Un copolimer este o macromoleculă compus din mai multe unități repetitive distincte denumite monomeri. Monomerii se pot lega între ei în diverse forme și prin diverse legături chimice. Procesul de formare se numește copolimerizare. Copolimerii obținuți din doi monomeri diferiți se numesc bipolimeri.

Exemple
 Acrilonitril butadienă stiren
 Acrilonitril-butadienă (Buna N)
 Stiren-butadienă (Buna S)
 Etilenă-acetat de vinil (PEVA)

Vezi și
 Chimia polimerilor
 Polimer
 Monomer

Referințe

Chimia polimerilor

Copolimer


Margot Robbie (født 2. juli 1990 i Dalby, Queensland, Australien) er en australsk skuespiller. Hun startede med en rolle i den australske sæbeopera Neighbours i 2008, hvorefter hun blandt andet har spillet med i tv-serien Pan Am og spillefilmene About Time, The Wolf of Wall Street og Barbie.

Filmografi
Margot Robbie har blandt andet spillet med i følgende film og tv-serier.

Film
 About Time som Charlotte (2013)
 The Wolf of Wall Street som Naomi Lapaglia (2013)
 Suite Française som Celine Joseph (2014)
 Z for Zachariah som Ann Burden (2015)
 Focus som Jess (2015)
 Fun House som Tanya (2016)
 Tarzan som Jane Porter (2016)
 Suicide Squad som Dr. Harleen F. Quinzel / Harly Quinn (2016)
 I, Tonya (2017)
 Once Upon a time in Hollywood som Sharon Tate (2019)
 Birds of Prey (2020)
 The Suicide Squad (2021)
 Barbie The Movie (2023)

TV-serier
 City Homicide som Caitlin Brentford (2008)
 Review with Myles Barlow som Kelly (2008)
 The Elephant Princess som Butterfly (2008)
 I.C.U. som Tristan Waters (2009)
 Neighbours som Donna Fredman/Donna Brown (2008-2011)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Australien
Oscar-nominerede skuespillere
Australiere i 1900-tallet
Australiere i 2000-tallet

Margot Robbie


est un film américain réalisé par Louis J. Gasnier et sorti en 1927.

Synopsis

Fiche technique
 Réalisation : Louis J. Gasnier
 Scénario : Travers Lane, Jack Natteford
 Producteur : Jacques Haïk
 Photographie : Joseph A. Du Bray, Stephen S. Norton
 Montage : James C. McKay
 Production : Tiffany Pictures
 Distributeur : Tiffany Pictures
 Durée : 60 minutes
 Genre : Comédie
 Date de sortie :  (USA)

Distribution
 Mae Busch : Mabel Hines
 Doris Hill : Peggy Raymond
 Ward Crane : Sloane Maddox
 Thomas Haines : Dick Merwin
 Cissy Fitzgerald : Mrs. Schuyler
 James A. Marcus : Sam Billings
 Leo White : Achille
 Dale Fuller : Olga
 William A. Carroll : Mr. Schuyler
 Lucio Flamma : artiste

Bibliographie
 Munden, Kenneth White. The American Film Institute Catalog of Motion Pictures Produced in the United States, Part 1. University of California Press, 1997.
 Denise Lowe, An Encyclopedic Dictionary of Women in Early American Films, 1895-1930], ed. Taylor & Francis, 2014

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1927
Comédie américaine
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par Louis Gasnier

The Beauty Shoppers


Antimatter, Mick Moss ve Anathema'dan ayrılan Duncan Patterson tarafından 1997 yılında kurulmuş gruptur. Müzikleri oldukça depresif olmakla birlikte Anathema bir ağaçsa Antimatter da bunun dallarından biridir. İkili birlikte Saviour, Lights Out ve Planetary Confinement albümlerini yayınlamıştır. Kısa bir süre sonra Duncan Patterson 2005 yılında Antimatter'dan ayrılarak kendi solo projesi olan Íon üzerine yoğunlaşmıştır. Mick Moss çalışmalara devam ederek 2007 yılında Leaving Eden, 2009 yılında kendi plak şirketi Music In Stone bünyesinde Live@An Club albümünü çıkarmıştır. Moss 2010'da geçen on yılın anısına Alternative Matter isimli albümü, 2012'de ise Fear Of A Unique Identity albümünü çıkarmıştır.

Albümleri
 Black Market Enlightenment (2018)
The Judas Table (2015)
 Fear of a Unique Identity (2012)
 Leaving Eden (2007)
 Planetary Confinement (2005)
 The Lotus Eaters (Dead Can Dance Tribute) (2004)
 Unreleased 1998-2003 (2003)
 Live@K13 (2004)
 Lights Out (2003)
 Live @ K13 (2002)
 Saviour (2001)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Antimatter Resmi Sitesi

Trip hop grupları
1998'de İngiltere'de kurulan oluşumlar
1998'de kurulan müzik grupları

Antimatter


أولاد صالح هو تجمع قروي مغربي على الساحل الأطلسي، وسط غرب البلاد. ينتمي أولاد صالح لإقليم النواصر جنوبي الدار البيضاء ويضم هذه القرى 15.797 نسمة (إحصاء 2004).

مراجع

جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم النواصر

أولاد صالح


La microrregión de la Aglomeración Urbana de São Luís es una de las microrregiones del estado brasileño del Maranhão perteneciente a la mesorregión Norte Maranhense. Su población según el censo 2010 es de 1.309.330 habitantes y está dividida en cuatro municipios. Su población está formada por una mayoría de negros y mulatos 61.4, blancos de origen portugués, francés y árabe 28.8, caboclos(mestizos de indios y blancos)9.4,asiáticos 0.2 e indígenas 0.2, habitaban la región 2.106 indígenas según el censo IBGE 2010. Posee un área total de 1.410,015 km².

Municipios

La región está compuesta por los mismos municipios de la Región Metropolitana de São Luís.

Referencias

Enlaces externos

Aglomeración Urbana de São Luís

Microrregión de la Aglomeración Urbana de São Luís


Genshin (源信, 942 - 1017), também conhecido como Eshin Sōzu (恵心僧都), foi o mais influente de uma série de monges eruditos da seita budista Tendai entre os séculos X e XI no Japão.

Genshin, que foi treinado tanto em ensinamentos esotéricos quanto exotéricos, escreveu uma série de tratados pertencentes e sua maior obra, o Ōjōyōshū (往生要集), e teve influência considerável nas futuras gerações de monges da seita Tendai. Genshin e um pequeno grupo de monges mantinham uma comunidade isolada em Yokawa, no Monte Hiei.

Referencias

Nascidos em 942
Mortos em 1017
Budismo no Japão
Tendai

Genshin


Skylab 3 (also SL-3 and SLM-2) was the second crewed mission to the first American space station, Skylab. The mission began on July 28, 1973, with the launch of NASA astronauts Alan Bean, Owen Garriott, and Jack Lousma in the Apollo command and service module on the Saturn IB rocket, and lasted 59 days, 11 hours and 9 minutes. A total of 1,084.7 astronaut-utilization hours were tallied by the Skylab 3 crew performing scientific experiments in the areas of medical activities, solar observations, Earth resources, and other experiments.

The crewed Skylab missions were officially designated Skylab 2, 3, and 4. Miscommunication about the numbering resulted in the mission emblems reading "Skylab I", "Skylab II", and "Skylab 3" respectively.

Crew

Backup crew

Support crew
Robert L. Crippen
Henry W. Hartsfield, Jr
Karl G. Henize
F. Story Musgrave
William E. Thornton
Richard H. Truly

Mission parameters

Mass: about
Maximum Altitude: 440 km
Distance:  24.5 million  miles (39.4 million km)
Launch Vehicle: Saturn IB
Perigee: 423 km
Apogee: 441 km
Inclination: 50°
Period: 93.2 min

Docking
Docked: July 28, 1973 – 19:37:00 UTC
Undocked: September 25, 1973 – 11:16:42 UTC
Time Docked: 58 days, 15 hours, 39 minutes, 42 seconds

Space walks
Garriott and Lousma – EVA 1
Start: August 6, 1973, 17:30 UTC
End:  August 6, 23:59 UTC
Duration: 6 hours, 29 minutes
Garriott and Lousma – EVA 2
Start: August 24, 1973, 16:24 UTC
End: August 24, 20:54 UTC
Duration: 4 hours, 30 minutes
Bean and Garriott – EVA 3
Start: September 22, 1973, 11:18 UTC
End: September 22, 14:03 UTC
Duration: 2 hours, 45 minutes

Mission highlights

While approaching Skylab a propellant leak developed in one of the Apollo Service Module's reaction control system thruster quads. The crew was able to safely dock with the station, but troubleshooting continued with the problem. Six days later, another thruster quad developed a leak, creating concern amongst Mission Control. For the first time, an Apollo spacecraft was rolled out to Launch Complex 39 for Skylab Rescue, made possible by the ability for the station to have two Apollo CSMs docked at the same time. It was eventually determined that the CSM could be safely maneuvered using only two working thruster quads, and the rescue mission was never launched.

After recovering from space sickness the crew, during their first EVA, installed the twin-pole sunshade, one of the two solutions for the destruction of the micrometeoroid shield during Skylab's launch to keep the space station cool.  It was installed over the parasol, which was originally deployed through a porthole airlock during Skylab 2.  Both were brought to the station by Skylab 2.

Skylab 3 continued a comprehensive medical research program that extended the data on human physiological adaptation and readaptation to space flight collected on the previous Skylab 2 mission. In addition, Skylab 3 extended the astronauts' stay in space from approximately one month to two months. Therefore, the effects of flight duration on physiological adaptation and readaptation could be examined.

A set of core medical investigations were performed on all three Skylab crewed missions. These core investigations were the same basic investigations that were performed on Skylab 2, except that the Skylab 3 inflight tests were supplemented with extra tests based on what researchers learned from the Skylab 2 science results. For example, only leg volume measurements, preflight and postflight stereophotogrammetry, and in-flight maximum calf girth measurements were originally scheduled for all three Skylab missions.

In-flight photographs from Skylab 2 revealed the "puffy face syndrome" which prompted the addition of in-flight torso and limb girth measurements to gather more data on the apparent headward fluid shift on Skylab 3. Other additional tests included arterial blood flow measurements by an occlusive cuff placed around the leg, facial photographs taken before flight and during flight to study the "puffy face syndrome", venous compliance, hemoglobin, urine specific gravity, and urine mass measurements. These inflight tests gave additional information about fluid distribution and fluid balance to get a better understanding of the fluid shift phenomena.

The Skylab 3 biological experiments studied the effects of microgravity on mice, fruit flies, single cells and cell culture media. Human lung cells were flown to examine the biochemical characteristics of cell cultures in the microgravity environment. The two animal experiments involved the chronobiology of little pocket mice and circadian rhythm in vinegar gnats. Both experiments were unsuccessful due to a power failure 30 hours after launch, which killed the animals.

High school students from across the United States participated in the Skylab missions as the primary investigators of experiments that studied astronomy, physics, and fundamental biology. The student experiments performed on Skylab 3 included the study of libration clouds, X-rays from Jupiter, in-vitro immunology, spider web formation, cytoplasmic streaming, mass measurement, and neutron analysis.

The crew's health was assessed on Skylab by collecting data on dental health, environmental and crew microbiology, radiation, and toxicological aspects of the Skylab orbital workshop. Other assessments were made of astronaut maneuvering equipment and of the habitability of the crew quarters, and crew activities/maintenance experiments were examined on Skylab 2 through 4 to better understand the living and working aspects of life in space.

S150 Galactic X-Ray Mapping

The S150 X-ray experiment was sent up with Skylab 3. The 1,360 kg X-ray astronomy satellite experiment was designed to look for soft galactic x-rays. Short missions had been done before, and S150 would be a longer project. S150 had a large soft x-ray detector, and was mounted atop the Saturn S-IVB upper stage. When released, S150 flew behind and below Skylab on 28 July 1973. The S150 experiment deployed after the Apollo capsule separated from the S-IVB stage. S150 had its own protective housing for the flight. The experiment on S150 ran for 5 hours, as its batteries allowed S150 to measure half of the sky. Experiment data was recorded on tape recorder and sent to ground stations when available. S150 was designed by University of Wisconsin scientists Dr. William L. Kraushaar and Alan Bunner. S150 could detect 40-100 angstrom photons.

Spider web experiment
Spider webs were spun by two female European garden spiders (cross spiders) called Arabella and Anita, as part of an experiment on Skylab 3. The aim of the experiment was to test whether the two spiders would spin webs in space, and, if so, whether these webs would be the same as those that spiders produced on Earth. The experiment was a student project of Judy Miles of Lexington, Massachusetts.

After the launch the spiders were released by astronaut Owen Garriott into a box that resembled a window frame. The spiders proceeded to construct their web while a camera took photographs and examined the spiders' behavior in a zero-gravity environment. Both spiders took a long time to adapt to their weightless existence. However, after a day, Arabella spun the first web in the experimental cage, although it was initially incomplete.

The web was completed the following day. The crew members were prompted to expand the initial protocol. They fed and watered the spiders, giving them a house fly. The first web was removed on August 13 to allow Arabella to construct a second web. At first, she failed to construct a new web. When given more water, she built a second web. This time, it was more elaborate than the first. Both spiders died during the mission, possibly from dehydration.

When scientists studied the webs they discovered that the space webs were finer than normal Earth webs, and although the patterns of the web were not totally dissimilar, variations were spotted, and there was a definite difference in the characteristics of the web. Additionally, while the webs were finer overall, the space web had variations in thickness in places: some places were slightly thinner, and others slightly thicker. This was unusual, because Earth webs have been observed to have uniform thickness.

Later experiments indicated that having access to a light source could orient the spiders and enable them to build their normal asymmetric webs when gravity was not a factor.

Splashdown
The Skylab 3 mission returned to Earth with a splashdown in the Pacific Ocean at 22:20 UTC on September 25, 1973.   The crew and command module were recovered by the USS New Orleans, about 360 km (225 mi) off the Californian coast, southwest of San Diego. At the time, the crew held several space endurance records including: most time in space at 59 days, 11 hours, and 9 minutes; as well as, holding the most orbits of the Earth, by a crew, at 858.  This was the last Skylab splashdown to be covered live by American broadcast television news media, as Skylab 4's splashdown was not covered live.

