{{Infobox country
| conventional_long_name = State of Eritrea
| common_name            = Eritrea
| native_name            =
| image_flag             = Flag of Eritrea.svg
| image_coat             = Emblem of Eritrea (or argent azur).svg
| symbol_type            = Emblem
| national_anthem        = "Eritrea, Eritrea, Eritrea"
| image_map              =
| map_caption            =
| image_map2             =
| capital                = Asmara
| coordinates            =
| largest_city           = Asmara
| official_languages     = None
| national_languages     =
| languages_type         = Working languages
| languages              =
| ethnic_groups          =
| ethnic_groups_ref      =
| ethnic_groups_year     = 2021
| religion               = See Religion in Eritrea
| demonym                =
| government_type        = Unitary one-party presidential republic under a totalitarian dictatorship
| leader_title1          = President
| leader_name1           = Isaias Afwerki
| legislature            = National Assembly
| sovereignty_type       = Independence
| sovereignty_note       = from Ethiopia
| established_event1     = Eritrean War of Independence
| established_date1      = 1 September 1961
| established_event2     = De facto| established_date2      = 24 May 1991
| established_event3     = De jure| established_date3      = 24 May 1993
| area_km2               = 124,330
| area_rank              = 97th
| area_sq_mi             = 48,004
| percent_water          = <1%
| population_estimate    = 3.6-6.7 million
| population_estimate_year = 2020
| GDP_PPP                = $9.70 billion
| GDP_PPP_year           = 2017
| GDP_PPP_per_capita     = $2,670
| GDP_nominal            = $5.81 billion
| GDP_nominal_year       = 2017
| GDP_nominal_per_capita = $1600
| Gini                   =
| Gini_year              =
| Gini_change            =
| Gini_ref               =
| Gini_rank              =
| HDI                    = 0.459
| HDI_year               = 2019
| HDI_change             = increase
| HDI_ref                =
| HDI_rank               = 180th
| currency               = Nakfa
| currency_code          = ERN
| time_zone              = EAT
| utc_offset             = +3
| utc_offset_DST         = +3
| time_zone_DST          = not observed
| drives_on              = right
| calling_code           = +291
| cctld                  = .er
| footnotes              =
}}
එරිත්‍රියාව (  or  ;), නිල වශයෙන් එරිත්‍රියා ජනපදය, නැගෙනහිර අප්‍රිකානු කලාපයේ පිහිටි රටකි, එහි අගනුවර සහ විශාලතම නගරය අස්මාරා වේ. එය දකුණින් ඉතියෝපියාව, බටහිරින් සුඩානය සහ ගිනිකොන දෙසින් ජිබුටි මායිම් වේ. එරිත්‍රියාවේ ඊසානදිග සහ නැගෙනහිර ප්‍රදේශ රතු මුහුද දිගේ පුළුල් වෙරළ තීරයක් ඇත. ජාතියේ මුළු භූමි ප්‍රමාණය දළ වශයෙන් 117,600 km2 (වර්ග සැතපුම් 45,406 ) වන අතර, ඩහ්ලක් දූපත් සමූහය සහ හනිෂ් දූපත් කිහිපයක් ඇතුළත් වේ.

එරිත්‍රියාවෙන් හමුවූ මානව අවශේෂ වසර මිලියන 1ක් පැරණි බවට කාල නිර්ණය කර ඇති අතර මානව විද්‍යාත්මක පර්යේෂණවලින් පෙනී යන්නේ එම ප්‍රදේශයේ මිනිසුන්ගේ පරිණාමය සම්බන්ධ සැලකිය යුතු වාර්තා අඩංගු විය හැකි බවයි. සමකාලීන එරිත්‍රියාව යනු පිළිගත් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් නවයක් සහිත බහු වාර්ගික රටකි. පිළිගත් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් නවය විසින් විවිධ භාෂා නවයක් කතා කරයි, වඩාත් පුළුල් ලෙස කථා කරන භාෂාව ටිග්‍රිනියා වන අතර අනෙක් ඒවා ටයිග්‍රේ, සහෝ, කුනමා, නාරා, අෆාර්, බෙජා, බිලෙන් සහ අරාබි වේ. ටිග්රිනියා, අරාබි සහ ඉංග්‍රීසි වැඩ කරන භාෂා තුන ලෙස සේවය කරයි.

බොහෝ පදිංචිකරුවන් ඉතියෝපියානු සෙමිටික් භාෂාවෙන් හෝ කුෂිටික් ශාඛාවලින් එක්කෝ ඇෆ්‍රොඒසියාටික් පවුලෙන් භාෂා කතා කරයි. මෙම ප්‍රජාවන් අතර, ටිග්‍රිනියාස් ජනගහනයෙන් 55% ක් පමණ වන අතර, ටිග්‍රේ ජනතාව ජනගහනයෙන් 30% ක් පමණ වේ. මීට අමතරව, නිලෝ-සහරන් භාෂාව කතා කරන නිලෝටික් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් කිහිපයක් ඇත. රටේ බොහෝ මිනිසුන් ක්‍රිස්තියානි හෝ ඉස්ලාම් ආගමට අනුගත වන අතර කුඩා සුළුතරයක් සාම්ප්‍රදායික ඇදහිලිවලට අනුගත වෙති.

නූතන එරිත්‍රියාවේ සහ උතුරු ඉතියෝපියාවේ බොහෝ ප්‍රදේශ ආවරණය වන අක්සුම් රාජධානිය ක්‍රි.ව පළමු හෝ දෙවන සියවසේදී පිහිටුවන ලදී.Henze, Paul B. (2005) Layers of Time: A History of Ethiopia, . හතරවන සියවසේ මැද භාගයේදී පමණ එය ක්‍රිස්තියානි ධර්මය පිළිගත්තේය. මධ්‍යතන යුගයේ එරිත්‍රියාවේ වැඩි ප්‍රදේශයක් මෙඩ්රි බාහ්රි රාජධානිය යටතට පත් වූ අතර කුඩා ප්‍රදේශයක් හමාසියන් හි කොටසක් විය. නූතන එරිත්‍රියාව නිර්මාණය කිරීම ඉතාලි පාලනය යටතේ ස්වාධීන, වෙනස් රාජ්‍යයන් (උදාහරණයක් ලෙස, මෙඩ්‍රි බහ්රි සහ අවුසා සුල්තාන් රාජ්‍යය) සංස්ථාගත කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වන අතර, අවසානයේදී 1889 දී ඉතාලි එරිත්‍රියාවේ යටත් විජිතයක් පිහිටුවීමට හේතු විය. දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී 1942 දී ඉතාලි යටත් විජිත හමුදාව පරාජය වීමෙන් පසුව, එරිත්‍රියාව 1952 දක්වා බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා පරිපාලනය විසින් පරිපාලනය කරන ලදී. 1952 දී එක්සත් ජාතීන්ගේ මහා මණ්ඩල තීරණයෙන් පසුව, එරිත්‍රියාව දේශීය එරිත්‍රියානු පාර්ලිමේන්තුවක් සමඟ පාලනය වනු ඇත, නමුත් විදේශ කටයුතු සහ ආරක්ෂාව, එය ඉතියෝපියාව සමඟ වසර දහයක් සඳහා ෆෙඩරල් තත්ත්වයකට ඇතුල් වනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, 1962 දී ඉතියෝපියා රජය එරිත්‍රියානු පාර්ලිමේන්තුව අවලංගු කර එරිත්‍රියාව විධිමත් ලෙස ඈඳා ගත්තේය. එරිත්‍රියානු බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාරය 1961 දී එරිත්‍රියානු විමුක්ති පෙරමුණ සංවිධානය කළ අතර 1991 දී එරිත්‍රියාව තථ්‍ය නිදහස ලබා ගන්නා තෙක් එරිත්‍රියානු නිදහස් යුද්ධයට සටන් කළේය. නිදහස් ජනමත විචාරණයකින් පසුව එරිත්‍රියාව 1993 දී ජූරේ නිදහස ලබා ගත්තේය.

එරිත්‍රියාව අඩුම සංවර්ධිත රටවලින් එකකි. එය ජාතික ව්‍යවස්ථාදායක සහ ජනාධිපති මැතිවරණ කිසිදා පැවැත් නොවූ ඒකීය ඒක-පක්ෂ ජනාධිපති ජනරජයකි. 1993 දී එහි නිල නිදහසේ සිට ඉසයස් අෆ්වර්කි ජනාධිපති ලෙස කටයුතු කර ඇත. හියුමන් රයිට්ස් වොච්ට අනුව, එරිත්‍රියානු රජයේ මානව හිමිකම් වාර්තාව ලෝකයේ නරකම ඒවා අතර වේ. එරිත්‍රියානු රජය මෙම චෝදනා දේශපාලන අභිප්‍රේරණයක් ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. එරිත්‍රියාවේ මාධ්‍ය නිදහස අතිශයින් සීමිතය; මාධ්‍ය නිදහස දර්ශකය එය අවම නිදහස් රටවලින් එකක් ලෙස නිරන්තරයෙන් ශ්‍රේණිගත කරයි. සියලුම මාධ්‍ය ප්‍රකාශන සහ ප්‍රවේශය රජය විසින් දැඩි ලෙස පාලනය කරනු ලබන බැවින්, උතුරු කොරියාව හැරුණු විට, දේශසීමා රහිත වාර්තාකරුවන් 2022 වන විට, ලෝකයේ සමස්ත නරකම මාධ්‍ය නිදහස ඇති රට ලෙස සලකයි.

එරිත්‍රියාව අප්‍රිකානු සංගමයේ, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සහ සංවර්ධනය පිළිබඳ අන්තර් රාජ්‍ය අධිකාරියේ සාමාජිකයෙකු වන අතර බ්‍රසීලය සහ වෙනිසියුලාව සමඟ අරාබි ලීගයේ නිරීක්ෂක රාජ්‍යයකි.

 නම
එරිත්‍රියාව යන නම සෑදී ඇත්තේ රතු මුහුද සඳහා වූ පුරාණ ග්‍රීක නාමයෙනි (Ἐρυθρὰ Θάλασσα Erythra Thalassa, ἐρυθρός erythros "රතු" යන විශේෂණ පදය මත පදනම්ව). ඉතාලි එරිත්‍රියාව (කොලෝනියා එරිත්‍රියාව) පිහිටුවීමත් සමඟ එය ප්‍රථම වරට විධිමත් ලෙස 1890 දී සම්මත කරන ලදී. මෙම නම පසුව බ්‍රිතාන්‍ය සහ ඉතියෝපියානු ආක්‍රමණය අතරතුර පැවති අතර, 1993 නිදහස් ජනමත විචාරණය සහ 1997 ව්‍යවස්ථාව මගින් නැවත තහවුරු කරන ලදී.

 ඉතිහාසය

 පූර්ව ඉතිහාසය

මැඩම් බුයා යනු ඉතාලි මානව විද්‍යාඥයින් විසින් එරිත්‍රියාවේ පුරාවිද්‍යා ස්ථානයකින් සොයාගත් පොසිලයේ නමයි. මානව පරිණාමයේ සැලකිය යුතු අවධීන් හෙළි කරන සහ පෙර හෝමෝ ඉරෙක්ටස් සහ පුරාවිද්‍යා හෝමෝ සේපියන්ස් අතර ඇති විය හැකි සම්බන්ධයක් නියෝජනය කරන මේ දක්වා සොයාගෙන ඇති පැරණිතම හොමිනිඩ් පොසිල අතර ඇය හඳුනාගෙන ඇත. ඇගේ දේහය වසර මිලියනයක් පැරණි බව හඳුනාගෙන ඇත. ඇය ඇගේ වර්ගයේ පැරණිතම ඇටසැකිල්ල වන අතර පැරණිතම මානව වර්ගයා සහ පැරණිතම ව්‍යුහ විද්‍යාත්මක නූතන මානවයන් අතර සම්බන්ධයක් සපයයි. එරිත්‍රියාවේ දනකිල් අවපාතයේ කොටස මානව පරිණාමය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන ස්ථානයක් වූ අතර හෝමෝ ඉරෙක්ටස් හොමිනිඩ්ගේ සිට ව්‍යුහ විද්‍යාත්මකව නූතන මානවයන් දක්වා පරිණාමයේ වෙනත් අංශු අඩංගු විය හැකි බව විශ්වාස කෙරේ.

අවසාන අන්තර් ග්ලැසියර යුගයේදී, එරිත්‍රියාවේ රතු මුහුදේ වෙරළ තීරය මුල්කාලීන ව්‍යුහ විද්‍යාත්මකව නූතන මිනිසුන් විසින් අත්පත් කරගෙන ඇත. සමහර විද්වතුන් යෝජනා කරන පරිදි මෙම ප්‍රදේශය අප්‍රිකාවෙන් පිටතට යන මාර්ගයේ ඇති බව විශ්වාස කෙරේ, පැරණි ලෝකයේ සෙසු ප්‍රදේශ යටත් විජිත කිරීමට මුල් මිනිසුන් විසින් භාවිතා කරන ලදී. 1999 දී එරිත්‍රියානු පර්යේෂණ ව්‍යාපෘති කණ්ඩායම විසින් එරිත්‍රියානු, කැනේඩියානු, ඇමරිකානු, ලන්දේසි සහ ප්‍රංශ විද්‍යාඥයන්ගෙන් සැදුම්ලත්, රතු මුහුද දිගේ මස්සාවා ට දකුණින් සුලා බොක්ක අසල වසර 125,000 කට වඩා පැරණි ගල් හා අබ්සිඩියන් මෙවලම් සහිත පැලියොලිතික් මුහුදුබඩ අඩවියක් සොයා ගන්නා ලදී. මෙම මෙවලම් ආදි මානවයන් විසින් ක්ලැම් සහ බෙල්ලන් වැනි සාගර සම්පත් අස්වනු නෙලීම සඳහා භාවිතා කළ බවට විශ්වාස කෙරේ.

 පෞරාණිකත්වය
ක්‍රි.පූ 8000 සිට බර්කා මිටියාවතෙන් සොයාගත් මෙවලම් ප්‍රදේශයේ මානව ජනාවාස පිළිබඳ පළමු ස්ථිර සාක්ෂි ඉදිරිපත් කරන බව පර්යේෂණවලින් පෙනී යයි. එරිත්‍රියාවේ බොහෝ වාර්ගික කණ්ඩායම් මෙම ප්‍රදේශවල මුලින්ම වාසය කළ බව පර්යේෂණවලින් පෙනී යයි.

මධ්‍යම එරිත්‍රියාවේ ඇගෝර්ඩට් ප්‍රදේශයේ සහ ඒ ආසන්නයේ සිදු කරන ලද කැණීම්වලින් ගෑෂ් සමූහ නමින් හැඳින්වෙන පුරාණ පූර්ව-අක්සුමිට් ශිෂ්ටාචාරයේ නටබුන් හමු විය. ක්‍රි.පූ. 2500 සිට 1500 දක්වා කාලය දක්වා දිවෙන පිඟන් මැටි සොයා ගන්නා ලදී.

