Nicolás Bonelli (Concepción del Uruguay, 25 de octubre de 1983) es un mecánico y piloto argentino de automovilismo de velocidad. Desarrolló su carrera deportiva compitiendo en karting y en Fórmulas provinciales. Sin embargo, su mayor experiencia la consiguió compitiendo al lado de su hermano mayor Próspero Bonelli, a quien, además de trabajar junto a él como mecánico en su propia estructura de Turismo Carretera, lo acompañaba como copiloto, corriendo en la categoría TC Pista.

Tras la histórica supresión de copilotos implementada por la ACTC, Nicolás Bonelli terminaría dando un fuerte impulso a su carrera deportiva como piloto al debutar en 2010 en la categoría TC Mouras, donde además de competir con un Ford Falcon del equipo de su hermano, terminó quedándose con el subcampeonato de ese año, y con un ascenso al TC Pista.

En 2011, compitió en el TC Pista, siempre apostando a la preparación propia con el trabajo que realiza en el Bonelli Competición junto a su hermano Próspero. En este año, clasificó al Play Off final para definir el título, llegando a la final con las mayores posibilidades de proclamarse campeón, sin embargo, en la última fecha terminó perdiendo el título en manos del piloto Leonel Sotro. Esto, sin embargo, no detuvo la escalada de Bonelli, quien por ser subcampeón recibió la habilitación oficial para ascender al Turismo Carretera

Biografía
A pesar de haberse iniciado en los karts, Nicolás Bonelli adquirió su experiencia deportiva trabajando principalmente como mecánico en el taller de su casa familiar. Desde allí, se dedicó a la preparación de motores, lo que lo terminaría llevando a ser una de las piezas claves de la estructura que había montado su hermano Próspero, el Bonelli Competición. En ese lugar, Nicolás forjó no solo sus conocimientos de mecánica, sino también su primera base deportiva.

Dotado de una gran técnica, Nicolás Bonelli compitió en karts durante cuatro años, proclamándose campeón en 1993 del Provincial de karting. Sin embargo, tras este lauro terminó dejando momentáneamente su carrera para trabajar más de lleno en la atención de los autos de su hermano, durante la participación de este en las categorías Fórmula Entrerriana, Fórmula Renault Argentina y Súper Renault. Hasta que en 2003 nuevamente se subió a un automóvil, pero en este caso como copiloto de su hermano, en lo que fue el debut de la escudería en el TC Pista, antesala de la categoría más importante del país, el Turismo Carretera. Durante su carrera como copiloto, terminó compartiendo junto a su hermano el título de campeón de 2007.

Sin embargo, no todas fueron buenas para Nicolás, ya que ese año la Asociación Corredores de Turismo Carretera terminó dando la histórica decisión de suprimir a los copilotos de todas sus categorías, debido a la muerte del piloto de TC Guillermo Castellanos. Tras esta decisión, cerró el año viéndolo "de abajo", trabajando en la mecánica del coche. Esta decisión, sin embargo, terminó repercutiendo en su carrera, ya que al año siguiente comenzó a darle forma a su faceta conductiva.

En 2008, debutó como corredor en la categoría Fórmula Entrerriana, corriendo sin consistencia hasta el año siguiente. Tras su paso por las fórmulas en el bienio 2008-2009, recibió el apoyo de su hermano Próspero para competir en la categoría TC Mouras, segundo escalón de la ACTC para llegar al TC. Nuevamente, la unión de estos dos hermanos terminó rindiendo sus frutos en este caso, a favor de Nicolás quien terminó peleando ese año el título, quedándose finalmente con el subcampeonato por detrás del JP Racing una escudería de alto poder económico dentro del TC. El subcampeonato, le terminó reabriendo a Nicolás las puertas del TC Pista, pero en esta oportunidad como piloto.

En 2011, tuvo su debut como piloto en el TC Pista. Durante el desarrollo del torneo, consiguió clasificar a los Play off definitorios, para determinar quién sería el ganador de la Copa de Plata "Río Uruguay Seguros" y a la postre nuevo campeón de TC Pista. Ya en el Play Off, consiguió capitalizar errores ajenos y aprovechar el potencial del coche que le entregaba su equipo, cosechando una considerable suma de puntos, que lo pusieron a la vanguardia del torneo, hasta la última fecha. En ella, tanto él como su rival de turno Leonel Sotro, llegaron con las más claras chances de campeonar. Sin embargo, durante el desarrollo de las series y la carrera final, el coche de Bonelli le terminaría jugando una mala pasada, dejándole a Sotro el título servido. Finalmente, el subcampeonato quedó en poder del piloto de Concepción del Uruguay, como así también una de las habilitaciones para competir en el Turismo Carretera, sin embargo e su afán de poder conquistar el título, rehusaría de ese beneficio compitiendo una temporada más en TC Pista.

En 2012 encontró nuevamente en la segunda división de la Asociación Corredores de Turismo Carretera, siempre al mando de su unidad Ford Falcon, de la cual él mismo se encargaba de su preparación junto a su hermano mayor Próspero Bonelli. El panorama para él se mostró muy favorable a lo largo del torneo, clasificando por segunda vez consecutiva al Play Off por la Copa de Plata "Río Uruguay Seguros" y arribando a la última competencia como el piloto con mejores perspectivas a ganarla, debido a que en el año conseguiió subir al primer escalón del podio en su tercera presentación en la competencia desarrollada en el Autódromo Jorge Ángel Pena de Mendoza y al arribar a la última fecha como el primero de los pilotos clasificados que obtuvieran una victoria anual. De esta forma, es la segunda final consecutiva a la que arriba este piloto, quedando muy cerca de conseguir el objetivo por el cual rechazara el ascenso a la máxima categoría del automovilismo argentino.

Su mejor resultado dentro del Turismo Carretera es un segundo puesto, conseguido en el autódromo Hermanos Emiliozzi el 23 de agosto de 2015,

Trayectoria

Resultados completos TC Mouras

Palmarés

Otras distinciones

Fuentes consultadas
 Bíografía y trayectoria de Nicolás Bonelli

Nacidos en Concepción del Uruguay
Pilotos de automovilismo de Argentina
Pilotos de Turismo Carretera
Pilotos de TC Pista
Pilotos de TC Mouras
Deportistas de la provincia de Entre Ríos

Nicolás Bonelli


බෞද්ධාගම පිළිබඳව ධර්ම ග්‍රන්ථ සහ ආදර්ශ පාඨ බොහෝ ඇත්තේය.  යම් ආදර්ශ පාඨ ආගම අරමුණු කොට ගෙන ඇති නමුත් අනෙකුත් දෑ, විශේෂයෙන්ම ශාස්ත්‍රඥ කරුණු ඉස්මතු කොට දක්වන්නේය. බෞද්ධාගම පිළිබඳව ලියැවී ඇති ග්‍රන්ථය හඳුන් වන්නේ ත්‍රිපිටකය යනුවෙන්ය. එය කොටස් තුනකට බෙදී ඇත. විනය පිටකය, සූත්‍ර පිටකය සහ අභිධර්ම පිටකය වේ.
බුදුන් වහන්සේගේ පරිනිර්වාණයෙන් අනතුරුව මහා කාශ්‍යප තෙරුන්ගේ මූලිකත්වයෙන් බුදුන් වහන්සේ දේශනා කොට වදාළ සූත්‍රයන් ග්‍රන්ථ තුළ පෙළ ගැස්විය. ඉතිහාසයේ සඳහන් වන පරිදි ආනන්ද තෙරණුවන් අභිධර්මය පිළිබඳව දේශනාවන් සටහන් කිරීමට උපකාර වී ඇත. ඒවාගේම උපාලි තෙරණුවන් විනය පිලිබඳව රෙගුලාසි ගොනු කර සිටියේය. මෙම සටහන් ත්‍රිපිටකයේ පදනම විය.
ථේරවාද ධර්මය සැලකෙන්නේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කොට වදාර නොවෙනස් ධර්මය ලෙසටය. මහායානය සැලකේන්නේ බුදු දහම අන් අයගෙන් එක් වූ අදහස් සහ අනුශාසනා ඇති ධර්මයක් ලෙසටය. මහායාන සූත්‍ර හයසීයක් පමණ දැනට සොයාගෙන ඇත්තේය.
මහායාන බුදු දහම ප්‍රගුණ කර ඇති අය මහායාන සූත්‍ර තුළ ඇති දෑ පමණක් උපයෝගි කරගන්නේය. ඔවුන් විශ්වාස කරන්නේ එම සූත්‍ර වල ඇත්තේ බෝධි සත්වයන්ගේ ජීවන මාර්ගය යන්නය. එනමුත් මෙම ධර්මය ථේරවාද බෞද්ධයින් බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මය ලෙස පිළිනොගන්නේය.
බෞද්ධාගමේ විශ්ව සම්ප්‍රදායන් අධ්‍යයනය කිරීමට කේන්ද්‍රික පෙළ පොත් නැත්තේය. කෙසේ නමුත් විනය පිටකය හඳුන් වන්නේ බෞද්ධාගමේ හරය යනුවෙන්ය.
වර්ෂ ගණනාවක සිට බෞද්ධාගමෙහි ඇතුළත් විශේෂිත දේශනා සංශ්ලේෂණය කිරීමට වෙහෙස වී ඇත. ශ්‍රි ලංකාවේ එම ව්‍යායාමයේ ප්‍රතිඵලයක් වන්නේ ධම්ම පදයයි.

සටහන්

බෞද්ධ ග්‍රන්ථ


La Statue équestre du maréchal Joffre est une sculpture équestre du maréchal Joseph Joffre réalisée par le sculpteur Maxime Real del Sarte et inaugurée le 10 juin 1939.

L'œuvre est située au bout du Champ-de-Mars, sur la place Joffre, devant l'École militaire à Paris. Elle se trouve dans le même axe que la Statue équestre du Maréchal Foch de la place du Trocadéro-et-du-11-Novembre.

Notes et références

Articles connexes
 Liste des œuvres publiques du  arrondissement de Paris
 Liste des statues équestres de Paris

Liens externes

Statue équestre à Paris
Maxime Real del Sarte
Joseph Joffre
Œuvre d'art dans le 7e arrondissement de Paris

Statue équestre du maréchal Joffre


Babil mitolojisi, Babil mitosları veya Babilonya mitosları. Genel olarak Sümer ve Asur mitoslarıyla benzerlik gösterir. Yazılı bulunan metinlerin çoğu Asurlu yazmanlarca yazılmış olup, Asur Kralı Asurbaniphal'in kitaplığından gelmedir. Asur'da karşılaşılan tüm tanrılara Babilonyada da tapılmıştır. 8 temel mitostan bahsedilebilir.

 İştar'ın ölüler Dünyasına inişi
 Babilonya yaratılış mitosu
 Babilonya tufan mitosu
 Babilonya Gılgamış destanı
 Adapa mitosu
 Etana ile Kartal mitosu
 Zu mitosu
 Kurtçuk ve Diş Ağrısı

!Babil
Mitoloji
Mezopotamya dini

Babil mitolojisi


Yarda veya Yard; İngiliz birimleri, Emperyal birimler ve Birleşik Devletler geleneksel birimleri sistemleri içinde yer alan bir uzunluk ölçüsü birimidir. Uzunluk değeri sistemden sisteme değişebilir. 1 yarda 3 fit ya da 36 inçtir (0.91 m ya da 91.44 cm). Genelde mesafeleri ifade etmek için kullanılır. Alan hesaplarında yarda kare, hacim hesaplamalarında ise yarda küp adını alır. Bugün en büyük sıklıkta kullanılan yarda, uzunluk değeri 0,9144 m'ye eşit olan "uluslararası yarda"dır. ABD, Birleşik Krallık ve İngiliz Milletler Topluluğu ülkelerinde kullanılır.

Diğer uzunluk birimleriyle eşitlikleri
1 uluslararası yarda;
 0.5 kulaca (1 kulaç 2 yardadır),
 3 fite (1 fit yardanın üçte biridir)
 36 inçe
 0.9144 metreye (1 metre yaklaşık 1.0936 uluslararası yardadır) eşittir.

Eskiden yarda ikici bir yöntemle ikiye, dörde, sekize ve on altı parçaya bölünürdü. Bu parçalar da sırasıyla yarım-yarda, karış, parmak ve tırnak adlarıyla anılırdı.

Tarihsel köken
İngiltere Kralı I. Henry'nin (1068-1135) burnundan el başparmağına kadar olan bölümü yarda olarak tanımlandığı rivayet edilir.

Ölçünün kökeni esasında belirsizdir. Hem Romalılar hem de Gallerliler daha kısa ayağın katlarını kullandılar, ancak 2+0.5 Roma ayağı bir "adım" (gradus) ve 3 Gal ayağı bir "adım" idi. Proto-Cermen antik dönem kol uzunluğu, Eski İngilizce ęln, Orta İngilizce elne ve modern 1.25 yd'ye dönüşen "alinâ" olarak yeniden yapılandırıldı. (Bu, bazılarının ilerlemeden üç İngiliz fitlik alanı türetmesine yol açtı; ell veya antik ölçüde diğerleri; ve hala 1. Henry'in kol standardından diğerlerine göre). Diğer alanın etimolojisine dayanarak, bazıları bunun aslında bir kişinin bel çevresinden türetildiğini öne sürerken, diğerleri bunun kübik bir ölçü olarak ortaya çıktığına inanıyor.

Ayrıca bakınız
 İngiliz ölçü birimleri
 İnsan çıkışlı ölçü birimleri

Uzunluk birimleri
İmparatorluk birimleri
Amerika Birleşik Devletleri'nde geleneksel birimler
İnsan temelli ölçü birimleri

Yarda


Ardahan,  Türkiye'nin kuzeydoğu köşesinde Doğu Anadolu Bölgesi'nde ve kısmen Doğu Karadeniz'de bulunan, Gürcistan sınırında kurulmuş olan bir ildir. İdari merkezi Ardahan kentidir. Batısında Artvin, güneybatısında Erzurum, güneyinde Kars illeri ve doğuda Gürcistan ile sınır teşkil etmektedir. Türkiye Cumhuriyeti'nin Kafkaslar'a açılan kapısıdır.

