Michael Amir Richardson Junior, appelé couramment Amir Richardson (en ), né le  à Antibes en France, est un footballeur international marocain qui joue au poste de milieu central au Stade de Reims.

Formé au Havre AC, il signe en 2022 au Stade de Reims avant d'être directement prêté pour la durée d'une saison dans son club formateur, avec lequel il est couronné champion de Ligue 2 en 2023. Après le sacre, le prêt prend fin et il retourne au Stade de Reims.

Possédant la triple nationalité française, américaine et marocaine, il reçoit une première convocation avec la France -20 ans, participe et remporte le Tournoi Maurice Revello en 2021 avant d'être rappelé en 2023 avec le Maroc olympique pour prendre part et remporter la CAN des moins de 23 ans. Quelques mois plus tard, en septembre 2023, il tranche défintivement en faveur de l'équipe du Maroc et fait ses débuts sous la houlette de Walid Regragui.

Biographie

Naissance, enfance et origines (2002-2012)
Amir Richardson naît et grandit à Antibes en France sur la bordure de la mer niçoise. Amir est le fils de l'ancien basketteur professionnel, Micheal Ray Richardson, originaire du Texas aux États-Unis et quatre fois All-Star NBA. Sa mère Ilham Mechchate, également Antiboise, est une Franco-Marocaine originaire de Fès au Maroc, ayant aussi pratiqué le basketball, l'athlétisme et actuellement informaticienne, diplômée de l'Université d'Oklahoma City. Amir a aussi une grande sœur, Kimberly Richardson, née en 1996 et diplômée d'un master en sociologie aux États-Unis.

Pendant son enfance, Amir Richardson a fréquemment voyagé aux États-Unis pour rendre visite à son père, installé en Oklahoma en tant qu'ambassadeur de la NBA. Ses premiers pas dans le monde du sport se sont faits dans le football, influencés par sa mère qui souhaitait qu'il pratique un sport en plein air. Amir se rappelle : .

En France, Amir a intégré l'AS Fontonne Antibes à l'âge de cinq ans, jouant pendant quatre ans au Stade Docteur Leger. Pendant son adolescence, il a été inspiré par des figures du football telles que Lucho González et est devenu un fervent supporter de l'Olympique de Marseille.

Formation à l'OGC Nice et débuts au Havre (2012-2022)
Grâce à un lien et partenariat étroit entre l'AS Fontonne Antibes et l'OGC Nice, Amir Richardson rejoint le centre de formation niçois, dispute près de six ans dans le club niçois. Alors qu'il est âgé de 12 ans, il se rend régulièrement aux États-Unis pour participer à des camps d'entraînements de basket-ball à Oklahoma en compagnie de son père. Amir déclare à propos de son époque à l'OGC Nice : .

Il poursuit sa formation à Le Havre AC, qu'il rejoint en 2019. Il joue son premier match en professionnel le , à l'occasion de la dernière journée de la saison 2020-2021 de Ligue 2, face à l'ES Troyes AC. Il est titularisé et son équipe l'emporte par trois buts à deux. En fin de saison, le , il signe son premier contrat professionnel.

Sous les ordres de Paul Le Guen, il s'impose dans l'entrejeu du Havre lors de la saison 2021-2022, devenant l'une des révélations de la saison, en compagnie de plusieurs autres joueurs de sa génération. Il est notamment nommé "Pépite du mois" de décembre 2021 en Ligue 2. Il termine sa première saison à la huitième place du classement de Ligue 2.

Stade de Reims et prêt au Havre pour une montée en L1 (depuis 2022)
Le , Amir Richardson s'engage en faveur du Stade de Reims pour cinq saisons. Il est toutefois prêté au Havre AC jusqu'à la fin de la saison sous les ordres du nouvel entraîneur Luka Elsner.