ක්‍රි.පූ. 2000 දී පමණ, එරිත්‍රියාවේ කොටස් බොහෝ විට ක්‍රි.පූ. විසිපස්වන සියවසේදී ප්‍රථමයෙන් සඳහන් කරන ලද ලෑන්ඩ් ඔෆ් පුන්ට් හි කොටසක් විය. එය රත්රන්, ඇරෝමැටික දුම්මල, බ්ලැක්වුඩ්, කළුවර, ඇත්දළ සහ වන සතුන් නිෂ්පාදනය කිරීම සහ අපනයනය කිරීම සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය. මෙම කලාපය පුරාණ ඊජිප්තුවේ වෙළඳ ගවේෂණ වාර්තා වලින් දන්නා කරුණකි, විශේෂයෙන් ක්‍රි.පූ 1469 දී පමණ පුරාණ ඊජිප්තුවේ රජු ලෙස ඔහුගේ පාලනය ආරම්භ වී ටික කලකට පසු හට්ෂෙප්සුට් විසින් කඩාකප්පල් වූ වෙළඳ මාර්ග නැවත ස්ථාපිත කිරීමේදී පුන්ට් වෙත හොඳින් ලේඛනගත ගවේෂණයක් සිදු කරන ලදී.

සෙම්බල් හි කැණීම් මගින් විශාල අස්මාරා හි පුරාණ පූර්ව-අක්සුමයිට් ශිෂ්ටාචාරයක් පිළිබඳ සාක්ෂි සොයා ගන්නා ලදී. මෙම ඔනා නාගරික සංස්කෘතිය නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ පැරණිතම එඬේර හා කෘෂිකාර්මික ප්‍රජාවන් අතර වූ බව විශ්වාස කෙරේ. ක්‍රිපූ පළමු සහස්‍රයේ මැද භාගයේදී එරිත්‍රියානු සහ ඉතියෝපියානු කඳුකර ප්‍රදේශවල අනෙකුත් පූර්ව-ඇක්සුමයිට් ජනාවාසවලට සමකාලීනව, ක්‍රි.පූ. 800 සිට ක්‍රි.පූ. 400 දක්වා කාලය තුළ මෙම ස්ථානයේ ඇති කෞතුක වස්තු කාල නිර්ණය කර ඇත..

 ඩී'ම්ට් රාජධානිය

ඩී'ම්ට් යනු වර්තමාන එරිත්‍රියාව සහ උතුරු ඉතියෝපියාවේ ක්‍රිස්තු පූර්ව දහවන සිට පස්වන සියවස දක්වා පැවති රාජධානියකි. යේහා හි දැවැන්ත විහාර සංකීර්ණයක් තිබීම නිසා, මෙම ප්‍රදේශය බොහෝ විට රාජධානියේ අගනුවර විය. කොහායිටෝ, බොහෝ විට එරිත්‍රියානු මුහුදේ පෙරිප්ලස් හි කොලෝ නගරය ලෙස හඳුනාගෙන ඇත, මෙන්ම මාතර ද දකුණු එරිත්‍රියාවේ වැදගත් පුරාණ ඩිම්ට් රාජධානියේ නගර විය.

රාජ්‍යය වාරිමාර්ග යෝජනා ක්‍රම දියුණු කළේය, නගුල් භාවිතා කළේය, මෙනේරි වගා කළේය, යකඩ ආයුධ සහ ආයුධ සාදන ලදී. ක්‍රි.පූ. පස්වන සියවසේ ඩී'ම්ට් වැටීමෙන් පසු, සානුව කුඩා අනුප්‍රාප්තික රාජධානි විසින් ආධිපත්‍යයට පත් විය. මෙය පළමු ශතවර්ෂයේදී මෙම ප්‍රදේශය නැවත එක් කිරීමට සමත් වූ අක්සුම් රාජධානියේ නැගී එන තෙක් පැවතුනි.

 අක්සුම් රාජධානිය

අක්සුම් රාජධානිය (හෝ ඇක්සම්) යනු එරිත්‍රියාව සහ උතුරු ඉතියෝපියාව කේන්ද්‍ර කරගත් වෙළඳ අධිරාජ්‍යයකි. එය ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.ව. 100-940 දක්වා පැවති අතර, ක්‍රිස්තු පූර්ව හතරවන සියවසේ පමණ ප්‍රොටෝ-අක්සුමයිට් යකඩ යුගයේ සිට ක්‍රි.ව. පළමුවන සියවස වන විට ප්‍රමුඛත්වය ලබා ගැනීමට වර්ධනය විය.

මධ්‍යකාලීන ලිබර් ඇක්සුමේ (අක්සුම් පොත) අනුව, අක්සුම්ගේ පළමු අගනුවර වන මැසබර්, කුෂ්ගේ පුත් ඉටියෝපිස් විසින් ගොඩනඟන ලදී. අගනුවර පසුව උතුරු ඉතියෝපියාවේ ඇක්සම් වෙත ගෙන යන ලදී. රාජධානිය "ඉතියෝපියාව" යන නම හතරවන සියවසේ මුල් කාලයේ භාවිතා කර ඇත.Henze, Paul B. (2005) Layers of Time: A History of Ethiopia, .

ඇක්සුමිට්වරු ප්‍රාග් ක්‍රිස්තියානි යුගයේ ආගමික අරමුණක් ඉටු කළ විශාල ශිලා ස්තම්භ ගණනාවක් ඉදි කළහ. මෙම කළුගල් කුළුණු වලින් එකක් වන අක්සුම් හි ඔබලිස්ක් යනු ලෝකයේ විශාලතම එවැනි ව්‍යුහය වන අතර එය අඩි 90 (මීටර 27) වේ. Ezana යටතේ (fl. 320-360), අක්සුම් පසුව ක්‍රිස්තියානි ධර්මය පිළිගත්තේය.

නූතන එරිත්‍රියාවේ පිළිගත් පළමු ලෝක ආගම ක්‍රිස්තියානි ධර්මය වන අතර රටේ පැරණිතම ආරාමය වන ඩෙබ්‍රේ සිනා සිව්වන සියවසේදී ඉදිකරන ලද්දකි. එය අප්‍රිකාවේ සහ ලෝකයේ පැරණිතම ආරාමවලින් එකකි. දෙවන පැරණිතම ආරාමය වන ඩෙබ්රේ ලිබානෝස්, පස්වන සියවසේ අගභාගයේ හෝ හයවන සියවසේ මුල් භාගයේදී ආරම්භ කරන ලද බව පැවසේ. මුලදී හැම් ගම්මානයේ පිහිටා ඇති අතර, එය හැම් සානුවට පහළින් පිහිටි කඳු බෑවුමක අද්දර පිහිටි ප්රවේශ විය නොහැකි ස්ථානයකට ගෙන යන ලදී. එහි පල්ලියේ ගෝල්ඩන් ශුභාරංචිය අඩංගු වේ, එය දහතුන්වන සියවස දක්වා දිවෙන ලෝහ ආවරණයක් සහිත බයිබලයක් වන අතර එම කාලය තුළ ඩෙබ්‍රේ ලිබනොස් ආගමික බලයේ වැදගත් ආසනයක් විය.

ක්‍රිස්තු වර්ෂ හත්වන සියවසේදී, මක්කාවේ මුල් මුස්ලිම්වරු, අවම වශයෙන් ඉස්ලාමීය අනාගතවක්තෘ මුහම්මද් තුමාගේ සහචරයින්, රාජ්‍යයට ගමන් කිරීම මගින් කුරේෂි හිංසාවෙන් රැකවරණය පැතූ අතර, එය ඉස්ලාමීය ඉතිහාසයේ පළමු හිජ්රා ලෙස හැඳින්වෙන ගමනකි. ඔවුන් ප්‍රථම අප්‍රිකානු මුස්ලිම් පල්ලිය, එනම් මස්සාවාහි සහචරයන්ගේ පල්ලිය ඉදිකළ බව වාර්තා වේ.

පුරාණ ලෝකය පුරා අපනයනය කරන ලද ඇත්දළ සඳහා වැදගත් වෙළඳපොළක් ලෙස එරිත්‍රේයන් මුහුදේ පෙරිප්ලස් හි රාජධානිය සඳහන් වේ. එකල අක්සුම් පාලනය කරනු ලැබුවේ අදුලිස් වරායද පාලනය කළ සොස්කාලෙස් විසිනි. අක්සුමයිට් පාලකයන් ඔවුන්ගේම අක්සුමයිට් මුදල් අච්චු ගැසීමෙන් වෙළඳාමට පහසුකම් සලසා දුන්හ.

 මධ්‍යතන යුගය

 මෙඩ්රි බාහ්රි

අක්සුම්ගේ පරිහානියෙන් පසුව, එරිත්‍රියානු උස්බිම් ක්‍රිස්තියානි රාජධානියේ මෙඩ්‍රි බහ්රි යටතේ පාලනය වූ අතර එය පාලනය කරනු ලැබුවේ බහරි නෙගුස් (හෝ බහ්රි නෙගාෂ්, එනම් "මුහුදු රජු") විසිනි. මෙම ප්‍රදේශය මුලින් හැඳින්වූයේ මයිකෙලේ බහරි ("මුහුදු/ගංගා අතර", එනම් රතු මුහුද සහ මෙරෙබ් ගඟ අතර භූමිය) ලෙසිනි. මයිකෙලේ බහරි හි සමස්ත වෙරළබඩ ප්‍රදේශයම සුල්තාන් බැඩ්ලේයි ඉබ්න් සාද් ඇඩ්-ඩින් ගේ පාලන සමයේදී ආඩාල් සුල්තාන් යටතේ පැවතුනි. පසුව ඉතියෝපියානු අධිරාජ්‍යයා වූ සාරා යාකොබ් විසින් ප්‍රාන්තය නැවත අත්පත් කර ගෙන මෙඩ්රි බාහ්රි ලෙස නම් කරන ලදී (ටිග්රිනියා හි "මුහුදු භූමිය", නමුත් මෙරෙබ් හි අනෙක් පැත්තේ ඉතියෝපියාවේ ෂයර් වැනි සමහර ප්‍රදේශ ඇතුළත් වුවද, අද ඉතියෝපියාවේ පිහිටා ඇත). එහි අගනුවර දෙබර්වා සමඟින්, ප්‍රාන්තයේ ප්‍රධාන පළාත් වූයේ හමාසියන්, සෙරේ සහ අකේලේ ගුසායි ය.

1517 වන විට ඔටෝමන්වරු මෙඩ්රි බහ්රි යටත් කර ගැනීමට සමත් වූහ. ඔවුන් මීළඟ දශක දෙක තුළ ඊසානදිග වර්තමාන එරිත්‍රියාව මුළුමනින් අල්ලා ගත් අතර, එය මැසාවා සිට සුඩානයේ ස්වකින් දක්වා විහිදේ. මෙම ප්‍රදේශය ඔටෝමාන් ආණ්ඩුකාර ප්‍රදේශයක් බවට පත් වූ අතර එය හබේෂ් අයිලට් ලෙස හැඳින්වේ. මසාවා නව පළාතේ පළමු අගනුවර ලෙස සේවය කළේය. නගරය ද්විතීයික ආර්ථික වැදගත්කමක් ඇති වූ විට, පරිපාලන අගනුවර රතු මුහුද හරහා ජෙඩා වෙත ගෙන යන ලදී.

එරිත්‍රියාවේ සංචාරයක් ලේඛනගත කළ පළමු බටහිර ජාතිකයා වූයේ 1520 දී පෘතුගීසි ගවේෂක ෆ්‍රැන්සිස්කෝ අල්වාරෙස් ය. ඔහුගේ පොත්වල ටයිග්රේ, ඇක්සම් රාජධානිය සහ බර්නාගයිස් (මුහුද අද්දර පිහිටි ඉඩම්වල අධිපතියා) ප්‍රාදේශීය බලවතුන් පිළිබඳ පළමු විස්තරය ඇත.

එරිත්‍රියාවේ සමකාලීන වෙරළ තීරය පෘතුගීසීන්ට කුඩා යටත් විජිතයක් තිබූ ටයිග්‍රේ ප්‍රදේශයට සම්බන්ධය සහතික කළ අතර එම නිසා පෘතුගීසීන්ගේ මිත්‍ර රටවල් වන ඉතියෝපියානු අභ්‍යන්තරයට සම්බන්ධ විය. 1543 දී වේනා දාගා හි අවසන් සටනේදී ආඩාල් සුල්තාන් පරාජය කරන ලද හමුදා මෙහෙයුමේදී ක්‍රිස්ටෝවෝ ද ගාමා විසින් 1541 භට පිරිස් ගොඩබෑමේ වේදිකාවද මස්සාවා විය.

තුර්කි ජාතිකයන් 1559 දී මෙද්‍රි බහ්රි හි උස්බිම් ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළ අතර ප්‍රතිරෝධය හමුවේ ඔවුන් ඉවත් විය. බහරි නෙගාෂ් සහ උස්බිම් හමුදා විසින් ඔවුන් පසුපසට තල්ලු කරන ලදී. 1578 දී ඔවුන් බල අරගලයක් හේතුවෙන් සන්ධාන මාරු කළ බහ්රි නෙගාෂ් යිසෙහාක්ගේ සහාය ඇතිව උස්බිම් දක්වා ව්‍යාප්ත කිරීමට උත්සාහ කළහ. ඉතියෝපියානු අධිරාජ්‍යයා වූ සර්සා ඩෙන්ගල් 1588 දී තුර්කි ජාතිකයින් උතුරු පළාත්වල කළ වැටලීම්වලට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ඔවුන්ට එරෙහිව දඬුවම් කිරීමේ ගවේෂණයක් කළ අතර, පෙනෙන විදිහට 1589 වන විට ඔවුන්ට නැවත වරක් වෙරළට සිය හමුදා ඉවත් කර ගැනීමට බල කෙරුනි.

දහසයවන සියවසේ අවසාන කාර්තුවේදී ඔටෝමන්වරු අවසානයේ පලවා හරින ලදී. කෙසේ වෙතත්, 1800 ගණන්වල අගභාගයේදී ඉතාලි එරිත්‍රියාව පිහිටුවන තෙක් මුහුදු තීරයේ පාලනය ඔවුන් සතු විය.Jonathan Miran Red Sea Citizens: Cosmopolitan Society and Cultural Change in Massawa. Indiana University Press, 2009, pp. 38–39 & 91 Google Books

1734 දී, ඇෆාර් නායක කෙඩාෆු, ඉතියෝපියාවේ මුඩයිටෝ රාජවංශය පිහිටුවන ලද අතර, පසුව එය එරිත්‍රියාවේ දකුණු ඩෙන්කල් පහත්බිම් ද ඇතුළත් කිරීමට පැමිණියේය, එමඟින් දකුණු ඩෙන්කල් පහත් බිම් අවුස්සා සුල්තාන් රාජ්‍යයට ඇතුළත් කළේය. දහසයවන සියවස රතු මුහුදේ ප්‍රදේශයට ඇතුළු වීමට පටන් ගත් ඔටෝමන්වරුන්ගේ පැමිණීම ද සනිටුහන් කළේය.Abir, Mordechai (1968) The era of the princes: the challenge of Islam and the re-unification of the Christian empire, 1769–1855. London: Longmans. pp. 23–26.

