The United Kingdom Atomic Energy Authority is a UK government research organisation responsible for the development of fusion energy. It is an executive non-departmental public body of the Department for Energy Security and Net Zero (DESNZ).

The authority focuses on United Kingdom and European fusion energy research programmes at Culham in Oxfordshire, including the world's most powerful operating fusion device, the Joint European Torus (JET). The research aims to develop fusion power as a commercially viable, environmentally responsible energy source for the future.

A record 59 megajoules of sustained fusion energy was demonstrated by scientists and engineers working on JET in December 2021.

United Kingdom Atomic Energy Authority owns the Culham Science Centre and has a stake in the Harwell Campus, and is involved in the development of both sites as locations for science and innovation-based business.

On its formation in 1954, the authority was responsible for the United Kingdom's entire nuclear programme, both civil and defence, as well as the policing of nuclear sites. It made pioneering developments in nuclear (fission) power, overseeing the development of nuclear technology and performing much scientific research. However, since the early 1970s its areas of work have been gradually reduced, with functions transferred to other government organisations as well as to the private sector.

UKAEA has also been involved in undertaking safety and reliability assessments for outside bodies, due to its long running experience in such work within the nuclear field.

History
The authority was established on 19 July 1954 when the Atomic Energy Authority Act 1954 received royal assent and gave the authority the power "to produce, use and dispose of atomic energy and carry out research into any matters therewith".

The United Kingdom Atomic Energy Authority was formed from the Ministry of Supply, Department of Atomic Energy and inherited its facilities and most of its personnel on its formation.

The first chairman was Sir Edwin Plowden, with board members running the three major divisions:
 Industrial Group: Sir Christopher Hinton
 Research Group: Sir John Cockcroft
 Weapons Group: Sir William Penney

United Kingdom Atomic Energy Authority inherited nearly 20,000 employees, which doubled to 41,000 by 1961. Most of United Kingdom Atomic Energy Authority's early activities were related to the United Kingdom's nuclear weapons programme, and the need for plutonium, highly enriched uranium, and materials for hydrogen bombs. Between 1952 and 1958 UKAEA carried out 21 nuclear weapon tests in Australia and the Pacific.

Following the Atomic Energy Authority Act 1971, the authority was split into three, with only research activities remaining with the Authority. The Radiochemical Centre Ltd took over production of medical and industrial radioisotopes and was later privatised in 1982 as Amersham plc. British Nuclear Fuels Ltd (BNFL) took over nuclear fuel and weapons material producing activities: the manufacturing plant at Springfields, the enrichment plant at Capenhurst, the spent-fuel facility at Windscale, and the dual-purpose Calder Hall and Chapelcross military plutonium producing reactors.

The Atomic Energy Authority (Weapons Group) Act 1973 transferred responsibility for management of the UK's nuclear deterrent, including the Atomic Weapons Research Establishment at Aldermaston, directly to the Ministry of Defence.

In 1982 the authority was involved in the creation of Nirex, to develop and operate radioactive waste disposal facilities in the United Kingdom.

The Atomic Energy Authority Act 1986 put the authority into trading fund mode, requiring it to act and account as though it were a commercial enterprise and become self-financing.

The authority was then split again by the Atomic Energy Authority Act 1995, with the more commercial parts transferred into a public company AEA Technology, which was then floated on the London Stock Exchange in 1996. The nuclear facilities used for the UK's research and development programme, which held large decommissioning liabilities, were retained. The role of the authority became to decommission these nuclear assets and to restore the environment around the sites. From the early 1990s the authority completed more decommissioning work than anyone in Europe, and had considerable success in regenerating former nuclear sites for commercial use.

Following the Energy Act 2004, on 1 April 2005 the UK's specialist nuclear police force, the UK Atomic Energy Authority Constabulary, was reconstituted as the Civil Nuclear Constabulary. Responsibility for the force was also removed from the authority and transferred to the Civil Nuclear Police Authority. The 2004 Act also established the Nuclear Decommissioning Authority (NDA), which on 1 April 2005 took ownership and responsibility for the liabilities relating to the cleanup of UK nuclear sites. The authority became a contractor for the NDA for the decommissioning work at Dounreay, Harwell, Windscale, Winfrith and the JET facilities at Culham.

On 1 April 2008, the Authority announced a major re-structuring to meet its decommissioning obligations with the NDA. A new wholly owned subsidiary, UKAEA Limited, was formed with established expertise from the existing company, to focus on nuclear decommissioning and environmental restoration management and consultancy in the United Kingdom and international markets.

At the same time, Dounreay Site Restoration Limited (DSRL) was formed out of the existing Authority team at Dounreay and was licensed by the Health and Safety Executive to operate the site and carry out its decommissioning under the Authority's management. DSRL became a subsidiary of United Kingdom Atomic Energy Authority Limited.

In parallel with these changes, the site at Windscale in Cumbria was transferred to Sellafield Ltd, a site licence company under contract to the NDA, following close review and scrutiny by the Health and Safety Executive and environmental and security regulators. The majority of authority employees at the site transferred to Sellafield Ltd.

On 2 February 2009, the authority announced the next stage in restructuring. Research Sites Restoration Limited (RSRL), was formed from the existing teams at Harwell in Oxfordshire and Winfrith in Dorset and licensed by the Health and Safety Executive to operate those sites. RSRL continued the decommissioning programmes for Harwell and Winfrith on behalf of the NDA. RSRL also became a subsidiary of UKAEA Limited.

In October 2009, Babcock International Group plc acquired UKAEA Limited, the nuclear clean-up subsidiary of the authority, including its subsidiary companies DSRL and RSRL.

In 2009 the Culham Centre for Fusion Energy (CCFE) was launched as the new name for the home of United Kingdom fusion research.

In 2014 UKAEA announced the creation of a new branch of research, using expertise gained from the remote handling system created for JET to form a new centre for robotics known as RACE (Remote Applications in Challenging Environments).

The Authority has continued to expand its facilities at Culham in recent years, with the opening of a Materials Research Facility in 2016 and creation of the Oxfordshire Advanced Skills apprentice training centre.

Current activities
United Kingdom Atomic Energy Authority states its mission as "To lead the delivery of sustainable fusion energy and maximise the scientific and economic benefit." Its research programmes include a number of laboratories and other facilities at the Culham site.

Facilities and programmes

Culham Centre for Fusion Energy (CCFE)

The UK's national laboratory for fusion research, CCFE undertakes plasma theory and modelling studies to establish the physics basis for future fusion powerplants. It also studies the materials and engineering technology of tokamak fusion reactors. The centrepiece of CCFE's programme is the MAST Upgrade spherical tokamak experiment - the successor to the MAST device - which is expected to begin operation in 2019.

CCFE also operates and maintains the Joint European Torus (JET) for its research partners around Europe, and is a member of the co-ordinated R&D programme led by the EUROfusion consortium.

Materials Research Facility
UKAEA's Materials Research Facility carries out micro-characterisation of radioactive materials for researchers in both fusion energy and nuclear fission. It is open to users from academic and commercial organisations, aiming to bridge the gap between university laboratories and those at nuclear licensed sites. It is part of the National Nuclear Users' Facility and has received funding from the Henry Royce Institute. On the 14th of October 2022 the Materials Research Facility opened its extension.

Oxfordshire Advanced Skills
A partnership between United Kingdom Atomic Energy Authority and the Science & Technology Facilities Council, Oxfordshire Advanced Skills is an apprentice training centre located at Culham Science Centre. It offers training for technicians in engineering and hi-tech disciplines, with the intention of providing employers with highly skilled recruits ready to enter the workplace. Training is provided by the Manufacturing Technology Centre.

Remote Applications in Challenging Environments (RACE)

RACE is a test facility for robotics and autonomous systems. It grew out of UKAEA's remote handling operations at the JET nuclear fusion device, which date back to the 1990s. The UK Government funded the construction of the RACE centre at Culham with the intention of taking the knowledge gained at JET into other industries with 'challenging environments' where it is difficult for humans to perform work. RACE currently works with organisations in nuclear fusion and fission, with large physics facilities and with autonomous vehicle developers.

Spherical Tokamak for Energy Production (STEP)

The £220 million STEP programme aims to accelerate the delivery of fusion power to the energy market. STEP will be a prototype powerplant capable of demonstrating fusion as a viable technology for electricity generation. It uses the compact 'spherical tokamak' concept developed by UKAEA at Culham Centre for Fusion Energy. STEP is currently in a five-year conceptual design phase and is expected to be constructed and operational by 2040.

H3AT and FTF
In December 2017, UKAEA announced plans for two further fusion research centres: Hydrogen-3 Advanced Technology (H3AT) and Fusion Technology Facilities. H3AT, located at Culham, will study the processing and storage of tritium, one of the two fuels expected to supply commercial fusion reactors. The Fusion Technology Facilities, based at both Culham and at a new UKAEA Yorkshire site in Rotherham, South Yorkshire, carries out thermal, mechanical, hydraulic and electromagnetic tests on prototype components to replicate the conditions experienced inside fusion reactors.

Coat of arms

Locations
Authority site locations:

 Culham Science Centre, Culham, Oxfordshire
 Harwell Science and Innovation Campus, Oxfordshire
 Advanced Manufacturing Park, Rotherham

Historical site locations:

 Atomic Weapons Establishment, Aldermaston, Berkshire
 Capenhurst (near Chester)
 Chapelcross nuclear power station, Chapelcross (near Annan, Dumfries and Galloway)
 Culcheth (near Warrington)
 Daresbury Laboratory, Daresbury (near Warrington)
 Dounreay, Caithness
 Windscale (now part of Sellafield)
 Risley (near Warrington)
 Springfields (near Preston)
 Winfrith, Dorset

See also
 Atomic Energy Authority Act
 Atomic Energy Research Establishment
 Atomic Weapons Research Establishment
 Nuclear weapons and the United Kingdom
 BNFL
 John Dolphin CBE
 Nuclear Decommissioning Authority
 Nuclear power in the United Kingdom
 UK Atomic Energy Authority Constabulary
 Campaign for Nuclear Disarmament
 United States Atomic Energy Commission

References

External links

Culham Centre for Fusion Energy website
 Dounreay Site Restoration Limited (DSRL) Website
 Research Sites Restoration Limited (RSRL) Website
 UKAEA History – The First Fifty Years
 Harry Cartwright - Daily Telegraph obituary

Culham Centre for Fusion Energy
Department for Business, Energy and Industrial Strategy
Government agencies established in 1954
Governmental nuclear organizations
1954 establishments in the United Kingdom
1954 in technology
1954 in the environment
Non-departmental public bodies of the United Kingdom government
Nuclear energy in the United Kingdom
Organisations based in Oxfordshire
Science and technology in Oxfordshire
Scientific organizations established in 1954

United Kingdom Atomic Energy Authority


.md Moldova için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Moldova
md
md

.md


Metro Luminal es una banda de rock alternativo de Estonia formada en 1988 en la ciudad de Tallinn. es uno de los grupos de rock más escuchados en su país.

El ex-intrgrante Allan Vainola fue integrante de Vennaskond.

Integrantes

Formación Actual

 Rainer Jancis - vocalista, guitarra
 Andres Vana - guitarra, bajo
 Kalle Nettan - bajo
 Kristo Rajasaare - batería
 Tanel Paliale - teclado

Exintegrantes

 Allan Vainola - vocal (1988 - 1997)
 Lauri Tikerpe - vocal (1996)

Discografía

Álbumes de estudio

 1994: "Ainult Rottidele" (en el 2003 salió una remasterización llamada Ainult... en CD)
 1995: "Metro Luminal" (en el 2004 salió una re-edición llamada Coca Cola en CD, siendo el mismo álbum)
 1998: "Sinus"
 2004: "Reboot"
 2018: "Üheksast viieni"

Compilaciones

 1993: "Tagumine paar välja 2."
 1995: "Hello"
 1995: "Kuldmehike: Hit 1"
 1996: "Eesti hit 5"
 2004: "Coca Cola"
 2006: "Rock romantika"
 2008: "Sassis"
 2013: "Eesti 90 Ndad"

Enlaces externos

 Metro Luminal en dcc.ttu.ee. Página traducida al Estonio.

Grupos de música de Estonia
Grupos de rock de Estonia
Grupos de rock alternativo de Estonia
Grupos de música de los años 1980
Grupos de música de los años 1990
Grupos de música de los años 2000
Grupos de música de los años 2010
Grupos de música de los años 2020
Grupos de música formados en 1988
Grupos de música formados en los años 1980

Metro Luminal


Kiril Alfabesi'nde bir harf. C'ye yakın bir ses olan  sesini verir.

Ђ: Büyük harf Dje

ђ: Küçük harf Dje

Ђ

Ђ


Walter Scharpff (* 6. März 1894 in Stuttgart; † 21. Juli 1974 ebenda) war ein deutscher Internist.

Leben
Nach dem Abitur 1912 am Dillmann-Gymnasium in Stuttgart studierte Scharpff Medizin an den Universitäten Tübingen, Freiburg im Breisgau und München. Er war seit dem Wintersemester 1912/13 Mitglied der Akademischen Verbindung Igel Tübingen. 1920 wurde er in Tübingen promoviert. Mit Hellmut Weese war er 1932 beteiligt an der Einführung des Evipans in Deutschland. Ab 1935 war er Chefarzt der Inneren Abteilung am Krankenhaus vom Roten Kreuz in Stuttgart-Bad Cannstatt. Von 1952 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 1965 war er Chefarzt der Inneren Abteilung des Bethesda-Krankenhauses in Stuttgart.

