El Instituto Nacional para la Evaluación de la Educación (INEE) fue un órgano constitucional autónomo depositario del Sistema Educativo Nacional. Su función era la evaluación de la educación pública y privada de los grados preescolar, primaria, secundaria y medio superior.

Fue creado por decreto de Vicente Fox el 8 de agosto de 2002 como un organismo sectorizado a la Secretaría de Educación Pública (SEP). En 2013 se convirtió en un organismo no sectorizado. Con la reforma educativa de 2013, el 16 de febrero del mismo año adquirió su autonomía. Se extinguió por decreto de Andrés Manuel López Obrador el 15 de mayo de 2019 con la reforma educativa de 2019 y fue reemplazado por la Comisión Nacional para la Mejora Continua de la Educación.

Historia

El Instituto Nacional para la Evaluación de la Educación (http://www.inee.edu.mx/) fue creado por decreto presidencial el 8 de agosto de 2002, durante la administración de Vicente Fox Quesada.

En su inicio el INEE, encabezado por Felipe Martínez Rizo; como Director General, operó como organismo público descentralizado de la Secretaría de Educación Pública hasta 15 de mayo de 2012, y como un organismo descentralizado no sectorizado hasta el 25 de febrero de 2013.

A partir del 26 de febrero de 2013 el Instituto Nacional para la Evaluación de la Educación se convirtió en un organismo público autónomo, con personalidad jurídica y patrimonio propio, para evaluar la calidad, el desempeño y los resultados del Sistema Educativo Nacional en la educación preescolar, primaria, secundaria y media superior.

Reformas al estatuto orgánico

En 2003 se emitió el Estatuto Orgánico del instituto, y se reformó en 2006 y 2009, en ese último año se nombra a Margarita María Zorrilla Fierro como nueva directora general. A principios de 2012 se instaló un Consejo Consultivo integrado por los responsables de la evaluación educativa de entidades federativas.

El 15 de mayo de 2012, el Presidente Felipe Calderón, firmó un decreto que brinda autonomías técnica, operativa y de decisión al Instituto, fue publicado al día siguiente en el Diario Oficial de la Federación. Dentro de los cambios estipulados en el decreto está la integración del Instituto, el cual queda conformado por un Órgano de Gobierno, una Junta Técnica, un presidente, un Consejo Social de Evaluación de la Educación y un Consejo de Vinculación con las Entidades Federativas.

El Órgano de Gobierno debía ser integrado por tres miembros de la Junta Técnica, excluyendo a su presidente, por un representante de la Secretaría de Educación Pública, uno de la Secretaría de Hacienda y Crédito Público, uno del Consejo Nacional de Ciencia y Tecnología y uno del Consejo Nacional de Evaluación de la Política de Desarrollo Social, quien lo presidirá; y la Junta Técnica integrada por el presidente del Instituto y cuatro miembros que serían nombrados por el Ejecutivo Federal.

El presidente sería designado por el presidente de la República para un periodo de cuatro años, siendo el primero Mario Rueda Beltrán. El Consejo Social de Evaluación de la Educación contaría con participación de: el secretario de Educación Pública, o su representante, quien lo presidirá, tres secretarios de educación pública de las entidades federativas, un representante del Instituto Federal Electoral que tenga competencia en materia de educación cívica; un representante del Instituto Nacional de Estadística y Geografía; dos titulares de instituciones de educación superior o de investigación educativa; dos representantes del Sindicato Nacional de Trabajadores de la Educación; tres representantes de organizaciones de la sociedad civil relacionadas con la educación; dos representantes de organizaciones de padres de familia y cuatro académicos reconocidos en materia de educación.

La autonomía del INEE

A partir del 26 de febrero de 2013 el INEE se convirtió en un organismo público autónomo, con personalidad jurídica y patrimonio propio.

El Instituto coordina el Sistema Nacional de Evaluación Educativa (SNEE), evalúa la calidad, el desempeño y los resultados del Sistema Educativo Nacional de educación básica y media superior, pública y privada, en todas sus modalidades.

Funcionamiento

Atribuciones del INEE autónomo

a. Diseñar y realizar las mediciones que correspondan a componentes, procesos o resultados del sistema;

b. Expedir los lineamientos a los que se sujetarán las autoridades educativas federal y locales para llevar a cabo las funciones de evaluación que les correspondan, y

c. Generar y difundir información para, con base en ésta, emitir directrices que sean relevantes para contribuir a las decisiones tendientes a mejorar la calidad de la educación y su equidad como factor esencial en la búsqueda de la igualdad social.

D.- Es un organismo que ayuda a la regulación de la interpretación de los docentes, mediante una evaluación de los conocimientos que ellos integran a los alumnos que en su momento tendrán la oportunidad de evaluarlos, tomando en cuenta su punto de vista. Se evalúan a los docentes.

Coordinación del Sistema Nacional de Evaluación Educativa
El objetivo del Sistema Nacional de Evaluación Educativa es contribuir a garantizar la calidad de los servicios educativos prestados por el Estado y los particulares con reconocimiento de validez oficial, con la finalidad de:

 Formular políticas integrales, sistemáticas y continuas, así como programas y estrategias en materia de evaluación educativa;
 Promover la congruencia de los planes, programas y acciones que emprendan las Autoridades Educativas con las directrices que, con base en los resultados de la evaluación, emita el Instituto;
 Analizar, sistematizar, administrar y difundir información que contribuya a evaluar los componentes, procesos y resultados del Sistema Educativo Nacional, y
 Verificar el grado de cumplimiento de los objetivos y metas del Sistema Educativo Nacional.

Organización

Junta de Gobierno
La Junta de Gobierno se integra en abril de 2013 por la maestra Sylvia Schmelkes del Valle, como Consejera Presidenta; y como consejeros: la doctora Margarita Zorrilla Fierro, la doctora Teresa Bracho González, el maestro Gilberto Guevara Niebla y el doctor Eduardo Backhoff Escudero quien en 2017 ocupó el cargo de Consejero Presidente.

En abril de 2018 se renovó la Junta de Gobierno y el Senado de la República designó al doctor Bernardo Naranjo Piñera y la maestra Patricia Vázquez del Mercado como nuevos integrantes de la Junta de Gobierno, también fue elegida por unanimidad la doctora Teresa Bracho González como Consejera Presidente.

Hasta mayo de 2019, la Junta de Gobierno la integraba por:

Presidentes

Consejeros

Órganos colegiados
Los Órganos Colegiados del Instituto eran:

 Conferencia del Sistema Nacional de Evaluación Educativa
 Consejo Social Consultivo de Evaluación de la Educación (CONSCEE)
 Consejo de Vinculación con las Entidades Federativas (CONVIE)
 Consejo Pedagógico de Evaluación Educativa (CONPEE)
 Consejos Técnicos Especializados

Publicaciones del INEE.
En el periodo de funcionamiento del Instituto Nacional de Evaluación para la Educación (INEE), se distinguió por sus publicaciones en diversos temas y ámbitos del Sistema Educativo Mexicano (SEM). El rubro más destacado y el cual mantuvo desde sus inicios en 2003, fue el referente a estadística he indicadores del sistema educativo mexicano, los cuales fueron robusteciendo en cada una de sus ediciones, hasta su última publicación en 2019.

Durante ese tiempo, fueron incorporándose publicaciones correspondientes a cada uno de los de los momentos y las políticas educativas vigentes, las cuales fueron documentando y describiendo los avances y el estado que guardaba la educación y el sistema educativo en general, durante un periodo determinado.

El segundo rubro más importante de sus publicaciones estaba dedicado a los Resultados de Evaluaciones. Estas publicaciones estaban destinadas a publicar el análisis y desplegar la información de distintas evaluaciones nacionales e internacionales, que desde cada una de las diferentes ópticas, informaba sobre el estado y la calidad que guardaba la educación tanto a nivel país como a nivel entidad federativa. Estas fueron mostrando la evolución del INEE, no solamente en cuanto a las diferentes evaluaciones que existían para valorar el SEM, sino también para explicar cuál era el desempeño de los alumnos en cada una de ellas según los criterios y ámbitos valorados.

Un tercer rubro que se fue distinguiendo a partir del año 2010, fueron los estudios y cuadernos de investigación que se fueron publicando en temas específicos que el instituto estaba innovando o poniendo en la agenda educativa. Estas publicaciones tenían como finalidad abordar de manera más detallada y con una intención más cualitativa, cuál era el estado de la Educación Indígena o los grupos de niños y niñas migrantes en el país, por ejemplo. Con esto el Instituto mostró un cambio en su óptica de la educación, que no se limitaba solamente dar indicadores y cifras sobre el sistema educativo mexicano, sino también describirlo y visibilizar temas sensibles y pendientes de la agenda educativa.