 නූතන ඉතිහාසය

 ඉතාලි එරිත්‍රියාව
වර්තමාන එරිත්‍රියා ජාතික රාජ්‍යයේ මායිම් අප්‍රිකාව සඳහා වූ පොරබැදීමේදී පිහිටුවන ලදී. 1869 හෝ 1870 දී, පාලක ප්‍රාදේශීය ප්‍රධානියා අසාබ් බොක්ක අවට ඉඩම් රුබටිනෝ නැව් සමාගමට විකුණා ඇත. මෙම ප්‍රදේශය මෑතකදී නිම කරන ලද සූවස් ඇළ මගින් හඳුන්වා දුන් නැව් මාර්ග ඔස්සේ ගල් අඟුරු මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස සේවය කළේය.

4වන යොහානස් අධිරාජ්‍යයාගේ 1889 මරණයෙන් පසුව ඇති වූ රික්තය තුළ, ජෙනරාල් ඔරෙස්ටේ බරටේරි එරිත්‍රියානු වෙරළ තීරයේ උස්බිම් අත්පත් කර ගත් අතර ඉතාලිය ඉතාලි රාජධානියේ යටත් විජිතයක් වූ ඉතාලි එරිත්‍රියාවේ නව ජනපදයක් පිහිටුවීම ප්‍රකාශ කළේය. එම වසරේම අත්සන් කරන ලද වුචලේ ගිවිසුමේ දකුණු ඉතියෝපියානු රාජධානියක් වන ෂෙවා හි මෙනෙලික් රජු, මූල්‍ය ඇපකර සඳහා හිලව්වක් වශයෙන් ඔහුගේ ප්‍රතිවාදීන්ගේ ඉඩම් වන බෝගෝස්, හමාසියන්, අක්කෙලේ ගුසායි සහ සේරා හි ඉතාලි වාඩිලෑම පිළිගත්තේය. යුරෝපීය ආයුධ සහ පතොරම් සඳහා සහාය සහ අඛණ්ඩ ප්‍රවේශය ලැබීය. ඔහුගේ ප්‍රතිවාදී රජුන්ට එරෙහිව ඔහු පසුකාලීන ජයග්‍රහණය සහ මෙනෙලෙක් II අධිරාජ්‍යයා ලෙස සිංහාසනාරූඪ වීම (1889-1913) සම්මුතිය විධිමත් ලෙස මුළු භූමි ප්‍රදේශයටම බැඳීමක් බවට පත් කළේය.

1888 දී ඉතාලි පරිපාලනය නව ජනපදයේ සිය පළමු සංවර්ධන ව්‍යාපෘති දියත් කළේය. එරිත්‍රියානු දුම්රිය මාර්ගය 1888 දී සාති දක්වා නිම කරන ලද අතර 1911 දී කඳුකරයේ අස්මාරා වෙත ළඟා විය. අස්මරා-මසාවා කේබල් මාර්ගය එහි කාලය තුළ ලෝකයේ දිගම මාර්ගය වූ නමුත් පසුව දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් එය විසුරුවා හරින ලදී. ප්‍රධාන යටිතල පහසුකම් ව්‍යාපෘතිවලට අමතරව, යටත් විජිත බලධාරීන් කෘෂිකාර්මික අංශයේ සැලකිය යුතු ලෙස ආයෝජනය කළහ. එය අස්මරා සහ මසාවා හි නාගරික පහසුකම් සැපයීම ද අධීක්ෂණය කළ අතර, බොහෝ එරිත්‍රියානුවන් රාජ්‍ය සේවයේ, විශේෂයෙන් පොලිස් සහ පොදු වැඩ දෙපාර්තමේන්තු වල සේවයේ යොදවා ඇත. ලිබියාවේ ඉතාලි-තුර්කි යුද්ධයේදී මෙන්ම පළමු සහ දෙවන ඉතාලි-අබිසීනියානු යුද්ධවලදීද සේවය කළ එරිත්‍රියානුවන් දහස් ගණනක් එකවර හමුදාවට බඳවා ගන්නා ලදී.

මීට අමතරව, ඉතාලි එරිත්‍රියා පරිපාලනය බොත්තම්, ඉවුම් පිහුම් තෙල්, පැස්ටා, ඉදිකිරීම් ද්‍රව්‍ය, ඇසුරුම් මස්, දුම්කොළ, සැඟවීම සහ අනෙකුත් ගෘහ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන නව කර්මාන්තශාලා ගණනාවක් විවෘත කරන ලදී. 1939 දී, ආසන්න වශයෙන් කම්හල් 2,198 ක් තිබූ අතර බොහෝ සේවකයින් එරිත්‍රියානු පුරවැසියන් විය. කර්මාන්ත පිහිටුවීම ද නගරවල පදිංචි ඉතාලි ජාතිකයින් සහ එරිත්‍රියානුවන් සංඛ්‍යාවේ වැඩි වීමක් ඇති කළේය. භූමියේ පදිංචිව සිටින ඉතාලියානුවන් සංඛ්‍යාව වසර පහක් තුළ 4,600 සිට 75,000 දක්වා වැඩි විය. සහ කර්මාන්තවල එරිත්‍රියානුවන් සම්බන්ධ වීමත් සමඟ වෙළඳාම සහ පලතුරු වගාව ජාතිය පුරා ව්‍යාප්ත වූ අතර සමහර වතු එරිත්‍රියානුවන් සතු විය.

1922 දී බෙනිටෝ මුසෝලිනි ඉතාලියේ බලයට පත්වීමත් සමඟ ඉතාලි එරිත්‍රියාවේ යටත් විජිත ආන්ඩුවේ වෙනස්කම් ඇති විය. 1936 මැයි මාසයේදී ඉල් ඩූස් විසින් ඉතාලි අධිරාජ්‍යයේ උපත ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසුව, ඉතාලි එරිත්‍රියාව (උතුරු ඉතියෝපියාවේ ප්‍රදේශ සමඟ විශාල කර ඇත) සහ ඉතාලි සෝමාලිලන්තය නව ඉතාලි නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ (අප්‍රිකාව ඔරියන්ටේල් ඉතාලියානා) පරිපාලන භූමියේ දැන් යටත් කරගත් ඉතියෝපියාව සමඟ ඒකාබද්ධ කරන ලදී. මෙම ෆැසිස්ට් යුගය "නව රෝම අධිරාජ්‍යයක" නාමයෙන් අධිරාජ්‍ය ව්‍යාප්තිය මගින් සංලක්ෂිත විය. ඉතාලි රජය විසින් එරිත්‍රියාව ඉතාලි නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ කාර්මික මධ්‍යස්ථානය ලෙස තෝරා ගන්නා ලදී.

අස්මරාගේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය 1935 න් පසු "නූතනවාදී ආර්ට් ඩෙකෝ නගරයක්" බවට පත් විය (2017 දී "යුනෙස්කෝ ලෝක නගර උරුමයක්" ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත) විද්‍යුත් හා තාර්කික ගොඩනඟන ලද ආකෘති, හොඳින් අර්ථ දක්වා ඇති විවෘත අවකාශයන් සහ පොදු සහ සිනමා ශාලා, සාප්පු, බැංකු, ආගමික ව්‍යුහයන්, රාජ්‍ය සහ පෞද්ගලික කාර්යාල, කාර්මික පහසුකම් සහ වාසස්ථාන ඇතුළු පෞද්ගලික ගොඩනැගිලි (යුනෙස්කෝ ප්‍රකාශනවලට අනුව). ඉතාලියානුවන් විසින් ඉදිකිරීම් උත්පාතයක් තුළ ගොඩනැගිලි 400 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් නිර්මාණය කරන ලද අතර එය දෙවන ලෝක යුද්ධයට ඉතාලිය සම්බන්ධ වීමෙන් පමණක් නතර විය. මේවාට ලොව පුරා ප්‍රසිද්ධ ෆියට් ටැග්ලිරෝ ගොඩනැගිල්ල සහ සිනමා ඉම්පෙරෝ වැනි ආර්ට් ඩෙකෝ විශිෂ්ට කෘති ඇතුළත් විය.

 බ්‍රිතාන්‍ය පරිපාලනය

1941 කෙරෙන් සටන හරහා බ්‍රිතාන්‍යයන් ඉතාලියානුවන් පලවා හැර රටේ පරිපාලනය අත්පත් කර ගත්හ.

මිත්‍ර හමුදාවන්ට එහි ඉරණම තීරණය කිරීමට හැකි වන තෙක් බ්‍රිතාන්‍යයන් එරිත්‍රියාව බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා පරිපාලනය යටතට පත් කළේය.

එරිත්‍රියාවේ තත්ත්වය සම්බන්ධයෙන් මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් අතර එකඟතාවයක් නොමැති වූ විට, දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ඉතිරි කාලය සහ 1950 දක්වා බ්‍රිතාන්‍ය පරිපාලනය දිගටම පැවතුනි. ආසන්නතම පශ්චාත් යුධ සමයේදී, බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් එරිත්‍රියාව ආගමික ප්‍රජා රේඛා ඔස්සේ බෙදී අර්ධ වශයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සුඩානයට සහ අර්ධ වශයෙන් ඉතියෝපියාවට ඈඳා ගැනීමට යෝජනා කළේය. සෝවියට් සංගමය, ඉතාලි ඡන්ද විමසීමේදී කොමියුනිස්ට් ජයග්‍රහණයක් අපේක්ෂාවෙන්, භාරකාරත්වය යටතේ හෝ යටත් විජිතයක් ලෙස එරිත්‍රියාව නැවත ඉතාලියට පැමිණීමට මුලදී සහාය දැක්වීය.

 ඉතියෝපියාව විසින් ඈඳා ගැනීම

1950 ගණන් වලදී, හයිල් සෙලාසි අධිරාජ්‍යයා යටතේ වූ ඉතියෝපියානු වැඩවසම් පරිපාලනය එරිත්‍රියාව සහ ඉතාලි සෝමාලිලන්තය ඈඳා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. පැරිස් සාම සමුළුවේදී සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ පළමු සැසියේදී ෆ්‍රෑන්ක්ලින් ඩී. රූස්වෙල්ට් වෙත ලිපියක් මගින් ඔහු ප්‍රදේශ දෙකටම හිමිකම් කීවේය. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේදී, පැරණි ඉතාලි යටත් විජිතවල ඉරණම පිළිබඳ විවාදය දිගටම පැවතුනි. බ්‍රිතාන්‍ය සහ ඇමරිකානුවන් බටහිර පලාත හැර අනෙකුත් සියලුම එරිත්‍රියාව ඉතියෝපියානුවන්ට පවරා දීමට කැමැත්තක් දැක්වූයේ දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ඔවුන් දැක්වූ සහයෝගයට ත්‍යාගයක් වශයෙනි. එරිත්‍රියානු පක්ෂවල ස්වාධීන කණ්ඩායම එක්සත් ජාතීන්ගේ මහා මණ්ඩලයෙන් නිරන්තරයෙන් ඉල්ලා සිටියේ එරිත්‍රියානු ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා ජනමත විචාරණයක් වහාම පැවැත්විය යුතු බවයි.

1950 දෙසැම්බරයේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ 390A(V) යෝජනාව සම්මත කිරීමෙන් පසුව, එක්සත් ජනපදයේ පෙළඹවීම යටතේ එරිත්‍රියාව ඉතියෝපියාව සමඟ ඒකාබද්ද කරන ලදී. එරිත්‍රියාව සහ ඉතියෝපියාව අධිරාජ්‍යයාගේ ස්වෛරීභාවය යටතේ ලිහිල් ෆෙඩරල් ව්‍යුහයක් හරහා සම්බන්ධ කළ යුතු බවට යෝජනාවෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එරිත්‍රියාවට තමන්ගේම පරිපාලන සහ අධිකරණ ව්‍යුහයක්, තමන්ගේම ධජයක් සහ පොලිසිය, ප්‍රාදේශීය පරිපාලනය සහ බදු අය කිරීම ඇතුළුව එහි දේශීය කටයුතු පාලනය කිරීම අවශ්‍ය විය. සියලුම ප්‍රායෝගික අරමුණු සඳහා පවතින අධිරාජ්‍ය රජය වූ ෆෙඩරල් රජය විදේශ කටයුතු (වාණිජ්‍යය ඇතුළුව), ආරක්ෂක, මූල්‍ය සහ ප්‍රවාහනය පාලනය කිරීම විය. යෝජනාව එරිත්‍රියානුවන්ගේ නිදහස සඳහා වූ අභිලාෂයන් නොසලකා හරින ලද නමුත් ජනගහන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් සහ ස්වයං පාලනයක් සහතික කළේය.

 නිදහස

1958 දී එරිත්‍රියානු ජාතිකයින් පිරිසක් එරිත්‍රියානු විමුක්ති ව්‍යාපාරය (ELM) ආරම්භ කළහ. සංවිධානය ප්‍රධාන වශයෙන් එරිත්‍රියානු සිසුන්, වෘත්තිකයන් සහ බුද්ධිමතුන්ගෙන් සමන්විත විය. එය අධිරාජ්‍ය ඉතියෝපියානු රාජ්‍යයේ මධ්‍යගත ප්‍රතිපත්තිවලට ප්‍රතිරෝධය වර්ධනය කිරීමේ අරමුණින් රහසිගත දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම්වල නිරත විය. 1961 සැප්තැම්බර් 1 වන දින, හමීඩ් ඉඩ්‍රිස් අවතේගේ නායකත්වය යටතේ එරිත්‍රියානු විමුක්ති පෙරමුණ (ELF) නිදහස සඳහා සන්නද්ධ අරගලයක් දියත් කළේය. 1962 දී, හේයිල් සෙලාසි අධිරාජ්‍යයා ඒකපාර්ශ්විකව එරිත්‍රියානු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර එම ප්‍රදේශය ඈඳා ගත්තේය. ඉනික්බිති එරිත්‍රියානු නිදහස් යුද්ධය 1991 දක්වා ELF හි අනුප්‍රාප්තිකයෙකු වන එරිත්‍රියානු මහජන විමුක්ති පෙරමුණ (EPLF) වන තෙක් අනුප්‍රාප්තික ඉතියෝපියානු රජයන්ට එරෙහිව වසර 30ක් පැවතුනි. එරිත්‍රියාවේදී ඉතියෝපියානු හමුදා පරාජය කළ අතර ඉතියෝපියානු කැරලිකාර හමුදාවන්ගේ සන්ධානයකට ඉතියෝපියාවේ අගනුවර වන අඩිස් අබාබා පාලනය කිරීමට උදව් විය.