1951 übernahm er kommissarisch die Leitung des Verbandes der leitenden Krankenhausärzte Deutschlands und war von 1952 bis zu seinem Rücktritt im Mai 1960 ordentlicher Vorsitzender. 1954 wurde Scharpff für seine Verdienste um das deutsche Krankenhauswesen der Titel eines Professors verliehen.

Er veröffentlichte überwiegend auf dem Gebiet der Erkrankungen des Magens, der Leber, der Galle und der Gefäße.

Er heiratete  Dr. phil. Sabine Foerster, eine Tochter des Theologen Erich Foerster.

Ehrungen
 Ehrenvorsitzender des Verbandes der leitenden Krankenhausärzte Deutschlands
 1966: Großes Verdienstkreuz mit Stern der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Ärzteblatt für Baden-Württemberg. Bd. 14 (1959), S. 49 f.
 Professor Dr. Walter Scharpff wird 80 Jahre alt. In: Das Krankenhaus. Bd. 66 (1974), S. 72.
 Prof. Dr. med. Walther [sic!] Scharff †. In: Das Krankenhaus. Bd. 66 (1974), S. 393.

Einzelnachweise

Internist
Mediziner (20. Jahrhundert)
Sachbuchautor (Medizin)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes mit Stern
Ehrenprofessor des Landes Baden-Württemberg
Korporierter (Studentenverbindung)
Person (Stuttgart)
Person (Deutsches Rotes Kreuz)
Deutscher
Geboren 1894
Gestorben 1974
Mann

Walter Scharpff


BIOS, (Basic Input-Output System) (Temel Giriş-Çıkış Sistemi). EPROM adı verilen bir yonga üzerinde ROM Bellek (Read Only Memory, tr: Salt Okunur Bellek) biçiminde yer alan bir tür yazılımdır. Bilgisayar açıldığı anda işlemciye tüm diğer donanımları sırasıyla tanıtır. Donanımların temel iletişim protokollerini belirler. İşletim sisteminin başlangıç öğelerinin herhangi bir sürücüden (hard disk sürücüsü, CD-ROM vb.) yüklenmesini sağlar. İşletim sistemi çalışırken donanım ve işletim sistemi arasındaki ilişkileri düzenler.

Çalışması
Basic Input Output System (temel giriş çıkış sistemi)ın kısaltması olarak okunan BIOS, işletim sistemiyle donanım arasındaki bütün bağımsız sürücü programlarını yönetir. Donanım üreticileri, sürücüleri her işletim sistemine özgü olarak verir. İşletim sistemleri farklı yapılardaki PC'lerde çalışabilir (Windows Mac'te, Mac Windows'ta), ancak farklı donanımları işletim sistemine tanıtan BIOS'dur. Bellekte çalışan bir arabirimdir ki, işletim sistemi ile donanım arasındaki, sürücüler toplamını içeren yazılımdır. Bir kısmı ROM denilen bellek çiplerine yüklüdür. Bios'un üç kaynağı vardır:
 Anakarttaki ROM (read only memory: salt okunur bellek) çipi: klavye, disket sürücü, sabit sürücü, seri port ve paralel portların sürücüleri),
 Adaptör kartındaki ROM,
 Diskten yüklenen sürücüler.

Anakarttaki BIOS sistemi çalıştıran ilk sürücü yazılımıdır. BİOS bütün sürücüleri içermez, birçok ek kart takıldığında bunların içindeki ROM'un kodunu okuyarak işletim sistemi açılmadan önce sürücüyü yükler.
BIOS'la CMOS (complementary metal oxide semiconductor) RAM karıştırılmamalıdır. (1) Anakart biosu bir çipte sabittir. CMOS RAM denilen ve pille çalışan ve anakartta ayrıca bulunan RTC/NVRAM (gerçek zamanlı saat/kalıcı bellek: REAL TİME CLOCK/NONVOLATİLE MEMORY) sayısal bir saat çipidir.

"BIOS setup"'a girmek için PC'yi açtıktan sonra ekranda ilk görünen ve belleği saydıran ve BIOS bilgisini görüntüleyen ekrandayken F takımından bir tuşa basıldığında "BIOS setup"'a girilir. Burada fabrika ayarları önceden kuruludur, bu ayarlar değiştirilirse, değişiklik CMOS RAM'a işlenir ve her açılışta BIOS bu bilgileri okuyarak açılışı yönlendirir. BIOS şu işlevlere sahiptir:

Bütün anakartlarda ROM BIOS yazılımı yüklü bir çip vardır, ilk açılışta POST (power on self test) ekrana gelir: işlemci, bellek, çip seti, video adaptörü, disk denetleyicileri, disk sürücüleri, klavye temel bileşenlerinin test edilmesidir. Sürücü yükleme hataları burada belli olur. Mesela MBR'de hata varsa, DISK BOOT FAILURE, açılış sektörünü bulamadım diye uyarır.
BIOS Setup: Sistem ayarları ekranıdır.
Açılış yükleyicisi: Disk sürücüleri okuyan ve geçerli bir ana açılış sektörüne bağlanan yükleyici. Bu sektörde işletim sisteminin temel dosyaları bulunur. İşletim sistemleri, açılış yükleyicisindeki temel dosyaları genellikle MBR'ye yazarlar. Linux'un açılış yükleyicisi olarak kullandığı programlardan GRUB, başka platformların açılış yükleyicisini de okutabilir. Salt okunurdur yani üzerine yazılamaz, ROM kalıcı belleği, güç kesilse bile silinmez, açılış yönergelerini depolar. Sıkça sanıldığı gibi ROM VE RAM zıt anlamlı değildir (2).Ekran sürücüleri diskten yüklenmez, ROM'dadır, çünkü PC açılırken sürücüler yüklenmemişse ekran görünmez, klavye çalışmaz ve hiçbir sisteme girilemez.

ROM çipleri dört çeşittir:
ROM (salt okunur), PROM, (programlanabilir), EPROM (silinebilir), EEPROM (Flash ROM, elektrikle silinebilir).
Son teknikte kullanılan Flash ROM'ların özelliği çipin karttan çıkarılmadan, hatta bilgisayar kasası açılmadan progamlanabilmesidir. Güncellenmiş ROM'un anakart üreticisinin sitesinden indirilerek yüklenmesi BIOS terfii için yeterlidir.
AMI, Award, Phoenix gibi büyük bios üreticileri tanınmıştır ve birçok OEM bağımsız olarak kendi ROM'larını üretmektedir. (3).

Yazılım Üreticileri
 Phoenix Technologies
 Award Software (1998'de Phoenix bünyesine katılmıştır.)
 Insyde Software
 Micro Id research (MRBIOS)
 General Software
 AMI (American Megatrends)

Bilgisayarın yazılımlarını ve donanımlarını hazır hale getirir. Bu işleme booting denir.
BIOS (Basic Input/Output System; Temel Giriş/Çıkış Sistemi), bilgisayarın ilk açılma işlevini yerine getiren yazılımdır.
BIOS yazılımı bilgisayarda kuruludur ve bilgisayar açılırken bilgisayar tarafından işletilen ilk koddur ("önyükleme bellenimi- boot firmware"). BIOS'un temel işlevi işletim sistemini yüklemek ve başlatmaktır; bilgisayarı diğer donanım ve yazılımların çalışmasına hazır hale getirmektir. Bilgisayar başlatıldığında BIOS'un ilk işi klavye, hard disk, CD/DVD sürücüsü, fare gibi sistem aygıtlarını tanımlamak ve kullanıma hazırlamaktır.

BIOS yazılımı geçici olmayan ROM yongası üzerinde depolanır. Sistemin tamamlayıcı yonga setini oluşturan çeşitli aygıtların işleyişinin bilgisine sahip olması dahil olmak üzere, BIOS yazılımı söz konusu sistemin belirli tipi ile çalışması için özel olarak dizayn edilmiştir. Modern bilgisayar sistemlerinde, BIOS yonga içeriği BIOS  yazılımının  yükseltilmesine izin verecek şekilde  yeniden yazılabilir.

Ayrıca BIOS kullanıcının anakart ile ilgili sıkıntılarını ya da isteklerini giderebileceği merkez olarak tanımlanabilir. Örneğin bilgisayarınızı istediğiniz bir zamanda açtırmak, CPU sıcaklığını kontrol etmek, anakart üzerinde bulunan onboard olarak isimlendirilen birimlerin kapatılması ya da aktifleştirilmesi vb. işlemlerin yapılması için kullanıcılara esneklik kazandıran bir yönetim birimidir ve her zaman yeni teknolojiler karşısında güncellenebilir. Tabi gerekli donanımın olması ya da anakartın bu işlemleri desteklemesi gerekir. Örnek vermek gerekirse anakartınız maximum 1 GB RAM'i desteklemekte ama siz daha fazla bellek eklemek istiyorsunuz. Bunun tek çözümü anakartınızın sitesinden indireceğiniz küçük dosyaları disketlere aktarmak ve cihazınızı floppy'den boot edip yüklemeyi gerçekleştirmek yükleme sırasında notlarına göz atarsanız yükleme sonucunda neler kazanabileceğinizi öğrenebilirsiniz. Ancak bu işlem son derece ciddi bir işlemdir. İşlemin herhangi bir nedenden dolayı yarıda kesilmesi (elektrik kesilmesi, disket okumaması vb.) durumunda güncelleştirme yarıda kesilecek ve var olan sistem zarar görecektir ve anakartınız bir daha açılmayacaktır. Bu yüzden mutlaka UPS(kesintisiz güç kaynağı) kullanılması gerekir.
Bilgisayarın ana ayarı gibi düşünülmelidir.

BIOS aynı zamanda kullanıcı arabirimine (kısaca UI-user interface) de sahiptir. Genellikle bu, bilgisayar başlatıldığında klavyedeki belli bir tuşa basılarak erişilen bir menü sistemidir. BIOS kullanıcı arabiriminde kullanıcı:

 Bilgisayar donanımını yapılandırabilir.
 Sistem saatini ayarlayabilir.
 Sistem bileşenlerini etkinleştirebilir ya da devre dışı bırakabilir.
 Hangi cihazların  potansiyel önyükleme aygıtı olarak seçilebilir olduğunu seçebilir.

İkincil BIOS
Sistem BIOS'u güncellemesi sırasında oluşabilecek elektrik kesintisi veya elektrik dalgalanmasının haricinde Win.Cih virüsü gibi BIOS'u bozabilecek normal şartlarda sistemi açılmaz haline gelmesi ile sonuçlanacaktır. Bu ve buna benzer sorunları ortadan kaldırmak için geliştirilen İkincil BIOS uygulamaları mevcuttur.

Dual BIOS
1999 yılında GIGABYTE Dual BIOS technology adıyla duyurulan 2. bios yedek bios üzerinden bozulan biosun tekrar programlanmasına olanak sağlar.

Dezavantajı BIOS yongalarının anakart üzerine lehimli oluşudur.

Safe BIOS
MSI anakart firması tarafından geliştirilen BIOS teknolojisidir. Tek bir BIOS üzerinde yazılım 2 farklı alanda kayıtlıdır. Birçok otorite tarafından bu durumun %100 güvenilir olmayacağı ima edilmiştir.

Twin BIOS
GIGABYTE Dual BIOS teknolojisine göre tek artısı çıkartılabilir lehimsiz BIOS yongası şeklinde olması son kullanıcılar açısından posta siparişi ile tamir edilebilir oluşu sayesinden dikkat çekmiştir.

Hız Aşırtırma
Bazı BIOS çipleri hız aşırtırmaya (overcloking) imkân tanır. Hız aşırtırma BIOS'un üretim kapasitesini zorlaması demektir. Hız aştırma işlemi uzun vadede bileşen ömrüne zarar verebilir. Ayrıca aşırı ısınma ve kendini yok etme gibi sonuçlar doğurabilir.

Dış bağlantılar

Terminoloji
İlk olarak CP/M işletim sisteminde, booting sürecinde CP/M yüklenirken hardware (CP/M makinaları genellikle ROM'larında basit bir boot loader'a sahiptir.) ile doğrudan bağlantı kuran bölüm olarak görüldü. Çoğu DOS versiyonu "IBMBIO.COM" ya da "IO.SYS" adı verilen CP/M BIOSa analog olarak bağlı dosyalara sahiptir.

Dipnotlar
 Mueller: 2001, s. 327 vd.
 Mueller, a.g.e.
 Mueller, a.g.e., s. 339

Kaynakça
 Scott Mueller, Herkes İçin PC Donanım Bakım Kılavuzu, Çev. Mehmet Çömlekçi, Alfa Y., İst. 2001.

Bilgisayar donanımları
Sistem yazılımları
Bilgisayar terimleri
Bilgisayar birimleri
CP/M

BIOS


HMS King George V was the lead ship of her class of four dreadnought battleships built for the Royal Navy in the early 1910s. She spent the bulk of her career assigned to the Home and Grand Fleets, often serving as a flagship. Aside from participating in the failed attempt to intercept the German ships that had bombarded Scarborough, Hartlepool and Whitby in late 1914, the Battle of Jutland in May 1916 and the inconclusive action of 19 August, her service during the First World War generally consisted of routine patrols and training in the North Sea.

After the war, King George V became flagship of the Home Fleet and then of the Reserve Fleet before she was assigned to the Mediterranean Fleet in late 1920. The ship evacuated refugees during the Great fire of Smyrna in September 1922 before returning home at the beginning of 1923. King George V was reduced to reserve and used as a training ship until late 1926 and was sold for scrap later in the year in accordance with the terms of the Washington Naval Treaty.

