Jacob Whetton (parfois appelé couramment Jake Whetton) est un joueur australien de hockey sur gazon qui joue comme attaquant pour l'équipe nationale australienne.

Vie personnelle
Whetton est originaire du Queensland et considère Brisbane sa ville natale. Il est né le 15 juin 1991. Il vit à Perth His nickname is Whetty.

Carrière en club
Whetton joue pour les Queensland Blades dans la Australian Hockey League où il porte le numéro 21. Il a joué trois saisons pour les Punjab Warriors dans le championnat indien. Lors du premier Championnat australien en 2019, il a joué pour le Brisbane Blaze. En février 2020, il a signé un contrat de deux ans au HC Oranje-Rood dans le Championnat néerlandais à partir de la saison 2020-2021. Après le report des Jeux olympiques d'été de 2020 à 2021, le transfert a été annulé.

Carrière internationale
En décembre 2011, Whetton a été nommé l'un des quatorze joueurs à faire partie de l'Australie aux Jeux olympiques d'été de 2012. Bien que cette équipe ne soit pas dans le top vingt-huit et séparée de l'entraîneur d'entraînement olympique, l'entraîneur australien Ric Charlesworth n'a pas exclu de sélectionner uniquement dans l'équipe d'entraînement, les joueurs du développement olympique ayant une chance d'être éventuellement appelé à représenter l'Australie aux Jeux Olympiques. Il s'est entraîné avec l'équipe du 18 janvier à la mi-mars à Perth. Depuis ses débuts en 2011, il a joué 209 fois pour les Kookaburras.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1991
Joueur australien de hockey sur gazon
Médaillé d'argent olympique australien
Champion du monde de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé d'or aux Jeux du Commonwealth

Jake Whetton


Brezovica este o comună slovacă, aflată în districtul Tvrdošín din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.339 de locuitori.

Istoric
Localitatea Brezovica este atestată documentar din 1580.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Brezovica, Tvrdošín


Glencairn whiskyglas er en type drikkeglas, der er særligt udviklet af Glencairn Crystal Ltd i Skotland til at drikke whisky af. Glasset blev designet af Raymond Davidson, der var administrerende direktør i virksomheden, på baggrund af den form som duftglas havde på whiskylaboratorier over hele Skotland. Master blendere fra fem af de største whiskydestillerier i Skotland bidrog også til udviklingen af glassets form, der er designet til at giver en stor overflade til væske og men samle aromaerne. De første glas blev produceret i 2001.

Glasset er omkring 115 mm højt og findes i tre udgaver; 24% blykrystal, blyfri krystal og kalk-natron-glas. Størstedelen af de glas, der bliver solgt, er i den blyfri udgave. Produktionen af kalk-natron-glasset blev stoppet i 2008.

Glencairn whiskyglasset kan indeholder omkring 175 mL, men er designet til at hælde omkring 50 mL væske i, således at overfladen er størst mulig.

I 2006 vandt glasset Queen's Award for innovation.

Glencairn-glasset er ikke det første på markedet, der er designet specifikt til at drikke whisky af. Eksempelvis producerer både Riedel og Norlan Glass lignende glas. Glencairns var dog det første som Scotch Whisky Association godkendt, og det bliver brugt a falle whiskyfirmaer i Skotland og Irland.

En række andre glas bruges også til at drikke whisky heriblandt Old Fashioned, cognacglas og sherryglas. Selvom særlig old fashioned er meget udbredt, så samler det ikke drikkens aromaer på samme måde som Glencairn.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Glencairn Glass U.S. Design Patent (Publication Date: June 25, 2002, Filing Date: Sept. 26, 2001, Term: 14 years from the date of issue.)

Whisky
Drikkeglas

Glencairn whiskyglas


Ostatci antičkog brodoloma nalazi se uz obalu otoka Hvara, prema jugoistočnom rtu uvale Petrova Boka, Grad Hvar.

Opis
Po površini su razbacani ostatci ulomaka amfora. U pijesku pod sipinom naziru se i cijele amfore. Lokalitet je istraživan i dio arheološkog materijala je izvađen, ali lokacija nije do kraja istražena. Dio tereta je još pod pijeskom, a tu su i dobro očuvani drveni ostaci brodske konstrukcije. Amfore pripadaju sjevernoafričkim cilindričnim tipovima (Keay XXV), te nekoliko inačica narebrenih kasnoantičkih ovalnih amfora tipa Riley ER 1. Brodolom se datira u 4. stoljeće.

Zaštita
Pod oznakom Z-79 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Hvar
Ostatci antičkih brodoloma u Hrvatskoj
Zaštićene podvodne arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Antički brodolom kod Petrova Boka na Hvaru


جليبينة هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

قرية مدمرة في الجولان السوري المحتل، تقع  على الحافة الغربية للجولان وتشرف على وادي يعرف بوادي جليبينة شمالا وعلى وادي  الأردن غربا عند النهاية الجنوبية لسهل الحولة. ووادي جليبنية يرفد نهر الأردن في  أقصى جنوب سهل الحولة يبلغ طوله 6 كلم يبدأ شمال قرية دير سراس وينتهي عند التقاءه  بنهر الأردن، ومجرى الوداي حفر في الصخور البازلتية بعمق 100 م قبل وصوله مخروط  الانصباب ثم يجري في سهل عرضه 1 كلم، تحيطه من جوانبه اشجار التين والصفصاف والقصب  والدفلة.
تبعد القرية عن مدينة القنيطرة 24 كلم باتجاه الجنوب الغربي. بلغ عدد  سكانها حوالي 350 نسمة قبل الاحتلال الإسرائيلي للجولان،.
في القرية عدة مواقع سياحية وتاريخية أشهرها وادي جليبنية وشلالات  جليبينة، التي يبلغ ارتفاعها حوالي 40 م ويعرف بالشلال الأسود. ومسبح الجليبينة  الذي يعتبر من أشهر أربع مسابح ومنتزهات في الجولان، التي تدخلت الطبيعة والأحوال  المناخية والجيولوجية في تشكيلها وخاصة المناظر الطبيعية التي خلفتها اثار براكين  شهدتها المنطقة في العصر القديم. ومسبح الجليبنية يعرف محليا باسم بركة الضباط  السورين التي تنشر حولها اشجار الكينا الكثيفة، ووفق المصادر الإسرائيلية فان تلك  الأشجار قام بزراعتها الجاسوس الإسرائيلي ايلي كوهين الذي أعدمته السلطات السورية  في سنوات الستينيات، من اجل تحديد مواقع سورية مهمة ليقصفها الطيران الإسرائيلي. وقد  حاولت إسرائيل سرقة مياه القرية عبر قنوات تصل إلى المستعمرات الشمالية  الإسرائيلية
ومن اثار القرية التي سلمت من التدمير الإسرائيلي مطحنة قمح قديمة  كان يستخدمها سكان قرى دير سراس ودبورة وجليبينة، وتشتغل عبر قناة مياه، وهناك  بقايا حمامات كانت تستخدم للسكان للمتنزهين. واستغلت المياه أيضا لري الخضار. حيث  كان السكان يزرعون الأرض في موسمين دوارين طوال العام ففي الموسم الشتوي يزرع القمح  والشعير والبقوليات(العدس الحمص الخ..) وفي الموسم الصيفي يزرع (فستق العبيد  والذرة الصفراء والخضار على اختلاف أنواعها).
واعتاد سكان القرية في معيشتهم  أيضا على تربية الماشية، واتصلت القرية بطريق فرعية ترابية على طريق القنيطرة جسر  بنات يعقوب.
احتلت القرية من قبل القوات الإسرائيلية في تمام الساعة الثانية من  يوم الجمعة العاشر من حزيران عام 1967 عبر محور الدرباشية جليبينة حيث كانت قربها  قواعد للمدفعية السورية التي كانت تقصف المستعمرات الإسرائيلية، إضافة إلى تحصينات  سورية قاتلت بكل بسالة دون غطاء جوي أو أي دعم لوجستي سرية دبابات مدرعة من اللواء  المدرع الإسرائيلي الذي كان تحت قيادة مندلر. واستطاع الجيش الإسرائيلي فتح الطريق  العام من جسر بنات النبي يعقوب بعد سقوط القرية واحتلال عدة مواقع سورية في المحور  الأوسط من الجولان.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

جليبينة


Peters may refer to:

People
 Peters (surname)
 Peters Band, a First Nations band in British Columbia, Canada

Places

United States
 Peters, California, a census-designated place
 Peters, Florida, a town
 Peters Township, Kingman County, Kansas
 Peters, an unincorporated community in Casco Township, St. Clair County, Michigan
 Peters Township, Franklin County, Pennsylvania
 Peters Township, Washington County, Pennsylvania
 Peters, Texas, an unincorporated area
 Peters Mountain, in Virginia and West Virginia
 Peters Glacier (Alaska Range), Alaska
 Peters Glacier (Brooks Range), Alaska
 Peters Canyon, Orange County, California
 Peters Reservation, Massachusetts, a nature reserve
 Peters Park (Boston)
 Peters River, in Massachusetts and Rhode Island
 Peters Brook (disambiguation)
 Peters Creek (California)
 Peters Creek (Pennsylvania)

Elsewhere
 Peters Peak, Ross Dependency, Antarctica
 Peters Butte, Marie Byrd Land, Antarctica
 Peters Glacier (South Georgia), South Georgia Island, Atlantic Ocean
 Peters Road, Chennai, Tamil Nadu, India
 Peters (crater), on the Moon
 Peters Bay, NE Greenland
 Peters village, Kent

In business
 Edition Peters, a German music publishing house, also known as C.F. Peters Musikverlag
 Peters (bakery) a bakery chain in the United Kingdom
 Peters Bookselling Services, a specialist children's bookseller in Birmingham UK
 Peters Cartridge Company, a former gunpowder and ammunition producer in Kings Mills, Ohio
 Peters Fashions, a family-run department store in Huddersfield, West Yorkshire, England
 Peters Ice Cream, an Australian ice cream brand now owned by Nestlé

See also
 Peter's Food Services, a Welsh food company
 Peters Bastion, a mountain in Palmer Land, Antarctica
 Peters Dome, a mountain in Alaska
 Peter (disambiguation)
 Justice Peters (disambiguation)

Peters


Raymond Danel, né le 26 février 1923 à Houplines et mort le 8 février 1987 à Blagnac, est un ingénieur aéronautique et un historien français connu pour son œuvre de référence sur Émile Dewoitine et ses avions.

Biographie
Ingénieur aéronautique de profession, Raymond Danel travaille entre 1946 et 1984 dans les bureaux d'études de la SNCASE, des Établissements Fouga & Cie, de la SEMCA et de l'Aérospatiale.

Raymond Danel est détenteur des archives d'Émile Dewoitine dont il était devenu proche. Il les confie aux Archives départementales de Haute Garonne ainsi qu'à l'Aérothèque peu avant sa mort.

Publications

Livres

 L'Aviation de chasse française 1918-1940, avec Jean Cuny, Larivière, coll. « Docavia » (n°2), 1974
 Le Dewoitine D.520, avec Jean Cuny, Larivière, coll. « Docavia » (n°4), 1975
 L'Aviation française de bombardement et de renseignement (1918-1940), avec Jean Cuny, Larivière, coll. « Docavia » (n°12), 1980
 Les Avions Dewoitine, avec Jean Cuny, Larivière, coll. « Docavia » (n°17), 1982
 Émile Dewoitine, Larivière, coll. « Docavia » (n°18), 1982
 Leo 45, Amiot 350 et autres B4, avec Jean Cuny, Larivière, coll. « Docavia » (n°23), 1986
 Les lignes Latécoere 1918/1927, Éditions Privat, 1986
 L'Aéropostale 1927/1933, Éditions Privat, 1989

Périodiques

 Raymond Danel et André Bérenger, Le Génie créateur d'Émile Dewoitine, article dans « Pionniers, revue aéronautique », en deux parties : , 15 avril 1978 ; et , 15 juillet 1978.