1980 ගණන්වලදී එරිත්‍රියා අන්තර් නියෝජිතායතන සම්මේලනය හෝ (EIAC) නම් රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක් එරිත්‍රියානු විමුක්ති ව්‍යාපාරයේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සඳහා ආධාර කළේය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ (UNOVER ලෙස නම් කර ඇත) විසින් අධීක්ෂණය කරන ලද එරිත්‍රියාවේ ජනමත විචාරණයකින් පසුව එරිත්‍රියානු ජනතාව නිදහස සඳහා අතිමහත් ලෙස ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ අතර, එරිත්‍රියාව සිය ස්වාධීනත්වය ප්‍රකාශ කර 1993 දී ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමක් ලබා ගත්තේය. ඊපීඑල්එෆ් බලය අල්ලාගෙන, ජාතිකවාදී රේඛා ඔස්සේ ඒකපාක්ෂික රාජ්‍යයක් ස්ථාපිත කර ඉදිරි දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම් තහනම් කළේය. 2020 වන විටත් මැතිවරණ නොමැත. 1993 මැයි 28 වන දින එරිත්‍රියාව එක්සත් ජාතීන්ගේ 182 වැනි සාමාජික රාජ්‍යය ලෙස ඇතුළත් විය.

 භූගෝලය

එරිත්‍රියාව නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ පිහිටා ඇත. එය ඊසාන දෙසින් සහ නැගෙනහිරින් රතු මුහුද, බටහිරින් සුඩානය, දකුණින් ඉතියෝපියාව සහ ගිනිකොන දෙසින් ජිබුටි මායිම් වේ. එරිත්‍රියාව පිහිටා ඇත්තේ අක්ෂාංශ 12° සහ 18°N අතර දේශාංශ 36° සහ 44°E අතර ය.

The country is virtually bisected by a branch of the East African Rift. Eritrea, at the southern end of the Red Sea, is the home of the fork in the rift. The Dahlak Archipelago and its fishing grounds are situated off the sandy and arid coastline.

Eritrea may be split into three ecoregions. To the east of the highlands are the hot, arid, coastal plains stretching down to the southeast of the country. The cooler, more fertile highlands, reaching up to , have a different habitat. Habitats here vary from the sub-tropical rainforest at Filfil Solomona to the precipitous cliffs and canyons of the southern highlands. The Afar Triangle or Danakil Depression of Eritrea is the probable location of a triple junction where three tectonic plates are pulling away from one another. The highest point of the country, Emba Soira, is located in the center of Eritrea, at  above sea level. Eritrea have volcanic activity in south-eastern parts of the country. In 2011 Nabro Volcano had an eruption.

The main cities of the country are the capital city of Asmara and the port town of Asseb in the southeast, as well as the towns of Massawa to the east, the northern town of Keren, and the central town Mendefera.

Local variability in rainfall patterns and reduced precipitation are known to occur, which may precipitate soil erosion, floods, droughts, land degradation, and desertification.

Eritrea is part of a 14-nation constituency within the Global Environment Facility, which partners with international institutions, civil society organizations, and the private sector to address global environmental issues while supporting national sustainable development initiatives.

In 2006, Eritrea announced that it would become the first country in the world to turn its entire coast into an environmentally protected zone. The  coastline, along with another  of coast around its more than 350 islands, will come under governmental protection.

 Wildlife and habitat

Eritrea has several species of mammals and a rich avifauna of 560 species of birds.

Eritrea is home to large number of mammals. 126 species of mammals, 90 species of reptiles, 19 species amphibians have been recorded. Enforced regulations have helped in steadily increasing their numbers throughout Eritrea. Mammals commonly seen today include the Abyssinian hare, African wild cat, Black-backed jackal, African golden wolf, Genet, Ground squirrel, pale fox, Soemmerring's gazelle, and warthog. Dorcas gazelle are common on the coastal plains and in Gash-Barka.

Lions are said to inhabit the mountains of the Gash-Barka Region. Dik-diks may be found in many areas. The endangered African wild ass may be seen in Denakalia Region. Other local wildlife include bushbuck, duikers, greater kudu, Klipspringer, African leopards, oryx, and crocodiles. The spotted hyena is widespread and fairly common.

Historically, a small population of African bush elephants were known to roam in some parts of the country. Between 1955 and 2001 there were no reported sightings of elephant herds, however, and they were thought to have fallen victim to the war of independence. In December 2001, a herd of approximately 30, including 10 juveniles, was observed in the vicinity of the Gash River. The elephants seemed to have formed a symbiotic relationship with olive baboons. The baboons use the water holes dug by the elephants and the elephants seem to be taking advantage of vocalizations made by baboons from the tree-tops as an early warning system. It is estimated that there are approximately 100 African bush elephant left in Eritrea, the most northerly of the East African elephants.

The endangered African wild dog (Lycaon pictus) was previously found in Eritrea, but is now deemed extirpated from the entire country. In Gash-Barka, snakes such as saw-scaled viper are common. Puff adder and red spitting cobra are widespread and may be found even in the highlands. In the coastal areas, marine species that are common include dolphin, dugong, whale shark, turtles, marlin, swordfish, and manta ray. 500 fish species, 5 marine turtles, 8 or more cetaceans and the dugong have been recorded in the country.

Eritrea also harbours a lot of species that can only be found in Eritea, these include various bugs, frogs, mammals, snakes and plants.

Over 700 plants have been recorded in Eritrea, including marine plants and seagrass. Eritrea have 26% of arable land. Eritrea have diverse habitats, including Tropical and Subtropical Grasslands, Savannas, Shrublands, Deserts, Xeric Shrublands, Tropical and Subtropical Moist Broadleaf Forests and Mangroove forests.

All of Eritrea's national parks are protected, which include Dahlak Marine National Park; Nakfa Wildlife Reserve; Gash-Setit Wildlife Refuge; Semenawi Bahri National Park and Yob Wildlife Reserve.

 Climate
Based on variations in temperature, Eritrea can be broadly divided into three major climate zones: the temperate zone, subtropical climate zone, and tropical climate zone.

The climate of Eritrea is shaped by its diverse topographical features and its location within the tropics. The diversity in landscape and topography in the highlands and lowlands of Eritrea result in the diversity of climate across the country. The highlands have temperate climate throughout the year. The climate of most lowland zones is arid and semiarid. The distribution of rainfall and vegetation types varies markedly throughout the country. Eritrean climate varies on the basis of seasonal and altitudinal differences.

Due to its physical diversity, Eritrea is one of the few countries where one can can experience "four seasons in a day". In the highlands (Up to 3000m above sealevel) the hottest months are usually the month of May with temperatures reaching 30 C, whereas winter occurs during December to February when temperatures can be as low as 10 C during nights. Capital Asmara has pleasant temperature all year around.

In the lowlands and in the coastal areas summer occurs between June to September when temperatures can reach 40 C, winter time in the lowlands occurs February to April when temperatures are between 21-35 C.

A 2022 analysis found that the expected costs for Eritrea to adapt to and avert the environmental consequences of climate change are going to be high.

 Government and politics

The People's Front for Democracy and Justice (PFDJ) is the only legal party in Eritrea. Other political groups are not allowed to organize, although the unimplemented Constitution of 1997 provides for the existence of multi-party politics. The National Assembly has 150 seats. National elections have been periodically scheduled and cancelled; as of 2022, none have ever been held in the country. President Isaias Afwerki has been in office since independence in 1993.

In 1993, 75 representatives were elected to the National Assembly; the rest are appointed. As the report by the United Nations Human Rights Council explained: "No national elections have taken place since that time, and no presidential elections have ever taken place. Local or regional elections have not been held since 2003–2004. The National Assembly elected independent Eritrea's first president, Isaias Afwerki, in 1993. Following his election, Afwerki consolidated his control of the Eritrean government." President Isaias Afwerki has regularly expressed his disdain for what he refers to as "western-style" democracy. In a 2008 interview with Al Jazeera, for example, the president stated that "Eritrea will wait three or four decades, maybe more, before it holds elections. Who knows?"

 National, regional, and local elections
Given that the full implementation of the Joint Declaration of Peace and Friendship between Eritrea and Ethiopia is still incomplete, the Eritrean authorities still do not consider that the peace agreement is formally implemented. However, local elections were held for a time in Eritrea. The most recent round of local government elections were in 2010 and 2011.

 Military

The Eritrean Defence Forces are the official armed forces of the State of Eritrea. Eritrea's military is one of the largest in Africa.

Compulsory military service was instituted in 1995. Officially, conscripts, male and female, must serve for 18 months minimum, which includes six months of military training and 12 months during the regular school year to complete their last year of high school. Thus around 5% of Eritreans do military service at Sawa facilities, but also by doing projects such as road building as part of their service.

The National Service Proclamation of 1995 does not recognize the right to conscientious objection to military service. According to the 1957 Ethiopian penal code adopted by Eritrea during independence, failure to enlist in the military or refusal to perform military service are punishable with imprisonment terms of six months to five years and up to ten years, respectively. National service enlistment times may be extended during times of "national crisis"; since 1998, everyone under the age of 50 is enlisted in national service for an indefinite period until released, which may depend on the arbitrary decision of a commander. In a study of 200 escaped conscripts, the average service was 6.5 years, and some had served more than 12 years.

 Foreign relations

Eritrea is a member of the United Nations and the African Union. It is an observing member of the Arab League, alongside Brazil and Venezuela. The nation holds a seat on the United Nations Advisory Committee on Administrative and Budgetary Questions (ACABQ). Eritrea also holds memberships in the International Bank for Reconstruction and Development, International Finance Corporation, International Criminal Police Organization (INTERPOL), Non-Aligned Movement, Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons, Permanent Court of Arbitration, Port Management Association of Eastern and Southern Africa, and the World Customs Organization.

The Eritrean government previously withdrew its representative to the African Union to protest the AU's alleged lack of leadership in facilitating the implementation of a binding border decision demarcating the border between Eritrea and Ethiopia. Since January 2011, the Eritrean government has appointed an envoy, Tesfa-Alem Tekle, to the AU.

Its relations with Djibouti and Yemen are tense due to territorial disputes over the Doumeira Islands and Hanish Islands, respectively.

On 28 May 2019, the United States removed Eritrea from the "Counterterror Non-Cooperation List" which also includes Iran, North Korea, Syria, and Venezuela. Moreover, Eritrea was visited two months earlier by a U.S. congressional delegation for the first time in 14 years.

Along with Belarus, Syria, and North Korea, Eritrea was one of only four countries not including Russia to vote against a United Nations General Assembly resolution condemning Russia's 2022 invasion of Ukraine.

 Relations with Ethiopia

The undemarcated border with Ethiopia is the primary external issue currently facing Eritrea. Eritrea's relations with Ethiopia turned from that of cautious mutual tolerance, following the 30-year war for Eritrean independence, to a deadly rivalry that led to the outbreak of hostilities from May 1998 to June 2000 that claimed approximately 70,000 lives from both sides. The border conflict cost hundreds of millions of dollars. The Eritrean–Ethiopian War from 1998 to 2000 involved a major border conflict, notably around Badme and Zalambessa, eventually resolved in 2018.

Disagreements following the war have resulted in stalemate punctuated by periods of elevated tension and renewed threats of war. The stalemate led the president of Eritrea to urge the UN to take action on Ethiopia with the Eleven Letters penned by the president to the United Nations Security Council. The situation has been further escalated by the continued efforts of the Eritrean and Ethiopian leaders in supporting opposition in one another's countries. In 2011, Ethiopia accused Eritrea of planting bombs at an African Union summit in Addis Ababa, which was later supported by a UN report. Eritrea denied the claims.

A peace treaty between both nations was signed on 8 July 2018. The next day, they signed a joint declaration that formally ended the Eritrean–Ethiopian border conflict.

In 2020, Eritrean troops intervened in Tigray War on the side of Ethiopian government. In April 2021, Eritrea confirmed its troops were fighting in Ethiopia.

 Legal profession
According to the NYU School of Law, the Legal Committee of the Ministry of Justice oversees the admission and requirements to practice law in Eritrea. Although the establishment of an independent bar association is not proscribed under Proclamation 88/96, among other domestic laws, there is no bar association. The community electorate in the local jurisdiction of the Community Court chooses the court judges. The Community Court's standing on women in the legal profession is unclear, but elected women judges have reserved seat.

 Human rights

Eritrea is a one-party state in which national legislative elections have been repeatedly postponed. According to Human Rights Watch, the government's human rights record is considered among the worst in the world. Most countries have accused the Eritrean authorities of arbitrary arrest and detentions, and of detaining an unknown number of people without charge for their political activism. Both male and female same-sex sexual activity are illegal in Eritrea.

A prominent group of fifteen Eritreans, called the G-15, including three cabinet members, were arrested in September 2001 after publishing an open letter to the government and President Isaias Afewerki calling for democratic dialogue. This group and thousands of others who were alleged to be affiliated with them are imprisoned without legal charges, hearing, trial, or judgment.

Since Eritrea's conflict with Ethiopia in 1998–2001, the nation's human rights record has been criticized at the United Nations. Human rights violations are allegedly often committed by the government or on behalf of the government. Freedom of speech, press, assembly, and association are limited. Those who practice "unregistered" religions, try to flee the nation, or escape military duty are arrested and put into prison. By 2009, the number of political prisoners was in the range of 10,000–30,000, there was widespread and systematic torture and extrajudicial killings, with "anyone" for "any or no reason", including children eight years old, people more than 80 years old, and ill people, being liable to be arrested, and Eritrea was "one of the world's most totalitarian and human rights-abusing regimes". During the Eritrean independence struggle and 1998 Eritrean-Ethiopian War, many atrocities were committed by the Ethiopian authorities against unarmed Eritrean civilians.

In June 2016, a 500-page United Nations Human Rights Council report accused the Eritrean government of extrajudicial executions, torture, indefinitely prolonged national service (6.5 years on average), and forced labour, and it indicated that among state officials, sexual harassment, rape, and sexual servitude practices are widespread. Barbara Lochbihler of the European Parliament Subcommittee on Human Rights said the report detailed 'very serious human rights violations', and asserted that EU funding for development would not continue as at present without change in Eritrea. The Eritrean Foreign Ministry responded by describing the commission's report as being "wild allegations" that were "totally unfounded and devoid of all merit". Representatives of the United States and China disputed the report's language and accuracy.

