නව යටත්විජිතවාදය (Neocolonialism) යන්න අද්‍යතන ගෝලීය සමාජය තුළ අපට අත්විඳීමට සිදුවී ඇති නව ප්‍රවණතාවක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය. විශේෂයෙන්ම 20 වන සියවසේ මැද භාගය වනවිට යටත්විජිත බිඳවැටීමට ලක්වීම තුළ එසේ අහිමිවන යටත්විජිත රාජ්‍යයන් තවදුරටත් තම අණසක යටතේ පවත්වා ගැනීමට සහ සම්භාව්‍ය යටත්විජිතවාදය තුළ යටත්විජිත බවට පත්වී සිටි ඇතැම් රාජ්‍යයන් පසුව තාක්ෂණික අතින් බලවත් වී එම තාක්ෂණික ක්‍රමවේද මඟින් වෙනත් රාජ්‍යයන් ඔවුන්ගේ බලයට යටත් කර පාලනය කිරීම පිණිස නව යටත්විජිතවාදය භාවිතයට ගනිමින් සිටියි. මේ වර්තමාන ලෝකයේ පරිධියේ රටවලට ඉමහත් බලපෑමක් ඇතිකරනු ලබන එම නවයටත්විජිතවාදය පිළිබඳ ප්‍රායෝගිකව සහ සංකල්පීයව විශ්ලේෂණය කිරීම පිණිස තබන සටහනකි.

හැඳින්වීම

නව යටත්විජිතවාදය නැතහොත් යටත්විජිත රහිත අධිරාජ්‍යවාදය සංකල්පීයව කුමක්දැයි යන්න හඳුනා ගැනීමට ප්‍රථම යටත්විජිතවාදය හෙවත් යටත්විජිත සහිත අධිරාජ්‍යවාදය යනු කුමක්දැයි හඳුනා ගත යුතුය. එනම් යම් කිසි රාජ්‍යයක් තවත් රාජ්‍යයක් තම අණසකට නතු කර ගැනීම නැතහොත් තම ආධිපත්‍යයට අවනත කර ගැනීම යටත්විජිතවාදය ලෙස සරලව අර්ථ දැක්විය හැකිය. එහෙත් මෙම නතුකර ගැනීම නව යටත්විජිතවාදයෙන් වියුක්තව පැහැදිලිව සංකල්පගත කිරීම සඳහා යටත්විජිතවාදය මඟින් යම්කිසි රාජ්‍යයක් සමන්විත වන භූමිය, ජනගහනය, ආණ්ඩුව, ස්වාධිපත්‍යය නැමැති සාධක හතරෙහිම අයිතිය අධිරාජ්‍යවාදීන් සතු කරගනු ලැබීම සහ නව යටත්විජිතවාදය තුළ එවැනි සෘජු තත්වයක් සෘජුව විද්‍යාමාන නොවුණ ද වක්‍රාකාරයෙන් විවිධ උපක්‍රම ඔස්සේ එම සාධක හැසිරවීම සඳහා උත්සාහ කිරීමත් දැක ගත හැකිවේ. මෙහි දී යටත්විජිතවාදය පිළිබඳ සියවස් හතරකට අධික කාලයක ප්‍රායෝගික අත්දැකීම් රාශියක් යටත්විජිතයක් වශයෙන් පැවති අප රටට උරුමව තිබේ. ඒ 1505 වර්ෂයේ සිට 1948 වර්ෂය දක්වා පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ ඉංග්‍රීසි ජාතීන් විසින් අප රටේ විවිධ ප්‍රදේශ ඔවුන්ගේ යටත්විජිත ලෙස පවත්වාගෙන යනු ලැබූ නිසාය. එහෙත්  1948 වර්ෂයේ දී අප ඉංග්‍රීසි ජාතිකයින්ගෙන් දේශපාලනික වශයෙන් නිදහස ලබා 1972 වර්ෂයේ දී පූර්ණ නිදහස අත්පත් කර ගනියි.

ඒ අනුව සම්භාව්‍ය යටත්විජිතවාදය තුළ දැකිය හැකිවූ ආක්‍රමණශීලිත්වය, අවිආයුධ දරමින් සටන් වැදීම ආදී ලක්ෂණ නව යටත්විජිතවාදය තුළ දී දැකිය නොහැකි වේ. එහෙත් එකී ලක්ෂණයන්ම වෙනත් ස්වරූපයකින් ක්‍රියාත්මක වන බව දැකිය හැකිවේ. බොහෝ විට පැරණි යටත්විජිතවාදය තුළ දී එහි උපක්‍රම පැහැදිලිව හඳුනා ගත හැකි සාදෘශ්‍ය තත්වයක පැවතුන ද නව යටත්විජිතවාදය තුළ එහි උපක්‍රම හඳුනා ගත නොහැකි අදෘශ්‍යමාන ස්වරූපයෙන් ක්‍රියාත්මක වීම හේතුවෙන් නව යටත්විජිතවාදයේ ඇති භයානක ස්වරූපය ඉස්මතු වේ. කෙසේ වුවත් අප රට වැනි පරිධියේ රාජ්‍යයන් පීඩාවට පත්කළ පැරණි යටත්විජිතවාදය දැන් නව යටත්විජිතවාදය හෙවත් යටත්විජිත රහිත අධිරාජ්‍යවාදය නමින් යටත්විජිතවාදයේ නව න්‍යාය පත්‍රයක් ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටින බව පැහැදිලිය.

විශේෂයෙන්ම යටත්විජිත පවත්වාගෙන යනු ලැබූ රාජ්‍යයන් එකී යටත්විජිත රාජ්‍යයන්ට දේශපාලන නිදහස ලබා දුන්න ද ඔවුන්ගේ ආර්ථික සහ සංස්කෘතික ප්‍රතිපත්තීන් එම යටත්විජිත රාජ්‍යයන් තුළ තවදුරටත් බලාත්මකව පවත්වාගෙන යනු පිණිස අනුගමනය කරන්නා වූ ක්‍රියාවලියක් වශයෙන් ද මෙම නව යටත්විජිතවාදය ලෙස හැඳින්විය හැකිය. එනම් මෙම තත්වය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ලොව බලවත් රාජ්‍යයන් තම යටත්විජිත රාජ්‍යයන් අත්හැරීමෙන් පසු එම රාජ්‍යයන් කෙරෙහි අනුගමනය කරනු ලැබූ ක්‍රියාමාර්ග විශ්ලේෂණය කිරීමෙන් අවබෝධ කර ගත හැකිවේ. එහි දී සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල අභ්‍යන්තර කටයුතු කෙරෙහි මැදිහත්වීම සහ එම කාර්යයන් කෙරෙහි සිදුකරනු ලැබූ බලපෑම් පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ හැකිය.

නව යටත්විජිතවාදයේ ස්වරූප

ඒ අනුව මෙම නව යටත්විජිතවාදී ක්‍රියාවලිය පහත ආකාරයට ප්‍රධාන ආකාර ත්‍රිත්වයක් යටතේ අවධානයට යොමු කළ හැකිය

 ආර්ථික  නව යටත්විජිතවාදය
 සමාජයීය හා සංස්කෘතික නව යටත්විජිතවාදය
 තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදය

මෙහි දී එම එක් එක් සාධක පිළිබඳ පුළුල් විශ්ලේෂණයකට එළඹීම තුළ නව යටත්විජිතවාදයේ සංකීර්ණ ස්වභාවය අවබෝධ කරගත හැකිවේ.

==ආර්ථික  නව යටත්විජිතවාදය

ආර්ථික නව යටත්විජිතවාදය ලෙස හඳුනාගත හැකිවන්නේ ආර්ථිකමය වශයෙන් අප රට වැනි පරිධියේ රාජ්‍යයන් නව යටත්විජිතකරණයට ලක්කිරීමයි. ඒ සඳහා විවිධ උපක්‍රම ගණනාවක් අනුගමනය කරනු ලබන අතර මෙහි දී විශේෂයෙන්ම සඳහන් කළ යුතු කරුණ වන්නේ ආර්ථික අතින් පසුගාමී තත්වයක පසුවන රාජ්‍යයන්ට සහන සැලසීමේ අරමුණ මත පදනම් වෙමින් ධනවත් රටවල් සිය ආර්ථික නව යටත්විජිතවාදය මෙම රටවල් කෙරෙහි ව්‍යාප්ත කිරීමට උත්සාහ දැරීමයි. ඒ සඳහා ලොව ධනවත් රටවල් මෙන්ම ඔවුන්ගේ ආධාර මත ක්‍රියාත්මක වන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතන ද ප්‍රමුඛ වී කටයුතු කරනු ලබයි.

ඒ ඔස්සේ සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල ක්‍රියාත්මක වන ව්‍යාපෘති සඳහා බලවත් රාජ්‍යයන් විසින් සිදු කරනු ලබන ආයෝජන පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීම වැදගත්ය. එනම් ධනවාදී රාජ්‍යයන්වල විශාල ප්‍රාග්ධනයක් හිමි බහුජාතික සමාගම් අප වැනි තුන්වැනි ලෝකයේ රටවල සිදුකරනු ලබන ආයෝජන තුළින් ආර්ථිකමය වශයෙන් නව යටත්විජිතවාදී අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීමට උත්සාහ දරනු පෙනේ. ඒ අනුව මෙරට තුළ ද 1948 වර්ෂයේ නිදහස ලබා ගැනීමෙන් පසු විවිධ ආයෝජන ගණනාවක් සිදු කර ඇති බව පෙනේ. නිදසුන් ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය ආධාර සහිතව වික්ටෝරියා ජලාශය ඉදිකිරීම, ජපන් ආධාර ඇතිව ශ්‍රී ලංකා රූපවාහිනී සංස්ථාව ඉදිකිරිම, චීන ආධාර සහිතව බණ්‌ඩාරනායක අනුස්‌මරණ ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව ඉදි කිරීම මෙන්ම මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ පාලන සමයේ දී චීන ආධාර සහිතව අධිවේගී මාර්ග ඉදිකිරිම,  ලක් විජය බලාගාරය (නොරොච්චෝලේ තාප විදුලි බලාගාරය) ඉදි කිරීම, නෙළුම් කුළුණ ඉදිකිරීම හා කොළඹ වරාය නගරය ඉදිකිරීම ආදිය පෙන්වා දිය හැකිය. මෙහි දී මෙම සෑම ව්‍යාපෘතියක් තුළ දී ම ආධාර සපයනු ලබන රට විසින් නියම කරනු ලබන කොන්දේසි සමූහයකට එකඟව කටයුතු කිරීමට සිදු වේ. ඒ අනුව ජපානයෙන් මෙරටට රූපවාහිනී සංස්ථාව ප්‍රදානය කිරීමේ දී වසර 10 ක් ගතවන තුරු ජපානයෙන් පමණක් රූපවාහිනී යන්ත්‍ර මිල දී ගත යුතු බවට නියම කිරීමත් පසුගිය රජය සමයේ දී චීනයේ ආධාර සහිතව ක්‍රියාත්මක කළ ව්‍යාපෘති තුළ ද චීනයේ ශ්‍රමිකයින්ට එම ව්‍යාපෘතිවල රැකියා ලබා දියයුතු බවට සිදු කළ නියමයන් මෙන්ම අධිවේගී මාර්ග යනාදියෙන් ලැබෙන ආදායමෙන් යම්කිසි ප්‍රමාණයක් වසර ගණනාවක් යන තුරු එම රටට ලබා දිය යුතු වීම ආදී වූ කොන්දේසි ගණනාවක් පැනවීම සිදුවී තිබේ. කෙසේ වුවත් එම සියලු කොන්දේසිවලට යටත්ව ණය ලබාගෙන ව්‍යාපෘති ගණනාවක් ක්‍රියාත්මක කිරීම සිදු වේ.

එසේම එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හා පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය වැනි රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව වැනි ලෝක මට්ටමේ මුල්‍ය ආයතන විසින් සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සඳහා ණය ආධාර ප්‍රදානය කිරීමේ දී  ද කොන්දේසි ගණනාවකට යටත්ව කටයුතු කිරීමට සිදුවේ. එහි දී එම මුල්‍ය ආයතනවල උපදෙස් අනුව බදු මුදල් ඉහළ දැමීම ආදී වූ මහජනයාට අහිතකර කොන්දේසිවලට පවා එකඟව කටයුතු කිරීමට සිදුවේ. විශේෂයෙන්ම රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමේ දී දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පිටුවන ලද එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට සුවිශේෂී ස්ථානයක් හිමිවේ. මන්ද යත් වර්තමානයේ දී ලෝකයේ රාජ්‍යයන් 193 ක් සාමාජිකත්වය දරනු ලබන ලොව විශාලතම සංවිධානය බවට මෙම එ.ජා.සංවිධානය පත්ව ඇති නිසාය. මෙම සංවිධානයේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ මතුපිටින් අවධානය යොමුකිරීමේ දී එය නව යටත්විජිතවාදය ලොව පුරා පතුරවන වාහකයක් ලෙස නොපෙනුණ ද එම සංවිධානයට ආධාර ලබා දෙන ප්‍රමුඛ පෙළේ රාජ්‍යයන්වල ක්‍රියාකාරිත්වය ආදී වූ සාධක ගණනාවක් විශ්ලේෂණය කිරීමේ දී ඔවුන්ගේ මෙම ආර්ථිකමය නව යටත්විජිතවාදී ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳ අවබෝධකර ගත හැකිවේ.  ඒ අනුව එ.ජා. සංවිධානයට විශාලතම ආධාර සපයනු ලබන්නේ ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදය විසිනි. එය ප්‍රතිශතයක් ලෙස සැලකීමේ දී 22% කි. දෙවනුවට සහ තෙවනුවට විශාලතම ආධාර ප්‍රමාණය ජපානයෙන් සහ ජර්මනියෙන් සැපයේ. ඒ පිළිවෙලින් 12% සහ 8% ආදී ප්‍රමාණවලිනි. එක්සත් රාජධානිය එ.ජා. සංවිධානයට ආධාර සැපයීම අතින් පසුවන්නේ සිවුවන ස්ථානයේය. ඒ  6% ක ප්‍රතිශතයකිනි. මෙම සංවිධානයට ආධාර සපයනු ලබන රටවල් අතර චීනය පසුවන්නේ ප්‍රංශය, ඉතාලිය සහ කැනඩාව ආදී රටවලට පසුපසිනි. ඒ අනුව චීනය සපයනු ලබන ආධාර ප්‍රමාණය ප්‍රතිශතයක් ලෙස සලකන කළ 3% ක ප්‍රමාණයකි.

තව ද ඇමරිකානු ආධාර මත යැපෙන නිසා ඇමරිකානු නව ලිබරල් ෆැසිස්ට්වාදී න්‍යායපාත්‍රානුකූලව එ.ජා. සංවිධානය කටයුතු කරමින් සිටින බව ද රහසක් නොවේ. එනම් අප රට වැනි සංවර්ධනය වෙමින් පවතින පරිධියේ රටවල සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සඳහා ආධාර සැපයීමේ දී එ.ජා. සංවිධානය සහ එයට අනුබද්ධිත සංවිධාන ඇමරිකාවේ උපදෙස් අනුව කටයුතු කිරීමට පෙළඹීම ද දැකිය හැකිවේ. ඒ අනුව ඇමරිකාවට සෘජුව අනෙකුත් රාජ්‍යයන්වල අභ්‍යන්තර කටයුතු කෙරෙහි මැදිහත් වීමට නොහැකි වුව ද එ.ජා. සංවිධානයේ කටයුතු වක්‍රාකාරව පාලනය කරමින් ඒ සඳහා මැදිහත් වීමට අවස්ථාව සලසා ගෙන ඇති බව පෙනේ. විශේෂයෙන්ම එ.ජා. සංවිධානයේ මැදිහත්වීමෙන් ඇතැම් රාජ්‍යයන් සඳහා සම්බාධක පැනවීම මඟින් එම රටවල ආර්ථිකය කෙරෙහි ඇති කරනු ලබන බලපෑම ඔස්සේ ඇමරිකාව මෙම ලෝක සංවිධානය මඟින් නව යටත්විජිතවාදී ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නැංවීම සිදු කරයි.

එ.ජා. සංවිධානයට පසුව දෙවනුවට ලෝකයේ විශාලතම සංවිධානය වන්නේ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයයි.  මෙම සංවිධානය පිහිටුවා ගනු ලබන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට යටත්ව පැවති ඩොමීනියන් රටවලින් සහ නිදහස දිනාගත් යටත්විජිත වශයෙන් පැවති රටවලිනි. එනම් බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් වෙන්වුව ද එම රටවල් අතර ආර්ථික, සමාජයීය හා සංස්කෘතික සබඳතා වර්ධනය කර ගැනීම මෙම සංවිධානයේ මැදිහත් වීමෙන් සිදුවේ. කෙසේ වුවත් 1965 වන තෙක්ම මහා බ්‍රිතාන්‍යය මෙම සංවිධානයේ මූලිකත්වය ගනිමින් අනෙකුත් රටවල් අතර සම්බන්ධීකරණය ඇතිකිරීම සඳහා කටයුතු කළ ද  1965 වර්ෂයේ දී පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය මහ ලේකම් කාර්යාලය පිහිටවූ නිසා පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ සෑම රටක්ම සම තත්වයට පත්විය. කෙසේ වුවත් එ.ජා. සංවිධානයට පසුව ලොව දෙවනුවට විශාලතම සංවිධානය වශයෙන් පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය ද ආර්ථික නව යටත්විජිතවාදය පරිධියේ රටවල් කෙරෙහි ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා කටයුතු කරමින් සිටින බව පැවසිය හැකිය.