Por último, están los Breviarios de Política Educativa. Estos últimos surgieron posterior al año 2013, producto de la reforma que le daba mayor independencia. En esta etapa de publicaciones, el Instituto hacía referencia a las directrices y la orientación que tenía la política educativa a nivel nacional, así como la dirección que sugería deberían estar siguiendo las entidades federativas para coordinar esfuerzos conjuntos. Estas publicaciones pretendían darle un mayor sentido y sustento a las políticas nacionales y estatales que de manera conjunta se construyeron para fortalecer la educación en México y en cada una de las entidades federativas, tomando en cuenta sus particularidades e historia.

A continuación, se muestra la serie de publicaciones completa que pueden encontrar en la página histórica del INEE.

SERIES

 ·        Informes institucionales
 ·        Indicadores educativos
 ·        Resultados de evaluaciones
 ·        Cuadernos de investigación
 ·        Estudios e Investigaciones
 ·        Breviarios de política educativa
 ·        Materiales para docentes
 ·        Otros textos de evaluación
 ·        Textos de divulgación
 ·        Documentos rectores
 ·        Directrices de política

Referencias

Enlaces externos
 Sitio institucional

Educación en México
Organizaciones educativas
Pacto por México
Órganos constitucionales autónomos de México


An Gymnopogon legrandii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roseng., B.R.Arrill. ngan Primavera Izaguirre de Artucio. An Gymnopogon legrandii in nahilalakip ha genus nga Gymnopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gymnopogon

Gymnopogon legrandii


භාරත ලක්ෂ්මන් ප්‍රේමචන්ද්‍ර (1956 ජනවාරි 26– 2011 ඔක්තෝම්බර් 8) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු දේශපාලඥයෙකු සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකි. ඔහු ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ උපදේශකවරයෙකු ලෙසද ක්‍රියා කරන ලදී. එකම පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වූ දුමින්ද සිල්වා ප්‍රමුඛ විරුද්ධවාදී කණ්ඩායමක් සමග ඇතිවූ වෙඩි හුවමාරුවකින් 2011 ඔක්තෝම්බර් 8 වන දිනදී ඔහු ඝාතනයට ලක්විය.

ආශ්‍රිත

1956 උපත්
2011 මරණ

භාරත ලක්ෂ්මන් ප්‍රේමචන්ද්‍ර


Ocyphaps, Columbinae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.

Konuyla ilgili yayınlar
 Pizzey and Knight, "Field Guide to the Birds of Australia", Angus & Robertson,
 Trounsen and Trounsen, "Australian Birds: A Concise Photographic Field Guide, Cameron House. .

Dış bağlantılar
 Arka bahçedeki kuşlar

Kaynakça

Columbinae

Ocyphaps


النحاة أو النحويون هم علماء اللغة العربية والنحو العربي، وهو العلم الذي يبحث في أصول تلك اللغة وأساليبها وتراكيبها. ولقد نشأ النحو كعلم يُدَرَّس بعد قيام أبو الأسود الدؤلي بجمع القرآن وتشكيله، حيث كان أول من رأى ضرورة لتثبيت وتحديد قواعد اللغة العربية كي لا تضيع، وتأكد من ذلك عندما رأى بعض القراء يخطئون أحياناً في قراءة القرآن الكريم فينصبون المرفوع أو يجرون المنصوب إلخ...

في الجاهلية
في عصر الجاهلية كانت هناك العديد من المناظرات والمسابقات في اللغة العربية، حيث كان العرب شديدي الاهتمام بلغتهم وقواعدها، ولكن كان جم ذلك الاهتمام منصباً على الشعر والنثر، وبالتالي على الكلمات والقوافي أكثر من الإعرابات والأبنية، وإن برعوا في الجانبين. وكان سوق عكاظ من أشهر مواسم المنافسات اللغوية بين أولئك الشعراء والأدباء، وظلت اللغة العربية قوية وسليمة بسبب تلك المنافسات المستمرة، وكان من أشهر الشعراء وقتها أصحاب المعلقات السبع، مثل عنترة بن شداد وعمرو بن كلثوم، ومن النثار قس بن ساعدة الإيادي، والذي أثنى عليه النبي محمد صلى الله عليه وسلم بعد ذلك.

في العصر الإسلامي
أثر ظهور الإسلام تأثيرا كبيرًا على اللغة العربية، حيث حافظ عليها من الضياع والتغير وجود القرآن الكريم الذي تضمنت عملية جمعه والحفاظ عليه جمع وتأسيس قواعد اللغة العربية.

فجر الإسلام
عندما ظهر الإسلام، كانت اللغة العربية عاملًا أساسيا في انتشاره، حيث كانت معجزة القرآن الكريم هي لغته القوية السليمة، والتي لم يتمكن أي من كبار الشعراء أوالنثار مضاهاتها أو حتى مجاراتها، مما جعل العديد من الناس يؤمنون بأنها منزلة من عند الله سبحانه وتعالى خاصة وأن حاملها محمدًا-صلى الله عليه وسلم- كان أميًا لا يقرأ ولا يكتب، مما أبطل تهمة أن يكون قد ألف مثل ذلك الكلام بنفسه.

بعد الفتح وعام الوفود
لدى انتشار الإسلام في الأقطار المحيطة والدول المجاورة وحلول عام الوفود، جاء العديد من المسلمين الجدد من العجم وغير العرب، وممن لا يتحدثون العربية كلغة أم، بالإضافة إلى تعدد اللهجات واللكنات بين الأقطار المختلفة المحيطة بشبه الجزيرة العربية، فكان هناك المصريون والفرس والروم والبربر، والأحباش، مما أضعف اللغة العربية بشدة، وانتشرت الأخطاء اللغوية وانتقلت من غير العرب إلى العرب. وكان ذلك هو السبب الرئيسي الذي شجع أبا الأسود الدؤلي على تأسيس علم النحو، وإنشاء مدارسه.

مدارس النحو
عندما نشأت مدارس النحو، كانت تتمركز في مدن معينة يقطن فيها أساتذة ذلك العلم، وكان يلقب ب'شيخ النحاة، فكان هناك نحاة البصرة، ونحاة الكوفة. وأخرجت تلك المدارس العديد من علماء النحو النابغين مثل الأخفش الكبير، ويونس بن حبيب، وأبى زيد الأنصاري. أما شيخ نحاة الكوفة فكان الكسائي، بينما كان الخليل بن أحمد هو إمام نحاة البصرة، وتبعه سيبويه الذي كان تلميذًا للخليل، ثم معلمًا لتلاميذه من بعده، وكانت المنافسة بين نحاة الكوفة والبصرة شديدة، حتى أن سيبويه ذهب إلى بغداد لمناظرة الكسائي في بلاط الخليفة هارون الرشيد، وظلا يتباريان في النحو لعدة ساعات حتى طرح الكسائي مسألة، ظل فيها كل منهما على موقفه، فاستشاروا جماعة من الأعراب يشهدون المناظرة، فحكموا للكسائي ففاز، وإن كان علماء النحو الآن يقولون أن رأي سيبويه كان هو الصحيح. ولقد ذكر الذهبي سير العديد من النحاة في كتابه سير أعلام النبلاء.

نحويون
نحوي نسبة إلى النحو (وتجمع على نحاة) أي «عالم بقواعد اللغة العربية». كقول «نحاة الكوفة والبصرة» فهذا يعني علماء اللغة العربية الذين هم من الكوفة والبصرة.

من النحاة
 ابن خروف
 ابن مالك
 الحرالي
 سيبويه
 ابن منظور
 ابن سيده
 الخليل بن أحمد
 الفيروز آبادي
 الجوهري
 ابن جني
 ابن فارس
 المبرد
 أبو إسحاق الزجاج
 أبو علي الفارسي

مصادر

قراءات خارجية
 سيبويه.. إمام النحاة - جريدة الرؤية
 النحاة لم يفسدوا اللغة - مجلة الجزيرة الثقافية
 تلحين النحويين للقرّاء - أ. د: ياسين جاسم المحيمد، كلية اللغة العربية – جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية

نحاة

نحوي


Die Lutherkapelle ist eine evangelische Kapelle in Koblenz. Die im Stadtteil Horchheim gelegene Kapelle wurde ursprünglich als Garten- und Teehaus für die Berliner Bankiersfamilie Mendelssohn errichtet. Im Laufe der Zeit erfuhr das Gebäude einige Um- und Anbauten.