Distinctions

 1975 : Diplôme d'histoire de la commission Histoire, Arts et Lettres de l'Aéro-Club de France
 1990 : Raymond Danel est associé au Prix d'histoire de l'aéronautique de l'Aéro-Club de France décerné à Jean Cuny pour l'ensemble de son œuvre.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

 Fonds Raymond Danel aux archives départementales de Haute-Garonne

Ingénieur aéronautique français
Historien français du XXe siècle
Historien de l'aviation pendant la Seconde Guerre mondiale

Raymond Danel


Les fortifications de Sébastopol sont un ensemble d'ouvrages fortifiés et de batteries côtières construits entre le  et le  pour protéger la ville et le port de Sébastopol, en Crimée. Elles ont été principalement utilisées pendant le siège de  et celui de .

Principaux éléments

Fort Constantin

Construit à la fin du , le fort Constantin ferme le port du côté nord. Il prend la forme d'un fer à cheval ouvert et est armé en 1853 de  disposés sous casemate sur deux étages.

Fort Michel

Le fort Michel se trouve sur la rive nord du port, à l'ouest du fort Constantin. Il prend la forme d'un crochet et est armé en 1853 de  disposés sous casemate sur deux étages. il fait l'objet de violents combats pendant la Seconde Guerre mondiale et est transformé en entrepôt pour la base navale après la guerre.

Fort Catherine
Le fort Catherine a été achevé en 1793 puis progressivement agrandi par la construction de galeries souterraines. Il a été en grande partie détruit pendant la Seconde Guerre mondiale et n'a pas été reconstruit.

Batterie côtière  (Maxim Gorki I)

La batterie côtière , surnommée « Maxim Gorki I » par les Allemands, est située à cinq kilomètres au nord du port, à environ un kilomètre à l'intérieur des terres. Construite entre 1914 et 1935, son armement principal est à l'origine composé de deux tourelles blindées armées chacune de deux canons de .

Endommagée pendant la Seconde Guerre mondiale, elle est remise en état à partir de 1954 et réarmée avec deux tourelles comptant chacune trois canons de  pris sur le cuirassé Poltava. Elle a été retirée du service actif en 1997, mais reste théoriquement mobilisable en cas de conflit.

Batterie côtière  (Maxim Gorki II)

La batterie côtière , surnommée « Maxim Gorki II » par les Allemands, est située à environ deux kilomètres au sud-ouest de la ville dans la Baie des cosaques. Elle a été construite entre 1912 et 1935, en même temps que la batterie côtière , dont elle est très semblable et dispose du même armement de deux tourelles avec chacune deux canons de . Très endommagée pendant la Seconde Guerre mondiale, elle n'a en revanche pas été reconstruite après la guerre.

Références

Annexes

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste de fortifications en Ukraine
 Base navale de Sébastopol

Sébastopol
Architecture militaire en Ukraine
Guerre de Crimée

Fortifications de Sébastopol


Sveti Enravota (bug. Свети Енравота) — također poznat kao Voin (Воин = "ratnik") ili Bojan (Боян) — bio je najstariji sin Omurtaga Bugarskog te prvi bugarski kršćanski svetac, kao i najraniji bugarski svetac po kanonizaciji.

Rođen u ranom 9. stoljeću, Enravota je bio stariji brat Malamira Bugarskog, koji je naslijedio oca Omurtaga na bugarskom tronu 831. Čini se da je Enravota bio isključen iz linije nasljeđivanja jer se zanimao za kršćanstvo, koje su mnogi plemići smatrali velikom opasnošću. Nedugo nakon Omurtagove smrti, Enravota je zamolio brata da pusti na slobodu pobožnog bizantskog zatočenika kojega je bio zarobio Omurtag. Enravota se ubrzo preobratio na kršćanstvo.

Nakon što je saznao što mu je brat učinio, Malamir ga je pokušao nagovoriti da se odrekne kršćanstva, no nije uspio. Po Malamirovoj naredbi, Enravota je ubijen oko 833. Kroničar Teofilakt Ohridski tvrdio je da je Enravota nedugo prije smrti izrekao proročanstvo.

U Bugarskoj pravoslavnoj Crkvi, Enravota je slavljen 28. ožujka.

Izvori

Pravoslavni sveci
Prvo Bugarsko Carstvo

Enravota


Dark web (Webul întunecat) este conținutul  World Wide Web care există pe rețelele darknet,  rețele care se suprapun peste Internetul public, dar care necesită software specific, anumite configurații sau o autorizație de acces.  Dark webul nu este indexat de motoarele de căutare, cu toate că foarte des termenul "deep web" este folosit greșit pentru a face referire la Dark Web.

Dark webul nu a fost niciodată menit să se întâmple, astfel inițial Dark Web-ul a fost înființat pentru a ajuta corporațiile să își păstreze confidențiale informațiile. Ulterior, acesta a ajuns faimosul Internet Ascuns (Dark Web) privit ca partea cea mai rea a internetului. Numele fiind semnificativ "dark" suprimând riscurile la care ne expunem în momentul accesării serverelor. Riscuri precum: atacurile cibernetice, marketingul de droguri, furtul de informații sau diversele informații macabre legate de diverse subiecte teroriste sau conspirații.

Dark webul, deși a fost menit să fie criptat și greu de pătruns, de-a lungul anilor oamenii și-au găsit calea de a trece de aceste obstacole prin diverse tipuri de software ce făceau totul mai ușor. Cele mai faimoase sunt Tor și I2P, deloc greu de instalat și aplicat ca o extensie a Chrome-ului, Firefoxului sau oricărui browser, oferă atât permisiunea de a accesa site-urile, dar și un oarecare anonimat. Cu toate că majoritatea rețelelor ce cuprind Internetul Ascuns sunt rețele cu anonimat, furtul de informații sau riscul expunerii prea mari a utilizatorului nu sunt riscuri complet eliminate.

Piața neagră
Capacitatea browserului din cadrul darknetului este unul variat cu posibilitatea găsirii unora dintre cele mai nebănuite și nevăzute lucruri. Astfel, pe lângă curiozitatea de a le vedea, poți ajunge să le și cumperi cu ajutorul Black Market. Datorită cunoscutei Piețe Negre, se pot achiziționa de la arme, droguri la produse mai controversate precum traficul de organe sau pornografia infantilă.

Totodată, aceasta "piață" nu poate fi găsită așa ușor deoarece în afară de nevoia unei extensii precum Tor, este nevoie de un Uniform Resource Locator (URL), care trebuie să fie specificat exact pentru a ajunge pe site-uri. De asemenea, localizarea acestor adrese URL va fi dificilă pentru că nu vor arăta ca adresele obișnuite de pe Clear Web, având numele site-ului în adresă, cele de pe dark web vor avea diverse coduri pentru a păstra siguranța și anonimatul administratorului.

Securitate
Software-ul de tip Tor sau I2P conțin rețele anonime ce ar trebui să îți asigure ascunderea identității, dar din păcate din ce în ce mai mulți oameni trec de aceste obstacole, iar datele tale devin prada hackerilor.

Nu e nicio surpriză faptul că în momentul în care accesezi și cumperi ceva online vânzătorul să îți afle datele pentru a-ți trimite "pachetul" sau informația pe care dorești să o afli însă spre deosebire de site-urile obișnuite, dark web folosește crypto marketingul, cea mai întâlnită plată fiind cea cu Bitcoin. Cumpărăturile se fac într-un mod mai neconvențional întrucât cumpărătorii vor intra pe un forum al Dark Net-ului, unul non-public, unde vor publica curiozități, întrebări sau lucruri materiale de care au nevoie, urmând ca vânzătorul să îi ofere informația sau "produsul" contra cost. Aceste forum-uri sunt strict destinate cumpărătorilor, dar nu promit siguranța ta sau a anonimatului tău. Astfel, în momentul în care ai intrat în contact cu vânzătorul tău și până la finalul discuției tu ești expus cu totul unor hackeri ce pot afla totul despre tine cu doar câteva clicuri.

Cazurile furturilor de identitate nu sperie sau împiedica oameni să viziteze site-urile și să răspândească numele. Vânzările site-urilor ajungând de la 50.000 de dolari în ani 2011-2015 la peste 170 milioane de dolari în 2016.

De-a lungul anilor FBI-ul a găsit și închis diverse tipuri de vânzări și acțiuni ilegale ale dark webului, dar nu au reușit să le decripteze pe toate, astfel 38 de magazine ilegale cunoscute sunt încă active, iar altele continuă să apără în fiecare zi.

Diferențele dintre dark web și deep web

Cu toate că dark webul și deep webul sunt două lucruri total diferite, asemănarea numelui face ca oameni să confunde sau să aibă impresia că sunt aceleași lucruri. Acest fapt este complet neadevărat, astfel dark webul conține majoritatea lucrurilor rele și controversate ale World Wide Web-ului, iar deep webul este suprafața ce cuprinde toate informațiile ce nu pot fi prezente pe motoarele de căutare a clear webului. Deep webul este asemănător clear webului, diferența fiind faptul că pe clear web vom găsi doar informații pe care indexul World Wide Web-ului le permite, iar deep webul conține restul de informații cu un impact și o diversitate macabră mai mare pe care indexul le cenzurează. Una dintre cele mai cunoscute părți ale deep web-ului fiind dark webul. Altfel spus, dark web-ul este doar o parte a ceea ce cuprinde interfața Deep Web-ului, care la rândul lui face parte din rețeaua darknet.

Dark web-ul și deep web-ul pot avea similarități precum nevoia unui software specific pentru accesarea și păstrarea anonimatului în momentul vizitării site-urilor. Totuși, pericolul este unul diferit între cele două, Deep Web-ul are o rată de pericol mai scăzută comparativ cu Dark Web-ul ce este văzut ca fiind cel mai periculos loc de pe internet.

Note

Vezi și
 Rețea privată virtuală
 Dark Net (serial TV)
 Deep Web
 Darknet

Legături externe

Rețele anonime

Dark web


An Rhynchospora longiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Presl. An Rhynchospora longiflora in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora longiflora


Agethorst Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 6,1 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 207 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Dirk Michels tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schenefeld.de

Kaynakça

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Agethorst


Omastiná este o comună slovacă, aflată în districtul Bánovce nad Bebravou din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 37 de locuitori.

Istoric
Localitatea Omastiná este atestată documentar din 1389.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Omastiná


Bio Næstved (også kaldet Bio 1-5 eller Bio 12345) er en biograf i Næstved på Sydsjælland. Biografen har fem sale med i alt 256 sæder.

Bio Næstved blev i oprindeligt grundlagt i Jernbanegade i 1906. Biografen flyttede i 1940 til den nuværende placering på Kattebjerg i centrum lige ved Skt. Mortens Kirke. I perioden 1972 til 1992 forpagtede biografen også Haslev Bio. Som den første biografi i Skandinavien fik man i 2012 installeret lydsystemet Dolby Atmos. Der er fem sale med i alt 256 sæder, hvoraf den største har 160.

Se også
 Nordisk Film Biografer Næstved

Referencer

Eksterne henvisninger
 Bio Næstveds hjemmeside

Biografer i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Næstved
Etableret i 1906
Kultur i Næstved

Bio Næstved


Daniel Marshall Wheeler (born May 17, 1987) je  američki profesionalni hrvač. Potpisao je ugovor s WWE-om gdje se bavi hrvanjem na Raw brandu pod  imenom u ringu Dash Wilder. Zajedno sa Scottom Dawsonom u The Revival su bivši dvostruki prvaci po NXT-u i jedanput po WWE-ovu Rawu.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki kečeri

Dash Wilder


Pierre-Henri Simon  (unter diesem Namen veröffentlichte er seine Schriften, geboren als Henri Simon; * 16. Januar 1903 in Saint-Fort-sur-Gironde, Département Charente-Maritime; † 20. September 1972 in Ville-d'Avray) war ein französischer Autor, Journalist, Romanist, Literaturwissenschaftler und Mitglied der Académie française.