All Eritreans aged between 18 and 40 years must complete a mandatory national service, which includes military service. This requirement was implemented after Eritrea gained independence from Ethiopia, as a means to protect Eritrea's sovereignty, to instill national pride, and to create a disciplined populace. Eritrea's national service requires long, indefinite conscription (6.5 years on average), which some Eritreans leave the country in order to avoid.

In an attempt at reform, Eritrean government officials and NGO representatives in 2006 participated in many public meetings and dialogues. In these sessions they answered questions as fundamental as, "What are human rights?", "Who determines what are human rights?", and "What should take precedence, human or communal rights?".

In 2007, the Eritrean government banned female genital mutilation. In Regional Assemblies and religious circles, Eritreans themselves speak out continuously against the use of female circumcision. They cite health concerns and individual freedom as being of primary concern when they say this. Furthermore, they implore rural peoples to cast away this ancient cultural practice.

In 2009, a movement called Citizens for Democratic Rights in Eritrea formed to create dialogue between the government and political opposition. The group consists of ordinary citizens and some people close to the government. Since the movement's creation, no significant effort has been made by the Eritrean government to improve its record on human rights.

In July 2019, UN ambassadors of 37 countries, including Eritrea, signed a joint letter to the UNHRC defending China's treatment of Uyghurs and other Muslim minority groups in the Xinjiang region. Eritrea continued this support in 2020.

Eritrea claims Western media stories of the country are decontextualized, sometimes fabricated, and almost always deployed to build a regime change narrative. It claims it's being targeted for not conforming to the west's agenda towards African countries, for instance by refusing to accept humanitarian foreign aid. Eritrea aspires to be self-reliant and has since 2005 rejected foreign aid, because it sees aid as a hindrance to true economic development. In 2006 alone, Eritrea walked away from 200 million USD in foreign aid. The same year it also refused a 100 million USD loan from the World Bank.

Besides accusing the west of deliberate demonization through smear-campaigns, it also sees itself targeted by sanctions and western supported war against Eritrea through the Ethiopian group TPLF. It also accuses the west of luring Eritreans abroad by purposely granting many Eritreans political asylum.

 Media freedom
In its 2023 Press Freedom Index, Reporters Without Borders ranked the media environment in Eritrea at 174. According to the BBC, "Eritrea is the only African country to have no privately owned news media", and Reporters Without Borders said of the public media, "[They] do nothing but relay the regime's belligerent and ultra-nationalist discourse... Not a single [foreign correspondent] now lives in Asmara." The state-owned news agency censors news about external events. Independent media have been banned since 2001. The Eritrean authorities had reportedly imprisoned the fourth highest number of journalists after Turkey, China, and Egypt.

 Administrative divisions
Eritrea is divided into six administrative regions. These areas are further divided into 58 districts.

The regions of Eritrea are the primary geographical divisions through which the country is administered. Six in total, they include the Maekel/Central, Anseba, Gash-Barka, Debub/Southern, Northern Red Sea and Southern Red Sea regions. At the time of independence in 1993, Eritrea was arranged into ten provinces. These provinces were similar to the nine provinces operating during the colonial period. In 1996, these were consolidated into six regions (zobas). The boundaries of these new regions are based on water catchment basins.
 Transportation

Transport in Eritrea includes highways, airports, railway, and seaports, in addition to various forms of public and private vehicular, maritime, and aerial transportation.

The Eritrean highway system is named according to the road classification. The three levels of classification are: primary (P), secondary (S), and tertiary (T). The lowest level road is tertiary and serves local interests. Typically the tertiary ones are improved earth roads that occasionally are paved. During the wet seasons these roads typically become impassable.

The next higher level road is a secondary road and typically is a single-layered asphalt road that connects district capitals together and those to the regional capitals. Roads that are considered primary roads are those that are fully constructed of asphalt (throughout their entire length) and in general they carry traffic between all the major cities and towns in Eritrea.

As of 1999, there is a total of 317 kilometres of  (narrow gauge) rail line in Eritrea. The Eritrean Railway was built between 1887 and 1932. Badly damaged during WWII and in later fighting, it was closed section by section, with the final closure coming in 1978. After independence, a rebuilding effort commenced, and the first rebuilt section was reopened in 2003. As of 2009, the section from Massawa to Asmara was fully rebuilt and available for service.

Rehabilitation of the remainder and of the rolling stock has occurred in recent years. Current service is very limited due to the extreme age of most of the railway equipment and its limited availability. Further rebuilding is planned. The railway linking Agordat and Asmara with the port of Massawa had been inoperative since 1978 except for an approximately 5 kilometre stretch that was reopened in Massawa in 1994. A railway formerly ran from Massawa to Bishia via Asmara, and is under re-construction.

Even during the war, Eritrea developed its transportation infrastructure by asphalting new roads, improving its ports, and repairing war-damaged roads and bridges as a part of the Wefri Warsay Yika'alo program. The most significant of these projects was the construction of a coastal highway of more than 500 km connecting Massawa with Asseb, as well as the rehabilitation of the Eritrean Railway. The rail line has been restored between the port of Massawa and the capital Asmara, although services are sporadic. Steam locomotives are sometimes used for groups of enthusiasts.

 Economy

In 2020, the IMF estimated Eritrea's GDP at $2.1 billion, or $6.4 billion on a PPP basis. Between 2016-2019 Eritrea had an GDP growth between 7,6 %-10,2 %, down from the peak at 30,9% in 2014. In 2023 the GDP growth is expected to be 2,8%, a decrease due to factors such as Ukraine and Russia war impacting the global economy and the effects of COVID-19 on value chains. However, the country's economy is expecting a steady growth in coming years.

Mining and agrictulture in 2021 accounts for 20% each of GDP. As of 2020, remittances from abroad were estimated to account for 12% of gross domestic product.

 Mining

Mining accounts for about 20% of GDP in 2021. In 2013, the pickup in growth had been attributed to the commencement of full operations in the gold and silver Bisha Mine by Canadian Nevsun Resources, the production of cement from the cement factory in Massawa, and investment in Eritrea's copper, zinc, and Colluli potash mining operations by Australian and Chinese mining companies.

 Agriculture
Since independence Eritrea has constructed 187 dams, each with capacity over 50,000 m3 and with the biggest ones with capacity of 350 million m3 in size. These have been built to combat drought, for agriculture, fishing and energy purposes. In addition 600 micro-dams have been built.

 Energy
Annual consumption of petroleum in 2001 was estimated at 370,000 tons. Eritrea has no domestic petroleum production; the Eritrean Petroleum Corporation conducts purchases through international competitive tender. According to the U.S. Department of Commerce, opportunities exist for both on- and offshore oil and natural gas exploration; however, these prospects have yet to come to fruition. The use of Wind energy, solar power, hydropower have slightly increased, due to the growth of solar power manufacturing companies in the country. The Eritrean government has expressed interest in developing alternative energy sources, including geothermal, solar, and wind power.

 Tourism

Tourism made up 2% of Eritrea's economy up to 1997. After 1998, revenue from the industry fell to one quarter of 1997 levels. In 2006, it made up less than 1% of the country's GDP.

Eritrean is a member of World Tourism Organization which calculated that the country's international tourism receipts in 2002 were US$73 million. Sources from 2015 state that most tourists are members of the Eritrean diaspora. Overall visitors have steadily increased in recent years and annual visitors was 142.000 as of 2016.

Tourism of Eritrea has seen increased attention in later years. For instance, in 2019, the country was added to National Geographics Cool List. Highlited areas included the capital, Asmara, known for its art deco architecture; the Dahlak Islands; and the country's wilderness areas. Lonely Planet also lists the capital Asmara, the Dahlak Islands, the city of Massawa and archeological sites as top attractions.

The nation's flag carrier, Eritrean Airlines, has as currently no scheduled service as of July 2023. International visitors rely on alternatives such as Ethiopian Airlines and Turkish Airlines, to get to the country.

The government has started a twenty-year tourism development plan entitled "the 2020 Eritrea Tourism Development Plan" with the aim to develop the country's tourist industry, aiming to enhance the rich cultural and natural resources of the country. The country is participant in many tourism traid fairs to promote the toursim of the country.
 Demographics

Sources disagree as to the current population of Eritrea, with some proposing numbers as low as 3.6 million and others as high as 6.7 million. However most sources puts the population in the higher population bracket.  Eritrea has never conducted an official government census.  The proportion of children below the age of 15 in 2020 was 41.1%, 54.3% were between 15 and 65 years of age, while 4.5% were 65 or older.

In 2015, there was a major outflow of emigrants from Eritrea. The Guardian attributed the emigration to Eritrea being "a totalitarian state where most citizens fear arrest at any moment and dare not speak to their neighbours, gather in groups or linger long outside their homes", with a major factor being the conditions and long durations of conscription in the Eritrean Army At the end of 2018, the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) estimated that about 507,300 Eritreans were refugees who had fled Eritrea.

 Ethnic composition

There are nine recognized ethnic groups according to the government of Eritrea. An independent census has yet to be conducted, but the Tigrinya people make up approximately 55% and Tigre people make up approximately 30% of the population. A majority of the remaining ethnic groups belong to Afroasiatic-speaking communities of the Cushitic branch, such as the Saho, Hedareb, Afar, and Bilen. There are also a number of Nilotic ethnic groups, who are represented in Eritrea by the Kunama and Nara. Each ethnicity speaks a different native tongue but, typically, many of the minorities speak more than one language.

The Arabic Rashaida people represent approximately 2% of Eritrea's population. They reside in the northern coastal lowlands of Eritrea as well as the eastern coasts of Sudan. The Rashaida first came to Eritrea in the nineteenth century from the Hejaz region.

In addition, there exist Italian Eritrean (concentrated in Asmara) and Ethiopian Tigrayan communities. Neither is generally given citizenship unless through marriage or, more rarely, by having it conferred upon them by the state. In 1941, Eritrea had approximately 760,000 inhabitants, including 70,000 Italians. Most Italians left after Eritrea became independent from Italy. It is estimated that as many as 100,000 Eritreans are of Italian descent.

 Languages
Eritrea is a multilingual country. The nation has no official language, as the Constitution establishes the "equality of all Eritrean languages". Eritrea has nine national languages which are Tigrinya, Tigre, Afar, Beja, Bilen, Kunama, Nara, and Saho. Tigrinya, Arabic, and English serve as de facto working languages, with English used in university education and many technical fields. While Italian, the former colonial language, holds no government recognized status in Eritrea, it is spoken by a few monolinguals and Asmara had the Scuola Italiana di Asmara, an Italian government-operated school that was shut down in 2020. Also, native Eritreans assimilated the language of the Italian Eritreans and spoke a version of Italian mixed with many Tigrinya words: Eritrean Italian.

Most of the languages spoken in Eritrea belong to the Ethiopian Semitic branch of the Afroasiatic family. Other Afroasiatic languages belonging to the Cushitic branch are also widely spoken in the country. The latter include Afar, Beja, Blin, and Saho. In addition, Nilo-Saharan languages (Kunama and Nara) are spoken as a native language by the Nilotic Kunama and Nara ethnic groups that live in the western and northwestern part of the country.

Smaller groups speak other Afroasiatic languages, such as the newly recognized Dahlik and Arabic (the Hejazi and Hadhrami dialects spoken by the Rashaida and Hadhrami, respectively).

 Religion

The two main religion followed in Eritrea are Christianity and Islam. However, the number of adherents of each faith is subject to debate. According to the Pew Research Center, , 62.9% of the population of Eritrea adhered to Christianity, 36.6% followed Islam, and 0.4% practiced traditional African religions. The remainder observed Judaism, Hinduism, Buddhism, other faiths (<0.1% each), or were religiously unaffiliated (0.1%). The U.S. Department of State estimated that, , 50% of the population of Eritrea adhered to Christianity, 48% followed Islam, and 2% observed other religions, including traditional faiths and animism. Christianity is the oldest world religion practiced in the country, and the first Christian monastery Debre Sina (monastery) was built during the fourth century.

Since May 2002, the government of Eritrea has officially recognized the Eritrean Orthodox Tewahedo Church (Oriental Orthodox), Sunni Islam, the Eritrean Catholic Church (a Metropolitanate sui juris), and the Evangelical Lutheran church. All other faiths and denominations are required to undergo a registration process. Among other things, the government registration system requires religious groups to submit personal information on their membership to be allowed to worship.

The Eritrean government is against what it deems as "reformed" or "radical" versions of its established religions. Therefore, alleged radical forms of Islam and Christianity, Jehovah's Witnesses, and numerous other non-Protestant Evangelical denominations are not registered and cannot worship freely. Three named Jehovah's Witnesses are known to have been imprisoned since 1994 along with 51 others. The government treats Jehovah's Witnesses especially harshly, denying them ration cards and work permits. Jehovah's Witnesses were stripped of their citizenship and basic civil rights by presidential decree in October 1994.

In its 2017 religious freedom report, the U.S. State Department named Eritrea a Country of Particular Concern (CPC).

 Health care
Eritrea has achieved significant improvements in health care and is one of the few countries to be on target to meet its Millennium Development Goals (MDG) for health, in particular child health. Life expectancy at birth increased from 39.1 years in 1960 to 66.44 years in 2020; maternal and child mortality rates dropped dramatically and the health infrastructure expanded.

The World Health Organisation (WHO) in 2008 found average life expectancy to be slightly less than 63 years, a number that has increased to 66.44 in 2020. Immunisation and child nutrition have been tackled by working closely with schools in a multi-sectoral approach; the number of children vaccinated against measles almost doubled in seven years, from 40.7% to 78.5% and the prevalence of underweight children decreased by 12% from 1995 to 2002 (severe underweight prevalence by 28%). The National Malaria Protection Unit of the Ministry of Health registered reductions in malarial mortality by as much as 85% and in the number of cases by 92% between 1998 and 2006. The Eritrean government has banned female genital mutilation (FGM), saying the practice was painful and put women at risk of life-threatening health problems.

However, Eritrea still faces many challenges. Although the number of physicians increased from only 0.2 in 1993 to 0.5 in 2004 per 1000 people, this is still very low. Malaria and tuberculosis are common. HIV prevalence for ages 15 to 49 years exceeds 2%. The fertility rate is about 4.1 births per woman. Maternal mortality dropped by more than half from 1995 to 2002, but is still high. Similarly, the number of births attended by skilled health personnel doubled from 1995 to 2002, but still is only 28.3%. A major cause of death in newborns is severe infection. Per-capita expenditure on health is low.

 Education

There are five levels of education in Eritrea: pre-primary, primary, middle, secondary, and post-secondary. There are nearly 1,270,000 students in the primary, middle, and secondary levels of education. There are approximately 824 schools, two universities, (the University of Asmara and the Eritrea Institute of Technology), and several smaller colleges and technical schools.

The Eritrea Institute of Technology "EIT" is a technological institute located near the town Himbrti, Mai Nefhi outside Asmara. The institute has three colleges: Science, Engineering and Technology, and Education. The institute began with approximately 5,500 students during the 2003–2004 academic year.