Il est directement titularisé, à l'occasion de la première journée de Ligue 2 de la saison 2022-2023 contre Grenoble Foot 38 sous le  dans un milieu composé de Richardson, Victor Lekhal et Nolan Mbemba (match nul, 0-0). Le , il inscrit son premier but de la saison contre le Stade lavallois Mayenne FC (victoire, 1-3). Le , il inscrit son deuxième but de la saison en inscrivant l'unique but du match face aux Girondins de Bordeaux grâce à une passe décisive de Christopher Operi à la  du match. Le , il évite la défaite en inscrivant le but égalisateur contre le FC Metz sur une passe décisive de Josué Casimir (match nul, 1-1). Le , il est officiellement couronné champion de Ligue 2 après une victoire de 1-0 face au Dijon FCO. Le club est alors officiellement promu en Ligue 1 et Richardson remporte ainsi son premier trophée majeur.

De retour au Stade de Reims en , Amir Richardson prend part aux matchs de pré-saison avant d'affronter l'Olympique de Marseille au Stade Vélodrome à la première journée de la saison 2023-2024. Lors de ce match, il hérite du  sous les commandes de l'entraîneur William Still et joue aux côtés de son compatriote en sélection Yunis Abdelhamid (défaite, 2-1). Le , il délivre sa première passe décisive en Ligue 1 contre Clermont Foot sur le premier but inscrit par Marshall Munetsi (victoire, 2-0). Le 17 septembre, il inscrit son premier but de la saison contre le Stade brestois (défaite, 2-1).

En sélection
Possédant la triple nationalité française (pays de naissance et de formation), américaine (pays de son père) et marocaine (pays de sa mère et naturalisé en 2021), il déclare à propos de ses préférences : .

Entre les Bleuets et les Lionceaux de l'Atlas (2021-2023)
Possédant uniquement les nationalités françaises et américaines, les scouts de la Fédération royale marocaine de football remarquant rapidement une marocanité au sein de la famille Richardson. Après une discussion avec les responsables de la fédération, la mère d'Amir entame les démarches pour la naturalisation d'Amir Richardson. Quelques mois plus tard, en , il figure pour la première fois sur la liste du Maroc olympique concoctée par Hicham Dmii pour un stage de préparation au Centre sportif de Maâmora à Salé du 4 au .

N'ayant toujours pas joué de matchs en sélection nationale, Amir Richardson reçoit un premier appel officiel de l'équipe de France des moins de 20 ans pour des matchs amicaux dans des dates FIFA. Il reçoit sa première sélection le  en match amical contre l'Allemagne -20 ans en étant titularisé sous le , disputant 90 minutes sous la houlette de l'entraîneur Bernard Diomède. Il est rappelé en mars pour une double confrontation amicale contre le Portugal -20 ans à Tubize en Belgique (match nul, 1-1 et défaite, 3-1). En mai, il dispute 59 minutes contre le Panama espoirs avant d'être remplacé par Johann Lepenant (match nul, 0-0). Ces matchs entrent dans le cadre des préparations au Tournoi Maurice Revello.

En , le premier match du Tournoi Maurice Revello a lieu au Stade Marcel Roustan contre l'Arabie saoudite -20 ans, match durant lequel Richardson ne dispute aucune minute (victoire, 5-0). Le , il dispute le deuxième match de la France contre l'Argentine -20 ans, entrant en jeu à la  en remplaçant Maghnes Akliouche (victoire, 6-2). Remplaçant également en demi-finale face au Mexique -20 ans, il remplace Sékou Mara pour disputer les huit dernières minutes du match (victoire, 4-1). En finale contre le Venezuela -20 ans, alors que la France est entrain de perdre le match sur le score d'un but à zéro, Richardson entre en jeu à la mi-temps et les Français reviennent au score pour battre l'adversaire en deuxième période avant de remporter le tournoi.