Geschichte

Im Mittelalter stand im Bereich der heutigen Lutherkapelle der Altenberger Hof, der zur Abtei Altenberg gehörte. Joseph Mendelssohn erwarb 1818 ein benachbartes Palais, das dem kurtriererischen Hofrat Johann Jacob Fritsch gehörte, und ließ es von dem Architekten Johann Claudius von Lassaulx ausbauen. Der ehemalige Altenberger Hof – das Areal reichte bis zum Rhein und wird heute von der rechten Rheinstrecke der Bahn durchschnitten – wurde 1825 zusammen mit Tausenden Weinstöcken ebenfalls von Mendelssohn aufgekauft. Hier ließ er um 1830 von Lassaulx inmitten des weitläufigen Parks ein Garten- und Teehaus errichten.

Sein Neffe, der Komponist Felix Mendelssohn Bartholdy, wohnte auf seinen Reisen mehrmals in dem Palais in Horchheim. Hier vollendete Mendelssohn Bartholdy 1837 sein 2. Klavierkonzert. Auch andere berühmte Persönlichkeiten, wie beispielsweise Alexander von Humboldt, Georg Friedrich Hegel, Ludwig Uhland sowie Melchior und Sulpiz Boisserée, waren in dem Palais zu Gast. Das Palais brannte 1970 aus und wurde drei Jahre später abgerissen.

Mendelssohns Erben schenkten 1902 das Anwesen Kaiserin Auguste Viktoria, die es ein Jahr später an die Kaiserswerther Diakonissenanstalt weitergab. Die Diakonissen nutzten es als Erholungsheim, bis es 1922 an die Evangelische Kirchengemeinde Pfaffendorf verkauft wurde. Der Eisenbahn-Ingenieur Schlegel baute das ehemalige Garten- und Teehaus um, und am 11. Juni 1922 konnte das Gebäude als Lutherkapelle geweiht werden.

Im Zweiten Weltkrieg beschädigt, wurde die Kapelle 1948 wieder hergerichtet und nach Plänen von Möllering aus Düsseldorf umgestaltet. Danach wuchs die evangelische Gemeinde stark an und die Kapelle wurde 1956 von dem Koblenzer Architekten Friedhelm Worm nach Süden hin durch einen Anbau auf das Doppelte erweitert. Im Jahr 1962 wurde noch ein Altenheim angebaut. Die Fassade wurde 2007 saniert. Heute ist von dem ehemaligen Lassaulx'schen Garten- und Teehaus nur noch die Rheinseite erkennbar, die anderen drei Seiten werden durch die Anbauten verdeckt.

Bau

Das ehemalige Garten- und Teehaus war ursprünglich ein frei stehender, annähernd quadratischer zweigeschossiger Bau mit Satteldach. Die Fassade auf der Rheinseite ist mehrschichtig und durch die Verwendung von verschiedenfarbiger Materialien gegliedert. Die Pilaster an den beiden Ecken tragen ein Ortganggesims aus hellem Basalttuff mit Rundbogenfries.

Über eine freischwebende Treppe gelangte man von Norden in den Gartensaal. Der Schieferbruchsteinbau besitzt einen großen, zweijochigen, dreischiffigen Saal. Über zwei Mittelsäulen ist er von einem Kreuzrippengewölbe überspannt, in den sechs barocke Schlusssteine mit Rollwerkkartuschen verschiedener Hausmarken eingelassen sind, die vermutlich aus dem Altenberger Hof stammen. An der Rheinseite hat der Saal hohe, rundbogige Fenster. Darüber im Giebelfeld eine große Rundöffnung mit profiliertem Rahmen. Der Erweiterungsbau von 1956 hat einen um 90 Grad versetzten Dachfirst, der mit einem kleinen Dachreiter bekrönt ist.

Kirchengemeinde

Die Lutherkapelle liegt im Talbezirk der "Evangelischen Kirchengemeinde Koblenz-Pfaffendorf" im Kirchenkreis Koblenz der Evangelischen Kirche im Rheinland, zu der auch die Versöhnungskirche in Arenberg, die Evangelische Kirche in Pfaffendorf und die Hoffnungskirche auf der Pfaffendorfer Höhe gehören.

Denkmalschutz

Die Lutherkapelle ist ein geschütztes Kulturdenkmal nach dem Denkmalschutzgesetz (DSchG) und in der Denkmalliste des Landes Rheinland-Pfalz eingetragen. Sie liegt in Koblenz-Horchheim in der Reiffenbergstraße 8/10.

Seit 2002 ist die Lutherkapelle Teil des UNESCO-Welterbes Oberes Mittelrheintal.

Siehe auch

 Liste von Sakralbauten in Koblenz

Literatur

 Energieversorgung Mittelrhein GmbH (Hrsg.): Geschichte der Stadt Koblenz. Gesamtredaktion: Ingrid Bátori in Verbindung mit Dieter Kerber und Hans Josef Schmidt. Theiss, Stuttgart 1992–1993;
 Band 1: Von den Anfängen bis zum Ende der kurfürstlichen Zeit. 1992, ISBN 3-8062-0876-X;
 Band 2: Von der französischen Stadt bis zur Gegenwart. 1993, ISBN 3-8062-1036-5.
 Fritz Michel: Die Kunstdenkmäler der Stadt Koblenz. Die profanen Denkmäler und die Vororte, München Berlin 1954, (Die Kunstdenkmäler von Rheinland-Pfalz Erster Band).
 Festschrift zum Jubiläum 200 Jahre evangelisch in Koblenz – Pragmatisch, preußisch, protestantisch, Schriftenreihe des Vereins für Rheinische Kirchengeschichte – Band 161, 2003
 Ulrike Weber (Bearb.): Stadt Koblenz. Stadtteile (= Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz. Bd. 3, 3). Werner, Worms 2013, ISBN 978-3-88462-345-9.

Weblinks

 Lutherkapelle Horchheim
 Koblenz und Mendelssohn

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Koblenz
Koblenz
Koblenz
Kulturdenkmal in Koblenz
Kulturlandschaft Oberes Mittelrheintal
Erbaut in den 1830er Jahren

Lutherkapelle (Koblenz)


Kargı, Çorum - Çorum ili ilçesi
 Kargı, Beypazarı - Ankara ili Beypazarı ilçesine bağlı mahalle
 Kargı, Çine - Aydın ili Çine ilçesine bağlı mahalle
 Kargı, Bucak - Burdur ili Bucak ilçesine bağlı köy
 Kargı, Mecitözü - Çorum ili Mecitözü ilçesine bağlı köy
 Kargı, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı köy
 Kargı, Fethiye - Muğla ili Fethiye ilçesine bağlı mahalle
 Kargı, Akkuş - Ordu ili Akkuş ilçesine bağlı mahalle
 Kargı Çayı
 Kargı (silah) - İlkel bir silah
 Kargı pencere
 Kargı (bitki)

Kargı


برباط، وهي بلدية بجنوب إسبانيا.
 نهر برباط، وهو نهر بجنوب إسبانيا.

صفحات توضيح أسماء أماكن

برباط (توضيح)


Heterotetracystis intermedia, vrsta zelenih algi iz porodice Tetracystaceae. H. intermedia je terestrijalna vrsta otkrivena na području državne šume Cedars of Lebanon State Forest, u Tenneesseeju.

Izvori

Tetracystaceae

Heterotetracystis intermedia


Crkva sv. Roka u selu Bastu sagrađena je pod samim liticama Biokova. Iako kasnije adaptirana, ima stilske odlike rustične srednjovjekovne gotičke građevine 15. stoljeć na što upućuje i tehnika zidanja. U 18. st. je barokizirana, što se najviše odražava na preoblikovanju preslice. Jednobrodna građevina svođena je šiljastim svodom, s poluoblom apsidom. Na zapadnom pročelju su vrata nad kojima je prošupljena rozeta s cvijetom u sredini, a u zabatu je zidana preslica. U svetištu je jednostavni kameni oltar.

Zaštita
Pod oznakom Z-5466 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Baškoj Vodi
Bast

Crkva sv. Roka u Bastu


Bernard Sarrazain, né le  à Narbonne, est le fondateur d'une société de transports qui porte son nom  en 1994 sur la région de Toulouse. À sa retraite en 2012, il devient président du club de rugby à XIII le Toulouse olympique XIII. Le club remporte le Championnat de France en 2014 et 2015 ainsi que la Coupe de France en 2014, puis intègre le Championnat professionnel anglais la  en 2022, après leur succès en Championship en 2021, que seuls les clubs français du Paris Saint-Germain Rugby League (1996-1997) et les Dragons Catalans (depuis 2006) ont fréquenté.

Biographie

Formation

Né à Narbonne, Bernard Sarrazain rejoint Toulouse et débute par un apprentissage dans la plomberie sans passion. Il change alors de domaine et se lance dans les livraisons en camionnette puis intègre la société de développement photo Kodak en lien avec les transports.