1924 yılında il olmuştur. 1926 yılında Kars iline bağlı bir ilçe olmuştur. 1992 yılında Kars ilinden ayrılarak tekrar il olmuştur.

Ardahan, ilin coğrafi yapısı ve tarihi geçmişinden kaynaklanan kendine özgü doğal ve tarihi değerlere sahiptir. Ardahan, Doğu Anadolu Bölgesi'ne has doğal yapısı ve ikliminin yanında Doğu Karadeniz Bölümü'nün topoğrafyasına, iklimine ve bitki örtüsüne geçiş yerleri ile farklı güzellikleri bir arada barındırmaktadır. Yüksek ovaları, akarsuları, ormanları, zengin çiçek çeşitliliğine sahip yaylaları ve iki gölü ile Ardahan keşfedilmeyi bekleyen bir doğa cennetidir.

Gürcistan - Ardahan arasında Türkgözü ve Çıldır Aktaş Sınır Kapısı olmak üzere toplam iki adet sınır kapısı bulunmaktadır.

Tarihçe
Bugün bir il olan Ardahan bölgesinin adı, Osmanlılar Gürcü yönetiminden ele geçirdiği için Gürcüce Artaani'den gelir. İlin merkezi olan Ardahan kentinin tarihi, geleneksel rivayete göre Nuh'un oğlu Yafet'in üçüncü kuşaktan torunu Cavahos tarafından kurulmuştur. Ancak kuruluşunda kent, sırasıyla Kacta-kalaki ve Huri adını taşıyordu. Bu kentin Gürcü tarihinde çok önemli bir yeri olmuştur. Büyük İskender'in komutanı Azon ile Gürcü topluluklarını bir araya getiren I. Parnavaz  (İÖ 326 - İÖ 234) arasındaki savaş bu kent yakınlarında gerçekleşmiş ve Parnavaz'ın Kartli Krallığı'nı kurmasıyla sonuçlanmıştır.

Bu savaştan sonra Parnavaz'ın, hakim olduğu topraklara sekiz eristavi (prens) ve bir komutan atamasının ardından Ardahan bölgesi, Tsunda'ya tayin edilen beşinci eristavinin sınırları içerisinde kaldı. Gürcü kralı III. Mirian (hd. 306-337), Kapadokyalı Azize Nino'nun telkinleriyle Hıristiyanlığın resmi din olarak kabul edince, kilise inşa etmek ve halkı vaftiz etmek üzere Bizans İmparatoru I. Konstantin'den rahip ve mimarlar yollamasını talep etti. Bu dönemde ilk Gürcü kilisesi Ardahan sınırlarında içinde inşa edilmiştir. Eruşeti'de (şimdi Ardahan'ın Hanak ilçesine bağlı Oğuzyolu köyü) yapılan bu kilise, I. Konstantin'in Hıristiyanlığın kabul edilmesinden duyduğu memnuniyetin bir göstergesi olarak Gürcistan'a yolladığı ve İsa'nın çarmıha gerilişi sırasında ellerine çakılan çivilerle kutsanmıştır.

Kral Vahtang Gorgasali'nin 5. yüzyılda piskopos tayin ettiği on bir kilise arasında Klarceti'deki Ahiza Kilisesi ile Ardahan bölgesindeki kilise de yer alıyordu. Arap akınlarının ve başkent Tiflis'te bir Arap Emirliği'nin kurulmasının sonucunda,  Gürcistan'ın doğusundan Tao ve Klarceti bölgelerine yoğun göçler gerçekleşti. Bagratlı Aşot 9. yüzyılın başında Ardanuç'u başkent yaparak Tao-Klarceti Prensliği'ni kurdu. Ardahan ve çevresi de bu yeni devletin sınırları içinde kaldı. Kartli'den gelen Rahip Grigol Hantsteli ve diğer din adamları özellikle Klarceti'de çok sayıda manastır inşa ettiler ve Ardahan'ın da içinde yer aldığı bölge zamanla "Gürcistan'ın Sina'sı" olarak adlandırıldı. Ancak ilk kiliselerin kurulduğu ve piskoposların tayin edildiği Ardahan bölgesi, özellikle de manastır faaliyetleri yönünden Klarceti ve Tao'ya nazaran ikinci planda kaldı. Bu dönemden günümüze sadece iki manastır ulaşmıştır. Bu manastırlar Dörtkilise köyündeki Dört Kilise Manastırı ve Vaşlobi köyündeki Vaşlobi Manastırı'dır.

Gürcü kralı II. Giorgi'nin Emir Ahmed'e Kveli Kalesi Savaşı'nda (1080) yenilmesinin ardından Ardahan bölgesinin de içinde yer aldığı Tao-Klarceti bölgesine kırk yıl boyunca Büyük Selçuklular hakim oldu. Ancak Büyük Selçuklular 1121 yılında Didgori Savaşı'nda ağır bir yenilgiye uğradı ve Ardahan bölgesi yeniden Gürcü hakimiyetine girdi. Birleşik Gürcü Krallığı'nın en parlak döneminde Ardahan bu krallığın bir parçasıydı. Daha sonra, birleşik Gürcü Krallığı'nın parçalanması sırasında bağımsız devlete dönüşen Samtshe Atabeyliği'nin (1268-1625) sınırları içinde yer aldı. Trabzon'un alınmasından (1461) sonra doğuya doğru ilerleyen Osmanlı Devleti, bu yeni Gürcü devletinin sınırlarına dayandı. 1551 yılında Ardanuç ve Ardahan bölgelerini ele geçirdi. Bölge bir sancak haline dönüştürüldü. Bölgede rekabet eden İran ile Osmanlı Devleti arasında 1555 yılında Amasya Antlaşması imzalanınca Ardahan bölgesi kesin olarak Osmanlı sınırları içinde kaldı.

Osmanlı Devleti 16. yüzyılın son çeyreğinde Çıldır Eyaleti'nin kurdu. Bu eyaletin livalarından biri, Ardahan-i Büzürg adıyla Ardahan bölgesiydi. Bugün Ardahan ili sınırları içinde kalan Çıldır ve Posof ilçeleri de ayrı birer livaydı. Ardahan-i Büzürg (Büyük Ardahan) olarak kaydedilen livanın (sancak) idari merkezinin adı Parakan (Rabat-i Kale-i Parakan; رباط قلعه پرهكن) idi. Parakan Büyük Ardahan livasının en önemli kale-kentiydi. Parakan ya da Parakani adı ünlü Gürcü tarihi Kartlis Tshovreba'da da geçmektedir. Nitekim Osmanlılar 16. yüzyılda Gürcü atabegleri yönetimi altındaki Samtshe-Saatabago karşı açtıkları savaşta önce Ardanuç'u (Artanuci), sonra da Parakan'ı (Parakani) ele geçirdiler. Parakan Kalesi'nin ele geçirdikten sonra Osmanlılar bütün Ardahan bölgesine hâkim oldular. Parakan adı ayrıca Evliye Çelebi ile Kâtib Çelebi'nin eserlerinde de geçmektedir.

1878 yılından sonra Ardahan, Rus İmparatorluğu tarafından işgal edildi ve 1914'e kadar Kars Oblastı olarak bilinmekteydi. Rus İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra ilin kuzeyi 1918-1921 yılları arasında Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti, güneyi ise 1918-1920 yılları arasında Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'ndeydi. Ardahan 1921 yılında Kars Antlaşması ile Türkiye tarafından geri alınarak kurtarılmıştır.

2000 yılından itibaren Bakü-Tiflis-Ceyhan boru hattının inşası yerel ekonomiye katkı sağlamıştır.

Nüfus
Nüfusun büyük çoğunluğunu Kıpçak kökenli Ahıska Türkleri oluşturur. Geriye kalan kısım ise Kürtler, Terekemeler ve Alevi-Türkmenler'den oluşur.  Aynı zamanda çoğunluğu göç etmiş olsa da Gürcü, Çerkez, Tat, Lezgi ve Poşalar da Ardahan'da yaşamaktadır. Bunun dışında az da olsa Kafkas halkları da mevcuttur. Bölge itibarıyla soğuk, elverişsiz iklimi ve işsizliğin de olması nedeniyle dışarıya çok göç vermiştir.

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Ardahan ili nüfusu: 92.481. Bu nüfusun %44,46'sı şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 4.934 km²'dir. İlde km²'ye 19 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 33'dür.) İlde yıllık nüfus % 2,58 oranında azalmıştır. Tüm ilçelerin nüfusu azalmıştır. Nüfus düşme oranı en yüksek ilçe Damal (% -5,23)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 6 İlçe, 7 belediye, bu belediyelerde 40 mahalle ve ayrıca 226 köy vardır.

2022 Türkiye adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonuçlarına göre %58 ile en çok(yüzde) kırsalda nüfusu olan il olarak yer almaktadır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

İklim

İl genelinde karasal iklim hakim olup; kışlar uzun, sert ve kar yağışlıdır. Yıllık ortalama sıcaklığı 3,7 °C olup, kışın –30,0 °C'nin altına iner. Türkiye'nin kuzeydoğusunda yer alan Ardahan'a yılda ortalama 550 mm yağış düşer. Sonbaharın ilk soğukları eylül ayının sonunda başlar, ilkbaharda mayıs ayının ortalarına kadar devam eder.

İlin batı ve kuzeyinde daha çok Türkiye'de Karadeniz iklimi'nin özellikleri görülür. Bu özellik bitki örtüsünde de kendini gösterir.
Batı ve kuzeyde özellikle Posof ilçesi ile Artvin'e komşu olan yörelerde ormanlıklar ve çalılar yer alırken, Ardahan'ın güney kesimlerinde çayır ve meralar yaygınlık göstermektedir.

Göle ovasında kışlar ağır geçer. Bu saha Türkiye'nin en soğuk yerlerinden sayılan Sarıkamış'a oranla daha soğuktur. Her tarafı yüksek dağlarla çevrilmiş çanak biçimindeki ovada kışın hava akımı az olur. Bu durumda soğuyan ve ağırlaşan hava aşağıya doğru hareket eder ve sıcaklık kaybına uğrayarak dondurucu bir hal alır. Böylece Toprak örtüsü ve bataklıklar donar. Ovayı kuşatan ve biraz esinti gören dağların yamaçları daha az soğuktur. Kış aylarında bazen ovanın içerisini kalın bir sis tabakası örter ve etrafındaki dağlardan bakılınca burası adeta bir deniz gibi gözükür. Bu ovaya kışın en soğuk rüzgâr kuzeybatıdan gelir ve buna "Ardahan Yeli" denir.

Etrafı dağlarla çevrili olan ve ortalama 1500 m yükseklikte Posof İlçemizde ise Doğu Karadeniz ikliminin sert şekli hüküm sürer. Burada mikro-klima tipi iklim hakim olup, kışlar yağışlı, yazlar ise sıcak geçmektedir. Bu iklimin en belirgin özelliği yağışlarıdır. Bu alana her mevsimde yağış düşer. Sahada altı ay kış mevsimi yaşanır. Bu esnada yağışlar hep kar halindedir ve boldur. Mayıs'a kadar kar yağdığı da olur. İlkbaharda ve sonbaharda sisler oluşur. Yaz mevsimi esnasında yağmur eksik olmaz. Sıcaklık yağışlardan ve havanın sık sık bulutlu kalışından etkilenir. Yaz mevsimi adeta bir ilkbahar serinliğindedir. Durum böyle olunca buralarda geniş ormanların varlığı kendiliğinden oluşur. Açık kalan yerler ve vadiler devamlı bir yeşillik içerisindedir.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclisleri oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Ardahan Valisi, 1984-Elazığ doğumlu Hayrettin Çiçek'dir. Ağustos 2023/376 sayılı kararla, Şahinbey Kaymakamı iken atanmıştır.

Ardahan Belediye Başkanı, 1963-Hanak doğumlu Faruk Demir(CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %51,20 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Ardahan İl Genel Meclisi üye sayısı, 7 AK Parti, 6 CHP ve 1 Bağımsız olmak üzere 14'dür. Ardahan Belediye meclisi ise 9 CHP ve 6 AK Parti olmak üzere 15 üyeden oluşur.

2018 Türkiye genel seçimleri sonucuna göre Ardahan'ın  Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki üyelerinin siyasi partilere dağılımı: 1 BAĞIMSIZ (Milletvekili seçim döneminde CHP'den aday olmuş ve milletvekili seçilmiştir, 2018'de Cumhuriyet Halk Partisi'nden ihraç edilmiştir. Şu an (27. Dönem) görevini bağımsız bir şekilde sürdürmektedir.)  ve 1 AK Parti'dir. Şu anda bağımsız aday olan Öztürk Yılmaz, 27. ve 26. milletvekili seçimlerinde CHP'den aday olmuş ve bir tam dönem milletvekilliğini CHP'den yapmıştır. Günümüzün dönemi olan 27. dönemin Ak Parti milletvekili ise Orhan Atalay'dır.

Ekonomi

Ardahan ilinde çayır-mera alanlarının fazla olması, sanayi merkezlerinin ilden uzak olması ve diğer nedenlerle Ardahan ilinde tarım ve hayvancılık faaliyetleri öne çıkmıştır.

İl genelinde tarımsal faaliyetlerden çok hayvancılık faaliyetleri öne çıkmaktadır.  Elma, armut, mısır, vişne gibi tarım ürünlerinin tamamına yakını Posof ilçesinde yetiştirilmektedir.

İl genelinde buğday, arpa gibi tahıl ürünleri yetiştirilmektedir. Ancak endüstriyel tarım yapılmamaktadır.