Le , il révèle via ses réseaux sociaux sa première convocation avec l'équipe du Maroc olympique entraînée par Issame Charaï, à l'occasion des préparations à la Coupe d'Afrique des nations olympique (-23 ans). Le , il rejoint le Maroc olympique pour un match amical face à la Côte d'Ivoire olympique à Rabat dans le cadre des préparations à la Coupe d'Afrique des nations des moins de 23 ans qui se déroulera au Maroc en 2023. Lors de ce match, il est titularisé (défaite, 2-3). Deux jours plus tard, il est de nouveau titularisé lors d'un nouveau match amical face au Togo olympique (victoire, 2-0). Il enchaîne avec une troisième titularisation face à l'Ouzbékistan olympique, le  (victoire, 3-0).

Le , il figure sur la liste définitive d'Issame Charaï pour prendre part à la Coupe d'Afrique des nations des moins de 23 ans qui a lieu au Maroc. Les matchs de phase de groupe ont lieu en fin de mois de juin contre la Guinée olympique, le Ghana olympique et le Congo olympique au Complexe sportif Moulay-Abdallah de Rabat. Entré en jeu lors du premier match contre la Guinée olympique en remplaçant Benjamin Bouchouari (victoire, 2-1), il reçoit sa première titularisation dans la compétition lors de la deuxième journée de la CAN U23 contre le Ghana olympique, inscrit le premier but du match sur une passe décisive d'Ez Abde et valide ainsi son ticket pour les demi-finales de la compétition après une victoire de 5-1. Le , à l'occasion du troisième match de la compétition contre le Congo olympique, il remplace Oussama Targhalline à la  de jeu (victoire, 1-0). La finale est remportée par le Maroc en prolongation contre l'Égypte olympique grâce à un but d'Oussama Targhalline (victoire, 2-1).

Choix définitif : Maroc (depuis 2023)

Le , il reçoit sa première convocation officielle de Walid Regragui avec l'équipe du Maroc pour des matchs le  contre le Liberia à Agadir et le  contre le Burkina Faso à Lens. Le premier match contre le Liberia, entrant dans le cadre des qualifications à la CAN 2023, est annulé et reporté suite au seisme du Maroc. Cependant, le deuxième match prévu en amical contre le Burkina Faso est maintenu et joué au Stade Bollaert-Delelis de Lens. Lors de ce match, il entre en jeu à la  en remplaçant Azzedine Ounahi (victoire, 1-0).

Lors de la trêve internationale d'octobre 2023, il entre en jeu contre la Côte d'Ivoire en remplaçant Selim Amallah en amical au Stade Félix-Houphouët-Boigny d'Abidjan (match nul, 1-1). Lors du deuxième match de cette trêve, il est mis sur le banc pendant 90 minutes, le 17 octobre contre le Liberia à Agadir pour laisser place à Oussama El Azzouzi, un autre nouveau de la tanière pour assurer une doublure de Sofyan Amrabat, absent depuis plusieurs matchs (victoire, 3-0).

Style de jeu
Amir Richardson est connu pour son style de jeu élégant et maîtrisé. Né dans une famille au passé marqué par le basketball, il se distingue par sa grande taille, mesurant , ce qui en fait une figure imposante au milieu de terrain pour Le Havre AC aux côtés de Victor Lekhal et Yassine Kechta. Gaucher, il réussit à se faire un nom en tant que jeune talent montant du football français.

L'influence du père d'Amir, Micheal Ray Richardson, meneur de jeu de renom lors de sa carrière en NBA, se reflète dans le style de jeu d'Amir. Ce dernier a hérité de certaines compétences liées au basketball de son père, notamment en ce qui concerne le dribble, la passe et les interceptions. Cependant, la carrière de son père a été entachée par des défis personnels, notamment des problèmes liés à la consommation de cocaïne, qui ont finalement conduit à son bannissement à vie de la NBA. Néanmoins, Amir Richardson tire des leçons des expériences de son père alors qu'il trace sa propre carrière dans le football.

Le style de jeu d'Amir a évolué sous la direction de différents entraîneurs, dont Paul Le Guen et Luka Elsner. Il caractérise le HAC de Paul Le Guen comme étant davantage axé sur la défense, tandis que sous Luka Elsner, l'équipe adopte une approche plus équilibrée, excellant à la fois en défense et en jeu offensif stylé. Amir apprécie la liberté tactique et se sent plus en phase avec ce style de jeu. Aujourd'hui, il est principalement utilisé en tant que milieu récupérateur, que ce soit en club comme en sélection.