Mission insignia
The circular crew patch was Leonardo da Vinci's c. 1490 Vitruvian Man, representing the mission's medical experiments and retouched to remove the genitalia. In the background is a disk that is half Sun (including sunspots) and half Earth to represent the experiments done on the flight. The patch has a white background, the crew's names and "Skylab II" with a red, white and blue border.
The wives of the crew secretly had an alternate graphic made of a 'universal woman' with their first names in place of the crew's. Stickers with this on them were put in lockers aboard the Command Module to surprise the crew.

Gallery

Spacecraft location

In 1977 the command module was transferred to the Smithsonian Institution by NASA. The command module was moved to the Great Lakes Science Center in Cleveland, Ohio in June 2010. It took a year to plan and $120,000 USD to move the capsule. It is currently on display at the visitor's center of the NASA Glenn Research Center at the science center.

See also

 1973 in spaceflight
 Splashdown (spacecraft landing)
Timeline of longest spaceflights

References

1973 in spaceflight
Extravehicular activity
Human spaceflights
Skylab program
Spacecraft launched in 1973
Spacecraft which reentered in 1973
Spacecraft launched by Saturn rockets
Alan Bean

Skylab 3


Julita Piasecka (Łódź, 25 de setembro de 2002) é uma voleibolista profissional polonesa, jogadora da posição ponteira.

Clubes

Títulos
 Clubes
Campeonato Polônia:
  2022

Ligações externas

Nascidos em 2002
Voleibolistas da Polônia
Pontas de voleibol

Julita Piasecka


Copa de Honor (španjolski: Kup časti)  ili Urugvajski kup časti bilo je urugvajsko nogometno natjecanje koje se održavalo od 1905. do 1920.  Odvijalo se pod vodstvom i uz potporu Urugvajskog nogometnog saveza. Pobjednik kupa imao je čast natjecanja s pobjednikom tadašnjeg argentinskog i buenosaireškog nogometnog kupa. Tijekom svoga postojanja natjecanje je imalo naslov urugvajskog državnog nogometnog kupa.

Najviše naslova prvaka, njih 7, imao je Club Nacional de Football iz Montevidea.

Pobjednici

Naslovi prvaka po momčadima

Bilješka:* Sam C.A. Peñarol ima tri, a CURCC jedan naslov, ali zbog spajanja tih klubova pribrajaju se 4 naslova.

Izvori

Nogomet u Urugvaju
Urugvaj

Copa de Honor (Urugvaj)


قاعدة بن جرير قاعدة جوية عسكرية سابقة للقوات الجوية الأمريكية في المغرب ، تستخدمها الآن القوات الجوية الملكية المغربية ، كانت بمثابة موقع هبوط اضطراري لمكوك الفضاء. يقع نحو 36 ميلا (58 كم) شمال مراكش. تعتبر أكبر قاعدة عسكرية بالمغرب .

أُنشئت في عام 1951 من قبل القيادة الجوية الإستراتيجية الأمريكية وهي واحدة من خمس قواعد في شمال غرب أفريقيا، شُيّدت لكي يستغني الطيارون عن التزود بالوقود من الجو. تخلّت عن استعمالها في عام 2005، بعد 83 بعثات دعم مكوكية بسبب المخاوف من تعرضها لمخاطر الجماعات الإسلامية المسلحة.

مراجع

قواعد جوية عسكرية
منشآت القوات الجوية الأمريكية في المغرب
منشآت قوات جوية في المغرب

قاعدة بن جرير الجوية


La Ruta Estatal de Nevada 431, y abreviada SR 431 (en inglés: Nevada State Route 431) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 39,3 km (24.413 mi).

La carretera es comúnmente conocida como Mount Rose Highway (español: Carretera Monte Rose). Toma su nombre del Monte Rose (inglés: Mount Rose), que se encuentra justo al lado de la carretera.

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 431 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 431


Rota do Enxaimel é uma localidade turística localizada no município brasileiro de Pomerode, interior do estado de Santa Catarina.

O local é tombado como patrimônio paisagístico pelo IPHAN, e num percurso de aproximadamente 16 km se encontram cerca de 50 construções na técnica Enxaimel, individualmente tombadas em nível federal, estadual ou municipal.

É considerada a maior reunião de construções feitas na técnica enxaimel fora da Europa.

Desde cerca do ano 2000, o bairro de Testo Alto passou a ser chamado "Rota do Enxaimel" no contexto turístico, para melhor refletir seu potencial turístico-cultural.

Além do patrimônio tombado, existem no local diversas casas abertas a visitação, restaurantes, pousadas, trilhas de caminhada, lojas de produtos locais e fabricantes de produtos artesanais.

Foi selecionada em 2021 como uma das "Melhores Vilas Turísticas do Mundo" pela Organização Mundial do Turismo, pela preservação de tradições rurais, patrimônio histórico, alinhamento aos Objetivos de Desenvolvimento Sustentável e organização associativista para desenvolvimento do turismo.

Ligações externas

!Artigos novos
Patrimônio tombado pelo IPHAN em Santa Catarina
Pomerode

Rota do enxaimel


භූ-දේශපාලනය යනු කිසියම් දේශභූමියක් පුරා දේශපාලන බලය භාවිතා කිරීමේ කලාව හා පිළිවෙතයි. සාම්ප්‍රදායික ලෙසින්, මෙම පදය  භාවිත වී ඇත්තේ දේශපාලනය වෙත භූගෝලයෙහි බලපෑම විස්තර කෙරුම සඳහා වුවද, පසුගිය සියවස තුළදී එහි භාවිතය පරිණාමයට ලක්ව පුළුල් ලක්ෂණාර්ථයක් පෙන්නුම් කිරීම දක්වා පැමිණ ඇත.

ශාස්ත්‍රීය මණ්ඩලයන්හි, භූ-දේශපාලනය පිළිබඳ හැදෑරීම සමන්විත වන්නේ භූගෝලය, ඉතිහාසය සහ සමාජ විද්‍යාව පිළිබඳව විශ්ලේෂණය කිරීමේදී අවකාශ දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් සහ විවිධ පරිමාණයන් හිදී (රාජ්‍ය මට්ටමෙහි සිට ජාත්‍යන්තර මට්ටම දක්වා යන පරාසය තුළ ) එහි රටාවන් ගැන අවධානය යොමු කරමිනි.(භූ-ආර්ථීක විද්‍යාව)

20වන සියවස ආරම්භයේදී, ස්වීඩන ජාතික දේශපාලන විද්‍යාඥයෙකු වූ රුඩොල්ෆ් ෂෙලේන් විසින් මෙම පදය මුලින්ම භාවිතයට ගන්නා ලදී. පෙනිසෙල්වේනියා විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍ර මණ්ඩල සාමාජීකයෙක් හා ඇමරිකානු රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයෙකු වූ රොබට් ස්ටෝස්-හූපෙ විසින් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කොට ප්‍රචලිත කරන ලද්දාවූ පොලිටිෂේ ජියොග්‍රෆි (දේශපාලන භූගෝලය) යන ග්‍රන්ථය 1897 දී ලියූ ජර්මානු භූගෝලඥ ෆ්‍රෙඩ්රික් රට්සෙල් වෙතින්, ෂෙලේන් ආභාෂය ලැබ සිටියේය. හැල්ෆර්ඩ් මැක්කින්ඩර් පවා මෙම ක්ෂේත්‍රයෙහි පුරෝගාමියෙකු වූ මුත්, භූ-දේශපාලනය යන වදන භාවිතා කලේ නැත

සටහන්
දේශපාලන විද්‍යාව

භූ-දේශපාලනය


Szilvia Kovács (Budapest, 27 de diciembre de 1987), más conocida como Anita Pearl, es una actriz pornográfica y modelo húngara retirada.

Carrera
Anita Pearl debutó en el cine para adultos en 2007. En 2008 filmó su única película hardcore que también fue una de sus películas más exitosas, titulada Anita Pearl is Fresh On Cock. Pearl apareció en la edición No. 211 de la revista Private.

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actrices pornográficas de Hungría
Modelos eróticas de Hungría
Modelos femeninas de Hungría
Nacidos en Budapest

Anita Pearl


في علم الجبر الخطي، توصف مصفوتين A و B مربعتين (أي بأبعاد n×n) بالـ تشابه في مجال K في حال وجود مصفوفة P في مجال K بحيث:

وأحد معاني تحويل التشابه هو تحويل مصفوفة A إلى مصفوفة B

الخصائص
التشابه هي علاقة تطابق في مجال المصفوفات المربعة. تتشارك المصفوفات المتشابهة بخصائص متعددة:

 الرتبة (rank)
 المحدد
 الأثر (trace)
 القيمة الذاتية إلا أن المتجه الذاتي يكون مختلفا.
 كثيرات الحدود المميزة (characteristic polynomial)
 كثيرات الحدود الاصغرية (minimal polynomial)
 المقسوم عليه المبدئي.
وهناك سببين لهذا التشابه:
 المصفوفتين المتشابهتين لهما نفس التساقط الخطي (linear map) إلا أن لهما قاعدة فضاء متجه (basis of a vector space) مختلفة.
 ان التساقط X  P−1XP هي مورفيزم ذاتية من نوع الجبر الترابطي لكل مصفوفات n-في-n.

وبسبب هذه الخواص، عاذة ما تحول أي مصفوفة مربعة A إلى مصفوفة مشابهة B بسيطة مما يجعل أمرد دراستها وتحليلها أسهل.

ملاحظات
لا يعتمد تشابه المصفوفات على أساسيات المجال: فمثلا، إذا كانت L مجال يحتوي على المجال فرعي K، وA وB هما مصفوفتين في مجال K، فتكون المصفوفتين A و B متشابهتين في المجال K الا في حالة تشابههما في المجال L.

في تعريف التشابه نفسه، إذا اختيرت المصفوفة × كمصفوفة مقايضة (permutation matrix) فتكون المصفوفتين A وB مشابهة التقايض (permutation-similar) أيضا. وكذلك، إذا اختيرت المصفوفة × كمصفوفة أحادية الوحدة (unitarily matrix) فتكون المصفوفتين A وB مكافئة في أحادية الوحدة أيضا. ونظرية الطيف () فإن كل مصفوفة متعامدة (normal matrix) هي متكافئة في أحادية الوحدة مع مصفوفة قطرية (diagonal matrix).

تطبيقات
 تستعمل المصفوفات المتشابهة في علم المعلوماتية الحيوية لضبط التراصف التسلسلي.
 وفي الرياضيات التطبيقية، تستعمل المصفوفات المتشابهة لحساب دالات المصفوفات مثل أس المصفوفة وقوة المصفوفة.

مجالات أخرى
 في نظرية الزمر، تسمى التشابه الفئة الزواجية (conjugacy).
 في نظرية التصنيف، وبالنسبة لفصيلة Pn من مصفوفات n-في-n عكاسية، فإن أي تعريف لتشابه مستطيل التي حرسل مصفوفة A ذو أبعاد m-في-n إلى Pm−1APn فالفصيلة تعرف المدلل(functor) أوتومورفيزمي للتصنيف لكل المصفوفات المؤلفة من الأرقام الطبيعية ومورفيزم من n إلى m والمصفوفة m-في-n التي أسست من عمليى ضرب الصفوفات.

مصفوفات

مصفوفة مشابهة


Julius Posener (né le  à Groß-Lichterfelde et mort le  à Berlin) est un historien et critique d'architecture, auteur et professeur d'université allemand

Biographie
Issu d'une famille juive de la classe moyenne, fils du peintre Moritz Posener et fille de l'entrepreneur immobilier Oppenheim, Julius Posener grandit dans la , tout comme son frère Ludwig, avec qui il est aussi un membre de l'association juive de randonnée Blau Weiss-Ouest. Adeptes de l'architecture progressiste, ses parents y ont fait construire une villa de style maison de campagne anglaise, conçue par un ami, .

De 1923 à 1929, Posener étudie l'architecture (avec Hans Poelzig, entre autres) à l'Université technique de Berlin. Après ses études, il travaille entre autres dans le bureau d'Erich Mendelsohn à Berlin, mais vit également un certain temps à Paris. Il s'y enfuit en 1933 après la prise du pouvoir par Hitler. En 1935, Posener émigre en Palestine, en 1941, il se porte volontaire pour l'armée britannique et reçoit la citoyenneté britannique en 1946. Après la guerre, il enseigne à Londres et à partir de 1956 à Kuala Lumpur. En 1961, il accepte la chaire d'histoire de l'architecture à l'Université des arts de Berlin et y enseigne jusqu'en 1971.

Julius Posener est président du Deutscher Werkbund de 1973 à 1976 et un mentor important du magazine .

Posener décrit sa vie en détail dans ses mémoires intitulés Fast so alt wie das Jahrhundert sowie Heimliche Erinnerungen. In Deutschland 1904–1933. L'un de ses trois enfants est le journaliste .

Julius Posener fait campagne pour la maison unifamiliale et la maison de campagne au 18 Pacelliallee (angle Im Dol) à Berlin-Dahlem, qui est tombée en ruine après une explosion de gaz dans les années 1950, et a ainsi sauvé l'un des plans de l'architecte Hermann Muthesius (1861-1927) d'être démoli. Le bâtiment, qui est partiellement reconstruit, est depuis lors utilisé par l'Université de Stanford.

Récompenses et honneurs
 1977 :
 1981 : Prix allemand pour la protection des monuments - Karl-Friedrich-Schinkel-Ring - du
 1983 :
 1996 : Prix Heinrich-Mann
 2004 : Le gouvernement local de Nikolassee nommé à l'occasion de son 100e anniversaire d'une place d'après l'architecte : Julius-Posener-Platz.