Leben und Werk
Henri Simon war der Sohn des gleichnamigen Notars und seiner Ehefrau Anne-Marie Guignot. Er wuchs in seinem Geburtsort auf. Nachdem ein Lehrer den 8-jährigen katholisch erzogenen Jungen durch antiklerikale Äußerungen empört hatte, nahmen seine Eltern ihn von der Schule. Vier Jahre unterrichtete ihn sein Großvater, ein Apotheker, und zwar mit solchem Erfolg, dass er in das renommierte Lycée Louis-le-Grand in Paris aufgenommen wurde. Ab 1923 studierte er an der École normale supérieure, wo er unter anderem Jean-Paul Sartre, Raymond Aron und Henri Guillemin kennenlernte und die Agrégation de Lettres bestand. Danach arbeitete er zunächst als "professeur agrégé" in Saint-Quentin und Chartres.

1928 berief ihn die Katholische Universität Lille auf ihren Lehrstuhl für französische Literatur. Sein Buch über die Katholiken und das Geld (Paris 1936) wurde zum Skandal, doch der Rektor stand zu Simon und widerstand Forderungen, ihn zu entlassen. 1938 wechselte Simon nach Gent an die École des hautes études, die 1924 als Gegenstück zur flämischsprachigen Rijksuniversiteit Gent (RUG) gegründet worden war.

Im Zweiten Weltkrieg geriet Simon in deutsche Kriegsgefangenschaft. Er verbrachte fast fünf Jahre in den Offizierslagern Oflag XIII A in Nürnberg, Oflag VI D in Münster und Oflag X-C in Lübeck. Am 2. Mai 1945 wurde er von britischen Soldaten befreit. Seine Erfahrungen in diesen Jahren gingen unter anderem in die Romane L'Affût und Portrait d'un officier, in die Anthologie Parier pour l'homme und in die Gedichtsammlung Recours au poème. Chants du captif ein.

Von 1949 bis 1963 hatte Simon den Lehrstuhl für französische Literatur an der Universität Fribourg inne. Ab 1961 war er als Leiter des wöchentlich erscheinenden Feuilleton littéraire der Tageszeitung Le Monde deren führender Literaturkritiker. 1966 wurde er in die Académie française gewählt. Als Intellektueller hatte Simon durch seine Essais großen Einfluss in Frankreich.

Simon publizierte über 40 Bücher: Romane, Literaturwissenschaft und engagierte Essays, unter anderem gegen die Folter im Algerienkrieg.

Auszeichnungen und Ehrungen
 Offizier der Ehrenlegion
 Ritter des Ordre national du Mérite
 1942: Prix Bordin der Académie française
 1943: Prix d'Académie der Académie française
 1950: Prix Max-Barthou der Académie française für sein Gesamtwerk
 1950: Prix du Renouveau français für Les Raisins verts
 1954: Prix Lange der Académie française für Les hommes ne veulent pas mourir
 1963: Prix Ève Delacroix
Zahlreiche Straßen und Plätze in französischen Städten sind nach Pierre-Henri Simon benannt.

Werke

Romane
 Les Valentin. Paris 1931.
 L'Affût, Paris 1946.
 Le Roi des Brises ou la rançon d'amour. Conte, Paris 1946.
 Les Raisins verts. Paris 1950.
 deutsch: Grüne Trauben, Frankfurt am Main 1951; 1974 unter dem Titel Die Väter haben grüne Trauben gegessen.
 Celle qui est née un dimanche. Récit, Neuchâtel 1952, 2004.
 Les Hommes ne veulent pas mourir. Paris 1953
 deutsch: Jahre in Hexenwiese, Freilassing 1961.
 Elsinfor. Roman, Paris 1956, 2004.
 Les regrets et les jours. Vers et prose, Paris 1956.
 Portrait d'un officier. Récit, Paris 1958, 1971.
 deutsch: Geschichte eines Offiziers. Rainer Wunderlich Verlag Hermann Leins Tübingen 1960.
 Figures à Cordouan (Trilogie)
 Bd. Le Somnambule, Paris 1960.
 Bd. Histoire d'un bonheur, Paris 1965.
 deutsch: Geschichte eines Glücks, Zürich 1966.
 Bd. La Sagesse du soir. Paris 1971.
 Gesamtausgabe, Paris 2007.

Gedichte
 Recours au poème. Chants du captif. Neuchâtel 1943.

Literaturwissenschaft
 Georges Duhamel ou le Bourgeois sauvé. Paris 1947.
 L'homme en procès: Malraux, Sartre, Camus, Saint-Exupéry. Neuchâtel 1949, 1965.
 Procès du héros: Montherlant, Drieu La Rochelle, Jean Prévost. Paris 1950.
 Témoins de l'homme. La condition humaine dans la littérature contemporaine. Proust, Gide, Valéry, Claudel, Montherlant, Bernanos, Malraux, Sartre, Camus. Paris 1951, 1967 (Vorlesung 1950/1951 am Institut d'études politiques der Sorbonne).
 Mauriac par lui-même. Paris 1953, 1961.
 L'esprit et l'histoire. Essai sur la conscience historique dans la littérature du XXe siècle. Paris 1954, 1969, 1974.
 Histoire de la Littérature française du XXe siècle 1900–1950, 2 Bände. Paris 1956, 1957, 1967.
 La littérature du péché et de la grâce. Essai sur la constitution d'une littérature chrétienne depuis 1880. Paris 1957.
 Théâtre et Destin. La signification de la renaissance dramatique en France au XXe siècle. Paris 1959 (Vorlesung 1958/1959 am Institut d'études politiques der Sorbonne).
 Présence de Camus. Paris 1962.
 Le jardin et la ville. Paris 1962.
 Le Domaine héroïque des lettres françaises. Paris 1963.
 Diagnostic des lettres françaises contemporaines. Brüssel 1966.

Engagierte Essayistik
 L'école et la nation. Aspects de l'éducation nationale. Juvisy 1934.
 Destins de la personne. Paris 1935.
 Les catholiques, la politique et l'argent. Paris 1936.
 Discours sur la guerre possible. Paris 1937.
 L'Église et la Révolution sociale. Paris 1938.
 Préparer l'après-guerre. Paris 1940.
 La France à la recherche d'une conscience. Paris 1944.
 De la République. Essai sur la future constitution de la France. Paris 1945.
 Définitions pour servir l'Amitié française. Paris 1946.
 Contre la torture. Paris 1957.
 La France a la fièvre. Paris 1958.
 L'école entre l'Église et la République. Paris 1959.
 Ce que je crois. Paris 1966.
 deutsch: Woran ich glaube. Tübingen 1967.
 Pour un garçon de vingt ans. Essai, Paris 1967.
 Questions aux savants. Essai, Paris 1969.
 L'Homme et sa Vérité. Dialogue entre Pierre-Henri Simon et Albert Delaunay. Paris 1972.
 Parier pour l'homme. Paris 1973 (ausgewählte Texte aus Le Monde).

Literatur
in der Reihenfolge des Erscheinens
 Candide Moix: Pierre-Henri Simon. Paris 1969 (Classiques du XXe siècle, Bd. 101).
 Jean-Pierre Cap: Art. Simon, Pierre-Henri. In: Jean-Albert Bédé und andere (Hrsg.): Columbia Dictionary of Modern European Literature, 2., überarbeitete und erweiterte Aufl. Columbia University Press, New York 1980, ISBN 0-231-03717-1, S. 746.
 Alain Faudemay: Une étude sur Pierre-Henri Simon. In: Pierre-Henri Simon (Hrsg.): Paul Verlaine, « Sagesse ». Fribourg 1982.
 Thérèse Boespflug, Jacotte Lucet (Hrsg.): Pierre-Henri Simon. Actes du colloque tenu à Rome le 12 décembre 1996. Paris 1999.
 Bernard Baritaud: Pierre-Henri Simon. A Certain Idea of Man. In: Nicole Thatcher, Ethel Tolansky (Hrsg.): Six authors in captivity. Literary responses to the occupation of France during World War II. Lit, Bern 2006, ISBN 3-03910-520-5, S. 141–158.

Weblinks

Fußnoten

Romanist
Hochschullehrer (Katholische Universität Lille)
Hochschullehrer (Universität Freiburg, Schweiz)
Hochschullehrer (Gent)
Mitglied der Académie française
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Träger des französischen Nationalverdienstordens (Ritter)
Franzose
Geboren 1903
Gestorben 1972
Mann

Pierre-Henri Simon


Georg Philipp Telemann (d. 14 Mart 1681, Magdeburg, Almanya – ö. 25 Haziran 1767, Hamburg), Alman müzisyen, besteci ve çeşitli enstrümanların virtüözü. Besteleri Alman barok stilindedir.

Leipzig Üniversitesi'nde çeşitli dilleri ve bilim dallarını çalışmıştır. Tüm zamanların en üretken bestecisi olarak bilinir ve Johann Sebastian Bach'ın çağdaşı, Georg Friedrich Handel'in de yakın arkadaşıdır. Günümüzde Bach, daha büyük bir besteci kabul edilmekle birlikte, Telemann, yaşadığı dönemde müzikal yeteneklerinden ötürü daha tanınan bir besteci olmuştur.

Telemann, o kadar üretkendi ki bestelerinin sayısını bilmezdi. Sık sık seyahat edip gittiği yerlerdeki müzik tarzlarını çalışmış ve bunları bestelerine yansıtmıştı.

Besteci aynı zamanda çoklu keman ya da trompet gibi sıra dışı enstrüman kombinasyonları için yazdığı konçertolarla da bilinir.

Pek çok önemli müzik görevinde de bulunmuştur, 1720 yılından 1767 yılındaki ölümüne dek Hamburg'daki en büyük beş kilisenin müzik yöneticiliği de bunlara dahildir. Vaftizoğlu Carl Philipp Emanuel Bach bu geleneği devam ettirmiştir.

Hayatı

Georg Philipp Telemann, Magdeburg 1681 doğumludur. Lutheran Kilisesi'ne güçlü bağları olan bir aileden gelir. Babası papazdır, annesi ise papaz kızıdır. Bir çocuk olarak dikkat çekici bir müzik yeteneği vardır. Küçük yaşta keman, flut, org ve zitera çalmayı öğrenmiştir. On iki yaşında ilk operasını bestelemiştir. Bir süre sonra ailesinin, özellikle de annesinin gelecek korkusundan dolayı, müzikle ilişkisi engellenmiştir. Fakat bu tür engellemeler sanılanın aksine eserlerine olan kararlılığını ve bağlılığını güçlendirmiştir. Çalışmalarında Agostino Steffani, Johann Rosenmüller, Corelli and Antonio Caldara gibi bestecileri model almıştır. Hildesheim Gymnasium'dan (kilise okulu) mezun olduktan sonra, annesinin ısrarlarıyla 1701'de Leipzig Universitesi'nin hukuk bölümüne girmiştir. İlk başlarda Telemann'ın dil ve bilim üzerine çalışması uygun görülmüştür. Fakat kendini profesyonel müzisyen olarak çalışmaya başlamış halde bulmuştur. Ama o zaten çok yetenekli bir müzisyendir ve daha okuldaki ilk yılından itibaren Collegium Musicum'u kurmuş, bu akademiyle birlikte halka konserler vermiş, Leipzig Tiyatrosu için operalar yazmıştır. 1703'te Leipzig Operası'nın müzik direktörü olmuş, 1704'te kiliseye orgcu olarak atanmıştır.