Tarım ürünlerinin tamamına yakını organiktir.

Ardahan ili, iklim durumu, çayır ve meraların varlığı gibi nedenlerle hayvancılığa elverişli bir yapıdadır. İklim şartları yem bitkisi üretimine elvermektedir.

İl genelinde büyük ve küçükbaş hayvancılık, mera hayvancılığı şeklinde yapılmaktadır. Ardahan'da çok sayıda kümes hayvanı beslenmektedir. En çok beslenen kümes hayvanı kazdır. Kaz dışında tavuk, ördek ve hindi de beslenmektedir.

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Serhat Ardahanspor, BAL (Bölgesel Amatör Lig) de küme düşmüştür.. Ardahan Gençlik Spor voleybol bölgesel erkekler ligine katılmıştır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Serhat Ardahanspor ilk turda elenmiştir.

Futbol maçları 2.340 kişilik 80'inci Yıl Şehir Stadyumunda yapılmaktadır. İl merkezinde 450 kişilik K.Karabekir Kapalı Spor Salonu bulunmaktadır. Ayrıca yarı olimpik kapalı yüzme havuzu da bulunmaktadır. Şehir merkezine 22 km uzaklıkta Yalnızçam Kayak Merkezi vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C.Ardahan Valiliği
 T.C.Ardahan Belediyesi

Ardahan (il)


An Kyllinga odorata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vahl. An Kyllinga odorata in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 K. o. appendiculata
 K. o. cylindrica
 K. o. odorata

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga odorata


රෝමානු කතෝලික සභාව උගන්වන පරිදී, කතෝලික සභාවේ සක්‍රමේන්තු යනු, "ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ විසින් ස්ථාපනය කරනු ලැබ සභාව වෙත බාර කරන ලද, අප වෙත දිව්‍යමය ජීවය ප්‍රදානය කරන්නාවූ,  වරප්‍රසාද ලබාදෙන ප්‍රත්‍යක්ෂ සළකුණු වෙති. සක්‍රමේන්තු විදි සිද්ධ කරන්නාවූ පිටස්තර චාරිත්‍රවිධි විසින් දක්වා සිටින්නේ සහ පෙන්වා දෙන්නේ එක් එක් සක්‍රමේන්තුවට උචිත වරප්‍රසාදයන් වෙති. අවශ්‍ය සූදානම සහිතව මේවා ලබාගන්නා අයවළුන් වෙත යහපත් විපාක ලැබෙයි." සෑම අයවළුන් විසින්ම සෑම සක්‍රමේන්තුවක්ම ලබා ගත යුතු නොවෙතත්, සභාව විසින් සමස්තයක් වශයෙන් විශ්වාසකයන් හට තරයේ කියා සිටින්නේ,   ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ විසින්ම ස්ථාපිත දිව්‍යමය වරප්‍රසාද ලබා දෙන්නාවූ ප්‍රකාරයක් වන්නාවූ සක්‍රමේන්තු,  ගැලවීම සඳහා අවශ්‍යම බවයි. මෙලෙසින්ම, ක්‍රිස්තූන් වහන්සේගේ සක්‍රමේන්තු වෙනුවෙන් වන එකම ප්‍රදානකරුවා වන බැවින්,   කතෝලික සභාව හැඳින්වෙන්නේ,  ප්‍රත්‍යක සක්‍රමේන්තු හත කැටි කොට ගත්   "විශ්ව ගැලවීමේ සක්‍රමේන්තුව" ලෙසිනි. සභාව පවසන පරිදී, මෙම එක් එක් සක්‍රමේන්තුව ඔස්සේ, ක්‍රිස්තුන් වහන්සේට හා සභාවට ඇතුලත් කර ගැනීම, පවු කමා කිරීම හෝ, කිසියම් සේවාවකට අභිෂේක කිරීම වැනි, සක්‍රමේන්තුවට අදාල නියමිත වරප්‍රසාදය ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ විසින් ප්‍රදානය කරනු ලැබේ.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Thomistic sacramental theology
 Maundy (foot washing)
 Sacramental

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Catechism of the Catholic Church on the Seven Sacraments

 7 Sacraments

කතෝලික සභාවේ සක්‍රමේන්තු


An Enteropogon paucispiceus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Michael Lazarides, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bryan Kenneth Simon. An Enteropogon paucispiceus in nahilalakip ha genus nga Enteropogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Enteropogon

Enteropogon paucispiceus


Grupo Panamericana de Radios o en las siglas GPR, es un conglomerado peruano de medios de comunicación de radioemisoras perteneciente a la familia Delgado.

Historia

El fundador fue don Genaro Delgado Brandt, quien había ganado gran experiencia en Radio Central y que ahora es la actual Radio Panamericana junto a sus hijos Genaro Delgado Parker y Héctor Delgado Parker que venían trabajando en Radio Libertad AM, la cual logró un espacio importante por aquellos años.

El 4 de julio de 1953, inician las transmisiones con licencia previa; la nueva radio gustaba y el sonido era diferente; la sintonía crecía de una forma increíble. Hasta que, luego de 6 meses, el 1 de diciembre de 1953 a las 7:00 AM, se inició la transmisión oficial de Radio Panamericana, en la que años después, traspasa la administración a su hija Raquel Delgado Parker.

Pero oficialmente la formación de este conglomerado se inicia en el año de 1956, cuando ya administraba este grupo a la conocida, la cual agrupaba también a Radio 1160, que después en el mes de septiembre de 2006 se convierte en la actual Radio Onda Cero con un nuevo formato musical.

Años después en el año 2010 vuelven a crear a la desaparecida Radio 1160, pero esta vez vía Internet con género musical de rock de los ochenta en inglés y español.

El 5 de enero de 2016 rentan la frecuencia 91.9 FM en Lima de Viva FM de RadioCorp para convertirlo en su emisora Más FM (actualmente bajo el nombre de Cumbia Mix) de género musical de cumbia las 24 horas.

El 1 de diciembre del 2019 lanzan La Nube, una emisora de pop rock, latin, rock, pop,  reggae, techno y electro pop de los 90's, 2000's, 2010's y actuales en inglés e español, en reemplazo de Cumbia Mix, debido a la baja sintonía que tenía la emisora.

El 1 de abril de 2020, dejaron de emitir Radio La Nube debido a que la dial 91.9 fue devuelta a Ricardo Belmont Vallerino por un problema de licencia de funcionamento que tiene la frecuencia con el MTC, volviendo a emitir Viva FM emisora de RadioCorp propiedad de Vallerino, pero volvió a salir del aire el 12 de octubre y en su frecuencia pasó a transmitir PBO Radio, administrada por Phillip Butters. Volviendo el grupo a tener solo 2 emisoras radiales en la FM.

Radio
Estas son las 2 radioemisoras pertenecientes a GPR:

Radio por Internet

Otros negocios
La Hinchada: Página web de deportes dedicada a la cobertura en tiempo real de acontecimientos deportivos sobre el fútbol nacional e internacional. También tiene una mirada viral de los acontecimientos deportivos y noticias de alto impacto que permiten el debate entre los hinchas del deporte a través de fotos conectados a redes sociales y a buscadores.

Logotipos

1994 - 2009: El primer logo de este grupo fueron las letras "Gp" de color blanco dentro de un cuadrado rojo y a su lado las palabras en blanco Grupo Panamericana en un rectángulo negro (ambos unidos).
2009 - 2014: El segundo logo es un cuadrado trapezoidal de color azul (biselado). Adentro están las letras en blanco grandes "GPR" y fuera de él las letras en gris Grupo Panamericana de Radios.
2014 - presente: Variante del anterior, sólo que son agregados 2 cuadrados trapezoidales de colores verde claro y oscuro.

Véase también
 Anexo:Emisoras de radio del Perú
 Radio Panamericana
 Radio Onda Cero
 Radio 1160
 Radio Cumbia Mix

Referencias

Enlaces externos

 Grupo Panamericana de Radios

Empresas de Perú
Radio de Perú
Empresas de medios de comunicación de Perú
Productoras de radio de Perú
Empresas fundadas en 1994

Grupo Panamericana de Radios


Die katholische Pfarrkirche St. Kilian ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude an der Marktstraße in Vörden, einem Ortsteil von Marienmünster im Kreis Höxter (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die Gemeinde wurde 1319 gegründet. Die kreuzförmige Saalkirche wurde von 1899 bis 1901, unter Einbeziehung des im Kern mittelalterlichen Westturms und den Resten des alten Langhauses, aus verputztem Bruchstein errichtet. Am Turm mit gestufter Haube finden sich eine Inschriftentafel von 1567 und die Ankerzahl 1738. In das Innere des Querhauses wurde eine Flachdecke eingezogen, im Langhaus ruhen hölzerne Spitztonnengewölbe und im Chor Rippengewölbe auf Diensten. Die Farbfenster wurden 1901 von Henning & Andres angefertigt.

Ausstattung
 Der manieristische, qualitätvolle Epitaphaltar aus Baumberger Sandstein wurde 1612 von Ernst Gottschalk von Haxthausen gestiftet. Der architektonische Aufbau mit Säulengliederung und figurenreichen Reliefszenen aus der Passion, trägt als Bekrönung eine Madonnenfigur. Der Altar war ursprünglich farbig gefasst und vergoldet. Anton Mormann ergänzte ihn von 1901 bis 1902 und fügte die Apostelfürsten und die Bischöfe im Aufsatz hinzu. Eine umfassende Restaurierung wurde 2004 vorgenommen.
 Der Kiliansaltar trägt die Bezeichnungen 1924 und 1927
 Die Kreuzbalken des Triumphkreuzes enden als Vierpass. Der Gekreuzigte wurde zum Ende des 15. Jahrhunderts aus Weichholz geschnitzt und 1902 von Mormann ergänzt. Die Fassung ist eine Arbeit von Franz Anton Goldkuhle.
 Die achteckige Taufe aus Teutoburger Sandstein ist mit Evangelistenreliefs und Hermenpilastern geschmückt. Sie wurde zu Anfang des 17. Jahrhunderts geschaffen.
 Der Hl. Kilian aus Holz wurde um 1700 geschnitzt.

Literatur
 Dehio, Georg, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011 ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

 Fotos und kurzer Abriss zur Geschichte (abgerufen am 1. März 2016)

Vorden
Baudenkmal in Marienmünster
Vorden, Kilian
Vorden, Kilian
Erbaut in den 1900er Jahren
Bauwerk in Marienmünster
Vorden

St. Kilian (Vörden)


الهداف هو مسلسل رسوم متحركة (أنمي) من إنتاج شركة إستديو بيرو اليابانية عام 1986-1987،
المسلسل مكون من 26 حلقة وهو من إخراج أكيرا سوغينو (Akira Sugino).

القصة
مسلسل الهداف مقتبس من سلسلة مانغا للمؤلف الياباني نورياكي ناغاي نشرت بين عامي 1985 و1989 بعنوان: がんばれ!キッカーズ (غانباري كيكازو).

أحداث المسلسل هي عن الصبي «رامي» الذي قاد فريق كرة القدم بمدرسته «الكمال» إلى البطولات والفوز بعد أن كان مجرد فريق ضعيف لا يحقق أي انتصارات.
المسلسل من دبلجة أردنية

الشخصيات

شخصيات أساسية

فريق الكمال:

رامي: قلب الهجوم (قام بأداء صوته إيمان هايل)

الكابتن أمين: حارس المرمى (قام بأداء صوته محمد حلمي)

هاني: هجوم (قام بأداء صوته ريم سعادة)

فاضل: جناح مهاجم

وائل: جناح مهاجم

جلال: وسط

بهاء: دفاع

كمال: دفاع

أسامة: وسط

بسام: دفاع (قام بأداء صوته سماح القسوس)

عادل: دفاع

زرزور: دفاع، احتياط (قام بأداء صوته ماهر خماش)

مدرسة النمور:

الكابتن علاء كابتن فريق النمور (قام بأداء صوته الفنان السعودي خالد سامي)

الانسة حنين أخت علاء (قام بأداء صوتها رندا زكريا)

شخصيات ثانوية:

منال: أخت رامي (قام بأداء صوتها الفنانة المصرية وفاء مكي)

صياح الهادي المعلق على المباريات

المشجعات الثلاثة

المدرب راضي

كلمات شارة البداية
أنا هداف أنا هداف.. يلمع مثل النجم الساطع.. أهدافي أحلى الأهداف.. وفريقي كالأمل الطالع.. أنا هداف أنا هداف.. أنا هداف أنا هداف

من يتدرب بإستمرار سوف يهز المرمى هز.. ومن يتسلح بالإصرار سوف يحق أروع فوز.. سوف يحقق أروع فوز.. أنا هداف.. أنا هداف

إهتف إهتف يا جمهور شدو العزم وشدو الهمة.. إهتف لفريق منصور يسعى قدما نحو القمة.. أنا هداف.. أنا هداف

نحن فريق عقد العزم ألا يهزم ألا يهزم.. حتى يصبح منذ اليوم نجم الكرة ونجم الملعب.. نجم الكرة ونجم الملعب..
أنا هداف أنا هداف..

انظر أيضا
 قائمة مسلسلات كرتون

مراجع

وصلات خارجية

أنمي ومانغا كرة قدم
أنمي ومانغا كوميدية
إستديو بيرو
برامج تلفزيون نيبون
سلاسل شوغاكوكان
سلسلات مانغا
شونن مانغا
مانغا 1985
مانغا شوغاكوكان
مسلسلات أنمي متلفزة 1986
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية

الهداف (مسلسل)


ප්‍රියා සූරියසේන ලෙස ජනප්‍රියවු ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෙකි. සමූහ ගායකයෙකු ලෙස යොවුන් ගායනයෙන් බිහි වූ සූරියසේනයන් ඈත රන්විමන්, මට වාසනා, ආදරනීය නේරංජනා, හෙට දවස, සුදු පරවි රෑන වැනි ජනප්‍රිය ගීත කිහිපයක්ම ගායනා කරමින් සිය දක්ෂතා පෙන්වීමට සමත් වී ඇත.