Vie privée

Affaires judiciaires
Au cours de sa première saison en tant que joueur professionnel, le , Amir Richardson est impliqué dans un incident notable qui attire l'attention des médias. Alors qu'il tentait de rendre des affaires à un tiers, Amir a emprunté la voiture de son coéquipier Yassine Kechta. Cependant, un contrôle de police a révélé la présence d'une carte d'handicapés dans le véhicule, ce qui a conduit à la garde à vue d'Amir et de Yassine. L'incident a été largement couvert par les médias, mettant en lumière une erreur de jeunesse qui a servi de rappel à Amir sur l'importance de la responsabilité et des conséquences de ses actions.

Les deux joueurs sont finalement relâchés un jour plus tard, mais cet événement a marqué un tournant dans la jeune carrière d'Amir Richardson. Il a souligné l'importance de rester vigilant et prudent, même en dehors du terrain de football, et a montré que la vie d'un joueur professionnel peut être scrutée de près par les médias. Cet incident a également montré comment les erreurs de jeunesse peuvent être source d'apprentissage et de croissance pour les jeunes athlètes, renforçant leur engagement envers la discipline et la responsabilité.

Humanitaire
Le , alors qu'il se trouve à Agadir, il se présente à l'hôpital avec ses coéquipiers de la sélection marocaine pour un don de sang pour les blessés du séisme au Maroc.

Statistiques

Statistiques détaillées

En sélection marocaine U23
Le tableau suivant liste les rencontres de l'équipe du Maroc U23 des catégories des jeunes dans lesquelles Amir Richardson a été sélectionné depuis le .

Matchs internationaux
Le tableau suivant liste les rencontres de l'équipe du Maroc dans lesquelles Amir Richardson a été sélectionné depuis le  jusqu'à présent.

Palmarès
Amir Richardson remporte ses premiers titres majeures en 2023 en étant couronné champion de Ligue 2 en 2023 et en faisant partie de l'équipe type de Ligue 2 aux Trophées UNFP du football 2023. Au niveau de la sélection nationale, il remporte dans un premier temps le Tournoi Maurice Revello avec la France -20 ans en 2022 avant de changer de nationalité sportive et de remporter la Coupe d'Afrique des nations des moins de 23 ans avec le Maroc olympique, parvenant ainsi à se qualifier aux Jeux olympiques d'été de 2024 à Paris.

En club
  Le Havre AC
 Champion de France de Ligue 2 en 2023.

En sélection
  France -20 ans
 Tournoi Maurice-Revello :
  Vainqueur : 2022.

  Maroc -23 ans
 Coupe d'Afrique des nations :
  Vainqueur : 2023.

Distinctions personnelles
 Pépite du mois de décembre 2022 en Ligue 2
 Membre de l'équipe type de Ligue 2 aux Trophées UNFP du football 2023

Notes et références

Liens externes

 Amir Richardson sur le site officiel du Stade de Reims

Footballeur français
Joueur américain de soccer
Footballeur international marocain
Triple nationalité
Personnalité française née d'un parent américain
Personnalité française née d'un parent marocain
Joueur du Havre AC
Joueur du Stade de Reims
Naissance en janvier 2002
Naissance à Antibes

Amir Richardson


Arne Nyberg (født 20. juni 1913, død 12. august 1970) var en svensk fodboldspiller (angriber).

Nyberg spillede på klubplan tyve år for IFK Göteborg. Han vandt to svenske mesterskaber med klubben, i henholdsvis 1935 og 1942.

Nyberg spillede desuden 31 kampe og scorede 18 mål for Sveriges landshold. Han repræsenterede sit land ved VM 1938 i Frankrig.