The EIT was opened after the University of Asmara was reorganized. According to the Ministry of Education, the institution was established, as one of many efforts to achieve equal distribution of higher learning in areas outside the capital city, Asmara. Accordingly, several similar colleges are also established in different other parts of the country. The Eritrea Institute of Technology is the main local institute of higher studies in science, engineering, and education. The University of Asmara is the oldest university in the country and was opened in 1958. It is currently not in operation.

As 2018 the overall adult literacy rate in Eritrea is 76.6% (84.4% for men and 68.9% for women). For youth 15–24, the overall literacy rate is 93.3% (93.8% for men and 92.7% for women).

 Education system
Education in Eritrea is officially compulsory for children aged 6 to 13 years. Statistics vary at the elementary level, suggesting that 70% to 90% of school-aged children attend primary school; Approximately 61% attend secondary school. Student-teacher ratios are high: 45:1 at the elementary level and 54:1 at the secondary level. Class sizes average 63 and 97 students per classroom at the elementary and secondary school levels, respectively. Learning hours at school are often fewer than six hours per day.

Barriers to education in Eritrea include traditional taboos, school fees (for registration and materials), and the opportunity costs of low-income households.

 Culture
The culture of Eritrea is the collective cultural heritage of the various populations native to Eritrea and its rich cultural heritage inherited through its long history. Modern-day Eritrea is also defined by the struggle for independence.https://us.embassyeritrea.org/our-history/&psig=AOvVaw2kKUK2Pzk5SoduqNYzddQn&ust=1694355539134622&opi=89978449 The nation as has a rich oral and literary tradition which ranges across all nine ethnic groups, it includes a wealth of poetry and proverbs, songs and chants, folk tales, histories and legends. It also has a rich history in theatre and paiting, often colourful and depicting a reflection of the Eritrean people's history.

One of the most recognizable parts of Eritrean culture is the coffee ceremony. Coffee (Ge'ez ቡን būn) is offered when visiting friends, during festivities, or as a daily staple of life. During the coffee ceremony, there are traditions that are upheld. The coffee is served in three rounds: the first brew or round is called awel in Tigrinya (meaning "first"), the second round is called kalaay (meaning "second"), and the third round is called bereka (meaning "to be blessed").

Traditional Eritrean attire is quite varied among the ethnic groups of Eritrea. In the larger cities, most people dress in Western casual dress such as jeans and shirts. In offices, both men and women often dress in suits. A common traditional clothing for Christian Tigrinya highlanders consists of bright white gowns called zurias for the women, and a white shirt accompanied by white pants for the men. In Muslim communities in the Eritrean lowland, the women traditionally dress in brightly colored clothes. Besides convergent culinary tastes, Eritreans share an appreciation for similar music and lyrics, jewelry and fragrances, and tapestry and fabrics, as many other populations in the region.

 Cuisine

A typical traditional Eritrean dish consists of injera accompanied by a spicy stew, which frequently includes beef, chicken, lamb, or fish. Overall, Eritrean cuisine strongly resembles that of neighboring Ethiopia, though Eritrean cooking tends to feature more seafood than Ethiopian cuisine on account of their coastal location. Eritrean dishes are also frequently "lighter" in texture than Ethiopian meals. They likewise tend to employ less seasoned butter and spices and more tomatoes, as in the tsebhi dorho delicacy.

Additionally, owing to its colonial history, cuisine in Eritrea features more Italian influences than are present in Ethiopian cooking, including more pasta and greater use of curry powders and cumin. The Italian Eritrean cuisine started to be practiced during the colonial times of the Kingdom of Italy, when a large number of Italians moved to Eritrea. They brought the use of pasta to Italian Eritrea, and it is one of the main foods eaten in present-day Asmara. An Italian Eritrean cuisine emerged, and common dishes are "pasta al sugo e berbere" (pasta with tomato sauce and berbere spice), lasagna, and "cotoletta alla Milanese" (veal Milanese).

In addition to coffee, local alcoholic beverages are enjoyed. These include sowa, a bitter drink made from fermented barley, and mies'', a fermented honey wine.

UNESCO World Heritage Site
On 8 July 2017, the entire capital city of Asmara was listed as a UNESCO World Heritage Site, with the inscription taking place during the 41st World Heritage Committee Session.

The city has thousands of Art Deco, futurist, modernist, and rationalist buildings, constructed during the period of Italian Eritrea. Asmara, a small town in the nineteenth century, started to grow quickly during 1889. The city also became a place "to experiment with radical new designs", mainly futuristic and art deco inspired. Even though city planners, architects, and engineers were largely European, members of the indigenous population were largely used as construction workers, Asmarinos still identify with their city's legacy.

The city shows off most early twentieth-century architectural styles. Some buildings are neo-Romanesque, such as the Church of Our Lady of the Rosary. Art Deco influences are found throughout the city. Essences of Cubism may be found on the Africa Pension Building and on a small collection of buildings. The Fiat Tagliero Building shows almost the height of futurism, just as it was becoming fashionable in Italy. In recent times, some buildings have been functionally built, which sometimes can spoil the atmosphere of some cities, but they fit into Asmara as it is such a modern city.

Many buildings such as opera houses, hotels and cinemas were built during this period. Some notable buildings include the Art Deco Cinema Impero (opened in 1937 and considered by the experts one of the world's finest examples of Art Déco style building), Cubist Africa Pension, eclectic Eritrean Orthodox Enda Mariam Cathedral and Asmara Opera, the futurist Fiat Tagliero Building, the neoclassical Asmara city hall.

A statement from UNESCO read:

Music

Eritrea's ethnic groups each have their own styles of music and accompanying dances. Amongst the Tigrinya, the best known traditional musical genre is the guaila. Traditional instruments of Eritrean folk music include the stringed krar, kebero, begena, masenqo and the wata (a distant/rudimentary cousin of the violin). A popular Eritrean artist is the Tigrinya singer Helen Meles, who is noted for her powerful voice and wide singing range. Other prominent local musicians include the Kunama singer Dehab Faytinga, Ruth Abraha, Bereket Mengisteab, the late Yemane Ghebremichael and the late Abraham Afewerki.

Dancing plays an important role in Eritrean society. The nine ethnic groups, have many dances that are exuberant. The dancing styles differ amongst the ethnic groups; for instance the Bilen and Tigre ethnicities shake their shoulders, while standing rotating in a circle towards the end of the dance, which differs from the Tigrinya who first dance rotating anti-clockwise but later change it to fast-paced dancing and at the same breaking the circular rotation. Kunama ethnic group have dance's that include rituals, these are - "tuka (rites of passage); indoda (prayers for rain); sangga-nena (peaceful mediation); and shatta (showcases of endurance and courage)". They are often fast-paced in their character and are accompanied with drum beats.

Sports
Football and cycling are the most popular sports in Eritrea.

Cycling
Cycling has a long tradition in Eritrea and was first introduced during the colonial period.

The Tour of Eritrea, a multi-stage cycling event, was first held in 1946 and most recently held in 2017.

The national cycling teams of both men and women are ranked first on the African continent, with the men's team ranked 16th in the world as of February 2023. The Eritrea national cycling team has experienced a lot of success, winning the African continental cycling championship several years in a row. In 2013, the women's team won the gold medal in the African Continental Cycling Championships for the first time, and for the second time in 2015 and third time in 2019. The men's team have won gold 8 times in the last 12 years in the African continental cycling championships, between 2010 and 2022.

Eritrea has more than 500 elite cyclist riders (men and women) within the country. More than 20 Eritrean riders from Eritrea have signed professional contracts to international cycling teams Daniel Teklehaimanot and Merhawi Kudus became the first cyclists from Africa to compete in the Tour de France in the 2015 edition of the race. In 2022, Biniam Girmay was the first African rider to win both the Gent-Wevelgem and a stage in one of the Grand Tours during Giro d'Italia. Multiple African female champion Mosana Debesay became the first African female cyclist to compete in an Olympics, representing Eritrea in the Tokyo 2020 Summer Olympics All these accomplishments from Eritrean cyclists, have helped push Eritrea into the top of global rankings in cycling.

Other sports
Eritrean athletes have also seen increasing success in the international arena in other sports. Zersenay Tadese, an Eritrean athlete, formerly held the world record in the half marathon. Ghirmay Ghebreslassie became the first Eritrean to win a gold medal at a World Championships in Athletics for his country when he took the marathon at the 2015 World Championships. Eritrea made its Winter Olympic debut 25 February 2018, when they competed at the 2018 Winter Olympics in Pyeongchang, South Korea 2018. Eritrea's team was represented by their flagbearer Shannon-Ogbnai Abeda who competed as alpine skier.

See also

 Index of Eritrea-related articles
 Outline of Eritrea

යොමු කිරීම්

1993 establishments in Africa
අප්‍රිකාව තුළ රටවල්
East African countries
Former Italian colonies
Horn African countries
Least developed countries
Member states of the African Union
එක්සත් ජාතීන්ගේ සාමාජික රාජ්‍ය
One-party states
States and territories established in 1993
Totalitarian states

එරිත්‍රියාව


An Xanthorrhoea drummondii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Henry Harvey. An Xanthorrhoea drummondii in nahilalakip ha genus nga Xanthorrhoea, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xanthorrhoea

Xanthorrhoea drummondii


Austnesfjorden er en fjordarm af Vestfjorden på sydøstsiden af Austvågøya i Vågan kommune i Lofoten i Nordland fylke i Norge.

Fjorden har indløb mellem flyvepladsen på Helle (Nygårdsodden) i vest og holmen Barden i øst og går 13 kilometer mod nord-nordøst til Laupstad. På vestsiden, fra nord, går Vestpollen, Sildpollen, Vatterfjorden og bugten Husvågen af, mens Austpollen går fra Austnesfjorden i nordøst.

Europavej E10 går langs en spredt bebyggelse på vestsiden til Laupstad og fortsætter mod nord over det smalle ejd til bunden af Sløverfjorden. Der går en lokal vej på østsiden til den mindre bygd Liland.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Vågan
Lofoten
Austvågøya

Austnesfjorden


Rory Katherine Elizabeth Kennedy (født 12. december 1968) er en amerikansk dokumentarfilmskaber og det yngste barn af den amerikanske senator Robert Francis "Bobby" Kennedy og Ethel Kennedy.

Selvom hendes far blev snigmyrdet før hendes fødsel, relaterer Kennedy aktivt til hendes fars filantropiske mål. Hoveddelen af hendes aktivitet er dokumentarfilm med fokus på samfundsspørgsmål. Det inkluderer afhængighed, radioaktiv stråling, behandlingen af krigsfanger og politikken af det mexicanske grænsehegn.

Opvækst og uddannelse
Rory blev født i Washington D.C. seks måneder efter hendes fars død. Hendes mor valgte navnet Rory, fordi hun følte, at det bar en lighed til hendes fars tilnavn, "Bobby". Rory dimitterede fra The Madeira School og derefter Brown University i Providence, Rhode Island. Under hendes andet år på universitetet organiserede hun en demonstration foran et supermarked, som lå i Providence, hvor hun opfordrede kunder til at boykotte vindruer i solidaritet med immigrantarbejdere

Karriere
I 1990'erne dannede Rory og hendes klassekammerat fra Brown University, Vanessa Vadim, May Day Media, en almennyttig organisation, der har specialiseret sig i produktion og distribution af film med social samvittighed. Organisationen er baseret i Washington D.C..

Kennedys første dokumentarfilm var Women of Substance, som blev udgivet i 1994.

Hun instruerede og co-producerede i 1999 American Hollow om en  Appalachian-familie, der levede under vanskelige økonomiske forhold. Filmen har modtaget stor anerkendelse og mange priser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra USA
Filmproducere fra USA

Rory Kennedy


Yelena Gaciyevna İsinbayeva (Rusça Еле́на Гаджи́евна Исинба́ева) (d. 3 Haziran 1982, Volgograd, Rusya), sırıkla atlama branşında yarışan Rus atlettir. Babası Gaci Gaciyeviç İsinbayev Dağıstan Lezgi boylarından Tabasaran kökenlidir. Annesi Natalya Petrovna İsinbayeva Rustur.

5 yaşından 15 yaşına kadar jimnastikçi olarak çalıştı. Boyunun uzunluğu nedeniyle jimnastikten uzaklaştı. Boyu 1.74 m.dir. 1998'de Annecy - Fransa'da yapılan Dünya Küçükler Şampiyonası'nda 4 metre atladı ama 10 santimetreyle madalya sıralamasına giremedi. 1999'da Dünya Gençler Oyunları'nda 4,10 m atlayarak ilk altın madalyasını aldı.

2004 Yaz Olimpiyatları'nda 4.91 m atlayıp dünya rekoru kırarak altın madalya kazandı. 2004 ve 2005 yıllarında iki kez IAAF tarafından yılın kadın atleti seçildi. 19 dünya rekoru kırdı. 22 Temmuz 2005'te 5 metreyi geçen ilk kadın sırıkçı oldu. 2005 sezonu sonunda antrenörü Trofimov'dan ayrıldı ve Sergey Bubka'nın eski antrenörü Vitaliy Petrov ile çalışmaya başladı.

29 Temmuz 2008'de Monako'daki bir galada 5.04 m'lik derecesiyle kendisine ait olan önceki Dünya rekorunu (5.03 m) geliştirdi.

18 Ağustos 2008'de 2008 Pekin Yaz Olimpiyatları'nda 5.05 m'lik derecesiyle hem kendisine ait olan rekorunu hem olimpiyat rekorunu hem de dünya rekorunu kırdı.

28 Ağustos 2009'da Zürih'te yapılan Golden League yarışmasında 5.06 m atlayarak kendine ait olan dünya rekorunu geliştirdi.

8 Eylül 2009'da Brüksel'de yapılan Golden League yarışmasında tüm ayaklarda birinci olduğu için $ 333,333'luk JackPot'u kazandı.

10 Nisan 2010'da açıklama yapan İsinbayeva ani bir kararla bir süreliğine sporu bıraktığını açıkladı. Yaptığı açıklamada "Son üç haftadır bunu çok düşündüm ve vücudumu dinlendirmem gerekiyor, bir süre ara vermek zorundayım" dedi.

Beş önemli şampiyonlukta (Olimpiyat, dünya açık hava ve salon şampiyonlukları, Avrupa açık hava ve salon şampiyonlukları) kazandığı başarılarla tarihin en iyi kadın sırıkçısı olarak görülüyor.

Yelena İsinbayeva, Rusya Silahlı Kuvvetleri'nde sözleşmeli asker olarak beş yıllık sözleşme imzaladı. Bu sözleşme ile yüzbaşı İsinbayeva, CSKA'nın atletizm eğitmeni görevine atandı.