Publications
 Die moderne Architektur — eine lange Geschichte. In: Vision der Moderne. Das Prinzip Konstruktion. Hrsg. v. . Prestel, München 1986, , S. 27–32.
 Anfänge des Funktionalismus. Von Arts and Crafts zum Deutschen Werkbund. Ullstein, Berlin 1964,   (Bauwelt-Fundamente, Bd. 11).
 Ebenezer Howard. Gartenstädte von morgen. Das Buch und seine Geschichte. Bauwelt Fundamente Band 21, Berlin Frankfurt/M. Wien: Ullstein, 1968
 Hans Poelzig. 1970.
 From Schinkel to the Bauhaus. Five lectures on the growth of modern German architecture. Lund Humphries, London 1972,  (Architectural Association, Paper, Bd. 5).
 Aufsätze und Vorträge: 1931-1980/ Julius Posener. Braunschweig; Wiesbaden: Vieweg, 1981. (Bauwelt-Fundamente; 54/55). .  (eBook). DOI 10.1007/978-3-663-00114-0.
 Berlin auf dem Weg zu einer neuen Architektur 1889–1918. 1977.
 Fast so alt wie das Jahrhundert. Eine Autobiographie als Epochengemälde. Vom späten Kaiserreich über die kurzen Jahre der Republik in die Zeit des wechselvollen Exils. Am Ende die Heimkehr in das neue Berlin. Siedler, Berlin 1990, .
 In Deutschland 1945–1946. Berlin 2001.
 Heimliche Erinnerungen. In Deutschland 1904–1933. Siedler, Berlin 2004,  (aus dem Englischen übersetzt von Ruth Keen).
 Julius Posener Vorlesungen 1, Die moderne Architektur (1924–1933), archplus 48
 Julius Posener Vorlesungen 2, Die Architektur der Reform (1900–1924), archplus 53
 Julius Posener Vorlesungen 3, Das Zeitalter Wilhelms II., archplus 59
 Julius Posener Vorlesungen 4, Die sozialen und bautechnischen Entwicklungen im 19. Jahrhundert, archplus 63/64
 Julius Posener Vorlesungen 5, Neue Tendenzen im 18. Jahrhundert, Das Zeitalter Schinkels, archplus 69/70
 Julius Posener: Vorlesungen zur Geschichte der Neuen Architektur, 2 Bände im Schuber, ARCH+ Publikation
 Julius Posener: Der Neunte Thermidor Die ZEIT v. 22. Juli 1994

Bibliographie
 , Sylvia Claus (Hrsg.): Julius Posener. Ein Leben in Briefen. Ausgewählte Korrespondenz 1929–1990. Birkhäuser, Basel u. a. 1999, .

 Matthias Schirren: Epische Architektur. In memoriam Julius Posener. archplus Ausgabe 131, S. 4–5.
 M. S. (Manfred Sack): Skeptische Liebe. Julius Posener zum 90. Geburtstag. Die ZEIT v. 4. November 1995
 Manfred Sack: Lehrer und Streiter. Nachruf auf Julius Posener Die ZEIT v. 9. Februar 1996
 Manfred Sack: Wunderbares Lebenszickzack. Julius Poseners Autobiographie "Fast so alt wie das Jahrhundert" Die ZEIT v. 21. Juni 1991
 Manfred Sack: Lehrer, Erzähler, renitenter Bürger. Die Architekten ehren ihn mit dem Kritikerpreis. Die ZEIT v. 17. Juni 1983
 Ines Sonder: Julius Posener und das neue Bauen in Palästina. In: Jörg Stabenow, Ronny Schüler: Vermittlungswege der Moderne – Neues Bauen in Palästina (1923–1948). Gebr. Mann, Berlin 2019, , S. 53–68.

Liens externes

 Museum of Things: Biographie Julius Posener

 Julipo était un bourgeoisaurus
 Archives Julius Posener dans les archives de l'Académie des Arts, Berlin
 WDR 5 (radiodiffusion ouest-allemande) Zeitzeichen du 29. Janvier 2021 : 29/01/1996 - anniversaire de la mort de l'architecte Julius Posener, par Jörg Biesler

Notes et références

Naissance à Berlin
Historien allemand de l'architecture
Professeur à l'université des arts de Berlin
Naissance en novembre 1904
Décès en janvier 1996
Décès à Berlin
Décès à 91 ans

Julius Posener


Louise Roholte (født november 1982 i Præstø) er en dansk forfatter. Hun skriver fiktion til nogle danske ugeblade samt bøger for børn og unge.
Der er derudover også udgivet nogle tekster på diverse sider som f.eks. "frilaesning.dk". I 2016 blev hun nomineret til Orla-prisen med historien Provinspiger.

Årets e-bog 2016 på Frilæsning.dk
Årets e-bog på frilæsning.dk er børnenes pris. Over hele landet har elever fra 0. til 6. klasse stemt på deres favorit blandt 5 nominerede historier, udgivet i skoleåret 2015-16. Louise Roholtes gyserhistorie Bellas bror fik både flest stemmer og mange positive kommentarer undervejs.

Værker
 Sammen til stregen.
 Før jeg forsvinder helt.
 Ælle bælle alene.
 Provinspiger.
 Rose og Lotus.
 Taberliv tur-retur.
 Farlige fotos.
 Modeldrømme.
 En halv Hannah
 Kæreste-krise!.'''
 Nørd eller nar.''

Dansksprogede forfattere fra Danmark
Novelleforfattere fra Danmark
Børnebogsforfattere fra Danmark
Personer fra Præstø

Louise Roholte


Cedar River may refer to:

Canada
 Cedar River (Ontario), a tributary of the English River

United States
 Cedar River (Iowa River tributary), in Minnesota and Iowa, a tributary of the Iowa River
 Cedar River (Antrim County, Michigan)
 Cedar River (Gladwin County, Michigan)
 Cedar River (Menominee County, Michigan)
 Cedar River (New York), a tributary of the Hudson River
 Cedar River (Washington), a tributary of Lake Washington
 Cedar River (Willapa Bay), Washington
 Cedar Creek (North Dakota), also known as Cedar River

See also
 Cedar (disambiguation)
 Cedar Creek (disambiguation)
 Little Cedar River (disambiguation)
 Red Cedar River (disambiguation)

Cedar River


شبكة التفاعل شبكة من الفروع التي ترتبط بخصائص معينة.

إذا كانت الخصائص هي الفيزيائية والجزيئية ، و الشبكة مجموعة من التفاعلات الجزيئية التي تحدث عادة في الخلية.

شبكة التفاعل أصبحj موضوع بحث مهم في علم الأحياء في السنوات الأخيرة بسبب التقدم السريع في إنتاج بيانات عالية الدقة وبكميات هائلة.

مراجع

انظر أيضا

علم أحياء الأنظمة

تآثرات البروتين-بروتين

الروابط الخارجية
 Interactomics.org: موقع معلومات عن التفاعلات البيولوجية .
 قاعدة بيانات-- كندا

علم أنظمة الأحياء
علم الأحياء الجزيئي

شبكة تفاعل


Rigveda veya Rig Veda (Sanskritçe: ऋग्वेद ṛgveda, ṛc "övgü" ve veda "bilgi"), Vedik Sanskrit ilahilerinin (sūktas) eski bir Hint koleksiyonudur. Vedalar olarak bilinen dört kutsal kanonik Hindu metninden (śruti) biridir. Bugün pek çok Shakha'dan Śakalya Shakha olmak üzere yalnızca biri hayatta kaldı. Geri kalan Shakha'larda bulunan içeriklerin çoğu artık kaybolmuştur veya halka açık şekilde mevcut değildir.

Rigveda, bilinen en eski Vedik Sanskritçe metindir. İlk katmanları, herhangi bir Hint-Avrupa dilinde mevcut olan en eski metinler arasındadır. Rigveda'nın sesleri ve metinleri, MÖ 2. bin yıldan beri sözlü olarak aktarılmıştır. Filolojik ve dilbilimsel kanıtlar, Rigveda Samhita'nın büyük kısmının, Hint alt kıtasının kuzeybatı kısımlarında, büyük olasılıkla c. MÖ 1500 ve 1000 yılları arasında derlendiğine işaret etmektedir ancak daha geniş ölçekli bir yaklaşım  MÖ 1900–1200 arasına tarihlendirmektedir..

Metin, Samhita, Brahmanalar, Aranyakas ve Upanishads'tan oluşan bir katmana sahiptir. Rigveda Samhita temel metindir ve yaklaşık 10.600 ayette (Rigveda adını taşıyan ṛc olarak adlandırılır) 1.028 ilahi (sūktas) içeren 10 kitaptan (maṇḍalas) oluşan bir koleksiyondur. En erken bestelenen sekiz kitapta - 2'den 9'a kadar olan Kitaplar - ilahiler ağırlıklı olarak kozmolojiyi, ayinleri ve ritüelleri ele alır ve tanrıları över. Daha yeni kitaplar (1. ve 10. Kitaplar) ilahilerle kısmen felsefi veya spekülatif soruları, toplumdaki dāna (hayırseverlik) gibi erdemleri, evrenin kökeni ve ilahi olanın doğası hakkındaki soruları ve diğer metafizik konuları da ele alır.

Ayetlerinden bazıları Hindu ibadetlerinde ve geçiş törenlerinin (düğünler gibi) kutlamaları sırasında okunmaya devam etmekte ve bu da onu muhtemelen dünyanın sürekli kullanımdaki en eski dini metni yapmaktadır.

Tarihleme

Jamison ve Brereton'a göre, Rigveda'nın 2014 çevirilerinde, bu metnin tarihlenmesi "bir çekişme ve yeniden değerlendirme konusu olmuştur ve muhtemelen öyle kalacaktır". Şimdiye kadarki tarihlendirme önerilerinin tümü, ilahilerin kendilerindeki üslup ve içerikten çıkarılmıştır. Filolojik tahminler, metnin büyük bir kısmını MÖ 2. binyılın ikinci yarısına tarihlendirme eğilimindedir. Erken bir Hint-Aryan dilinde bestelenen ilahiler, kabaca MÖ 2000'e tarihlenen Hint-İran ayrımından sonraya tarihlenmelidir. Rigveda'nın çekirdeğinin bileşimine yakın makul bir tarih, Varuna, Mitra ve Indra gibi Vedik tanrılardan da söz eden kuzey Suriye ve Irak'taki (yaklaşık MÖ 1450-1350) Mitanni belgeleridir. Diğer kanıtlar da MÖ 1400'e yakın bir kompozisyona işaret etmektedir.

Rigveda'nın çekirdeğinin Geç Tunç Çağı'na kadar uzandığı kabul edilmekte, bu da onu geleneği bozulmamış birkaç örnekten biri yapmaktadır. Kompozisyonu genellikle kabaca MÖ 1500 ile MÖ 1000 arasına tarihlendirilmektedir.  Michael Witzel'e göre, Rigveda'nın kodifikasyonu yaklaşık olarak MÖ 1200 ve MÖ 1000 yılları arasındaki Rigvedik döneminin sonunda gerçekleşti. Asko Parpola, Rigveda'nın MÖ 1000 civarında, Kuru krallığı döneminde sistemleştirildiğini savunmaktadır.

Metin

Kompozisyon
"Aile kitapları" (2-7), her kitapta aynı klanın üyelerinin ilahilerini içeren çeşitli klanlar ve reislerle ilişkilendirilir; ancak diğer klanlar da Rigveda'da temsil edilmektedir. Aile kitapları belirli bölgelerle ilişkilidir ve önde gelen Bharata ve Pūru krallarından bahseder. Gelenek, bir rishi'yi (besteci) Rigveda'nın her bir ṛc (ayeti) ile ilişkilendirir. Çoğu sûkta tek bestecilere atfedilir. her biri için Rigveda soya özgü bir aprī ilahisi (ritüeller için kullanılan, katı kalıplaşmış yapıya sahip özel bir sūkta) içerir. Toplamda, 10 rishi ailesi, ṛc'lerin yüzde 95'inden fazlasını oluşturmaktadır.

Düzen

Mandalalar
Metin, değişen yaş ve uzunlukta on "kitap" veya maṇḍalas ("daireler") halinde düzenlenmiştir. "Aile kitapları" yani  2- 7 arası mandalalar Rigveda'nın en eski kısmı ve en kısa kitaplardır; uzunluğa göre düzenlenmişlerdir (kitap başına ilahilerin uzunluğu azalır) ve metnin %38'ini oluştururlar.

İlahiler, her biri belirli bir ilahla ilgili koleksiyonlar halinde düzenlenmiştir: Önce Agni gelir, sonra Indra gelir, vb. Bunlar bir rishi (bilge) ve onun öğrenci ailesine atfedilir ve ithaf edilir. Her koleksiyonda ilahiler, ilahi başına kıta sayısına göre azalan sırada düzenlenir. Aynı koleksiyondaki iki ilahide eşit sayıda kıta varsa, bunlar, vezindeki hece sayısı azalan sırada olacak şekilde düzenlenir. 2-7 arası mandalalar tek tip bir formata sahiptir.

Karışık yaştaki ilahilerden oluşan sekizinci ve dokuzuncu mandalalar sırasıyla %15 ve %9'unu oluşturur. Dokuzuncu mandala tamamen Soma'ya ve Soma ritüeline adanmıştır. Dokuzuncu mandaladaki ilahiler hem prozodi yapılarına (chanda) hem de uzunluklarına göre düzenlenmiştir.

Birinci ve onuncu mandalalar en genç olanlarıdır; ayrıca metnin %37'sini oluşturan her biri 191 sukta ile en uzun kitaplardır. Bununla birlikte, 8, 1 ve 10 numaralı mandalalardaki bazı ilahiler hâlâ daha eski bir döneme ait olabilir ve aile kitaplarındaki malzeme kadar eski olabilir. İlk mandala, diğer dokuz mandalada bulunmayan benzersiz bir düzenlemeye sahiptir. Onuncu mandalanın ilk 84 ilahisi, içinde kalan diğer ilahilerden farklı bir yapıya sahiptir.

İlahiler ve Prozodi
Her mandala, çeşitli ritüellere yönelik ilahiler veya sūktalardan (su- + ukta, kelimenin tam anlamıyla "iyi okunmuş, methiye") oluşur. Sūktalar sırasıyla ṛc ("övgü", çoğ. ṛcas) adı verilen bireysel kıtalardan oluşur ve bunlar daha sonra pada ("ayak" veya adım) adı verilen ayet birimleri halinde analiz edilir. Rigveda'nın ilahileri, Vedik Sanskritçe'de farklı şiirsel ölçülerdedir. ṛcas'ta en çok kullanılan ölçüler gayatri (8 heceli 3 mısra), anushtubh (4×8), trishtubh (4×11) ve jagati'dir (4×12). Rigveda'da trishtubh ölçüsü Rigveda'nın (%40)'ını  ve gayatri ölçüsü ise (%25)'ini oluşturur.

El Yazmaları

Rigveda ilahileri sözlü gelenek tarafından bestelenmiş ve korunmuştur. Yüzyıllarca nesiller boyunca "benzersiz bir sadakatle" ezberlenmiş ve sözlü olarak aktarılmıştır. Barbara West'e göre, muhtemelen ilk olarak MÖ 3. yüzyılda yazılmıştır. El yazmaları, çürüyen ve bu nedenle metnin korunmasına yardımcı olmak için nesiller boyunca rutin olarak kopyalanan huş ağacı kabuğu veya palmiye yapraklarından yapılmıştır.