විශේෂයෙන්ම ආර්ථික නව යටත්විජිතවාදයේ එක්තරා ස්වරූපයක් ලෙස ලෝක සංවිධාන සහ ධනවත් රාජ්‍යයන් විසින් යම් යම් හේතු මත පදනම්ව ඇතැම් රටවල් සඳහා ආර්ථික සම්බාධක පැනවීම සඳහා නිදසුනක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකි වන්නේ කියුබාවට එරෙහිව ඇමරිකාව විසින් සම්බාධක පැනවීමයි. එසේම භාණ්ඩ අපනයනය කිරීමේ දී විවිධ සහන ලබා දීම සහ විවිධ හේතු මත පදනම්ව එම සහන ලබා නොදීමට ක්‍රියා කිරීමත්  ආර්ථික නව යටත්විජිතවාදයේ ස්වරූපයක් ලෙස ද සැලකිය හැකිවේ. වර්තමානයේ දී මෙරටට භාණ්ඩ අපනයනය කිරීම සඳහා යුරෝපා සංගමය විසින් ලබාදී තිබූ ජී එස් පී ප්ලස් සහනය අහිමිවීම සහ එය නැවත ලබා ගැනීම සඳහා උත්සාහ කිරීම ඒ සඳහා නිදසුනක් වශයෙන් ගෙනහැර දැක්විය හැකි අතර එම සහනය ලබා ගැනීම සඳහා අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රියාමාර්ග මඟින් මෙරට දේශපාලනික සහ සමාජයීය සාධක කෙරෙහි සිදුවන බලපෑම්ද මෙකී ආර්ථික නව යටත්විජිතවාදයේ ප්‍රතිඵල වශයෙන් හඳුන්වාදීම ද වඩාත් සාධාරණය.

සමාජයීය හා සංස්කෘතික නව යටත්විජිතවාදය

නව යටත්විජිතවාදයේ ස්වරූපයක් වශයෙන් සමාජයීය හා සංස්කෘතික වශයෙන් නව යටත්විජිතවාදය ක්‍රියාත්මක වීම ද පරිධියේ රාජ්‍යයන් තුළ දැකිය හැකි ප්‍රධාන අර්බුදයක් බවට පත්ව තිබේ. එනම් බලවත් හා ධනවත් රාජ්‍යයන් තම වාණිජ අරමුණු සාධනය කර ගැනීම උදෙසා පරිධියේ රාජ්‍යයන් තුළ ව්‍යාප්ත කරනු ලබන සමාජයීය සහ සංස්කෘතික සාධක මඟින් ද නව යටත්විජිතකරණයකට මඟ පෑදී තිබේ.

ඒ ඔස්සේ මූලික වශයෙන්ම පරිධියේ රාජ්‍යයන්හි ආහාර සංස්කෘතික කෙරෙහි ලෝකයේ බලවත් රාජ්‍යයන් විසින් සිදුකර ඇති බලපෑම පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ හැකිය. එනම් කොකා කෝලා සහ  පෙප්සි වැනි කෝලා පාන වර්ග සඳහා පරිධියේ රාජ්‍යයන්වල ජනතාව හුරු කිරීම මේ යටතේ සිදුවී තිබේ. එමඟින් කෘත්‍රිම පාන සංස්කෘතිය සහ මැක්ඩොනල්ඩ්කරණය නම් ක්ෂණික ආහාර සංස්කෘතිය ද සංස්කෘතික නව යටත්විජිතවාදයේ ස්වරූපයක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය. මෙම ආහාර සංස්කෘතිය මඟින් බටහිර රටවල බහුජාතික සමාගම්වලට පරිධියේ රාජ්‍යයන්වල ධනය ගලා යාම පමණක් නොව පිළිකා ආදී වූ බෝ නොවන රෝගවලට පරිධියේ රටවල පුරවැසියන් ගොදුරු වීම ද දැවැන්ත සමාජ අර්බුදයක් ලෙස වර්ධනය වෙමින් තිබේ. මෙම තත්වය තුළ සංස්කෘතික නව යටත්විජිතවාදයේ ස්වරූපයක් ලෙස ව්‍යාප්ත කරන ලද ආහාර සංස්කෘතිය ඉදිරි වසර ගණනාවක කාලය තුළ පරිධියේ රටවලට මුහුණ දීමට සිදු වන ප්‍රමුඛතම සෞඛ්‍ය ගැටලුවලට හේතුවක් බවට පත් වී ඇති බව ද පැවසිය හැකිය.

තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදය

වර්තමානය වන විට පරිධියේ රටවල් මුහුණ පා සිටින නව යටත්විජිතවාදයේ තවත් එක් සුවිශේෂී පැතිකඩක් ලෙස තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදය පෙන්වා දිය හැකිය. එනම් බටහිර රටවල නව තාක්ෂණික මෙවලම් පරිධියේ රාජ්‍යයන් තුළ භාවිතයට හුරු කිරීම තුළ මෙම තත්වය නිරිමාණය වී ඇති බව පැවසිය හැකිය. ඒ අනුව මුල් යුගයේ දී ගුවන්විදුලිය මඟින් ඇරඹි මෙම තත්වය ඉන් අනතුරුව රූපවාහිනිය, චන්ද්‍රිකා තාක්ෂණය, ජංගම දුරකතනය, පරිගණකය සහ අන්තර්ජාලය මඟින් වර්තමානය වන විට සමස්ත ලෝකය එකම තාක්ෂණික ක්‍රියාවලියක් මඟින් පාලනය කිරීමට සමත්ව සිටියි. එමඟින් එම තාක්ෂණික ක්‍රමවේද සඳහා පහසුකම් සපයනු ලබන ලොව ධනවත් රාජ්‍යයන් සහ ලොව දැවැන්ත සමාගම් නව යටත්විජිතවාදයේ නූතන පාලකයින් ලෙස කටයුතු කරමින් සිටියි.

ඒ අනුව ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදය, මහා බ්‍රිතාන්‍යය, දකුණු කොරියාව, ජපානය හා චීනය වැනි ලොව ධනවත් රාජ්‍යයන් ද එම රටවල ක්‍රියාත්මක වන මයික්‍රෝසොෆ්ට්, ගූගල්, ෆේස්බුක්, සෝනි, සැම්සුන්, එල්ජී වැනි දැවැන්ත සමාගම් ඔවුන්ගේ නව තාක්ෂණික ක්‍රමවෙද සහ නව තාක්ෂණික මෙවලම් මඟින් ලෝකය පාලනය කරමින් සිටියි. එනම් මයික්‍රෝසොෆ්ට් සමාගම විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබූ මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය ලෝකයේ 90% කට වඩා වැඩි පරිගණක ප්‍රමාණයක භාවිත කරන්නට හුරු වී තිබීම තුළ පරිගණක ක්ෂේත්‍රය තුළ ඇමරිකානු තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදය ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින ආකාරය අවබෝධ කර ගත හැකිවේ. එසේම අන්තර්ජාලය හා සම්බන්ධ නිෂ්පාදන හා සේවා සැපයීමේ දී ගූගල් සමාගම ලොව ප්‍රමුඛතම සමාගම ලෙස කටයුතු කරමින්  සිටීම සහ ලොව ප්‍රමුඛතම සමාජ ජාල වෙබ් අඩවිය ලෙස ෆේස්බුක් වෙබ් අඩවිය ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබීම ද පෙන්වා දිය හැකිය. එනිසා ලොව අනෙකුත් රාජ්‍යයන් අන්තර්ජාලය තුළ කටයුතු කිරීමේ දී මෙම දැවැන්ත බහුජාතික සමාගම්වල සේවාවන් ලබා ගැනීමට සිදුවී තිබීම අනිවාර්ය සාධකයක් බවට පත්ව තිබීම මෙම තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදයෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීමට ඇති නොහැකියාව පෙන්නුම් කරනු ලබයි. තව ද සෝනි, සැම්සුන් සහ එල්ජී වැනි සමාගම්වල නිෂ්පාදන ලොව පුරා බහුල වශයෙන් භාවිත කරන්නට පෙළඹී තිබීම තුළ ද තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදයක් ගොඩනැඟී ඇති බව ප්‍රකාශ කළ හැකිය. තව ද බහුජාතික සමාගම් විසින් නිෂ්පාදනය කරනු ලබන මෝටර් රථ ඇතුළු විවිධ රථ වාහන අනෙකුත් රාජ්‍යයන් භාවිත කිරීම තුළ ද තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදයේ ව්‍යාප්තවාදය ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බව අධ්‍යයනය කළ හැකිය.

මෙම තත්වවලට අමතරව ඇමරිකාවේ ජීපීඑස් චන්ද්‍රිකා පද්ධතියේ සේවාවන් අනෙකුත් රටවල් විසින් භාවිත කරමින් තිබීමත් කාලගුණ දත්ත ලබා ගැනීම ඇතුළු විවිධ අවශ්‍යතා සඳහා ධනවත් රටවල් විසින් අභ්‍යාවකාශ ගත කරන ලද චන්ද්‍රිකාවල සේවය මුදල් ගෙවා ලබා ගන්නට සිදු වී තිබීමත් තාක්ෂණික නව යටත්විජිතවාදයේ ස්වරූපයකි. එමඟින් තාක්ෂණික වශයෙන් ධනවත් රාජ්‍යයන් විසින් අනෙකුත් රටවලට සිය ආධිපත්‍යය පතුරවමින් කටයුතු කරන බව පැවසිය හැකිවේ.

සමාලෝචනය

කෙසේ වුවත් මෙම නව යටත්විජිතවාදයෙන් වියුක්තව අප රට වැනි පරිධියේ රටවලට කටයුතු කළ හැකිද යන්න පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේ දී පවත්නා වර්තමාන සංකීර්ණ ආර්ථික හා දේශපාලන සන්දර්භය තුළ එය සාක්ෂාත් කර ගත නොහැකි තත්වයක් බව පැවසීම වඩා සාධාරණය. එනම් මෙම තත්වවලින් වියුක්තව කටයුතු කිරීමට නම් ශක්තිමත් දේශීය ආර්ථිකයක් සහිත රටක් වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වීමට අවශ්‍ය වටපිටාව සකස් කර ගත යුතුය. එසේ කටයුතු කරමින් මූලිකවම බටහිර රාජ්‍යයන්වල මැදිහත්වීමෙන් ක්‍රියාත්මක වන නව යටත්විජිතවාදයෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීමට උත්සාහ දරණ රාජ්‍යයක් ලෙස චීනය පෙන්වා දිය හැකි අතර ඔවුන්ගේම පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධතියක්, ගූගල්, ෆේස්බුක් හා විකිපීඩියා ආදී වූ අන්තර්ජාල සේවා ප්‍රතික්ෂේප කරමින් බයිදු හා කිව්කිව් නැමැති අන්තර්ජාල සේවා සහ ඔවුන්ගේම ජීපීඑස් චන්ද්‍රිකා පද්ධතියක් භාවිත කිරීමට මේ වන විට චීනය උත්සාහ දරමින් සිටියි.

ඒ අනුව බලන කල පැවසිය යුතු වන්නේ මෙම නව යටත්විජිතවාදයෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීම ප්‍රමුඛ කාලීන අවශ්‍යතාවක් ලෙස ඉස්මතු වුවත් ඒ සඳහා අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රියාමාර්ග කිසිසේත් සරල නොවන බවයි. එනම් රටක දේශපාලන ප්‍රතිපත්තීන්වල ප්‍රතිසංස්කරණ ද ඇතුළුව ස්වයං පෝෂිත ආර්ථිකයක් ගොඩනඟා ගැනීම වඩාත් වැදගත් වන අතර එහි දී ජාත්‍යන්තර වශයෙන් එල්ලවන බලපෑම්වලට මුහුණ දීමේ ශක්තියක් ද පැවතිය යුතුය. කෙසේ වුවත් මෙම නව යටත්විජිතවාදයේ ව්‍යාප්තවාදී ස්වරූපයෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීමට උත්සාහ දරණ ආසියානු කලාපයේ රාජ්‍යයන් ද්විත්වයක් වන චීනය සහ ඉන්දියාව කටයුතු කරන ආකාරය ආදර්ශයක් වශයෙන් සලකා කටයුතු කළ හැකි වේ. එමෙන්ම බටහිර රාජ්‍යයන් වෙතින් උත්කර්ෂයට නැංවුණු නව යටත්විජිතවාදය වර්තමානය වන විට ආසියානු කලාපයේ චීනය වැනි රාජ්‍යයන් මඟින් ප්‍රතිඋත්කර්ෂයට නැංවෙමින් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබීම මඟින් මෙම නව යටත්විජිතවාදය අද්‍යතනයේ රාජ්‍යයන් පාලනය කිරීමේ මූලික අවියක් ලෙසින් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බව ද සඳහන් කළ හැකිය. එනිසා පරිධියේ රාජ්‍යයක් වශයෙන් මෙම තත්වයෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීම අතිශය අපහසු සහ සංකීර්ණ කටයුත්තක් වන නමුත් ඒ සඳහා යම් තරමක උත්සාහයක් හෝ දැරීම වැදගත් වන බව අවසාන වශයෙන් අවධාරණය කළ යුතුය.

මේ අඩවිත් බලන්න

බටහිර ජනමාධ්‍ය සහ ගෝලීය සමාජය

සයිබර් විප්ලව

නව යටත්විජිතවාදය අමෙරිකාව සහ ඉරානය
ලංකාවේ ඇමෙරිකානු මැදිහත් වීම

බාහිර සබැඳි
 Iranga.net website

ශ්‍රී ලංකාව
අන්තර්ජාලය
වෙබ් අඩවි
යටත්විජිතවාදය

නව යටත්විජිතවාදය


Jedna od najprestižnijih svjetskih serija u trail trčanju.

O UTWT/UTMB svjetskoj seriji

UTWT
Ultra-Trail World Tour osnovan je 2013. Prva sezona UTWT-a bila je 2014., imala je 8 utrka i nosila je naziv Ultra-Trail Series. Seriju su uglavnom činile već etablirane trail utrke, neke sa do tada više od deset izdanja. Utrke su uglavnom bile nezavisne i bile u partnerskom odnosu sa UTWT. Utrke UTWT-a imale su kvalifikacijski status za UTMB Mont-Blanc. Zadnja sezona UTWT-a bila je 2021. Zamijenio ga je UTMB World Series koji je prvu sezonu imao 2022. ITRA (International Trail Running Association) je nadgledala bodovanje za kvalifikacije za UTMB Mont-Blanc (ITRA bodovi) do 2021.

UTMB
UTMB World Series koji je prvu sezonu imao 2022. je zamijenio dotadašnji UTWT. Od 2022. nadgledanje bodova za kvalifikacije za UTMB Mont-Blanc preuzeo je UTMB (UTMB performance Index). UTMB Group je multinacionalna kompanija, najutjecajnija kompanija u trail trčanju i organizator najprestižnije trail utrke na svijetu UTMB Mont-Blanc. Osnivači UTMB-a su bili među tvorcima UTWT-a. Internacionalizacijom UTMB brenda licenciranjem brenda drugima inozemnim utrkama sa UTMB International i pokretanjem brenda "by UTMB" započeli su 2016. 2019. menadžment UTMB-a preuzeo je kontrolu nad UTWT SA, vlasnikom UTWT-a. Sve postojeće ili potpuno nove "by UTMB" utrke dobile su automatski status UTWT utrke, počevši od kalendara za 2020. Pri pokretanju UTMB World Series, UTMB Group se 2021. udružio se sa Ironman Group (koji je postao manjinski dioničar), koji je najveći organizator masovnih sportskih događanja u svijetu i glavna kompanija u dugom triatlonu, u najrecentnijem pokušaju profesionalizacije trail trčanja.  Ironman je još 2018. kupio trail utrku Ultra Trail Australia - drugu najveću trail utrku u svijetu.

UTMB se udružio, a neke je kupio na zimu 2021./22., sa već etabliranim trail utrkama u svijetu pri stvaranju UTMB svjetskog prvenstva, ali i na godišnjoj razini stvara potpuno nove utrke koje su u njihovom vlasništvu. Utrke koje su bile u UTWT kalendaru njegove zadnje sezone, postale su dijelom UTMB kalendara.

Radi se o privatnom događaju, odnosno privatnom natjecanju, koje je osmislila i organizira privatna kompanija koja nema službenu federacijsku vrijednost i na kojem niti jedna reprezentacija neće nastupiti.