Entrepreneuriat

En 1994, il quitte son poste de salarié et crée sa propre entreprise de transports à son nom  aux côtés de sa femme Marie-Christine. Cette entreprise de transports est une réussite puisque vingt-cinq ans plus tard, il nomme son fils Lionel à la tête de cette société qui emploient désormais 350 personnes, et son autre fils à la tête de la société de déménagements Raynal acquis peu de temps auparavant avec trente salariés.

Toulouse olympique XIII

Il est avec Bernard Guasch, président des Dragons Catalans, l'un des deux présidents parvenant à intégrer un club français en Super League au  siècle. Après sa retraite officielle et la transmission de son entreprise en 2012 à ses fils Lionel et Joffrey, Bernard Sarrazin donne son accord pour prendre la présidence du club de rugby à XIII du Toulouse olympique XIII. Il succède à Charles Zalduendo qui de son côté devenait président de la Fédération française de rugby à XIII. Sarrazin était plutôt issu du milieu du rugby à XV qu'il a pratiqué de manière modeste avant d'intégrer l'association Table Ovale mettant en lien les partenaires du Toulouse olympique XIII. C'est ainsi et avec insistance de Zalduendo que Sarrazin, bien qu'ayant aspiré à un retraite calme, décide de présider ce club dont le dernier titre remonte à 2000 et des tentatives ratées d'intégrer la Super League.

Peu de temps après son arrivée, le club toulousain réalise en 2014 pour la première fois de son histoire le doublé Championnat de France-Coupe de France suivi en 2015 d'un nouveau titre de Championnat de France, avec à sa tête l'entraîneur Sylvain Houlès nommé par Sarrazain en 2013 dont le lien les accompagne jusqu'en Super League avec le directeur sportif Cédric Garcia. En effet, le club redépose alors une demande d'intégration en troisième division anglaise dont l'objectif est de gravir petit à petit les échelons pour enfin intégrer la Super League. Après six saisons dans les divisions inférieures et quelques désillusions telles la défaite en 2019 en finale préliminaire contre Featherstone Rovers 12-36 ou l'édition 2020 annulée de la Championship en raison de la pandémie et le choix de la Super League d'intégrer Leigh Centurions plutôt que Toulouse, le club finit par obtenir le droit de l'intégrer à la suite de sa victoire 34-12 contre Featherstone en 2021.

Toulouse devient le troisième club français à disputer la Super League après le Paris Saint-Germain Rugby League (1996-1997) et les Dragons Catalans (depuis 2006), et dispute les premiers derbys franco-français en Super League contre son voisin catalan.

Palmarès (président)

Équipe masculine
 Toulouse olympique XIII
 Championnat de France (2) : 2014 et 2015.
 Coupe de France (1) : 2014.
 Championship (1) : 2021.

Équipe en fauteuil roulant
 Toulouse olympique XIII
 Championnat de France (1) : 2017.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Toulouse olympique XIII

Homme d'affaires français
Dirigeant français de rugby à XIII
Naissance en octobre 1951
Personnalité sportive liée à Toulouse
Naissance à Narbonne

Bernard Sarrazain


George Raymond Stevenson (d. 25 Mayıs 1964, Lisburn - ö. 21 Mayıs 2023, Lacco Ameno), İrlanda asıllı İngiliz aktör.

Stevenson, Roma dizisi ile kitlelerle tanıştı. Bunun dışında büyük çalışma olarak 2004 yılı yapımı King Arthur'''da da rol aldı. Kuzey İrlanda doğumlu aktör sekiz yıllık Ruth Gemmel isimli aktrisle evliliği sonrası boşandı. Stevenson, 2008 yılında vizyona giren Punisher: War Zone filminde "Punisher" karakterini canlandırdı.

Ayrıca Stevenson, 2008 yapımı "Outpost" (Sığınak) filminde DC rolünü, 2011 yılında ise İrlandalıyı Öldür'' filminde "Danny Greene" karakterini canlandırdı.

Ölümü
Ray Stevenson, 58 yaşında 'Cassino in Ischia' adlı bir aksiyon filminin çekimleri için bulunduğu İtalya'da fenalaştıktan sonra yaşama veda etmiştir.

Filmografi

Film

Tv dizisi

Kaynakça

1964 doğumlular
2023 yılında ölenler
Kuzey İrlanda doğumlular
20. yüzyılda İngiliz erkek oyuncular
21. yüzyılda İngiliz erkek oyuncular
Kuzey İrlandalı sinema oyuncuları
İngiliz erkek sinema oyuncuları
İngiliz erkek dizi oyuncuları
İngiliz erkek tiyatro oyuncuları
İrlanda asıllı İngilizler

Ray Stevenson


Adeodato de Canterbury, también conocido como Deusdedit, Deus-dedit y Adeodatus (fallecido c. 664) y quizás originalmente llamado Frithona, Frithuwine o Frithonas, fue el sexto Arzobispo de Canterbury y el primer titular anglosajón de la sede primada de Gran Bretaña, hasta entonces reservada a clérigos de origen latino tras la llamada misión gregoriana. Se convirtió en arzobispo en 655 y ocupó el cargo durante más de nueve años hasta su muerte, probablemente debida a la peste. El sucesor de Adeodato como arzobispo fue uno de sus sacerdotes diocesanos, Wighard. Existe cierta controversia sobre la fecha exacta de la muerte del arzobispo, debido a discrepancias acerca del escrito medieval que registra su vida. Poco se sabe acerca de su episcopado, pero fue considerado santo después de su fallecimiento y es venerado como tal en la Iglesia católica, la Iglesia ortodoxa y la Comunión anglicana, con festividad el 14 de julio. Una hagiografía de su vida fue escrita después de que sus reliquias fueron trasladadas desde su lugar de entierro original en 1091.

Vida
Una tradición posterior a la conquista normanda de Inglaterra, que parte originariamente de la hagiografía de Goscelin, recoge el nombre original de Adeodato como Frithona, posiblemente una corrupción de Frithuwine. Fue consagrado obispo por Ithamar, obispo de Rochester, el 12 o quizás el 26 de marzo del año 655. Fue el sexto arzobispo después de la llegada de los misioneros enviados por el papa de Roma en la llamada misión gregoriana, y el primer arzobispo nativo de la isla de Gran Bretaña, después de cinco clérigos originarios de la península italiana, pues había nacido en el reino sajón occidental de Wessex.

Una de las razones para el largo período entre la conversión del Reino de Kent hacia el año 600 y el nombramiento del primer arzobispo nativo puede haber sido la necesidad de establecer escuelas por parte de los misioneros para educar a los nativos hasta un nivel lo suficientemente alto como para asumir cargos eclesiásticos de importancia. Adeodato debía probablemente su nombramiento para la sede de Canterbury a un acuerdo entre los reyes Earcomberto de Kent y Cenwalh de Wessex. El nombre, Adeodato o, más literalmente su versión latina, Deusdedit, significa «Dios ha dado» y era el nombre de un papa reciente, Adeodato I, sumo pontífice entre el 615 y el 618. Era una práctica habitual entre los primeros obispos sajones tomar un nombre adoptado, a menudo de los últimos papas. No está claro en qué periodo adoptó Adeodato su nuevo nombre, aunque el historiador Richard Sharpe considera probable que hubiera sido cuando fue consagrado como arzobispo, en lugar de cuando entró en la vida religiosa, como era costumbre en la época.

Parece que la sede de Canterbury pasaba por un período de cierta oscuridad y mínima influencia, a pesar de ser la primada de las islas británicas. Durante los nueve años de mandato de Adeodato, todos los nuevos obispos en Gran Bretaña fueron consagrados por obispos de rito celta u obispos extranjeros, con una excepción: Damianus, sucesor de Ithamar como obispo de Rochester, consagrado por el propio Adeodato. Deusdedit patrocinó, a pesar de su probablemente escasa influencia, la construcción de un convento femenino en la isla de Thanet y ayudó a la fundación de la abadía de Medeshamstede, posteriormente llamada abadía de Peterborough, en 657. Es probable que durante mucho tiempo fuese eclipsado por Agilbert, obispo de Wessex, y su autoridad como arzobispo probablemente no se aplicaba fuera de su propia diócesis y de la de Rochester, que tradicionalmente ha sido dependiente de Canterbury.

El importante sínodo de Whitby, en el que se debatió si la Iglesia de Northumbria debía seguir el método celta o el romano de datación de la Pascua, se celebró en 664. Adeodato no parece haber estado presente entonces en la abadía, quizás debido a un brote de peste, frecuente en Gran Bretaña en aquellos años.