Büyük başarıları

Rekorları
(Rekorlar koyu ile yazılmıştır.)

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yelena İsinbayeva - resmî internet sayfası
 Yelena İsinbayeva -resmî Facebook sayfası
 Yelena İsinbayeva - resmî Twitter sayfası
 Flotrack.com Yelena İsinbayeva'nın 100. Millrose Oyunları sırasındaki video röportajı
 Forbes'ta Yelena İsinbayeva

1982 doğumlular
Yaşayan insanlar
Volgograd doğumlular
Tabasaranlar
Rus kadın sırıkla atlayıcılar
Rus Olimpiyat atletleri
2000 Yaz Olimpiyatları atletleri
2004 Yaz Olimpiyatları atletleri
2008 Yaz Olimpiyatları atletleri
2012 Yaz Olimpiyatları atletleri
Altın Olimpiyat madalyalı Rus sporcular
Bronz Olimpiyat madalyalı Rus sporcular
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2008 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2012 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
Dünya rekoru sahibi atletler
Dünya Atletizm Şampiyonası madalyalı atletler
Avrupa Atletizm Şampiyonası madalyalı atletler
Uluslararası Olimpiyat Komitesi üyeleri
Golden League birincileri
Altın Olimpiyat madalyalı atletler
Avrupa Atletizm Şampiyonası şampiyonları
Avrupa Salon Atletizm Şampiyonası şampiyonları
IAAF Kıtalararası Kupa şampiyonları
Bronz Olimpiyat madalyalı atletler
Rusya Atletizm Şampiyonası şampiyonları
Rus Dünya Atletizm Şampiyonası atletleri
Dünya Atletizm Şampiyonası şampiyonları
Dünya Salon Atletizm Şampiyonası şampiyonları

Yelena İsinbayeva


19 Nisan 2004 tarihinde Natalia Oreiro'nun başrolünü oynadığı, gerilim türünde çekilmiş bir kasabada geçen sırlı olayları ele alan Arjantin tv dizisi.

Konu
Deseo kasabası doğanın bir hediyesi olan kutsal bir şeye sahip; iyileştirici kaynak suyuna. Dalmiro Bernal maddi manevi bu doğal suların sahibidir. O ve karası Mercedes Spa otelini işletiyor. Dizi onların 20nci evlilik yıldönümü kutlamalarıyla başlar.

25 yıl önce Mercedes Flauta'dan hamile kalır; kasabanın entelektüel bohem artisti. 18 yaşında olan Zor bir hamilelik geçiren Mersedes Flauta'ya bebeği söylememeye karar verir. Ailesi onunla birlikte Buenos Aires'e gider fakat herkes onu buraya okumak için gittiğini düşünür. Uzun süren düşünmelerinden sonra bebeği doğurmaya fakat bakmamaya karar verir. Ailesi onun hamileliğine ne kadar önem verdiğini görünce, bebeği bırakamayacağını düşünürler ve bebeğin ölü doğduğunu söylemeye karar verirler.

Aslında bebek gayet sağlıklı doğar ve hikâyenin kahramanı olur. Onu büyüten aile tarafından Carmen ismini alır. Carmen değişen ilgi alanlarıyla, Mercedes'ten çok babası Faluter's daha yakın olur.

Birilerine veya bir şeylere olan "aşk" hikâyenin ana teması; karakterler eski veya yeni tutkunun esiri olurken, Carmen kabaya gittiğinde cebindeki birkaç kuruşun ülkesinden giderken ona yardımcı olacağını düşünür. Javier hayatını sonsuza kadar değiştirecek olan insanlardan biridir. O da bu kasabaya iş bulmak arzusuyla ve mümkün olduğu kadar çabuk ayrılmak isteğiyle gelmiştir. Fakat Dalmiro sayesinde kasaba radyosunda önemli insanlardan biri haline gelir.

Görünüşte bu sakin ve huzurlu kasaba "El Deseo" bazı yabancılar yüzünden değişir. Flauta Dalmiro'ya ve onun gücüne karşı hareket eder ve bu da annesini ve kızını rahat ettirir.

Deseo'da bazı tabular ve sırlar vardır. Kasaba halkı bilinmeyen bir nedenden dolayı bataklık kısmına gitmemeyi tercih ediyor. Uzak durmaya çalışıyorlar ama çamurlu sular Bernal'ın kaplıcasındaki saydam sularında belirirler. Bu da sırlar ve gizemlerle dolu geçmişin ölüleriyle birlikte şimdiyi yenmesi anlamına geliyor; ve bütün bu sırlar ve gizemler bu heyecanlı dizide açığa çıkacak.

Oyuncular

 Natalia Oreiro ...  Carmen
 Soledad Silveyra ...  Mercedes de Bernal
 Daniel Fanego ...  Dalmiro Bernal
 Daniel Kuzniecka ...  Javier
 Mauricio Navarro ...  Simón
 Claudio Quinteros ...  Máximo
 Alicia Bruzzo ...  Santillana
 Luis Luque ...  Flauta
 Mónica Scapparone ...  Mabelita
 Mariano Torre ...  Pedro
 Vera Carnevale ...  Antonia Bernal
 Carlos Kaspar ...  Félix
 Erica Rivas ...  Faustina
 Lucrecia Oviedo ...  Juana (Mabelita'nın arkadaşı)
 Martin Slipak ...  Bruno
 Guillermo Pfening ...  'El Luis' (barmen)
 Claudio Rissi ...  Hilario
 Ezequiel Antonini ...  Cristobal
 Lucía Maciel ...  Pepa Katy
 Marcelo Alfaro ...  Funes
 Susana Campos ...  Luisa
 Luciano Cáceres ...  Álvaro
 Azul Lombardía ...  Mariana
 Pedro Segni ...  Roxi
 Oscar Nuñez ...  Don Almeida (Büyükbaba)

Teknik Ekip

Sinematograf
Pedro Suárez

Editör
Chino Palacios

Cast
Claudio Melián
Claudia Zaefferer

Tasarım Prodüktörleri
Martín Seijas

Dekorasyon
Ana Valeria Fernández
Gabriela Pereyra

Kostüm Tasarım
Gimena Galeano
Anabella Mosca

Hakkında

Soundtrack

Yayın Tarihi

Dış bağlantılar

 Youtube'a yüklenmiş El Deseo Videoları
 El Deseo Forumu
 Serials.Ru sayfası

Arjantin telenovelaları

El deseo


Salcedoa, monotipski rod  glavočika iz potporodice Stifftioideae,. Jedina vrsta je S. mirabaliarum ugrožena vrsta iz Dominikanske Republike. Zbog zaštite biljke utemeljen je Strogi prirodni rezervat Reserva Científica La Salcedoa.

Rod i vrsta opisane su 2004.

Izvori

Stifftioideae
Flora Dominikanske Republike

Salcedoa


Lorenzo Insigne (Frattamaggiore, 4. lipnja 1991.) talijanski je nogometaš koji igra na poziciji lijevog krila. Trenutačno igra za Toronto FC.

Klupska karijera

Rana karijera
Kao petnaestogodišnjak prešao je 2006. u Napoli iz Olimpia Sant'Arpina za 1500 eura. U ligi je debitirao 24. siječnja 2010. kada je Napoli pobijedio Livorno 0:2. Tijekom ostatka sezone igrao je za Cavese za koji je nastupao 10 puta u Lega Pro Prima Divisioneu, trećoj talijanskoj nogometnoj ligi.

Foggia (posudba)
Iduće sezone posuđen je talijanskom trećeligašu Foggii. Svoj prvi gol kao profesionalac postigao je 14. kolovoza u utakmici Coppa Italia Lega Proa protiv L'Aquile, dok je svoj prvi ligaški gol postigao u utakmici u kojoj je Lucchese porazio njegov klub 2:3. Pod trenerom Zdeněkom Zemanom, Insigne je postigao 19 golova u ligi te 7 u kupu.

Pescara (posudba)
Naredne sezone posuđen je drugoligaškom klubu Pescari koju je tada vodio Zeman. U ligi je debitirao 26. kolovoza 2011. protiv Hellas Verone, a svoj prvi gol za klub postigao je 4. rujna protiv Modene. S Pescarom je te sezone osvojio ligu te je osvojio nagradu za najboljeg igrača godine Serie B s klupskim suigračima Cirom Immobileom i Marcom Verrattijem.

Napoli
Svoj prvi ligaški gol postigao je 16. veljače 2012. kada je Napoli pobijedio Parmu 3:1. Četiri dana kasnije debitirao je u UEFA Europskoj ligi kada je Napoli pobijedio AIK 4:0. Svoj debi i prvi gol u UEFA Ligi prvaka ostvario je 18. rujna 2013. protiv Borussije Dortmund koju je Napoli dobio 2:1. U finalu Coppa Italije odigranog 3. svibnja 2014. protiv Fiorentine (1:3), postigao je prva dva gola na utakmici. Dana 14. listopada 2017. postigao je jedini gol na utakmici protiv Rome koji je ujedno bio i njegov 100. za klub. Nakon prelaska Mareka Hamšíka u kineski Dalian Professional, Insigne je postao klupski kapetan. S Napolijem je u sezoni 2019./20. po drugi put osvojio Coppa Italiju pobijedivši Juventus 4:2 na penale (prije izvođenja penala rezultat je bio 0:0).

Toronto FC
Dana 8. siječnja 2022. potpisao je predugovor s kanadskim klubom Toronto FC koji se natječe u MLS-u. Igračem Toronta postao je 1. srpnja. S godišnjom plaćom od 15 milijuna dolara Insigne je postao najplaćeniji igrač u MLS-u. Za Toronto je debitirao 23. srpnja kada je Charlotte FC poražen 2:0. Svoj prvi klupski pogodak postigao je 6. kolovoza kada je Nashville SC izgubio 3:4.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere nastupao je za selekcije Italije do 20 i 21 godine. Sa selekcijom do 21 godine igrao je finale Europskog prvenstva u kojem je Italija izgubila od Španjolske 4:2. Za A selekciju Italije debitirao je 11. rujna 2012. protiv Malte koju je Italija dobila 2:0. Svoj prvi gol za A selekciju postigao je 14. kolovoza 2013. kada je Italija u prijateljskoj utakmici izgubila od Argentine 2:1. U prvoj utakmici odgođenog Europskog prvenstva 2020. odigrane 11. lipnja 2021. protiv Turske (0:3), Insigne je postigao prvi gol na utakmici. Dana 2. srpnja postigao je drugi talijanski gol u utakmici četvrtfinala odigrane protiv Belgije (2:1). Bio je član početne postave u finalnoj utakmici u kojoj je Italija pobijedila Englesku.

Priznanja

Individualna
 Nogometaš godine Serie B: 2012.
 Najbolji strijelac Coppa Italije: 2013./14.
 Igrač mjeseca Serie A: ožujak 2021.

Klupska
Pescara
 Serie B: 2011./12.

Napoli
 Coppa Italia: 2013./14., 2019./20.
 Supercoppa Italiana: 2014.

Reprezentativna
Italija do 21 godine
 Europsko prvenstvo do 21 godine: 2013. (srebro)

Italija
 Europsko prvenstvo: 2020.
 UEFA Liga nacija: 2020./21. (3. mjesto)

Izvori

Vanjske poveznice

 Sažetak karijere, AIC.football.it
 Profil i statistika , Lega Serie A
 Profil, FIGC

Talijanski nogometaši
Nogometaši S.S.C. Napolija
Nogometaši Pescare
Aktivni nogometaši

Lorenzo Insigne


صوتيلما، ( بالفرنسية Société des télécommunications du Mali شركة اتصالات مالي SOTELMA ) هي شركة بمالي تأسست سنة 1989 وهو فرع للعملاق اتصالات المغرب الذي يستحوذ على 51% من رأسمالها مقابل 49% لدولة مالي.
ماليتل فرع لصوتيلما هي أكبر شركة هواتف نقالة في مالي وشبكتها تغطي أغلب المدن كباماكو، سيغو، سان.

أهم المنافسين
أورنج مالي

مراجع

شركات الهاتف المحمول المالية
شركات مقرها في باماكو

صوتيلما


An Tridens flavus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Tridens flavus in nahilalakip ha genus nga Tridens, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tridens (Poaceae)

Tridens flavus


Röyksopp (izgovor: [ˈrøyksɔp]) je elektroničko glazbeni duo iz grada Tromso u Norveškoj kojeg sačinjavaju Torbjørn Brundtland i Svein Berge. Grupa je službeno osnovana 1998. godine, a svoj album prvijenac, Melody A.M. objavili su 2001. godine.

Diskografija

Studijski albumi
 Melody A.M. (2001.) #9 UK  #1 NOR  # 69 NL  #84 FR  #50 SWE
 The Understanding (2005.) #13 UK  #1 NOR  #48 NL  #45 FR  #39 FIN  #7 SWE  #41 GER

Albumi uživo
 Röyksopp's Night Out (2006.)

Ostali albumi
 Back to Mine (2007.) #13 UK  #24 NOR

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Röyksopp - forumi
 Röyksopp na Last.fm
 Röyksopp na Musicbrainz
 Wall of Sound
 Astralwerks
 Geico Caveman Commercial
 Kompletna diskografija
 Röyksopp Downloads
 Koncertni snimak u trajanju od jednog sata

Norveški glazbeni sastavi
Elektronički glazbeni sastavi

Röyksopp


Morels opfindelse er en film instrueret af Torben Skjødt Jensen, Anette Abildgaard, Anders Koppel.

Handling
Adolfo, en ung mand på flugt fra civilisationen, skyller op på en øjensynligt øde ø. Luften fyldes af levende væsener, men selv om Adolfo kan se og registrere disse menneskelignende skikkelser, er de ikke i stand til at se ham. Skikkelserne er resultatet af videnskabsmandens Morel's forunderlige opfindelse, en maskine, der lader de døde gå igen som evige billeder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Eksperimentalfilm fra Danmark

Morels opfindelse


بني بوفراح قرية مغربية شمال المملكة، تنتمي إلى إقليم الحسيمة الساحلي، شمالي فاس،تحدها من الشمال جماعة بني جميل مسطاسة، وجنوبا جماعة اسنادة، وشرقا البحر الأبيض المتوسط، وغربا مدينة ترجيست.

تضم بلدة بني بوفراح 10.298 نسمة (إحصاء 2004).