Izdanja

Vidi
 Hrvatski atletski savez
 Spartan Trail utrke u Hrvatskoj
 XTERRA Trail Run utrke u Hrvatskoj

Vanjske poveznice
https://utmb.world/
https://web.archive.org/web/20211201005618/https://ultratrail-worldtour.com/
https://itra.run/races
https://livetrail.net/

Izvori

Atletika u Hrvatskoj
Međunarodna atletska natjecanja u Hrvatskoj
Istra

UTMB/UTWT svjetska serija u Hrvatskoj


المقدمة

يوسف الرومي من مواليد 1973م، هو رادود ترعرع في مسقط رأسه البحرين - سترة (واديان) وبدأ مشواره الفني في عام 1984 م كمنشدٍ في فرقة إسلامية؛ ثم إتجه إلى مجال آخر ليجمع فيه طاقتين طاقة المنشد صاحب الصوت العذب، وطاقة الرادود الحسيني المبدع.

وقد برزت إبداعاته على الساحة، فقد زرع بين المواكب الحسينية إسلوباً جديداً ليصبح في مدة قصيرة من الرواديد الذين أدخلوا على المرثيات الحسينية نفساً جديدا.

كان الرادود بارعاً في العديد من المجالات الفنية كالخط والرسم والإنشاد منذ نعومة أظافره، مما ساعدته تلك الموهبة في الكثير من الإبداع المستقبلي مع مرور السنين والأيام.

بدايات الرادود الإنشادية

كانت بدايات الرادود الحسيني يوسف الرومي انطلاقاً من الأناشيد والتي كان لها الدور الرئيسي في تحفيزه وإعداده الإعداد اللازم الذي مكنه من الخوض والمشاركة في مواكب العزاء فيما بعد، حيث بدأ كمنشد حسيني قبل أن يكون رادوداً حسينيا.

ولمعرفة بدايات الرادود الفعلية، يقول جواد مرهون (أقدم أصدقاء الرادود منذ سنة 1981 م): كانت البداية الفعلية للرادود الحسيني يوسف الرومي هي سنة 1984 م حينما قام مع مجموعة من أصدقاءه بتأسيس وتكوين فرقة إنشادية للمشاركة في الفعاليات والمناسبات السعيدة ومواليد أهل البيت الأطهار عليهم أفضل الصلاة والسلام.

ومن ثم تم إطلاق تسمية خاصة بتلك الفرقة الإنشادية عرفت بـ «فرقة ثأر الشهداء»، وامتد عملها ونشاطها حتى بدايات عقد التسعينيات وقبل الإنتافضة الشعبية التي ضربت بالبحرين عند نهاية 1994 م.

بعد الانفراجة السياسية المؤقتة التي حصلت بعد التوقيع على الميثاق قام الرادود مع أصدقاءه الرواديد (ومن ضمنهم الرادودان سيد إبراهيم الستري «واديان» وعباس الجزيري «واديان») بتأسيس فرقة عُرفت بـ «فرقة المجتبى الإسلامية» تيمناً بالإمام الحسن المجتبى عليه أفضل الصلاة والسلام، وأستمر عملها في العديد من الفعاليات والكورالات، ومن ضمنها إحدى الفعالية الكبرى التي أقامتها قرية واديان. ووصلت إلى أوج قوتها بعد عدة سنين من الألفية الجديدة عندما قامت بطرح إصدارها المعروف بـ «الشظايا السبع» التربوي والداعي للوحدة بين طوائف المسلمين الكرام؛ ولأسباب فنية والانشغالات التي تعصف بكل مواطن بحريني توقفت الفرقة عن العمل إلى هذا اليوم.

بدايات الرادود الموكبية

بدأ الرادود مسيرته مع مواكب عزاء الصغار منذ أن كان صغيراً في السن وقبل سن البلوغ، حيث كان يشارك في موكب الصغار الذي كان يخرج من فريگ مأتم حمد بقرية واديان وكان ذلك في سنة 1986 م تقريباً، وأجهزة الموكب آنذاك كانت عبارة عن سماعة واحدة فقط من النوع المحمول باليد والتي كانت تعمل بالبطاريات الجافة. وبعدها قام بأول مشاركة فعلية في مواكب الكبار اعتباراً من سنة 1987 م حينما تم اختياره كواحداً من الرواديد المشاركة في موكب إسكان سترة الشمالي لموسم محرم الحرام 1408 هـ.

في سنة 1988 م قامت لجنة العزاء بقرية واديان مجبرة باختياره للمشاركة في موكب عزاء الكبار وذلك لتميزه الكبير ليكون بعدها أحد الرواديد اللامعين الرئيسين بموكب عزاء قرية واديان، وقد اعتبر إضافة نوعية جديدة لموكب واديان، وهو الوحيد من الرواديد الذي أختير لموكب سترة الموحد مباشرة في نفس الموسم له وواصل معهم الطريق المملوء بالأشواك والعقبات التي رافقت المسيرة العزائية إبان فترة الأحداث التسعينية ولحد هذه الفترة.

أما الرواديد الحسينيين الذين عاصرهم الرادود الحسيني يوسف الرومي بقريته ومسقط رأسه سترة / واديان فهم كثيرون، من ضمنهم: الشاعر عبد الله رضي، الشيخ حسن عيسى، خليل محمد علي إضرابوه، إسماعيل العجمي، علي عيسى، منصور العالي، سيد إبراهيم الستري، الشيخ رياض الحني، محمد سعيد الشيخ وإبراهيم الرومي.. لينظم إلى ركبهم بعدها كل من سيد نضال، عباس الجزيري، مازن الونه، حسين إبراهيم، حسين مرزوق، يونس الصفار، علي خليل خضير ومحسن علي سعد.

حالياً يشارك الرادود في معظم المواكب والمأتم صغيرها وكبيرها في داخل البحرين وخارجها، منها: الكويت والسعودية بالإضافة إلى موكب عزاء سترة واديان وموكب عزاء سترة الموحد، الجزيرة الأم التي ربته وأحتضنته منذ الطفولة وإلى الآن.

مدرسة الرادود

تميز الرادود منذ اليوم الأول من حمله للميكرفون بعذوبة صوته وإجادته لوزن القصيدة أثناء إلقاءها، حيث كل متتبع لمدرسته يلاحظ طريقته الفريدة وأسلوبه وتدرجه في الطرح من الطور الرثائي الكلاسيكي الحزين إلى الطور الثوري الذي يأخذك إلى منحى آخر من التفاعل مع المصيبة.. فكان بكل ما في الكلمة من معنى من المجددين في المرثيات الحسينية.

بالإضافة إلى النقاط السالفة الذكر، تتميز مدرسة الرومي وتشتهر بينبوع الألحان والأوزان الصعبة الإتقان والإخراج، حيث انه من الندرة قيامه بتكرار الألحان القديمة، فهو دائم الثبات على طرح الجديد من اللطميات في كل ليلة ومكان نراه. وكذلك تتميز مدرسته بالمد الصوتي لدرجات حرجة يصعب على المرء الوصول إليها.

تخرج من مدرسة الرومي الكثير من الرواديد الحسينيين والمنشدين الذين ما لبثوا يصدحون بحب آل البيت الأطهار عليهم أفضل الصلاة والسلام.

شعراء الرادود

كثير من الشعراء ممن كان على صلة وثيقة بالرادود أو ممن كان له نصيب من لطميات الرومي من أمثال الشعراء الراحلين إلى الرب العظيم الكريم، من تلك الشعراء (الباقين والراحلين بشكلٍ عام) نذكر: الملا عطية الجمري، سيد شهاب الموسوي، كاظم عالمي، عبد الله رضي، عمر الخيام (أحد شعراء إصدار عروج-1)، حسين سبيل، سيد عطية الجمري، شيخ بشار العالي، عقيل ميرزا، الشيخ جعفر، عيسى العصفور، حسين إبراهيم طوق، أستاذ حسن حبيل، أستاذ عبد الرضا، أستاذ عيسى سكاچ، نادر التتان، عبد الله القرمزي، ماهر الشهابي، سلمان عبدالحسين، سيد حافظ الستري، محمد سديف، مصطفى آل طوق (شاعر اللغة الإنجليزية لإصدار عروج 2 – أو سفر عشق -)، محمد جعفر النايم (أحد شعراء إصدار ياسمين)، سيد سعيد الذبحاوي (أحد شعراء إصدار أحلى التهاني)، هيثم الكربلائي (أحد شعراء إصدار أحلى التهاني)... الخ من الشعراء ممن لا تسعنا الذاكرة لذكرهم.. بالإضافة لقيام الرادود بنفسه بالتأليف.

إصدارات الرادود

للرومي الكثير من الإصدارات المتنوعة بين الرثائية وتلك المخصصة للأفراح، وكلها نفذت تقريباً من الأسواق فور نزولها بمدة زمنية قصيرة؛ نذكرها:

أ- إصدارات رثائية:

• الهمس الحسيني

• سلوها كربلاء

• الهمس الزينبي

• زينب والميمون

• أين الحسين (مشترك مع الرادود مهدي سهوان)

• أذن يابلال (مشترك مع الرادود أباذر الحلواجي)

ب- إصدارات إنشادية:

. إصدار قديم لفرقة ثأر الشهداء

• عروج 01

• عروج 02(سفر عشق)

• الشظايا السبع

ت- إصدارات الأفراح والمواليد:

• جنة الولاية

• أحلى التهاني

• ياسـمـين

ث- أعمال متفرقة:

• إصدارات رثائية من دون إستيديوهات، كانت تعرف بالإصدارات الفردية آنذاك، وهي تتدرج من إصدار رقم (1) حتى رقم (9) وقيل عند البعض بوصولها إلى رقم (11) ولم نتحقق من هذا الأمر حتى الآن!

• فقرة «خذني لحظنك» من إصدار «العودة»

• فقرة «صوت الأملاك» من إصدار «أبا تراب»

• ما بين الأمواج سفين (لطمية بهندسة محسن الدقاق)

• أمي شجازيها (أنشودة بمشاركة وهندسة سيد ناصر شرف)

• غربة إنسان (أنشودة بهندسة محسن علي سعد)

• طلعن صارخات (لطميتان بهندسة محسن سعد)

• ذكريات راحل (شريط لطميات مدموج مع صوت ملا)

• أخرى

هوايات الرادود

للرادود العديد من الهوايات خارج نطاق الصوتيات والمرئيات، والتي مارسها ولا يزال يمارسها إلى يومنا هذا كلما سمحت له الفرصة والوقت بذلك. حيث أتقنها بكل جدارة حتى وصل إلى درجة الاحتراف في بعضها. من الهوايات نذكر التالي:

• الرسم بجميع أنواعه ومعداته

• الخط العربي

• صيد السمك

مراجع

1- كتيب الولاية – اللجنة الثقافية بجمعية سترة واديان الحسينية – العدد الثاني – صفر 1424 هـ، 2003 م

2- كتيب النبأ – الحسينية الحيدرية بفريق البنائين / المحرق – العدد 15 – محرم/صفر 1429 هـ، فبراير 2008 م

3- موقع الرادود يوسف الرومي http://www.al-roomi.net

4-أغلفة إصدارات الرومي التي بها الكثير من المعلومات

5- المنتديات والمواقع الحسينية

6- أصدقاء الرادود ومعارفه.. وكذلك متتبعي أعماله

أشخاص على قيد الحياة
رواديد البحرين
رواديد حسينيون
مواليد 1973

يوسف الرومي (رادود)


An Eragrostis nindensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franciso Manoel Carlos de Mello de Ficalho ngan William Philip Hiern. An Eragrostis nindensis in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis nindensis


بلدية الكونتشيل ، هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس، التي تقع في منطقة إكستريمادورا، والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.042 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

الكونتشيل


Ernesto Guida (* 12. September 1926 in Neapel; † 2013) war ein italienischer Drehbuchautor und Filmregisseur.

Leben
Noch als Oberschüler war Guida als Volontär-Regieassistent für Gennaro Righelli an dessen Storia di una capinera beteiligt, bei dem er auch nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges in dieser Funktion weiterarbeitete. Hauptsächlich wirkte er in diesen Jahren allerdings als Leitender Redakteur der Zeitschriften "Anteprima" und "Politeama". Ab 1950 verstärkte sich sein Engagement als Regieassistent, nun u. a. für Giacomo Gentilomo und Mario Bonnard. Fünf Jahre später schrieb er ein erstes Drehbuch; einige weitere für Filme verschiedener Genres folgten. Die interessantesten darunter entstanden für Regisseur Giuseppe Maria Scotese. 1968 führte er bei Un amico Regie, der Geschichte einer Freundschaft zwischen einem Kind und einem Erwachsenen. Nach einem Intermezzo beim Fernsehen, für das er gelegentlich schon früher gearbeitet hatte, wurde zwanzig Jahre nach seinem Regiedebüt auf dem Filmfestival Salerno sein Film Il segreto dell'uomo solitaio aufgeführt, der dann allerdings in nur wenigen Kinosälen lief.

Guida war auch als Theaterregisseur tätig.

Filmografie (Auswahl)

Regie
 1968: Un amico
 1988: Il segreto dell'uomo solitario

Drehbuch
 1960: Liebe am Ende der Welt (Questo amore ai confini del mondo)
 1961: Konstantin der Große (Costantino il grande)
 1962: Die gewaltigen Sieben (Maciste il gladiatore più forte del mondo)
 1964: Revanche für Spartacus (La vendetta di Spartacus)
 1967: LSD – Paradies für 5 Dollar (Acid – Delirio dei sensi)

Weblinks

 Guida bei mymovies

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1926
Gestorben 2013
Mann

Ernesto Guida


Charles William Russell, né le  et mort le , est un ecclésiastique et universitaire irlandais catholique.

Biographie

Jeunesse
Charles William Russell naît le  à Killough, dans le Comté de Down, en Irlande. Il est un descendant des Russell qui tiennent la baronnie de Killough de Quoniamstown et Ballystrew.

Il reçoit ses premières études de la  de Drogheda et à Downpatrick, après quoi il entre au St Patrick's College de Maynooth en 1826. Il est ordonné le  et devient professeur d'humanités.

Œuvres et carrière ecclésiastique
En 1842, il est choisi par le pape Grégoire XVI pour être le premier vicaire apostolique de Ceylan (aujourd'hui Sri Lanka ), mais il refuse la dignité ainsi que l'évêché de Down et l'archevêché d'Armagh. Trois ans plus tard, il retourne à Maynooth en tant que professeur d'histoire ecclésiastique.

Après avoir publié sa traduction du Système de théologie de Gottfried Wilhelm von Leibniz en 1850, il s'occupe de sa Life of cardinal Mezzofanti (littéralement Vie du cardinal Mezzofanti) qui paraît en 1858. En 1857, il succède au Révérend Dr Laurence F. Renehan en tant que président de St. Patrick's, Maynooth. Il occupe le poste jusqu'à sa mort. Le cardinal Nicholas Wiseman correspond souvent avec Charles William Russell et lorsque le cardinal se rend en Irlande en 1858, il rend visite à Maynooth. Dans un mémoire écrit plus tard, le cardinal écrit : . Il existe des lettres originales du cardinal Wiseman au Dr Russell dans les archives du St. Patrick's College, Maynooth.

En 1869, les connaissances antiquaires du Dr Russell lui valent d'être nommé membre de la Commission des manuscrits historiques et, à ce titre, il est coéditeur (avec John Patrick Prendergast ) du Report on the  in the Bodleian Library en huit volumes (1871 ) et le Calendar of Irish State Papers during the reign of Jacques  (4 vol., 1872-1877).

Il est aussi un collaborateur régulier de la Dublin Review qu'il enrichit pendant trente ans de divers articles, en en écrivant souvent plus d'un pour le même numéro. Les derniers d'entre euxsont les deux magistraux articles sur le sonnet (1876-1877). Il écrit de nombreux articles pour la Chambers's Encyclopaedia et deux - "Palimpsests" et "Papyrus" - pour l' Encyclopædia Britannica. Il contribue à d'autres magazines, tels que l' Edinburgh Review, le Month et l' Irish Monthly. Une œuvre populaire est sa traduction des Contes pour les jeunes du chanoine Schmid, publiée pour la première fois en 1846.

Mort
Il meurt à Dublin, à l'âge de 67 ans, de causes inconnues et est inhumé dans le cimetière du College qu'il avait réparé et amélioré à l'époque où il était président du College.

En 1983, l'éminent historien ecclésiastique Ambrose MacAuley publie sa biographie de Russell.

Héritage
Les cardinaux Nicholas Wiseman - le premier archevêque de Westminster - et John Henry Newman le considéraient comme un ami intime, et ce dernier écrivit a écrit à son sujet : « Il a peut-être eu plus à faire avec ma conversion que n'importe qui d'autre ». Le Dr Russell a vécu pour assister au succès précoce de son neveu Charles Russell qui, du vivant de son oncle, a été nommé QC et qui est devenu par la suite Lord Chief Justice of England.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mai 1812
Décès en février 1880
Décès à 67 ans
Prêtre catholique irlandais

Charles William Russell


Gent-Wevelgem 1986 var den 48. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 9. april 1986. Løbet blev vundet af Guido Bontempi, efterfulgt af Twan Poels og Jean-Marie Wampers.