Leipzig Kilisesi'nin çocuk korosu şefi Kuhnau ile ters düşmüş, şikayetlerden sıkılan ve hayatına yenilikler getirmeyi seven Telemann, 1705'te Leipzig'den ayrılmıştır. II. Erdmann'dan gelen koro şefliği teklifi üzerine Sorau'ya (bugün Polonya) taşınmıştır. Buradaki kariyeri, Büyük Kuzey Savaşı'nın etkileri yüzünden kısa sürmüştür. 1708'de Eisenach (Almanya'nın güneyinde bir şehir) dükü Johann Wilhelm'ın hizmetinde başkemancı, 1709'da aynı dükün hizmetinde sekreter ve koro şefi olarak çalışmıştır. Eisenach'taki bu görevi süresince Telemann, çok sayıda beste yapmıştır; en az dört tane kilise için kantat, düzinelerce sonat ve konçertolar.

1709'da müzisyen kızı Amalie Louise Juliane Eberlin ile evlenmiştir. 1711'de kızlarının doğumuyla beraber eşi ölmüştür. Telemann, bu süre içerisinde depresif ve zorlu bir süreç geçirmiştir. 1712'de Frankfurt'a şehir müzik direktörü ve kiliseye koro şefliği göreviyle taşınmıştır. Telemann, burada Leipzig'teki gibi şehrin müzikal yaşantısı üzerinde büyük etkiler bırakmıştır.

1714'te ikinci karısı olan papaz kızı Maria Catharina ile evlenmiştir. Birlikte 9 çocukları olmuştur. Telemann, üstün başarılarına ve çalışmalarına devam etmiştir, hatta birikimini Eisenach'taki kiliselere sürekli müzik göndererek ikiye katlamıştır. Telemann'ın besteleri ilk defa Frankfurt'ta yaşadığı dönemde basılmıştır.

Besteci başarılarına rağmen her zaman daha fazlasını istediği için 1721'de Hamburg'a taşınmış ve şehrin beş büyük kilisesinin müzik direktörlüğünü yapmaya başlamıştır.

Hamburg'a varmasından kısa süre sonra Telemann, kiliselerle anlaşmazlığa düşmüştür, yaptığı din dışı müziğin hem Telemann hem de halk için oyalayıcı olduğunu düşünmüşlerdir.

Kunhau'nun ölümünden sonra Kunhau'nun görevinin yerine geçmek için başvurmuştur. Kabul edilmiştir, fakat Hamburg'taki kurul daha yüksek mertebeye layık gördüğü için işe başlamamıştır. Telemann'ın açıkta kalan teklifi Bach'a yollanmıştır.

1737'de yaptığı kısa Paris gezisi dışında Telemann, ömrü boyunca Hamburg'ta yaşamıştır. Buradaki ilk yıllarında evliliğinde sorunlar yaşamıştır. Karısının şans oyunlarına olan düşkünlüğü, onları parasal sıkıntılara sokmuştur. 1736'da karısından ayrılmıştır. 1740'lı yıllarda artık üretkenliği azalmıştır, bahçe düzenlemek ve egzotik bitkiler yetiştirmek gibi hobilerine yönelmiştir.

Sağlık ve görme problemlerine karşın 1760'lara kadar beste yapmaya devam etmiştir. Telemann, 25 Haziran 1767'de göğsünde oluşan bir hastalık nedeniyle ölmüştür.

Eserleri

 Der Geduldige Socrates (1721)
 Der Schulmeister
 Der Tod Jesu ("İsa'nın Ölümü")
 Die Donner-Ode ("The Ode of Thunder")
 Die Tageszeiten ("The Times of the Day")
 Der Tag des Gerichts ("The Day of Judgement")

Medya

 Telemann: İki Keman Sonatı 1:
 Bölüm:
 Bölüm:
 Bölüm:
 Bölüm:

 Telemann - Orkestra ve Viola da gamba için R-majör Konser Suiti TMV55D6: Çalanlar: Stephen Balderston (violonsel) ve "Advent" Oda Orkestrası:
 Uvertür:
 La Trompette:
 Sarabande:
 Rondeau:
 Bouree:
 Courante:
 Gigue Presto:

 Telemann - Metodik Sonatlar: Çalanlar: "Felix Skowronek" - flut ve Martha Goldstein - klavsen:
 Sol-minör:
 La-majör:
 Mi-minör:
 Re-majör:
 La-majör:
 Sol-majör:

 Telemann - Sol-minör Viola Konçertosu - Çalanlar: Elias Goldstein (viola) ve "Advent" Oda Orkestrası:
 Largo:
 Allegro:
 Andante:
 Presto:

Kaynakça

 Almanca Wikipedia "Georg_Philipp_Telemann" maddesi  (Erişme:20.11.2011)

Dış bağlantılar
  IMSLP websitesi "Telemann,_Georg_Philipp" kategorisi  (Erişme:7.9.2011)
  CPDL websitessinde Georg_Philipp_Telemann koro eserleri (Erişme:24.9.2011)
  Teleman'in Klavsen için fantazileri TWV 33:1-36 notalari  (Erişme:24.9.2011)
 Baroquemusic.org sitesindeki ayrıntılı biografi   (Erişme:2009)

1681 doğumlular
Magdeburg doğumlular
1767 yılında ölenler
18. yüzyıl müzisyenleri
18. yüzyıl Alman bestecileri
Barok dönem bestecileri
Opera bestecileri
Oratorio bestecileri
Protestan besteciler ve müzisyenler
18. yüzyıl klasik müzik bestecileri
18. yüzyıl Alman müzisyenleri
Çocuk klasik müzisyenler
Alman çok enstrüman çalanlar
Erkek opera bestecileri
Hamburg doğumlu müzisyenler

Georg Philipp Telemann


Meninger i tiden er en portrætfilm fra 1955 instrueret af Børge Høst efter manuskript af Børge Høst, Bror Bernild.

Beskrivelse
Meninger i tiden er en 'diskussionsfilm' om kulturkritikeren Poul Henningsen, hovedpersonen i denne film. Den er lavet i hans ånd, som en leg med billeder og lyd. "Hvis det ikke er fint at være naturlig, så vil jeg ikke være naturlig", siger han og retter nogle satiriske hug mod familien, kønsrollerne, seksualmoral (artige drenge sover med hænderne over dynen) og skolen som institution ("her afgår alt præcist, også personligheden").

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1955

Meninger i tiden


Minna Barnay, auch Minni Barnay, geborene Arndt (* 1852 in Hannover; † 3. Januar 1932 ebenda) war eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Minna Arndt trat als Schauspielerin anfangs in Frankfurt am Main auf, später in Hamburg und Dresden. 1874 wurde sie Mitglied des Königlichen Schauspielhauses in Berlin.

1883 heiratete sie den Schauspieler Ludwig Barnay und zog sich im selben Jahr von der Bühne zurück.

Minna Barnays Grab findet sich auf dem Stadtfriedhof Engesohde.

Ehrungen
Nachdem der Rat der Stadt Hannover 1999 beschlossen hatte, neue Straßen überwiegend nach Frauen zu benennen, die in der Geschichte der Stadt eine bedeutende Rolle gespielt haben, wurde im August 2011 eine Broschüre herausgegeben, die Angaben über bisherige Straßenbenennungen nach weiblichen Persönlichkeiten gibt und eine Reihe von Personen listet, nach denen zukünftig Straßenbenennungen erfolgen sollten. Unter letzteren ist auch eine Kurzbiographie zu Minna Barnay enthalten.

Archivalien
An Archivalien von und über Minna Barnay finden sich
 beispielsweise über den Kalliope Verbundkatalog
 ein Albumblatt und vier Kritiken aus Dresden von 1883; Universität Köln, Theaterwissenschaftliche Sammlung, Institut für Medienkultur und Theater, Signatur Au 291
 ein handschriftlicher vierseitiger Brief von Marie Seebach vom 3. Juni 1885 aus Dresden an Minni Barnay; Stadtbibliothek Hannover, Signatur 3.6.1885
 ein Trauerbrief von Minna Barnay vom 16. Februar 1924 aus Hannover an Lilli Lehmann; Staatsbibliothek zu Berlin, Musikabteilung, Signatur Mus.Nachl. Lehmann, L. 1,27

Literatur
 Deutsches Theater-Lexikon. Biographisches und bibliographisches Handbuch (Band 1). De Gruyter, Berlin, New York 1953, S. 75 (begründet von Wilhelm Kosch, fortgeführt von Ingrid Bigler-Marschall).
 Hiltrud Schroeder (Hrsg.): Sophie & Co. Bedeutende Frauen Hannovers. Biographische Portraits. Fackelträger-Verlag, Hannover 1991, ISBN 3-7716-1521-6, S. 226.
 Hugo Thielen: Barney, (2) Minna. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 41 ().
 Dirk Böttcher: Barney, (2) Minna. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 50.
 Christine Kannenberg, Sabine Poppe (Redaktion), Petra Utgenannt (Gestaltung), Referat für Frauengleichstellung (Hrsg.), Fachverband Planen und Stadtentwicklung, Landeshauptstadt Hannover (Hrsg.): Bedeutende Frauen in Hannover. Eine Hilfe für künftige Benennungen von Straßen, Wegen, Plätzen und Brücken nach weiblichen Persönlichkeiten. Juni 2013 (Online, PDF, 736 kB).

Weblinks

 Brustbild der Minna Barnay, Fotografie von Joseph Bamberger auf der Seite der Universitätsbibliothek Johann Christian Senckenberg der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Darstellender Künstler (Frankfurt am Main)
Darstellender Künstler (Hamburg)
Darstellender Künstler (Dresden)
Darstellender Künstler (Berlin)
Darstellender Künstler (Hannover)
Deutscher
Geboren 1852
Gestorben 1932
Frau

Minna Barnay


Prinsesse Alice af Battenberg, senere prinsesse Alice af Grækenland og Danmark (Victoria Alice Elizabeth Julia Marie; født 25. februar 1885,  død 5. december 1969) var mor til prins Philip, hertug af Edinburgh (gemalen til dronning Elisabeth II).

Hun led af medfødt høretab, og voksede op i Tyskland, England og ved Middelhavet. Efter at hun giftede sig med prins Andreas af Grækenland og Danmark i 1903, boede hun i Grækenland frem til store dele af den græske kongefamilies eksil i 1917. Da hun kom tilbage til Grækenland et par år senere, blev hendes mand delvist bebrejdet for Grækenlands nederlag i Græsk-tyrkiske krig (1919-1922). Kort tid efter blev der gennemført et statskup i Athen. Monarkiet blev afskaffet, og familien blev igen tvunget i eksil indtil genoprettelsen af det græske monarki i 1935.

I 1930 blev hun diagnostiseret som schizofren og begyndte behandling hurtigt.

Derefter levede hun adskilt fra sin mand. Da behandlingen var afsluttet, viede hun de fleste af sine resterende år til velgørenhed i Grækenland. Hun opholdt sig i Athen under Anden Verdenskrig, hvor hun beskyttede jødiske flygtninge og blev derfor anerkendt som "Retfærdige blandt nationerne" af Yad Vashem.

Efter Konstantin 2. af Grækenlands fald og indførslen af militærdiktatur i Grækenland i 1967, blev hun inviteret af sin søn og svigerdatter til at bo på Buckingham Palace i London; der boede hun de to sidste år af sit liv.