Muerte

Adeodato murió en una fecha cercana al sínodo de Whitby, aunque se discute la datación exacta. Beda el venerable, en la Historia ecclesiastica gentis Anglorum, afirma que «el 14 de julio del año mencionado, cuando un eclipse fue seguido rápidamente por una plaga y mientras el obispo Colmán fue refutado por la decisión unánime de los católicos y devuelto a su propio país, Adeodato, el sexto arzobispo de Canterbury murió». Un eclipse solar ocurrió el 1 de mayo de 664, por lo que parecería que la fecha de la muerte de Adeodato fue el 14 de julio de 664, fecha considerada tradicionalmente como correcta. Sin embargo, esta datación entra en conflicto con la información que el mismo Beda recoge antes en su Historia, donde afirma que el predecesor de Adeodato, Honorio de Canterbury, «murió el 30 de septiembre de 653 y, después de una vacante de dieciocho meses, Adeodato, un sajón occidental, fue elegido para la sede arzobispal y se convirtió en el sexto arzobispo. Él fue consagrado por Ithamar, obispo de Rochester, el 26 de mayo y gobernó la sede hasta su muerte, nueve años, cuatro meses y dos días más tarde». Si esta información es correcta, Adeodato habría muerto el 28 de julio de 664. Se han propuesto diversos métodos de reconciliar estas discrepancias. Frank Stenton defiende que Beda empieza a contar los años el 1 de septiembre, por lo que debe considerarse la fecha de la muerte de Honorio el 30 de septiembre de 652 según la datación moderna. Además, Stenton argumenta que los copistas medievales habrían introducido un error en los manuscritos de la Historia, y que Beda escribió que la duración del mandato de Adeodato fue de 9 años y 7 meses, en lugar de 9 años y 4 meses como se indica en los manuscritos. A partir de ello, concluye que la muerte de Adeodato ocurrió en el año entre septiembre de 663 a septiembre de 664. Este cálculo es correcto respecto al eclipse del año de la muerte, pero aún muestra una discrepancia en el día específico de la muerte, para lo que Stenton afirma que los cálculos de Beda fueron más correctos que la fecha de muerte tradicional. Stenton concluye finalmente que Adeodato murió el 28 de octubre de 663.

Otros historiadores, entre ellos Richard Abels, P. Grosjean y Alan Thacker, defienden que Adeodato murió el 14 de julio de 664. El argumento principal fue presentado por Grosjean, quien afirma que Beda recogió mal la fecha de consagración del arzobispo, el 26 de mayo de 655, que fue Jueves Santo, una fecha que no habría sido elegida normalmente para una consagración episcopal. Grosjean argumenta que el mejor método para resolver los conflictos es escoger el 14 de julio de 664 como fecha de la muerte y calcular hacia atrás con la longitud del mandato dado por Beda, que sitúa la consagración el 12 de marzo de 655. Thacker y Abels coinciden en general, aunque Thacker no da una fecha específica de consagración más allá del mes de marzo. Abels añade a los argumentos de Grosjean la asociación que hace Beda de la muerte de Adeodato con la del rey Eorcenberto, que dice se produce el mismo día. Beda afirma que la peste de 664 comenzó poco después del eclipse del 1 de mayo. Nada en la Historia contradice la fecha del 14 de julio de 664 como fallecimiento de Eorcenberto; por lo tanto, Abels considera que la fecha es la más apropiada según los datos disponibles. El historiador D. P. Kirby concuerda en que Adeodato murió en 664, aunque no da una fecha exacta.

La mayoría de los historiadores afirman que Adeodato murió de la peste que prevalecía en Gran Bretaña en el momento. Ya que Beda registra la muerte de Adeodato poco después de mencionar el brote de peste, el historiador J. R. Maddicott asegura que Adeodato y Eorcenberto fueron golpeados repentinamente por la enfermedad y murieron rápidamente. Beda no qué tipo de peste fue la causante de su muerte, pero Maddicott sostiene que, debido al tiempo de su erupción y la forma en que llegó a la isla, es probable que se tratara de peste bubónica. Aunque Beda no describe los síntomas de Eorcenberto o de Adeodato, habla de otra víctima de la enfermedad en el mismo año, quien sufría de un tumor en su muslo, parecido a las hinchazones inguinales características de la peste bubónica.

Legado
No se conocen más hechos que los reseñados de la vida de Adeodato. Su sucesor como arzobispo de Canterbury, Wighard, habría sido uno de sus clérigos, además de participante en el sínodo de Whitby. Adeodato fue considerado santo después de su muerte, con festividad el 14 de julio, aunque el Salterio de Bosworth, un libro de salmos compuesto a finales del siglo X o comienzos del XI en la abadía de San Agustín de Canterbury, da la fecha del 15 de julio. Su festividad fue designada como feria obligatoria y mayor y se incluyó, junto con las de los otros primeros arzobispos de Canterbury en dicho salterio. Adeodato fue enterrado en la antigua iglesia de la abadía, en Canterbury, pero fue trasladado al nuevo edificio abacial en 1091. Una hagiografía, o biografía del santo, fue escrita por Goscelin después de la traslación de sus reliquias, pero el trabajo se basó principalmente en el relato de Beda el venerable. El manuscrito de la De Sancto Deusdedit Archiepiscopo sobrevive como parte del manuscrito (ms) Cotton Vespasian B.xx de la Biblioteca británica. Debido a la tardía fecha del Sancto, Beda y su Historia es la principal fuente de lo poco se conoce sobre Adeodato. Fuera de la hagiografía, hay escasa evidencia del culto que le rodeaba. Su santuario sobrevivió hasta la disolución de los monasterios de 1530.

En la novela Absolución por asesinato, de Peter Berresford Ellis y ambientada durante el sínodo de Whitby, Adeodato aparece como uno de los personajes secundarios que asisten a la reunión, donde eventualmente muere a causa de la peste amarilla, aunque estos hechos sean improbables según los datos históricos expuestos anteriormente.

Notas

Referencias

Bibliografía

Bibliografía adicional

Enlaces externos
 Entrada sobre Adeodato en el proyecto de Prosopografía de Inglaterra anglosajona

Arzobispos católicos de Canterbury
Obispos de Inglaterra del siglo VII
Santos católicos de Inglaterra del siglo VII
Arzobispos del siglo VII
Fallecidos en Canterbury

Adeodato de Canterbury


A mechane (; , mēkhanḗ) or machine was a crane used in Greek theatre, especially in the 5th and 4th centuries BC. Made of wooden beams and pulley systems, the device was used to lift an actor into the air, usually representing flight. This stage machine was particularly used to bring gods onto the stage from above, hence the Latin term deus ex machina ("god from the machine"). Euripides' use of the mechane in Medea (431 BC) is a notable use of the machine for a non-divine character. It was also often used by Aeschylus. It was used to allow actors playing gods to fly through the air.

Use in ancient Rome
Stage machines were also used in ancient Rome, e.g. during the sometimes highly dramatic performances at funerals. For Julius Caesar's funeral service, Appian reports a mechane that was used to present a blood-stained wax effigy of the deceased dictator to the funeral crowd. The mechane was used to turn the body in all directions. Geoffrey Sumi proposes that the use of the mechane "hinted at Caesar's divinity." This is highly unlikely because Appian doesn't describe the mechane as a genuine deus-ex-machina device. Furthermore Caesar's apotheosis wasn't legally conducted until 42 BC and Caesar had only been worshipped unofficially as divus during his lifetime. First and foremost, Marcus Antonius attempted to arouse the masses as a means to strengthen Caesar's esteem as well as his own political power.

Religious significance
In Christian liturgy the mechane has also been identified with the cross. Ignatius calls the cross the "theatre mechane" of Jesus Christ.

See also
 Divus Julius

Notes

Ancient Greek theatre
Christian terminology

Mechane


Porkeri fjeldene er en bjergkæde i Færøerne. Den ligger ved bygden Porkeri nær Vágur på Suðuroys østkyst.

Bjerge i Færøerne
Suðuroy

Porkeri fjeldene


Turan Dursun (1934 - 4 Eylül 1990), Türk yazar, din eleştirmeni, eski imam ve müftü. İbnü'r Râvendî'nin takipçilerindendir. Yapmış olduğu araştırmalarında İslam'ı ve peygamberi Muhammed'i eleştirmiştir. Monoteistik dinler tarihi eğitimi görmüştür. Daha sonra 1966 yılında TRT'de işe başlamış ve 10 sene boyunca dini içerikli programlar yapmıştır. Emekli olduktan sonra, 1989 yılında, 2000'e Doğru dergisinde haftalık yazılar yazmaya başlamıştır. İslâm dinini açıkça eleştirdiği için köktendinci İslamcılar tarafından ölümle tehdit edilmiştir. 4 Eylül 1990'da evinin önünde faili meçhul bir suikast sonucu ölmüştür.