Resultater

Eksterne henvisninger

1986
Cykelløb i 1986

Gent-Wevelgem 1986


Eckbo ist der Familienname folgender Personen:

 Eivind Eckbo (1927–2017), norwegischer Politiker
 Espen Eckbo (* 1973), norwegischer Schauspieler
 Garrett Eckbo (1910–2000), US-amerikanischer Landschaftsarchitekt

Eckbo


New Zealand Labour Party (maori: Rōpū Reipa o Aotearoa), eller blot Labour (), er et centrum-venstre parti i New Zealand. Sammen med partiet historiske rival, New Zealand National Party, har Labour domineret New Zealands regeringer siden 1930'erne. Partiprogrammet beskriver partiets grundlag som demokratiske socialisme, mens kommentatorer betegner partiet som i praksis værende socialdemokratisk og pragmatisk. Partiet deltager i den internationale Progressive Alliance.

New Zealand Labour Party blev grundlagt i 1916 af forskellige socialistiske partier og fagforeninger, og er landets ældste stadig eksisterende politiske parti.

Nuværende (2023) politisk leder er Chris Hipkins.

Seneste valg
Ved valget i New Zealand i 2017 opnåede partiet 46 ud af de 120 pladser i Repræsentanternes hus (parlamentet) men kunne danne en koalitionsregering med det populistiske parti New Zealand First, og Labours spidskandidat Jacinda Ardern kunne derved overtage posten som New Zealands premierminister.

Ved valget i 2020 opnåede partiet yderligere fremgang og fik 49,10% af stemmerne og et absolut flertal på 64 mandater ud af 120 i Repræsentanternes hus. Den tidligere koalitionspartner New Zealand First mistede samtlige sine pladser i parlamentet, og New Zealand Labour Party kan herefter danne regering selv.

Noter

Labour Party
Socialdemokratiske partier

New Zealand Labour Party


Yandex.Games est une plateforme-Internet de jeu de la société Yandex. Elle permet de jouer via le navigateur à partir du bureau et des appareils mobiles.

En , le nombre de jeux faisant partie du catalogue a dépassé , et plus de 11 millions de personnes se sont mensuellement lancées dans le jeu.

70 % du temps passé sur la plateforme tombe sur les jeux à partir des appareils mobiles. Par ailleurs, 46 % du temps global tombe sur les jeux faciles gratuits.

La plateforme permet de gagner par publicité et achats integrés directement dans les jeux. La devise interne du service, à savoir «Yan», peut être utilisée dedans des jeux.

Les développeurs peuvent eux-mêmes rajouter leurs jeux dans le catalogue de la plateforme et les réviser ultérieurement. Tous les jeux sont soumis à la modération. Une des exigences clés consiste en intégration avec SDK de Yandex.Games, le support de HTTPS et du mode hors ligne Service Worker.

Les créateurs des jeux surveillent de près les mises à jour de la plateforme dans le blog. Les développeurs étrangers adaptent leurs jeux populaires à la langue russe. À titre d'exemple, une coopération mutuelle avec la société néerlandaise Azerion.

En vue de créer des sélections personnalisées, le service recourt à des évaluations d'utilisateurs et des opinions partagés. Les algorithmes compliqués offrent des jeux auxquels les utilisateurs ont déjà joués, soit ceux auxquels ils voudraient jouer Les jeux auxquels l'utilisateur joue le plus souvent sont lui disponibles sans se connecter à l'Internet.

Notes et références

Internet en Russie
Site web de jeux par navigateur
Portail web

Yandex.Games


Onthophagus poggii é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Scheuern em 1996.

Referências

Ligações externas

poggii
Coleópteros descritos em 1996

Onthophagus poggii


María Fernanda López Bernini (Buenos Aires, Argentina; 5 de junio de 1962) más conocida como Fedra López, es una actriz y modelo argentina nacionalizada venezolana , que realizó su carrera profesional en Venezuela.

Vida personal

Es hija de los bailarines de flamenco Fernando López y Haydeé Bernini. A los 17 años comenzó su carrera artística en Venezuela, incorporándose como bailarina en el grupo de su padrastro, el guitarrista español Juan Carlos García líder del grupo Juan Carlos y su rumba flamenca y su madre, quien era la coreógrafa de la agrupación. Decidió entonces radicarse en Venezuela con su madre quien, tiempo después, regresó a Argentina. En 1992, al dejar el grupo, la artista comenzó a estudiar actuación en la escuela de teatro Luz Columba, aunque previamente había actuado en algunos segmentos de "El Show de Joselo"  destacándose en el personaje de "El Cuadrito".

Aunque residió desde los 17 años en Venezuela, la artista no posee la nacionalidad venezolana y en las elecciones presidenciales de 2013, mediante la red social Facebook, López indicó que se sentía triste por no poder votar pero que también se sentía feliz ya que tiene dos hijos venezolanos quienes sí pudieron votar. La actriz tiene dos hijos, su hija Bethzabet López estudia marketing en la Universidad del Sagrado Corazón en Puerto Rico, mientras que su hijo Eros López estudia los relaciones internacionales en la Universidad de Syracuse en Nueva York.

Actualidad
La actriz reside desde el mes de noviembre de 2015 en la ciudad estadounidense de Miami, inicialmente trabajando como presentadora del programa de cocina "Fedra, entre chefs y amigos" del canal de televisión Mira TV y, posteriormente, como conductora de la empresa de transporte estadounidense Uber.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de la ciudad de Buenos Aires
Actrices de teatro de Argentina
Actores de teatro de la ciudad de Buenos Aires
Actrices de televisión de Argentina
Actores de televisión de la ciudad de Buenos Aires
Actrices de teatro de Venezuela
Emigrantes argentinos hacia Venezuela
Actrices de televisión de Venezuela
Actrices de cine de Venezuela
Emigrantes argentinos hacia Estados Unidos

Fedra López


Herman J. Schwarzmann (1846, Munique, Reino da Baviera - 1891, Nova York), também conhecido como Hermann J. Schwarzmann ou H. J. Schwarzmann,  foi um arquiteto americano nascido na Alemanha que trabalhou na Filadélfia e depois na cidade de Nova York.

Início da vida
Antes de emigrar para os Estados Unidos em 1868,  Schwarzmann formou-se na Real Academia Militar de Munique e foi comissionado como tenente do Exército da Baviera.

Filadélfia
Schwarzmann começou a trabalhar para a Comissão Fairmount Park em 1869, e em 1873  trabalhou no paisagismo do jardim zoológico de Filadélfia. Ele foi o arquiteto-chefe da Exposição Universal de 1876, projetando o Memorial Hall, o Horticultural Hall e outros edifícios.

A partir de 1876, Schwarzmann tentou entrar na prática arquitetônica privada, mas não teve sucesso na Filadélfia.

Nova York
Schwarzmann mudou-se para Nova York e foi bem sucedido lá, alcançando destaque nacional,  e trabalhando até sua aposentadoria em 1888. Ele projetou o edifício New York Mercantile Exchange em 1882.

Referências

Arquitetos dos Estados Unidos

Hermann Schwarzmann


Ruslands føderale forsamling (, ; ) består i henhold til artikel 95 stk. 1. i den russiske forfatning fra 1993 af to kamre:

 Føderationsrådet (, ;  ~ overhuset) med 170 repræsentanter, to fra hver af Ruslands føderale enheder, Den Russiske Føderations Forfatning artikel 95 stk. 2.
 Statsdumaen (, ;  ~ underhuset) med 450 repræsentanter, Den Russiske Føderations Forfatning artikel 95 stk. 3.

Begge kamre i den føderale forsamling er hjemmehørende i Moskva, i to forskellige bygninger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Føderale forsamling
Parlamenter

Ruslands føderale forsamling


O Chipre participou na edição inaugural dos Jogos Europeus de 2015.

Tabela de medalhas

Medalhas por jogos

Medalhas por esportes

Lista dos medalhistas

Ver também

 Chipre nos Jogos Olímpicos

Jogos Europeus de 2015

Chipre nos Jogos Europeus


Mogens Marinus Uhrenholt (født 15. oktober 1876 i Nørre Tranders Sogn, død 16. februar 1919 i Shellem, Nigeria) var en dansk læge og missionær, blandt andet 1916-1919 i Nigeria for Dansk Forenet Sudanmission.

Biografi

Barndom
Uhrenholt var søn af gårdejer og sognerådsformand Jens Peter Uhrenholt og Maren Jensdatter. I sin korte selvbiografi skriver Mogens Uhrenholt: ... i Barndomshjemmet lærte jeg tidlig at lyde og at arbejde samt fik den kristelige Kundskab dels i Hjemmet og dels i Skolen. Den kristelige Undervisning med følgende Konfirmation gav mig allerede som Barn mange barnlige Tanker om Gud; om de end ikke førte mig til bevidst Overgivelse i Guds Naade og Had til Synden, saa førte de mig dog til, at jeg gav Gud stille Løfter om at ville følge ham..

Ungdom
Fra sin fødsel i 1876 og frem til 1891 boede Mogens Uhrenholt med sine forældre og brødre på slægtsgården i Øster Uttrup. Efter endt handelseksamen og læreplads i både Randers, Aalborg og Hjørring, gjorde han år 1900 tjeneste på Helsingør Militærhospital. Her blev han assistent for reservelægen. Han skriver selv, at han maaske skylder dette 10 Maaneders Ophold mere, end jeg selv aner; nemlig at jeg valgte at gaa ud paa Missionsmarken som Læge. og fortsætter: Om end der har været Tanker i mig angaaende Missionskald helt fra Ungdommen af, viste jeg dem altid bort, fordi jeg enten syntes mig selv for uskikket eller ogsaa ingen Tid havde dertil.

15. september 1901 giftede Mogens Uhrenholt sig med fiskerpigen Thellefsine Christensen i Skagen Kirke. Samme år åbnede han egen købmandsforretning på hjørnet af Bredegade og Slotsgade i Aalborgs centrum. Forretningen gik imidlertid konkurs året efter.

I oktober 1902 emigrerede parret til Racine (Wisconsin), USA, hvor Mogens Uhrenholt blev ansat på kontoret på traktorfabrikken J.I. Case.

Livet i USA
I sin korte selvbiografi skriver Mogens Uhrenholt: Aaret 1905 maatte jeg lægge alt til Side for at gaa paa Missionsmarken.. Årstallet refererer formodentlig til, at han i 1905 mistede både sin kone og anden datter. Thellefsine døde i barselssengen, mens datteren kom dødfødt til verden. Året efter mistede Mogens Uhrenholt også sin ældste datter, Esther Elisabeth, der døde af tuberkuløs meningitis.

I 1907 påbegyndte Mogens Uhrenholt lægestudiet, der kom til at vare otte år: først måtte han gennemføre collegeuddannelsen på Dons College Blair, Nebraska, og Fremont Normal School, Nebraska, og dernæst den medicinske uddannelse på Creighton University i Omaha, inden han de arbejdede tre år Valparaiso Universitets medicinske afdeling i Chicago, College of Medicin & Surgery i Chicago.

25. august 1915 giftede han sig med Eline Uhrenholt, født Arildsen. Parret søgte herefter at blive udsendt som missionærer til Afrika gennem Dansk Forenet Sudanmission, hvilket lykkedes i august 1916.

Livet i Nigeria
Opgaven i Nigeria begyndte på missionsstationen i Numan, Adamawa, hvor lægemissionær Niels Brønnum havde grundlagt missionsstationen i 1913. Her opførte Mogens Uhrenholt blandt andet Skt. Johnss kirke.

Shellem
18. juni 1918 grundlagde han missionsstationen blandt kanakurustammen i Shellem (i dag Shelleng), ca. 40 km nord for Numan. Her byggede han sit eget hus, en gæstebolig, fire missionærboliger, en kirke, en lægeklinik af mursten, 35 patientboliger, og han behandlede op mod 1000 patienter, inden han 19. februar 1919 døde af blackwater fever, en komplikation af malaria.

Mogens Uhrenholt ligger begravet i Shelleng.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Mogens Uhrenholt - I Sudanmission tjeneste
 Kristeligt Dagblad - Dansk missionær bliver fejret i Nigeria Hentet 6. november 2018

Kilder
 Mogens Uhrenholts liv i ord og billeder

Missionærer fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Nigeria

Mogens Uhrenholt


Dagmar Andreasen (født 6. november 1920 i Rynkeby, død 14. maj 2006 i Rynkeby) var Folketingsmedlem for Radikale Venstre fra 1968-75 og ejer af Rynkeby Mosteri (nu Rynkeby Foods) på Fyn, som hun overtog fra sin mor. Rynkeby Mosteri blev senere solgt til Carlsberg.

Dagmar Andreasen modtog Kosan Prisen for frimodig brug af ytringsfriheden i 1983.

Referencer

Eksterne henvisninger

 rynkeby.dk - Historien

Erhvervsfolk fra Danmarkkk
Tidligere folketingsmedlemmer fra Det Radikale Venstre
Folketingsmedlemmer i 1960'erne
Folketingsmedlemmer i 1970'erne

Dagmar Andreasen (politiker)


Juan Matías Fischer (Junín, Buenos Aires, 12 de febrero de 1985) es un exfutbolista argentino. Jugaba en la posición de delantero. Debutó en 2004 en la Primera de Boca Juniors y su último equipo como profesional fue el Club Atlético Social y Deportivo Camioneros.

Trayectoria
Nacido futbolísticamente en el Club B.A.P., luego pasaría a River Plate de Junín. De allí llegaría a Boca Juniors con 14 años. Debutó en el Torneo Apertura 2004, más precisamente en la 13º fecha, frente a Instituto (Córdoba) en la Bombonera. El partido finalizó 0-0. Poco tiempo después, en la 16º fecha de aquel torneo, jugaría 62' en la derrota de su equipo 0-1 frente a Arsenal como visitante.

Sin más lugar en el equipo, fue cedido a préstamo al Club Bolívar de La Paz (Bolivia), donde tuvo su mejor rendimiento como profesional: 27 goles en 37 partidos jugados, obteniendo además el Torneo Adecuación 2005.

Regresó a Boca Juniors a comienzos de 2006, disputando apenas 3 partidos amistosos (2 de ellos durante el verano de aquel año y el restante en el mes de mayo, frente al Maccabi Haifa Football Club de Israel), por lo que no tardó en ser cedido nuevamente, aunque esta vez al Club Atlético Nueva Chicago que había obtenido en ese entonces el ascenso a la primera división del fútbol argentino. En el club "verdinegro" apenas alcanzó a disputar cinco encuentros.

Terminada su estadía en el "Torito de Mataderos", el delantero rescindió contrato con Boca Juniors y jugó en diferentes equipos de distintas categorías del ascenso argentino, aunque de lejos, su mejor rendimiento fue con Sarmiento (Junín), club en donde disputó 63 encuentros y marcó 15 goles, llegando a jugar la promoción por el ascenso a la Primera B Nacional en la temporada 2009-10 donde su equipo perdió en el global 0-2 con Deportivo Merlo.

Tras este frustrado desenlace, Fischer estuvo dos años en el extranjero jugando en Estudiantes de Mérida de Venezuela (9 PJ, 3 anotaciones) y en Deportes Temuco de Chile (17 PJ, 3 goles).

En 2013, regresó a la argentina y vistió la camiseta de Talleres (RdE) -donde tendría poco lugar- y de Camioneros (General Rodríguez) club donde finalmente se retiró a finales del año 2015.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFA.com
 Ficha en Soccerway.com
 Video de sus goles en YouTube.com
 Ficha en Diariodemocracia.com

Futbolistas de Junín (Buenos Aires)
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Boca Juniors
Futbolistas del Club Atlético Buenos Aires al Pacífico
Futbolistas del Boca Juniors en los años 2000
Futbolistas del Club Atlético Nueva Chicago
Futbolistas del Club Atlético Chacarita Juniors
Futbolistas del Club Atlético Sarmiento (Junín)
Futbolistas del Club Almirante Brown
Futbolistas del Club Deportivo Español de Buenos Aires
Futbolistas del Estudiantes de Mérida Fútbol Club
Futbolistas del Club Bolívar
Futbolistas de Unión Temuco
Futbolistas del Club Atlético Talleres (Remedios de Escalada)
Futbolistas del Club Atlético Social y Deportivo Camioneros

Juan Matías Fischer


Steven Thomas "Steve" Clark (født 14. april 1986) er en amerikansk fodboldspiller, der senest spillede som målmand for den danske klub AC Horsens. Han har tidligere blandt andet spillet fire år for Hønefoss BK i Norge.

Karriere

AC Horsens
Den 17. januar 2016 blev det offentliggjort, at Steve Clark havde skrevet under på en halvårig kontrakt gældende frem til sommeren 2017 med AC Horsens, hvortil han skiftede fra MLS-klubben Columbus Crew.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Oakland Golden Grizzlies
Fodboldspillere fra West Michigan Edge
Fodboldspillere fra Michigan Bucks
Fodboldspillere fra Charleston Battery
Fodboldspillere fra Hønefoss BK
Fodboldspillere fra Columbus Crew
Fodboldspillere fra AC Horsens

Steve Clark (fodboldspiller)


Villanueva de Oscos, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden kuzeyde, Cantabrian Denizi'ne kıyısı bulunan, içinde İspanya Krallığı'nın da bulunduğu Asturias Prensliği'ne bağlı belediye. 2002 yılındaki nüfusu; 419'dur.