Rigveda


Marina Ricolfi-Doria, conocida como Marina Doria (Ginebra, 12 de febrero de 1935), es una ex esquiadora marina suiza, de origen italiano. Fue campeona del mundo de esquí acuático en 1955 y 1957, así como ganadora de Europa y Suiza. Se casó con el príncipe Víctor Manuel de la Casa de Saboya.

Biografía
Ella es la hija de René Italo Ricolfi-Doria, industrial helvético de origen italiano, e Iris Amalia Benvenuti. Tiene tres hermanas, Silvia, Nina y Alda, y un hermano, Dominico.

La familia es originaria de los genoveses Doria y poseía una mansión en Novi Ligure. El fundador de la familia era Giovanni Ricolfi (1766-1846), abad, que, en plena Revolución Francesa, había abandonado los hábitos para casarse en una ceremonia civil Jerónima Doria, hija del marqués Francisco José Doria y Teresa Sauli. Su nieto, Adrián Francisco (1841-1902), se trasladó a Ginebra, y, para obtener la ciudadanía suiza, abandonó el comportamiento aristocrático. Su esposa, Evelina de Claparéde, de Ginebra, pertenecía a una antigua familia de clase media de origen relacionadas con el famoso banquero francés Jacques Necker.

Matrimonio e hijo
Ricolfi-Doria conoció a Víctor Manuel de Saboya en 1960 en la Sociedad Náutica de Ginebra, donde ambos practicaban esquí acuático. Comprometida desde 1954 con Víctor Manuel de Saboya.

Ella, como descendiente del marqués Francesco Giuseppe Doria, la familia a menudo ha sido identificada como una familia de rango marqués, con el fin de condicionar siempre y en todo caso las elecciones del rey Humberto II. De hecho, no se había decidido por el matrimonio de su hijo debido a la situación desigual de la futura esposa (no era de sangre real).

En un intento por superar la oposición de su padre a su matrimonio, Víctor Manuel de Saboya se proclamó "Rey de Italia" el 15 de diciembre de 1969, y al día siguiente, emitió un "real decreto" en el que le confirió el título de duquesa de Santa Ana de Valdieri.

Se casa con él en una ceremonia civil el 11 de enero de 1970 en Las Vegas y en una ceremonia religiosa el 7 de octubre de 1971 en Teherán. Humberto II se opuso al matrimonio, quien no dio su consentimiento. Esto conduciría a la transferencia de todos los derechos al trono de Italia a Amadeo III de Saboya, según los partidarios de este último. La pareja tiene un hijo, Manuel Filiberto.

Cuando a su marido, Víctor Manuel, se le permitió regresar a su patria en 2002, se trasladaron desde Suiza a Italia. Su comentario sobre la detención en junio de 2006 de su marido, por corrupción y complicidad en la prostitución fue:

Como consorte del pretendiente al trono italiano y princesa de la Casa de Saboya, Marina tiene reconocido el Privilegio de blanco ante el papa.

Distinciones honoríficas
Nacionales
  Dama gran cruz de la Orden de los Santos Mauricio y Lázaro (Casa de Saboya).
Extranjeras
  Dama gran cruz de la Orden San Pedro de Cetiña (Casa Real de Montenegro).
  Dama gran cruz de justicia de la Sagrada Orden Militar Constantiniana de San Jorge (Casa de Borbón-Dos Sicilias).
  Dama de honor y devoción de la Orden de Malta.
  Medalla conmemorativa del 2.500 Aniversario del Imperio de Irán (Imperio de Irán, 14/10/1971).

Ancestros

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Ginebra
Consortes de miembros de la casa de Saboya
Esquiadores de Italia
Damas de honor y devoción de la Orden de Malta
Damas grandes cruces de la Orden de los Santos Mauricio y Lázaro
Católicos de Suiza
Suizas del siglo XX
Suizas del siglo XXI

Marina Ricolfi-Doria


Canal 7 (anteriormente conocido como Televisiete) es un canal de televisión abierta guatemalteco, que fue fundado en 1964 con el nombre de Televisora Independiente, En 1980, el canal fue adquirido por el empresario mexicano-guatemalteco Remigio Ángel González junto con el Canal 3, Ambos canales conforma la Sociedad Telecentro bajo el consorcio de Telemedia que a su vez es filial de Albavisión.

Historia
El Canal 7 de Guatemala inició transmisiones el 15 de diciembre de 1964, y fue creado por el Diario El Imparcial, bajo el nombre de Televicentro a través del Canal 7. En sus inicios, el canal ofreció producción local, informativos y contenidos extranjeros, siendo estos: Dimensión desconocida o La tremenda corte y sus producciones nacionales eran: Ritmos de juventud, conducido por Danilo "El Gordo" Sanchinelli, que promovía artistas y grupos de rock nacional.

En los años 70, el canal fue relanzado como Televisiete y fue el primer canal guatemalteco en transmitir telenovelas y producciones de la cadena mexicana Televisa, entre ellos los programas del comediante mexicano Chespirito, que tuvieron altos índices de audiencia por más de 50 años. El 4 de febrero de 1976, un fuerte terremoto azotó la Ciudad de Guatemala, y el Canal 7 fue la única estación de televisión que estuvo al aire durante varias horas  y fue el medio que difundió los mensajes oficiales del gobierno de Kjell Eugenio Laugerud García. Infortunadamente, se perdieron las primeras grabaciones de los primeros años del canal.

A principios de los años 80, el canal alcanzó su cobertura al nivel nacional y su mayor éxito de audiencia, gracias a la instalación de la primera unidad de satélite y con la transmisión de videoclips musicales tanto al nivel nacional como internacional con canciones de moda, el primero de ellos siendo Oye del dominicano July Mateo. Por estos años, fue el primer canal guatemalteco en transmitir la programación deportiva, emitiendo partidos de fútbol y otros eventos deportivos de la Selección de fútbol de Guatemala, la Liga Nacional de Fútbol de Guatemala, la Bundesliga, la Serie A, la Liga Española, la Copa Mundial de Fútbol, entre otros más.

Con el cierre del Diario El Imparcial en 1985, Televisiete empezó a sufrir problemas económicos, de las cuales cancelaron algunos programas propios y fueron reemplazándose con programación enlatadas, transmisiones deportivas, informativos y películas adicionales.

Adquisición de Ángel González
En 1986, el canal Televisiete, fue adquirido por el empresario mexicano Remigio Ángel González, dueño del Canal 3, de la cual formaría la sociedad llamada Telemedia Limitada, embrión de lo que sería como Grupo Chapín TV. Bajo la nueva administración del canal, Televisiete volvería a producir contenidos propios como el programa de concursos dominical 7 Ritmos de juventud, conducido por el recordado Danilo "El Gordo" Sanchinelli, el programa musical Oye 7 del cantante dominicano July Mateo, el noticiero Notisiete, y otros programas propios como la revista matutina Nuestro Mundo por la Mañana, el programa de entrevistas Apartamento 7, el programa magazín de las tardes Nuestro Mundo Joven, y los programas deportivos como Teledeporte, Telefútbol y Zona Deportiva, que este último se emite en Canal 11. Otros programas del Canal 3 como La feria de la alegría, Venga con Chalo Venga y Con buena onda, se emitían en Televisiete debido a la escasa cobertura del canal en algunas zonas del país.

En febrero de 1987 se estrenó el primer programa magazín de la televisión guatemalteca: Nuestro Mundo por la Mañana, que desde ese año se emitía simultáneamente con Canal 3.

A finales de los años 90, Televisiete comenzó a emitir animé japonés en el horario de las tardes, con el estreno de las series Dragon Ball Z, Saint Seiya, Pokemón y desde mediados del 2000, la serie Naruto, de las cuales todos los animes fueron transferidos a Teleonce, unos años después.

Siglo XXI
Ya acercándose al nuevo siglo, se estrenaron dos programas de contenido humorístico: Moralejas, creado por los hermanos Sammy y Jimmy Morales y En la mira con K-riño, programa de cámaras escondidas.

En los años '90, incorporó telenovelas mexicanas de Televisa a su programación, a su vez adquirió los derechos para los eventos de lucha libre, en especial de la Federación Mundial de Lucha Libre (hoy World Wrestling Entertainiment), los animes de Sailor Moon, Doraemon, Dragon Ball Z, Dragon Ball GT y Slam Dunk. En 2009, hizo lo mismo pero con producciones de Telemundo y en 2017 las telenovelas turcas (especialmente de ; y Kanal D).

En 2018 Televisiete pierde los derechos de transmisión de la Liga Guatemalteca de fútbol de 1ª y 2ª división, cedidos a Tigo Sports y Claro Sports.

En 2021 Televisiete regresó a transmitir la Primera División con el juego de semifinales del Clausura 2021 entre Club Deportivo Nueva Concepción y Comunicaciones B, ese mismo año, oficializa su alianza con la UEFA para las transmisiones de Eurocopa, Liga de las Naciones de la UEFA, Liga de Campeones de la UEFA y UEFA Europa League.

Desde el 11 de noviembre del 2022, Televisiete, junto con las 4 canales de Albavisión Guatemala, hicieron un cambio total de imagen y desde ese momento, se le conoció nuevamente como Canal 7, luego de  50 años con el nombre e identidad de Televisiete.

En la actualidad, en Canal 7 se emiten casi toda la programación del Canal 3, aunque se emiten transmisiones deportivas y eventos especiales, en simultaneo con Canal 11.

Programación

Programas nacionales
 En la mira con K-riño
 Moralejas
 Noti 7
 Nuestro Mundo
 Sabadísimo

Programas extranjeros
 Primer Impacto
 Noticiero Univisión
 República Deportiva

Transmisiones deportivas
 UEFA Champions League
 UEFA Europa League

Programas anteriores
 7 Años de Juventud
 Apartamento 7
 El Deportito
 Nuestro Mundo Joven
 Oye
 Teledeporte
 Telefútbol
 Zona Deportiva

Eslóganes
 1980-2022: Televisiete: Primero en deportes
 1980-1988: Siempre nuevo
 1980-2006, 2022: Su canal responsable
 1980-20??: El canal de Guatemala
 1988-1990: Televisiete: Siempre adelante
 1989: 25 años de ser tu canal y siempre lo será
 1995-2003: La Televisión tiene más alcance
 2003-2007: Con nosotros... la televisión tiene más alcance
 2007-2022: Televisiete: Más televisión
 2022-2023: Canal 7: Lo que quiero ver
 Navidad 2022: Somos una sola familia
 2023: Conéctate a Canal 7
 2023-presente: Sólo por Canal 7

Imagen anterior
A lo largo de su historia el canal ha utilizado diferentes grafismos de acuerdo a la época en la que se han realizado cambios:

Véase también
 Caso Cooptación del Estado en Guatemala
 Grupo Chapín TV
 Televisión en Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Canal 7 - En Vivo

Medios de comunicación de Guatemala
Canales de televisión abierta de Guatemala

Canal 7 (Guatemala)


Constantin Cepleanu (n. 21 mai 1881, București - d. 1945, București) a fost un militar român care a luptat în cele două războaie mondiale. A avansat până la gradul de general și a îndeplinit funcții de răspundere în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. A participat la reprimarea rebeliunii legionare și, începând din 1941, în calitate de inspector general al detașamentelor de muncă evreiești, a organizat și coordonat munca silnică a evreilor bucureșteni, deportându-i pe unii dintre ei în lagărele din Transnistria.

Biografie
S-a născut la 21 mai 1881. Era fratele mai mare al locotenentului erou Grigore Cepleanu (1891-1916), care a pătruns în Ardeal cu Regimentul 30 Infanterie și a fost grav rănit în luptele de la Bran la 15 august 1916, murind patru zile mai târziu. A absolvit Școala de Ofițeri de Infanterie, fiind repartizat ca sublocotenent în Regimentul 34 din Constanța și apoi transferat (prin 1912) cu gradul de locotenent în Regimentul 40 Călugăreni. A urmat cursurile Școlii Superioare de Război în perioada 1909-1911, făcând parte din promoția a 21-a, supranumită "promoția de aur", alături de viitorii generali Ion Antonescu, Nicolae Bolintineanu, Petre Cănciulescu, Gheorghe I. Florescu, Alexandru Gorsky, Mihail Hristescu, Constantin Ilasievici, Nicolae Mihăilescu, Ioan Sichitiu, Florea Țenescu ș.a.

În anul 1917, în timpul Primului Război Mondial a fost ofițer de stat major, cu gradul de maior, în cadrul Diviziei 10 Infanterie, comandate de generalul Henri Cihoski. A fost avansat la gradul de locotenent-colonel la 1 septembrie 1917 și la gradul de colonel la 1 aprilie 1920. După Primul Război Mondial, prin 1920-1922, colonelul Constantin Cepleanu a îndeplinit funcția de șef de Stat Major al Corpului Grănicerilor și a fost, de asemenea, redactor al publicației Revista grănicerilor din București.

În anul 1931 a fost transferat în cadrul armatei, iar la 15 aprilie 1933 a fost înaintat la gradul de general de brigadă. În anii 1930 a comandat Regimentul 6 "Mihai Viteazu" și s-a remarcat, potrivit avocatului Matatias Carp, cronicarul persecuției comunității evreilor din România, prin lipsa de omenie și brutalitatea lui, provocând sinuciderea unora dintre subalternii săi, care nu au mai putut suporta regimul de teroare pe care-l instituise în unitate. Regele Carol al II-lea l-a însărcinat cu combaterea Mișcării Legionare: din ordinele sale, mai mulți legionari au fost împușcați la Râmnicu Sărat în 1933, iar astfel Mișcarea Legionară l-a pus pe "lista neagră" a persoanelor care trebuiau "ucise ca pedeapsă".

După reprimarea Rebeliunii Legionare (reprimare la care a participat) în 1941, a fost rechemat în serviciu, detașat în Marele Stat Major și numit de mareșalul Antonescu în funcția de inspector general al detașamentelor de muncă evreiești, fiind însărcinat să organizeze și supravegheze munca silnică la care erau supuși evreii bucureșteni. A ordonat deportarea evreilor care întârziau sau care lipseau de la muncă, indiferent de motiv, în Transnistria, unde mulți au murit din cauza bolilor și a lipsurilor sau au fost uciși.