Kilder

Litteratur

Eksterne henvisninger

Prinsesser fra Grækenland
Huset Battenberg (Mountbatten)
Retfærdige blandt nationerne

Alice af Battenberg


Ennor can refer to

Ennor, one of the alternative names for J. R. R. Tolkien's  fictional lands of Middle-earth
Ennor, the name of the single larger island off Cornwall which gave rise to what are now the Isles of Scilly as sea levels rose in early mediaeval times
Hugh Ennor (1912–1977), senior Australian public servant

Ennor


Patxi Heras Pérez (1958) es un briólogo, botánico y curador de briófitas español. Es investigador y profesor en el Departamento de Botánica del Museo de Ciencias Naturales de Álava. Ha realizado exploraciones botánicas a Guinea Ecuatorial, un país de África Central.

Algunas publicaciones
 . 2010. Briófitos (musgos y hepáticas) de Cantabria: panorámica sobre su conocimiento y conservación. En: Locustella: Anuario de la Naturaleza de Cantabria, ISSN 1698-157X, Nº. 7, 2010, pp. 64-73

 . 2009. On the use of mosses in the building of a XVth century ship in Northern Spain. Cryptogamie, Bryologie 30 ( 1): 177-184

 ---------------------, ---------------------------. 2006. Trematodon ambiguus (Hedw.) Hornsch. (Bryopsida) in the Spanish Pyrenees. Cryptogamie, Bryologie 27 ( 2): 297-301

 . 2005. Bryophytes in the Spanish law. En: Boletín de la Sociedad Española de Briología, ISSN 1132-8029, N.os26-27, pp.5-16.

 . 2001. El género Sphagnum (Musci) en los montes vascos. Euskonews & Media 123.zbk 5: 18-25 resumen en línea

 ---------------------, ---------------------------. 2000a. On the presence of Hamatocaulis vernicosus (Mitt.) Hedenäs (Amblystegiaceae) in Spain. 2 pp.

 ---------------------, ---------------------------. 2000b. El género de Schistidium (Bryophyta, Musci) en la comunidad autónoma del País Vasco. Euskonews & Media 71.zbk 3: 17-24 resumen en línea

 ---------------------, ---------------------------. 1999. Bryophytes from the Republic of Equatorial Guinea (West Central Africa). IV. Notes on some nomina nuda from Annobon. Tropical Bryology 16: 127-129

 . 1999b. Lycopodiella inundata (L.) J.Holub en el norte de la provincia de Burgos. Lazaroa 20: 131-132 ISSN 0210-9778

 . 1998a. Hepáticos y musgos recolectados por M. Gandoger en el País Vasco. En: Estudios del Museo de Ciencias Naturales de Álava 13: 27-30, ISSN 0214-915X

 ---------------------, ---------------------------. 1998b. Notas sobre la presencia de "Sphagnum contortum" Karl F. Schultz (Musci) en España. En: Estudios del Museo de Ciencias Naturales de Álava 13: 31-34, ISSN 0214-915X

 . 1998c. Notas sobre la presencia del género "Buxbaumi" en la península ibérica. En: Estudios del Museo de Ciencias Naturales de Álava 13: 35-38 ISSN 0214-915X

 ---------------------------, ----------------------. 1998d. Bryophytes from the Republic of Equatorial Guinea (West - Central Africa). III. Contribution to the bryoflora of Rio Muni (Continental Region). Tropical Bryology 15: 1-13

 . 1998e. Biocontrol de la deposición atmosférica de metales pesados en el país Vasco, Cantabria y Castilla-León (España) mediante musgos terrestres. En: Estudios del Museo de Ciencias Naturales de Álava, ISSN 0214-915X, Vol. 13, 1998, pp. 39-48

 . 1997. El género Aloina (Bryophyta, Musci) en el País Vasco. En: Boletín de la Sociedad Española de Briología, ISSN 1132-8029, N.º11, pp.1-5 artículo en línea

 . 1996. Bryophytes from the Republic of Equatorial Guinea (West - Central Africa). I. Introduction and preliminary checklist. Tropical Bryology 12:
41-58

 ---------------------, . 1995. Musgos y hepáticas urbanos de la ciudad de Vitoria-Gasteiz. Cuadernos de sección. Ciencias naturales San Sebastián 7: 75-116

 ---------------------. 1992a. Flora y vegetación de las áreas higroturbosas del Puerto de Velate (Navarra), con especial atención al componente muscinal. Cuadernos de sección. Ciencias naturales San Sebastián 9 (1992), p. 33-51

 ---------------------. 1992b. Estudio briológico de los bosques de la Rioja Alavesa. Cuadernos de sección. Ciencias naturales San Sebastián 9: 9-31

 ---------------------. 1983. Introducción a la ecología de los musgos. Kultura: cuadernos de cultura Vitoria 4: 39-45

 Libros
 . 2007. Briófitos (musgos y hepáticas) del Parque Natural de la Sierra y los Cañones de Guara, v. 5 de Colleció Pius Font i Quer. Editor Institut d'estudis Ilerdencs, 236 pp. ISBN 8489943982

 . 2004. Musgos: la añoranza del agua. Editor Museo de Ciencias Naturales de Alava, 16 pp.

 Comunicaciones a Congresos
 Comunicaciones sobre Briófitos. En: XVIII Simposio de Botánica Criptogámica, 2011
 . Revisión sistemática de Riella subgen. Trabutiella (Riellaceae, Sphaerocarpales) . ¿Qué es Riella helicophylla (Sphaerocarpales, Riellaceae)? . Musgos semifósiles del Würm en la turbera de Belate (Baztan, Navarra) . Brioflora del pirineo: hacia una visión global''

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de España del siglo XX
Botánicos de España del siglo XXI
Briólogos de España
Curadores de España
Escritores en español del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Exploradores de África del siglo XX
Profesores de España

Patxi Heras Pérez


Hrvatski sokol je bila hrvatska organizacija ustrojena radi promicanja tjelovježbe i širenja nacionalne svijesti među Hrvatima osnovana po uzoru na češki Sokol. Sokol su u Pragu 1862. godine osnovali Miroslav Tyrš i Jindrich Fügner, a osnovni cilj mu je bila borba češkog naroda protiv germanizacije te postizanje veće autonomije. Sokol se iz Češke proširio svim slavenskim zemljama. Sokol se vodio starogrčkim idealom U zdravom tijelu zdrav duh.
Sokol je kroz predavanja, rasprave i tjelovježbu promicao tjelesni, moralni i intelektualni razvoj naroda. Također je pod maskom gimnastičkog vježbanja imao cilj da okupi što veći broj pristalica u borbi za buđenja nacionalne svijesti i političko osamostaljivanje. Za privlačenje tim idejama koriste se javne vježbe, defilei s nacionalnim obilježjima i posebnim odorama.

Pokret je inspiraciju pronašao u obrazovanju i tjelovježbi sportaša i ratnika u antičkoj Grčkoj i u njemačkom nacionalističkom gimnastičkom društvu Turnverein koji je 1811. godine osnovao Friedrich Ludwig Jahn.

U Hrvata Sokol se prvo javlja u Zagrebu gdje je 5. lipnja 1874. godine osnovan ZTD Hrvatski sokol  (Zagrebački društvo za tjelovježbu Hrvatski sokol), koji se potom širi Hrvatskom i Bosnom i Hercegovinom. Hrvatski sokol je zabranjen nakon Drugog svjetskog rata, a u slobodnoj Hrvatskoj od 1993. godine u Zagrebu ponovno djeluje Hrvatski sokol.

Definicija sokolarstva glasi: "Sokolarstvo je narodna slavenska ustanova koja se bavi tjelesnim i društvenim odgajanjem naroda. Ono je dobra škola u kojoj se stječu lijepa svojstva kao: muževnost, hrabrost, odvažnost, plemenitost, bratska i domovinska ljubav, ljubav za slobodu i jednakost. Želja je da se čitav narod postavi na više moralno stanovište, pa je zbog toga i organiziran u službi naroda."

Moto" Hrvatskog sokola" je glasio:
"U desnici snaga,
U srcu odvažnost,
U misli domovina!"

Sokolski dan 30. travnja svake godine je moralo proslaviti svako sokolsko društvo. To je dan sjećanja na mučeničku smrt Petra Zrinskog i Krste Frankopana.
Najstariji i najuvaženiji junak im je bio kralj Tomislav, kao prvi vladar koji je uspio objediniti hrvatska plemena, te kneževine povezati u Kraljevinu Hrvatsku, ujedinivši panonsku i dalmatinsku Hrvatsku. Uz blagoslov Svete Stolice i pape Ivana X., on je ustoličen za kralja 925.g.

Gimnastička vrsta Hrvatskoga sokola sudjelovala je u svibnju 1911. na Svjetskom prvenstvu u športskoj gimnastici, što je bio prvi nastup pod vlastitom zastavom jedne Hrvatske športske reprezentacije na velikome međunarodnom natjecanju.

Povijest

Sokol je organizacija koja je bila ustrojena radi promicanja tjelovježbe i širenja nacionalne svijesti među slavenskim narodima. Sokol su u Pragu 1862. godine osnovali Miroslav Tyrš i Jindrich Fügner. Društveni sloj koji je nosio sokolski pokret bio je onaj dio liberalnog građanskog sloja koji se suprotstavljao odnarođivanju. Sokol se vodio poslovicom U zdravom tijelu zdrav duh. Sokol je kroz predavanja, rasprave i tjelovježbu promicao tjelesni, moralni i intelektualni razvoj naroda.

Pokret je inspiraciju pronašao u obrazovanju i tjelovježbi sportaša i ratnika u antičkoj Grčkoj i u njemačkom nacionalističkom gimnastičkom društvu Turnverein koji je 1811. godine osnovao Friedrich Ludwig Jahn. Sokol se iz Češke proširio svim slavenskim zemljama.

U Hrvata Sokol se prvo javlja u Zagrebu gdje je 27. prosinca 1874. osnovan Hrvatski sokol nakon što je hrvatski ban Ivan Mažuranić uveo obvezatnu tjelovježbu u škole. Gombanje kako su tada zvali gimnastiku provodio je učitelj tjelovježbe Friedrich Miroslav Singer. Po školama su otkrivena darovita djeca kojima je bila čast postati hrvatskim sokolašima.
Već 1878.g. počinje se s vježbama za djevojke i gospođe uvođenjem ženske gimnastike.
Nakon gradnje Sokolskog doma 1883. gimnastički i borilački sportovi doživili su pravi procvat.
Nakon smrti glavnog učitelja Frane Hochmana 1892.g. redovna nastava je prekinuta, a tadašnji predstojnik Odjela za bogoštovlje Izidor Kršnjavi donosi dalekosežnu odluku da u Hrvatskoj proširi švedski gimnastički sustav te 1892.g. šalje u Stockholm dvojicu stipendista,
Franjo Bučar i Srećko Bošnjaković.
Kršnjavi je ta to vrijeme pripremao teren u Hrvatskoj:
- propisao je obavezni 30 minuta tjelovježbe između 1. i 2. školskog sata te po 10 minuta između ostalih.
- pripremio je zakon o izgradnji dvorana i igrališta za tjelovježbu uz škole,
- organizirao je stručni tečaj za učitelje.
Franjo Bučar pripremio je tečaj prema švedskom utorima te je predavao: pedagošku i vojničku gimnastiku, zimske športove i izlete. Dr. Dinko Hranilović predavao je mačevanje, kapetan August Piazza praktično je podučavao sablju i floret, dr. Dragutin Mašek anatomiju, fiziologiju i prvu pomoć, a vođa vatrogasne zajednice Mirko Kolarić vatrogastvo.
Poučavalo se modernim, do tada nepoznatim sportovima: nogomet, kriket, kroket, floret, izletništvo... Proširena su znanja iz do tada poznatih sportova: mačevanje, tenis, vježbe na spravama, biciklizam, atletika i boćanje.
Koliko je bila velika uloga Kršnjavija i Bučara bit će vidljivo vrlo brzo, kad se iz pokreta koji je tada nastao počnu stvarati brojna športsko društva i klubovi po čitavoj Hrvatskoj.