Asturias'ın belediyeleri

Villanueva de Oscos


Héctor Duvauchelle Concha (Bulnes, 8 de diciembre de 1932 — Caracas, Venezuela, 24 de diciembre de 1983) fue un actor chileno, ganador del Premio Municipal de Cine de Caracas en 1983.

Luego del golpe de Estado en Chile de 1973, se radicó, junto con sus hermanos Humberto Duvauchelle y María Elena Duvauchelle, en Caracas, donde desarrolló una prolífica carrera hasta el momento de su asesinato.

Carrera artística
Sus padres fueron Humberto Duvauchelle Cabezón y Amandina Concha. Desde su más temprana edad en la familia Duvauchelle nació su amor por las tablas, así desde muy jóvenes participó junto a sus hermanos Humberto y María Elena en el teatro de su natal Bulnes. La profesionalización de su carrera se llevó a cabo al trasladarse a Concepción (Chile), donde junto a Humberto fundó el Teatro Universitario y el Teatro Libre de la Federación de Estudiantes de la Universidad de Concepción.

En 1954 los hermanos Duvauchelle se trasladan a Santiago, integrándose al Instituto de Teatro de la Universidad de Chile, y en 1960 funda junto a sus hermanos y Orietta Escámez la Compañía de los Cuatro con la que montaron más de 70 obras, tanto en Chile, como en Venezuela (país que los acogió en el exilio).

En 1970 participó como narrador en la Cantata de Santa María de Iquique, obra compuesta por Luis Advis e interpretado junto al grupo Quilapayún.

Junto a su hermano Humberto, fueron partícipes como declamadores del conjunto "Los cuatro de Chile"

Su primera aparición en cine fue en el cortometraje de Raúl Ruiz La maleta, en 1963. En 1967, coincide por primera vez con su hermano Humberto en la película de Naum Kramarenco Regreso al silencio, un thriller policial que obtuvo excelentes críticas.

En 1974, junto a sus hermanos parte al exilio en Venezuela, donde refundan la Compañía de los Cuatro, aunque con algunas modificaciones en su composición: entre quienes se incorporaron al grupo figuraban su cuñado Julio Jung y su hermana María Elena. En Venezuela participó en dos películas y en varios programas de televisión.

En 1983, recibió el reconocimiento de la ciudad de Caracas al otorgársele el Premio Municipal de Cine: ese mismo año y en extrañas circunstancias, muere asesinado el 24 de diciembre. Un año después, el círculo de críticos de teatro de Venezuela le hizo entrega póstuma de un reconocimiento a su labor en la difusión del teatro en ese país.

Créditos

Cine

Televisión

Referencias

Enlaces externos
 CineChile.cl Filmografía de Héctor Duvauchelle
 Facebook.com Página dedicada a la vida y obra de Héctor Duvauchelle.

Nacidos en Bulnes (Chile)
Fallecidos en Caracas
Actores de cine de Chile
Actores de teatro de Chile
Actores de televisión de Chile
Actores masculinos de Chile
Chilenos exiliados de la dictadura militar

Héctor Duvauchelle


Gara Izvoru Oltului este o gară care deservește comuna Sândominic, județul Harghita, România.

Izvoru Oltului

Gara Izvoru Oltului


Zeuxokoma, rod rakova jednakonožaca, dio je porodice Cryptoniscidae. Postoji nekoliko priznatih vrsta

Vrste
 Zeuxokoma alphei (Kossmann, 1872)
 Zeuxokoma elogata Boyko, 2014
 Zeuxokoma glabra (Nierstrasz & Brender à Brandis, 1930)
 Zeuxokoma luetzeni (Høeg & Bruce, 1988)
 Zeuxokoma musaeformis Boyko, 2014
 Zeuxokoma setosa (Nierstrasz & Brender à Brandis, 1930)

Izvori

Jednakonošci

Zeuxokoma


Alexander Vasilyevič Duchnovič  (en rusino, Александeр Духновiч, Topoľa, actual Eslovaquia, entonces Imperio Habsburgo, 24 de abril de 1803- Prešov, 30 de marzo de 1865) escritor, sacerdote, pedagogo y activista social de los pueblos eslavos de los Cárpatos considerado el promotor de diversas manifestaciones culturales de los pueblo rusino.

Biografía
Su padre era un sacerdote católico oriental y asistió a una escuela húngara en Uzhhorod (1816-1821), estudió filosofía en Košice (1822–1823) y teología en Uzhhorod (1824–1827).

Trabajó como archivista y profesor más tarde y como sacerdote de la iglesia católica oriental en pueblos remotos de Rutenia subcarpática. Más tarde fue notario en Úzhgorod y publicó varias obras en rusino, ruso y húngaro.

Véase también
 Teatro Alexander Duchnovič

Referencias y enlaces externos

 http://www.rusyn.org
 Orest Subtelny. Ukraine. A history. University of Toronto press. 1994. ISBN 0-8020-0591-0.

Religiosos de Ucrania
Escritores de Ucrania del siglo XIX
Escritores del Imperio austrohúngaro
Escritores en rusino
Nacidos en Eslovaquia
Fallecidos en Prešov

Alexander Duchnovič


Louis Eugene Félix Néel ili Louis Néel (Lyon, 22. studenog 1904. – Brive-la-Gaillarde, 17. studenog 2000.), francuski fizičar. Bavio se istraživanjima na području fizike čvrstog stanja, posebno magnetizma. Teoretski je obradio niz magnetskih pojava, te bitno unaprijedio elektromagnetsku teoriju čvrstoga stanja. Za rad na području antiferomagnetizma i ferimagnetizma, koji je doveo do važnih primjena u fizici čvrstog stanja, dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1970. (te je godine nagrađen i H. O. G. Alfvén). Na početku Drugog svjetskog rata bio je uključen u nalaženje mogućnosti obrane francuskih brodova od magnetnih mina. Néel je otkrio i razvio postupak neutralizacije koji se sastoji u uspostavljanju magnetskoga polja broda usmjerenoga suprotno od magnetskoga polja Zemlje. Néelova temperatura je temperatura iznad koje antiferomagnetične tvari postaju paramagnetične.

Antiferomagnetizam

Antiferomagnetizam je način magnetskoga uređenja krute tvari, pri čemu su magnetski momenti susjednih atoma usmjereni antiparalelno jedan drugomu tako da je ukupna magnetizacija u odsutnosti vanjskoga magnetskoga polja jednaka nuli. Postoji u većini anorganskih spojeva prijelaznih metala i rijetkih zemalja. Također je uočen kod nekih metala (krom, mangan i drugi) i slitina. Grijanjem se takvo antiparalelno uređenje narušava, da bi potpuno nestalo iznad određene temperature, nazvane Néelova temperatura TN, po L.E.F. Néelu koji je 1936. predložio prvo objašnjenje antiferomagnetizma. Néelova temperatura je značajka pojedinog materijala (za MnF2 je TN = 67,4 K; za NiO je TN = 520 K; za Cr2O3 je TN = 310 K). Antiferomagneti pokazuju malu pozitivnu magnetsku susceptibilnost koja dostiže maksimum na TN. Iznad temperature prijelaza antiferomagneti postaju paramagneti.

Ferimagnetizam

Ferimagnetizam je pojava kod koje se magnetski momenti susjednih atoma ili iona u ograničenim područjima kristala (domena), koja su feromagnetska, međusobno poništavaju, slično nizu stalnih (permanentnih) magneta nasuprotnih orijentacija. Takve tvari, ponajviše feriti, odlikuju se velikom električnom otpornošću koja je uzrokovana prelascima elektrona na granicama domena, a na temperaturama višima od Curiejeve, kao i feromagnetične, prelaze u paramagnetične tvari.

Paramagnetizam

Paramagnetizam je svojstvo mnogih tvari, kemijskih elemenata (na primjer aluminija i kisika) i kemijskih spojeva, koje obilježava relativna magnetska permeabilnost nešto veća od 1. To je u prirodi najčešći oblik magnetizma. Paramagnetične tvari u magnetskom polju dobivaju slab dodatni inducirani magnetizam istoga smjera kao i polje, koji nastaje djelomičnim usmjeravanjem atomskih magnetskih momenata i veći je na nižoj temperaturi. U paramagnetskom stanju magnetski momenti atoma slabo međusobno djeluju i nisu kolektivno uređeni. I te tvari ne pokazuju makroskopsku "magnetičnost", ali se, na primjer, kuglica od aluminija pri padu kroz jako polje potkovasta magneta usporava. Kod njih se zbog toplinskoga gibanja atoma ili iona stalno mijenjaju smjerovi rezultantnih magnetskih momenata tako da je ukupni magnetski moment jednak nuli, iako su im rezultantni magnetski momenti različiti od nule.

Izvori

Francuski fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Louis Eugene Félix Néel


La bibliothèque de Puistola () est une bibliothèque de la section Puistola du quartier de Suurmetsä à Helsinki en Finlande.

Présentation
La bibliothèque de Puistola a été fondée en 1946.

Les locaux de la bibliothèque sont situés dans le centre polyvalent de Nurkkatie, qui a été achevé en 1985.
Le bâtiment a été conçu par les architectes Matti Nurmela et Jyrki Tasa.

Projets
En 2018, la ville d'Helsinki a passé en revue la totalité des installations de service à Puistola, Heikinlaakso et Tapulikaupunki, ainsi que les besoins de réparation et d'espaces supplémentaires sur une période de 10 à 15 ans.

La ville a présenté un plan de construction de jardins d'enfants et d'installations scolaires dans le Suuntimonpuisto près de la gare de Puistola.

Plus tard, dans les années 2020, Suuntimopuisto serait transformé en une installation polyvalente qui fournirait de nouvelles installations pour la bibliothèque de Puistola, la bibliothèque de Tapulikaupunki et la maison des jeunes de Tapulikaupunki.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque de Puistola fait partie du groupement Helmet, qui est un groupement de bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Roihuvuori
Suurmetsä
Bâtiment à Helsinki

Bibliothèque de Puistola


La plaza del Pino (oficialmente y en catalán, plaça del Pi) está situada en el barrio del Pi en el distrito de Ciutat Vella, Barcelona, delante de la puerta principal de la basílica de Santa María del Pino. Es un espacio plano comprendido entre dos rieras y el viejo camino romano —la actual calle de la Boquería— que salía de la ciudad por el lado de poniente, caracterizado por un pino singular.

El barrio
En el barrio del Pi se encuentran algunas notas constantes que caracterizan la formación y la historia de sus calles, no son sólo aspectos de naturaleza religiosa, justificada en este caso por la existencia de la iglesia parroquial, sino notas puramente topográficas y económicas, es decir, debidas tanto a la tierra misma como la intervención social, más o menos consciente.

Este sector de la ciudad comprendido entre el trazado del antiguo muro romano, representado aquí por las calles de la Palla, Banys Nous, y la Rambla, y entre las calles de la Portaferrissa y de la Boquería. En este espacio es donde parecen condensarse las características a las que se alude.

Historia
En la segunda mitad del  se refleja en los documentos la imagen de una plaza conocida con el calificativo de palma situada cerca de la muralla y que debió quedar limitada, por un lado, por el curso del arroyo del Pi, y por otro, por el arenal de la Rambla.

El hecho de recibir el nombre de palma permite relacionar este paraje con otras palmas ciudadanas, la de San Justo, citada en la misma época, la de Santa Catalina, que se le sumó en el , y aunque se podría citar la palma de San Ginés. Palma debió significar simplemente «plan» por influencia, quizás, de la palma de la mano que algunas veces se pone como ejemplo y ponderación de cosa plana. Así como decimos: plano como la palma, o palma de la mano.

Dejando aparte por infundadas las suposiciones de una primera iglesia paleocristiana, lo tiene un documento irrecusable que demuestra la existencia de un templo con el nombre de Santa María de ipso Pino en el año 965, donde se daba ya como templo que presidía una cierta página afueras inmediatos a la muralla primitiva de Barcelona. Se trata de una referencia al testamento de Bonhom y al legado que hacía el monasterio de San Pedro de las Puellas de un huerto situado en un lugar llamado la palma de Santa María del Pino.

Otro documento poco posterior precisa, por si quedaba alguna duda en la identificación, que dicha iglesia se encuentra situada en occidente de la ciudad.

Más tarde, concurre otra palabra con significado similar: «plan» decimos refiriéndonos a ciertos parajes ciudadanos: plano de la Catedral, plano de Llull, plano de la Boquería, plano de Palacio, o plano de las Comedias. Todo prepara el advenimiento y dominio de una tercera palabra: «plaza», con igual significado, sin llegar a desterrar el uso de las anteriores. Plaza era más bien -como lo es todavía- indicación de mercado: plaza del Trigo, plaza del Aceite, o bien con significación de llanura urbana sin aplicación comercial.

Este documento del año 965 todavía permite otro punto de meditación cuando dice Santa María de ipso Pino, frase que traducida de la época nos daría Santa María desde Pi, con la forma arcaica del artículo, conservada en ciertas localidades de la Costa Brava y en las islas Baleares. La expresión Santa María desde Pino, equivaldría a San Juan desde Pino, que aparece también por la misma época junto con la de San Justo desde Aliso fórmulas ambas que se han conservado por designar dos poblaciones vecinas de Barcelona.

Lenguaje popular
El caso es, sin embargo, que la forma Santa María desde Pi no parece haber trascendido al lenguaje popular antiguo ni moderno. La existencia simultánea de los dos pinos, el de Santa María, junto a las murallas de Barcelona y el de San Juan en el camino del Llobregat, evocan un paisaje singular en el que, más allá de sus encinares y pinares, destacan algunos pinos solitarios, notables por el solo hecho de su aislamiento o por su extraordinaria lozanía.

Tradición popular

Según la voz de la tradición popular, en tiempos de la invasión sarracena el mar llegaba todavía a estas alturas, y precisamente en estos contornos había un barrio de pescadores que pusieron una fuerte resistencia a la invasión. Cuando hubo pasado el azote de la guerra y los tiempos fueron más tranquilos, uno de esos marineros, superviviente de la lucha, encontró en la copa de un pino una imagen de la Virgen a la cual fue dedicada, en el mismo lugar del descubrimiento, una capilla que con el tiempo ha llegado a ser el templo que hoy admiramos. El pino tuvo que ser sustituido por otro que perpetuara el recuerdo, el cual llegó a tener tanta lozanía que su copa se veía por encima de los edificios. Este gran pino existía aun cuando tuvo lugar la invasión francesa, y parece que un soldado napoleónico le atravesó el tronco con una bayoneta, y murió. Más tarde fue plantado otro pino y otro hasta llegar al actual, como muestra de la tenacidad con que se intenta salvar el valor espiritual de la leyenda.

Edificios notables
Además de la iglesia del Pino, en esta plaza se levanta la casa del antiguo gremio de revendedores, cuyo frente fue muy decorado con esgrafiados, ya casi desvanecidos. Tiene además una hornacina, que hasta el año 1936 contuvo una imagen del arcángel San Miguel, patrón del gremio. Los revendedores tuvieron en su capilla de la iglesia del Pino un retablo con magníficas pinturas del , de Jaume Huguet, del que se conservan cinco tablas en Museo Nacional de Arte de Cataluña. Tenían también un paso de la procesión de Semana Santa, obra del escultor Damià Campeny y Extraño, del .

Hay todavía en la plaza otra casa notable: la casa de la Cofradía de la Sangre, curioso ejemplar de la arquitectura urbana de los primeros años del .

Otros monumentos
Junto a la Plaza del Pi, en la de Sant Josep Oriol, se encuentra una estatua sedente de bronce de Ángel Guimerá, réplica fiel de la que encuentra situada frente al Teatro Guimerá de Santa Cruz de Tenerife.

Bibliografía
 Agustí Duran i Sanpere. Barcelona i la seva Història, Volumen I, págs. 477 a 480. Curial Editores, ISBN 84-7256-013-9.

Referencias

Pino

Plaza del Pino


Općinska A nogometna liga Koprivnica za sezonu 1978./79. je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je devet klubova, a prvak je bio "Rudar" iz Botinovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Međuopćinska liga Koprivnica – Križevci 1978./79.
 Općinska B liga Koprivnica 1978./79.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 24, god. XXXIV, izdano 15. lipnja 1979., str.9 (Sport), (18. kolo i ljestvica), preuzeto 10. travnja 2021.
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 25, god. XXXIV, izdano 22. lipnja 1979., str.9 (Sport), (ljestvica), preuzeto 10. travnja 2021.

1978-79 A OL Koprivnica
Koprivnica-A
1978-79 Koprivnica

Općinska A nogometna liga Koprivnica 1978./79.


Paula Posavec (Čakovec, 26. kolovoza 1996.), hrvatska rukometašica članica slovenskog Krima iz Ljubljane. Igra na mjestu lijevog krila.