ළමා විය

MLD ප්‍රියදර්ශ සූරියසේන ලියනගේ  නමින්   ඔහු 1952 ඔක්තෝබර් 27 වැනි දින ලංකාවේ පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ නාත්තන්ඩිය ප්‍රදේශයේ උඩරට මධ්‍යම පාන්තික පවුලක උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා එම්එල් ඩී ජෙමිස් ලියනගේ කවියෙකු වූ අතර ඔහුගෙන් සංගීත කුසලතාවයක් ලැබුණි. ඔහුගේ මව ඒ.එම්.පොඩි මැණිකේය. ඔහු තිදෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක එකම පුත්‍රයා විය. ඔහු නාත්තන්ඩිය ප්‍රාථමික විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ මාදම්පේ මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් අපොස සා/පෙළ සහ උ/පෙළ සම්පූර්ණ කළේය.

1978 දී ඔහු සංගීත ගුරුවරියක් වූ තමරා කුමාරි වීරසිංහ සමඟ විවාහ විය. මෙම යුවළට එක් පුතෙකු සහ දියණියන් තිදෙනෙකු සිටී.  ලක්ෂිත ආනන්ද විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබූ අතර ලයනල් රන්වලගෙන් සංගීතය ඉගෙන ගත්තේය. ඔහු වෘත්තියෙන් එක්සත් ජනපදයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ උපාංග ඉංජිනේරුවෙකි.  වැඩිමහල් දියණිය මිනෝෂි වෛද්‍ය නිලධාරිනියකි (වෛද්‍යවරියකි). ඊළඟ දුව ඉරෝෂි පෞද්ගලික බැංකුවක ජ්‍යෙෂ්ඨ කළමනාකාරවරියක්. බාල දියණිය ගයාෂි කළමනාකරණ උපාධිධාරිනියකි.

ගායන වෘත්තිය
1968 සිට 1971 දක්වා උසස් පෙළට පසුව ඔහු 'හේවුඩ්' රජයේ සංගීත විද්‍යාලයෙන් පවත්වන බාහිර විභාගවලට පෙනී සිට සංගීතය පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් ලබා ගත්තේය. සූරියසේන ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස යුනෙස්කෝ කුසලතා තරඟය වැනි සංගීත වැඩසටහන් වලට සහභාගී වීමෙන් පසු ත්‍යාග කිහිපයක් දිනා ගත් අතර එහිදී ඔහු ප්‍රථම ස්ථානය දිනා ගත්තේය. සූරියසේන 1971 දී කැලණිය ගුරුකුල විද්‍යාලයේ සංගීත ගුරුවරයෙකු ලෙස සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළ අතර ඒ සමගම වේදිකා ගායකයෙකු ලෙසද කටයුතු කළේය. ඉන්පසු කළුබෝවිල විද්‍යාලයට ගොස් අවසානයේ දෙහිවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ගියා. වසර 10ක පමණ දෙහිවල සේවයෙන් පසු සූරියසේන ගුරු වෘත්තියෙන් සමුගත්තේ තම සංගීත දිවියට මුල්තැන දෙමින්.

ඉන්පසු ඔහු 1972 දී SLBC හි විකාශය වූ ඔහුගේ මුල් ගීත කිහිපයක් පටිගත කර A-ශ්‍රේණියේ ගුවන් විදුලි ගායකයෙකු ලෙසද සමත් විය.  මෙම අවස්ථාවෙහිදී ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ මෝටර් රථ ධාවන ශූර ප්‍රියා මුණසිංහගේ ආභාසය ඇතිව ප්‍රියදර්ශ සිට "ප්‍රියා" ලෙස ඔහුගේ නම කෙටි කර ගත්තේය. විජය රාමනායකගේ තරංගා ලේබලය යටතේ පළමු කැසට් පටය නිකුත් විය. ඔහුගේ ප්‍රථම ගුවන් විදුලි ගීතය වන අඳුර අඳුර මගේ ගීතය පටිගත කෙරුණේ 1968 වසරේදීය. ලාල් තේනබදු, දිවංගත සරත් දසනායක, ස්ටැන්ලි පීරිස්, සරත් ද අල්විස්, දිවංගත ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන සහ රංජිත් පෙරේරා යන ප්‍රවීණ සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන් ඔහුගේ ගීත සඳහා සංගීතය මෙහෙයවූහ. ආදරණිය නේරංජනා, හෙට දවස, මට වාසනා, සඳ මා ගවයි, මගේ සමරුම් පොතේ, එකම විදියේ, මෝහතක සුව දෙන, ගෙලවට බැන්ද වූ වැනි ගීත සඳහා සූරියසේන සංගීත අධ්‍යක්ෂණය කළේය . ඔහු ඇන්ටන් ජෝන්ස් විසින් ගායනා කරන ලද ශාන්ත අන්තෝනි වෙනුවෙන් කැප වූ සුප්‍රසිද්ධ ක්‍රිස්ටියන් බයිලා සංගීත ජනප්‍රිය ගීත ද රචනා කර ඇත.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
1952 උපත්
ජීවමාන ජනයා
Articles with hCards
කෙටි විස්තරයක් සහිත ලිපි

ප්‍රියා සූරියසේන


Michael Graziadei   () este un actor american.  Este cel mai cunoscut pentru rolul lui Daniel Romalotti în seria dramatică soap de pe CBS, The Young and the Restless (Tânăr și neliniștit).

Filmografie

Film

Televiziune

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1979
Actori americani

Michael Graziadei


Vanicléia Silva Santos é historiadora, professora, escritora e curadora do Penn Museum na University of Pennsylvania. Integra a Associação Brasileira de Pesquisadores/as Negros/as (ABPN), a Associação Nacional de História (Anpuh) e o Comitê Científico Internacional da UNESCO para o Nono Volume da História Geral da África, sendo a editora do volume X, que trata das Diásporas Africanas. A historiadora é educadora antirracista, crítica do eurocentrismo e referência nos estudos africanistas no Brasil, com destaque para os produzidos em Minas Gerais nas primeiras décadas do século XXI.

Formação
De ascendência africana e indígena, Vanicléia Silva Santos é proveniente de Jacobina e cresceu em um pequeno povoado chamado Paraíso, sertão da Bahia. Sua formação pré-universitária foi no Colégio Municipal Elvira da Costa Pinto Dias Pires. No Ensino Médio, fez paralelamente dois cursos: Técnicas Agropecuárias e Magistério. É a primeira pessoa da família a ingressar na universidade. Em 1998 graduou-se em História pela Universidade do Estado da Bahia (UNEB), no campus de Jacobina e, em 2001, concluiu o mestrado em História na Pontifícia Universidade Católica de São Paulo (PUC/SP), com a dissertação "Sons, Danças e Ritmos: A micareta em Jacobina - Bahia (1920-1950)". Em 2008, obteve o doutorado em História Social na Universidade de São Paulo (USP) com a tese "Bolsas de Mandinga no Espaço Atlântico - Séculos XV-XVIII", sob orientação da Professora Marina de Mello e Souza. Em 2015 recebeu uma bolsa de Pós-Doutorado na University of Texas.

Carreira
Foi professora visitante na Universidade Estadual do Tocantins (2002-2003), Universidade do Estado da Bahia (2009-2010) e Universidad de Buenos Aires/Argentina (2014). De 2004 a 2007, trabalhou como pesquisadora e educadora no Museu Afro-Brasil e esta experiência a aproximou da história da produção artística negra na África e em suas diásporas. O Museu Afro-Brasil impactou consideravelmente a sua carreira e a levou a se engajar com o trabalho de curadoria, pesquisa histórica e educação museal .

Em 2010, começou a trabalhar como docente no Departamento de História da UFMG, ensinando História da África. Esta disciplina se tornou obrigatória quando Vanicléia Silva Santos tornou-se servidora pública efetiva dessa instituição. Além de professora de História da África da UFMG, da Graduação e do Programa de Pós-graduação em História, ela foi Diretora do Centro de Estudos Africanos (CEA/UFMG), entre 2014 e 2018, promovendo vários eventos de divulgação científica de grande envergadura nacional e internacional. O fortalecimento do intercâmbio institucional também foi possível por meio de projetos de pesquisa científica, cursos e acordos de cooperação que contaram com a participação de intelectuais brasileiros, europeus, norte-americanos e africanos. Em 2017 liderou a criação do "Acervo de Estudos Africanos" estabelecido na Biblioteca Central da UFMG, campus Pampulha; e levou a universidade a ampliar o diálogo entre pesquisadores/as, estudantes de graduação e pós-graduação da UFMG com seus pares em universidades africanas, europeias e americanas. O pesquisador Toby Green (2020) ressaltou a importância do CEA para os estudos africanos quando estava sob a responsabilidade da professora Vanicléia Silva Santos ao afirmar o seguinte:"Durante a última década, seus acadêmicos desenvolveram um novo e impressionante corpus de trabalho no campo da História pré-colonial da África Ocidental. É um conjunto de trabalhos que nenhum historiador sério do tópico pode ignorar"Vanicléia S. Santos também integrou a Coordenação Nacional do GT de História da África da ANPUH (2013-2015). Entre 2012 e 2014, foi Vice-Presidenta da Associação Brasileira de Pesquisadores/as Negros/as (ABPN). De 2021 a 2022 foi secretária da Associação Brasileira de Estudos Africanos (ABE-ÁFRICA). Sua trajetória profissional de pesquisadora, professora e ativista pauta-se pela centralidade da África e das Diásporas africanas na história brasileira. Esta perspectiva está presente em suas aulas, palestras e no grupo de pesquisa que coordena desde 2018 "Áfricas: história, política e cultura / UFMG". Ela defende a descolonização da universidade e dos espaços de pesquisa; incentiva a produção de pesquisas que consideram perspectivas globais, internacionais e transnacionais, além de focar em abordagens que não percam "de vista a ligação entre a pesquisa acadêmica e o engajamento social e cívico".

Desde 2019, ela é curadora Associada da Coleção de Arte Africana do Penn Museum, da Universidade de Pensilvânia, nos Estados Unidos. Além de sua expertise na história dos marfins africanos, Vanicléia Silva Santos tem investigado sobre a história do museu e o legado colonial desse acervo. Em 2022, Vanicléia Silva Santos pediu exoneração da UFMG, mas manteve o vínculo como professora do Programa de Pós-Graduação em História, onde orienta pesquisas de Mestrado e Doutorado em História da África Pré-Colonial. O impacto de sua prática como orientadora de pesquisa e na formação docente resultou, até o momento, em cerca de vinte teses de Doutorado e Dissertações de mestrado em História da África e muitos desses/as egressos/as atuam na educação básica e em universidades brasileiras.

Pesquisa
Suas pesquisas se concentram na área de História da Guiné, História Atlântica, pesquisando, entre outros temas, cultura material na África e na diáspora africana, Biografias de africanas e museus. As obras publicadas de Silva Santos examinam a formação de coleções, cultura material africana, seus significados, contextos de produção, insígnias de poder, circulação e a essencialidade de objetos para contar a história dos povos negros.

Prêmio
1998 - Melhor Bolsista de Iniciação Científica - área Ciências Humanas, PIBIC/CNPQ/UNEB

Trabalhos

Livros publicados em co-autoria:

 Cultura, história intelectual e patrimônio na África Ocidental (séculos XV-XX). Coorganizado com Leopoldo Amado, Taciana Resende e Alexandre Marcussi. Curitiba: Brazil Publishing, 2019. 368p.
 Arqueologia e história da cultura material na África e na diáspora africana (impresso). Coorganizado com Augustin Holl e Luis Cláudio P. Symanski. Curitiba: Brazil Publishing, 2018. 460p.
 O comércio de marfim no Mundo Atlântico: circulação e produção (séculos XV a XIX). Coorganizado com René Gomes e Eduardo Paiva. Belo Horizonte: Clio Gestão Cultural e Editora, 2018. 306p .
 O Marfim no Mundo Moderno: Comércio, circulação, fé e status sociais (Séculos XVI-XIX). Curitiba: Prisma, 2017. 340p.
 África e Brasil no Mundo Moderno. Coorganizado com Eduardo Paiva. São Paulo: Annablume, 2012. 280p .

Revistas cientificas:

 Estudos em História da África. Coorganizado com Thiago Mota. Revista de Ciências Humanas/ Univ. Federal de Viçosa. Viçosa: UFV, 2015. v. 14.
 Fontes para a História da África. Revista E-HUM. 1. ed. Belo Horizonte: Ed.UNIBH, 2015. v. 8. 137p .
 Nações, comércio e trabalho na África. Coorganizado com Alexandre Gebara.  Revista Varia História/UFMG. 51. ed. Belo Horizonte: Ed.UFMG, 2013. v. 29. 290p.
 História da África no Brasil: História e Historiografia. Coorganizado com Taciana Rezende. Revista Temporalidades.  Belo Horizonte: ed.UFMG, 2012. v. 4. 368p

Referências

Historiadores da Bahia
Naturais de Jacobina
Professores da Bahia
Escritores da Bahia
Historiadoras

Vanicléia Silva Santos


This is a list of cities and towns in Niger. All larger cities are also Communes of Niger.  While often translated as "town", Nigerien communes are simply the third level administrative subdivision of the nation. These can be classified Urban or Rural communes, and while often the administrative unit of a town or city, all areas of the country fall within a commune. Smaller towns and neighborhoods are designated Quarters (Urban) or Villages (Rural).

Largest cities and urban centers

Cities with population over 10,000 according to 2012 census.