Češki sokolski savez izdao je knjigu "Bit misli Sokolske" u kojoj razvrstava tadašnju podjelu športskih grana tj. razvrstava šport u skupine:

 Atletika:
a) laka atletika: hodanje, trčanje (kratke udaljenosti, velike udaljenosti, sprint), skok u vis, skok u dalj, skok s motom i preskok;
b) teška atletika: dizanje utega, hrvanje, boks, potezanje konopa;
c) bacanje: kladiva, diska, koplja, kugle te penjanje po užetu.
 Vodeni športovi:
a) plivanje
b) veslanje
 Poljski športovi:  Sokolstvo je njegovalo turistiku-hodanje-planinarenje te taborenje, kampiranje i skaut.
 Šport oružjem: gađanja u streljačkim sekcijama, mačevanje, floretom, sabljom, mačem te buzdovanom u Hrvatskoj od 1912.g.
 Prometni šport: jahanje, biciklizam, motociklizam, automobilizam i avijatika.
 Sportske igre: nogomet, tenis, hokej,  7) Zimski športovi: klizanje, hokej na ledu, sanjkanje i skijanje.

Često su ti odjeli toliko razgranali svoju aktivnost da su se osamostalili kao posebni športski klubovi.
S iznimnim entuzijazmom promican je i prosvjetni rad. Organizirana su predavanja, zabave i proslave koje su bile središnji kulturni događaj u tadašnjem društvu.
Djelovali su tamburaški orkestri, fanfare (limene glazbe), zborovi i kazališni ansambli.
Prvi orkestar Hrvatskog sokola osnovao je i njime dirigirao prof. Vjekoslav Klaić (1849. – 1928.).
Podaci u listu HS govore da su Sokoli 1926.g. imali 46 limenih glazbi tzv. fanfara i 40 tamburaških orkestara ili bendova.
Sokolska knjižnica brinula se o neprekidnoj publicističkoj djelatnosti stručnih izdanja.

Hrvatska sokolska društva se potom osnivaju i šire u mnogim gradovima u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini i izvan nje poput Trsta i izvan Trojednice u Puli. Sokolske organizacije počele su se osnivati i u drugim hrvatskim gradovima Varaždinu, 1878., Bjelovaru 1884., Karlovcu i Zadru 1885., Vukovaru 1886., Gospiću 1889., Splitu 1893. i Osijeku 1896.

Od 1896. godine do prvog svjetskog rata u Bosni i Hercegovini su osnovana 24 društva pod nazivom Hrvatski sokol udužena u krovnu organizaciju Tvrtkova sokolska župa za Bosnu i Viševićeva sokolska župa za Hercegovinu. Hrvatski sokolaši održavaju sokolske susrete i međunarodna natjecanja.

U Sušaku je 6. studenog 1904. godine osnovan Savez hrvatskih sokolskih društava, koji poslije djeluje pod imenom Hrvatski sokolski savez. Taj datum može se uzeti za osnivanje Hrvatskog gimnastičkog saveza. Za prvoga predsjednika tj. starješinu izabran je književnik dr.Stjepan pl. Miletić, a za tajnika dr. Franjo Bulat.
U to je doba u Hrvatskoj djelovao 14 župskih organizacija (123 sokolske organizacije) te 20 u BiH u dvije župe i 25 među iseljenicima u SAD-u s ukupno 15 000 članova.
Savez Slavenskog sokolstva osnovan je u Pragu 20. travnja 1905.g.

U Zagrebu je 1906. održan prvi Svesokolski slet na kojem su se okupili sokolaši iz cijele Hrvatske.
Od 1907. godine Hrvatski je sokolski savez je postao članom Međunarodne gimnastičke federacije (FIQ) u Pragu na V. kongresu koji je imao u svom sastavu 51. sokolsko društvo. Osnivanje Hrvatskog sokolskog saveza smatra se jednim od najvažnijih datuma u povijesti hrvatske tjelovježbe i športa.
8. listopada 1909.g. održala se Osnivačka skupština Hrvatskog športskog saveza, a dr. Bučar je izabran za prvog predsjednika.
Može se reći s je dr. Bučar "donio" u Hrvatsku sve sportove koji su za vrijeme njegovog života postojali. Bio je osnivač i predsjednik Jugoslavenskog olimpijskog odbora koji je u početku djelovao u Zagrebu. Bio je naš predstavnik kao član Međunarodnog olimpijskog odbora 1920. – 1946.g.

Gimnastička vrsta Hrvatskoga sokola sudjelovala je u svibnju 1911. na Svjetskom prvenstvu u športskoj gimnastici, što je bio prvi nastup pod vlastitom zastavom jedne Hrvatske športske reprezentacije na velikome međunarodnom natjecanju.

U Maksimirskom perivoju 15. kolovoza 1925. je u povodu tisućite godišnjice Hrvatskog kraljevstva i krunidbe kralja Tomislava podignuta Sokolska mogila u Maksimiru. Tih dana se održavao Treći svesokolski slet u Zagrebu pa su Hrvatski sokoli i Braća hrvatskog zmaja zemljanom mogilom obilježili stoljeća hrvatske državnosti. Uz fanfare i budnice na taj je jedinstven spomen istreseno 155 vrećica zemlje iz svih krajeva gdje žive Hrvati.
Grumeni zemlje doneseni su iz 155 hrvatskih krajeva - važnih povijesnih mjesta gdje se zbio neki značajan povijesni ili pak kulturni događaj tijekom tisućgodišnje hrvatske povijesti. U temeljima humka su pohranjeni predmeti iz hrvatske kulturne baštine, važnije knjige, novine, časopisi, te spomenice svih sokolskih društava (95) koja su sudjelovala u gradnji Mogile. Ima tu vezova, obuće, preslica, čuturica, tikvica, šumskog oruđa, pa knjiga i brošura s prikazom stanja sokolstva. Priložena su i znanstvena djela Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti, Matice hrvatske, Braće hrvatskog zmaja, Društva sv. Jeronima, Društva hrvatski učitelj i dr.

Svečanosti je prisustvovao i vođa hrvatskog naroda Stjepan Radić okružen masom ljudi koji su se okupili tom prigodom. Na humak je trebao biti postavljen brončani kip sokola autora Ive Kerdića koji nije postavljen jer su ga u kiparovom ateljeu razbili srpski žandari. Od kipa su ostale samo skice.

Kip hrvatskog sokola ipak je postavljen u slobodnoj Hrvatskoj na poticaj novoobnovljene Družbe hrvatskog zmaja. Kipar Mladen Mikulin izradio je novu skulpturu, a postavila ju je Hrvatska vojska 1996. godine na Dan Oružanih snaga. Ministar obrane Gojko Šušak primio je iz ruku velikog meštra zmajskog reda Jurja Kolarića 156. grumen zemlje koji je prilikom prve posjete Hrvatskoj blagoslovio papa Ivan Pavao II. 1994. godine. Zatim ga je uz pjesmu Vivat Croatia položio u mogilu. Nakon toga je na vrh postavljen kip Hrvatskog sokola.

Športski klub Hrvatski sokol (španj. Club Deportivo Sokol Croata) je hrvatsko športsko društvo iz grada Punta Arenasa u Čileu. Utemeljili su ga hrvatski iseljenici iz Dalmacije 27. rujna 1912. godine.

Hrvatski sokol u Antofagasti u Čileu je osnovan 1927. godine u vrijeme kada su se u iseljeništvu masovno osnivali razni klubovi mahom pripomoćni, zatim sportski i nacionalni i svi su zadovoljavali određene potrebe iseljenih Hrvata. Kako je sport igrao značajnu ulogu u životu iseljenika, Sokol je brzo postao istaknuto središte sportskog života ovoga grada na obali Atacame.

Hrvatski je sokolski savez djelovao do uvođenja Šestosiječanjske diktature i zabrane nacionalnih imena 1929. nakon čega je Hrvatski sokolski savez na izvanrednoj skupštini sam raspustio sva svoja društva ne želeći postati bio novoosnovanog Jugoslavenskog sokola. Posljednji put sokolaši su svoju uniformu obukli na pogrebu Stjepana Radića na kojem se okupilo preko 200 000 ljudi gdje su sudjelovali u službenoj povorci.

Nakon zabrane sokolaši su probali djelovati pod imenom Sokol ali su im zabranjena sudjelovanja na natjecanjima. Sokolaši djeluju u smanjenom obujmu i unutar Sokola Kraljevine Jugoslavije do početka Drugog svjetskog rata.

Nakon Drugog svjetskog rata, koji je u potpunosti ugušio djelovanje Društva zbog konfiskacije dvorane, 1948. godine u Zagrebu dio nekadašnjih sokolskih prednjaka i aktivnih vježbača uređuje devastiranu dvoranu te društvo koje sokolsku ideju nikada nije napustilo nastavlja djelovanje u Sokolskom domu, pod imenom Gimnastičko društvo I. rajona, kasnije i drugim imenima, sve do 1993. kada je u slobodnoj Hrvatskoj vraćeno izvorno ime Z.T.D. "Hrvatski sokol".

U Zagrebu je izlazio stručni športski časopis Hrvatski sokol koji je pratio djelovanje hrvatskih sokolskih društava. 1878.g. časopis su uređivali Andrija Hajdanek i Franjo Hochman.
Širenju sokolske ideje među narodom najviše poleta dao je Hochman organizacijom natjecanja i javnih vježbi.
Blagajnik Sokola bio je Zvonimir Tkalčić.

Koračnice za hrvatska sokolska društva pisali su poznati hrvatski skladatelji poput Ivana Cukona i Matka Brajše Rašana.

Hrvatska sokolska društva i župe

U razdoblju od 1874. – 1929.g. naziv Hrvatski sokol nosilo je 425 društava raspoređena, što u domovini ili inozemstvu, u 22 sokolske župe.

 I. župa Preradovićeva, Bjelovar (38 društava),
 II. župa Zrinski, Karlovac (21 društvo),
 III. župa Lj. Posavskog, Sisak (26 društava), npr. Hrvatski sokol Sisak,  Hrvatski sokol Petrinja
 IV. župa Strossmayerova, Osijek (36 društava), npr. Hrvatski sokol Osijek
 V. župa Zvonimir, Split (27 društava), npr. Hrvatski sokol Split
 VI. župa Krešimir, Šibenik (12 društava),
 VII. župa Fonova, Zagreb (54 društva), npr. Hrvatski sokol Zagreb
 VIII. župa Frankopan, Sušak) 30 društava),
 IX. župa Hanuševa, Vinkovci (25 društava),
 X. župa Magdićeva, Prelog (16 društava),
 XI. župa Ibrišimović, Slavonski Brod (16 društava),
 XII. župa Jelačićeva, Mitrovica (5 društava),
 XIII. župa Trvtkova, Sarajevo (23 društva),
 XIV. župa Starčevićava, Senj (7 društava),
 XV. župa Radićeva, Daruvar (26 društava),
 XVI. župa Gundulićeva, Dubrovnik (13 društava),
 XVII. župa Ban Paližina, Zadar (10 društava),
 XVIII. župa Vitezovićava, Volosko - Opatija (11 društava),
 XIX. župa Tomislavova, SAD i Čile (13 društava), npr. Hrvatski sokol Punta Arenas ili Hrvatski sokol Antofagasta
 XX. župa Viševićeva, Mostar (5 društava),
 XXI. župa Čanićeva, Oakland - California (4 društva) i
 XXII. župa Zvonimirova, USA (društava 7).