Karijera
Paula je iz Strahoninca, sela u okolici Čakovca. Do 2021. bila je igračica Lokomotive iz Zagreba. Prije Lokomotive igrala je u čakovečkom Zrinskom. S Lokomotivom je u sezoni 2016./17. osvojila EHF Challenge Cup. Nastupala je za Hrvatsku na tri Europska prvenstva 2016.,  2018.,  2020. godine i na jednom Svjetskom prvenstvu i to 2021. u Španjolskoj.Zajednica sportskih saveza i udruga Međimurske županije proglasila ju je najuspješnijom sportašicom 2016. godine. Ima sestru blizanku Stelu koja je također rukometašica.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Životopisi, Čakovec
Rukometašice ŽRK Lokomotiva Zagreb

Paula Posavec


Mahmoud Sha'baan Abdallah Fayad (en ), né le 9 mars 1925 à Alexandrie et mort le 18 décembre 2002 dans la même ville, est un haltérophile égyptien.

Carrière
Mahmoud Fayad évolue dans la catégorie des moins de 60 kg. Il remporte la médaille d'argent aux Championnats du monde d'haltérophilie 1946 à Paris puis la médaille d'or aux Jeux olympiques d'été de 1948 à Londres. Il est ensuite sacré champion du monde en 1949 à Schéveningue et en  1950 à Paris.

Notes et références

Liens externes

Haltérophile égyptien
Champion olympique d'haltérophilie
Champion olympique égyptien
Haltérophile (homme) aux Jeux olympiques d'été de 1948
Champion du monde d'haltérophilie
Naissance en mars 1925
Naissance à Alexandrie
Décès en décembre 2002
Décès à Alexandrie
Décès à 77 ans

Mahmoud Fayad


Osama Elsamni (født 29. september 1988) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy, Montedio Yamagata og YSCC Yokohama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Osama Elsamni


NGC 6793 je otvoreni skup u zviježđu Lisici.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6793
  Auke Slotegraaf: NGC 6793 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6793  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6750 - 6799

6793

NGC 6793


Reijo Kalevi Mikkolainen (* 14. Mai 1964 in Pirkkala) ist ein ehemaliger finnischer Eishockeyspieler.

Karriere
Reijo Mikkolainen begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung von Tappara Tampere, für dessen Profimannschaft er von 1983 bis 1989 in der SM-liiga, der höchsten finnischen Spielklasse, aktiv war. Mit der Mannschaft gewann er in den Jahren 1984, 1986, 1987 und 1988 jeweils den finnischen Meistertitel. Im Anschluss an die Saison 1988/89 wechselte der Flügelspieler innerhalb der Liga zu TPS Turku, mit dem er in den Jahren 1990, 1991 und 1993 ebenfalls Meister wurde. Zudem gewann er mit TPS 1993 den Eishockey-Europapokal. Die Saison 1993/94 verbrachte er teilweise bei TPS' Farmteam Kiekko-67 in der zweitklassigen I-divisioona. Anschließend spielte er eineinhalb Jahre lang für den SM-liiga-Teilnehmer Ilves Tampere, ehe er im Laufe der Saison 1995/96 zu seinem Ex-Klub Tappara Tampere zurückkehrte. Zur Saison 1996/97 schloss sich der Finne dem EC Peiting aus der 1. Liga Süd, der damals zweithöchsten deutschen Spielklasse, an. Die folgende Spielzeit verbrachte er ebenfalls in Deutschland, diesmal jedoch in der drittklassigen 2. Liga beim TuS Geretsried. Anschließend beendete er seine Karriere im Alter von 34 Jahren.

Im Jahr 2005 wurde Mikkolainen mit der Aufnahme in die Finnische Hockey Hall of Fame geehrt.

International
Für Finnland nahm Mikkolainen im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Europameisterschaft 1982 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 1984 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1987, 1989 und 1990 sowie bei den Olympischen Winterspielen 1988 in Calgary. Bei der U20-WM 1984 und den Olympischen Winterspielen 1988 gewann er mit seinen Mannschaften jeweils die Silbermedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 1984 Finnischer Meister mit Tappara Tampere
 1986 Finnischer Meister mit Tappara Tampere
 1987 Finnischer Meister mit Tappara Tampere
 1988 Finnischer Meister mit Tappara Tampere
 1990 Finnischer Meister mit TPS Turku
 1991 Finnischer Meister mit TPS Turku
 1993 Finnischer Meister mit TPS Turku
 1993 Europapokal-Gewinn mit TPS Turku

International
 1984 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 1988 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

SM-liiga-Statistik

Familie
Sein Ur-Großvater Kalle Mikkolainen gewann bei den Olympischen Sommerspielen 1908 in London im Turnen mit der finnischen Mannschaft die Bronzemedaille.

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Finnland)
Olympiateilnehmer (Finnland)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1988
Finnischer Meister (Eishockey)
Mitglied der Finnischen Eishockey-Ruhmeshalle
Geboren 1964
Mann
Finne
Eishockeyspieler (Tappara)
Eishockeyspieler (Turun Palloseura)
Eishockeyspieler (Tampereen Ilves)
Eishockeyspieler (Kiekko-67 Turku)

Reijo Mikkolainen


O Pai Tirano é uma minissérie de televisão de origem portuguesa, do género comédia criada por Patrícia Müller e Miguel Viterbo para a plataforma OPTO. Composta por 3 episódios, estreou a 16 de dezembro e terminou a 30 de dezembro de 2022. Trata-se da versão minissérie derivada do remake do filme de 1941 com o mesmo nome, onde acompanha a história de uma companhia de teatro, de homens e mulheres apaixonados e de enganos e mal-entendidos. A minissérie apresenta José Raposo, Miguel Raposo, Carolina Loureiro e Jessica Athayde no elenco principal.

A estreia da versão em filme ocorreu a 21 de julho de 2022.

Sinopse
Este remake do filme de 1941 conta a história de uma companhia de teatro, de homens e mulheres apaixonados e de enganos e mal-entendidos.

Chico ama Tatão, que é cortejada por Artur. Graça ama Chico mas não sabe que ele ama Tatão. Santana escreve uma peça para os Grandelinhas que servirá de guião à paixão de Chico e convencerá Tatão de que ele é um rico conde. A peça é depois encenada e acabam todos na prisão.

Esta nova versão do enredo é cheia de humor, previsões futuristas, imagens de Lisboa e Portugal da época e alegre música.

Elenco

Elenco principal

Elenco recorrente

Com a participação de

Produção
Em junho de 2021, foi revelado que após a estreia do filme estaria inicialmente prevista uma versão em minissérie para estrear na SIC em 2022, acabando por ser decidido mais tarde lançar a minissérie na OPTO, plataforma de streaming do canal. Com três episódios, a história conta com mais 50 minutos de história que o filme.

Exibição
Anunciadas as novidades na programação da SIC na Páscoa de 2023, foi revelado que os 3 episódios da minissérie iriam ser lançados em sinal aberto na SIC a 8 de abril.

Episódios

Minisséries da OPTO
Programas da OPTO

O Pai Tirano (minissérie)


30305 Severi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30305 Severi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi Koronis

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

30305 Severi


1945'te Hindistan'da kurulmuş otomobil firması. Firma tarım araçları da üretmektedir. Mahindra Asya ve Avrupa pazarlarına satış yapmaktadır.

Dış bağlantılar
 Mahindra Otomotiv sitesi

Hindistan merkezli otomotiv şirketleri
1945'te kurulan şirketler

Mahindra


අක්‍ෂරයක් සම්මත පිළිවෙලට පෙල ගැස්වීමෙන් අක්‍ෂර මාලාව නිර්මාණය වේ. සිංහල බසෙහි කාලින පරිණාමයත් සමග ඇතිවූ වෙනස්කම් නිසා සිංහල හෝඩිය හෝඩි කිහිපයකට බෙදා දැක්‍විය හැක. නමුත් මේ සියලු හෝඩි වල හරයේ ලොකු වෙනසක් වී නැති බව පැහැදිලිය.

පළමු වරට ලිඛිතව හමුවන නිශ්චිත සිංහල අක්‍ෂර මාලාව වන්නේ "සිදත් සඟරා හෝඩිය" යි.එය මෙසේ සඳහන් කරයි;

"පණකුරු පසෙක් එද - ලුහු ගුරු බෙයින් දසවේ
ගතකුරු ද වේ විස්සෙක් - වහරය යුහු සිය බසැ"

මෙම ගද්‍ය ඛණ්ඩය අනුව, ලුහුගුරු (කෙටි දීර්ඝ) ප්‍රාණාක්‍ෂර 10 ක් ද, ගාත්‍රාක්‍ෂර 20 ක් ද සහිත වූ සිදත් සඟරා හෝඩියෙහි අක්‍ෂර මාලාව 30 කි. (පහත "සිදත් සඟරා හෝඩිය" බලන්න.)

මෙම හෝඩියේ 'ඇ, ඈ  සහ අඃ' නැත. මෙහි ඉහත අක්‍ෂර අන්තර්ගත නොවූව ද සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පැවති බැවින් විවිධ තර්ක විතර්ක පැන නැගුණි. ඒ මත 'ඇ, ඈ' අක්‍ෂර දෙක සහිතව ශුද්ධ සිංහල අක්‍ෂර මාලාව නිර්මාණය විය. මින් අනතුරුව සංස්කෘත භාෂාවේ බලපෑම මත ප්‍රාථමික විස්තෘත සිංහල හෝඩිය නිර්මාණය වේ. වදන් කවි පොතෙහි අන්තර්ගත මෙහි සම්පූර්ණ අක්‍ෂර 50 කි. ස්වර 14 ක් හා ව්‍යංජන 36 ක් එහි ඇත. ඉන් අනනතුරුව නිර්මාණය වූ විස්තෘත සිංහල හෝඩිය (මිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය) අක්‍ෂර 54 න් යුක්ත වේ. මෙහි අන්තර්ගත "ඇ, ඈ, ඒ, ඕ" අක්‍ෂර 04 මිශ්‍ර සිංහල හෝඩියේ අන්තර් ගත නොවේ.

ලේඛණ වියවුල් හා විවිධ ගැටළු පැනනැගීම හේතුවෙන් 80 දශකයේ අගභාගයේ ජාතික අධ්ආ‍යාපණ ආයතනය  මගින් සිංහල ලේඛණ රීතිය  නමින් පොතක් එලි දක්‍වමින්, නූතන සිංහල අක්‍ෂර මාලාව හදුන්වා දුනි. මෙහි සම්පූර්ණ අක්‍ෂර 60 කි. මිශ්‍ර සිංහල හෝඩියට සඤ්ඤක අක්‍ෂර 5ක්  සහ "ෆ" අක්‍ෂරය එකතු වීමෙන් නූතන සිංහල අක්‍ෂර මාලාව නිර්මාණය වී ඇත. මෙහි ස්වර 18 ක්  හා ව්‍යංජන 42 ක්  අන්තර්ගත වේ.

සිංහල හෝඩිය යොදාගන්නා භාෂා
සිංහල හෝඩිය භාෂා කිහිපයක භාවිතා වේ.
 සිංහල භාෂාව
 පාලි භාෂාව (මූලික බෞද්ධ ග්‍රන්‍ථවල)
 සංස්කෘත භාෂාව (කලාතුරකින්)
 මැලේ භාෂාව (ලංකේය මැලේ පුද්ගලයන් විසින්)

මූලික සිංහල හෝඩි
ඉහත සඳහන් පරිදි සිංහල හෝඩියේ පරිණාමය අවස්ථා කිහිපයකට වෙනකොට දැක්‍විය හැකිය. මෙම වගු වල දක්‍වා ඇති "පණකුරු" "ස්වර" ලෙසද, "ගතකුරු" "ව්‍යංජන" ලෙසද වටහාගත හැක. සිදත් සඟරා හෝඩිය සහ ඊට පසු බිහිවූ හෝඩි පිලිවෙලින් මෙසේය.
 සිදත් සඟරා හෝඩිය
 ශුද්ධ සිංහල හෝඩිය/ අමිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය / එළු හෝඩිය / නුමුසු සිංහල හෝඩිය
 මිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය
 ජාතික අධ්‍යාපන ආයතන සිංහල හෝඩිය / සිංහල වර්ණ මාලාව
 සමකාලීන සිංහල හෝඩිය
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිති ආයතන සිංහල හෝඩිය
 නවීන සිංහල හෝඩිය / යුනිකේත සිංහල හෝඩිය

1. සිදත් සඟරා හෝඩිය

දඹදෙණි යුගයේ සකසන ලද්දකි. පළමු වරට ලිඛිතව හමුවන නිශ්චිත සිංහල අක්‍ෂර මාලාව වන්නේ මෙයයි. කව් ලැකියට අවැසි අකුරු පමණක් දක්‍වා ඇත. හෙළ හෝඩියට සාපේක්‍ෂකව මෙම හෝඩියේ 'ඇ, ඈ' අකුරු  නැත.

2. ශුද්ධ සිංහල  හෝඩිය / අමිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය/ එළු හෝඩිය / නුමුසු සිංහල හෝඩිය

හෙළ බසෙහි සියළු වචන ලිවීමට ප්‍රමාණවත්ය.

3. මිශ්‍ර සිංහල  හෝඩිය

ශුද්ධ සිංහල  හෝඩිය,  පාලි  සහ සංස්කෘත වචන නිවැරදිව ලිවීමට ප්‍රමාණවත් නොවුනු බැවින් අළුතින් අකුරු යොදාගැනීමට සිදුවිය. මෙම හෝඩිය මුලින්ම දක්නට ලැබෙන්නේ 1891 පලකළ ඒබ්‍රහැම් මෙන්ඩිස් ගුණසේකරගේ A Comprehensive Grammar of the Sinhalese Language නම් ව්‍යාකරණ පොතෙහි ය.

4. ජාතික අධ්‍යාපන ආයතන හෝඩිය / සිංහල වර්ණ මාලාව

ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනය විසින් 1989දී සම්මත කළ හෝඩියයි. පෙර හෝඩි වලට සාපේක්‍ෂව මෙහි ප්‍රධාන වෙනස්කම් 3කි.
  ෆ අකුර ඇතුළත්‍වීම.
 සඤ්ඤක අකුරු 5 ඇතුළත්‍වීම.
 අං සහ අඃ වෙනත් ස්ථානයක (පණකුරු යටතේ) තැබීම.
මෙය හෝඩියකට  වඩා වර්ණ මාලාවක් ලෙස වටහාගැනීම යෝග්‍ය වේ.  නුමුසු අකුරු සමග "අං" ශබ්දය බැඳීමෙන් සඤ්ඤක අකුරු සදාගැනෙන නිසා මේවා හෝඩියක ඇති මුලික අකුරු ලෙස සමහරෙක් පිළිනොගනී. නමුත් භාවිතය සඳහා යොදාගැනෙන සියලු අකුරු වල 	සංක්‍ෂිප්ත වගුවක් ලෙස මෙය ඉතා ප්‍රයෝජනවත්  වේ

5. සමකාලීන සිංහල හෝඩිය (නූතන සිංහල අක්‍ෂර මාලාව)
1990 වසරේදී ජේ.බී. දිසානායක විසින් මුලින්ම පලකරන ලදී. මෙහි වැදගත්ම අංගය වන්නේ දැනට ඇති විවෘත "අ"  "ආ" වලට (" වි " ලෙස පෙන්වා ඇත) අමතරව සංවෘත "අ"  "ආ"  (" ස " ලෙස පෙන්වා ඇත) අකුරු දෙක හඳුන්වා දීමයි. සංවෘත "අ" "ආ" සඳහා පිලිද ඔහු විසින් යෝජනා කෙරිනි.එයට අමතර වෙනස් කම් වන්නේ "ඦ" අකුර ඉවත් කිරිම, "ඥ" අකුර  ඇතුලත් කිරීම හා "අං" "අඃ" අකුරු ගතකුරු ලෙස හැඳින්වීමයි

6. ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිති ආයතන සිංහල හෝඩිය

7. නවීන සිංහල හෝඩිය / යුනිකේත සිංහල හෝඩිය

භාෂා ලිවීමට යොදැගැනීම

සිංහල භාෂාව පරිහරණය කරන්නන් විසින් පාලි සහ සංස්කෘත භාෂාව ලිවීමටද සිංහල අකුරු භාවිතා කරයි. 21 වන සියවසේ සිට ශ්‍රි ලංකාව තුල ඉංග්‍රීසී බස ලිවීමටද ඉඳහිට සිංහල අකුරු යොදාගැනේ. විශේෂයෙන් පාලි භාෂාව සඳහා ආවේනික වූ අකුරු මාලාවක් නොමැති නිසා සිංහල බස මේ සඳහා බෙහෙවින් යෙදේ.

උදාහරණ:
 Apple - ඇපල්
 Adobe Photoshop - ඇඩෝබි ෆොටෝෂොප්

සිංහල යුනිකේත
සිංහල යුනිකෝඩ් පරාසය U+0D80 ... U+0DFF වෙයි.