Titler

Allsvenskan
 1935 og 1942 med IFK Göteborg

Referencer

Fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra IFK Göteborg

Arne Nyberg


Ihor Evdokîmovîci Turcin (; n. 16 noiembrie 1936 la Sofiental, județul Cetatea-Albă, România, astăzi în Regiunea Odesa – d. 7 noiembrie 1993 la București, România) a fost un antrenor emerit de handbal sovietic și ucrainean, care a condus echipa națională feminină a Uniunii Sovietice și apoi pe cea a Ucrainei din 1973 până în 1993. Cu echipa sovietică a câștigat 3 medalii olimpice și cinci medalii la campionatele mondiale.

Biografie
Turcin a absolvit Institutul Pedagogic din Kameneț-Podolsk, iar în 1959 a format la baza sportivă a unei școli din Kiev o echipă de handbal alcătuită din adolescente, care a devenit Spartak Kiev în 1962. Acest club a câștigat Campionatul Uniunii Sovietice de 20 de ori (1969–1988) și Cupa Campionilor Europeni de 13 ori (1970–1973, 1975, 1977, 1979, 1981, 1983, 1985–1988), stabilind un record în competiția europeană care nu a fost depășit. În 1976, Turcin a fost declarat cel mai bun antrenor de handbal din lume.

La începutul anilor '70, Ihor Turcin a preluat echipa națională a Uniunii Sovietice, cu care a obținut medalii de aur la Jocurile Olimpice din 1976 și din 1980, precum și două titluri mondiale, la campionatele din 1982 și 1986. În 1971 a primit titlul de antrenor emerit al URSS.

În 1965, când avea 28 de ani, s-a căsătorit cu Zinaida Stolitenco, o jucătoare cu 10 ani mai tânără decât el aflată sub comanda sa. Părinții Zinaidei nu au primit cu bucurie alegerea ei, dar nu s-au opus căsătoriei. Au avut o fiică, Natalia (născută în 1971) și un fiu Mihail (născut în 1983). Natalia a jucat handbal, alături de mama sa, pentru Spartak Kiev, în timp ce Mihail a ales baschetul.

În ultimii ani Turcin a suferit mai multe atacuri de cord. El a fost supus unei operații complexe de bypass coronarian în Norvegia, după care a antrenat echipa națională de handbal a Norvegiei timp de opt luni. Turcin a murit din cauza unui atac de cord suferit în timpul unui meci din cadrul Cupei EHF care a avut loc în România, în 1993, împotriva echipei Rapid București. Este înmormântat la cimitirul municipal Berkovețke din Kiev. Un memorial în onoarea sa a fost ridicat pe strada Luteranskaia nr.15 din oraș.

După moartea sa, soția sa a fost numită în funcția de antrenoare a lui Spartak Kiev și a echipei naționale a Ucrainei.

Distincții
 Ordinul Steagul Roșu al Muncii (1976, 1980)
 Ordinul "Insigna de Onoare" (1971)
 Ordinul "Prieteniei Popoarelor" (1985)

Palmares

Cu echipa de club
Național
Campionatul Uniunii Sovietice:
 Locul I: 1969–1988 (20 de titluri)
 Locul II: 1967, 1990, 1991
 Locul III: 1968, 1989

Campionatul Ucrainei:
 Locul I: 1992

Internațional
Cupa Campionilor Europeni:
 Câștigător:  1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1977, 1979, 1981, 1983, 1985, 1986, 1987, 1988 (13 titluri)
Finalist:  1974, 1989

Cupa Cupelor:
Finalist:  1991

Cu echipa națională
Jocurile Olimpice:
 Medalie de aur: 1976, 1980
 Medalie de bronz: 1988

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 1982, 1986
 Medalie de argint: 1975, 1978
 Medalie de bronz: 1973

Note

Legături externe
 Биография Игоря Турчина

Nașteri în 1936
Decese în 1993
Medaliați olimpici cu bronz sovietici
Medaliați olimpici cu aur sovietici
Antrenori de handbal ucraineni
Antrenori de handbal sovietici

Ihor Turcin


Divers face specific physical and health risks when they go underwater with scuba or other diving equipment, or use high pressure breathing gas. Some of these factors also affect people who work in raised pressure environments out of water, for example in caissons. This article lists hazards that a diver may be exposed to during a dive, and possible consequences of these hazards, with some details of the proximate causes of the listed consequences. A listing is also given of precautions that may be taken to reduce vulnerability, either by reducing the risk or mitigating the consequences. A hazard that is understood and acknowledged may present a lower risk if appropriate precautions are taken, and the consequences may be less severe if mitigation procedures are planned and in place.