A dovedit o mare severitate în îndeplinirea acestei însărcinări: a efectuat numeroase inspecții și a deportat mai multe detașamente întregi de muncitori evrei în Transnistria. Potrivit mărturiei evreicei supraviețuitoare Sonia Palty (1928-2015) din cartea Evrei, treceți Nistrul! (1981), generalul Cepleanu ar fi dispus trimiterea pe front, în linia întâi, a unui agronom român, care, încălcând dispozițiile, ar fi oferit evreilor deportați rații de alimente de la ferma pe care o conducea. Agronomul fusese denunțat de locotenentul Cepleanu, rudă a generalului, ca răzbunare pentru că ar fi luat apărarea unui evreu bătut de tânărul ofițer. În baza acestor mărturii, istoricul israelian de origine română Jean Ancel l-a descris pe generalul Cepleanu drept un "antisemit cunoscut și impulsiv".

În 1943, după înfrângerea armatelor germano-române în Bătălia de la Stalingrad, generalul Cepleanu a cerut să fie scutit de această răspundere și, prin hotărârea ministerială nr. 16.512, a fost mutat pe postul de consilier tehnic în Comisariatul General al Prețurilor. După răsturnarea guvernului antonescian și ocuparea României de către Armata Sovietică, delegația de inspecție, control și constatare a prețurilor la legea nr. 282/1943 i-a fost retrasă la 1 octombrie 1944, prin decizia comisarului general al prețurilor, Mihail Gr. Romașcanu.

Constantin Cepleanu s-a sinucis la începutul anului 1945, evitând astfel arestarea sa previzibilă și procesul care ar fi urmat. A fost incinerat, iar urna sa a fost depusă în cavoul familiei de la Cimitirul Belu.

Scrieri

Broșuri
 Convorbiri morale ca început al educației militare, Tip. Dimitrie Nicolaescu, Constanța, 1905, 77 p. (cu prefața "Iubite Camarade", scrisă de slt. Ștefan Demetrescu din Regimentul nr. 2 din Râmnicu Vâlcea);
 Instrucția practică a recruților coprinzând metoade de a familiariza, instrui și educa recrutul, împreună cu slt. Const. Popescu din Regimentul 34 din Constanța, Tip. Dimitrie Nicolaescu, Constanța, 1905, 145 p. (ed. a II-a, Tip. și Legătoria Dimitrie Nicolaescu, Constanța, 1906, 251 p., 1 f. erată);
 Dezertarea. Noțiuni de pedagogie militară, Inst. de Arte Grafice "Carol Göbl", București, 1912, 24 p., 1 tab. (ed. a II-a, Inst. de Arte Grafice Universala "I. Ionescu", București, 1912, 27[-29] p.);
 Educația națională în armată, Craiova, 1922.

Articole
 "Drapelul. Moartea pentru drapel. Drapelele decorate", în Revista grănicerilor, București, anul II, nr. 18-19, septembrie-octombrie 1921, pp. 5-18.

Note explicative

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1881
Decese în 1945
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Sinucideri în România
Români incinerați

Constantin Cepleanu


Râpa din Sălcuța este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Căușeni, Republica Moldova. Este amplasat la sud-est de satul Sălcuța, ocolul silvic Căușeni, Sălcuța, parcela 43, subparcela 3a. Are o suprafață de 3 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Bender.

Referințe

Sălcuța, Râpa din
Raionul Căușeni

Râpa din Sălcuța


2005 Şemdinli olayları, 9 Kasım 2005'te Hakkâri ili Şemdinli ilçesindeki Umut Kitabevinin bombalanması olayıdır.

Olayların gelişimi

9 Kasım
Şemdinli'de eski PKK'lı Seferi Yılmaz'a ait kitapçı bombalanmış, bir kişi ölmüş, bombayı attığı öne sürülen bir kişinin sığındığı otomobil halk tarafından durdurulmuş ve içindeki üç kişi tartaklanarak polise teslim edilmiştir. Zanlılar asker olduklarını iddia etmiş ve bu üç kişinin serbest bırakıldığı iddiası üzerine Şemdinli halkı sokaklara dökülmüş ve polis noktası ateşe verilmişti. Otomobilde keşif yapan savcı ve CHP Hakkâri Milletvekili Esat Canan'ın üzerine de ateş açılmış, bir kişi de burada ölmüştür.

10 Kasım
Yaklaşık 500 kişi sabah saat 08.00 sıralarında ilçe girişindeki polis noktası yakınında toplandı. Göstericiler, olay yerindeki elektrik direkleri ve tellerini sökerek, yol ortasında barikat kurdu. Daha sonra polis kontrol noktasını ateşe veren göstericiler, ilçenin çeşitli bölgelerinde olay çıkardı. Polis ve jandarma ekipleri, ilçedeki belli merkezlere barikatlar kurdu.

Saat 09.00 sıralarında ilçenin DEHAP'lı Belediye Başkanı Salih Yıldız, toplanan kalabalığın dağılması için bir apartmanın balkonunda konuşma yaptı. Yıldız, "Sakin olmazsanız, haklıyken haksız konuma düşersiniz. Burada, Yüksekova çetesi ve Susurluk benzeri bir olay var. Çözüyoruz ancak sizin sakin olmanız lazım. İşyerlerini taşlamayın" dedi.

Kent girişindeki polis noktalarından biri ateş altında kaldığı sırada, saldırıya uğrayan polislerden biri Doğru Yol Partisi Genel Başkanı Mehmet Ağar'ı aradı ve "müdürüm kurşun yağmuru altındayız. Bize sahip çıkın" dedi. Ağar, "sakin olun, soğukkanlı olun oğlum, arkadaşların gelecek yanınıza" diye yanıt verdi ve vali ile emniyet müdürünü aradı.

Bombanın patladığı Umut Kitabevi'nin önünde park hâlinde bulunan ve patlamanın faillerine ait olduğu belirtilen 30 AK 933 plakalı Renault 19 marka otomobilin Hakkâri Jandarma Komutanlığı'na ait olduğu ortaya çıktı. Aracın bagajında üç Kalaşnikof tüfek, bunlara ait 10 şarjör, bomba malzemeleri, polis ve asker yelekleri, krokiler ve bazı kişilere ait resimler bulundu. Kimliği belirsiz kişilerce ateş açılması sonucu otomobilde keşif yapan savcı incelemesini tamamlayamadı. Keşfi izleyen kalabalıktan Ali Yılmaz öldü, beş kişi de yaralandı.

12 Kasım
Uzman Çavuş Tanju Çavuş, savcının keşif yaptığı anda halkın üzerine ateş etmek ve Ali Yılmaz'ın ölümüne neden olmak; PKK itirafçısı Veysel Ateş ise kitapçıya bomba atmak suçundan tutuklandılar. Her iki sanık da tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı.

13 Kasım
Patlamanın faillerine ait otomobilin bagajında bulunan belgeler arasında 105 kişinin adının yazılı olduğu üç liste ile içinde krokiler, haritalar, kimlik kartları ve izin kâğıtları olan 300 sayfalık dört klasör bulundu. "Sakıncalı", "milis" ve "devlet yanlıları" başlıklarıyla adlandırılan listelerin yanı sıra Demokratik Toplum Partisi'nin 18 delege aday adayının fotoğraflarının bulunduğu bir başka belge ortaya çıktı.

15 Kasım
Yüksekova'da, Şemdinli olaylarını protesto etmek isteyenlerle polis arasında çıkan çatışmada üç kişi öldü, yedisi polis 16 kişi de yaralandı.

Hukuki süreç

Olayın ROJ TV tarafından anında dünyaya (görüntülü olarak) duyurulması, PKK mensuplarının birbirleriyle 9-15 Kasım 2005 tarihleri arasında yaptıkları telefon görüşmeleri (Hürriyet 12, 13 Mart 2006) kafalarda soru işareti bırakmaktadır.

Yaşar Büyükanıt ile ilgili iddialar
Savcı Sarıkaya, Büyükanıt'ı şunlarla suçlamıştı:
 Ali Kaya için, 'Tanırım, iyi çocuktur' sözleriyle adli yargıyı etkilemeye teşebbüs.
 Diyarbakır'da 7. Kolordu'da görev yaptığı dönemle ilgili olmak üzere, suç işlemek için örgüt kurmak.
 (İş adamı M. Ali Altındağ'ın ifadesini esas alarak), sahte belge düzenlemek.
 Görevi kötüye kullanmak.

Genelkurmay Genel Sekreterliği, Şemdinli olayları nedeniyle, Van Başsavcılığı'nca orgeneral Büyükanıt ve bazı subaylar hakkında soruşturma açılması talebine ilişkin dosyayla ilgili olarak, Genelkurmay Başkanlığı'nın resmî  internet sitesinden yapılan açıklamada şöyle denilmiştir:

Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Deniz Baykal, Van Savcılığı'nın Şemdinli olaylarıyla ilgili hazırladığı iddianamede, Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt'ın suçlanmasını Türk Silahlı Kuvvetleri'ne karşı "darbe girişimi" ve yargının bu girişime "alet edilmesi" olarak nitelendirdi.

Sonuçları

Şemdinli'de ölümle sonuçlanan bombalama eyleminin iki askerle bir PKK itirafçısıdan oluşan "çetenin işi" olduğuna karar veren Van 3. Ağır Ceza Mahkemesi, sanık astsubaylar Ali Kaya ve Özcan İldeniz'i öncelikle çete kurma suçundan bir yıl 11 ay onar gün hapse mahkûm etti. Mahkeme, ardından sanıkları Mehmet Zahir Korkmaz'ı öldürmekten yirmi beşer yıl, Seferi Yılmaz'ı öldürmeye teşebbüsten on ikişer yıl, Metin Korkmaz'ı yaralama suçundan altı'şar ay hapis cezasına çarptırdı. Sanıklar toplam 39 yıl beş ay onar gün hapisle cezalandırılmış oldu. Karar duruşmasında avukatının bulunmaması nedeniyle dosyası ayrılan PKK itirafçısı Veysel Ateş de adam öldürmeye tam teşebbüsten 12 yıl altı ay, olası kastla adam öldürmeden 25 yıl, olası kastla adam yaralamadan altı ay, suç işlemek için kurulmuş örgütün üyesi olmaktan bir yıl 10 ay 27 gün olmak üzere toplam 39 yıl 10 ay 27 gün hapis cezasına çarptırıldı.

Sanıkların temyiz başvrusu üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesi görevsizlik kararı verdi ve dosyayı terör, örgüt ve devletin birliğini bozmaya yönelik eylem davalarına bakan 9. Daire'ye gönderdi. Yargıtay 9. Ceza Dairesi kararı eksik soruşturma gerekçesiyle bozdu. Sanıkların eylemini "terörle mücadele görevleri kapsamında" gören mahkeme, yargılamanın askerî  mahkemede yapılmasını istedi. Van 3. Ağır Ceza Mahkemesi, davayı askerî  mahkemeye göndermeyince hâkim hakkında inceleme başlatıldı. 14 Aralık 2007 tarihinde, Van Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesi'nde görülen ilk duruşmalarında, tutuklu astsubaylar Ali Kaya ve Özcan İldeniz ile PKK itirafçısı Veysel Ateş tahliye edildi.

Hakkâri Ağır Ceza Mahkemesi, bombalamanın ardından toplanan halkın üzerine ateş ederek bir kişiyi öldürmek ve beş kişiyi de yaralamaktan 68 gün tutuklu kalan uzman çavuş Tanju Çavuş'u, "tutuklu kaldığı süre, suçun vasıf mahiyeti, ceza miktarı ve sabit ikametgâhının bulunduğu" gerekçesiyle tahliye etti.

Ferhat Sarıkaya'nın meslekten men edilmesi
Şemdinli iddianamesini hazırlayan Van Cumhuriyet Savcısı Ferhat Sarıkaya, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 20 Nisan 2006 tarihli kararıyla, "mesleğin şeref ve onurunu ve memuriyet nüfuz ve itibarını bozacak nitelikte görüldüğü" gerekçesiyle ihraç edildi. Şimdilerde Ergenekon davası sanığı olarak tutuklu bulunan Büyük Hukukçular Birliği başkanı Kemal Kerinçsiz ise Sarıkaya hakkında "görevi kötüye kullanmak", "gizliliğin ihlali", "orduyu aşağılama" ve "devletin birliğini bozmak" suçlarından soruşturma yapılması istemiyle Adalet Bakanlığı'na başvurdu fakat ret yanıtı aldı.

2010 Türkiye anayasa değişikliği referandumu ile yapısı değişen HSYK'ya yaptığı başvuru kabul edilerek meslekten ihraç kararı kaldırıldı ve Ankara Cumhuriyet Savcılığına atandı.

Sarıkaya, 15-16 Temmuz 2016 darbe girişiminin ardından başlatılan FETÖ soruşturması kapsamında tanık olarak verdiği ifadede, Şemdinli iddianamesinin genel çerçevesinin "askeri bir vesayetin kurulmasını önlemek; seçilmiş, demokratik yoldan işbaşına gelen hükûmetin korunmasını sağlamak" olduğunu söylemiştir. Ayrıca, Şemdinli davasına sonradan bakan dönemin Van 3. Ağır Ceza Mahkemesi başkanı İlhan Kaya ve Gülen Hareketi'ne mensup bir polis müdürünün isteği ve yönlendirmesiyle iddianameye Yaşar Büyükanıt'ı kattığını ifade etmiştir. Bunun; Yaşar Büyükanıt'ın genelkurmay başkanı olmasının önüne geçilmesi ve diğer generallere gözdağı verilmesi için yapıldığını savunmuştur. 2018 yılından Gülen Hareketi ile iltisaklı olduğu gerekçesiyle tutuklanan Sarıkaya; ailesinin can güvenliği ve maddi sorunları nedeniyle Gülen Hareketi'nin dediklerini yapmak zorunda kaldığını belirtmiştir.

Dava Van 3. Ağır Ceza Mahkemesinde

Uyuşmazlık Mahkemesi 2 Mayıs 2011 tarihinde Şemdinli dava dosyasını Van 3. Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderdi. Mahkeme 8 Haziran 2012 tarihinde dava sanıkları astsubaylar Ali Kaya ve Özcan İldeniz ile PKK itirafçısı Veysel Ateş hakkında tekrar tutuklama kararı verdi.
İlk duruşması 21 Temmuz 2011 tarihinde yapılan davada karar, 10 Ocak 2012 tarihinde çıktı. Buna göre sanıklar adam öldürmek ve adam öldürmeye teşebbüs suçlarını işledikleri gerekçesiyle otuz dokuz yıl on ay yirmi yedişer gün hapis cezasına çarptırıldı.