Smaller cities and towns

Agadez Region
Aderbissinat
Agessis
Aouderas
Aratène
Arlit
Assamakka
Assodé
Bilma
Dabaga
Fachi
Iferouane
In-Gall
Madama
Tegguiada In Tessoum
Timia
Tin Dawin

Diffa Region
Goudoumaria
Bosso
Chétimari
N'Gourti
Kabléwa
N'Guelbély
Gueskérou
Nguigmi

Dosso Region
Dogondoutchi
Gaya
Koré Maïroua

Maradi Region
Galmi
Guidan Roumji
Mayahi

Tahoua Region
Akoubounou
Bouza
Dabnou
Korahane
Malbaza Uzine
Tchin-Tabaraden
Galmi

Tillabéri Region
Ayourou
Balléyara
Bani-Bangou
Diagorou
Karma
Matankari
Ouallam
Tera
Kourteye
Koulikoira

Zinder Region
Cheri
Guidimouni
Kelakam
Mar-Jirgui
Samia
Takieta

Niamey Urban Community
Gaweye
Lamordé
Soudouré

References

External links

Niger, List of cities in
Niger
Cities

List of cities in Niger


Encefalografija (grč. ἐγϰέφαλος: mοzak + γράφεıν: pisati) je opći naziv za prikaz moždanih struktura. Nekad je to bio sinonim za pneumoencefalografiju (napuštena metoda radiološkoga prikaza sustava moždanih klijetki i subarahnoidalnoga prostora nakon ispuštanja manje količine likvora i uštrcavanja zraka) ili za ventrikulo(encefalo)grafiju ako su postojali znakovi povišenoga intrakranijskog tlaka. Ultrazvučni prikaz moždanih struktura (ehoencefalografija) danas je također napušten. Te metode nadomještene su suvremenim neinvazivnim postupcima oslikavanja mozga, računalnom tomografijom (CT) i magnetskom rezonancijom (MRI). Prije se koristila metoda prikaza mozga radioaktivnim tehnecijem ili gama-encefalografija, koja se danas rijetko koristi, jer su je nadomjestile nove metode nuklearnomedicinskih radioizotopnih pretraga mozga (pozitronska emisijska tomografija i računalna tomografija emisijom pojedinačnoga fotona).

Elektroencefalograf (EEG) je potpuno neinvazivna metoda mjerenja električke moždane aktivnosti.

Izvori

Akustika
Medicinska dijagnostika

Encefalografija


Tvrđava Fortica u Otočcu, ranonovovjekovna brdska fortifikacija trokutasta oblika na sjevernom rubu grada u Gackom polju, Ličko-senjska županija, Republika Hrvatska. Nalazi se na strateškoj lokaciji na brdu Fortica iznad Otočca s kojeg se pruža pogled na dio Gacke doline. Nekad vojno-obrambeno uporište na crti obrane od Turaka, danas je ruševina, koja je u posljednje vrijeme djelomično obnovljena.

Arhitektura

U tlocrtu je Fortica sastavljena od tri, nekad dvokatne, okrugle kule na njenim krajevima, koje su povezane kratkim ravnim spojnim zidinama debljine oko 1,8-2,0 metara. U mnogočemu je ova tvrđava bila slična onoj u Sisku, koja je izgrađena osamdesetak godina ranije (oko 1550.), a bila je većih dimenzija. Najveća kula Fortice je bila na istoku, dok su druge dvije, ona na sjeverozapadu i ona na jugozapadu u promjeru nešto manje. Sve tri bile su prekrivene kružnom stožastim krovovima. Do novijih dana su se od prvobitne tvrđave održali samo temelji s ostatcima zidina.

Tvrđava je građena od manjih kamenih komada, vjerojatno zato jer za veće klesane blokove nije bilo vremena ni novca. U uskom dvorištu između kula nalazila se cisterna za vodu, a spremišta za hranu, barut, streljivo i drugu opremu bila su uglavnom u kulama. Ulazna vrata u tvrđavu bila su smještena visoko iznad zemlje, pa se isprva moglo ući samo ljestvama, a kasnije je izgrađen trijem sa stubama. Razmjerno skromnih dimenzija, Fortica je imala optimalan kapacitet za pedesetak branitelja.

Povijesni pregled

Izgrađen na temeljima srednjovjekovne fortifikacije koja se spominje 1449. godine prigodom razdiobe ogromnih frankopanskih imanja među sinovima moćnog hrvatskog bana Nikole IV. Frankopana, tvrđavski kompleks je, zajedno s Otočcem i širom okolicom, pripao Žigmundu (Žikmundu) Frankopanu. Namjena mu je bila štititi grad Otočac, koji se nalazio nekoliko stotina metara južnije na riječnom otočiću okruženom rukavcima Gacke, poglavito od napada Turaka. Gradnja Fortice započela je 1619. godine, a završila oko 1630. Gradila ju je Vojna krajiška uprava Hrvatske vojne krajine. Njen prvi zapovjednik bio je Andrija Kolaković.

Ova fortifikacija na istoimenom brežuljku iznad grada Otočca osujetila je Turcima zauzimanje Otočca i pridonijela sprječavanju njihovih prodora prema Hrvatskom primorju i gradu Senju, te na sjever prema Brinju. Osvajači s istoka došli su najdalje do Prozora, gdje je jedno vrijeme bila granica, ali ne i dalje. Smanjivanjem turske opasnosti krajem 17. stoljeća i oslobađanjem Like, ova tvrđava izgubila je svoj prvotni značaj i namjenu pa su u njoj stanovali, među ostalima, i časnici i dočasnici Otočke pukovnije.

Početkom 19. stoljeća Fortica sve više gubi svoj značaj i pomalo se zapušta. Ipak, pouzdano se zna da je tvrđava obnovljena 1804. godine, a na slikama iz 1861. godine vidljivo je da je još čitava. U to je doba služila kao barutana i u njoj je stanovao kapetan. U drugoj polovici 19. stoljeća tvrđava je napuštena, a kamenje iz njenih zidina lokalno je stanovništvo uzimalo za izgradnju svojih kuća. Na kraju su preostali samo u šumu i žbunje zarasli ostatci zidina.

Galerija

Vidi još

 Dodatak: Popis hrvatskih dvoraca i utvrda
 Hrvatska vojna krajina
 Senjska kapetanija

Vanjske poveznice

 Tvrđava Fortica izgrađena je početkom 17. stoljeća
 Fortica - utvrda s tri kule
 Andrija Kolaković - prvi kapetan novoizgrađene utvrde iznad Otočca, na prvoj crti obrane od Turaka
 Fortica je služila u obrani ne samo Otočca već i cijeloga kraja i s utvrdama na Prozorini i Brlogu te Brinju činila povezani sustav
 Do Fortice vodi križni put "Kalvarija"

Fortica, tvrđava u Otočcu
Otočac
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)

Fortica (Otočac)


جبال موغويون  هي سلسلة جبال تمتد بين مقاطعتي غرانت وكاترون في جنوب غرب ولاية نيو مكسيكو في جنوب غرب الولايات المتحدة. وهي محمية من قبل الحكومة كونها تقع داخل غابة جيلا الوطنية.

الجغرافيا

تقع جبال موغويون غرب نهر جيلا وشرق نهر سان فرانسيسكو، بين بلدتي ريسرف وسيلفر سيتي. وهي تمتد تقريبا من الشمال إلى الجنوب لمسافة 30 ميل (48 كم)، وتشكل جزءا من الفاصل بين نهري سان فرانسيسكو وجيلا. تقع قمة السلسلة على بعد 15 ميل (24 كم) شرق طريق الولايات المتحدة 180، والذي يمر بموازاة جزء من نهر سان فرانسيسكو.تقع سييرا أغيلادا، وهي سلسلة أصغر وذات ارتفاع منخفض، على غرب طريق 180. وتتمتع معظم منطقة جبال موغلون بالحماية داخل براري جيلا ضمن غابة جيلا الوطنية.

أعلى نقطة في السلسلة هي وايتووتر بالدي، والتي ترتفع 10,895 قدم (3,321 م) عن سطح البحر، وهي أعلى نقطة في جنوب غرب نيو مكسيكو. تضم السلسلة أيضا خمسة قمم أخرى يزيد ارتفاعها عن عشرة آلاف قدم، أبرزها موغويون بالدي بارتفاع 10,778 قدم (3,285 م).

الجيولوجيا

تشكلت جبال موغويون ما بين أربعين وخمسة وعشرين مليون سنة كجزء من هضبة موغويون داتيل البركانية. الينابيع الساخنة الموجودة في المنطقة هي من بقايا هذا النشاط البركاني.

التاريخ

تم تسمية جبال موغويون على خوان إغناسيو فلوريس موغويون، حاكم نويفو ليون الاستعماري الإسباني بين عامي 1712 و1715، وكانت وقتها ضمن نيابة الملك في إسبانيا الجديدة.

من السكان الأوائل في المنطقة كانت ثقافة ميمبريس (أو حضارة موغويون)، والتي ازدهرت بين عامي 300 قبل الميلاد إلى 1300 م. وشملت الشعوب التي سكنت لاحقا طوائف شريكاوا وميمبريس من الأباتشي. ويقال إن جيرونيمو ولد في المنطقة حوالي عام 1829.

أجريت عمليات تعدين في المنطقة وبدأت في عام 1890 واستمرت لعدة عقود.

لا ينبغي الخلط بين جبال موغويون وحافة موغويون، وهو منحدر كبير في أريزونا يقع على بعد 100 ميل (160 كم) إلى الشمال الغربي من الجبال.

مراجع

تضاريس مقاطعة كاترون (نيومكسيكو)
جبال الولايات المتحدة الأمريكية
سلاسل جبلية في مقاطعة غرانت (نيومكسيكو)
سلاسل جبلية في نيومكسيكو

موغويون (جبال)


Un delta de rupture de levée ou épandage de crevasse (par traduction littérale du terme anglais crevasse splay) est un dépôt fluvial sédimentaire qui se forme lorsqu'un ruisseau brise ses levées naturelles ou artificielles et dépose des sédiments sur une plaine inondable.

Formation
Un delta de rupture de levée se forme lors de la brèche de la levée d'un cours d'eau et se manifeste généralement par la formation d'un dépôt sédimentaire en éventail similaire à un cône alluvial. Une fois la levée franchie, l'eau et les sédiments en suspension sortent du chenal principal. Au fur et à mesure que l'eau se répand sur la plaine d'inondation, le niveau d'énergie de l'eau diminue et les sédiments en suspension se déposent. Le dépôt résultant peut créer des dépôts à granulométrie normale (croissante) similaires à ceux trouvés dans les séquences de Bouma.

Dans certains cas, les deltas de rupture de levées peuvent amener une rivière à abandonner son ancien chenal, un processus connu sous le nom d'avulsion.

Les deltas de rupture de levée se forment le plus souvent sur les levées extérieures des méandres où l'eau a la plus grande énergie. Les formations déposées peuvent faire de quelques centimètres à plusieurs kilomètres de long et avoir une épaisseur de plusieurs mètres.

Références

Géomorphologie fluviale et lacustre
Rivière

Delta de rupture de levée


An Encyclia argentinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlo Luigi Carlos Luis Spegazzini, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederico Carlos Hoehne. An Encyclia argentinensis in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia argentinensis


محمد سمير أحمد بدر المسيرى، فنان سكندرى من مواليد القاهرة 1941
، يحمل درجة بكالوريوس اقتصاد وعلوم سياسية من جامعة الإسكندرية 1967، دبلوم معهد أدهم وانلي للرسم والتصوير 1967، وهو عضو نقابة الفنانين التشكيليين، وعضو بأتيليه جماعة الفنانين والكتاب بالإسكندرية.. توفى في الخامس من فبراير عام 2014 بعد صراع مع المرض.

تتلمذ «سمير المسيرى» على يد أدهم وانلي، وسيف وانلي من جيل الفن التشكيلى السكندرى الثرى، وعاصر فترة الازدهار في وجود نوابغ في هذا المجال كان لهم عطاء مميزا في الحركة التشكيلية السكندرية والمصرية.

كرس «سمير المسيرى» حياته للفن منذ نعومة اظافره، وظهرت موهبته المبكرة في الرسم في طفولته وصباه، وظل ملازما لأستاذه المصور السكندرى الشهير «سيف وانلى» خلال مرحلة دراسته الجامعية بكلية التجارة. وقي فيلته بمنطقة السيوف كان يقع مرسمه، أما (مرسمه الحالى في فيلته بالهوارية طريق برج العرب خلف فندق افريكانا)، وأكثر مايدهش الرائى هذا العدد الكبير من اللوحات المكدسة والمتراصة، والتي نكاد تحجب حوائط الحجرات، بالإضافة إلى عشرات من الأعمال واللوحات والإسكتشات يترائى فيها الخط واللون والتكوين والبورتريه والرمز.

لم يلتزم سمير المسيرى بأسلوب خاص لإحدى المدارس الفنية، كما إنه لم يلتزم إلا ببعض إتجاهات أستاذه الراحل الكريم. والمتأمل للوحاته يجده قد خاض مذاهب ومدارس شتى، إلا انه لم ينتم إلى إحداها فصار متميزا ومتفردا. والحقيقة أن الأحزان في السنوات الأخيرة لفقد أقرب الأعزاء تحولت بين يديه إلى أشكال حزينة ومكلومة ذات صدى جديد من الرؤية الذاتية، حاول من خلالها تسجيل بعض ملامح مدينة الإسكندرية وأهلها من الأحباب والأقارب والمعارف، ولعل ألوانه المتصارعة بعضها مع بعض رمز لشدة الانفعال وحرارة الفنان.

وهذه الألوان تميز مراحل تطوره الفنى كمصور كبير وتنطق بالنضج والثقافة الفنية الرفيعة والإحساس المرهف المنتمى إلى البيئة المصرية والمتأمل في لوحات معارضة يتأكد من الأداء المتميز والفكر العميق والوعى بمختلف التيارات الفنية وتتميز أعماله بالشفافية والتناغم وتتجلى في بعضها النزعة الرومانسية خاصة في الأضواء والظلال.