A hazard is any agent or situation that poses a level of threat to life, health, property, or environment. Most hazards remain dormant or potential, with only a theoretical risk of harm, and when a hazard becomes active, and produces undesirable consequences, it is called an incident and may culminate in an emergency or accident. Hazard and vulnerability interact with likelihood of occurrence to create risk, which can be the probability of a specific undesirable consequence of a specific hazard, or the combined probability of undesirable consequences of all the hazards of a specific activity. The presence of a combination of several hazards simultaneously is common in diving, and the effect is generally increased risk to the diver, particularly where the occurrence of an incident due to one hazard triggers other hazards with a resulting cascade of incidents. Many diving fatalities are the result of a cascade of incidents overwhelming the diver, who should be able to manage any single reasonably foreseeable incident. The assessed risk of a dive would generally be considered unacceptable if the diver is not expected to cope with any single reasonably foreseeable incident with a significant probability of occurrence during that dive. Precisely where the line is drawn depends on circumstances. Commercial diving operations tend to be less tolerant of risk than recreational, particularly technical divers, who are less constrained by occupational health and safety legislation.

Decompression sickness and arterial gas embolism in recreational diving are associated with certain demographic, environmental, and dive style factors. A statistical study published in 2005 tested potential risk factors: age, gender, body mass index, smoking, asthma, diabetes, cardiovascular disease, previous decompression illness, years since certification, dives in last year, number of diving days, number of dives in a repetitive series, last dive depth, nitrox use, and drysuit use. No significant associations with decompression sickness or arterial gas embolism were found for asthma, diabetes, cardiovascular disease, smoking, or body mass index. Increased depth, previous DCI, days diving, and being male were associated with higher risk for decompression sickness and arterial gas embolism. Nitrox and drysuit use, greater frequency of diving in the past year, increasing age, and years since certification were associated with lower risk, possibly as indicators of more extensive training and experience.

Statistics show diving fatalities comparable to motor vehicle accidents of 16.4 per 100,000 divers and 16 per 100,000 drivers. Divers Alert Network 2014 data shows there are 3.174 million recreational scuba divers in America, of which 2.351 million dive 1 to 7 times per year and 823,000 dive 8 or more times per year.  It is reasonable to say that the average would be in the neighbourhood of 5 dives per year.

The aquatic environment

Use of breathing equipment in an underwater environment

Exposure to a pressurised environment and pressure changes

Pressure changes during descent

Pressure changes during ascent

Breathing gases at high ambient pressure

The specific diving environment

Pre-existing physiological and psychological conditions in the diver

Diver behaviour and competence

Failure of diving equipment other than breathing apparatus

Hazards of the dive task and special equipment
Hazards specific to special purpose underwater tools should be described in the article for the tool, but may be added here.

The dive platform and support equipment

See also

References

Sources

Further reading

External links
 Diving Diseases Research Centre

Diving medicine
Underwater diving safety
Underwater diving procedures
Water sport-related lists
Technology hazards

List of diving hazards and precautions


O S&P Dow Jones Indices LLC é uma joint venture entre a S&P Global, o CME Group e a News Corp que foi anunciada em 2011 e posteriormente lançada em 2012. Ela produz, mantém, licencia e comercializa índices do mercado de ações como benchmarks e como base de produtos investíveis, como fundos negociados em bolsa (ETFs), fundos mútuos e produtos estruturados. Atualmente, a empresa possui funcionários em 15 cidades em todo o mundo, incluindo Nova York, Londres, Frankfurt, Cingapura, Hong Kong, Sydney, Pequim e Dubai.