المواقع الأثرية

قلاع الطريس

تعتبر قلاع الطريس (los torres) موقعا استراتيجيا هاما مشرفا على ساحل منطقة بني بوفراح ٬ حيث بنيت من طرف السكان في العهد الصالحي (ه95 - 352ه) كقلعة وميناء يشرف على ساحل بني بوفراح وكمركز تجاري هام يربط بين باديس وتيگساس و قد بني هذا المجمع السكني المتكون من قلعة وميناء و مجموعة من الدور والأسواق على الضفة اليسرى لمصب نهر بني بوفراح في منطقة تلية مشرفة على البحر الأبيض المتوسط بارتفاع يقدر ب 91 متر عن سطح البحر

و مع التوسع العمراني المصاحب للنشاط التجاري الذي تعرفه المنطقة ٬ اضطر السكان لاتخاذ المساكن على يمين ضفة نهر بني بوفراح كما قام الأهالي ببناء قلعة ثانية لتكون مركزا للعدوة الجديدة كما قام الأهالي بتوسعة الميناء إلى الضفة اليمنى للنهر حيث صارت السفن التجارية الأندلسية والبندقية ترابط على هذا المرفأ بهدف التجارة

بعد احتلال الأندلس وإصدار قرار الطرد ٬ استقبلت قلعة صنهاجة عشرات السفن المحملة بالمهاجرين الأندلسيين من ميناء مالقة سنة 1603 ٬ و كان لهؤلاء الأندلسيين دور هام في توسعة المنطقة الحضرية لقلعة صنهاجة ٬ كما أن الأهالي استفادوا من الخبرات الأندلسية في صناعة الأسلحة النارية بحيث أصبحت قلعة صنهاجة موقعا صناعيا هاما ٬ كما ظهرت تسمية الطريس مع هؤلاء الأندلسيين

صاحبت الهجرات الأندلسية إلى المنطقة عدة تحولات في المهام التي تلعبها المدينة حيث تحولت من مرفأ تجاري إلى مرفإ عسكري ٬ حيث أصبحت قلاع الطريس موقعا لرباط القراصنة المسلمين الذين يقومون بمهاجمة سواحل مدينة مالقة والتعرض للسفن التجارية الإسبانية ٬ ثم تحولت إلى مهاجمة السفن الحربية القادمة والذاهبة إلى مدينة باديس المحتلة من طرف الإسبان ٬ و قد ساعدت الطبيعة الوعرة للميناء القراصنة المحليين على الاحتماء من السفن الإسبانية كما كانت ملجأ للسفن العثمانية العاملة ببحر البرهان نظرا لمنعة الموقع وعلو القلاع عن سطح البحر

مع اتجاه الأهالي نحو امتهان القرصنة قام الأهالي بتزويد المدينة بخمسة أبراج دائرية شديدة الارتفاع كانت تلعب أدوارا متعددة كمراكز للمراقبة ومنارات لهداية السفن الصديقة ليلا ٬ بنيت هذه الأبراج بشكل دائري شديد الارتفاع بنيت أربعة أبراج منها تجاه البحر وبني الخامس باتجاه النهر ٬ و قد كان القراصنة الإسبان يظنون أن المدينة لها أربعة أبراج فقط لأنها الأبراج التي تبدو من وسط البحر ٬ مما جعلهم يطلقون على المدينة تسمية (cuatro torres)

احتل الإسبان مدينة قلاع الطريس سنة 1920 بعد مقاومة شرسة من السكان المحليين ٬ و قد قام الإسبان انطلاقا من هذه المدينة بالسيطرة على جميع منطقة بني بوفراح ٬ و خلال الحرب الأهلية الإسبانية (1936-1939) أعلنت المدينة منطقة حربية ٬ حيث كان الجنود يحرسونها ليلا ونهارا ٬ و لكن بعد انتهاء الحرب فقدت المدينة مكانتها العسكرية ٬ كما تركت القلعتين والأبراج عرضة للإهمال ٬ و قد تسببت الهجرة القروية للأهالي نحو طنجة وتطوان بمزيد من التراجع السكاني والمعماري للمدينة

خلال أربعينيات القرن العشرين ٬ تسبب هطول المطر الشديد وفيضان نهر بني بوفراح بتضرر شديد للمدينة ٬ حيث تضررت الدور والدكاكين التجارية مما حمل العشرات من الأسر إلى الفرار إلى مدينة الحسيمة ٬ و قد كانت طبقات التجار والأغنياء أصحاب رؤوس الأموال الفئة الأكثر إقبالا على الهجرة ٬ مما تسبب بتضرر اقتصادي وتدهور ديموغرافي للبلدة استفادت منه مدينة الحسيمة بالخصوص ٬ اليوم طريس قرية بسيطة ذات أهمية سياحية واقتصادية كبرى كموقع أثري وميناء أساسي في منطقة بني بوفراح تابع لفرقة السواحل التي تحتل المنطقة الشمالية الساحلية من القبيلة

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم الحسيمة
الريف
جبال الريف
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم الحسيمة
جماعات قروية في جهة طنجة تطوان الحسيمة

بني بوفراح


Vicente Santiago Hodsson  (Santa Marta de los Barros, province de Badajoz, 1899 - Mexico, 1955) était un militaire, haut fonctionnaire et homme politique espagnol.

Après une carrière d'officier dans des unités combattantes, il accepta d'occuper un poste d'abord à la direction de la Garde civile, puis, sous le biennat de droite de la République (1933-1936), dans les services secrets et de sûreté du ministère de l'Intérieur. À ce titre, il joua un rôle dans la répression de la grève insurrectionnelle d'octobre 1934 en Catalogne et dans les Asturies.

Piégé dans Madrid à l'éclatement de la Guerre civile, il se retrouva en raison de son passé, et quoique demeuré fidèle à la République, dans le collimateur des miliciens de gauche, et dut chercher refuge dans l'ambassade du Mexique. Exfiltré début 1939, il s'exila en Amérique latine et devint à Mexico secrétaire général à la Presse du gouvernement républicain en exil.

Biographie

Formation et carrière militaire
Après une formation militaire à l'Académie d'infanterie de Tolède, Vicente Santiago Hodsson prit part à la guerre du Rif, au sein du groupe de Réguliers indigènes Tetuán . Sous la dictature de Primo de Rivera, il dirigea à Séville la cavalerie de la Garde civile, avant de devenir un proche collaborateur du général Emilio Mola, après que celui-ci eut été nommé directeur général de la Sûreté.

Sous la Seconde République : Garde civile et ministère de l'Intérieur
En 1931, après la proclamation de la Seconde République, il fut promu au rang de capitaine, puis reçut une affectation à la Direction générale de la Garde civile. L'historien Paul Preston rappelle qu'à cette époque le portefeuille de l'Intérieur était détenu par  Rafael Salazar Alonso, homme réputé réactionnaire, et qualifie Santiago Hodsson d'adversaire rabique de la gauche. En février de 1932, au lendemain des événements de Castilblanco, il effectua pour le compte de la Revista Técnica de la Guardia Civil un reportage sur place, intitulé « Visita a Castilblanco », où il relatait ses expériences dans le village et ses entrevues avec de proches parents des gardes civils assassinés.

Il fut désigné à la tête de l'Oficina de Información y Enlace (littér. Bureau d'information et de liaison, c'est-à-dire des services secrets de la République), sitôt après la mise sur pied de cette officine en septembre 1933, et occupa ce poste de façon intermittente jusqu'en 1947. Homme méthodique, capable de brasser de grandes quantités d'informations, avant d'en distiller de copieux et exhaustifs rapports, il eut d'emblée de très bonnes relations avec son ministre de tutelle, le ministre de l'Intérieur Manuel Portela. C'est du reste Santiago Hodsson qui élabora le fascicule statistique et informatif dénommé Al servicio de la República, où étaient recensés les chiffres officiels de l'insurrection d'octobre 1934. La mise au point de ce rapport ainsi que la nécessité d'analyser plus avant les suites de cette grève insurrectionnelle faisaient que Santiago Hoddson eut à faire de fréquents voyages dans les derniers mois de 1934 et les premiers mois de 1935, la ville de Barcelone étant alors l'une de ses destinations habituelles.

Vers la fin de 1935, il fut nommé directeur général de la Sûreté, et c'est à ce titre qu'en , devant les rumeurs insistantes sur la préparation d'un putsch militaire et sur la supposée participation du général Franco à celui-ci, il fut missionné par le président du Conseil provisoire Manuel Portela d'avoir un entretien avec Franco, à ce moment-là toujours chef d'état-major, qui lui déclara alors, quoiqu'en des termes évasifs, qu'il ne conspirerait pas tant que n'existerait pas un « danger communiste en Espagne ».

Guerre civile et exil
Lorsqu'éclata la Guerre civile, Santiago Hodsson demeura fidèle au gouvernement républicain, mais son passé et le rôle qu'il avait joué dans la répression pendant le dénommé biennat noir lui valurent d'être la cible des milices de gauche à Madrid. Pendant presque toute la durée du conflit, Santiago Hodsson dut se tenir caché dans l'ambassade du Mexique, d'où il ne réussit à s'échapper qu'au début de 1939 sous protection diplomatique.

À l'instar d'autres républicains, il partit en exil pour Cuba et arriva en  à La Havane, où il élut domicile. Membre de la franc-maçonnerie, il cofonda en 1941 une loge maçonnique espagnole en exil. Lorsque Cuba eut déclaré la guerre au Japon en , Hodsson se plaça sous les ordres de l'armée cubaine.

En 1945, il alla s'installer au Mexique, où il fut nommé secrétaire général à l'Information et à la Presse auprès du gouvernement républicain en exil. Il est décédé à Mexico en 1955.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .

Militaire espagnol de la guerre du Rif
Militaire de la guerre civile espagnole du camp républicain
Exilé du franquisme à Cuba
Exilé du franquisme au Mexique
Naissance en octobre 1899
Naissance dans la province de Badajoz
Décès en avril 1955
Décès à Mexico
Décès à 55 ans

Vicente Santiago Hodsson


Mall of Georgia is an enclosed super-regional shopping mall located in unincorporated Gwinnett County, Georgia, near the city of Buford,  northeast of Atlanta. Opened in 1999, it is currently the largest shopping mall in both the Atlanta Metropolitan Area and the state of Georgia, consisting of more than two hundred stores on three levels. Featured in the mall is a large village section, comprising lifestyle tenants and restaurants in an outdoor setting, as well as a 500-seat amphitheater. In 2017 the Mall of Georgia renovated the indoor food court area by updating the seating arrangements, furniture styles, and color schemes. Mall of Georgia was built by and is still owned by Simon Property Group. A portion of the Ivy Creek Greenway runs along the shopping mall area. The mall features the traditional retailers JCPenney,Belk, Dick's Sporting Goods, Macy's, Dillard's, and Von Maur, in addition to a 20-screen Regal Cinemas which also features IMAX. The anchor stores are Von Maur, Macy's, Dillard's, Belk, JCPenney, Havertys Furniture, Barnes & Noble, Dick's Sporting Goods, and Regal Cinemas.

History
The Mall of Georgia officially opened August 13, 1999 drawing shoppers away from Gwinnett Place Mall, and featured Dillard's, JCPenney, Lord & Taylor, and Nordstrom as its anchor stores, with Bed Bath & Beyond, Haverty's, and Galyan's (now Dick's Sporting Goods) as additional junior anchors. Lord & Taylor, Dillard's, and JCPenney opened on August 11, 1999, two days before the official opening of the mall.  The Mall of Georgia also has a 20-screen Regal Cinemas and an IMAX Theater.  In 2000, Atlanta-based Rich's was added on, and many more mall stores were added, bringing the total number of stores in the mall to more than 200. Lord & Taylor was repositioned and shuttered entirely; it was replaced with Belk in 2005. Following Federated Department Stores' (now Macy's, Inc.) decision to consolidate nameplates in 2003, the Rich's store at Mall of Georgia was dual-branded as Rich's-Macy's, and the Rich's name was dropped entirely in 2005.
In 2015, it was announced Von Maur would be joining the center, replacing Nordstrom.

Current anchors
Belk (2005-present)
Dillard's (August 11, 1999-present)
JCPenney (August 11, 1999-present)
Macy's (March 6, 2005-present)
Von Maur (2016-present)

Former anchors
Lord & Taylor (August 11, 1999-2003)
Nordstrom (August 13, 1999-2015)
Rich's (2000-March 6, 2005)

Statue
The statue atop the mall is of Button Gwinnett, one of the first men to sign the United States Declaration of Independence and for whom its location of Gwinnett County is named.

References

External links
 Mall of Georgia

Shopping malls in the Atlanta metropolitan area
Buildings and structures in Gwinnett County, Georgia
Simon Property Group
Shopping malls established in 1999
Tourist attractions in Gwinnett County, Georgia
1999 establishments in Georgia (U.S. state)

Mall of Georgia


Divine, l'évangile des merveilles (El evangelio de las maravillas) est un film mexicain réalisé par Arturo Ripstein, sorti en 1998.

Synopsis
La communauté de La Nueva Jerusalem, dirigée par un couple âgé, attend le retour du Messie. La jeune Tomasa est désignée comme prophétesse.

Fiche technique
 Titre : Divine, l'évangile des merveilles
 Titre original : El evangelio de las maravillas
 Réalisation : Arturo Ripstein
 Scénario : Paz Alicia Garciadiego
 Musique : David Mansfield
 Photographie : Guillermo Granillo
 Montage : Ximena Cuevas
 Production : Laura Imperiale, Alfredo Ripstein hijo et Jorge Sánchez
 Société de production : Aleph Producciones, Gardenia Films, Producciones Amaranta, Televisión Española et Wanda Visión
 Société de distribution : Mondo Films (France)
 Pays : ,  et
 Genre : Drame
 Durée : 112 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Monterrey)
 :

Distribution
 Francisco Rabal : Papá Basilio
 Katy Jurado : Mamá Dorita
 Edwarda Gurrola : Tomasa
 Carolina Papaleo : Nélida
 Bruno Bichir : Gavilán
 Patricia Reyes Spíndola : Micaela
 Rodrigo Ostap : Fidel
 Angelina Peláez : Elodia
 Gina Morett : Rita
 Rafael Velasco : Mateo

Distinctions
Le film a été nommé pour neuf prix Ariel et a remporté celui du meilleur second rôle féminin pour Katy Jurado.

Notes et références

Liens externes

Film mexicain sorti en 1998
Film espagnol sorti en 1998
Film argentin sorti en 1998
Film dramatique mexicain
Film dramatique espagnol
Film dramatique argentin
Film réalisé par Arturo Ripstein
Film sur la religion

Divine, l'évangile des merveilles


Xala es una película del director senegalés Ousmane Sembène del año 1975.

Sinopsis
El Hadj Abdoukader Beye, hombre de negocios senegalés, se casa por tercera vez, demostrando así su éxito social y económico. Pero la noche de bodas, descubre que es incapaz de consumar la unión, es impotente. Al principio sospecha de sus dos primeras esposas, sin darse cuenta de que se cruza con el culpable cada día. Basada en una novela de Ousmane Sembène, la película critica la actitud de los dirigentes africanos después de la Independencia. Subraya su codicia y su incapacidad para romper con las influencias extranjeras.

Referencias

Películas ambientadas en Senegal

Xala (película)


Agrilus notatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, em 1899.

Referências

notatus

Agrilus notatus