බැඳි අකුරු හා වෙනත් විශේෂිත අකුරු හා පිලි යෙදීම් සඳහා යෙදෙන යුනිකේත පහත දැක්වේ.(බැඳි අකුරු ප්‍රවර්ධනයට දායක වෙමු.මන්‍ද බොහෝ ආර්‍ය්‍ය භාෂාවල ඇති පොදු ලක්‍ෂණය සිංහල භාෂාව තුළ නැවත ප්‍රතිස්ථාපනය කළ යුතු නිසාවෙනි.)

ආශ්‍රිත ලිපි

ආශ්‍රිත ලිපි
 සිංහල අකුරු
 සිංහල අක්‍ෂර
 මිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය
 විකිපීඩියා:සිංහල අකුරු මාර්ගෝපදේශකය
 සිංහල ඉලක්කම්
 යෝජිත සිංහල අක්ෂර මාලාව
 මධුර ඉංග්‍රීසි–සිංහල ශබ්දකෝෂය

යොමුව

සටහන්

තව දුර කියවීමට
සිංහල භාෂාව : නිවැරදි භාවිතය හා ව්‍යාකරණ විධි  - කේ . ඩී . සී . ගුණසේකර

සිංහල භාෂාවේ නව මුහුනුවර - ජේ . බී . දිසානායක

බැහැර පිටු
 Sinhala Unicode Character Code Chart
 Sinhala Unicode Group
 Sinhala Alphabet
 List of free fonts for the Sinhala script
 Madura English-Sinhala Dictionary
 Madura Online - Android Apps on Google Play
 Sinhala Search Engine - Search Sri Lanka (Search the web in Sinhala - සිංහල ගවේශකය)
 Online Sinhala Unicode Writer
 Online Unicode Converter
සිංහල යුනිකෝඩ්
Download සිංහල යුනිකෝඩ්
සිංහල යුනිකෝඩ් ස්ථාපනය කරගැනීමට
සිංහල හෝඩිය
Omniglot සිංහල පිටුව

බ්‍රාහ්මී අක්‍ෂර
සිංහල භාෂාව
සිංහල අකුරු
සිංහල භාෂාව

සිංහල හෝඩි


Sébastien Kraemer est un facteur d'orgues né à Mutzig le  et mort le  à Strasbourg. Arrivé dans le métier en 1777 à  un âge assez tardif, il parvient néanmoins à se lancer grâce à ses relations familiales, qui lui permettent notamment de décrocher une série de contrats avec les Franciscains. L'apogée de sa carrière est la réalisation de l'orgue de l'église Notre-Dame-de-la-Nativité de Saverne en 1784, dont le buffet est la seule œuvre de sa main conservée avec certitude.

Son étoile pâlit cependant rapidement : après s'être fâché avec les Franciscains pour un motif futile dès 1782 et perdu ainsi son principal commanditaire, la Révolution lui donne le coup de grâce. Après avoir émigré, il revient en Alsace en 1802 mais ne parvient pas à reprendre convenablement son activité, ses travaux se signalant désormais par leur piètre qualité, et il finit sa vie dans la misère.

Biographie
Sébastien Kraemer naît le  à Mutzig. Son père, qui porte le même prénom, est marchand et bourgeois de cette ville, et sa mère s'appelle Marguerite Latzer. Il se destine initialement au métier de vitrier, mais opte pour la facture d'orgues pendant un séjour à Paris. À son retour en 1777, il établit son atelier à Mutzig, son premier contrat étant la fabrication d'un petit orgue pour l'église d'Innenheim. La même année, alors qu'il effectue des réparations sur l'orgue d'Erstein, il rencontre Marie Rose Kuhn, avec qui il se marie peu de temps après et aura un fils en .

Dans les années suivantes, il effectue de nombreux travaux pour le compte des Franciscains, à Ehl, Sélestat, Rouffach, Mutzig et Bischenberg. Il se fâche toutefois avec eux en 1782 après avoir essayé d'obtenir le paiement en avance de l'orgue de Bischenberg et bâclé le travail lorsque cela lui a été refusé. En parallèle, il se voit également commander des instruments complets pour l'église Notre-Dame-de-la-Nativité de Saverne et l'église de Niedernai. En 1784, il déménage son atelier à Strasbourg, dans l'impasse de la Bruche.

La Révolution française marque cependant le début de la fin pour Sébastien Kraemer, qui se voit privé de clients, le marché des orgues restant sinistré jusque dans les années 1820. Cette ruine met également un terme en 1792 à son second mariage contracté en 1789, sa femme demandant le divorce. Par ailleurs, son fils, enrôlé dans les armées de Napoléon est blessé et fait prisonnier par les Anglais en 1809. Il émigre alors en Allemagne vers la fin de l'année 1793, travaille brièvement chez Johann Nepomuk Holzhey en 1795 et se trouve à Lauingen en 1802.

Revenu à Strasbourg vers la fin de l'année 1803, il remporte quelques contrats, mais ceux-ci donnent souvent lieu à des litiges en raison de la mauvaise qualité des travaux effectués. Ruiné, Sébastien Kraemer meurt le  à Strasbourg.

Œuvres

Œuvres conservées

L'orgue de l'église Notre-Dame-de-la-Nativité de Saverne, réalisé en 1784, est le grand œuvre de Sébastien Kraemer. C'est également le seul dont la composition d'origine est connue en détail.

Il est également possible, mais incertain, que le buffet de l'orgue de Wolxheim soit de Kraemer.

Œuvres disparues
La première commande connue de Sébastien Kraemer, l'orgue d'Innenheim a été réalisé en 1777. L'instrument, dont la composition et l'aspect ne sont pas connus en dehors du fait qu'il était petit, a été détruit en 1839. De même, l'orgue réalisé en 1779 pour Heiligenstein est entièrement inconnu, l'instrument ayant été remplacé dès 1811. Il ne reste rien non plus des orgues réalisés pour les Franciscains : celui d'Ehl, terminé en , a disparu pendant la Révolution et le destin de celui de Bischenberg n'est pas connu, mais n'ayant semble-t-il pas apporté satisfaction il est possible qu'il ait été rapidement revendu.

L'orgue réalisé en 1783 pour l'église de Niedernai a été détruit en 1870 en même temps que l'église, mais cet instrument semble avoir fait forte impression, puisque la commune de Krautergersheim lui demande vers 1818 d'en faire une copie pour son église. Celui-ci semble n'avoir pas avoir apporté satisfaction à la commune, qui refuse de payer Kraemer au motif qu'il a employé du sapin plutôt que du chêne pour le buffet. Elle le conserve toutefois jusqu'en 1861n date à laquelle il est entièrement remplacé.

Travaux de réparation
Outre les créations originales, Sébastien Kraemer est intervenu de manière plus limité sur un grand nombre d'instruments. L'ampleur de son intervention de 1777 sur l'orgue de Kauffenheim est difficile à déterminer ; il est possible que Kraemer ait refait certaines parties, mais le sommier semble être encore l'original de Valtrin. Ses travaux sur l'orgue d'Erstein en 1777 sont en revanche bien connus, les documents s'accordant pour dire qu'il a remplacé la pédale et les soufflets. Kraemer a effectué plusieurs travaux pour les Franciscains, notamment l'accordement et le déplacement de la pédale de l'orgue Silbermann de Sélestat et une augmentation de celui de Rouffach[./Sébastien_Kraemer#cite_note-Meyer-Siat196925-8 [8]]. Lorsqu'il construit le nouvel orgue de Saverne en 1784, Kraemer récupère en échange l'ancien orgue réalisé par Valtrin, qu'il revend ensuite au temple de Ribeauvillé ; on ne sait en revanche pas s'il y a effectué des modifications.

Après la Révolution les commandes se font rare, Kraemer est néanmoins sollicité pour réparer l'orgue de Mutzig en 1791. Il s'écoule ensuite plus de dix ans avant que les documents n'évoquent un nouveau contrat, lorsqu'il est chargé de réparer et d'augmenter le petit orgue de l'église Saint-Pierre-le-Vieux catholique à Strasbourg en 1804. Il est ensuite sollicité pour réparer les orgues d'Uttenheim et de Hoerdt en 1805, mais ses tarifs peu élevés attirent l'attention de la préfecture, qui demande aux maires de le mettre en concurrence avec d'autres facteurs d'orgues et il n'est pas certain qu'il ait obtenu ces chantiers. Peut-être en lien avec ces prix bas, le travail réalisé à Strasbourg ne semble par ailleurs pas avoir été de la meilleure qualité. Il est également possible qu'il ait augmenté l'orgue de Guémar la même année, mais aucune trace de cette modification n'a pu être décelée sur l'instrument, qui a été lourdement modifié à la fin du . Ses derniers travaux, à Matzenheim vers 1820 et à Nordhouse en 1824, se terminent en litiges, ses clients refusant de payer des travaux imparfaits.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Facteur d'orgues alsacien
Naissance à Mutzig
Décès en octobre 1830
Naissance en septembre 1751
Décès à Strasbourg
Décès à 79 ans

Sébastien Kraemer


Generali Arena este un stadion de fotbal din Viena, Austria, pe care își dispută FK Austria Viena meciurile de pe teren propriu începând cu anul 1973. Stadionul a fost construit în 1925 pentru clubul imigranților cehi, SK Slovan Viena, numindu-se la acea vreme České srdce ("Inimă cehă") și a avut o capacitate de 10.850 de locuri. Acesta a fost redenumit în anul 1974 Franz-Horr-Stadion în cinstea președintelui Federației Austriece de Fotbal, Franz Horr, care a murit în același an. Iar, din anul 2011 acesta a preluat numele Generali Arena din motive de sponzorizare, însă deoarece UEFA nu acceaptă aceste sponsorizări în meciurile internaționale acesta poartă în continuare numele Austria Arena.

Începând cu anul 2016, stadionul se află într-un proces de renovare. Modernizarea urmează să coste 42 de milioane de euro și va dură până în 2018. De-a lungul lucrărilor, Austria Viena folosește stadionul Ernst Happel.

Note

Stadioane din Austria
Clădiri și structuri din Viena

Generali Arena


هيكوبا هي ملكة طروادة وزوجة بريام وابنة ملك فريجيا ديماس أو كيسيوس أو إله النهر سانغاريوس، وفقا لهوميروس فقد كانت أما لتسعة عشر من أبناء بريام الخمسين، وعند سقوط طروادة وموت بريام سجنها اليونانيون، وقرها تم شرحه في حكايات كثيرة وكثير منها تربطها مع رأس كينوسيما الصخري على مضيق الدردنيل، ووفقا ليوربيديس في مسرحيته هيكوبا أن ابنها الأصغر بوليدوروس وضع تحت رعاية بوليمستور ملك تراقيا خلال الحصار. وعندما وصلوا إلى لأرض ثراقيا اكتشفت أن ابنها قتل فانتقمت من بوليمستور بأن قلعت عينيه وقتلت ابنيه وعفا عنها أجاممنون لاحقا.

ولكن كما تنبأ بوليمستور فقد تحولت إلى كلب وأصبح شاهد قبرها علامة للسفن، وفقا لقصة أخرى فقد أصبحت من نصيب أوديسيوس كأمة وألقت بنفسها إلى الهيليسبونت وهو الاسم القديم للدردنيل. أو أنها أهانت سابيها بشدة فقتلوها.

المراجع

التحولات إلى حيوانات في الأساطير اليونانية
التحولات في الأساطير اليونانية
المرأة في الأساطير الإغريقية
أساطير إغريقية
أميرات في الأساطير اليونانية
شخصيات أسطورية إغريقية
شخصيات من الإلياذة
طرواديون
عبيد
كلاب أسطورية
ملكات في الأساطير الإغريقية
منتحرون أساطير يونانية
نساء حرب طروادة
نساء من أبولو

هيكوبا


Aklar, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline eğer Korkuteli-Elmalı üzerinden gidilirse 198 km Korkuteli-Fethiye Kemer üzerinden gidilirse 210 km, Kaş ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kaş'ın mahalleleri

Aklar, Kaş


Jhun Se-won (; nascido em 28 de fevereiro de 1979) mais conhecido profissionalmente como Ryan S. Jhun (hangul: 라이언 전) é um compositor e produtor musical sul-coreano. Jhun é conhecido por seu trabalho com diversos  solistas e grupos de ídolos de K-pop, além de músicas para os programas de audição Produce 101 e My Teenage Girl.

Jhun também fundou e tornou-se diretor executivo da empresa de produção e publicação musical Marcan Entertainment. Além de ser CEO da Ateam Entertainment, onde produziu para as gravadoras dos grupos VAV e Bugaboo.

Antecedentes e carreira
Jhun nasceu na Coreia do Sul em 28 de fevereiro de 1979. Aos dez anos de idade, ele mudou-se para Nova Iorque nos Estados Unidos, onde começou a se interessar-se por música. Jhun fez um teste para ingressar na SM Entertainment para o que viria a se tornar a boy band Shinhwa, no entanto, ele foi desencorajado por seus pais. Mais tarde, ele viajou de volta para a Coreia do Sul para enviar suas demos para a indústria musical do país. Sua primeira canção lançada foi "Chitty Chitty Bang Bang", que integrou o álbum H-Logic (2010) da cantora Lee Hyori, enquanto que sua primeira faixa criada para estar a disposição de uma agência foi "Lucifer", o qual integrou o álbum de mesmo nome do grupo Shinee. Jhun é conhecido por seu estilo musical para diferentes audiências, com sua produção incorporando elementos da world music. Ele também co-fundou as equipes de composição e produção Marcan Entertainment e Musikade, e colabora regularmente com Denzil Remedios, LDN Noise e Dem Jointz.

Ademais, Jhun é o diretor executivo da Ateam Entertainment, tendo se juntado em 2017, a fim de produzir material para o grupo masculino VAV. Em 2021, ele estreou seu primeiro grupo feminino, Bugaboo, sob a Ateam.

Discografia

Como artista principal

Principais trabalhos como compositor/produtor

 "Lucifer" (2010) para Shinee
 "Chitty Chitty Bang Bang" (2010) para Lee Hyori
"View" (2015) para Shinee
"You Think" (2015) para Girls' Generation
 "I" (2015) para Taeyeon
"Dumb Dumb" (2015) para Red Velvet
"Love Me Right" (2015) para Exo
 "Crush" (2016) para I.O.I
 "Apple Pie" (2016) para Fiestar
 "It's Me (Pick Me)" (2017) para Produce 101 Season 2 Trainees
 "Boom" (2019) para NCT Dream
 "Obsession" (2019) para Exo
 "Celebrity" (2021) para IU
 "bugAboo" (2021) para Bugaboo
 "All Night Play" (2021) para Bugaboo

Ligações externas
 Página oficial da Marcan Entertainment
Página oficial da Ateam Entertainment

Nascidos em 1979
Compositores da Coreia do Sul
Produtores musicais da Coreia do Sul
Naturais de Jinju

Ryan S. Jhun


Diese Liste enthält alle Studentenverbindungen, die in Regensburg an der Universität Regensburg oder der OTH Regensburg ansässig sind. Auf der offiziellen Homepage der Stadt sind neun der hier aufgezählten Verbindungen gelistet.

Aktive Studentenverbindungen
f.f. = farbenführend, wenn nicht angegeben = farbentragend; v.u. = von unten gelesen

Inaktive Studendentenverbindungen
f.f. = farbenführend, wenn nicht angegeben = farbentragend; v.u. = von unten gelesen

Literatur
 Ernst-Günter Glienke: Civis Academicus 2005/2006, SH-Verlag, Köln 2004, ISBN 3-89498-149-0

Einzelnachweise

Regensburger Verbindungen

Liste der Studentenverbindungen in Regensburg


An Reitzia smithii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Reitzia smithii in nahilalakip ha genus nga Reitzia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Reitzia

Reitzia smithii


فيلم "عنتر فارس الصحراء"، إنتاج عام 1974م.

القصة
الفيلم يقدم عنترة مع عبلة في طفولتيهما.. لنراه بعد لحظات رجلا ناضجا يرعى حرمة نساء قبيلته عندما يمنع البعض حبيبة شيبوب من ورود الماء. فيثور الأمير شاس لرجاله ويثور شدَّاد لثورته. ويحاول الأمير اغتياله فيرتد السهم إليه.. لا يُخفى عنترة حبه لـ عبلة.. وإذا كانت قبيلته تشهد بشجاعته إلا أنها لا تعترف به كسِّيد من صلبها لأنه عبد أسود ابن جارية، وتخبر الأم ابنها أن أباه شدَّاد لا يريد الاعتراف به على عادة العرب.. والأب حائر بين أن يلبى نداء الأبوة وقسوة التقاليد التي تُنكر عليه هذا الاعتراف، ولا يجد الأب إلا أن يطلب منه المستحيل.. أن يقدم لابنه خمسين ناقة من نوق الملك النعمان مهرا لابنته، يطلب هذا وهو يعلم أ، ه هالك لا محالة قبل أن يحصل عليها، لكن عنترة يوافق ويذهب إلى هناك ويحصل عليها بعد أن يصارع بن النعمان ويهزمه، ويقتل عدو النعمان نفسه، وأثناء عودته يجد القبيلة، وقد سبيت نساءها فيصد عدوها ويهزمه ويتزوج من عبلة. (السينما اللبنانية)

التمثيل

 سميرة توفيق
 محمود سعيد (ممثل)
 نصير قرطباوى

الإخراج

 محمود سعيد (إخراج).