Yaşamı
1934'te Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı Gümüştepe (o zamanki adıyla "Yapıaltın") köyünde dünyaya geldi. Ailesinin sekiz çocuğundan biriydi. Annesi Kürt, babası Türk'tür. Beş yaşındayken bütün ailesiyle birlikte Ağrı'nın Tutak ilçesine dedesinden kalma yerlere tekrar sahip olmak ve oraları işletmek maksadıyla göç ettiler.

Ailesi ve eğitimi
Babası, aileyi geçindirmek üzere köylerde imâmlık yapmaya başladı. Kıt kanâat geçinen babasının tek arzusu, oğlunun Basra ve Kûfe'deki din alimleri gibi, çok kuvvetli bir din eğitimi alarak eşi benzeri görülmemiş bir din âlimi olmasıydı. Bu amaca yönelik olarak babası oğlunu yatılı din okullarına, Kur'an kurslarına ve birçok ünlü hocanın yanına eğitim alması için gönderdi. Bu hocalardan dinî eğitim alabilmek için Ağrı'dan Muş'a, Adana'ya ve oradan da Türkiye'nin birçok şehrine, kasabasına ve köyüne gitti. Biri hariç bütün hocalarından bedava ders gördü. İşte bu hocadan ders alabilmek amacıyla kendisinden istenilen, o zamanın parasıyla 100 TL'yi ödeyebilmek için hem esans satmaya hem de hocalık yapmaya başladı. Kendisine hocalık yapan bu kişi ise daha sonraları Ankara Elmadağ Müftülüğü'ne atandı.

Diyânet İşleri Başkanlığı'nın İlâhiyat Fakülteleri'nde sürdürdüğü Sünnî-Hanefî-Mâtûridîyye İ'tikadî mezhebi ana ilkelerine dayalı olarak Monoteistik dinler tarihi eğitimi almaya karar verdi. Askerlik çağına ulaşana kadar Kürtçe, Çerkezce ve Arapça öğrendi. Antropolojiyle de yakından ilgilendi.

Müftülük yılları
Müftülük sınavını kazandıktan sonra ilkokul diploması olmadığı için tayini yapılamadı. Bu yüzden İstanbul Mahmutpaşa İlkokulu'nu kısa sürede dışarıdan bitirdi. Sivas müftüsü iken de ortaokulu dışarıdan bitirdi ve en son liseyi tam bitirmek üzereyken silahlı bir saldırının hedefi oldu.

İlk imâmlık deneyimlerini askere alınmadan önce Tarsus'a bağlı Baltalı köyünde yaptı. Askerliğinden sonra İstanbul'da bulunan İsmailağa ve Üçbaş medreselerinde hocalık yaptı. Daha sonra müftülük yapmaya başladı. İlk olarak Tekirdağ'da müftü yardımcısı olarak göreve başladı. Ardından Gemerek'te, Altındağ'da, Sivas'ta ve son olarak da Sinop'un Türkeli ilçesinde müftü olarak görevde bulundu. 1958 yılında başlayan müftülük görevi 1966'da son buldu. Bu yıllar arasında birçok şeye tanık oldu ve sürgün edildi. Daha sonra müftülükten ayrılarak TRT'ye geçti. TRT'de prodüktör olarak çalıştı ve buradan emekli oldu.

Müftü iken İslâmiyeti, Hıristiyanlığı ve Yahudiliği hem kendi kaynaklarından hem de diğer kaynaklardan yararlanarak daha detaylı bir şekilde birbiriyle karşılaştırarak kökenlerini aramaya yönelik çalışmalar yürüttü. Yürüttüğü bu yoğun çalışmaların yanında efsaneleri ve hikâyeleri de okudu. Sürdürdüğü bu yoğun çalışmalar esnasında okuduğu efsane ve hikâyeleri kutsal metinlerdekiler ile kıyaslayan Dursun'un dinî inancında büyük sarsıntılar meydana geldi. Neticede, dinî inancında tezâhür eden bu dilemmanın etkisi altında kalarak müftülük görevinden istifâ etti.

Prodüktörlük ve yazarlık yılları
Bir arkadaşının önerisiyle Türkiye Radyo Televizyon Kurumu'nda ambar memurluğu, malzeme memurluğu, koruma memurluğu ve evrak memurluğu gibi görevlerde çalıştı. Ardından prodüktör sınavlarına girdi ve başarılı oldu. Bundan sonra TRT Kültür Müdürlüğü'nde dinî yayınların hazırlanmasında prodüktör olarak çalıştı ve birçok yapıma imzasını attı. Bunlardan en çok yankı uyandıranlar ise şunlardır: Tarihte Türkler, Başlangıcından Bu Yana İnsanlık ve Akşama Doğru. Araştırmasını kendisinin yaptığı ama bir türlü yapımına izin verilmeyen Birinci Büyük Millet Meclisi Öncesi ve Sonrası adlı bir projesi vardı. TRT'deki 16 yıllık görevinden 1982 yılında emekliye ayrıldı.

1987 yılında Doğu Perinçek'le tanıştı ve onun yardımıyla 2000'e Doğru adlı dergide Din Bilgisi adında bir sayfada yazmaya başladı. Daha sonra Saçak, Teori ve Yüzyıl gibi dergilerde de yazdı. Bunun yanı sıra birçok kitabı yayına hazırladı. İbn Haldun'un Mukaddime adlı eserini Türkçeye çevirdi. Hazırlamakta olduğu kapsamlı Kur'an Ansiklopedisi'nin ancak ilk 8 cildini tamamlayabildi.

Ölümü

Turan Dursun, 4 Eylül 1990 tarihinde İstanbul'da evinden işine giderken uğradığı bir silahlı saldırı sonucu öldürüldü. Dört yıl sonra, İslami Hareket Örgütü'ne yönelik operasyonda cinayetin çözüldüğü açıklandı. Örgüt üyesi Arif kod adlı Tamer Aslan, Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde verdiği ifadede Turan Dursun'un öldürülmesine nasıl karar verdiklerini şöyle anlattı:

Bu cinayetle ilgili yakalanan İslamî Hareket Örgütü üyelerinden İrfan Çağrıcı, müebbet hapisle cezalandırılmış olup halen tutukludur. Turan Dursun cinayetinin tetikçisi olan Muzaffer Dalmaz ise halen yurt dışında firardadır.

Turan Dursun anısına 1992-2002 yılları arasında Turan Dursun Araştırma ve İnceleme Ödülü verilmiştir.

Eserleri

Kulleteyn

Turan Dursun'un çocukluk dönemlerine ilişkin otobiyografik romanıdır. Kitabın sonraki ciltlerinin, yazarın vurulduğu 4 Eylül 1990'da evinden sivil polisler tarafından alındığı öne sürülmüştür.

Kitap, yazarın 11 yaşına kadar aldığı din eğitimi dönemini anlatır. Pek çok baskısı yapılan kitap, çizgi roman olarak da yayımlanmıştır.

Diğer
 Allah
 Din Bu-1 (Tanrı ve Kur'an)
 Din Bu-2 (Hz. Muhammed)
 Din Bu-3 (İslamda Toplum ve Laiklik)
Din Bu 4: Tabu Can Çekişiyor
 Din ve Cinsellik
 Dua
 Evren Bir Şaka mı?
 Kur'an
 Kur'an Ansiklopedisi (8 cilt)
 Kutsal Kitapların Kaynakları (3 cilt)
 Müslümanlık ve Nurculuk (1971)
 Şeriat Böyle
 Ünlülere Mektuplar

Çevirileri
 İbn-i Haldun'un Mukaddime adlı eseri (2 cilt)

Hakkında yazılan kitaplar
 Abit Dursun, Babam Turan Dursun
 Abit Dursun, Turan Dursun ve Aydınlanma
 Şule Perinçek, Turan Dursun Hayatını Anlatıyor

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Aydınlanma savaşçısı Turan Dursun bundan 23 yıl önce katledildi

1934 doğumlular
Şarkışla doğumlular
Sivas doğumlu yazarlar
1990 yılında ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Türk ateist yazarlar
Türk müftüler
Türk imamlar
Türk sekülaristler
Ateist ilahiyatçılar
Ateizm aktivistleri
İslam eleştirmenleri
İslami terör nedeniyle öldürülen insanlar
İstanbul'da ateşli silahtan ölenler
Suikast sonucu ölen Türk yazarlar
Türkiye'de cinayet sonucu ölenler
Türkiye'deki faili meçhul cinayetler
Türkiye'de öldürülen gazeteciler

Turan Dursun


Morihei Ueshiba (Japonca: 植芝盛平 Ueshiba Morihe; d. 14 Aralık 1883 - ö. 26 Nisan 1969), Aikido adlı savunma sanatının kurucusu.