كلمات قيلت عنه

 قال الفنان عصمت داوستاشى في تقديمه لمعرض مشاعر: «يعود الينا الفنان الكبير سمير المسيرى في معرضه السنوى الذي عودنا عليه.. يقيمه كل عام في مدينته الإسكندرية ثم ينقله إلى العاصمة الصاخبة القاهرة. وهذا العام يقدم لنا المسيرى رؤية جمالية تعبيرية للموضوع الانسانى وقد اهتم بتصوير المرأة باعتبارها مصدر إلهام فنى.. وعكس في لوحاته أفراحها وأحزانها في حلول جمالية تعد إضافة إلى رصيده التشكيلى المعروف منذ أن تلقى تعليمه الأول للفن على يد أستاذه الكبير سيف وانلى أوائل الستينات من القرن الماضى. وفي المعرض مجموعته الجديدة من الطبيعة الصامتة والزهور والمنظر الخلوى وكلها تؤكد استاذيته في بناء اللوحة ومعالجة المساحات وتناسق البالتة وتألق العمل ككل والبهجة المستشرية في هذا العطاء الإبداعى المتدفق لفنان وهب حياته للفن ولا يبرح لوحاته في مرسمه إلا ليقدمها لنا كل عام في معرض جديد.. وكل عام وهو وجمهوره في إبداع دائم.»

كلمات قالها

 في حديثه عن معرض مشاعر:

«قد يأتى العمل الفنى نتيجة لمحة سريعة أو نظرة متأملة متعمقة. وأعرض اليوم أعمالا مختلفة الزمان ولكنها تحت هذا الملموح على عجالة أو المتأمل بعمق. وتأتى الأعمال تحت عنوان (مشاعر) أو (أحاسيس) والتي تختلف في شدتها الانفعالية وفي المواضيع التي تتضمنها والتي لها علاقة بالحياة التي نحياها على أرض الواقع. ويلاحظ الجمهور الكريم ابحارى بين عدة اساليب فنية وهذا يرجع لأسباب منها اختلاف الموضوع مما يدفع لأسلوب يبرز الفكرة التي يدافع عنها العمل الفنى. أو قد يكون السبب اختلاف الزمان والمكان بما يؤثر على المعايشة مع الواقع المعبر عنه. أو يكون السبب اختلاف الإحساس النفسى بما يشاهد ويوضع على المسطح (اللوحة الفنية).»

المعارض

 1976 معرض منظمة الشباب الإشتراكى
 1973 معرض بقصر ثقافة الحرية
 1995 معرض بقصر ثقافة الأنفوشى
 1996 معرض بالمركز الثقافى الأسباني بمناسبة الاحتفال بعيد ميلاد الفنان العالمي سيف وانلى التسعين
 1997 معرض بقصر ثقافة الأنفوشى
 2000 معرض بأتيليه جماعة الفنانين والكتاب بالإسكندرية
 2000 معرض بالمركز الثقافى الأسباني
 2000 معرض بأتيليه القاهرة
 2002 معرض بالمركز الثقافى الهندى بالقاهرة
 2002 معرض بقصر التذوق بسيدى جابر بالإسكندرية
 2003 معرض بمركز محمود سعيد للمتاحف بالإسكندرية
 2004 ضيف شرف معرض فنانى الإسكندرية الشباب بساقية عبد المنعم الصاوى بالقاهرة
 2007 ضيف شرف احتفالات الإقليم وفرع ثقافة الإسكندرية بأعياد يوليو
 2008 معرض بمركز محمود سعيد للمتاحف بالإسكندرية
 2009 معرض بقصر ثقافة التذوق بسيدى جابر بالإسكندرية.
 2009 معرض بقاعة جوجان بالقاهرة في أبريل.
 2010 معرض بقاعة نقابة الفنون التشكيلية بالإسكندرية في فبراير
 2010 معرض بقاعة جوحان بالقاهرة في مايو
 2011 معرض بقاعة مركز الإسكندرية للإبداع في يناير

الجوائز

 الجائزة الثانية لمسابقة الفنون التشكيلية للثقافة الجماهيرية 1974
 الجائزة الأولى لمهرجان الإسكندرية الثقافى الأول 1976

الجاليرى

مراجع

خريجو جامعة الإسكندرية
فنانون تشكيليون مصريون
مواليد 1941

سمير المسيري


El término reinita cejiblanca puede referirse a dos aves paseriformes:

 reinita cejiblanca, un nombre común de la especie Dendroica magnolia;
 reinita cejiblanca, el nombre común de la especie Myiothlypis leucophrys recomendado por la Sociedad Española de Ornitología.

Reinita cejiblanca


ප්‍රායෝගික උපයෝගිතාවයක් වෙත එල්ල කරමින් විද්‍යාව මෙහෙයවෙන විට එය හැඳින්වෙන්නේ ව්‍යවහාරික විද්‍යාව ලෙසිනි. ව්‍යවහාරික විද්‍යාඥයෙක් විසින් කිසියම් විශේෂිත දෙයක් සැලසුම් කිරීම සිදු නොවිය හැකි අතර, ඒ වෙනුවට ඔහු වෙතින් නව තාක්ෂණ ක්‍රමවේද සහ ප්‍රායෝගික ක්‍රම ප්‍රවර්ධනය කිරීමෙහි අරමුණ සහිතව පර්යේෂණ සිදු විය හැකිය.

ව්‍යවහාරික විද්‍යාව


A Very Gaga Thanksgiving —en español: Un día de acción de gracias muy Gaga— es un especial de televisión de la cantante estadounidense Lady Gaga, que presenta una temática del día de Acción de Gracias. Fue emitido originalmente el 24 de noviembre de 2011 en los Estados Unidos por la cadena American Broadcasting Company (ABC). Dirigido y protagonizado por Gaga, en el especial se analiza su vida y sus inspiraciones en la música; además, interpreta distintas canciones de sus álbumes, principalmente de Born This Way (2011). En el mismo aparecen también figuras como Katie Couric, Sister Bayo, Art Smith y Tony Bennett, con quien canta a dueto «The Lady Is a Tramp».

Tras su estreno el 24 de noviembre de 2011 en la televisión, los críticos elogiaron el especial, expresando que era «sincero y sin pretenciones». Una vez al aire, fue visto simultáneamente por 5 749 000 espectadores, y obtuvo una calificación de 1.8 sobre 5 en el grupo demográfico de edad entre 18 y 49 años, de acuerdo con Nielsen ratings. Con todo, fue lanzado el 22 de noviembre de 2011 A Very Gaga Holiday, un extended play (EP) publicado en los Estados Unidos que contiene cuatro de las canciones interpretadas durante el especial.

Sinopsis
Katie Couric, periodista estadounidense, entrevista a Gaga en el en el Convento del Sagrado Corazón, ubicado en  Manhattan. Allí, habla sobre su vida personal y las inspiraciones que toma a la hora de componer y producir las canciones. Entre tanto, la cantante interpreta un total de ocho canciones entre una pequeña audiencia de amigos y familiares de la cantante. Durante el especial, cantó «Marry the Night», «Born This Way», «Yoü and I», «Hair» y «The Edge of Glory», todas pertenecientes a su álbum Born This Way (2011). Junto a ellas, también interpretó «Bad Romance», «The Lady Is a Tramp» junto a Tony Bennett, y realizó dos versiones de «White Christmas» de Irving Berlin y «Orange Colored Sky», perteneciente a Nat King Cole.

Producción
A Very Gaga Thanksgiving fue producido y dirigido por la misma Lady Gaga. La fotografía tuvo lugar en el Convento del Sagrado Corazón, que se encuentra en la ciudad de Nueva York.

Música

A Very Gaga Holiday

A Very Gaga Holiday  es el cuarto extended play (EP) de la cantante estadounidense Lady Gaga, lanzado en formato digital el 22 de noviembre de 2011 y en todo el mundo el 26 de noviembre de 2011.

Recepción

Desempeño comercial
El extended play debutó en el número 52 del conteo estadounidense Billboard 200, en el puesto 74 del Canadian Album Chart y 26 en Francia. Para finales de marzo de 2014, el álbum había vendido 42 000 copias solo en los Estados Unidos.

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Semanales

Historial de lanzamientos
<center>
{|class="wikitable"
|-
!País
!Fecha
!Formato
|-
!
|22 de noviembre de 2011
|rowspan="2"|Digital
|-
!
|26 de noviembre de 2011
|}

Véase también
 Anexo:Discografía de Lady Gaga.
 Anexo:Canciones grabadas por Lady Gaga.
 Anexo:Premios y nominaciones de Lady Gaga.
 Anexo:Videografía de Lady Gaga.
 Anexo:Giras musicales de Lady Gaga.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Lady Gaga
 Sitio web oficial de A Very Gaga Thanksgiving

Lady Gaga

A Very Gaga Thanksgiving


The Symphony No. 8, JS 190, was the final major compositional project of the Finnish composer Jean Sibelius, occupying him intermittently from the mid-1920s until around 1938, though he never published it. During this time Sibelius was at the peak of his fame, a national figure in his native Finland and a composer of international stature. A fair copy of at least the first movement was made, but how much of the Eighth Symphony was completed is unknown. Sibelius repeatedly refused to release it for performance, though he continued to assert that he was working on it even after he had, according to later reports from his family, burned the score and associated material, probably in 1945.

Much of Sibelius's reputation, during his lifetime and subsequently, derived from his work as a symphonist. His Seventh Symphony of 1924 has been widely recognised as a landmark in the development of symphonic form, and at the time there was no reason to suppose that the flow of innovative orchestral works would not continue. However, after the symphonic poem Tapiola, completed in 1926, his output was confined to relatively minor pieces and revisions to earlier works. During the 1930s the Eighth Symphony's premiere was promised to Serge Koussevitzky and the Boston Symphony Orchestra on several occasions, but as each scheduled date approached Sibelius demurred, claiming that the work was not ready for performance. Similar promises made to the British conductor Basil Cameron and to the Finnish Georg Schnéevoigt likewise proved illusory. It is thought that Sibelius's perfectionism and exalted reputation prevented him ever completing the symphony to his satisfaction; he wanted it to be even better than his Seventh.

After Sibelius's death in 1957, news of the Eighth Symphony's destruction was made public, and it was assumed that the work had disappeared forever. But in the 1990s, when the composer's many notebooks and sketches were being catalogued, scholars first raised the possibility that fragments of the music for the lost symphony might have survived. Since then, several short manuscript sketches have been tentatively identified with the Eighth, three of which (comprising less than three minutes of music) were recorded by the Helsinki Philharmonic Orchestra in 2011. While a few musicologists have speculated that, if further fragments can be identified, it may be possible to reconstruct the entire work, others have suggested that this is unlikely given the ambiguity of the extant material. The propriety of publicly performing music that Sibelius himself had rejected has also been questioned.

Background

Jean Sibelius was born in 1865 in Finland, since 1809 an autonomous grand duchy within the Russian Empire having earlier been under Swedish control for many centuries. The country remained divided between a culturally dominant Swedish-speaking minority, to which the Sibelius family belonged, and a more nationalistically-minded Finnish-speaking, or "Fennoman" majority. In about 1889 Sibelius met his future wife, Aino Järnefelt, who came from a staunch Fennoman family. Sibelius's association with the Järnefelts helped to awaken and develop his own nationalism; in 1892, the year of his marriage to Aino, he completed his first overtly nationalistic work, the symphonic suite Kullervo. Through the 1890s, as Russian control over the duchy grew increasingly oppressive, Sibelius produced a series of works reflecting Finnish resistance to foreign rule, culminating in the tone poem Finlandia.

Sibelius's national stature was recognised in 1897 when he was awarded a state pension to enable him to spend more time composing. In 1904 he and Aino settled in Ainola, a country residence he built on the shores of Lake Tuusula in Järvenpää, where they lived for the remainder of their lives. Although life at Ainola was not always calm and carefree—Sibelius was often in debt and prone to bouts of heavy drinking—he managed over the following 20 years to produce a large output of orchestral works, chamber music, piano pieces and songs, as well as lighter music. His popularity spread across Europe to the United States where, during a triumphant tour in 1914, he was awarded an honorary doctorate by Yale University. At home his status was such that his 50th birthday celebrations in 1915 were a national event, the centrepiece of which was the Helsinki premiere of his Fifth Symphony.

By the mid-1920s Sibelius had acquired the status of a living national monument and was the principal cultural ambassador of his country, independent since 1917. According to his biographer Guy Rickards, he invested "his most crucial inspiration" into the seven symphonies he composed between 1898 and 1924. The Sibelius scholar James Hepokoski considers the compact, single-movement Seventh Symphony, which Sibelius completed in 1924, to be the composer's most remarkable symphonic achievement, "the consummate realization of his late-style rethinking of form". It was followed in 1926 by Tapiola, a tone poem in which, says Rickards, Sibelius "pushed orchestral resources into quite new regions ...Tapiola was thirty or forty years ahead of its time".

Composition

Beginnings
The first reference to the Eighth Symphony in Sibelius's diary is an undated entry from September 1926: "I offered to create something for America." However, some of the initial ideas for the new symphony were almost certainly set down earlier, since it was Sibelius's compositional habit to set aside themes and motifs for use in later projects. Thus, one of the extant sketches for his Seventh Symphony, on which he was engaged in 1923–24, contains a ringed motif marked "VIII". By the autumn of 1927 Sibelius was able to inform the New York Times music critic Olin Downes—one of his greatest admirers—that he had set down two movements of the Eighth on paper and had composed the rest in his head.

Early in 1928 Sibelius made one of his regular visits to Berlin, to imbibe the city's musical life and to compose. He sent positive work-in-progress reports to Aino: the symphony, he said, will be "wonderful". Back home in Ainola in September, he told his sister that he was "writing a new work, which will be sent to America. It will still need time. But it will turn out well." In December 1928, however, when his Danish publisher Wilhelm Hansen asked him how the work was developing, Sibelius was less forthcoming; the symphony existed, he said, only in his head. Thereafter Sibelius's reports of the symphony's progress became equivocal, sometimes contradictory, and difficult to follow.