Design and description
The King George V-class ships were designed as enlarged and improved versions of the preceding  . King George V had an overall length of , a beam of  and a draught of . She displaced  at normal load and  at deep load; by 1918, the ship's deep displacement had increased to . Her crew numbered 869 officers and ratings upon completion and 1,114 in 1916.

The ships of the King George V class were powered by two sets of Parsons direct-drive steam turbines, each driving two shafts, using steam provided by 18 Babcock & Wilcox boilers. The turbines were rated at  and were intended to give the battleships a speed of . During her sea trials on 4 November 1912, King George V reached a maximum speed of  from . She carried enough coal and fuel oil to give her a range of  at a cruising speed of .

Armament and armour
Like the Orion class, the King George Vs were equipped with 10 breech-loading (BL)  Mark V guns in five hydraulically powered twin-gun turrets, all on the centreline. The turrets were designated 'A', 'B', 'Q', 'X' and 'Y', from front to rear. Their secondary armament consisted of 16 BL  Mark VII guns. Eight of these were mounted in the forward superstructure, four in the aft superstructure, and four in casemates in the side of the hull abreast of the forward main gun turrets, all in single mounts. Four 3-pounder () saluting guns were also carried. The ships were equipped with three 21-inch (533 mm) submerged torpedo tubes, one on each broadside and another in the stern, for which 14 torpedoes were provided.

The King George V-class ships were protected by a waterline  armoured belt that extended between the end barbettes. Their decks ranged in thickness between  and 4 inches with the thickest portions protecting the steering gear in the stern. The main battery turret faces were  thick, and the turrets were supported by  barbettes.

Modifications

A fire-control director was installed on the roof of the spotting top in 1914, before the start of the war in August; her original pole foremast was reinforced by flanged girders to stiffen it and allow it to bear the weight of the director. By October 1914, a pair of  anti-aircraft (AA) guns had been added. The torpedo nets were removed in 1915–1916. Approximately  of additional deck armour was added after the Battle of Jutland and a medium-length rangefinder was added atop the conning tower. Around the same time, the ship was modified to use a kite balloon. By April 1917, the 4-inch guns had been removed from the hull casemates as they were frequently unusable in heavy seas. The casemates were plated over and some of the compartments were used for accommodations. That same year, the spotting top was enlarged and the foremast was fitted with full-sized tripod legs to handle the additional weight. Her stern torpedo tube was removed in 1917–1918 and flying-off platforms were fitted on the roofs of 'B' and 'Q' turrets during 1918.

Construction and career

King George V, named after the reigning King of Great Britain, George V, was the first ship of her name to serve in the Royal Navy. The ship was initially going to be named Royal George, but was renamed in 1910. She was laid down at HM Dockyard, Portsmouth on 16 January 1911 and launched on 9 October. She was completed just over a year later, in November 1912, at a cost of £1,961,096 and was commissioned on 16 November. King George V was assigned to the 2nd Battle Squadron, commanded by Vice-Admiral Sir George Warrender, and was the squadron flagship by 18 February 1913. She was later joined by her three sister ships and they represented the Royal Navy during the celebrations of the re-opening of the Kaiser Wilhelm Canal in Kiel, Germany, 23–30 June 1914, held in conjunction with Kiel Week. Princess Irene of Hesse and by Rhine and her sons visited King George V on 24 June, followed by Kaiser Wilhelm II the next day. An "at home" was held on board on the 26th to which all the notables of Kiel were invited, with Admiral Warrender's wife, Maude, acting as hostess. On 29 June, Warrender hosted a lunch for many of the senior admirals of the Imperial German Navy, including Großadmiral (Grand Admiral) Alfred von Tirpitz, and Admirals Friedrich von Ingenohl and Carl von Coerper.

First World War

Between 17 and 20 July 1914, King George V took part in a test mobilisation and fleet review as part of the British response to the July Crisis. Arriving in Portland on 25 July, she was ordered to proceed with the rest of the Home Fleet to Scapa Flow four days later to safeguard the fleet from a possible surprise attack by the Imperial German Navy. In August 1914, following the outbreak of the First World War, the Home Fleet was reorganised as the Grand Fleet, and placed under the command of Admiral Sir John Jellicoe. Repeated reports of submarines in Scapa Flow led Jellicoe to conclude that the defences there were inadequate and he ordered that the Grand Fleet be dispersed to other bases until the defences be reinforced. On 16 October the 2nd BS was sent to Loch na Keal on the western coast of Scotland. The squadron departed for gunnery practice off the northern coast of Ireland on the morning of 27 October and her sister  struck a mine, laid a few days earlier by the German auxiliary minelayer . Thinking that the ship had been torpedoed by a submarine, the other dreadnoughts were ordered away from the area, while smaller ships rendered assistance. In late November 1914, King George V developed problems with her condensers, even though she had just returned from a refit. This forced the ship to be withdrawn from operations while her port condenser had its tubes replaced, which took until 12 December.

Bombardment of Scarborough, Hartlepool, and Whitby

The Royal Navy's Room 40 had intercepted and decrypted German radio traffic containing plans for a German attack on Scarborough, Hartlepool and Whitby in mid-December using the four battlecruisers of Konteradmiral (Rear-Admiral) Franz von Hipper's I Scouting Group. The radio messages did not mention that the High Seas Fleet with fourteen dreadnoughts and eight pre-dreadnoughts would reinforce Hipper. The ships of both sides departed their bases on 15 December, with the British intending to ambush the German ships on their return voyage. They mustered the six dreadnoughts of the 2nd Battle Squadron, including King George V and her sisters  and , and stood with the main body in support of Vice-Admiral David Beatty's four battlecruisers.

The screening forces of each side blundered into each other during the early morning darkness of 16 December in heavy weather. The Germans got the better of the initial exchange of fire, severely damaging several British destroyers, but von Ingenohl, commander of the High Seas Fleet, ordered his ships to turn away, concerned about the possibility of a massed attack by British destroyers in the dawn's light. A series of miscommunications and mistakes by the British allowed Hipper's ships to avoid an engagement with Beatty's forces.

1915–1916
Retubing of the ship's starboard condenser took from late December to 4 January 1915. Jellicoe's ships, including King George V, conducted gunnery drills on 10–13 January west of the Orkneys and the Shetland Islands. On the evening of 23 January, the bulk of the Grand Fleet sailed in support of Beatty's battlecruisers, but the fleet was too far away participate in the ensuing Battle of Dogger Bank the following day. On 7–10 March, the Grand Fleet conducted a sweep in the northern North Sea, during which it conducted training manoeuvres. Another such cruise took place on 16–19 March. On 11 April, the Grand Fleet conducted a patrol in the central North Sea and returned to port on 14 April; another patrol in the area took place on 17–19 April, followed by gunnery drills off Shetland on 20–21 April.

The Grand Fleet conducted sweeps into the central North Sea on 17–19 May and 29–31 May without encountering any German vessels. During 11–14 June, the fleet conducted gunnery practice and battle exercises west of Shetland and more training off Shetland beginning on 11 July. The 2nd BS conducted gunnery practice in the Moray Firth on 2 August and then returned to Scapa Flow. On 2–5 September, the fleet went on another cruise in the northern end of the North Sea and conducted gunnery drills. Throughout the rest of the month, the Grand Fleet conducted numerous training exercises. The ship, together with the majority of the Grand Fleet, conducted another sweep into the North Sea from 13 to 15 October. Almost three weeks later, King George V participated in another fleet training operation west of Orkney during 2–5 November and repeated the exercise at the beginning of December. Warrender was relieved by Vice-Admiral Sir Martyn Jerram on 16 December.

The Grand Fleet sortied in response to an attack by German ships on British light forces near Dogger Bank on 10 February 1916, but it was recalled two days later when it became clear that no German ships larger than a destroyer were involved. The fleet departed for a cruise in the North Sea on 26 February; Jellicoe had intended to use the Harwich Force to sweep the Heligoland Bight, but bad weather prevented operations in the southern North Sea. As a result, the operation was confined to the northern end of the sea. Another sweep began on 6 March, but had to be abandoned the following day as the weather grew too severe for the escorting destroyers. On the night of 25 March, King George V and the rest of the fleet sailed from Scapa Flow to support Beatty's battlecruisers and other light forces raiding the German Zeppelin base at Tondern. By the time the Grand Fleet approached the area on 26 March, the British and German forces had already disengaged and a strong gale threatened the light craft, so the fleet was ordered to return to base. On 21 April, the Grand Fleet conducted a demonstration off Horns Reef to distract the Germans while the Imperial Russian Navy relaid its defensive minefields in the Baltic Sea. The fleet returned to Scapa Flow on 24 April and refuelled before proceeding south in response to intelligence reports that the Germans were about to launch a raid on Lowestoft, but only arrived in the area after the Germans had withdrawn. On 2–4 May, the fleet conducted another demonstration off Horns Reef to keep German attention focused on the North Sea.

Battle of Jutland

In an attempt to lure out and destroy a portion of the Grand Fleet, the High Seas Fleet, composed of sixteen dreadnoughts, six pre-dreadnoughts and supporting ships, departed the Jade Bight early on the morning of 31 May. The fleet sailed in concert with Hipper's five battlecruisers. Room 40 had intercepted and decrypted German radio traffic containing plans of the operation. In response the Admiralty ordered the Grand Fleet, totalling some 28 dreadnoughts and 9 battlecruisers, to sortie the night before to cut off and destroy the High Seas Fleet.

On 31 May, King George V, under the command of Captain Frederick Field, was the lead ship of the battle line after deployment. She fired two salvoes for a total of nine common pointed, capped shells at the battlecruiser  about 19:17, but had to turn away at 19:22 to avoid an attack by destroyers and then had to turn to avoid the ships of the 1st Light Cruiser and 2nd Cruiser Squadrons. That was the only time that the ship fired her guns during the battle.

Subsequent activity

The Grand Fleet sortied on 18 August to ambush the High Seas Fleet while it advanced into the southern North Sea, but a series of miscommunications and mistakes prevented Jellicoe from intercepting the German fleet before it returned to port. Two light cruisers were sunk by German U-boats during the operation, prompting Jellicoe to decide to not risk the major units of the fleet south of 55° 30' North due to the prevalence of German submarines and mines. The Admiralty concurred and stipulated that the Grand Fleet would not sortie unless the German fleet was attempting an invasion of Britain or there was a strong possibility it could be forced into an engagement under suitable conditions. Vice-Admiral Sir John de Robeck relieved Jerram on 3 December.

In April 1918, the High Seas Fleet again sortied, to attack British convoys to Norway. They enforced strict wireless silence during the operation, which prevented Room 40 cryptanalysts from warning the new commander of the Grand Fleet, Admiral Beatty. The British only learned of the operation after an accident aboard the battlecruiser  forced her to break radio silence to inform the German commander of her condition. Beatty then ordered the Grand Fleet to sea to intercept the Germans, but he was not able to reach the High Seas Fleet before it turned back for Germany. The ship was present at Rosyth, Scotland, when the High Seas Fleet surrendered there on 21 November and she remained part of the 2nd Battle Squadron through 1 March 1919.

Postwar activities

By 1 May, King George V had been assigned to the 3rd Battle Squadron and was serving as the flagship for Vice-Admiral Sir Henry Oliver, commanding both the Home Fleet and the squadron; he had assumed command on 22 March. On 1 November, the 3rd Battle Squadron was disbanded and King George V was transferred to the Reserve Fleet at Portsmouth. She was still Oliver's flagship, although he was now commander of the Reserve Fleet. The ship was relieved as the flagship of the Reserve Fleet by  on 14 September 1920 and began a refit in preparation for her assignment to the 4th Battle Squadron of the Mediterranean Fleet.

King George V recommissioned on 31 October and sailed for the Mediterranean. In February 1921, together with the dreadnought  and several destroyers, she conducted training exercises in the Sea of Marmara. While passing between Mytilene and the Turkish mainland during the night of 2/3 September 1922, the ship struck an uncharted rock that flooded one of her boiler rooms. The Rear-Admiral of the squadron was forced to transfer his flag to the dreadnought  and King George V had to transfer some crewmen to bring the former ship up to strength at Smyrna, Turkey. She was present during the Great Fire of Smyrna in mid-September and evacuated 130 refugees to Malta on 16 September as she proceeded there for permanent repairs.

In January 1923, the ship returned home and became a gunnery training ship at Devonport. She was relieved of that duty in November and King George V was reduced to reserve. She was then assigned to the training establishment HMS Impregnable. On 28 September 1926, the ship was taken out of service and was listed for disposal on 1 December to meet the tonnage limitations of the Washington Naval Treaty. Later that month, King George V was sold to the Alloa Shipbreaking Company and arrived at Rosyth on 27 January 1927 to be broken up.

Notes

Citations

Bibliography

External links

 Maritimequest HMS King George V Photo Gallery
 Worlwar1.co.uk
 Battle of Jutland Crew Lists Project - HMS King George V Crew List

King George V-class battleships (1911)
Ships built in Portsmouth
1911 ships
World War I battleships of the United Kingdom

HMS King George V (1911)


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 7. Februar 2018 wieder und umfasst 59 Baudenkmäler.