Dava'nın Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinde yeniden görülmesi
Davanın savcısı Ferhat Sarıkaya'nın itirafları üzerine sanık avukatları Van 3. Ağır Ceza Mahkemesinin mahkumiyet kararına itiraz etmiş ve itirazın kabul edilmesiyle de dava, Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinde yeniden görülmesi başlamıştır. Sanıklar 11 Ekim 2017'de de adli kontrol  şartıyla serbest bırakılmıştır.

Konuyla ilgili yayınlar

Aytekin Gezici, Derin Devlet Bagajdan Çıktı: Şemdinli, Akis Kitap, Mart 2006, ISBN 979-975-9129-76-6
 Gültekin Avcı, Karanlık İlişkiler: Susurluk, Şemdinli ve Danıştay Olayının Şifresi, Birey Yayıncılık, Temmuz 2006, ISBN 978-975-264-072-6
 Ömer Lütfi Mete, 28 Şubat'tan Şemdinli'ye Derin Çeteler, Profil Yayıncılık, Nisan 2007, ISBN 978-975-996-063-6
 Saygı Öztürk, Şemdinli'de Olay Var..., Ümit Yayıncılık, Haziran 2006, ISBN 978-975-8572-90-8

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Şemdinli iddianamesi: PDF - Microsoft Word
 TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu Hakkâri Şemdinli İnceleme Raporu

şemdinli Olayları
şemdinli Olayları
Şemdinli
JİTEM

Şemdinli Olayı


Le pic Santo Domingo (en espagnol pico Santo Domingo ou peñas de Santo Domingo) est une montagne culminant à  dans la commune de Longás, dans la province de Saragosse, en Espagne.

C'est le point culminant de la sierra de Santo Domingo y Lucientes, un des massifs situés au sud de la chaîne des Pyrénées qui marquent la transition entre celle-ci et la vallée de l'Èbre.

Sa cime est double, formée par deux sommets de moins d'un mètre de différence d'altitude, séparés par un col où se trouve l'ermitage de Santo Domingo. Un poste de triangulation y indique le point le plus haut de la région de Cinco Villas, et le deuxième point le plus haut de la province de Saragosse après le Moncayo.

Comme le massif montagneux, il tire son nom de l'ermitage qui sépare les deux cimes, dédié à saint Domingue.

Des textes anciens laissent supposer que sur cette zone se trouvait le monastère de San Esteban de Orastre, bien que cela ne soit pas confirmé par des preuves matérielles.

Notes et références

Sommet des Pyrénées espagnoles
Sommet en Aragon
Province de Saragosse

Pic Santo Domingo


Die Bulgarische Badmintonmeisterschaft 2010 fand im November 2010 in Sofia statt.

Finalergebnisse

Weblinks
https://www.sportal.bg/news.php?news=271883

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Sofia

Bulgarische Badmintonmeisterschaft 2010


تيريز راكون  عنوان رواية للكاتب الفرنسي إميل زولا تم نشرها أول مرة عام 1867، عرضت مسرحيته أول مرة عام 1873. نشرت الرواية بشكل سلسلة في مجلة L'Artiste، قبل أن تنشر في كتاب في ديسمبر من تلك السنة.

روابط خارجية

مراجع

أدب فرنسي
الانتحار في الأعمال الخيالية
روايات 1867
روايات تجري أحداثها في فرنسا
روايات حولت إلى أوبيرات
روايات حولت إلى برامج إذاعية
روايات فرنسية أنتجت سينمائيا
روايات فرنسية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات فرنسية حولت إلى مسرحيات
روايات متلفزة
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة
روايات نفسية
زنى المحارم في الأعمال الخيالية
فرنسيون خياليون

تيريز راكون


Magna Carta (An Embroidery) er et broderi, skabt af den britiske installationskunstner Cornelia Parker. Værket er en gengivelse af en wikipedia-artikel inkl. illustrationer om Magna Carta, som den så ud på 799-året for dokumentets underskrivelse, 15. juni 2014.

Det håndstukne broderi er 1,5 meter bredt og næsten 13 meter langt. Parker fik trykt wikipedia-artiklen på stof og delte stoffet i 87 bidder, som blev sendt ud til 200 individer, som bidrog med håndbroderingen.

Bidragsydere
Parker udvalgte personer og grupper ud fra, at de var påvirket af og forbundet med Magna Carta. Hovedparten var indsatte i fængsler, men også en række kendte personligheder deltog i arbejdet, heraf flere britiske parlamentsmedlemmer, advokater, menneskerettighedsforkæmpere og kunstnere.

Blandt kendte bidragsydere er:
 Julian Assange – "freedom"
 Kenneth Clarke
 Jarvis Cocker – "common people"
 Brian Eno – "in perpetuity"
 Germaine Greer
 Philip Pullman – "Oxford"
 Edward Snowden – "liberty"
 Jimmy Wales – "user's manual"

Referencer

Eksterne henvisninger

Kunstværker
Wikipedia

Magna Carta (An Embroidery)


The Turbo-Union RB199 is a turbofan jet engine designed and built in the early 1970s by Turbo-Union, a joint venture between Rolls-Royce, MTU and Aeritalia. The only production application was the Panavia Tornado.

Design and development

The RB199 originated with a requirement, in 1969, to power a new European multirole combat aircraft (MRCA) called the Panavia MRCA. The engine requirements to meet the Panavia MRCA specification were significant advances over current engines in thrust-to-weight ratio, fuel consumption and size. The final selection of the engine for the MRCA was made between a new European collaboration, Turbo Union, with the RB199, and Pratt & Whitney who proposed the JTF16. The Panavia MRCA would later be called the Panavia Tornado.

Advanced engine studies at Bristol Siddeley had already been done to support the BAC/Dassault AFVG and were based on the Pegasus two-spool arrangement. At Rolls-Royce, where the three-shaft RB211 engine was in development, three shafts were considered better. Rolls-Royce took over Bristol Siddeley in 1967 so the configuration for the RB199 was decided jointly, a three-shaft engine.

The overall design concept for the international collaborative program, three shafts and a bypass ratio (BPR) of about 1.2, was decided by Rolls-Royce. The bypass ratio was chosen for long-range, with low fuel consumption, particularly when throttled back. The selected BPR also gave a higher reheat boost than with smaller values used on similar engines. The design of the individual modules was shared between Rolls-Royce, MTU and Fiat according to their existing expertise. Rolls-Royce designed the fan using scaled-down Pegasus knowledge, the combustor, the high pressure (HP) turbine and the reheat. The reheat used cold air combustion techniques, described by Sotheran and which were derived from their experience with ramjets and plenum chamber burning (PCB) in Pegasus front nozzles. Fiat had built turbines for the Viper so designed the low pressure (LP) turbine as well as the final nozzle. MTU designed the intermediate pressure(IP) and high pressure (HP) compressors, the IP turbine, and the thrust reverser.

A three-spool arrangement reduces the pressure ratio on each compressor so no variable stators were needed. To meet the short afterburner requirement an arrangement known as mix-then-burn, as used in current engines, was not possible because it was too long and heavy. The RB199 used a much shorter arrangement known as mix/burn.

The RB199 first ran on 27 September 1971 at Patchway, UK.  It was flight-tested using an Avro Vulcan with the engine installed in a nacelle that was representative of the Tornado aircraft. The Vulcan first flew with the RB199 in 1972.

Service flying with the Royal Air Force, German Navy and German and Italian Air Forces in the European environment showed normal failure mechanisms for turbine blades, thermal fatigue, creep and high cycle fatigue (HCF) so development started on replacing the initial production equiaxed blades with single-crystal ones which last longer at high temperatures.

Sand ingestion tests had been done and passed as part of the qualification for service introduction but operating in desert conditions with the Royal Saudi Air Force produced new problems. Frequent flying in air carrying different sizes of sand particles caused deposits on the HP turbine blades from sand passing through the combustor. In addition, sand carried with the cooling air through the blades blocked the cooling holes. Single crystal blades were being introduced to improve the life of the blades for the European operating conditions and revised cooling hole arrangements were introduced at the same time to reduce the detrimental effect of sand on blade cooling. With incorporation of these blade processing and cooling changes "Desert Storm Tornado aircraft flew some of the most arduous missions of any Allied aircraft with reliability no worse than peacetime and no engines were rejected for HP Turbine blade defects."

Looking back on the RB199 program in 2002 Chief Engineer for the RB199, Dr.Gordon Lewis, concluded "The final production standard provided satisfactory reliability and performance."

Variants and applications
RB199 Mk 101
Initial variant powered first Tornado IDS deliveries, with a 38.7kN (8700lbf) dry thrust, 66.01kN (14840lbf) with afterburner.
RB199 Mk 103
Powering Tornado IDS strike versions, with a thrust rating of 40.5 kN (dry) 71.2 kN (reheat)
RB199 Mk 104
Powering the Tornado F3 Air Defence Variant, with a thrust rating of 40.5 kN (dry) 73 kN (reheat)
RB 199 Mk104D
Derivative used on the BAe EAP.
RB199 Mk 105
Powering Tornado ECR versions and applicable to IDS, with a thrust rating of 42.5 kN (dry) 74.3 kN (reheat)
RB199-122
A derivative of the Mk104 (originally designated Mk 104E), powering the first two prototypes of the Eurofighter Typhoon (DA1 and DA2) until the initial versions of the Eurojet EJ200 were available.

Engines on display
A Turbo-Union RB199 is on public display at the Royal Air Force Museum Cosford and Brooklands Museum Weybridge.
A Turbo-Union RB199 is on public display at the Morayvia Centre in Kinloss.
A Turbo-Union RB199 is on public display at the Montrose Air Station Heritage Centre
 A Turbo-Union RB199 Mk.103 is on public display at the City of Norwich Aviation Museum in Horsham St Faith, Norfolk.

Specifications (RB199-104)

See also

References
Notes

Bibliography

External links

Rolls-Royce.com - RB199

Low-bypass turbofan engines
1970s turbofan engines
Three-spool turbofan engines

Turbo-Union RB199


Agloë, monotipski rod zelenih algi iz porodice Chlamydomonadaceae, dio reda Chlamydomonadales. Jedina je vrsta A. silvicola, nekada uključivana u rod Chlamydomonas.

Sinonimi
 Chlamydomonas silvicola Chodat = Agloë silvicola (Chodat) Pascher
 Agloë biciliata Pascher = Chlamydomonas biciliata (Pascher) Korshikov
 Agloë cylindrica (Chodat) Pascher = Chlamydomonas cylindrica Chodat

Izvori

Vanjske poveznice

Chlamydomonadaceae
Vrste Chlamydomonadales

Agloë silvicola


في أندونيسيا كتاب للعلامة السوري الدمشقي علي الطنطاوي، يقع هذا الكتاب في مئتي صفحة من القَطْع المعتاد (17×24)، وقد نُشر سنة 1960، وفيه مقالات وأحاديث نشرها علي الطنطاوي أو أذاعها بعد عودته من رحلته في سنة 1954، وهي الرحلة التي أعقبت المؤتمر الإسلامي الكبير الذي عُقد في القدس سنة 1954 لنصرة فلسطين.

نبذة
قال المؤلف في مقدمة الطبعة الأولى للكتاب: «من ست سنين انعقد في القدس مؤتمر إسلامي للنظر في نكبة فلسطين وطريق العمل على نصرتها، وفدت عليه الوفود من بلاد الإسلام كلها، من مراكش إلى أندونيسيا، وكان» برلماناً شعبياً«مثّل كلَّ بلد فيه زعماؤه وكبار أهله. ورأى أعضاء المؤتمر القدس وما حلّ بها، وشاهدوا آثار المأساة وبقاياها؛ فتقاسموا على نذر أنفسهم للعمل لها. وانتخب المؤتمر لجاناً ثلاثاً، كانت إحداها لجنة للدعاية والإنعاش الروحي، شرّفني برياستها وكلفها أن تطوف العالم الإسلامي، تعرف بفلسطين وتدعو الناس لإمدادها بالمال. وكنا خمسة: اثنين من العراق؛ الشيخ الزهاوي والأستاذ الصواف، واثنين من الجزائر، وأنا. فاعتذر الجزائريان، ورجع الصواف مضطراً من كراتشي، فبقيت مع أستاذنا الجليل، بركة العصر، الشيخ أمجد الزهاوي. وكان علينا أن نجمع المال، ولكنا خفنا أن يقول الناس إننا سرقنا أو أخذنا لأنفسنا؛ فآثرنا السلامة، وجعلنا عملنا أن نشرح للناس قضية فلسطين ونصف لهم مأساتها ونعرض عليهم أدوارها، وأن نؤلف اللجان في كل بلد لتجمع هي المال لها وتبعثه مع أمناء منها».

وأمضى الوفد (أي أمجد الزهاوي وعلي الطنطاوي لا غير) في هذه الرحلة ثمانية أشهر طوّفا فيها في ربع المعمور من الأرض: الباكستان والهند وماليزيا وأندونيسيا. ثم عاد علي الطنطاوي ليحدث بما رآه ووعاه في أحاديثه الإذاعية الأسبوعية من دمشق، وكان أولها حديث بعنوان «أعود»، وفيه: «يا أصدقائي المستمعين، ها أنذا أعود إليكم بعدما غبت عنكم ثمانية أشهر جزعت فيها ربع محيط الأرض، وبلغت فيها أبعد المشرق، ووصلت فيها إلى ما لم يصل إليه ابن بطوطة. رأيت السند والهند، وجزت بورما وسيام، وزرت الملايو وسنغافورة، ورميت أبعد المرامي، آخر أندونيسيا، حيث لم يبقَ بيني وبين أستراليا إلا مرحلة واحدة بالطيارة».

ثم مضى يسرد أخبار الرحلة في عدد من الأحاديث أودع هذا الكتاب أكثرها، بالإضافة إلى مقالات فيها تلخيص لتاريخ أندونيسيا وتاريخ الإسلام فيها، وهي مقالات عظيمة القيمة جليلة المنفعة، وهذه عناوينها: «إسلام أندونيسيا» و«الحركة الإسلامية في أندونيسيا» و«استقلال أندونيسيا». ويلحق بها فصل طويل أكثره ليس من إنشاء المؤلف، بل هو قد اقتطفه من مصادر كثيرة وترك عبارته -كما قال- على ما كانت عليه، وعنوانه: «لمحات من تاريخ الدين والوطنية».