Progress and prevarication

Probably at the instigation of Downes, Sibelius had promised the world premiere of his new symphony to Serge Koussevitzky and the Boston Symphony Orchestra. For several years, in a protracted correspondence with the conductor and Downes, Sibelius hesitated and prevaricated. In January 1930 he said the symphony was "not nearly ready and I cannot say when it will be ready", but in August that year he told Koussevitzky that a performance in the spring of 1931 was possible. Nothing resulted from this. In the summer of 1931 Sibelius told Downes that not only was the Eighth Symphony almost ready for the printers, he also had several other new works pending. Thus encouraged, in December 1931 Koussevitzky used the Boston Evening Transcript to announce the work for the orchestra's 1931–32 season. This brought a swift telegram from Sibelius, to the effect that the symphony would not, after all, be ready for that season.

Koussevitzky then decided to perform all of Sibelius's symphonies in the Boston Symphony's 1932–33 season, with the world premiere of the Eighth as the culmination. In June 1932 Sibelius wrote to Koussevitzky suggesting that the Eighth be scheduled for the end of October. A week later he retracted: "I am very disturbed about it. Please do not announce the performance." Further promises, for December 1932 and January 1933, brought forth no scores. Koussevitzky was by now losing hope, yet he inquired once more, in the summer of 1933. Sibelius was evasive; he made no promise of delivery but would "return to the matter at a later date". So far as Koussevitzky and the Boston Symphony were concerned, the matter ended there. Sibelius had made agreements with other conductors; he had promised the European premiere to Basil Cameron and the Royal Philharmonic Society, and the first Finnish performance to Georg Schnéevoigt, who had recently taken over direction of the Helsinki Philharmonic Orchestra. These arrangements were, however, subject to the illusory Boston premiere, and thus were stillborn. Later in the decade, Eugene Ormandy, a fervent admirer of Sibelius who directed the Philadelphia Orchestra from 1936, is thought to have lobbied strongly for the right to perform the premiere, should the symphony in due course emerge.

During his procrastinations with Koussevitzky, Sibelius continued to work on the symphony. In 1931 he again spent time in Berlin, writing to Aino in May 1931 that "the symphony is advancing with rapid strides". Progress was interrupted by illness, but towards the end of the year Sibelius was confidently asserting that "I am writing my eighth symphony and I am full of youth. How can this be explained?" In May 1933, as he continued to deny Koussevitzky, Sibelius wrote in his diary that he was deeply immersed in composition: "It is as if I had come home ... I'm taking everything in another way, more deeply. A gypsy within me. Romantic." Later that summer he informed a journalist that his new symphony was nearly complete: "It will be the reckoning of my whole existence – sixty-eight years. It will probably be my last. Eight symphonies and a hundred songs. It has to be enough."

At some stage in that summer the formal copying of the symphony began. On 4 September 1933 Paul Voigt, Sibelius's long-time copyist, sent a bill for making a fair copy of the first movement—23 pages of music. Sibelius informed him—the note survives—that the complete manuscript would be about eight times as long as this excerpt, indicating that the symphony might be on a larger scale than any of its seven predecessors. Aino Sibelius later recalled other visits to Voigt that autumn at which Sibelius, whose mood she described as gloomy and taciturn, delivered further piles of music manuscript to the copyist.

Limbo

Various reports appeared to confirm that the symphony's release was imminent. The Finnish composer Leevi Madetoja mentioned in 1934 that the work was virtually complete; an article by the Swedish journalist Kurt Nordfors indicated that two movements were complete and the rest sketched out. As pressure to produce the symphony increased, Sibelius became increasingly withdrawn and unwilling to discuss his progress. In December 1935, during an interview in connection with his 70th birthday celebrations, he indicated that he had discarded a whole year's work; this pointed to a full-scale revision of the Eighth. However, when The Timess correspondent asked for details of the work's progress Sibelius became irritated. He was furious when Downes continued to pester him for information, on one occasion shouting "Ich kann nicht!" ("I cannot!").

A receipt found among Sibelius's papers refers to a "Symphonie" being bound by the firm of Weilin & Göös in August 1938. While it is not established that this transaction related to the Eighth, the Sibelius scholar Kari Kilpeläinen points out that none of the earlier symphony scores carry the unnumbered heading "Symphonie", and asks: "Could he have omitted the number to prevent news of the now completed Eighth from spreading? Or did he not give the work a number at all, because he was not satisfied with it?" The composer's daughter Katarina spoke of the self-doubt that afflicted her father at this time, aggravated by the continuing expectations and fuss that surrounded the Eighth Symphony. "He wanted it to be better than the other symphonies. Finally it became a burden, even though so much of it had already been written down. In the end I don't know whether he would have accepted what he had written."

Sibelius remained in Finland during the Winter War of 1939–40, despite offers of asylum in the United States. After the war ended in March 1940 he moved with his family to an apartment on Kammiokatu (later renamed Sibeliuksenkatu or 'Sibelius Street' in his honour) in the Töölö district of Helsinki, where they remained for a year. During that time they were visited by the pianist Martti Paavola, who was able to examine the contents of Sibelius's safe. Paavola later reported to his pupil Einar Englund that among the music kept there was a symphony, "most likely the Eighth".

Destruction
Back in Ainola, Sibelius busied himself by making new arrangements of old songs. However, his mind returned frequently to the now apparently moribund symphony. In February 1943 he told his secretary, Santeri Levas, that he hoped to complete a "great work" before he died, but blamed the war for his inability to make progress: "I cannot sleep at nights when I think about it." In June he discussed the symphony with his future son-in-law Jussi Jalas and provided another reason for its non-completion: "For each of my symphonies I have developed a special technique. It can't be something superficial, it has to be something that has been lived though. In my new work I am struggling with precisely these issues." Sibelius also told Jalas that all rough sketches and drafts were to be burned after his death; he did not want anyone labelling these rejected scraps as "Sibelius letzten  Gedanken" (Sibelius's last thoughts).

At some time in the mid-1940s, probably in summer 1945, Sibelius and Aino together burned a large number of the composer's manuscripts on the stove in the dining room at Ainola. There is no record of what was burned; while most commentators assume that the Eighth Symphony was among the works destroyed, Kilpeläinen observes that there had been at least two manuscripts of the work—the original and Voigt's copy—as well as sketches and fragments of earlier versions. It is possible, says Kilpeläinen, that Sibelius may not have burned them all. Aino, who found the process very painful, recalled later that the burning appeared to ease Sibelius's mind: "After this, my husband appeared calmer and his attitude was more optimistic. It was a happy time". The most optimistic interpretation of his action, according to The Philadelphia Inquirer's music critic David Patrick Stearns, is that he got rid of old drafts of the symphony to clear his mind for a fresh start. In 1947, after visiting Ainola, the conductor Nils-Eric Fougstedt claimed to have seen a copy of the Eighth on the shelf, with separate choral parts. The musicologist Erkki Salmenhaara posits the idea of two burnings: that of 1945 which destroyed early material, and another after Sibelius finally recognised that he could never complete the work to his satisfaction.

Although Sibelius informed his secretary in late August 1945 that the symphony had been burned, the matter remained a secret confined to the composer's private circle. During the remaining years of his life, Sibelius from time to time hinted that the Eighth Symphony project was still alive. In August 1945 he wrote to Basil Cameron: "I have finished my eighth symphony several times, but I am still not satisfied with it. I will be delighted to hand it over to you when the time comes." In fact, after the burning he had altogether abandoned creative composing; in 1951, when the Royal Philharmonic Society requested a work to mark the 1951 Festival of Britain, Sibelius declined. As late as 1953 he told his secretary Levas that he was working on the symphony "in his mind"; only in 1954 did he admit, in a letter to the widow of his friend Adolf Paul, that it would never be completed. Sibelius died on 20 September 1957; the next day his daughter Eva Paloheimo announced publicly that the Eighth Symphony did not exist. The burning of the manuscript became generally known later, when Aino revealed the fact to the composer's biographer Erik W. Tawaststjerna.

Critics and commentators have pondered the reasons why Sibelius finally abandoned the symphony. Throughout his life he was prone to depression and often suffered crises of self-confidence. Alex Ross, in The New Yorker, quotes an entry from the composer's 1927 diary, when the Eighth Symphony was allegedly under way:

"This loneliness is driving me crazy... To be able to live in the first place, I must have alcohol. Wine or whisky. That's the matter. Abused, alone, and all my real friends are dead. My current prestige here at home is rock-bottom. Impossible to work. If only there were a solution."

Writers have pointed to the hand tremor that made writing difficult and to the alcoholism that afflicted him at numerous stages of his life. Others have argued that Sibelius's exalted status as a national hero effectively silenced him; he became afraid that any further major work would not live up to the expectations of the adoring nation. Andrew Barnett, another of the composer's many biographers, points to Sibelius's intense self-criticism; he would withhold or suppress anything that failed to meet his self-imposed standards: "It was this attitude that brought about the destruction of the Eighth Symphony, but the very same trait forced him to keep on revising the Fifth until it was perfect." The historian Mark McKenna agrees that Sibelius became stifled by a combination of perfectionism and increasing self-doubt. The myth, sustained for more than 15 years, that Sibelius was still working on the symphony was, according to McKenna, a deliberate fiction: "To admit that he had stopped completely would be to admit the unthinkable—that he was no longer a composer".

Discoveries

After his death Sibelius, though remaining popular with the general public, was frequently denigrated by critics who found his music dated and tedious. René Leibowitz, a proponent of the music of Arnold Schoenberg, published a pamphlet describing Sibelius as "the worst composer in the world"; others dismissed him as irrelevant in what was perceived for a time as an irresistible movement towards atonality. This climate diminished curiosity about the existence of material from a possible Sibelius Eighth, until late in the 20th century, when critical interest in the composer revived. In 1995 Kilpeläinen, who had published a survey of the Sibelius manuscripts held in the Helsinki University Library, wrote that all that could definitely be connected to the Eighth Symphony were a single page from a draft score and the ringed melody fragment marked "VIII" within the Seventh Symphony sketches. He added, however, that the library contained further Sibelius sketches from the late 1920s and early 1930s, some of which are akin to the ringed fragment and which could conceivably have been intended for the Eighth Symphony. Kilpeläinen also revealed that "[j]ust recently various documents have come to light which no one dreamt even existed. Maybe there are still some clues to the 8th Symphony hidden away and just waiting for some scholar to discover them."

In 2004, in an article entitled "On Some Apparent Sketches for Sibelius's Eighth Symphony", the musical theorist Nors Josephson identifies around 20 manuscripts or fragments held in the Helsinki University Library as being relevant to the symphony and concludes that: "Given the abundance of preserved material for this work, one looks forward with great anticipation to a thoughtful, meticulous completion of the entire composition". Another Sibelius scholar, Timo Virtanen, has examined the same material and is more restrained, concluding that although some of the sketches may relate to the Eighth Symphony, it is not possible to determine exactly which, if any, these are. Even the fragment marked "VIII", he maintains, cannot with certainty be said to relate to the symphony, since Sibelius often used both Roman and Arabic numerals to refer to themes, motifs or passages within a composition. Virtanen provides a further note of caution: "We should be aware that [the fragments] are, after all, drafts: unfinished as music, and representing only a certain stage in planning a new composition".

Despite his reservations, in October 2011 Virtanen cooperated with another scholar, Vesa Sirén, to prepare three of the more developed fragments for performance. The sketches were copied and tidied, but nothing not written by Sibelius was added to the material. Permission from the Sibelius Rights Holders was secured, and John Storgårds, chief conductor of the Helsinki Philharmonic, agreed to play and record these excerpts at the orchestra's rehearsal session on 30 October 2011. The pieces comprise an opening segment of about a minute's duration, an eight-second fragment that might be part of a scherzo, and a final scrap of orchestral music again lasting roughly a minute. Sirén describes the music as "strange, powerful, and with daring, spicy harmonies—a step into the new even after Tapiola and the music for The Tempest". Stearns gives a more detailed insight: "The first excerpt is classic Sibelian announcement of a first movement. There's a genteel orchestral thunderclap that throws open the door to a harmonic world that is Sibelius' alone, but has strange dissonances unlike any other work. Another glimpse sounds like the beginning of a scherzo, surprisingly spring-like with a buoyant flute solo. Another snippet has a classic Sibelian bassoon solo, the sort that speaks of primal things and goes to a dark, wintry underworld."

Speculation

Although only the first movement, copied by Voigt, is fully accepted as having been completed, the intended scale and general character of the Eighth Symphony may be inferred from several sources. Sibelius's correspondence with Voigt and with his binders, in 1933 and 1938 respectively, indicates the possibility of a notably large-scale work. Apart from Nils-Eric Fougstedt's 1947 observation, there are also indications from Voigt that the work may have contained choral elements, along the lines of Beethoven's Ninth.

From the available fragments of music, both Virtanen and Andrew Mellor of Gramophone detect hints of Tapiola, particularly in the first of the three extracts. Kilpeläinen points to some of Sibelius's late minor works, in particular the "Five Esquisses" for piano Op. 114 (1929), as providing evidence that in his final compositional years Sibelius was "progressing towards a more abstract idiom: clear, ethereal images little touched by the human passions". Further originality, Kilpeläinen says, is found in the "Surusoitto" music for organ, composed in 1931 for the funeral of Sibelius's friend Akseli Gallen-Kallela, a work that Aino Sibelius admitted might have been based on Eighth Symphony material: "Did the new symphony", asks Kilpeläinen, "thus also represent a modern sound unlike that of his previous style, with bleak, open tones and unresolved dissonances?" After the recording of the fragments, Storgårds could recognise the composer's late style, adding that "the harmonies are so wild and the music so exciting that I'd really love to know how he went on with this." Sibelius's only preserved comment on the music itself, as distinct from his occasional progress reports, is a remark to Schnéevoigt in December 1932: "You have no idea how clever it is".