التأليف

 محمود سعيد (قصة وسيناريو وحوار).

روابط خارجية

مصادر

صفحة الفيلم علي موقع السينما

أفلام مصرية إنتاج 1974
أفلام سميرة توفيق

عنتر فارس الصحراء (فيلم)


සමනල කන්ද  යනු මධ්‍යම ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටා ඇති  උස කේතුකාකාර කන්දකි. එය බෞද්ධ සම්ප්‍රදායට අනුව බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන ලෙස සැලකෙන ශ්‍රී පාදය, එනම්, "පූජනීය පාද සටහන" නම් කඳු මුදුන ආසන්නයේ පිහිටි  පාෂාණ සැකැස්ම සඳහා ප්‍රසිද්ධය. හින්දු සම්ප්‍රදායට අනුව හනුමාන් හෝ ශිව, එනම්, "ශිවගේ ආලෝකයේ කන්ද",  ලෙස සැළකේ. මේ සියලු විශ්වාස ලිඛිත මූලාශ්‍ර මත පදනම්ව ඇතත් කිසිඳු විද්‍යාත්මක හෝ පුරාවිද්‍යාත්මකතහවුරු කිරීමක් නැත.

දේශගුණය සහ කාලගුණය

සමනල අඩවියේ වාර්ෂික වර්ෂාපතන සාමාන්‍ය මිලිමීටර් 5000 කි. වසරේ මාස හයක් පුරාවට ඉතා හොඳ වර්ෂාපතනයක් මෙහි පවතී. නිරිතදිග මෝසම පවතින මැයි - ජුනි - ජුලි මාසවලදී වැඩිම වර්ෂාපතනය සමනල අඩවියට ලැබේ. දෙසැම්බර් - ජනවාරි - පෙබරවාරි දක්‌වා ලැබෙන ඊසාන දිග මෝසමේදී ලැබෙන වර්ෂාපතනය ඉතා අඩුය. එබැවින් කාලගුණික බාධා මෙම සමයේදී අවම බැවින් ශ්‍රීපාද වන්දනා සමය උඳුවප් පොහොයෙන් ආරම්භව වෙසක් පොහොය දක්‌වා පවතී. නිරිතදිග මෝසම් සමයේදී ගණ, තද මිහිදුම් පතනයක්‌ද සමනල අඩවියට තිබේ. මෙනිසා මෙම සමයේදී අධික සීත දේශගුණයක් සමනල අඩවියෙන් හා ශ්‍රීපාද මළුවෙන් වාර්තාවේ. මෙහි වාර්ෂික උෂ්ණත්ව සාමාන්‍ය සෙන්ටි්‍රග්‍රේඩ් අංශක 15 කි. එහෙත් මැයි - ජුනි - ජූලි සමයේදී අංශක - 5-10 දක්‌වා වුවද උෂ්ණත්වය පහළ බැසිය හැකිය.

පාරසරික හා වන ජීවීන්
ලංකාවෙහි නොඉඳුල් කඳුකර වැසි වනාන්තරය, පිවිසු‌ම් අපහසුතාව හේතුවෙන් වාණිජකරණයට ලක් වී‍මෙන් ආරක්ෂා විය. මෙය  ජෛවගෝල රක්ෂිතයක් ලෙස ද,  ලෝක උරුමයක් ලෙස ද නම් කොට තිබීම ඒ සඳහා තවත් හේතුවක් විය.

රක්ෂිතයේ ශාක විශේෂ මෙන් ම කෘමීන්, උභයජීවීන්, උරඟයින්, පක්ෂීන් සහ ක්ෂීරපායීන් ඇතුළු ආවේණික ජීවී විශේෂ සඳහා සුරක්ෂිත අභය භූමියකි.

ඝන ශාක වැස්ම හේතුවෙන් යාල වැනි වියලි කලාපීය වනෝද්‍යාන මෙන් වන සතුන් මෙහි දී පහසුවෙන් දැක ගත හැකි නොව්. මෙහි දී අලි දැකගත හැකි . බහුලව ම දැකිය හැකි විශාල ම ක්ෂීරපායි ජීවියා වනුයේ, ශ්‍රී ලංකා අළු වඳුරා යි.

එක් ආශ්වාදජනක සංසිද්ධියක් වනු‌යේ පක්ෂීන් බොහෝ විට ආහාර සොයා යාම සඳහා සාමූහික රංචු වශ‌යෙන් හැසිරීමට ප්‍රවණතාවයක් දැක්වීම යි. මෙවැනි රංචුවක් බොහෝ විට මහ කවුඩා සහ රතු දෙමළිච්චා යන පක්ෂී විශේෂ වලින් සමන්විත වේ. මෙවැනි රංචුවක පෙරමුණ ගන්නා මහ කවුඩා ප්‍රචණ්ඩකාරී පක්ෂියෙකු ලෙස ද රතු දෙමළිච්චා ඝෝෂාකාරී පක්ෂියෙකු ලෙසද ප්‍රචලිත ය. තවද ශ්‍රි පා සමය උදාවීමත් සමගම විවිධාකරයේ සමණලුන් දැකගත හැකි අතර බොහෝ පිරිස් පවසනුයේ සමණලුන් ශ්‍රිපා වන්දනා කරන බවයි.

අදවන විට පොලිතින් වැනි නොදිරන අපද්‍රව්‍ය හා බොහෝ පිරිස් ගේ ක්‍රියා කලාප හේතුවෙන් මෙම පාරසරික පද්ධතිය විනාශ විමට ලක්ව ඇති බව ශ්‍රි පාද සමයේදී දැකගත හැක.

ශ්‍රී පාද ලාංඡනය

 බුද්ධත්වයෙන් අටවැනි වර්ෂයේ දී, බුදුන්වහන්සේ ලංකාවට තෙවන වරට වැඩම කලේ කැළණියේ නා රජුගේ ආරාධනයක් අනුව ය. එම ගමනේ දී සුමන සමන් දෙවියන් ගේ ආරාධනයෙන් සමනොළ ගිර සිරිපද සළකුණ පිහිටුවන්නට ඇතැයි බෞද්ධයෝ විශ්වාස කරති. ඒ අනුව වන්දනාමාන පූජෝපහාර දක්වති.

සම්බුදු සිරිපා වන්දනා කිරීමට යන සැදැහැවතුන් පසු කළ යුතු ස්ථාන කීපයකි. මකර තොරණ, ශීත ගඟුල, අහස් ගව්ව, හැර මිටි පාන, ඉදිකටුපාන, ගෙත්තම්පාන, ධර්මරාජගල, ගෝන තැන්න, ඇහැතු කණුව, මහගිරි දඹය, සිරිපා මළුව හා සිරිපා පද්මය හා දොලොස් මහේ පහන ආදියයි. සිරිපා මළුවට යන බැතිමත්හු සම්බුඳු සිරිපා වන්දනයෙන් පසු තමන් ගිය වාර ගණන අනුව ඝණ්ටාව නාද කිරීමට මහත් උනන්දුවක් දක්වති. එසේම හිරු සේවය නැරඹීමටද කවුරුත් දක්වන්නේ මහත් උනන්දුවකි.

රොබට් නොක්ස්ගේ විස්තරය
රොබට් නොක්ස්ගේ ග්‍රන්ථයේ මෙම ලාංඡනය "ආදම්" ගේ පා සටහන ලෙස වරදවා හඳුන්වා ඇත. බටහිර ජාතීන් ඒ නිසා සමනොළ ගිර "ඇඩම්ස් පීක්" (Adam's peak) යනුවෙන් හැඳින්වයි. නමුත් එය ආදම්ගේ පිය සටහනක් බව ලෝකයේ කිතුනුවෝ විශ්වාස නො කරයි.  මුස්ලිම් භක්තික‍යෝ සමනළ  සිරසේ  "බබාද මලෙයි /ආදම් මලෙයි" යනුවෙන්ද භාවිතා කරති.

ශිව භක්තිකයෝ ශිව දෙවියන්ගේ පා සළකුණ එහි පිහිටා ඇතැයි විශ්වාස කරති. ඔවුන් එය හඳුන්වන්නේ "ශිවන් ඔලි පාදම්"යනුවෙනි.

නමුත් මෙහි සැබෑ අයිතිය සිංහල බෞද්ධයින් සතු බවට ඔවුන්ගේ වසර 2500 අධික ලිඛිත ඉතිහාසය මනාව පිරික්සා බැලිමේදි සදහන් වේ.

මුළු මහත් ලෝක වාසීන්ගේම ගෞරවාදරයට පාත්‍රවූ සමනළ කන්ද බෞද්ධ බැතිමතුන් ගේ මුදුන් මල් කඩ සේ සැළකෙයි."සප්ත කන්‍යා" නම් වූ කඳු හතකින් වට වූ "ශ්‍රී පාදය" සොබා දහම් මාතාව ගේ අපූර්වතම නිර්මාණයක් වනවා සේ ම ශ්‍රී ලංකාද්වීපයට ආශිර්වාදයක් වී තිබේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී පාදය

 ශ්‍රී ලංකා‍වේ පුජනිය ස්ථාන
 සොළොස්මස්ථානය
 අපට අහිමි පුදබිම්

බාහිර සබැදි
 සමනල අඩවිය

පූජනීය ස්ථාන - ශ්‍රී ලංකා
සොබා දහම - ශ්‍රී ලංකා
කඳු - ශ්‍රී ලංකා
සබරගමුව
සබරගමු පළාත

සමනල කන්ද


Amphorogyne, parazitski biljni rod iz porodice Amphorogynaceae, nekada uključivana u Santalovke. Sastoji se od tri endemske vrste sa Nove Kaledonije

Vrste
 Amphorogyne celastroides Stauffer & Hürl.
 Amphorogyne spicata Stauffer & Hürl.
 Amphorogyne staufferi Markgr. ex Stauffer

Izvori

Santalovke

Amphorogyne


La estación de Narbona, (en francés: Narbonne), es la principal estación ferroviaria de la ciudad francesa de Narbona.

Por ella transitan un gran número de trenes de alta velocidad, así como de grandes líneas y regionales. La ciudad dispone de un enlace con España gracias al Talgo que une Montpellier con Murcia y Barcelona.

Situación ferroviaria
La estación se sitúa en nudo ferroviario que abarca las siguientes líneas férreas:
 Línea férrea Burdeos - Sète. Importante línea transversal que conecta la radial París-Burdeos con la vertiente Mediterránea.
 Línea férrea Narbona - Portbou. Importante trazado que tiene su origen en Narbona y une la red ferroviaria francesa con España.
 Línea férrea Narbona - Bize. Línea menor, cerrada al tráfico de viajeros al inicio de la Segunda Guerra Mundial y limitada al tráfico de mercancías desde entonces.

Historia

La estación fue inaugurada el 22 de abril de 1857 por la Compañía de Ferrocarriles del Mediodía. Esta última fue absorbida por la Compañía de Ferrocarriles de París a Orléans en 1935 dando lugar a la Compañía PO-Mediodía. Dos años después, la explotación pasó a manos de la SNCF.

La estación
Posee tres andenes, dos centrales y uno lateral y seis vías principales que se completan con más vías de servicio. La fachada principal, recientemente renovada, está adornada con varios arcos y un largo frontón que corona un reloj analógico. Parte de los andenes se protegen por una marquesina metálica semitransparente.

Servicios ferroviarios

Alta velocidad
Un elevado número de trenes de alta velocidad transitan por la estación:

 Línea Barcelona ↔ París. Tren TGV.
 Línea Madrid ↔ Marsella. Tren TGV.
 Línea Barcelona ↔ Lyon. Tren TGV.
 Línea Perpiñán ↔ Bruselas. Tren TGV.
 Línea Toulouse ↔ Lyon. Tren TGV.

Grandes líneas
La gran mayoría del tráfico de grandes líneas ha sido absorbido por la alta velocidad, aun así se cubren los siguientes trayectos:

 Línea Burdeos ↔ Marsella. Tren Téoz.

Regionales
Un gran número de TER transitan por la estación cubriendo los siguientes trazados:
 Línea Narbona ↔ Marsella.
 Línea Narbona ↔ Toulouse.
 Línea Toulouse ↔ Montpellier / Nîmes / Aviñón.
 Línea Narbona ↔ Castelnaudary.
 Línea Narbona ↔ Perpiñán.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1857
Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en los años 1850
Estaciones de alta velocidad de Francia
Estaciones de ferrocarril de la región de Occitania
Estaciones de ferrocarril del departamento de Aude
Edificios y estructuras de Narbona
Francia en 1857

Estación de Narbona


Denizdamı, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1917'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 17 km, Üzümlü ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Denizdamı, Üzümlü


Helenska zaklada za kulturu (HZK, Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού) jest kulturna i obrazovna organizacija sa sjedištem u Ateni čiji je cilj promocija grčkog jezika i kulture. Osnivač i prvi predsjednik, profesor Ioannis Georgakis, htio je osnovati instituciju za grčku kulturu izvan Grčke.

Povijest

Prvobitnom organizacijskom strukturom uspostavljen je rad upravnog odbora koji je birao predsjednika i članove izvršnog odbora. Od 1994. nadalje, uzastopnim zakonskim aktima mijenja se ustroj organizacije i nadzorno ministarstvo predlaže predsjednika i imenuje članove izvršnog odbora.

Godine 2002. HZK je prešao pod nadzor Ministarstva kulture, a Ministarstvo vanjskih poslova u upravnom odboru predstavlja načelnik Uprave za prosvjetu i kulturu. Mjesto u upravnom odboru ima i predstavnik ministarstva obrazovanja. Godine 2014. spojeni su Nacionalni knjižni centar Grčke (EKEVI) i Helenska zaklada za kulturu. Nacionalni knjižni centar Grčke bio je odgovoran za provedbu nacionalne politike za promicanje knjiga. Nakladnici, autori, prevoditelji, knjižničari i knjižari sudjelovali su u donošenju odluka i blisko surađivali na postizanju ciljeva Centra.

Od svog osnutka, Upravni odbor HZK-a svoje je napore usredotočio na osnivanje podružnica u inozemstvu kao jedno od primarnih sredstava za postizanje svojih ciljeva, a to su sustavno promicanje, propagiranje i razvoj helenske kulture u inozemstvu. U inozemstvu su odjeli u: Washington D.C.-u, Pekingu, Aleksandriji, Beogradu, Berlinu, Bukureštu, Nikoziji, Londonu, Odesi, Sofiji i Trstu.

HZK je voditelj grčke mreže Zaklade Anna Lindh za europsko-mediteransko partnerstvo i dijalog između kultura i član Nacionalnog instituta za kulturu Europske unije (EUNIC) u Ateni i inozemstvu.

Sjedište HZK-a nalazi se u bivšoj rezidenciji Bodossakisa u Palaio Psychiku.

Muzeji

Zaklada je dala značajnu težinu povijesnim i kulturnim vezama koje postoje između razmatranih zemalja i Grčke, poput Odese i Aleksandrije. HZK upravlja dvama muzejima, jedinim muzejima koje održava Helenska Republika u inozemstvu: Muzejom Cavafy u Aleksandriji i Muzejom Philike Etairia u Odesi. Oba grada imaju dugu tradiciju bliskih odnosa s Grčkom, zbog čega je bilo prirodno da budu među prvima koje će izabrati HZK.

Izvori

Vanjske poveznice

 Početna stranica
 Internacionalna kulturna akademija

Grčki jezik

Helenska zaklada za kulturu


Otto 2. Wittelsbach, hertug af Bayern (Otto den Oplyste, ) (7. april 1206 i Kelheim – 29. november 1253 i Landshut) var hertug af Bayern fra 1235 til sin død. Desuden var han Pfalzgreve ved Rhinen fra 1214.

Forældre
Otto 2. var søn af Ludvig 1. Wittelsbach, hertug af Bayern og Ludmilla af Böhmen.

Familie
Som seksårig blev Otto 2. forlovet med Agnes af Pfalz (sønnedatter af Henrik Løve og efterkommer af flere tyske kejsere).

Otto 2. og Agnes af Pfalz blev bl.a. forældre til
 Elisabeth, gift med kong Konrad 4. af det tyske rige) (søn af kejser Frederik 2. af det tysk-romerske rige).
 Ludvig 2., hertug af Bayern, var hertug af Oberbayern og pfalzgreve ved Rhinen.
 Henrik 8., hertug af Niederbayern.

Huset Wittelsbach

Otto 2. Wittelsbach, hertug af Bayern


Semt, bir kent içerisinde bulunan belirli bir bölge. Resmî idari sınırlardan bağımsız olarak var olmasıyla mahalle kavramından ayrışan semt kavramı, farklı şekillerde tanımlanabilir.

Ayrıca bakınız
 Barrio
 Mahalle

Kaynakça

Yerleşim birimi türleri
Yerleşim terimleri

Semt


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Fukushima au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quatrième circonscription de la préfecture de Fukushima regroupe les villes d'Aizuwakamatsu et Kitakata, le village de Nishigō et les districts de Minamiaizu, Yama, Kawanuma et Ōnuma.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quatrième circonscription de la préfecture de Fukushima