وصلات خارجية
 موقع علي الطنطاوي
 صفحة الكتاب على goodreads.

كتب عن إندونيسيا
كتب غير خيالية 1960
كتب علي الطنطاوي
أدب الرحلات

في إندونيسيا (كتاب)


Ordinul "23 August" a fost o decorație românească instituită prin decretul Consiliului de Stat al RPR nr. 190 din 3 iunie 1959 (publicat în Buletinul Oficial nr. 16 din 17 iunie 1959) și care avea scopul de a comemora răsturnarea la 23 august 1944 a regimului dictatorial al mareșalului Ion Antonescu de către regele Mihai I al României.

Primele persoane decorate au fost participanții la lovitura de stat din 23 august 1944. Ulterior, Ordinul a fost acordat personalului militar și civil, român și străin, pentru realizări în domeniul științific sau politic, pentru instruire militară, pentru activități administrative și organizatorice, pentru curaj în luptă, precum și pentru servicii aduse clasei muncitoare. Decorarea era făcută prin decret al Consiliului de Stat al RPR și apoi al RSR.

Descriere
Ordinul "23 August" avea cinci clase cu următoarele însemne:
 clasa I - o stea de aur cu 10 raze împodobită cu diamante (zirconiu); era purtată pe partea stângă a pieptului.
 clasa a II-a - o stea de aur cu 10 raze; era purtată pe partea stângă a pieptului.
 clasa a III-a - o stea de bronz aurit; era purtată agățată de o panglică roșie cu dungi laterale tricolore pe partea stângă a pieptului.
 clasa a IV-a - o stea de bronz argintat; era purtată agățată de o panglică roșie cu dungi laterale tricolore pe partea stângă a pieptului.
 clasa  V-a - o stea de bronz; era purtată agățată de o panglică roșie cu dungi laterale tricolore pe partea stângă a pieptului.

Steaua era confecționată din aur pentru primele două clase și din bronz pentru restul claselor. Ea avea în mijloc un medalion rotund cu stema de stat smălțuită în mijlocul unui inel din frunze de stejar. Pe spatele medaliei se află inscripția: "23 AUGUST".

Baretele ordinului
{|
 |
 |
 |
 |
 |
 |-
 |clasa I
 |clasa a II-a
 |clasa a III-a
 |clasa a IV-a
 |clasa a V-a
 |}

Beneficii
Decorarea cu acest ordin era însoțită de acordarea unui premiu în bani:
 clasa I - 3.000 lei + patru zile de vacanță plătite suplimentar;
 clasa a II-a - 2.500 lei + trei zile de vacanță plătite suplimentar;
 clasa a III-a - 1.500 lei + două zile de vacanță plătite suplimentar;
 clasa a IV-a - 1.000 lei;
 clasa  V-a - 500 de lei.

Vezi și
 Persoane decorate cu Ordinul "23 August"

23 August

Ordinul „23 August”


Birnagar (en bengalí: বীরনগর ) es una ciudad de la India, en el distrito de Nadia, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 19  a 104 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 33 333 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Birnagar


La Carretera de Nebraska 96, y abreviada NE 96 (en inglés: Nebraska Highway 96) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Oeste desde la  norte de Taylor hacia el Este en la  sur de Burwell. La carretera tiene una longitud de 32,3 km (20.05 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 96 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 96


Daana Veera Soora Karna () is a 1977 Indian Telugu-language Hindu mythological film co-written, produced and directed by N. T. Rama Rao under his banner, Ramakrishna Cine Studios. Based on the life of Karna from the Mahabharata, it stars Rama Rao in three roles: the title character, Duryodhana, and Krishna. It also stars Rao's sons Nandamuri Harikrishna and Nandamuri Balakrishna, who play the roles of Arjuna and Abhimanyu, respectively. Music for the film was composed by Pendyala Nageswara Rao.

Made on a budget of 10 lakhs (one million Indian rupees), the film was a commercial success and became the highest-grossing Telugu film at the time, grossing 1.52 crore (15–20 million rupees). It is regarded as one of the greatest films of Telugu cinema.

Plot

A baby has been rescued from the Ganga river by charioteer Adhiratha, who adopts the boy and names him Karna. Years later, Karna witnesses the scene of Dronacharya taking off Ekalavya's thumb so that Arjuna could surpass him as an archer. At this injustice, Karna swears a rivalry against Arjuna.

Karna studies under Parasurama to become an expert archer. One day, Karna is bitten by Indra in the form of an insect and bears the pain so as not to disturb a sleeping Parasurama. When Parasurama awakens and sees the blood, he believes Karna to be of the kshatriya caste and curses him, as his efforts at teaching him would have been wasted. Parasurama later recognizes Karna as Sutaputra, but cannot take back his curse.

While travelling, Karna tries to save a Brahmin's cow from Indra in the form of a lion; he fails, and the Brahmin curses Karna to die in a helpless situation. Later, moved by a young girl's tears, Karna squeezes spilled ghee (butter) from the soil and is cursed by Bhudevi to be dishonored by crushing his chariot wheel into her in his last stage of life.

Arjuna is being praised by Dronacharya for winning an archery tournament at the fort of Hastinapuram, when Karna arrives to challenge him but is insulted due to his low birth. Duryodhana saves his pride by making him king of Anga, and Karna dedicates his life to Duryodhana and they become soulmates. Duryodhana is invited to join Dharmaraja, who suffers a series of misfortunes at the hands of Shakuni and is forced into years of exile. Lord Krishna attempts to negotiate and reveals Karna's birth secret. Out of loyalty, Karna remains with Duryodhana, while tensions escalate toward the Kurukshetra War with the Pandavas.

Chief military commander Bhishma insults Karna by recognizing him as Ardharatha, and Karna swears not to enter the battlefield before Bhishma. Bhishma collapses as the war begins, and makes contrition to Karna on an arrow bed. Karna takes Bhishma's blessing and enters the battlefield. To protect the Pandavas' honor, Abhimanyu enters the battlefield and single-handedly defeats most of the army; to stop him, Karna is ordered to destroy his bow, after which Abhimanyu is overwhelmed and killed. That evening, Karna weeps over the body of his defeated adversary and declares that Abhimanyu is an immortal whereas he was the one who had perished.

The next morning, Krishna sends Kunti to request Karna join the Pandavas or swear not to kill them. Karna blames Kunti, the mother who abandoned him, for the destruction, but swears not to kill anyone except Arjuna, on the condition that Kunti have five sons if either he or Arjuna dies. The next day on the battlefield, Karna tries to kill Arjuna, who is protected by Lord Krishna. He later defeats all the Pandavas after the deaths of his sons at their hands but every time, he remembers his promise to Kunti and does not kill them. After sparing the Pandavas, he announces to Kunti in the middle of the battle that 'he had sacrificed his sons for hers'. Krishna sends Indra in the form of a Brahim to trick Karna into giving up the divine breastplate which protects him. Karna does so, even knowing the truth, and Indra gifts him a powerful weapon that can only be used once. While wishing to use it against Arjuna, Karna is forced to use it when the camp is attacked at night.

The next day, Shalya, an uncle of the Pandavas is appointed as Karna's charioteer and demoralizes him on Krishna's instructions.  The accumulated curses work together and Karna collapses. Krishna explains Karna's glory to Arjuna, then appears to Karna as a Brahim begging for alms. Karna breaks out his golden tooth as a donation. Kunti arrives and declares Karna's birth secret, angering Dharmaraja who curses the women against keeping secrets.

Karna dies in Kunti's lap and his soul enters Surya, the Sun God. Duryodhana attempts to abandon the war to grieve but is forced back.  He chooses his opponent to settle the war, but Krishna reveals Duryodhana's weak point which is struck in a dishonorable manner. As he dies, Duryodhana questions Krishna's piety. Duryodhana and Karna are then shown meeting in heaven, displaying an immortal friendship.

Cast

 N. T. Rama Rao as Srikrishna, Karna, and Duryodhana
 Nandamuri Balakrishna as Abhimanyu
 Nandamuri Harikrishna as Arjuna
 Satyanarayana as Bhima
S. Varalakshmi as Kunti
 Gummadi as Parashurama
 Dhulipala Seetarama Sastry as Shakuni
 Mikkilineni as Bhishma
 Mukkamala as Shalya
 Rajanala as Drona
 M. Prabhakar Reddy as Dharma Raju
 P. J. Sarma as Vidura
 Chalapathi Rao as Indra, Adhiratha, Jarasandha and Dhrishtadyumna
 Jagga Rao as Dushasana
 Jaya Bhaskar as Ekalavya and Surya
 Sharada as Draupadi
 Kanchana as Subhadra
 B. Saroja Devi as Vrishali
 Prabha as Bhanumati
 Rajasree
 Deepa as Uttara
 Jayamalini as Dancer
 Halam as Dancer

Chalapathi Rao performed four roles and also appears in two other costumes as disguises of Indra, while Jaya Bhaskar did a dual role.

Production
Daana Veera Soora Karna was launched on 7 June 1976 at Ramakrishna Cine Studios, Hyderabad by M. G. Ramachandran who also clapped the first shot of the film. Ramarao initially wanted Akkineni Nageswara Rao to play the role of Krishna as he was already playing the roles of Suyodhana and Karna however Rao said that the "Pandavas should appear shorter when shown by his side, and that'd spoil the overall screen presence" so it was also portrayed as Ramarao. Kondaveeti Venkatakavi who was a principal of Sanskrit college was chosen to write the film's dialogues.

When Ramarao was planning this film, the same time Krishna planned to make Kurukshetra, another film based on Mahabharata which lead Ramarao to start this immediately with an intent to release the film on Sankranti sooner. The film was completely shot in 43 working days at Ramakrishna Cine Studios thus becoming the first film to be shot there.

Soundtrack
The music was composed by Pendyala Nageswara Rao.

S. Rajeswara Rao was initially the music director for the film, and set the songs "Ye Thalli Ninu Kannadho" and the verses were to music. The rest of the soundtrack was completed by Pendyala Nageswara Rao. However, the title card shows only Pendyala's name.

The film has ten songs and 35 verses. Most of the verses are taken from Paandavodyoga Vijayam and Sree Krishna Raayabaram by the poet duo Tirupati Venkata Kavulu. Pundareekakshayya secured the rights to use the verses when working on the film Sreekrishnaavataaram. They were sought for the competing film Kuruskshetram but Pundareekakshayya instead gave the rights to Rama Rao.

S. P. Balasubrahmanyam and Peesapati Raghuramayya sang initial versions of the Raayabaram verses, which were re-recorded by V. Ramakrishna.

Padmalaya Studios secured the rights of Ghantasala's Bhagavadgeeta audio after his death and used those verses in Kurukshetram, while DVS Karna used "prosaic" Bhagavadgeeta for the most part.

The dialogues of the film also became very popular, and were released as LP and audio cassettes by HMV.

Release
The film was approved by censors on 12 January 1977 and released on 14 January. Gemini film labs was unable to print all 30 orders of the film in the time available, so its premiered was limited to 14 cinemas on the day of its release. The film ran for 100 days in 9 cinemas and 250 days at the Hyderabad Shanti Theatre.

With a budget of less than 10 lakhs (one million Indian rupees), the film earned more than ₹1 crore (ten million rupees) in its first run. It was sold for 60 lakhs (6 million rupees) for a 1994 re-release, with 30 prints earning more than ₹1 crore.

It was the second Telugu film after Lava Kusa to gross ₹1 crore (ten million rupees) and the first Telugu film to collect ₹2 crores (with an average ticket price being ₹1 in 1977).

In the first twenty years after its release, the film sold the highest number of tickets, beating all the new releases for the year in 13 different years.

Awards
P. Susheela won Nandi Award for Best Female Playback Singer for the song "Kalagantino Swamy"

References

External links

1977 films
Indian epic films
Films scored by Pendyala Nageswara Rao
1970s Telugu-language films
Films about Hinduism
Films based on the Mahabharata
Films directed by N. T. Rama Rao
Krishna in popular culture

Daana Veera Soora Karna


Kışlacık, Çubuk - Ankara ili Çubuk ilçesine bağlı mahalle
 Kışlacık, Mecitözü - Çorum ili Mecitözü ilçesine bağlı köy
 Kışlacık, Kemaliye - Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı köy
 Kışlacık, Vize - Kırklareli ili Vize ilçesine bağlı köy
 Kışlacık, Mesudiye - Ordu ili Mesudiye ilçesine bağlı mahalle
 Kışlacık, Siirt - Siirt ili merkez ilçesine bağlı köy

Kışlacık


The Big Bluff este un film noir american din 1955 regizat de W. Lee Wilder. În rolurile principale joacă actorii John Bromfield, Martha Vickers și Robert Hutton.

Actori
 John Bromfield ca Ricardo 'Rick' De Villa
 Martha Vickers ca Valerie Bancroft
 Robert Hutton ca Dr. Peter Kirk
 Rosemarie Bowe ca Fritzi Darvel
 Eve Miller ca Detective Sgt. John Fullmer
 Eddie Bee ca Don Darvel
 Robert Bice ca Dr. Tom Harrison
 Pierre Watkin ca Jim Winthrop
 Beal Wong ca Art Dealer
 Rusty Wescoatt ca Husky Detective at Finale
 Mitchell Kowal ca Coroner
 Jack Daly ca Master of Ceremonies

Note

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme regizate de W. Lee Wilder
Filme United Artists
Filme noir

The Big Bluff


فويفودينا (بالصربية:Vojvodina / Војводина) هي مقاطعة صربية ذاتية الحكم تقع في شمال صربيا، تضم فويفودينا حوالي 27% من مجموع سكان صربيا إذ يبلغ عدد سكان المقاطعة نحو 2، 031، 992 نسمة (2002) ، وتقع في الجزء الشمالي من صربيا عند سهل بانيونيان ، في أوروبا الوسطى، وعاصمتها نوفي ساد وهي أكبر مدينة في المقاطعة.
يبلغ مساحتها 21.553كم2،  بينما ثاني أكبر مدينة في المقاطعة هي سوبتيتسا، وتبلغ عدد اللغات الرسمية 6 لغات، وتوجد أكثر من 26 مجموعة عرقية.
يحدها من الغرب كرواتيا، ومن الشرق رومانيا، ومن الشمال المجر، ومن الجنوب بقية أراضي صربيا

التاريخ

عبر التاريخ، كان إقليم فويفودينا جزءاً من داسيا ، والإمبراطورية الرومانية ، الإمبراطورية البيزنطية، و مملكة جيبيد ،و أفار جانا، و مملكة فرانكيش،و مملكة كرواتيا، ومورفيا العظمى، والإمبروطورية البلغارية، والأمبراوطورية الصربية، ومملكة المجر، والدولة العثمانية ، والإمبراطورية النمساوية، والإمبراطورية النمساوية المجرية، ومملكة الصرب والكروات والسلوفينيين، ومملكة يوغسلافيا، ودولة كرواتيا المستقلة، وجمهورية يوغسلافيا الإتحادية الاشتراكية، وصربيا والجبل الأسود و أخيراً جمهورية صربيا .