Ensembles

Ensemble Ortskern Großarmschlag
Das Ensemble Großarmschlag umfasst ein um 1300 auf einer Hochfläche angelegtes Angerdorf. Es stellt ein Musterbeispiel für ein planmäßig angelegtes Angerdorf dar, einmalig durch die Weitläufigkeit wie die Unverdorbenheit seiner Anlage, da die übrigen gleichartigen Rodungsdörfer des Grafenauer Gebietes bereits verbaut sind. Der Rodungsschlag eines Armo erfolgte auf einer Hochfläche mit einer sanften Senke nach Westen. Die 20 Höfe wurden in zwei Ost-West-Reihen zu je zehn Anwesen angeordnet, wobei der breite Anger und die östliche und westliche Flanke frei blieben. In die Mitte wurden der Weiher gelegt und in ebenfalls zwei Reihen am Angerrand die Brunnen gegraben. Zwischen der Giebelseite der Häuser und den Brunnen verlief beidseits der Fahrweg. Die Flureinteilung ist zwar nicht mehr ungestört, es lassen sich aber noch die Streifen hinter jedem Hof erkennen, zunächst als Garten bis zur Ettergrenze, darüber hinaus als Hofäcker; rechtwinklig dazu lagen nach Osten und Westen plangerecht die übrigen Flurstreifen für die damals neu eingeführte Methode der Dreifelderwirtschaft. Nach dem letzten Ortsbrand 1914 wurde unter Beiziehung italienischer Bauleute nach der alten Form wieder aufgebaut: Die meist zweigeschossigen Wohn- und Austragshäuser mit vorragenden Satteldächern stehen fast ausnahmslos giebelseitig zum Anger und ergeben ein sehr einheitliches Dorfbild, das seit 1800 auch eine kleine Dorfkapelle besitzt, die 1869 in eine Steinkapelle, 1929 in die Form der jetzigen Schulkirche verwandelt wurde. Die Lage der 20 Anwesen weicht heute nur am Südwesteck und am Nordosteck von der ursprünglichen Situation ab, hat sich also beharrlich gehalten. Einen undörflichen, störenden Charakter hat der am Nordostrand des Ensembles errichtete Eckhaus-Neubau.

Aktennummer: E-2-72-120-2

Ensemble Stadtplatz
Das Ensemble umfasst die den Stadtplatz umgebenden Bauten. Der Stadtplatz mit seiner klaren Rechteckanlage aus dem 13. Jahrhundert ist Kern einer wohl im 11. Jahrhundert durch die Grafen von Formbach am rechten Uferhang der Kleinen Ohe gegründeten, im 13. Jahrhundert durch die Edlen von Hals (als Inhabern des bayerisch-wittelsbachischen Amtes Bärnstein) mit dem Marktrecht ausgestatteten und 1376 durch Kaiser Karl IV. zur Stadt erhobenen Siedlung. Die Reste einer Befestigungsmauer zeigen, dass der Kaiser in einem grenzüberschreitenden Verkehrskonzept die Salzlieferung in sein salzloses Erbland Böhmen unter Westumgehung des Hochstifts Passau sichern wollte. Auf der Route ("Gulden Straß") zwischen dem Donauübergang Vilshofen und dem böhmischen Zielort Bergreichenstein, welcher von Karl IV. ebenfalls mit besonderen Rechten und der neuerbauten Burg Karlstein geschützt wurde, lag Grafenau auf halber Strecke, von beiden eine Tagreise entfernt.

Trotz des Verfalls der Mauer seit 1790 ist die alte Stadtanlage innerhalb der ovalförmigen Umfriedung noch deutlich erkennbar: die mittelachsiale Hauptstraße mit beidseitigen Parallelgassen (Scharrer- und Schusterbeck-Straße) sowie verbindenden Quergässchen ergab das altbayerische "Leitersystem". Die Kirche mit dem Friedhof bildete durch eine eigene Mauer eine Insel an der höchsten Geländestelle. Sie reicht daher noch heute mit ihrem Kirchturm als fernwirksamer Gegenpol zum Dachreiter des ehemaligen Rathauses in das Ensemble herein. Außer diesem Kirchturm ist aufgehendes Mauerwerk des Mittelalters oder des Barocks kaum mehr zu finden; abgesehen von vier zerstörerischen Bränden des 16. Jahrhunderts (und weiteren von 1639, 1676, 1742, 1832, 1844, 1850, 1882) fiel die Stadt im 17. Jahrhundert in große Armut, nachdem 1608 ein Vertrag zwischen Bayern und Passau den "Salzkrieg" beendet und Bayern nunmehr auf das Handelsmonopol über Vilshofen-Grafenau verzichtet hatte.

Die meist zweigeschossigen Satteldachhäuser des 19. Jahrhunderts teilen sich in zwei Gruppen, eine bodenständige mit flachen Vorschussgiebeln etwa in der Umrissform des alten Waldlerhauses und eine auf die Inn-Salzach-Städte verweisende mit dem Gestaltungsprinzip der waagrechten Vorschussmauern. Dominierend sind das zinnenbekrönte neugotische Rathaus, die Blendfassade von Haus Nummer 14, welche in stolzen Neurenaissanceformen das älteste Gasthaus am Platze einkleidet, und die allerdings ungünstig überdimensionierte "Eder-Villa", welche um die Jahrhundertwende die Symmetrie der ursprünglich vier Vorschussgiebel-Eckbauten auflöste. Leider trat nach 1920 durch Wegnahme der Fensterläden, teilweises Aufsetzen von Mittel- und Eckzinnen und Anbringen neuer Fensterumfassungen eine Verödung und Verhärtung an den charakteristischen Giebelfronten ein, ebenso stellen die großen Schaufenstereinbauten an zahlreichen Stellen eine Störung des Ensembles dar.

Aktennummer: E-2-72-120-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Grafenau

Innerhalb des Ensembles

|}

Außerhalb des Ensembles

|}

Arfenreuth

|}

Bärnstein

|}

Eiblöd

|}

Elmberg

|}

Ettlmühle

|}

Frauenberg

|}

Furth

|}

Furthhammer

|}

Gehmannsberg

|}

Grafenhütt

|}

Großarmschlag

Innerhalb des Ensembles

|}

Außerhalb des Ensembles

|}

Harretsreuth

|}

Haus im Wald

|}

Heinrichsreit

|}

Hörmannsberg

|}

Judenhof

|}

Liebersberg

|}

Moosham

|}

Nendlnach

|}

Neudorf

|}

Rosenau

|}

Stöckelholz

|}

Unterhüttensölden

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Grafenau (Niederbayern)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Grafenau Niederbayern
Baudenkmaler Grafenau Niederbayern

Liste der Baudenkmäler in Grafenau (Niederbayern)


සිංහල ක්‍රිකට් සමාජය ශ්‍රී ලංකාවේ පලමු පෙල ක්‍රිකට් තරග ක්‍රීඩා කරන කණ්ඩායමකි. මෙය ලංකාවේ පැරණිම  ක්‍රීඩා සමාජ වලින් එකකි. වඩාත් සාර්ථකම ක්‍රිකට් සමාජය ද වේ. ලංකාවේ හිටපු අග්‍යමාත්‍රවරු 3ක්  ශ්‍රී ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරු  මෙහි සභාපති ලෙස සේවය කර ඇත.

සිංහල ක්‍රීඩා සමාජය


Hyènes es una película del año 1992.

Sinopsis
Colobane, una pequeña ciudad adormecida por el calor reinante en Senegal, se entera del regreso de Linguère Ramatou, que ahora es muy rica. Linguère llega en tren, majestuosa y vestida de negro. La muchedumbre se precipita hacia ella con Draamaan, su examante, a la cabeza. Linguère anuncia que dará dinero y una nueva vida a la ciudad con una sola condición: deben condenar a Draamaan a muerte porque le traicionó…

Referencias

Películas basadas en obras de Friedrich Dürrenmatt
Películas rodadas en Senegal

Hyènes


An Triniochloa in uska genus han Liliopsida. An Triniochloa in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triniochloa

Triniochloa


Richard Kilvington (* ca. 1305; † 1361) fue un escolástico, filósofo y teólogo inglés de la Universidad de Oxford. Las obras suyas que nos han llegado son notas de las clases que daba que han llegado hasta nosotros, correspondientes a la década de 1320 y 1330. Fue miembro del Oriel College, de Oxford. Tomó parte en la controversia sobre la naturaleza del infinito, con Richard FitzRalph, del Balliol College.

En la década de 1340 trabajó para Richard de Bury, obispo de Durham.

Ediciones modernas de sus obras
 Barbara Ensign Kretzmann, Norman Kretzmann (eds), The Sophismata of Richard Kilvington, edición crítica del texto en latín, New York: Oxford University Press, 1990.
 Barbara Ensign Kretzmann, Norman Kretzmann (eds), The Sophismata of Richard Kilvington, introducción, traducción y comentario, Cambridge: Cambridge University Press, 1990.

Notas

Enlaces
 (en inglés) Artículo de Richard Kilvington en la Stanford Encyclopedia of Philosophy (Enciclopedia Stanford de Filosofía).

Escolástica
Teólogos católicos
Teólogos de la Edad Media
Filósofos de Inglaterra del siglo XIV
Escritores en latín del siglo XIV
Alumnado del Oriel College
Profesores de la Universidad de Oxford
Teólogos de Inglaterra del siglo XIV

Richard Kilvington


Die Berreman Township ist eine von 23 Townships im Jo Daviess County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Berreman Township liegt im Nordwesten von Illinois. Die Grenze zu Iowa, die vom Mississippi gebildet wird, befindet sich rund 35 km westlich; die Grenze zu Wisconsin liegt rund 30 nördlich.

Die Berreman Township liegt im äußersten Südosten des Jo Daviess County auf 42°14′25″ nördlicher Breite und 89°56′23″ westlicher Länge und erstreckt sich über 46,6 km². Innerhalb des Jo Daviess County grenzt die Berreman Township im Westen an die Pleasant Valley Township im Nordwesten an die Stockton Township und im Norden an die Wards Grove Township. Die Township grenzt im Osten an das Stephenson County sowie im Süden an das Carroll County.

Verkehr
Innerhalb der Berreman Township existieren keinerlei Fernstraßen. Nur untergeordnete und unbefestigte Fahrwege durchziehen die Township.

Die nächstgelegene Flugplätze sind der rund 100 km westnordwestlich in Iowa gelegene Dubuque Regional Airport, der rund 90 km nordwestlich in Wisconsin gelegene Platteville Municipal Airport und der rund 35 km östlich in Illinois gelegene Albertus Airport bei Freeport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 147 Einwohner. Die gesamte Bevölkerung der Township lebt über das Gebiet verstreut und es existiert keine Siedlung.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Berreman Township
 Township Officials of Illinois

Berreman Township


Olasılık kuramı ve istatistik bilim dallarında varyans bir rassal değişken, bir olasılık dağılımı veya örneklem için istatistiksel yayılımın, mümkün bütün değerlerin beklenen değer veya ortalamadan uzaklıklarının karelerinin ortalaması şeklinde bulunan bir ölçüdür. Ortalama bir dağılımın merkezsel konum noktasını bulmaya çalışırken, varyans değerlerin ne ölçekte veya ne derecede yaygın olduklarını tanımlamayı hedef alır. Varyans için ölçülme birimi orijinal değişkenin biriminin karesidir. Varyansın karekökü standart sapma olarak adlandırılır; bunun ölçme birimi orijinal değişkenle aynı birimde olur ve bu nedenle daha kolayca yorumlanabilir.

Bir reel sayı hâlinde olan rassal değişkenin varyansı o rassal değişkenin ikinci merkezsel momenti ve aynı zamanda ikinci kümülantı olur. Eğer varyans değeri var ise, ortalama değeri de vardır. Ama bunun aksi doğru değildir.

Tanımlama

Formüller
Eğer beklenen değer varsa, bir olasılık dağılımı için varyans dağılımın kendi ortalamasından sapmasının karesinin beklenen değeridir. Varyans kavramı dağılıma ait her bir değerin dağılımın ortalamasından ne kadar uzak olduğuyla ilgilidir. Varyans söz konusu sapmaların ortalama değerini ölçmektedir.

X değişkeninin beklenen değeri μ = E(X) olmak üzere, varyans şöyle tanımlanır:

Matematik notasyon kullanılarak bir rassal değişken X için varyans ya Var(X) ya  ya da daha basitçe σ2 olarak gösterilir..

Bu tanımlama, eğer beklenen değer varsa, hem ayrık rassal değişkenler hem sürekli rassal değişkenler hem de karışık değişkenler için genel olarak doğrudur. Bu tanımdan ve beklenen değerlerin doğrusal olma niteliğinden varyans için şu formül çıkartılabilir:

Buna hesaplama formülü adı da verilir. Bu formüle göre
 Varyans, karelerin ortalaması eksi ortalamanın karesine eşittir.

Bir X ayrık rassal değişkeni için, x değerleri olasılığa eşit olan olasılık kütle fonksiyonu bulunur; yani x1↦p1, ..., xn↦pn, olur. Bu halde aralıklı olasılık dağılımları için varyans şöyle de ifade edilebilir:

Buna göre varyans Xin kendi ortalamasından sapma karesinin beklenen değeri olur. Daha basit bir ifade ile
 Aralıklı rassal değişken için, varyans her bir veri noktasının veri ortalamasından uzaklıklarının karelerinin ortalamasıdır; yani ortalama sapma kareleridir.

Bir X sürekli rassal değişkeni için beklenen değer E(X) operatörü yerine olasılık yoğunluk fonksiyonu yani i kapsayan ve entegrasyon gereken formül konulursa, varyans şu şekilde ifade edilebilir:
,

Ancak bazı olasılık dağılımları (örnegin Cauchy dağılımı) için beklenen değer anlamsızdır ve bu halde varyans da anlamlı değildir. Diğer bazı olasılık dağılımlarında ise beklenen değer bulunmakla beraber sonlu sayılı bir varyans bulunamaz, çünkü sürekli değişkenler için varyans değeri bulmak için gereken entegral yakınsama göstermez (örneğin Pareto dağılımı).