Poveznice
 Sokol, pokret
 ZTD Hrvatski sokol
 Hrvatski sokol Petrinja
 Hrvatski sokol Punta Arenas
 Počasna sokolska garda Osijek
 Hrvatski orlovski savez

Izvori

Vanjske poveznice
 TV Kalendar: Hrvatski sokol
 TV Kalendar: Spomenik Hrvatskom sokolu

Šport
Povijest športa
Gimnastika u Hrvatskoj
Biciklizam u Hrvatskoj

Hrvatski sokol


Blackrock  é um filme dramático australiano de 1997 produzido por David Elfick e Catherine Knapman, dirigido por Steven Vidler com o roteiro de Nick Enright. A película foi adaptada da peça homônima também escrita por Enright, inspirada no assassinato de Leigh Leigh. Protagonizado por Laurence Breuls, Simon Lyndon e Linda Cropper, marca estreia de Heath Ledger no cinema. No enredo do filme, Jared (Breuls) é um jovem surfista que presencia os seus amigos estuprando uma garota, após o incidente, a garota é encontrada morta, e Jared fica dividido entre revelar o que viu ou proteger seus amigos.

A família de Leigh se opôs à ficcionalização de seu assassinato, embora os protestos contra o filme tenham sido abandonados após este ter recebido apoio financeiro do New South Wales Film and Television Office. Blackrock foi filmado durante um período de duas semanas em locais como Stockton, onde Leigh foi assassinada, uma decisão a que se opôs os rmoradores locais que disseram que as memórias do assassinato ainda estavam recentes. Embora o longa-metragem nunca tenha sido comercializado como "baseado em fatos reais", foram feitas numerosas comparações entre o assassinato e o filme, e muitos espectadores acreditavam que se tratava de uma história verdadeira.

O filme estreou no Festival Sundance de Cinema, e também foi exibido no Boston Film Festival, embora não tenha sido distribuído nos cinemas estadunidenses. Foi indicado para cinco prêmios AACTA, incluindo o de "melhor filme", e ganhou o prêmio de" melhor adaptação cinematográfica", além do Major Award, em 1997, no AWGIE Awards. Recebeu críticas positivas na Austrália e arrecadou 1,1 milhão de dólares australianos. Internacionalmente, o público de Blackrock estava menos familiarizado com o assassinato de Leigh, recebendo avaliações mistas.

Enredo
Após uma longa festa na praia na área costeira de Blackrock, Nova Gales do Sul, o corpo de uma garota morta de forma brutal é encontrado. A família e os amigos da vítima ficam indignados com a morte da jovem e desejam encontrar os responsáveis, e a única testemunha do assassinato, o surfista Jared Kirby, de 17 anos, está dividido entre contar ou não que foram os seus amigos, enquanto eles buscam um álibi.

Elenco
Apresenta-se a seguir o elenco de Blackrock.

Temas
Em uma resenha para revista Antipodes, os acadêmicos Felicity Holland e Jane O'Sullivan, creditam ao filme a exploração dos temas da masculinidade, companheirismo, violência e sexualidade. A representação que o filme faz sobre o estupro e de um assassinato numa festa de adolescentes indica que tudo pode começar por lá. A violência, dizem eles, vêm do larikkinism em vez da psicopatia arquetípica. Os autores acreditam que o foco na masculinidade deixa a vítima feminina em grande parte fora da produção, considerando que o "quase apagamento" de Tracy é um aspecto preocupante; o longa-metragem, ao invés disso, foca em retratar os personagens masculinos como vítimas.

O diretor Steven Vidler disse que Blackrock não era sobre um estupro, mas "sobre a cultura que o permitiu que acontecesse". Vidler defendeu a escolha de dar à vítima do estupro um papel menor, afirmando: "Era importante mostrar que isso poderia ter acontecido com qualquer pessoa. Não queríamos dar muito destaque a vítima para podermos manter o suspense". O produtor David Elfick, disse que a obra era em relação a Austrália contemporânea; e sobre "adolescentes que têm toda sua vida para desfrutar, então uma mistura mortal de drogas, álcool e tensão sexual soma-se a uma tragédia".

Trilha sonora
A trilha sonora do filme foi lançada na Austrália, em 28 de abril de 1997, pela Mercury Records. Vidler disse que muito tempo foi gasto procurando em centenas de CDs canções que não só fossem boas para o filme, mas que também fossem atraentes para o público. Jonathan Lewis, da AllMusic, deu ao álbum quatro e meia de cinco estrelas, afirmando que era "uma bela coleção de faixas que, dada a diversidade dos artistas apresentados, é surpreendentemente como um álbum de estúdio".

Alinhamento de faixas
"The Way of All Things" — Rebecca's Empire
"Teach Me" — The Cruel Sea
"Saturated" — Beasts of Bourbon
"Portable Walt Whitman" — Ben Lee
"Gonna Make You" — The Troggs
"Titanic Days" — Sidewinder
"A Day Away" — Shihad
"Bound for the Floor" — Local H
"Ghost of Love Returned" — Clouds
"Not Coming Home" — Sidewinder
"No Need to Argue" — The Cranberries
"Tailor's Eye" — Swirl
"Kisses" — Tracy Bonham
"State of Graceful Mourning" — Died Pretty
"Blackrock Antitheme" — Steve Kilbey

Precisão histórica
Nenhum do material promocional do filme mencionou Leigh e não foi comercializado como "baseado em fatos reais". Em seus créditos é descrita que é uma obra de ficção e que a sua semelhança com "acontecimentos reais ou pessoas vivas ou mortas é uma mera coincidência". No entanto, foram feitas numerosas comparações entre o filme e o assassinato de Leigh. Assim como a peça em que é baseada, Blackrock por muitas vezes foi considerada pelos espectadores como um relato factual do assassinato de Leigh. Houve uma grande discussão entorno dos dois temas; e foi descrito por Miriam Davis da estação de rádio FM 91.5 como a verdadeira história do "assassinato de Leigh Warner em Blackrock Beach, perto de Newcastle". Donna Lee Brien afirmou que em cada resenha do longa-metragem ou da peça homônima, Leigh foi ao menos mencionada. Kerry Carrington declarou que a película era muito precisa em alguns aspectos do assassinato, mas muito distante em outros.

Citações literárias

Filmes ambientados na Nova Gales do Sul
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes da Austrália de 1997
Filmes de drama da Austrália
Filmes de suspense da Austrália
Filmes em língua inglesa
Filmes sobre adolescentes
Filmes sobre estupro
Filmes independentes da Austrália
Filmes independentes da década de 1990

Blackrock


Kanalica je vrsta zaobljenog crijepa, karakteristična za mediteransku arhitekturu. Svi osnovni elementi su istog oblika i dimenzija, najčešće dužine oko 40 cm i imaju polukružni konusni oblik, sužen na jednom kraju. Polaže se u redovima u pojačanom cementnom mortu na daščanu podlogu, letve ili gredice, tako da konkavno položen element prekriva rubove dvaju susjednih konveksnih elemenata. Od srednjeg vijeka ova vrsta pokrova proširila se i kontinentalnom Europom.

Vanjske poveznice

 Dubrovački krovovi: Izgubljena dimenzija i izložba Kanalica (znanstvena tribina)

Građevinski materijali

Kupa kanalica


El batará café (en Colombia, México y Nicaragua) (Thamnistes anabatinus), también denominado hormiguero bermejo (en Venezuela y Colombia), batará rojizo (en Ecuador y Perú) u hormiguero café (en Honduras y Nicaragua), es una especie de ave paseriforme de la familia Thamnophilidae. Era el único miembro del género Thamnistes hasta la reciente separación de Thamnistes rufescens en 2018. Se distribuye ampliamente desde el sureste de México, por América Central y del Sur, hasta el norte de Perú.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el sureste de México, por Belice, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Colombia, hacia el este hasta el extremo noroeste de Venezuela, hacia el sur, por Ecuador, hasta el norte de Perú.

Es un hormiguero arborícola, que habita en selvas húmedas de piedemonte y montanas bajas y en sus bordes, hasta los 1700 m de altitud. Prefiere el dosel y subdosel de la selva y también crecimientos secundarios altos.

Descripción
Mide entre 13 y 14 cm de longitud y pesa entre 19 y 23,6 g. El pico es robusto. Las aves de Perú y Bolivia (grupo aequatorialis) son pardas por arriba, más grises en la corona, con las alas y cola de color rufo. La lista superciliar, face inferior y partes inferiores son ocráceo bastante brillante, el vientre más apagado. Las aves norteñas (grupo anabatinus) son menores y con la cola más corta; la corona es más rufa, el dorso más oliva, la lista superciliar es más pálida y amarillenta y es más olivácea por abajo. La hembra es similar, la única diferencia es que el macho exhibe uma mancha dorsal semi-oculta de color rufo-anaranjada.

Comportamiento
El batará café anda solitario o en pareja, forrajeando más alto que cualquier otro hormiguero, casi siempre acompaña bandadas mixtas de alimentación; inspecciona ramas y enmarañados de enredaderas, buscando en las hojas y a veces también investigando amontonados de hojas muertas, y también de musgos. Es un forrajero energético y muchas veces es visto trepando los árboles por medio de una serie de saltos cortos antes de volar a otro árbol y recomenzar el proceso.

Alimentación
Su dieta consiste de escarabajos, grillos, cigarras y otros insectos.

Vocalización
Su canto, poco frecuente, es bastante sonoro y penetrante, por ejemplo «tiiu, tsiu!-tsiu!-tsiu!-tsiu!». El llamado es mucho más fino y sibilante, «wii-tsip».

Sistemática

Descripción original
La especie T. anabatinus fue descrita por primera vez por los ornitólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1860 bajo el mismo nombre científico; localidad tipo «Choctum, Alta Vera Paz, Guatemala».

Etimología
El nombre genérico «Thamnistes» deriva del griego «thamnos»: arbusto, matorral, e «hizō»: sentarse; significando «que permanece en los arbustos»; y el nombre de la especie «anabatinus», deriva del griego «anabatēs»: trepador, que sube.

Taxonomía
La especie T. rufescens fue considerada conespecífica con la presente hasta que los estudios de vocalización de Isler & Whitney (2017) demostraron diferencias significativas en el canto y en los llamados, justificando su separación, lo que fue aprobado en la Propuesta N° 758 al Comité de Clasificación de Sudamérica, y listado por las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist v.2018. Los autores también sugieren la posibilidad de que la subespecie Thamnistes anabatinus aequatorialis también sea una especie separada, dependiendo de más estudios.

Algunos autores, como Aves del Mundo (HBW) y Birdlife International (BLI), consideran al grupo andino T. anabatinus aequatorialis (junto a las subespecies gularis y rufescens) como especie separada: el batará café oriental Thamnistes aequatorialis , 1862; con base en diferencias morfológicas y de vocalización. Como consecuencia, denominan a la presente especie como batará café occidental.

Subespecies
Según la clasificación del IOC y Clements Checklist v.2018, se reconocen seis subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Grupo politípico anabatinus:
 Thamnistes anabatinus anabatinus , 1860 – pendiente atlántica del sureste de México (este de Oaxaca, Tabasco, Chiapas), norte de Guatemala, sur de Belice y norte y este de Honduras.
 Thamnistes anabatinus saturatus , 1908 – Nicaragua (pendiente atlántica), Costa Rica (ambas pendientes excepto en el noroeste del Pacífico) y extremo oeste de Panamá (oeste de Chiriquí, oeste de Bocas del Toro).
 Thamnistes anabatinus coronatus , 1912 – Panamá (excepto extremo oeste) y oeste de Colombia (pendiente atlántica en Córdoba).
 Thamnistes anabatinus intermedius , 1914 – pendiente del Pacífico en el oeste de Colombia y Ecuador (al sur hasta El Oro).

