le glucose ou le lactate endogènes (c'est-à-dire produit à l'intérieur du corps humain). La sueur de personnes ayant bu de l'alcool pourrait alimenter une « biopile épidermique » flexible et portable (car l'éthanol peut alimenter une nanopile à biocarburant à base d'éthanol). Une biopile, surtout si elle est située dans le cerveau doit être bio-compatible avec son receveur (elle ne doit pas être rejetée par son système immunitaire) et auto-nettoyante ou spontanément inencrassable dans son environnement biologique.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 Turri S & Miller D (2003) Etude d'une chaine complète de l'énergie mécanique à l'énergie électrique. Revue 3EI n, 32, 54-60.
 Dean T (2008) The Human-Powered Home: Choosing Muscles Over Motors. New Society Publishers.

Articles connexes
 Métabolisme
 Dynamo
 Manivelle (mécanisme)
 Esclave énergétique
 Récolte d'énergie
 Locomotion
 Système locomoteur
 Système d'exploitation pour capteur en réseau

Énergie renouvelable
Corps humain

Énergie humaine


L' aussi connu sous le terme d' qui peut se traduire par « humiliation en ligne », est une forme d'humiliation publique dans laquelle des personnes sont publiquement humiliées sur Internet, via les plateformes de réseaux sociaux numériques (tels que Twitter, Facebook ou Instagram), ou des médias plus localisés (comme les listes de diffusion).

Cette pratique implique fréquemment la divulgation d'informations privées en ligne (doxxing) et soulève ainsi des questions éthiques en termes de confidentialité sur Internet et d'usage des médias. L'humiliation en ligne prend de nombreuses formes telles que la dénonciation, le boycott (cf : cancel culture), la divulgation de données personnelles, les commentaires négatifs ou encore la pornodivulgation.

Description
L'humiliation en ligne est une forme d'humiliation publique dans laquelle des internautes sont harcelés, moqués ou intimidés par d'autres internautes. Cette pratique peut impliquer d'adresser des commentaires injurieux directement à la personne ou à propos d'elle, de partager des messages privés ou de publier des photos intimes.

Les personnes victimes de cette humiliation en ligne sont attaquées pour divers motifs. L'un d'eux consiste à s'attaquer à des personnes ayant publié sur Internet des commentaires infamants, des images offensantes, des ragots ou des mensonges. Cette pratique peut également être utilisée pour se venger - par exemple sous la forme de pornodivulgation -, traquer, faire chanter ou menacer d'autres internautes.

Voir aussi

 So You've Been Publicly Shamed
 Gamergate
 DongleGate

Notes et références

Société de l'information
Culture Internet
Cyberharcèlement

Online shaming


Yazılım mühendisliği, yazılım geliştirme ile ilgilenen mühendislik dalıdır. Yazılım mühendisliği tanımı ilk olarak 1968 yılında Friedrich L. Bauer tarafından Almanya'da gerçekleştirilen NATO toplantısında gündeme gelmiştir. Ayrıca, matematikçi ve bilgisayar bilimcisi Margaret Hamilton "yazılım mühendisliği" terimini ortaya atan kişilerden biri olarak kabul edilmektedir.

Yazılım mühendisliği tanım olarak "karmaşık yazılım sistemlerinin belirli bir hedefe ve sisteme dayalı olarak ve işbölümü yapılarak, belirli prensipler, yöntemler ve araçlar kullanılarak geliştirilmesidir."
Yazılım mühendisliği belirli aşamalardan oluşmaktadır. Yazılım geliştirmenin yanında yazılımı işletmek de yazılım mühendisliğinin en önemli görevlerindendir. Bu alandaki güncel gelişmeler "Software Engineering Body of Knowledge" (SWEBOK) adlı dokümanda tarif edilmektedir.

Geçmiş

Yazılım geliştirme aşamaları

Karmaşık yazılımları geliştirmek ve bakımını yapmak çok masraflı ve zordur. Bu yüzden, yazılımlar yazılım mühendisleri tarafından nizami olarak planlı bir proje şeklinde geliştirilmektedir. Bu nizami geliştirme planına "yazılım geliştirme süreci" (İngilizce: software development process) adı verilmektedir. Yazılım geliştirme süreci, zamanlamaya dayalı, içerik olarak bölünmüş ve görselleştirilmiş aşamalardan oluşmaktadır. Bu sayede yazılım adım adım ve planlı bir şekilde geliştirilmektedir. Bu aşamalar birbirleri ile bağlantılı olarak geliştirilmektedir.