Örnekler
Varyans; verilerin aritmetik ortalamadan sapmalarının karelerinin aritmetik ortalaması olduğuna göre,

2,2,3,5,3 serisinin varyansı şu şekilde bulunur;

1) Verilerin aritmetik ortalaması (A.O) hesaplanır.

2) 1. maddedeki ortalamadan, verilerin sapmalarının karelerinin aritmetik ortalaması alınarak varyans bulunur.

Örneğin 1: Tablo ile verilmiş bir aralıklı deneysel dağılım

Bu örnekte bir X rastlantı değişkeninin i=1,2,3 için aldığı değerler ve X in bu değerleri alması olasılığı bir tablo olarak verilmiştir.

Beklenen değer şöyle hesaplanır:

Genel formülle, varyans şöyle bulunur:

Hesaplama formülu ile ise varyans şöyle hesaplanır ve aynı sonuç verir:

Örneğin 2: Olasılık yoğunluk fonksiyonu verilmiş bir sürekli dağılım

Sürekli rassal değişken X için olasılık yoğunluk fonksiyonu şöyle verilmiştir:

Beklenen değer E(X) şöyle hesaplanır:

Varyans değeri Var(X) şöyle bulunur:

{|
  |
  |
  |-
  |
  |
  |}

Anakütle varyansı ve örneklem varyansı

Teorik olasılık kuramı incelemeleri için varyans:

formülü kullanılarak tanımlanır.

Sonlu bir anakütlenin varyansı aşağıdaki şekilde gösterilir:

. Bu özel bir varyans tanımı olarak sonlu anakütlelere özgü bir tanımdır.

Örneklem varyansı ise şu şekilde tanımlanmaktadır:

Örneklem varyansı, anakütle varyansının yansız bir kestirmicisidir. İspatı ise aşağıdaki şekilde gösterilir:

Bu özellikten faydalanılarak örneklem varyansının hesaplanması ile anakütle varyansına ilişkin kestirimlerde bulunulabilir. Bu durumda örneklemin rastsal bir örneklem olması önemlidir. Aksi takdirde örnekleme dayalı kestirimler sağlıklı sonuçlar vermeyecektir.

Varyansın biçimsel özellikleri

Varyansın şu özellikleri bulunmaktadır:

Aralarında korelasyon bulunmayan değişkenlerin toplamı için varyans

Varyansin diğer istatistiksel yayılım ölçülerine kıyasla tercihli olarak kullanılmasına nedenlerden birisi, birbirleri arasında korelasyon olmayan rassal değişkenlerin toplamının (veya farkının) varyansının, her bir rassal değişkenin tek başına olan varyanslarının toplamına (veya farkına) eşit olmasıdır; yani

Bu öneri çok kere korelasyon yerine daha güçlü bir ilişki olan değişkenlerin bağımsızlığı şartı kullanılarak verilir, ama korelasyon ilişkisi de yeterlidir.

Bu nedenle eğer değişkenlerin varyansları tüm ayni ise (yani hepsi σ2 ise), hemen bu formüle göre bunların ortalamasının varyansının şu ifade

olduğu görülür; çünkü n ile bölme bir doğrusal dönüşümdür.

Bu gerçek, merkezsel limit teoremi içinde özellikle kullanılan, örneklem ortalamasının standart hatasını belirler.

Aralarında korelasyon bulunan değişkenlerin toplamının varyansı

Genel olarak, değişkenler birbirleriyle aralarında korelasyon gösteriyorlarsa, toplamlarının varyansı kovaryanslarının toplamı olur:

Burada Kov kovaryanstır ve eğer herhangi bir rassal değişken bağımsız ise, bu değişkenle diğer değişkenler arasında bulunan her kovaryans değeri 0 olur. Verilen formül toplamın varyansının toplamı yapan parçaların kovaryans matrisinin bütün elemanlarına eşit olduğunu göstermektedir. Bu formül klasik sınama kuramında Cronbach'in alfa ölçüsü kavramını geliştirmek için de kullanılır.

Eğer değişkenlerin hep birbirine eğit varyansları, yani σ2, varsa ve ayrı ayrı değişkenler arasındaki korelasyonların ortalama değeri ρ ise, bu halde varyansların ortalaması şöyle ifade edilir:

Bu formüle göre ortalamanın varyansı korelasyonlar ortalaması ile birlikte artış gösterir.

Bunun yanında, eğer değişkenler için varyans 1 değerde ise (örneğin değişken değerleri standardize edilmişlerse) o halde bu formül daha da basitleştirilip şu sekli alır:

Bu formul klasik sinama teorisinde Spearman-Brown öngörü formülü için kullanılır. Eğer korelasyonlar sabit kalırlarsa veya aynı şekilde yakınsama gösterirlerse, bu ifade, n limitte sonsuz değere yakınsama gösterdikçe, ρ değerine yakınsama gösterir. Bunun bir sonucuna göre, eşit korelasyonları olan veya yakınsama gösteren ortalama korelasyonu olan standardize edilmiş değişkenler için ortalamanın varyansı şöyle ifade edilebilir:

Buna göre büyük sayıda standardize edilmiş değişkenlerin ortalamasının varyansı, yaklaşık olarak bunların ortalama korelasyonuna eşittir.

Bu formul diğer bir sonuç da ortaya çıkartır. Büyük sayılar yasası örneklem ortalamasının anakütle ortalamasına yakınsama göstereceğini önermesine rağmen, bu formülden açıktır ki, birbirine korelasyonu olan değişkenler bulunuyorsa örneklem ortalaması anakütle ortalamasına yakınsama göstermez.

Değişkenlerin ağırlıklı toplamının varyansı

Varyansın parçalara ayrılması

Varyans için hesaplama formülü

Varyans için hesaplama formülü hemen doğrudan doğruya beklenen değerlerin doğrusallarından ve yukarıda verilen tanımlamadan ortaya çıkar\;

Bu çok zaman pratikte varyans hesaplaması için kullanılır. Fakat eğer denklemin iki kısmının değerleri birbirine eşit veya çok yakınsa numerik yaklaşımlama hatasından etkilenip yanlış değerler verebilir.

Karakteristik özellik

Bir rassal değişkenin ikinci momentinin minimum değeri bu moment, rassal değişkenin ortalaması etrafında alınınca ortaya çıkar; yani
,
Bunun aksi olarak, eğer sürekli bir fonksiyon olan  tüm X rassal değişkenleri için

koşulunu sağlıyorsa, o halde mutlaka  () şeklinde bir fonksiyon olması gerekmektedir. Bu koşul çoklu boyutlu hallerde de geçerlidir.

Ayrıca bakınız

 Standart sapma

Kaynakça

Dış kaynaklar
 Spiegel, Murray R ve Stephens, Larry J. (Tr.Çev.: Çelebioğlu, Salih) (2013) İstatistik, İstanbul: Nobel Akademik Yayıncılık ISBN 9786051337043

Olasılık dağılımlar teorisi
Betimsel istatistik
İstatistiksel yayılma ve sapma

Varyans


A Liga das Nações da UEFA de 2022–23 é a terceira edição da Liga das Nações da UEFA, campeonato bienal de seleções europeias organizado pela União das Associações Europeias de Futebol (UEFA), reunindo os 55 países membros da UEFA. A competição será disputada de junho a setembro de 2022 (fase de grupos), junho de 2023 (fase final), e março de 2024 (playoffs de rebaixamento). A Espanha foi a campeã vencendo a Croácia na final por 5 a 4 nos pênaltis.

Formato
As 55 seleções da UEFA foram divididas em quatro ligas, com as Ligas A, B e C contendo 16 equipas cada, divididas em quatro grupos de quatro equipas. A Liga D contará com 7 equipas divididos em dois grupos, um contendo quatro equipas e o outro contendo três. As equipas foram alocadas nas ligas com base na classificação geral da Liga das Nações da UEFA de 2020–21.

Calendário
O calendário é o seguinte. Devido a realização da Copa do Mundo FIFA de 2022 em novembro e dezembro de 2022 a fase de grupos será disputada entre junho e setembro de 2022.

A lista de jogos foi confirmada pela UEFA em 17 de dezembro de 2021, um dia após o sorteio.

Os playoffs de rebaixamento da Liga C estão programados nas mesmas datas da repescagem para a qualificações para o Campeonato Europeu de Futebol de 2024. Se uma ou mais equipas que devem participar dos playoffs de rebaixamento também se qualificarem para a repescagem, os playoffs de rebaixamento serão cancelados e os times da Liga C classificados em 47º e 48º na classificação geral serão automaticamente rebaixados.

Chaveamento
Todas as 55 seleções da UEFA entram na competição. As equipes que terminaram no último lugar de seu grupo nas Ligas A e B, bem como os perdedores dos play-offs de rebaixamento da Liga C, da temporada 2020–21 foram rebaixados, enquanto os vencedores dos grupos das Ligas B, C e D foram promovidos. As equipes restantes permanecerão em suas respectivas ligas.

O sorteio para a fase de grupos ocorreu na sede da UEFA em Nyon na Suíça em 16 de dezembro de 2021.

Como a fase de grupos será disputada em junho e setembro de 2022, nenhuma restrição de local de inverno foi aplicada no sorteio. Por motivos políticos, Rússia e Ucrânia (devido à intervenção militar russa na Ucrânia) não puderam ser sorteadas no mesmo grupo. Devido a restrições de viagens excessivas, qualquer grupo pode conter no máximo um dos seguintes pares: Andorra e Cazaquistão, Malta e Cazaquistão, Irlanda do Norte e Cazaquistão, Gibraltar e Azerbaijão, Armênia e Islândia, Israel e Islândia.

Liga A

Grupo 1

Grupo 2

Grupo 3

Grupo 4

Fase final

Liga B

Grupo 1

Grupo 2

Grupo 3

Grupo 4

Liga C

Grupo 1

Grupo 2

Grupo 3

Grupo 4

Playoff de rebaixamento

Liga D

Grupo 1

Grupo 2

Classificação geral
Os resultados de cada equipe são usados para calcular a classificação geral da competição, que foram usados para classificação no sorteio da fase de grupos de qualificação para a Euro 2024 da UEFA.

Ligações externas

Liga das Nações da UEFA
2022 no futebol
2023 no futebol
2024 no futebol
2022 na Europa
2023 na Europa
2024 na Europa
Liga das Nações da UEFA de 2022–23

Liga das Nações da UEFA de 2022–23


Die Bundesregierung Schober II (27. Jänner–31. Mai 1922) folgte, am 27. Jänner 1922 vom Nationalrat mit 80 von 152 Stimmen gewählt, der Bundesregierung Schober I, einem Beamtenkabinett mit christlichsozialer und großdeutscher Unterstützung, nach und amtierte bis 31. Mai 1922, nach ihrem Rücktritt am 30. Mai von Bundespräsident Michael Hainisch mit der Fortführung der Geschäfte beauftragt.

Das Kabinett Schober II wurde von den Großdeutschen nicht gewählt, weil Schober, wie Abg. Felix Frank vor der Wahl erklärte, mit der Tschechoslowakei den Vertrag von Lana  (gegenseitige Anerkennung der Staatsgrenzen zu Lasten der Sudetendeutschen) abgeschlossen habe, ohne vorher mit seiner Partei auch nur darüber zu reden. Ansonsten wies das Kabinett Schober II wenig Änderungen zum vorigen auf. Die Sozialdemokraten befanden sich in Opposition.

Nachfolgerin dieses Kabinetts war die Bundesregierung Seipel I.

Quellen

Einzelne Bundesregierung (Österreich)
220127
Parteilose Regierung (Österreich)
CS-Koalition
GDVP-Koalition
1920er

Bundesregierung Schober II


Le trésor de Venèra est un trésor de monnaies romaines du  découvert par hasard en décembre 1876 lors de travaux réalisés dans la localité de La Venèra, située dans la commune de Sanguinetto (province de Vérone) à la limite de la commune de Casaleone. Cet emplacement est proche de l'atelier monétaire de Ticinum, dont les émissions sont nombreuses dans le trésor. Le site de découverte pourrait être une  de l'époque romaine. Le trésor et les objets associés sont conservés au musée de Castelvecchio à Vérone.

Le trésor est un dépôt de  monnaies décomptés à la trouvaille, composé d'antoniniens et d'aureliani allant des règnes de Gordien III à celui de Dioclétien.

Une première étude du trésor portant sur  monnaies a été publiée dès 1880 par . Cette étude a été actualisée sous la direction de Jean-Baptiste Giard, avec les publications suivantes :
 1987 :  monnaies de Tacite et Florien, par Sylviane Estiot,
 1995 :  monnaies de Gordien III à Quintillus, par Jean-Baptiste Giard,
 1995 :  monnaies d'Aurélien, par Sylviane Estiot,
 2000 :  monnaies de Carus jusqu'à Dioclétien en 287, par Daniel Gricourt,
 2009 :  monnaies de Probus, par J. Guillemain.

Le volume sur les monnaies d'Aurélien, analysé par atelier et par officine, apporte de nombreuses précisions sur le monnayage de cet empereur, et plus largement, sur la chronologie de son règne

Références

Bibliographie

.

.

Venera
Venera
Sanguinetto

Trésor de La Venèra


An Machaerina ayangannensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark T. Strong. An Machaerina ayangannensis in nahilalakip ha genus nga Machaerina, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Machaerina

Machaerina ayangannensis


Pathum Thani (, ) is a town (thesaban mueang) in central Thailand, directly north of Bangkok. It is the capital of the Pathum Thani province, Thailand as well as the Mueang Pathum Thani district. As of 2005, it has a population of 18,320, covering the complete sub-district (tambon) Bang Parok.