Scholars and critics are divided in their views about the value of the recovered excerpts. On the one hand, Josephson is convinced that sufficient material exists for a reconstruction of the entire symphony and eagerly awaits the undertaking of this task. This view is echoed by Stearns: "[T]here's absolutely no reason not to attempt a completion". Others, however, are more circumspect: Virtanen, in particular, emphasises that although the music is irrefutably late Sibelius, it has not been established beyond doubt that any of it belongs to the Eighth Symphony. Sirén, who played a major role in organising the performance of the fragments, believes that completion is impossible on the basis of existing sketches, and would be dependent on further discoveries. He also surmises that Sibelius, having rejected the work, would not have relished hearing the fragments played, a viewpoint which McKenna endorses: "Watching the performance on YouTube, I could not help but think how disappointed the composer would have been to hear his unfinished music performed." Reviewing the recorded excerpts in Gramophone, Andrew Mellor remarks that even if further manuscripts should come to light, the Sibelius Rights Holders would have full control over the material and would decide whether performance was appropriate. Mellor concludes: "We've had to wait some 80 years to hear less than three minutes of music, and the mystery of the Eighth isn't set to unfold any more rapidly from here".

References
Citations

Sources

Symphony 8
Sibelius, Symphony 8

Symphony No. 8 (Sibelius)


كيزيمو ميناءو مدينة في كينيا وعاصمة منطقة كيزيمو وهي ثالث أكبر مدن كينيا ويتجاوز عدد سكانها 400000 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لكيزيمو:

توأمة
لكيزيمو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 روانوك
 شلتنهام

أعلام
 ألان وانغا
 جويس ألوش
 تروي أونيانجو
 سامي أونيانجو
 علي أبوندو

مراجع

أماكن مأهولة على بحيرة فيكتوريا
أماكن مأهولة في نيانزا (محافظة)
عواصم محافظات في كينيا
مدن كينيا
مرافئ وموانئ كينيا
منطقة كيزيمو

كيزيمو


Basketball Superliga Ukraine (ukrainisch: ) ist die höchste Spielklasse im ukrainischen Basketball der Männer. Nachdem 2008 die Klubs die bis dahin höchste ukrainische "Wyscha Liga" in zwei Wettbewerbe aufsplitterten und parallel zu Superliga eine Saison lang eine alternative ukrainische Meisterschaft von der "ukrainischen Basketballliga" veranstaltet wurde, wird seit 2009 wieder nur noch eine Meisterschaft unter der Führung der "Assoziation der ukrainischen Basketballklubs" (ukr.: ) durchgeführt.

Spielmodus
Der aktuelle Spielmodus besteht aus zwei Phasen. Die reguläre Saison besteht aus 28 Spieltagen, d. h. jedes Team spielt viermal gegen jede andere Mannschaft (zweimal zuhause, zweimal auswärts). Die besten vier Teams spielen dann in den Play-offs (Best-of-Five Modus) den Meister heraus.

Teilnehmer
Folgende acht Teams spielen 2017/2018 in der Liga:

Ukrainische Meister

Erfolgreichste Mannschaften

Weblinks
 Offizielle Seite (ukrainisch)
 ukrbasket.net – Seite des ukrainischen Basketballverbaundes

Basketball (Ukraine)
Ukraine
Sportveranstaltung in der Ukraine

Basketball Superliga Ukraine


Erik Magnusson af Sverige eller Erik 12. af Sverige (1339 – 21. juni 1359) var en svensk rivalkonge til sin far Magnus Eriksson fra 1356 til sin døde 1359. Han var gift med Beatrix af Bayern, der var datter af den tysk-romerske kejser Ludvig 4.

I 1344 blev Erik valgt som arving til Sverige og Skåne. Hans bror Håkon var året forinden blevet valgt som arving til Norge. Håkon fik Norges trone i 1355, hvilket fik unionen mellem Sverige og Norge til at blive brudt. Erik blev ikke tildelt nogen post i det svenske rigsråd, hvilket muligvis fik ham til at starte et oprør mod sin far i 1355. I 1357 havde oprørerne tvunget Magnus til at dele Sverige med sin søn Erik, der fik det meste af det sydlige Sverige (herunder hovedparten af Skånelandene som faderen havde erhvervet fra Danmark i 1332) og Finland at herske over. Sverige blev genforenet igen i 1359, hvor far og søn blev forsonet, og de regerede Sverige sammen indtil Eriks død nogle få måneder senere. Da han lå på sit dødsleje beskyldte Erik sin moder, Blanka af Namur, for at have forgiftet ham. Kort efter sin død døde også hans hustru Beatrix. Sønnen Erik forløstes ved kejsersnit efter moderens død 25. december 1359, men døde selv ganske kort tid efter.

Referencer

Regenter fra Sverige
Svenskere i 1300-tallet
Svenske eller norske kongelige der er blevet konger i Danmark

Erik Magnusson af Sverige


Rolf Seggel  (* 19. Juni 1910 in Wesermünde; † 6. November 1968 in Bremen) war ein deutscher Betriebsdirektor und Bremer Politiker (FDP). Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Leben
Seggel war der Sohn des Sanitätsrates Rudolf Seggel (1873–1955) aus Wesermünde und der Arzttochter Sophie Seggel (1875–1961). Nach dem Abitur am Gymnasium Bremerhaven studierte er an der Georg-August-Universität Göttingen Rechtswissenschaften. 1928 wurde er im Corps Bremensia Göttingen recipiert. Bis 1937 war er Referendar bzw. juristischer Hilfsarbeiter in der Preisüberwachungsstelle Bremen des Bremer Wirtschaftssenators Otto Bernhard. In dieser Zeit war er auch Freiwilliger bei der Wehrmacht. 1938 war er als kaufmännischer Volontär und danach als Syndikus der Stahlindustrie tätig. Er diente von 1939 bis 1945 als Soldat, zuletzt als Hauptmann, im Zweiten Weltkrieg und war bis 1946 in Kriegsgefangenschaft. Er war seit Juni 1946 Syndikus, seit Januar 1949 kaufmännisches Vorstandsmitglied und in den 1950er Jahren bis 1968 Vorstandsvorsitzender der Bremer Straßenbahn AG (BSAG) in Bremen.

Seggel war mit Magdalene Seggel (1913–1999) verheiratet. Das Ehepaar hatte vier Kinder.

Politik
Seggel war Anfang der 1930er Jahre Mitglied des Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten und 1934 zehn Monate Mitglied der SS. Er meldete sich als Freiwilliger zur Wehrmacht, um – nach eigenen Angaben im Entnazifisierungsverfahren – die SS verlassen zu können. Er war von Januar 1934 – Dezember 1937 in der Zeit seines Referendariats Mitglied im NS-Rechtswahrerbund und von März 1939 – 1945 in der Nationalsozialistischen Volkswohlfahrt (NSV).

Im April 1948 wird Seggel aufgrund der Weihnachtsamnestie als "nicht betroffen" entnazifiziert, ein bereits eingeleitetes Spruchkammer verfahren wird daraufhin eingestellt.

Nach dem Krieg wurde er Mitglied der Bremer Demokratischen Volkspartei bzw. der FDP Bremen. Er saß vom 16. Dezember 1953 bis zum 24. September 1956 in der Bremischen Bürgerschaft und wirkte in verschiedenen Deputationen mit.

Publikationen
 Das Problem der gemeinwirtschaftlichen Verpflichtungen im öffentlichen Nahverkehr – Lockerung oder Abgeltung? Verlag E. Schmidt, Berlin u. a. 1959, (Schriftenreihe für Verkehr und Technik; H. 6)
 Grundsätze für die Wirtschaftsführung im öffentlichen Personen-Nahverkehr.  Albis-Verlag, Düsseldorf 1965.

Ehrungen
 Ehrenring des Verbandes Öffentlicher Verkehrsbetriebe

Literatur
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.
 Hartmut Bickelmann: Seggel, Rolf, in ders. (Hrsg.): Bremerhavener Persönlichkeiten aus vier Jahrhunderten. Ein biographisches Lexikon, Zweite, erweiterte und korrigierte Auflage. Veröffentlichungen des Stadtarchivs Bremerhaven, Bd. 16, Bremerhaven 2003, ISBN 3-923851-25-1, S. 318 f.
 Bremische Bürgerschaft (Hrsg.), Karl-Ludwig Sommer: Die NS-Vergangenheit früherer Mitglieder der Bremischen Bürgerschaft. Projektstudie und wissenschaftliches Colloquium (= Kleine Schriften des Staatsarchivs Bremen. Heft 50). Staatsarchiv Bremen, Bremen 2014, ISBN 978-3-925729-72-0.

Einzelnachweise

Mitglied im Stahlhelm
NSRB-Mitglied
SS-Mitglied
Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
FDP-Mitglied
Geboren 1910
Gestorben 1968
Deutscher
Mann
Corpsstudent (20. Jahrhundert)

Rolf Seggel


لحن الحياة  هو مسلسل أنمي مدبلج تم إنتاجه في اليابان عام 1991 بواسطة شركة نيبون أنيميشن. مخرج هذا المسلسل هو كوزو كوزوها (Kôzô Kuzuha) الذي أخرج أيضا مسلسل بوليانا، نوار، عهد الأصدقاء، ودروب ريمي.

القصة
قصة المسلسل مقتبسة من رواية للمؤلفة النمساوية ماريا فون تراب نشرت عام 1949 عن مربية يتم إرسالها لتربية سبعة أطفال أشقياء لعائلة تعيش في مدينة سالزبورغ بالنمسا، يعارض الأطفال الفكرة لكثرة ما جاءهم من مربيات، ومع مرور الوقت، يتعلق الأطفال بالمربية وتصبح فيما بعد فردا من العائلة بعد أن يتزوجها أبوهم رغم معارضة ناظلي (مديرة المنزل) لهذا الزواج لكن ليس لها حيلة أمام رغبة السيد ربيع.

الشخصيات
 صفاء: فتاة يتيمة نذرت نفسها لتكون مربية أطفال. التحقت بالعمل في بيت السيد ربيع كمربية لأطفاله السبعة، تعرضت في البداية للمضايقات من الأطفال ومن مديرة البيت ثم استطاعت أن تكسب قلوب الجميع بسبب حيويتها ورقة قلبها
 ربيع: والد الأطفال. ضابط في البحرية العسكرية توفيت زوجته منذ زمن لذا فانه يقضي معظم وقته خارج منزله
 ناظلي: مديرة المنزل سيدة متعجرفة وتتدخل في كل كبيرة وصغيرة بالمنزل لذا يكرهها الأطفال كثيرا ودائما ما يصفونها بالغولة
 الأطفال:
 رائف الابن الأول للسيد ربيع متفوق في دروسه وينافس ريم دائما وعمره 14سنة.
 ريم البنت الثانية للسيد ربيع، تتصرف بكبرياء.في البداية كرهت الآنسة صفاء بسبب تجربتها السابقة مع المربيات، لكنها أحبتها في ما بعد وأصبحت مقربة لها جدا وعمرها 13سنة.
 رغد البنت الثالثة للسيد ربيع، مريضة في قلبها، وصحتها معتلة دائما، كانت متعلقة جدا بوالدتها وعندما أصيبت الأم بالحمى بقيت رغد بجانبها فاصيبت بالعدوى، ماتت الأم وشفيت رغد، لكن أثرت الحمى في قلبها. تحب الآنسة صفاء كثيرا وهي رقيقة ولطيفة جدا وأكثر من يفتقد والدتها وعمرها 8سنوات.
 رويد الابن الرابع للسيد ربيع مرح وغير مبالي هو أول من يستلطف الآنسة صفاء، دائما ما يزعج الجميع بتصرفاته غير مبالية وخصوصا الآنسة ناظلي
 رهف البنت الخامسة مرحة لأبعد الحدود ومتعلقة بالآنسة صفاء كثيرا
 روعة: الطفلة السادسة الهادئة دايما مع دبتها "بونبونة"
 رؤى: الطفلة السابعة اصغر الأطفال وهي مشاكسه قليل
 العمال
 خلدون: رئيس الخدم ويعمل مع النازيين فقد كان يعمل في التجسس
 ازدهار: تعمل خادمه في منزل السيد ربيع وهي لطيفه جدا
 فتحيه: الخادمه الثانية في المنزل وهي دائما تخدم الانسه ناظلي
 نبيل": صديق للسيد ربيع وهو يعمل عنده
 بحبوحه: طباخه المنزل تحب طبخها وهي طيبه

أداء الأصوات
 فاطمة سعد - الآسنة صفاء
 مروان فرحات - ربيع
 أمل حويجة - الآنسة رفاه، رغد، رويد، رؤى
 آنجي اليوسف - ريم
 علي القاسم - نبيل، عصام
 ميادة درويش - رائف
 بثينة معماري
 نهال الخطيب
 موفق الأحمد

انظر أيضًا
 شويتشي سيكي

مراجع

وصلات خارجية

أدولف هتلر في الخيال
أعمال مركز الزهرة
أنمي ومانغا تاريخية
أنمي ومانغا درامية
أنمي ومانغا رومانسية
أو أر أف
برامج قناة سبيستون
سلسلة مسرح تحف العالم
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في النمسا
مسلسلات أنمي متلفزة 1991
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عقد 1930
مسلسلات حقبية

لحن الحياة


Salzgitter er borg í Neðra-Saxlandi. Íbúar eru um 104.000 (2020). Nálægar borgir eru Braunschweig, 23 kílómetrum fyrir norðaustan og Hannover, um 51 km til norðvestur. Borgin er ein fárra þýskra borga sem var stofnuð á 20. öld en nasistar ákváðu að byggja þéttbýli í kringum járniðnað.

Borgir í Þýskalandi

Salzgitter