Başlıca yazılım geliştirme aşamaları şunlardır:

Çekirdek aşamalar:
 Planlama
 Analiz
 Dizayn
 Programlama
 Test

Destekleyici aşamalar:
 Talep yönetimi
 Proje yönetimi
 Kalite yönetimi
 Yapılandırma yönetimi
 Yazılım sunumu
 Dokümantasyon
 Ayrık yapılandırma

Ayrıca bakınız
 UML
 Entity-relationship model

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Fırat Üniversitesi Teknoloji Fakültesi Yazılım Mühendisliği

Yazılım mühendisliği


Die Autobahn Shanghai–Xi'an oder Hushan-Autobahn (), chin. Abk. G40, ist eine im Jahr 2011 fertiggestellte Autobahn in China, die eine Länge von 1490 km aufweist. Sie beginnt im Nordosten der Metropole Shanghai und führt zunächst über das Shanghai-Changjiang-Daqiao-Tunnel-Brücke-System sowie über die 2011 eröffnete Brücke Chongqi Daqiao über die Arme des Jangtsekiang kurz vor dessen Mündung ins Ostchinesische Meer. Anschließend führt die Autobahn in westlicher Richtung über Nanjing, Hefei und Nanyang nach Xi'an in der Provinz Shaanxi.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Shanghai
Straße in Jiangsu
Straße in Anhui
Straße in Henan
Straße in Shaanxi

Autobahn Shanghai–Xi’an


El III Campeonato Mundial de Halterofilia Femenino se celebró en Varsovia (Polonia) entre el 3 y el 11 de mayo de 1996 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Polaca de Halterofilia.

En el evento participaron 102 halterófilas de 24 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Base de datos iat.uni-leipzig.de .

1996
Halterofilia en 1996
Eventos deportivos celebrados en Varsovia
Polonia en 1996

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1996


رابطة كورنث كما ويشار إليها أحيانا باسم الرابطة الهيلينية (الاسم الأصلي : هيلينيس إغريقي )

أنشأها فيليبوس الثاني المقدوني خلال شتاء عامي 337 ق.م. و338 ق.م. في كورنث وذلك لتسهيل استخدامه القوات العسكرية في حربه ضد الفرس.

و قد تم بموجب هذه الرابطة توحيد مقدونيا مع الدول والمدن الإغريقية ليتشكل بذلك التحالف المقدوني الإغريقي والذي شاركت فيه كل التجمعات والمدن الإغريقية فيما عدا أسبرطة، وكانت مقدونيا لها السيطرة في هذه الرابطة وكان أساس هذا التحالف هو نشر مفهوم السلم العام بين الدول الأعضاء.

و الاسم رابطة كورنث أو كونغرس كورنث معروف لدى المؤرخين الجدد.

أحكام الرابطة الرئيسية هي :
 ضمان مباشرة تطبيق دستور الدول الأعضاء بمجرد الموافقة على طلب الانضمام.
 ضمان عدم تدخل دول الأعضاء في الشوؤن الداخلية للدول الأعضاء الأخرى.
 ضمان سلامة وحرية تنقل السفن في البحر.
 عقد المجلس الذي يضم الممثلين عن الدول الأعضاء بشكل دوري في كورنث.
 قيام الرابطة بمنع أية أعمال عدوانية أو تخريبية ضد أي دولة عضو في الرابطة.
 تنسيق ومحافظة الرابطة على أعداد الجيوش المفروضة على الدول الاعضاء بما يتناسب وحجمها.
 تعيين فيليبوس الثاني المقدوني قائدا لقوات الرابطة.

بالإضافة إلى أحكام الرابطة المذكورة فقد قام فيليبوس الثاني المقدوني ببناء ثكنات للجيوش في كل من كورنث ، طيبة وأمبراثيا وذلك بهدف إحكام سيطرة المقدونيين.

و قد كان فيليبوس قويا بما فيه الكفاية لفرض مثل هذه التدابير لأنه كان للتو قد هزم قوات التحالف الأثيني الطييبي في معركة خايرونيا.

تابع الإسكندر الكبير مهمة أبيه فيليبوس وقاد الرابطة من بعده واستطاع بفضلها تسيير الجيوش باتجاه الفرس الاخمينيين.

مراجع

تأسيسات عقد 330 ق م
تاريخ اليونان القديمة العسكري
تحالفات عسكرية
تحالفات عسكرية في القرن 4 ق م
كورينث القديمة
مقدونيا القديمة
منظمات دولية سابقة

رابطة كورنث