Pathum Thani hosted the 4th APEC Youth Science Festival in 2011. Pathum Thani is home to Pathum Thani Thammasat University which is where AFF Mitsubishi electric cup 2022 is held.

References

External links

Populated places in Pathum Thani province
Populated places on the Chao Phraya River

Pathum Thani


FC Eindhoven (Football Club Eindhoven) je nizozemski nogometni klub iz Eindhovena. U sezoni 2019./20. se natječe u Eerste divisie, drugom rangu nizozemskog nogometa. Jedan je od dva profesionalna nogometna kluba iz Eindhovena, dok je drugi PSV Eindhoven.

FC Eindhoven svoje domaće utakmice igra na stadionu Jan Louwers, u južnom dijelu grada. Službene klupske boje su plava i bijela, pa im nadimak glasi Blauw-witten (Plavo-bijeli).

Povijest
Klub je osnovan 16. studenog 1909. godine kao EVV Eindhoven. Nekoliko uglednika je vidjelo da klubovi iz sjevernog dijela grada zvanog Randstad rastu i osjećali su potrebu za novim klubom u Eindhovenu. Odlučili su osnovati novi klub imena E.V.V., skraćeno od Eindhovense Voetbal Vereniging (Eindhovensko nogometno udruženje). Klupske boje bile su plava i bijela. Plava je iz tadašnjeg gradskog grba. EVV je prvo igrao utakmice u zonskoj ligi Brabantse Voetbalbond. Par godina poslije zaigrali su u nacionalnoj ligi, NVB. Godine 1921. spojio se s mjesnim klubom Gestelom i promijenio ime u EVV Eindhoven. Krajem 1930-ih Eindhoven okusio je svoj prvi uspjeh, osvojivši nizozemski kup, KNVB Beker. Bilo je to 1937. godine. Godine 1939. EVV Eindhoven je novi prvak 1. divizije Regije Jug i igrao je za prvaka Nizozemske s klubovima kao DWS, NEC, Ajax i Achilles 1894. Završili su na četvrtom mjestu.

Rivalstva
Glavni rival im je gradski suparnik PSV Eindhoven, protiv kojega igra Lichtstad Derby (Derbi grada svjetla). Međutim, klubovi se nisu susreli u ligaškim natjecanjima još od sezone 1976./77. godine. FC Eindhoven se smatrao većim klubom od PSV-a u razodoblju od 1930. pa do 1955. godine. PSV je bio prvenstveno klub radnika Philipsa i bio smatran klubom za povlaštene, dok je FC Eindhoven smatran narodnim klubom. Godine 2004. klub je potpisao suradnju s PSV-om, koja uključuje mogućnost razmjene mladih igrača između dva kluba.

U novije vrijeme, Helmond Sport je izrastao u najvećeg rivala kluba. Klubovi su međusobno udaljeni 15 kilometara i igraju u istom rangu natjecanja godinama.

Trofeji
Eredivisie
prvak (1) : 1953./54.

KNVB kup
pobjednik (1): 1936./37.

 plasman u Eredivisie
 1975.

 plasman u Eerste divisie
 1971.

Vanjske poveznice
Službene stranice

Eindhoven
Šport u Eindhovenu

FC Eindhoven


Baki Adam (d. 1962, Tavas, Denizli), Türk din tarihçisidir.

Denizli'nin Tavas ilçesine bağlı Balkıca, Tavas köyünde doğdu. İlk öğrenimini köyde, orta öğrenimini 1975-1982 yılları arasında Denizli İmam Hatip Lisesi'nde tamamladıktan sonra 1987'de Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'ni bitirdi. 1987 yılında Dinler Tarihi'nde yüksek lisansa başladı ve 1988 yılı şubat ayında aynı fakültenin Dinler Tarihi Anabilim Dalı'na araştırma görevlisi olarak atandı.

1989'da, "Dinlerde Hacc İbadeti Üzerine Bir Araştırma" isimli tezini vererek yüksek lisans öğrenimini tamamladı. Doktora çalışmalarının sürdüğü 1991-1992 yıllarında, araştırmalarda bulunmak üzere sekiz ay İsrail'de Tel-Aviv'de kaldı. 1994 yılı Haziran ayında "Yahudi Kaynaklarına Göre Tevrat ve Yahudi Hayatındaki Yeri" isimli doktora teziyle doktor unvanını aldı.
27 Kasım 1997 yılında da doçent, Aralık 2003'te de profesör oldu.

Halen Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dinler Tarihi Anabilim Dalı'nda öğretim üyesi olarak çalışan Adam, 1996 yılından beri lisans ve lisans üstü seviyede çeşitli dersler vermektedir.
Verdiği yüksek lisans dersleri:
-Dinler Tarihi Metodolojisi
-Kutsal Metinler
-Yahudiliğe Giriş
Verdiği doktora dersleri:
-Yahudiliğin Esasları.
-Din ve mitoloji

Akademisyen Baki Adam,Türkiye Dinler Tarihi Derneği üyesi  olup çeşitli düzeylerde İngilizce, Arapça ve İbranice biliyor.

Çalışmaları
 Kitapları
 Yahudi Kaynaklarına Göre Tevrat, Pınar Yayınları, İstanbul 2001.
 Yahudilik ve Hıristiyanlık Açısından Diğer Dinler, Pınar Yayınları, İstanbul 2002.
 Dinler Tarihi, Açıköğretim Fakültesi Yayınları, Eskişehir 2000.
 Karşılaştırmalı Dinler Tarihi, MEB Yayınları,İstanbul 2003.
 Yahudilik ve Hıristiyanlık Açısından Kur'an'ın Tartışmalı Konuları, Pınar Yayınları, İstanbul 2003.
 Makaleleri
 "Yahudilik ve Şiddet", İslamiyat, Cilt 5, Sayı 1, Ocak-Mart 2002, ss. 21-34.
 "Tevrat'ın Tahrifi Meselesine Müslüman ve Yahudi Cephesinden Bir Bakış", A.Ü. İlahiyat Fak. Der., sayı 36, Ankara 1997.
 "Prof. Dr. Hikmet Tanyu'dan Günümüze Dinler Tarihi Çalışmaları", A.Ü. İlahiyat Fak. Der, sayı 36, Ankara 1997.
 "Kur'an'ın Anlaşılmasında Tevrat'ın Rolü", İslami Araştırmalar, cilt 9, sayı 1, Ankara 1996.
 "Yahudilerde Din ve Gelenek Üzerine", İslami Araştırmalar, cilt 6, sayı 1, Ankara 1992.
 "Musevilikte İnanç, İbadet, Dini Yaşam ve Museviliğin İslamla Ortak Yönleri", Musevilerle 500 Yıl, Turizm Bakanlığı, Ankara 1992.
 "Dinler Arası Diyalog", Din Öğretiminde Yeni Yaklaşımlar, MEB Yayınları, Milli Eğitim Basımevi, İstanbul 2000,193-205.

Türk din tarihçileri
Yaşayan insanlar
Tavas doğumlular
1962 doğumlular
Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi öğretim üyeleri

Baki Adam


Türk Telekom (tam adıyla Türk Telekomünikasyon Anonim Şirketi), 23 Ekim 1840 tarihinde kurulan PTT'nin (eski adıyla Osmanlı Posta Nezareti) telekomünikasyon ve posta hizmetlerinin 1995 tarihinde birbirinden ayrılması sonucunda Türkiye'ye telekomünikasyon hizmetlerini sunmak amacıyla devlet tarafından kurulmuş şirket. Genişbant internet, sabit telefon, mobil ve dijital TV yayınları konusunda hizmet vermektedir.

Tarihçe

Posta Hizmetleri Ve Telekomünikasyon
23 Ekim 1840'ta Osmanlı İmparatorluğu'nun posta ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla Posta Nezareti kuruldu. 1909'da telefon hizmetlerinin de eklenmesi ile kurumun adı PTT Nezareti olarak değiştirildi. 18 Haziran 1994 tarih ve 4000 sayılı kanun ile PTT İşletmesi Genel Müdürlüğü'nün, T.C. Posta İşletmesi Genel Müdürlüğü ve Türk Telekomünikasyon Anonim Şirketi şeklinde yeniden yapılanması kararlaştırılıp, 24 Nisan 1995 tarihinden itibaren iki kurum birbirinden ayrı olarak çalışmaya başlamışlardır. 30 Haziran 1994'te kurum Türk Telekomünikasyon A.Ş. adıyla faaliyetlerine devam etmiştir.

Mobil Operatör Hizmetleri
Ulaştırma Bakanlığı'nın 16 Mart 1998 tarihli ihalesiyle, GSM 1800 mobil telefon işletme lisansı Türk Telekom'a verilmiştir. Bunun sonucunda 8 Mayıs 2001 tarihinde Türk Telekom'a bağlı olmak üzere Aycell Haberleşme ve Pazarlama Hizmetleri A.Ş. kurulmuştur. Şirket, teknik açılışını 22 Ağustos 2001 tarihinde, dönemin Başbakanı Bülent Ecevit ve yine dönemin Ulaştırma Bakanı Oktay Vural arasındaki bir telefon görüşmesi ile yapmıştır. 8 Nisan 2004 tarihinde Aycell ve Aria GSM operatörleri, Avea çatısı altında birleştirilmiştir. Zaman içerisinde diğer ortakların paylarını satın alan Türk Telekom, günümüzde Avea'nın tamamına sahiptir.

Özelleştirme Süreci
Şirket, 14 Kasım 2005 yılında özelleştirme çalışmaları kapsamında, %55 hissesi ile Oger Telekomünikasyon A.Ş.'ye devredildi. 6 milyar 550 milyon dolara gerçekleşen devir, cumhuriyet tarihinin en büyük ihalesi olmuştur. Ancak bu rekor 2013 yılında, İstanbul'a yapılacak olan üçüncü havalimanı ihalesi ile el değiştirmiştir. Devir sırasında kablo televizyon yayını ve kablo internet hizmetleri Türksat'a aktarılırken, deniz haberleşmesi ve seyir güvenliği hizmetleri de Kıyı Emniyeti ve Gemi Kurtarma İşletmeleri Genel Müdürlüğü'ne devredilmiştir.

Temmuz 2018'de Oger Telekom'un bankalara olan kredi borcunu ödeyememesi nedeniyle, kredi veren bankalar, şirketin Türk Telekom'daki hisselerini devraldı.

17 Ağustos 2018'de BTK'nın devrine izin vermesinden sonra, 29 Ağustos 2018'de Hazine ve Maliye Bakanlığı alacaklı bankalar tarafından devralınmasına onay verdiğini açıkladı.

Tek Çatı: Türk Telekom
26 Ocak 2016 tarihinde, şirketin CEO'su Rami Aslan halihazırda Türk Telekom Grubu altında yer alan Avea ve TTNET markalarının tek çatı altında toplanarak hizmetlerine Türk Telekom adı altında devam edileceğini açıkladı.

Türkiye'nin tüm telefon ve internet servis sağlayıcıları içinde kendi kurulu altyapısına sahip birinci firma konumunda olup diğer internet servis sağlayıcılara ve sabit telefon hizmeti (STH) veren firmalara da toptan satış yöntemi ile hizmet vermektedir. İnternet Veri Merkezi'ni de içeren Türk Telekom, sabit hattan mobil telekomünikasyona, yazılımdan çağrı merkezine kadar geniş bir yelpazede hizmet sunmaktadır. Almanya'da Türk Telekom Mobile ile mobil telekomünikasyon alanında hizmet sunmaktadır.

Türk Telekom'un Mart 2020 tarihi itibarıyla 308.000 km'lik fiber altyapısı, 23.2 milyon GSM abonesi, 11.6 milyon geniş bant abonesi, 3.4 milyon TV ve TivibuGO abonesi, 14.8 milyon sabit erişim hattı abonesi bulunmaktadır.

2019 yılı Temmuz ayına kadar CEO'luk görevini yürüten Paul Doany'ın yerine Ümit Önal atandı.

Türk Telekom Mobil

Türk Telekom Mobil (bazen TT Mobil, TT Mobil İletişim Hizmetleri A.Ş. veya önceli olan Aveanın adıyla bilinir), Türk Telekom'un mobil servislerini yürüten şirkettir.

2015 yılında Türk Telekom Mobil, Avea adıyla Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) tarafından yapılan IMT Hizmet ve altyapılarına İlişkin Yetkilendirme İhalesi'ne (bilinen adıyla LTE Yetkilendirme İhalesi) katıldı.

Kapasite artışı için yatırımlarına devam eden TT Mobil, 2020 birinci çeyrekte frekansların verimli kullanılması için refarming (spektrumun yeniden dağıtılması) işlemini gerçekleştirdi. 1800 MHz'de 2G için kullanılan bant genişliğinin 10 MHz;ini LTE için kullanmaya başlayan TT Mobil, bu şekilde LTE için 1800 Mhz;de kullandığı bant genişliğini 30 MHz'e yükseltmiştir.

İnternet Hizmetleri

Türk Telekom'un internet hizmetleri, resmî olarak TTNET A.Ş. altında yürütülmektedir. TTNET Anonim Şirketi, Türkiye'de internet sağlayıcısı iletişim ve teknoloji şirketi olarak 26 Nisan 2006 tarihinde Türk Telekom Grubu'nun bir üyesi olarak kurulmuştur. 14 Mayıs 2006 tarihinde 'İnternet Servis Sağlayıcı Lisansı' alarak faaliyetlerine başlamıştır.