ومنذ عام 1945م، فويفودينا هي جزء من صربيا.
بين عام 1849م و1860م،  كانت هذه المنطقة تسمى صربيا فويفودشيب وتاميس بانات.
وفي عام 1918م انضمت القوة المتحالفة مع فويفودينا الي مملكة صربيا، وفي عام 1945 أصبحت جزءاً من يوغسلافيا، مع كوسوفو، تمتعت فويفودينا بالحكم الذاتي بين عام 1945م و1988م، مع انها كانت تتمتع بالاستقلال في عام1945م، وكانت كوسوفو منطقة ذاتية الحكم، لكن تم ذلك لتصبحا متساويتين بالنسبة للمركز عام 1966.

الحكم الروماني

أثناء الحكم الروماني، سريمسكا ميتروفيتشا هو واحد من ستة من أباطرة الرومان، ولد في فويفودينا أو محيطها، وكانت عاصمة الإمبراطورية الرومانية وكانت تقسم إلى عدة وحدات إدارية، بما فيها من انخفاضات تضارسية كسهل بانونيا، وسهل بانونيا سكواندا، وسهل أبرشية بانونيا، ومحافظة برتيوري إليريكوم، واستمر حكم الرومان حتى القرن الخامس، وبعد ذلك أصبحت المنطقة تتنازعها مختلف الشعوب وبدأت الحروب في المنطقة، في حين كانت جزءاً من بانات مقاطعة داسيا،  و باكا هي مقاطعة في رومانيا وتقع على سهول بانونيا.

استقرّ السلوفاك في فويفودنا في بين القرن السادس والقرن السابع.
وفي القرن التاسع، خضعت المنطقة لحكم سالان وقلاد، وهم من دوقات بلغاريا ، وكان مسكن سالان في تيتل.

الحكم المجري

معظم فويفودينا أصبحت جزءاً من مملكة المجر في القرن الحادي عشر، وبقيت جزءاً من المجر حتى عام 1918م، باستثناء فترة الحكم العثماني لفويفودينا.
التوازن الديموغرافي بدأ بالتغيير في أواخر القرن الرابع عشر، مع لجوء أعداد من الصرب من صربيا التي غزتها الجيوش العثمانية.
تم إجراء أول تعداد تركي في عام 1557م-1558م وكانت الأغلبية في الأجزاء الشمالية من للمجر. استقرّ أعداد كبيرة من الصرب في فويفودينا باعتبارها مقاطعة تتبع سياسة واعية إلى جانب إمبراطور هابسبورغ في أواخر القرن السابع عشر، و قد منح الصرب استثناءات على نطاق واسع وحقوق المجتمع، في مقابل تشكيل ميليشيا للمحافظة على الحدود ضد الغزاة من الجنوب، و رغم استقرار فويفودينا في تلك الفترة عانت المجر من حالة من الاضطراب المدني .

وفي عام 1716، منعت فيينا مؤقتاً دخول المنطقة من جانب المجريين واليهود ، و جلب عدد كبير من السلوفاك و الألمان للمنطقة .
في عام 1782م، احتج المجريين، على استعمار المنطقة من السلوفاك و الألمان مرة أخرى.
خلال الثورة عام 1848-1849، نجحت فيينا في حشد الصرب في الحكومة المجرية المحلية وتشكيل ميليشيا قامت خلال الحرب الأهلية التي ضربت هذه المنطقة، وارتكبت هذه الميليشيا فظائع رهيبة ضد السكان المدنيين.
وبعد فوز المجر، أنشئت حكومة جديدة في الإقليم واستمرت حتى عام 1860م، وكانت اللغة الرسمية لها الإلمانية،
وبعد سبع سنوات أي في عام 1860 جاءت فترة ازدهار اقتصادي مع توترات في العلاقات العرقية بين المجريين والصرب .
وتمت معاهدة السلام عام 1918، و أنضمت فويفودينا لصربيا بالإضافة إلى أجزاء من لكرواتيا وسلوفاكيا، وبين عام1918 و1940، و في ذلك الوقت كان أكثر 80، 000 من الصرب قد غدوا من سكان مقاطعة.

الحكم العثماني

كانت الفترة العثمانية فترة رخاء في الإقليم  فبعد أن هزمت من المجر في معركة موهاج، وقعت المنطقة في حالة من الفوضى والحروب الأهلية، وفي عام 1526 أنشأ جوفان نيناد، زعيم الصرب المرتزق حكماً في باكا، شمال بانات وجزء صغير من سيرميا، وفصلت فويفودينا من العثمانيين مع ان كانت دولة مستقلة، مع عاصمتها سوبوتيكا، مع كامل قوتها، أما يوفان نيناد الإمبراطور الصربي في سوبوتيكا فقد استفاد من ميزة الخلط في الوضع العسكري والسياسي، و حصل صراع بين المجريين النبلاء و يوفان الصربي وانتصروا على القوات الصربية في صيف عام 1526. و أغتيل الإمبراطور يوفان نيناد .
خلال السنوات القليلة التي أعقبت مقتل يوفان ألحقت فويفودينا با الدولة العثمانية والتي حكمتها حتى القرن السابع عشر والنصف الأول من القرن الثامن عشر، و في عام 1669 تمت معاهدة كارلويتز وتم انسحاب القوات العثمانية من وسط أوروبا وسيادة إمبراطورية هابسبورغ في وسط أوروبا، ووفقاً للمعاهدة أصبح الجزء الغربي من فويفودينا تابعاً لإمبراطورية هابسبورغ، والجزء الشرقي من فويفودينا تابعاً لمدينة تيميسفار بسبب الغزو النمساوي عام 1716.هذا التقرير صدق في معاهدات باسارويتز عام 1718.

فترات الحكم الذاتي في صربيا

في بداية حكم إمبراطورية هابسبورغ، دمجت كل المناطق في منطقة عسكرية على حدود هابسبورغ، في حين أن الأجزاء الغربية من باكا وضعت تحت إدارة حكومة باك المدنية داخل البلاد.
فيما بعد، تم توسيع الإدارة المدنية في الشمال وأجزاء أخرى من المنطقة، في حين ان الأجزاء الجنوبية كانت لا تزال تحت الإدارة العسكرية.
الأجزاء الشرقية كانت تحت سيطرة الدولة العثمانية بين عام 1787-1788 خلال الحرب الروسية التركية .
في مايو أعلنت جمعية سريمسكي كارلوفيتش (13-15 مايو 1848) دستور صربيا و بموجبه أصبح إقليم فويفوشيب منطقة حكم ذاتي ضمن صربيا داخل الإمبراطورية النمساوية.
وتم اندماج فويفوشيب وسيرميا و باكا وباناتا وبرانجا، وتم انتخاب رئيساً لهم.
أسس جوزيف راجاسيك المجلس التنفيذي، وكان مركزه في محافظة بانوفينا الدانوب في الفترة من 3 أكتوبر 1929 إلى 1941 ، وبشكل أكثر دقة 1929.
في عام 1989، استقلت كوسوفو، بعد أن قام سلوبودان ميلوسوفيتش في سنة 1989 بإلغاء الحكم الذاتي الموسع الذي منح إلى كوسوفو في سنة 1974.

السياحة
السياحة في فويفودينا في تطور مستمر فهناك المناظر الطبيعية الخلابة (انظر للصورة)، و الأنهار الكبيرة، والقنوات والبحيرات، و تمثل حديقة فروسكا غورا(حديقة وطنية) أهم المعالم السياحية، كما تتميز الأنهار بوفرة الأسماك، وهناك المعالم التاريخية والثقافية، و الآثار المختلفة، وتهتم فويفودينا بالمتاحف وتعتبر جزء مهم من السياحة الثقافية فيها.

انظر أيضًا

 برلمان فويفودينا.

المراجع

بلدان وأقاليم ناطقة بالصربية
دول وأقاليم أسست في 1944
مناطق حكم ذاتي
مناطق في أوروبا ذات لغات رسمية متعددة
تأسيسات سنة 1944 في يوغوسلافيا

فويفودينا


Muslimanska knjižnica je bila prva bošnjačka nakladnička kuća, koja je djelovala od 1912. do 1915. godine u Mostaru. Iako je bila odvojena od Biser, nastavljala je zacrtanu politiku ovog časopisa. Osnivač ove knjižnice bio je Muhamed Bekir Kalajdžić.

Povijest
Gotovo paralelno s časopisom Biser Muhamed Bekir Kalajdžić pokreće Muslimansku knjižnicu. Iako je bila odvojena od Bisera, nastavljala je zacrtanu politiku ovog časopisa. Želja osnivača bila je da u ovoj velikoj Knjižnici iz Behara pretiska prijevode i poučno zabavne tekstove "da bi se okoristili time Bošnjaci". Ovo se na jedan određeni način i ostvaruje. Pored dijela islamsko‑prosvjetnog sadržaja, Knjižnici su uzor bile Mala knjižnica Pachera i Kisića i slična Matice hrvatske.

Od 1912. do 1915. godine Knjižnica je objavila 36 redovnih i izvanrednih izdanja. Za ovu ustanovu Musa Ćazim Ćatić preveo je dvanaest djela s turskog i arapskog jezika. Prvi svjetski rat prekinuo je djelatnost ove značajne ustanove, ne samo za Bošnjake nego i za Bosnu i Hercegovinu, tako da je i prestala s radom.

Izvori

Vanjske poveznice
 Bošnjačko buđenje iz mrtvila 1911: Muslimanska biblioteka Muhameda Bekira Kalajdžića

Bosanskohercegovačka književnost

Muslimanska knjižnica u Mostaru


, né le , est un enseignant-chercheur et historien français. Directeur d'études à l'École pratique des hautes études, il est spécialiste d'héraldique.

Biographie

Formation et carrière
Agrégé d'histoire, Laurent Hablot a soutenu une thèse intitulée Les devises et l'emblématique des princes en France et en Europe à la fin du Moyen Âge. Il est élu maître de conférences à l'Université de Poitiers en 2007, puis membre de l'École française de Rome en 2014. Il devient en 2016 directeur d'études de la IVe section à l'École pratique des hautes études, où il occupe la chaire d'emblématique occidentale, créée après le départ de Michel Pastoureau. Il enseigne l'emblématique à l'École nationale des chartes et à l'École du Louvre.

Activité scientifique
Laurent Hablot est un promoteur actif des sciences auxiliaires de l'histoire. Il est le coordinateur de plusieurs bases de données scientifiques en ligne, permettant le catalogage de sources inédites. Il a ainsi fondé l'armorial monumental du Moyen Âge (ARMMA), la base numérique des sceaux conservés en France (SIGILLA) et la base sur l'emblématique européenne de la fin du Moyen Âge (DEVISE).

Auteur de nombreux ouvrages et articles scientifiques sur l'histoire du Moyen Âge, il reçoit en 2019 le prix Duchalais de l'Académie des inscriptions et belles-lettres pour son Manuel d'héraldique et d'emblématique médiévale.

En 2022, Laurent Hablot devient commissaire d'une exposition internationale avec Le blason des temps nouveaux. Signes, couleurs et emblèmes dans la France de la Renaissance, organisée au Château d'Écouen.

Vulgarisation et activités associatives
Laurent Hablot est membre du bureau de la Société française d'héraldique et de sigillographie, membre de l'Académie internationale d'héraldique et membre associé de la Société des antiquaires de France.

En tant qu'héraldiste, il a dessiné les armoiries de plusieurs familles pour des textes scientifiques ou destinés au grand public.

Laurent Hablot est impliqué dans la vie associative de la Nouvelle-Aquitaine : il a ainsi organisé des communications sur Jeanne d'Arc à Poitiers, a contribué à une exposition consacrée aux seigneurs de Parthenay et a été bénévole à l'Église Notre-Dame-la-Grande de Poitiers.

Publications

Ouvrages
 Manuel d'héraldique et d'emblématique médiévale, Tours, Presses universitaires François Rabelais, 2019 (prix Duchalais de l'Académie des inscriptions et belles-lettres)
 Jeanne d'Arc. Sainte ou sorcière, Paris, Garnier (Ils ont fait la France), 2011

Direction d'ouvrages
 Avec Thierry Crépin-Leblond et Anne Ritz-Guilbert, Le blason des temps nouveaux. Signes, emblèmes et couleurs dans la France de la Renaissance, Paris, Musée national de la Renaissance – château d'Écouen-In Fine éditions d'art, 2022
 Avec Claudia Rabel et François Jacquesson, Dans-atelier de Michel Past, 2022oureau, Tours, Presses universitaires François Rabelais (Iconotextes), 2021
 Avec Torsten Hiltmann, Heraldic Artists and Painters in the Middle Ages and Early Modern Times, Ostfildern, Thorbecke (Heraldic studies, 1), 2018
 Avec Laurent Vissière, Les paysages sonores du Moyen Age à la Renaissance, Rennes, Presses universitaires de Rennes (Histoire), 2015
 Avec Catalina Girbea et Raluca Radulescu, Marqueurs d'identité dans la littérature médiévale : mettre en signe l'individu et la famille (XIIe-XVe siècles), Turnhout, Brepols (Histoires de famille, 17), 2014
 Avec Martin Aurell et alii, Signes et couleurs des identités politiques du Moyen Âge à nos jours, Rennes, Presses universitaires de Rennes (Histoire), 2008

Notes et références

Liens externes

Historien français du XXIe siècle
Naissance en janvier 1972

Laurent Hablot