O'Sensei (大先生 Büyük Üstad veya 翁先生 İhtihar Üstadı) adıyla anılmıştır.

İlk yıllar

Morihei Ueshiba, 14 Aralık 1883 tarihinde Japonya'nın Wakayama bölgesindeki Tanabe'de doğdu.

Morihei Yuki ve Yoroku'nun beş çocuğundan tek erkek çocuk olarak seçkin bir yerde yetişti. Babası kereste ve balık ticareti yapan, politik olarak aktif, zengin bir arazi sahibidir. Ueshiba oldukça zayıf ve sağlıksızdı,ayrıca kitap sever eğilimdeydi. Genç yaşta babası sumo güreşine ve yüzmeye başlamaya yüreklendirmiş ve onu çağında çok güçlü bir samuray olarak nitelendirilen büyük babası Kichiemon hikâyeleri ile eğlendirmiştir. Genç Ueshiba babasının bir politik yarışın takipçileri tarafından sardır.

Ueshiba'nın gençliğinde birçok dövüş sanatı çalıştığı bilinir; ama o yıllardaki askerlik hizmetinden dolayı çoğunda kendi başına çalışmış, hatta Yagyu Shingan-ryu'daki çalışmalarına bile kapsamlı şekilde çalışmamıştır. Kayıtlar 1901 yılında Tokyo'da kısa bir dönem Tozawa Tokusaburo altında Tenjin Shin'yo-ryu jujutsu, Nakai Masakats altında Goto-ha Yagyu Shingan-ryu 1903'ten 1908'e kadar Sakaide ve 1911'de Tanabe'de Kiyoichi Takagi altında judo çalıştığını gösteriyor. Ama sadece Hokkaido adasının kuzeyine karısı ile taşındıktan sonra, bir yerleşim yerinin çabasının parçası olarak, onun dövüş sanatının çalışmaları gerçek derinliğine kavuşmuştur. Burada olduğu için Aito-ryu aiki-jujutsu çalışmalarına uyarıcısı Takeda Sokaku altında başlamışıtır. İlk çalışmalarını buradan hareketle karakterize eder:

Takeda Sokaku ve Daito-ryu

Aikido'nun teknik müfredatı şüphesi çoğunlukla Takeda Sokaku'nun derslerinden etkilenmiştir. Ancak bazı iddialar, Takeda'nın muhasebe defterleri açıkça Ueshibanın  Daito-ryu çalışmalarına 1915 ve 1937 arasında  epey zaman harcadığını gösteriyor. Aynı zamanda önemli listelerin çoğunluğunu Takeda tarafından ödüllendirilerek almıştır: the Hiden Mokuroko, the Hiden Ogi ve the Goshin'yo te. Ueshiba kyoju dairi sertifikasını veya eğitmenlik sertifikasını 1922'de Takeda'dan aldı. Takeda henüz bir menkyo lisans olarak veya başarı lisansının üst basamağı olarak, bu zamanda bu sistem içinde yürürlüğe koymamıştır. Ayrıca 1922'de Ayabe'de Takeda'dan kılıç aktarma listesi, Kashima Shinden Jikishinkage-ryu almıştır. Ueshiba ardından Daito-ryu bir mübessili olmuştur. Takeda ile eğitim asistanı olarak, Daito-ryu adı altında sistemi diğerlerine öğretmiştir.

Aikido'nun temel teknikleri Daito-ryu müfredatında çeşitli noktalardan eğitilmiş temellere sahip görünür. Daito-ryu sistemindeki ve Aikido'daki bu teknikler için farklı adların kullanımı bir kaynak karışımı yaratmıştır. Bu parçada olmuştur çünkü Takeda Tokimune adlandırmalarının çoğunu Ueshiba ile çalışmalarının sonraki dönemde yapmıştır. İlaveten ikkajo, nikkajo, sankajo isimleri hem Daito-ryu hem Aikido'nun ilk yıllarında kullanılmıştır, daha sonra terimler ikkyo, nikkyo, sankyo yerine geçmiştir, genel gerçek isimler ilk eğitimden, ikinci eğitime ve devam ederek yorumlanmıştır. Daito-ryu'da bunlar sıklıkla grupların tekniklerine karşılık gelirken, Aikido'da sıklıkla belirli teknikler ve eklem manevralarına karşılık gelirler.

Aiki-jujutsu'dan Aikido'ya

1920'lerden 1930'ların ortalarına çalışmalarının ilk yıllarında, Ueshiba Takeda Sokaku'dan kazandığı Aiki-jujutsu tekniğini öğretmiştir. Ueshiba; Daitō-ryū'da, Hisa'nın eğitimini Takeda devralmadan önce geleceğin en yüksek dereceli insanlardan birini, [[Takuma Hisa]]'yı yetiştirmiştir. İlk çalışmaların biçimleri Ueshiba tarafından hayati noktalara (atemi) yeterli vuruş kullanımı, tam geniş müfredat, silahların geniş kullanımı ve Aikido'nun sonraki formaları içinde bulunacaklardan daha düz yönelimli teknikler karakterize edilmiştir. Bu teknikler ilk öğrencilerinden Kenji Tomiki'nin (Shodokan Aikido'nun kurucusu Tomiki-ryu da denir), Noriaki Inoue (Shin'ei Taido'nun kurucusu), Minoru Moschizuki (Yoseikan Budo'nun kurucusu), Gozo Shioda (Yoshinkan Aikido'nun kurucusu), ve Morihiro Saito (Aikikai şemsiyesi altında Aikido ilk biçimlerini korumuştur. Bazen Iwama-ryu'da karşılık gelir.) tarafından eğitimde uygulanmıştır. Bu stillerin çoğu savaş öncesi sitiller olarak nitelendirilir, ancak bazı hocalar [[İkinci Dünya Savaşı]] sonrasında Ueshiba ile iletişime ve ondan etkilenmeye devam etmiştir.

Daha sonra, Ueshiba'nın Takeda'dan yavaşça uzaklaştığı görülür ve sanatındaki uygulamalarda daha fazla değişiklere başlar. Bu değişimler sanatında karşılık gelicek olan farklı isim ayrımlarına yansır, önce Aiki-jujutsu, ardından Ueshiba-ryu,, Asahi-ryu,, Aiki-budo, ve son olarak Aikido.

Ueshiba yaşlandığında daha yetenekli, bakış açısında daha ruhani ve ayrıca sanatı bakımından daha yumuşak ve daha çevrimsel olmuştur. Vuruş teknikleri daha önemsiz ve resmi müfredat daha basitleşmiştir. Sanatının kendi anlatımında kokyu-nage veya nefes atımını rakiplerini atmak amacıyla onların hareketlerinden faydalanan yumuşak bir uyum olarak  ustaca vurgulamıştır. Bu tekniklerin çoğu direkt juijutsu stili eklem kilitleme tekniklerinden ziyade Daito-ryu'nun Aiki-no-jutsu kökenlidir.

Onisaburo Deguchi'nin ruhani etkisi

Ueshiba, Hokkaido'yu bıraktıktan sonra Ayabe'de Omoto-kyo bölgesindeki ruhani lider Onisaburo Deguchi'nin etkisi altına girdi. Ruhani gelişimine ek olarak, bu bağlantı Ueshiba'yı dövüş sanatçılığı kadar elit ve politik çevreler içinde tanınmasında da önemli etkiye sahiptir. Ayabe'deki Ueshiba Dojosu, Omoto-kyo mezhebinin üyelerini çalıştırmıştı. Omoto-kyo ilk olayı  Moğolistan'da bir ütopik koloni bulma teşebbüsü şanssızlığı ile ilişkilidir. Ancak Ueshiba nihayetinde bu hocalardan bağımsız da olsa, ona ve onun sanatına etkileri göz ardı edilemez.

Aikido'nun gerçek doğumu Ueshiba'nın deneyimlediği  spiritüel uyanışın üç örneğinin sonucu olarak ortaya çıkar.1925'teki ilk olay, ardından Ueshiba deniz subayının bokken (tahta katana) sardırılarını zarar vermeden ve deniz subayını incitmeden yendikten sonra Ueshiba bahçesine yürür ve ruhani uyanışa sahip olur.