26 Ocak 2016 tarihinde feshedilerek abonelerine Türk Telekom markası altında hizmet vermeye başlamıştır. 2021'in 3. çeyreği itibarıyla Türk Telekom, Türkiye'deki sabit internet kullanıcılarının %64,21'ine sahiptir.

İddialar

Casus yazılım enjeksiyonu
Citizen lab, Türk Telekom ağında bir dizi middleboxun, birtakım meşru programları indirmeye çalışan yüzlerce kullanıcıyı bu programların casus yazılımla paketlenmiş versiyonlarına yönlendirdiğini tespit etti. Operatörler tarafından programla aynı pakete konulan casus yazılımın StrongPity APT saldırılarında kullanılana çok benzediği görüldü. Türkiye'deki enjeksiyonun operatörleri, StrongPity casus yazılımına geçmeden önce, "yasal dinleme" casus yazılımı FinFisher kullanıyordu. FinFisher, bu yazılımın yalnızca devlet kuruluşlarına satıldığını iddia ediyor.

Ortaklık yapısı
Şirketin ortaklık yapısı aşağıda açıklandığı şekildedir:

 Türkiye Varlık Fonu (%61,68)
 Türkiye Cumhuriyeti Hazine ve Maliye Bakanlığı (%25)
 Halka açık (%13,32)

Hizmetleri
Türk Telekom, PSTN (sabit telefon hizmetleri), geniş bant internet hizmetleri, dijital tv yayıncılığı ve mobil operatörlük alanlarında hizmet vermektedir.

 TTMobil, mobil operatör hizmetleri,
 TTNET, genişbant, metro ethernet, toptan geniş bant, IPTV, UyduTV, WebTV, MobilTV, Smart TV hizmetleri,
 AssisTT, çağrı merkezi ve rehberlik hizmetleri,
 Argela, yakınsama teknolojileri,
 Innova, BT çözüm sağlayıcısı,
 Sebit, çevrimiçi eğitim yazılımları,
 TT Ventures, proje geliştirme ve kurumsal risk sermayesi değerlendirme hizmetleri,
 Yaay
 TTES, elektrik tedarik ve satış,
 Türk Telekom International, toptan veri ve kapasite servis sağlayıcısı,
 Türk Telekom Elektrik, elektrik dağıtım şirketi hizmetleri sunmaktadır.

Ödülleri
 2019: Global Business Excellence, Üstün Müşteri Hizmetleri Girişimi Ödülü
 2017: European Excellence Awards, Türkiye'nin En İyi Projesi kategorisinde birincilik, Tablolar Konuşuyor projesi.
 2017: Contact Center World Awards, Dünyanın En İyi Çağrı Merkezi
 2017: ICMG Bilgi Teknolojileri Mimarisi Mükemmeliyet Ödülleri, Müşteri Odaklı İş Modelleri kategorisinde birincilik ödülü
 2017: Stevie Ödülleri, İnovasyon Odaklı ve Kullanıcı Dostu Çözümler Kategorisinde birinci.
 2017: Türkiye Eğitim ve Gelişim Platformu Derneği, İş Sağlığı İş Güvenliği Okulu ve En İyi Teknoloji Destekli Gelişim Programı kategorisi birincisi
 2016: SAP HANA İnovasyon Ödülleri, Özel Onur Ödülü
 2016: Türk Patent Enstitüsü 5. Türk Patent Ödülleri, En Çok Marka Başvurusu dalında üçüncülük ödülü
 2010: Türk Telekom, 2010 Dünya İletişim Ödülleri En İyi İçerik Servisi kategorisinde ödül aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1995'te kurulan şirketler
Borsa İstanbul'daki şirketler
Ankara merkezli şirketler

Türk kamu kurumları
Türkiye merkezli telekomünikasyon şirketleri
Türkiye'deki özelleştirmeler
Türk markaları

Türk Telekom


An Poa arechavaletae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Parodi. An Poa arechavaletae in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa arechavaletae


An Platystele cellulosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Alexander Charles Hirtz. An Platystele cellulosa in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platystele

Platystele cellulosa


Lizergamid (LSA), vrsta psihotropne tvari. Uvrštena je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine.

Izvori

Psihotropne tvari

Lizergamid


Tekila (, ), ismini Jalisco eyaletine bağlı bir kasaba olan Tequila'dan alan alkollü Meksika içkisi. Aztekler 2000 yıl önce agave bitkisinin özsuyundan ürettikleri içkiye "Octilli Poliqhui" adını vermiş ve kutsal kabul ettikleri bu içkiyi Büyük Maya Tanrısı Olmeca'ya adamışlardır. Günümüzde Olmeca isimli tekila da vardır.

Sulu bir meyve olan ve Anadolu'da "Sabır Otu" ismiyle de bilinen Agave bitkisinin bir çeşidi olan Agave Tequiliana bitkisinin damıtılmasıyla gerçek tekila yapılır. Eğer tekila %100 mavi agave bitkisinden üretilmemişse çeşitli baharat ve allollerle (genellikle mısır) de üretilir. %100 mavi agave bitkisinden yapılmış bir tekila ağızda acı bir tat yerine meyveli ve keskin bir tat bırakır.

Bütün iyi alkoller gibi (Brandy, Scotch, Port) tekila da yıllandıkça gerçek tadını verecektir. Eğer 2 aydan 1 yıla kadar bekletilmiş bir tekilaysa Reposado (bekletilmiş), eğer bu süreden daha fazla bekletilmiş ise Añejo (yıllanmış) adını alır. Tabii ki ne kadar bekletilmiş olursa o kadar pahalı olacaktır.

Metal ya da cam bir tankta bekletilirse, ki bu tekilayı renksiz tutar Blanco (gümüş) adını alır. Viski gibi aromalı odun fıçılarda bekletilerek de üretilebilir. Bu yöntem tekilaya diğer aromaları (karamel, vanilya, mazı otu, biber vb. fıçının cinsine göre) kazandırır ve altın renk (oro) alır.

Ucuz tekilalar %100 agave bitkisinden yapılmaz. "Gold" adı verilen tekilalar karamel rengi ve aroması ile yapılır. Fakat bu uygun şekilde yıllandırılmış gold tekila tadını asla tam olarak veremez.

İyi bir tekila her yudumunda karmaşık ve ilginç bir tat verir; tıpkı iyi bir scotch gibi. Fakat iyi tekilanın maliyeti de tadı kadar dolgundur. Tuz ve limon ile birlikte içilmesi önerilir. Genellikle biraz tuz yalandıktan sonra tekila içilir, sonra da limonun suyu emilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Tekilalar listesi
 Mezcal

Meksika damıtılmış içecekleri
Meksika mutfağındaki içkiler

Tekila


Ao longo de sua carreira, o DJ e produtor eletrônico holandês Tiësto lançou sete álbuns de estúdio. Depois de passar anos buscando seu estilo pessoal e trabalhando com DJs como Ferry Corsten (como Gouryella ), Benno de Goeij (como Kamaya Painters ) e Armin van Buuren (como Alibi e Major League), ele decidiu que era hora de focar em seu solo trabalhar. A fama de Tiësto começou a aumentar no final dos anos 1990, após sua apresentação na primeira festa ID&T Innercity ( Live at Innercity: Amsterdam RAI), e continuou a disparar no início dos anos 2000 após seus sets de seis horas "Tiësto Solo", que ele tocou sem nenhum outro DJ ou banda de abertura. Seus últimos três lançamentos completos quebraram a marca de 70.000 unidades, e o mix de DJ Nyana de 2003 atingiu 87.000, de acordo com a Nielsen SoundScan em meados de 2008.

Álbuns

Estúdio

Coletânea

Singles

Como artista principal

Tiësto
Discografias de músicos dos Países Baixos
T

Discografia de Tiësto


La carnicería es el título de dos pinturas de Annibale Carracci, ejecutadas hacia 1580-85, que se conservan en la Christ Church Picture Gallery, de Oxford, y en el Museo Kimbell de Fort Worth en Texas.

Descripción
En la obra, Annibale Carracci, describe con absoluta claridad y credibilidad las actividades que tienen lugar en una carnicería de Bolonia. Se representa en primer plano, en la parte inferior a un joven que está a punto de cortar la cabeza a un cordero, mientras otro se esfuerza para colgar un becerro a un gancho, retorciendo su cuerpo y la cabeza en el esfuerzo. En el centro, detrás del mostrador, hay un carnicero que coloca perfectamente filetes de ternera en el mostrador. Cierra la imagen un carnicero veterano, vestido con un delantal blanco, que sostiene la balanza con la que pesa la carne, mientras que el cliente rebusca en su bolso el dinero para comprar la carne elegida. Las figuras pintadas no tienen nada vulgar, aunque se consideraba un negocio de mal gusto.

Véase también
 Pintura clasicista

Referencias

Enlaces externos

Bodegones
Museo de Arte Kimbell

La carnicería


Henry Grew (1781 - ) est un enseignant et un écrivain chrétien dont les études de la Bible le conduisent à des conclusions qui sont en contradiction avec les doctrines acceptées par de nombreuses églises traditionnelles de son temps. Entre autres choses, il rejette la Trinité, l'immortalité de l'âme, et un enfer de tourments éternels littéraux.

Biographie

Henry Grew est né à Birmingham, en Angleterre, mais à l'âge de 13 ans, il déménage avec ses parents aux États-Unis. Sa famille vit d'abord à Boston. Plus tard, Grew vit à Providence, Pawtucket, Hartford et Philadelphie. Il est diplômé de l'Université Brown.

Grew devient diacre à la First Baptist Church de Providence à l'âge de 23 ans, puis pasteur à Pawtucket. En 1810, il publie le premier de ses écrits, sur le Livre de Matthieu. À 30 ans, en 1811, après avoir été pasteur pendant quatre ans à la First Baptist Church de Hartford, il en est renvoyé car « il adopte des sentiments et des usages différents de ceux de l'église ».

Au cours des décennies suivantes, Grew sert comme pasteur par intermittence, de manière informelle ou pour des groupes relativement petits.

Au début de sa carrière, Grew est impliqué dans la Connecticut Bible Society. Dans les années 1820, Grew est l'un des actionnaires fondateurs du Hartford Female Seminary, et dans les années 1830, il est prouvé qu'Henry Grew est impliqué à la fois dans la « Hartford Peace Society » et la « Connecticut Peace Society ». Dans les années 1830, Grew s'implique dans la Société antiesclavagiste de la Nouvelle Angleterre et parle en leur nom.

Grew est invité à la Convention mondiale contre l'esclavage à partir du  à Londres. Il part sur le navire Roscoe le . D'autres délégués à bord du navire, en plus de sa fille Mary, sont James et Lucretia Mott, Emily Winslow et son père Isaac, Abby South et Elizabeth Neall. Selon  Mott, Henry Grew lit et prêche le jour du sabbat, et Mary Grew est "assez intime" avec George Bradburn. Après leur arrivée, Bradburn voyage avec les Grew dans divers endroits, dont Liverpool et en particulier à Birmingham, car Mary voulait voir le lieu de naissance de son père.

Avant et pendant la convention, il y a un débat féroce sur la participation et les sièges des femmes déléguées et participantes. Grew se range du côté des organisateurs britanniques et se prononce en faveur du droit des hommes d'exclure les femmes, bien que sa fille soit également exclue.

En 1854, un débat public similaire a lieu lorsque Grew et Mary assistent à la cinquième convention annuelle sur les droits des femmes à Philadelphie. Grew débat avec Lucretia Mott, en louant la suprématie et l'autorité des hommes.

Grew prêche tout au long de sa vie avec un petit groupe de personnes qui partagent ses croyances religieuses. Ses écrits sont rassemblés et influencent des chefs religieux ultérieurs.

Il meurt à Philadelphie le , des suites d'une maladie à 80 ans.

Héritage
Les écrits d'Henry Grew influencent George Storrs, et plus tard, Charles Taze Russell. Henry Grew et George Storrs sont tous deux mentionnés comme des étudiants bibliques remarquables dans le numéro du  de la revue La Tour de Garde, publiée par la Watch Tower Bible and Tract Society des Témoins de Jéhovah.

Une liste des écrits religieux d'Henry Grew en anglais comprend : Christian Loyalty : A Sermon on Matthew XXII:21, Designed to Illustrate the Authority of Caesar and Jesus Christ (1810), Examen du témoignage divin au sujet de la Personne du Fils de Dieu (An Examination of the Divine Testimony Concerning the Character of the Son of God) (1824), A Tribute to the Memory of the Apostles, and an Exhibition of the First Christian Churches (1836), The Practices of the Early Christians Considered (1838), A Review of Phelps' Argument for the Perpetuity of the Sabbath (1844), L'état intermédiaire (1849), Le sabbat (1850), Un examen du témoignage divin sur la nature et le caractère du Fils de Dieu (1855), Un appel aux pieux trinitaires (1857), L'expiation (1859), Dispenses divines, Passé, Présent et Futur (1861).

Dans la culture populaire

 La fille de Grew, Mary, apparaît comme un personnage dans la pièce de 2013 d'Ain Gordon, If She Stood, commandée par le Painted Bride Art Center de Philadelphie .

Références

Liens externes

Étudiant de l'université Brown
Antiesclavagiste américain
Décès en août 1862
Naissance en 1781
Bibliste
Exégète chrétien de la Bible
Étudiants de la Bible
Pasteur américain
Pasteur britannique

Henry Grew


Lover Man (ou Here He Comes (Lover Man)) est une chanson de Blues Rock de Jimi Hendrix. Reprise de la chanson Rock Me Baby de B. B. King avec de nouvelles paroles, la chanson est régulièrement interprétée sur scène par le guitariste au cours de sa carrière, bien qu'il n'a enregistré en studio que des versions de travail non définitifs.