 Grupo politípico aequatorialis:
 Thamnistes anabatinus gularis , 1956 – extremo noroeste de Venezuela (Táchira), posiblemente se extienda en el noreste de Colombia.
 Thamnistes anabatinus aequatorialis , 1862 – piedemonte de los Andes orientales de Colombia (excepto tal vez en el noreste), Ecuador y extremo norte de Perú (al norte del río Marañón en el norte de Amazonas).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Thamnistes anabatinus en The Internet Bird Collection.
 Videos, fotos y sonidos de Thamnistes aequatorialis en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Thamnistes anabatinus en xeno-canto.

anabatinus
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Osbert Salvin
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Animales descritos en 1860

Thamnistes anabatinus


Katharina Treller ist eine deutsche Schauspielerin und Synchronsprecherin.

Leben
Nach einer Schauspielausbildung gab Katharina Treller 1943 in Aussig/Elbe ihr Bühnendebüt. Weitere Bühnenstationen waren die Städtischen Bühnen Flensburg sowie das Altonaer Theater unter Hans Fitze, dessen Ensemble sie bis 1986 angehörte.

Seit den 1950er Jahren übernahm Katharina Treller auch gelegentlich Rollen in Film- und Fernsehproduktionen. Sie gehörte zur Stammbesetzung der Vorabendserien Gestatten, mein Name ist Cox und Gertrud Stranitzki und spielte in Produktionen wie dem Drama Die Ehe des Dr. med. Danwitz, Dieter Wedels Dreiteiler Einmal im Leben – Geschichte eines Eigenheims und dem Zweiteiler Tadellöser & Wolff nach Walter Kempowski. Außerdem übernahm sie Gastrollen in Fernsehserien wie Hafenkrankenhaus, Polizeifunk ruft, Ida Rogalski, Cliff Dexter und Percy Stuart.

Darüber hinaus arbeitete Katharina Treller als Sprecherin für Hörfunk und Filmsynchronisation. Für den NDR wirkte sie in mehreren Hörspielen der Reihe Die Jagd nach dem Täter mit. Als Synchronsprecherin lieh sie unter anderem Hattie Jacques in Kopf hoch, Brust raus!, Gale Robbins in Kanaille von Texas und Marianne Stone in Tiger Bay ihre Stimme.

Filmografie (Auswahl)
1956: Die Ehe des Dr. med. Danwitz
1957: Glücksritter
1960: Stahlnetz: Die Zeugin im grünen Rock
1961: Am Abend ins Odeon
1961: Gestatten, mein Name ist Cox (TV-Serie, 1. Staffel)
1966–1968: Gertrud Stranitzki
1969: Neu-Böseckendorf
1971: Krach im Hinterhaus
1972: Einmal im Leben – Geschichte eines Eigenheims
1975: Tadellöser & Wolff

Hörspiele (Auswahl)
1957: Die Jagd nach dem Täter: Der kleine Alte von Batignolles; Regie: S. O. Wagner, mit Franz Schafheitlin, Manfred Steffen, NDR.
1959: Die Jagd nach dem Täter: Spitzbuben; Regie: S. O. Wagner, mit Paul Schuch, Helmut Peine, NDR.
1959: Die Jagd nach dem Täter: Schüsse im Jagen 45; Regie: S. O. Wagner, mit Ernst Rottluff, Benno Gellenbeck, NDR.
1961: Die Jagd nach dem Täter: Ein Eilbrief aus Frankfurt; Regie: S. O. Wagner, mit Josef Dahmen, Verena Wiet, NDR.
1961: Die Jagd nach dem Täter: Feuer vor der Küste; Regie: S. O. Wagner, mit Hans Tügel, Max Walter Sieg, NDR.
1962: Die Jagd nach dem Täter: Anruf im Belvedere; Regie: S. O. Wagner, mit Albert Johannes, Herbert A. E. Böhme, NDR.

Weblinks

 Katharina Treller in der Synchrondatenbank von Arne Kaul

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Synchronsprecher
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Katharina Treller


දෙහිඅත්තකණ්ඩිය යනු  ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ  අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ  පිහිටා තියෙන සුන්දර   නගරයකි

ප්‍රදේශයේ සම්පූර්ණ ජනගහනය (2017)65815 කි.  ගොවිතැන  පසුබිම් කරගත් නගරයකි .මෙ නගරයේ

Kudagala නම් ගමෙහි සුන්දර කදු පන්ති වලින් යුක්ත සීගිරිය කදු පන්තියේ සේ සමාන කදු පන්තියක්  තිබෙනවා එය කුඩාසීගිරිය නම් වේ .

ගොවිතැන

ෙ

ීි

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා
 දෙහිඅත්තකණ්ඩිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මූලාශ්‍ර
 දෙහිඅත්තකණ්ඩිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයේ නිල වෙබ් අඩවිය

බාහිර සබැඳි
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

දෙහිඅත්තකණ්ඩිය


Casa Manu-Auschnitt din București este situată pe aleea Alexandru 1-3 colț cu Bulevardul Aviatorilor.

Istoric
Casa, în stil Ludovic al XIV-lea, a fost construită după planurile arhitectului Grigore Cerchez pentru juristul Ioan (Iancu) Manu (1872-1959), căsătorit cu Elisabeta (Zetta) Cantacuzino. Casa este copia fidelă a Palatului Biron din Paris (actualul Muzeu Rodin) și construcția ei a fost finalizată în anul 1915. Iancu Manu, era fiu al generalului Gheorghe Manu, erou al Războiului de Independență, prim-ministru în timpul domniei regelui Carol I, primar al Bucureștiului, senator. Soția lui, Zetta, era fiica fratelui lui  Grigore Gh. Cantacuzino "Nababul", prim-ministru, primar al Bucureștiului. Iancu și Zetta Manu au fost părinții fizicianului George Manu.

În anul 1932 magistratul își pierde cea mai mare parte a averii și este nevoit să vândă casa industriașului Max Auschnitt (1888-1959).

După anul 1948, casa este naționalizată și devine locuința lui Petru Groza (1884-1958), prim-ministru între 1945-1952. Petru Groza rămâne în casă și după ce își încheie mandatul de prim-ministru. După decesul acestuia în casă, la 7 ianuarie 1958, aceasta devine timp de câțiva ani "casă de oaspeți" pentru străinii veniți la invitația partidului sau a guvernului, apoi sediu al Ambasadei Argentinei.

După anul 1989, casa a fost retrocedată moștenitorilor Auschnitt. În 2006, Steven Auschnitt o vinde pentru 7 milioane de euro lui George Becali.

Note

Legături externe

Fondări în 1915
Clădiri și structuri din București
Monumente istorice de arhitectură din București

Casa Manu-Auschnitt


Le prix John-Maddox () est un prix international décerné par l'association caritative britannique Sense about Science en partenariat avec la revue scientifique Nature. Il récompense chaque année depuis 2012 un ou deux chercheurs « qui ont fait preuve d'un grand courage et d'intégrité en défendant la science et le raisonnement scientifique face à une opposition farouche et à de l'hostilité ». Il est nommé d'après John Maddox, ancien rédacteur en chef de Nature.

Lauréats
 2012 :
 Fang Shi-min, pour avoir révélé malgré les menaces des cliniques qui employaient des traitements non éprouvés.
 , pour avoir fait face au harcèlement et aux intimidations lorsqu'il parlait de ses travaux sur le syndrome de fatigue chronique et le syndrome de la guerre du Golfe.
 2013 : David Nutt, pour ses travaux sur la classification des drogues et pour avoir encouragé le débat rationnel malgré l'opposition et les critiques.
 2014 :
 Emily Willingham, pour avoir atteint un vaste public en écrivant sur des sujets tels que les tueries en milieu scolaire et l'accouchement à domicile.
 David Robert Grimes, pour avoir écrit, malgré l'hostilité et les menaces, sur des sujets polémiques tels que l'énergie nucléaire, le changement climatique et les preuves scientifiques dans le débat sur l'avortement en Irlande.
 2015 :
 Edzard Ernst, pour son engagement de longue durée à appliquer des méthodologies de recherche scientifique aux médecines alternatives complémentaires, malgré les attaques personnelles et les tentatives de lui faire perdre son emploi.
 Susan Jebb, pour sa promotion compréhension du public en matière de nutrition, malgré les attaques personnelles.
 2016 : Elizabeth Loftus, pour ses travaux sur la mémoire humaine, effectués malgré les attaques personnelles et les tentatives de discréditer son statut professionnel et ses recherches.
 2017 : , pour son utilisation des preuves scientifiques dans le débat public sur le vaccin contre les infections à papillomavirus humain, malgré les tentatives de la faire taire par des procès et de discréditer son statut professionnel.
 2018 :
 Terry Hughes, pour son travail visant à faire connaître le blanchissement des coraux au public, poursuivi malgré l'hostilité de politiciens, de personnages publics et de l'industrie du tourisme australienne.
 Britt Hermes, une ancienne naturopathe, pour avoir dénoncé des allégations trompeuses de naturopathes et pour sa volonté de remettre en question ses propres opinions, malgré les procès et le harcèlement.
 2019 :
 Bambang Hero Saharjo, un expert de la déforestation par incendie volontaire en Indonésie et poursuivi en justice par un producteur d'huile de palme qu'il avait aidé à faire condamner.
 Olivier Bernard, pour avoir subi une campagne de harcèlement après avoir parlé de l'absence de preuves d'efficacité de la vitamine C dans le traitement du cancer.
 2020 :
 Anthony Fauci et Salim S. Abdool Karim, pour leur communication avec le grand public lors de la pandémie de Covid-19.
 Anne Abbott, pour ses travaux remettant en question les traitements de la sténose carotidienne.
 2021 :
 Elisabeth Bik, pour son travail exceptionnel de dénonciation des menaces à l'intégrité de la recherche dans les articles scientifiques.
 Sharif Razai, pour son travail sur les inégalités raciales dans l'accès aux soins.
 2022 : Eucharia Oluchi Nwaichi, pour avoir « impliqué des communautés en conflit dans la recherche de solutions à la pollution dans les champs pétrolifères du delta du Niger ».

Notes et références

Liens externes

John Maddox

Prix John-Maddox


Kincardine and Deeside was formerly (1975–96) a local government district in the Grampian Region of Scotland. In 1996 it was included in the Aberdeenshire unitary area.

History
This region is rich in prehistory with numerous megalithic sites, notable in the earliest period of recorded history with several significant Roman sites. The region is also traversed by several ancient trackways across the Grampian Mounth, including the Causey Mounth and Elsick Mounth. In addition there is evidence of ancient burials from the Beaker Period.

Places of interest
Dunnottar Castle
Fowlsheugh Nature Reserve
Muchalls Castle
Portlethen Moss

See also
Subdivisions of Scotland

Line notes

References
 C. Michael Hogan (2007) Elsick Mounth, The Megalithic Portal, ed A. Burnham
 A. Small, Margaret Bruce and Ian A.G. Shepherd (1988) A Beaker Child Burial from Catterline, Kincardine and Deeside, Proc. Soc. Antiquaries Scotland 118: 71-77

Politics of Aberdeenshire

Kincardine and Deeside


الضفدع الجبار هو أكبر الضفادع في العالم وهو نادر الوجود ويعيش في الكاميرون وأفريقيا الوسطى. وجدت من نوعه انثى في غينيا الاستوائية بلغ وزنها 3306 جرام ، وكان طولها الكامل 43 سنتيمتراً.

مراجع

أصنوفات سماها جورج ألبرت بولينغر
أنواع مهددة بالانقراض بسبب التحضر
أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
أنواع مهددة بالانقراض نتيجة تنمية الزراعية
أنواع مهددة بالانقراض نتيجة قطع الأشجار
الأنواع المهددة بالانقراض عن طريق استخدامها كغذاء
برمائيات الكاميرون
برمائيات غينيا الاستوائية
برمائيات وصفت في 1906
حيوانات إفريقيا الضخمة
ج

ضفدع جبار