İkinci deneyimi 1940'ta gerçekleşir.
Saat 14:00 sularında misogi uygularken, birden tüm öğrendiğim dövüş tekniklerini unuttuğum. Hocalarımın teknikleri tamamen yeni göründü. Şimdi onlar insanları atmak için değil araç değiller onlar yaşamın yetişmesi için bilgiler, erdemler ve araçlar.
1942'de ikinci dünya savaşının kötü kavgası sürerken üçüncü deneyimi gerçekleştiğinde Ueshiba "Barışın Ulu Ruhu"nun bir görüsüne sahip oldu. "Savaşçının yolu yanlış anlaşırmıştır. Diğerlerini öldürmek ve yok etmek  manasına gelmez. Yarışan ve daha iyi birini arayanlar korkunç bir hata yapar. Mahvetmek, yaralamak veya yıkmak bir insanın yapabileceği en kötü şeydir. Bir savaşçının doğru yolu böyle bir katliamı engellemektir - bu Barışın Sanatıdır, sevginin gücüdür."1927'de, Ueshiba Aikikai Hombu Dojo adlı hala var olan ilk kuracağı dojonun olduğu Tokyo'ya taşınır. 1940 ve 1942 yılları arasında Manchukuo'ya (Japonya işgalindeki Manchukuo) dövüş sanatını öğretmek birçok ziyaret yapar. 1942'de Tokyoyu terk eder ve Aikido ismini ilk defa bir sanatı içim bir ismi olarak kullandığı Ibaraki Bölgesindeki Iwama'ya taşınır. Burada Iwama dojo olarak da bilinen Aiki Shuren Dojosunu kurar. Bu zamanlar boyunca kapsamlı şekilde Japonyayı gezer, özellikle Kansai bölgesinde aikido dersleri verir.

1969'da, Morihei Ueshiba hasta oldu. 26 Nisan 1969 tarihinde kanserden, aniden hayatını kaybetti.. İki ay sonra da karısı Hatsu öldü. 1999 yılında da oğlu Kisshomaru Ueshiba öldü.

Vasiyet
Ueshiba öğrencileri tarafından saldırganlık karşısında uyum temelinde filozofik ve ahlaki dünya bakışı içeren teknikî konularda üstün gelmiş çalışmaları olan dövüş sanatları ustası olarak hatırlanır. Aikido'nun var olan birçok dalı bugün onun izinden gitmektedir.

Ueshiba'nın dövüş teknikleri hakkında birçok hikâye vardır. Örneğin çevresini kılıçlarla çevirmiş  ve aynı anda saldıran öğrencilerini sıkı çemberinden kurtulabildiği rivayet edilmektedir. Birçok öğrencisi daha sonra onu yanlarından geçerken hiç görmediklerini söyleyecektir. Başka bir hikâyede Kiai'sinin gücüyle birini ayaklarından fırlatabildiğidir.

Aikido dünyasında heyecan verici bu öykülerin üzerinde tartışmalar vardır; bazıları onları mit etrafında oluşan gerçek parlaklıkta ama insan dövüş sanatı olmayan olarak reddeder, oysa diğerleri Morihei Ueshiba'nın gerçekten böyle kahramanlıklar başarmış olduğuna inanır.

Shoji Nishio'nun bir söyleşisinde, "Aynı zamanda Butokukai'nin kurucusu Karete sensei Toyosaku Sodeyama Konishi Sensei'in dojosunda çalışırken ve bana dersi gösterirken şöyle dedi: 'Sanki bir hayalet gibi biriyle tanıştım, ona bir kere bile vuramadım.' Sodeyama Sensei'in birisine bile birine  vuramamasından hayrete düşmüştüm. O biri O-Sensei'di." der.

Bugün için, Ōmoto-kyō ruhbanları her 29 Nisan'da Iwama'da Aiki Shrine'de Ueshiba'nın onuruna bir tören düzenler.

Yıllar boyunca, Ueshiba geniş çapta öğrenciyi eğitmiştir, birçoğu kendi doğrularında büyük hocalar haline gelmişlerdir. Bunların çoğu Uchideshi'dir veya yatılı öğrencilerdir. Yaklaşık olarak dört nesil öğrencisi vardır. Bir kısmen liste aşağıdakilerdir:

Ayrıca bakınız
Aikido
Kisshomaru Ueshiba
Moriteru Ueshiba

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Morihei Ueshiba Aikido'nun yaratıcısı O'sensei Morihei Ueshiba'nın hayatı hakkında ayrıntılı bilgiler.

1883 doğumlular
1969 yılında ölenler
Dövüş sanatçıları
Japonya'da kanserden ölenler

Morihei Ueshiba


ශ්‍රී ලංකාවේ තරුණ ප්‍රජාව දේශපාලනික වශයෙන් සවිබල ගැන්වීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා ජාතික තරුණ පාර්ලිමේන්තුව ස්ථාපිත කර ඇත. එය ශ්‍රී ලංකා රජයේ යෞවන කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ අධීක්ෂණය යටතේ ක්‍රියාත්මක වේ. මෙම යොවුන් පාර්ලිමේන්තුවේ කටයුතු පවත්වාගෙන යාමට අවශ්‍ය පහසුකම් ශ්‍රී ලංකා ජාතික තරුණ සේවා සභාව විසින් සපයනු ලැබේ.

ශ්‍රී ලංකා යොවුන් පාර්ලිමේන්තුව ප්‍රථම වරට ආරම්භ වන්නේ 2011 වසරේදීය.ශ්‍රී ලංකාවේ 5 වන යොවුන් පාර්ලිමේන්තුව දැනට ක්‍රියාත්මක වේ. එය සාමාජිකයින් 360 කින් සමන්විත වේ. පැතුම් රණසිංහ ආරච්චිලාගේ මහතා දැනට අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කරයි.

ජාතික යොවුන් පාර්ලිමේන්තුවේ මූලිකත්වයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ තරුණ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති රැසක් සිදු කර ඇත. යොවුන් පාර්ලිමේන්තු පනත ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට සහ ශ්‍රී ලංකාවේ තරුණ ප්‍රතිපත්තිය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට යොවුන් පාර්ලිමේන්තුව මේ වන විට කටයුතු කරමින් සිටී.

ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු යොවුන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් රැසක් මේ වන විට ජාතික හා ජාත්‍යන්තර වශයෙන් වගකිවයුතු තනතුරුවලට පත්වී ඇත.

ශ්‍රී ලංකා ජාතික තරුණ පාර්ලලිමේන්තුව


Auerberg, Almanya'nın batısında Kuzey Ren-Vestfalya eyaleti Bonn kentine bağlı bölge. Bonn'un kuzey ucunda yer alır. Kuzeyinde Graurheindorf ve Buschdorf, batısında Tannenbusch, güneyde ise Nordstadt ve Bonn-Castell ile komşudur.

Auerberg


Vilfredo Frederico Damaso Pareto (15 Temmuz 1848, Paris – 19 Ağustos 1923, Cenova), İtalyan iktisatçı ve sosyolog.

Fizik ve matematik öğrenimi gördükten sonra 1869'da Torino Teknik Üniversitesi'nde fizik doktorası aldı. Demir çelik sanayisinde çalıştı ve ekonomik konularda makaleler yazdı. 1874'te Coğrafya Akademisi'ne seçildi ve 1877'den itibaren ekonomik teorilerle ilgili eserlerini yayınlamaya, 1894'te Lozan Üniversitesi'nde Leon Walras'dan boşalan ekonomi politik kürsüsünde ders vermeye başladı.

1912'ye kadar iktisadi konularda yazan Pareto, Walras'la birlikte Lozan Ekolü'nün kurucusu olarak bilinir. İktisat Teorisi'ne matematik analiz metotlarını uygulamıştır. Maliyetler, üretim ve değer teorilerine yeni anlayışlar getirmiştir. Zaman ve mekana bağlı olmaksızın bütün ülkelerde gelir dağılımını gösteren eğrilerin üst kademelerindeki eğiminin hep aynı kaldığını ifade eden Pareto Kanunu'nu tanımlamıştır.

Eserleri
 Seçkinlerin Yükselişi ve Düşüşü (1901) ISBN 975-8717-14-6
 Sosyalist Sistemler (1902-1903)
 Ekonomi Politik Elkitabı (1906)
 Genel Sosyoloji Dersleri (1916)

Ayrıca bakınız
 Pareto verimliliği

Dış bağlantılar
Pareto Prensibi Örnek Uygulaması

1848 doğumlular
Paris doğumlular
1923 yılında ölenler

20. yüzyıl filozofları
İtalyan ekonomistler
İtalyan filozoflar
İtalyan sosyologlar

Medya kurucuları
Devrim teorisyenleri
Kalite
Elit teorisi

Vilfredo Pareto