Historique et description
Dès ses débuts à Londres en 1967, Jimi Hendrix reprend régulièrement avec sa formation The Jimi Hendrix Experience avec le bassiste Noel Redding et le batteur Mitch Mitchell la chanson Rock Me Baby de B. B. King que ce soit en répétition en studio (dont le  parue en 2000 sur le premier disque du coffret The Jimi Hendrix Experience Box Set en version instrumentale sous le nom de Here He Comes (Lover Man)) ou en concert, notamment au festival de Monterey le  qui révèle le guitariste au public américain (voir Live at Monterey).

Par la suite, Jimi fait évoluer la reprise sous le nom de Here He Comes (Lover Man), puis Lover Man avec de nouvelles paroles qui évoquent un amant rendant visite à sa maîtresse pour passer une nuit de folie. Elle est travaillée plusieurs fois en studio, mais aucune version est définitive. Si la dernière version publiée sur le quatrième disque du coffret The Jimi Hendrix Experience Box Set (2000) remonte aux sessions de l'album First Rays of the New Rising Sun (paru seulement en 1997) le , c'est une autre version avec The Jimi Hendrix Experience datant du  qui sera par la suite retravaillée post-mortem lors d'une session d'ajout organisé par l'ancien producteur Chas Chandler avec Mitch et Noel qui refont leurs parties. Celle-ci apparait en 2010 dans l'album posthume Valleys of Neptune. Entretemps, la version parue dans South Saturn Delta en 1997 est un mélange de prises datant du .

Interprétations en concert
Pourtant, le guitariste interprète régulièrement Lover Man en concert que ce soit au sein du Jimi Hendrix Experience avec Noel Redding (concerts au Winterland en octobre 1968) ou avec Billy Cox à la basse (concerts à Berkeley, Maui ou festival de l'Île de Wight en 1970) ou au sein du Band of Gypsys (formé avec Billy Cox à la basse et Buddy Miles à la batterie) lors des concerts du nouvel an 1970.

La chanson est également interprétée par le groupe éphémère Gypsys Sun & Rainbows composé par Jimi, Billy Cox, Mitch Mitchell, les percussionnistes Juma Sultan et Jerry Velez et le second guitariste et ami de Jimi, Larry Lee, qui revient de la guerre du Vietnam, lors du concert au festival de Woodstock le . Hendrix est redevable à Larry Lee en l'invitant dans sa formation car ce dernier avait appris à Jimi de jouer du blues à la guitare. Si la chanson suit la composition de Rock Me Baby, Larry et Jimi jouent leurs solos à tour de rôle, mais le mixage met la guitare de Larry très en retrait par rapport à celle de Jimi. Malheureusement, la version de Lover Man à Woodstock est plus faible par rapport à Rock Me Baby à Monterey, comme le confirme Billy Cox :

Parutions
Les dates et lieux d'enregistrements sont indiqués dans les différents livrets des albums cités ici.

Versions studios
  aux studios Olympic, Londres (répétition instrumentale de Rock Me Baby sous le nom de Here He Comes (Lover Man)) : The Jimi Hendrix Experience Box Set (2000)
  aux studios T.T.G., Hollywood : South Saturn Delta (1997)
  aux studios Olympic, Londres (version de base) et  au studio Air, Londres (ajouts post-mortem) : Valleys of Neptune (2010)
 15 décembre 1969 au Record Plant Studios, New York : Both Sides of the Sky (2018)
  aux studios Electric Lady, New York : The Jimi Hendrix Experience Box Set (2000)

Live
  au Coliseum Ballroom à Davenport, Iowa
 10 au  au Winterland Ballroom de San Francisco (Californie) : Winterland (2011, version intégrale seulement)
  au Royal Albert Hall, Londres : The Last Experience (2002)
  au festival de Woodstock : Live at Woodstock (1999)
  et  au Fillmore East, New York : Machine Gun: Le Fillmore East First Show (2016, premier concert du 31 décembre seulement) et Songs For Groovy Children: The Fillmore East Concerts (2019)
  au Berkeley Community Theatre à Berkeley en Californie : Live at Berkeley (2003)
  à Maui (Hawaï) : Live in Maui (2020)
  au festival de l'Île de Wight : Blue Wild Angel : Live at the Isle of Wight (2002)

Musiciens de la version Live at Woodstock

 Jimi Hendrix : chant, guitare
 Larry Lee : guitare
 Billy Cox : basse
 Mitch Mitchell : batterie
 Juma Sultan : percussion
 Jerry Velez : congas

Références

Lover Man


Fen bilgisi öğretmenliği bölümü, Türkiye'deki eğitim fakültelerinin, ilköğretim ikinci kademe için öğretmen yetiştiren bölümüdür.

Yükseköğretim Kurulu'nun eğitim fakültelerini yeniden yapılandırma sürecinde ilk kez 1998 yılında açılmıştır. Fen bilgisi öğretmenliği bölümünde dersler üç bölüme ayrılmıştır:
 Alan ve alan egitimi dersleri (A).
 Ögretmenlik meslek bilgisi dersleri (MB).
 Genel kültür dersleri (GK).

Alan derslerinde temel bilim dersleri olan fizik, kimya, biyoloji ve matematik yer alır. Meslek bilgisi dersleri, eğitim bilimleri ile fen laboratuvarı derslerinden oluşur. Genel kültür dersleri ise öğretmen adayının değişen dünyanın oluşan yeni şartlarına ayak uydurmasını sağlayacak şekilde derslerle donatılmıştır. Bunlardan bazıları; Türk eğitim tarihi, topluma hizmet uygulaması ve bilgisayardır.

Öğretmen

Fen bilgisi öğretmenliği


Le Guilin Rail Transit (), également connu sous le nom de Guilin Skyrail, est un système de métro monorail en cours de développement à Guilin(Guangxi, Chine). Skyrail est la marque du système de monorail développé par BYD. D'après les prévisions, d'ici 2040, il devrait y avoir , , et une longueur totale de . La ligne 1 devrait être ouverte d'ici 2025, et fera  avec .

En 2020, la station de démonstration du parc des Expositions, dotée d'un train monorail statique, a été inaugurée. Une première section de  est en construction entre la gare du parc des Expositions et le parc Shanshui, toutes les deux situées dans le district de Lingui . En , des tests sur cette première section ont commencé. Finalement, cette section fera partie de la ligne 1 entre l'aéroport international de Guilin Liangjiang et la gare de Guilin.

Lignes

Notes et références

Monorail en Asie
Guilin

Métro de Guilin


Balling–Volling Landkommune var en sognekommune i det oprindelige Viborg Amt. Kommunen blev oprettet i 1842 og nedlagt i 1970.

I 1970–2006 var de to sogne en del af Spøttrup Kommune i det nydannede Viborg Amt. Siden 2007 tilhører sognene den nydannede Skive Kommune i Region Midtjylland.

Balling Sogn ligger i Rødding Herred, og Volling Sogn ligger i Hindborg Herred.

Det tidligere Balling–Volling Pastorat
I landkommunens første mange år dannede de to sogne Balling–Volling Pastorat, men senere kom de til andre pastorater.

I dag tilhører sognene Balling-Volling-Krejbjerg-Oddense-Otting Pastorat.

Kilder
Danske landkommuner 1842–1970, Udgivet af Landsarkivet for Nørrejylland, Viborg, 1976 .

Noter

Kommuner i Viborg Amt (før 1970)

Balling–Volling Landkommune


Three ships of the United States Navy have been named Barney for Commodore Joshua Barney.

  was a torpedo boat in commission from 1901 to 1916 and from 1917 to 1919
  was a Wickes-class destroyer in commission from 1919 to 1922 and from 1930 to 1945
  was a Charles F. Adams-class guided-missile destroyer in commission from 1962 to 1990

See also
, a ferry boat used by the Union Navy during the American Civil War

Sources

United States Navy ship names

USS Barney


Fuar Şehirleri Kupası, 8 Nisan 1955'te kurulan; 1958'e kadar ticari fuarları olan Madrid, Londra, İzmir gibi şehirlerin takımlarına açık bir futbol kupasıdır.

1960'ların ortasına kadar Londra gibi birden fazla kulübü olan takımlar karma kadrolar gönderip şehrin adını taşıyan takımlarla katıldılar. (London XI) 1958'de bu kural kalkmasına rağmen 1971'e kadar bu isimle anıldı ve 1971 yılında UEFA Kupası adını aldı.

Tarihçe

İspanyol dönemi
İlk turnuvanın kulüp takımları fikstürleriyle çakışmaması için iki sezon boyunca düzenlenmesi düşünülmüştü ancak kupanın fuar dönemlerine de denk gelmesi için üçüncü bir yıla uzatıldı. Böylece ilk turnuva 1955'te başladı ve 1958'de bitti. İlk turnuvada Basel, Birmingham, Kopenhag, Frankfurt, Viyana, Köln, Lozan, Leipzig, Londra, Milano, ve Zagreb takımları yer aldı. Başlangıcında grup aşaması ile başlayan turnuvada bazı şehirleri kulüp takımları değil, karma takımlar temsil etti. Finalistler Barselona ve Londra'yı temsil eden iki takım oldu. Barselona'yı temsil eden takım, Espanyol'da oynayan bir futbolcu dışında tamamen Barcelona'dan oluşuyordu. Stamford Bridge'de 2-2 biten maçtan sonra, rövanş maçını Barselona 6-0 kazandı. İkinci turnuva 1958 ve 1960 yılları arasında düzenlendi. Grup aşaması yerine kupa formatı kullanıldı. FC Barcelona kupayı Birmingham City'yi 4-1'i yenerek bir kez daha kazandı.

1960-61 sezonunda üçüncü kez düzenlenen turnuva, bundan sonra her zaman sezon içinde düzenlendi. Bu sezon FC Barcelona, hem Fuar Şehirleri Kupası'nda hem de Şampiyon Kulüpler Kupası'nda mücadele etti. Avrupa turnuvalarının ilk yıllarında, bu turnuvalar birbirlerine rakip olarak görülüyordu ve aralarında çok az iletişim vardı. Şampiyon Kulüper Kupası, lig şampiyonlarını çağırdığı için kısa sürede Avrupa'nın en büyük turnuvası haline geldi. Barcelona'nın iki turnuvada mücadele etmesi ikisinde de başarısız olmasına neden oldu. Fuat Şehirleri Kupası'nda çeyrek finalde toplamda 7-6 yenilerek Hibernian'a elendi, Şampiyon Kulüpler Kupası'ndai ise Benfica'ya mağlup oldu. Roma üç maç süren bir süreç sonunda Hibernian'ı eledi. Birmingham City ikinci kez finale yükseldi ancak yine başarılı olamadı. Evinde 2-2 berabere kaldıktan sonra, Roma'ya 2-0 mağlup oldu.

1961-62 sezonunda her ülkeden üç takımın katılabilmesinin izni verildi. Edinburgh, Milan, ve Barselona (sırasıyla Hibernian ve Hearts, Internazionale ve Milan, ve FC Barcelona ve RCD Espanyol) şehirlerini ikişer takım temsil etti. Bu kural değişikliği ile kupayı İspanya takımları domine etmeye başladı. FC Barcelona'nın başarısına Valencia ve Real Zaragoza da ortak oldu. Bu üç takım, 1958 - 1966 arasında turnuvayı altı kez kazandı. 1962, 1964 ve 1966 yıllarında finalin iki ismi de İspanya'dandı. 1962'de Valencia CF, FC Barcelona'yı toplamda 7-3 yenerek kupayı aldı. 1963'te Dinamo Zagreb'i toplamda 4-1 yenerek kupayı korudu. 1964'te üçüncü kez finale çıkan Valencia CF, Real Zaragoza'ya Camp Nou'da oynanan tek maçlık finalde 2-1 yenilerek kupayı bu sefer kazanamadı.

1965'te turnuvaya 48 takım katıldı ve böylece bir rekor kırıldı. O sene ikinci kez İspanya takımı içermeyen bir final oldu. Macar ekibi Ferencvárosi, Juventus'u tek maçlık finalde yenerek kupayı kazandı. 1966 turnuvası sportmenlik dışı olaylarla dikkat çekti. Chelsea takımına Roma'da taraftarlardan yabancı madde yağdı. Leeds United ve Valencia arasındaki maçta üç kişi oyundan atıldı. Yarı finalde Real Zaragoza'yla oynayan Leeds'te Johnny Giles de kırmızı gördü. Finalde FC Barcelona, Real Zaragoza'yı toplamda 4-3 yenerek kupayı kazandı.

İngiliz dönemi
1967 turnuvasında İngiliz ekiplerinin yükselişi dikkat çekti ve Leeds United finale çıktı. Finalde Dinamo Zagreb'e yenilse de bir sonraki sene Ferencvárosi TC'yi yenerek turnuvayı kazanan ilk İngiliz takımı oldu. Daha sonra sırasıyla Newcastle United ve Arsenal ve Leeds United'ın ikinci galibiyeti ile İngiliz takımları son dört turnuvayı kazanmış oldu. Son turnuvada Leeds United, toplamda 3-3 biten maçların sonunda deplasman golüyle Juventus'u finalde geçmiş oldu.

Finaller

uz - uzatmalar sonunda

Kulüplere göre sonuçlar

Ülkelere göre sonuçlar

Fuar Şehirleri Kupası