Os índices mais conhecidos da empresa são o S&P 500 e o Dow Jones Industrial Average (DJIA), criados em 1957 e 1896, respectivamente. A empresa também administra o índice mais antigo em uso, o Dow Jones Transportation Index, criado em 1882 por Charles Dow, fundador do The Wall Street Journal.

A S&P Global (anteriormente McGraw Hill Financial, Inc.), proprietária da Standard & Poor's, controla 73% da joint venture, o CME Group possui 24,4% por meio de suas afiliadas.

Links externos

Mercado de capitais

S&P Dow Jones Indices


في الرياضيات، عدد متسام  هو كل عدد حقيقي أو عقدي لا يكون حلا لأية معادلة متعددة الحدود:

حيث  وتكون المعاملات  أعدادا صحيحة (وبالتالي كسري)، وأن يكون على الأقل أحد تلك المعاملات غير منعدم. إذن يكون العدد متساميا إذا وفقط إذا لم يكن جبريا.

لا يمكن أن تكون الأعداد المتسامية أعدادا كسرية. ومع ذلك، ليست كل الأعداد غير الكسرية متسامية: جذر مربع العدد 2 هو عدد غير كسري، ولكنه حل للمعادلة .

مجموعة الأعداد المتسامية هي مجموعة غير قابلة للعد. والبرهان بسيط: بما أننا نستطيع عد الحدوديات ذات معاملات صحيحة، وبما أن كل حدودية تقبل عددا منتهيا من الحلول، فإن مجموعة الأعداد الجبرية هي مجموعة قابلة للعد.
في حين، ينص برهان القطر لكانتور على أن مجموعة الأعداد الحقيقية (وبالتالي حتى العقدية) هي مجموعة غير قابلة للعد. وبالتالي مجموعة الأعداد المتسامية هي أيضا مجموعة غير قابلة للعد. بتعبير آخر، الأعداد الجبرية أقل بكثير من الأعداد المتسامية. ولكن عددا قليلا فقط من فئات الأعداد المتسامية معروف، ويبقى من الصعب البرهان على أن عددا ما هو عدد متسام.

نتائج: لتكن  مجموعة الأعداد الجبرية الحقيقية، إذن:

 مجموعة جزئية من . وبشكل خاص، المجموعة  مستقرة بالنسبة للجمع والضرب.

 هي مجموعة قابلة للعد، مما يدل على أن  مختلفة عن المجموعة . (الأعداد المتسامية موجودة).

تاريخ
من المرجح أن يكون لايبنتز أول شخص خمن وجود أعداد لا تحقق معادلات حدودية بمعاملات جذرية. وأتت التسمية متسام في البحث الذي نشره سنة 1682 والذي برهن فيه على أن  ليست دالة جبرية ل .

أما أول برهان على وجود أعداد متسامية فقد كتبه جوزيف ليوفيل سنة 1844، والذي تضمن بعض الأمثلة، مثل عدد ليوفيل:

حيث يكون العدد النوني بعد الفاصلة 1 إذا كان n عامليا (أحد الأعداد 1، 2، 6، 24، 120، 720،...) ويكون 0 في الحالات الأخرى. ويمكن تقريب هذا العدد بشكل خاص بأعداد جذرية. برهن ليوفيل على أن الأعداد التي تحقق هذه الخاصية (والتي تعرف باسم أعداد ليوفيل) هي أعداد متسامية.

تظنن يوهان هنريك لامبرت، في مقاله الذي برهن فيه أن العدد  ليس جذريا، أن العددين  و هما عددان متساميان. وقد برهن تشارلز هيرمت، سنة 1873، على أن العدد  هو عدد غير متسام. ليكون بذلك أول عدد برهن على أنه متسام دون أن ينشئ كذلك. وفي سنة 1874، وضع جورج كانتور البرهان المذكور أعلاه والذي يقود إلى أن مجموعة الأعداد المتسامية غير قابلة للعد.

في سنة 1882، نشر فيردينوند فون ليندمان برهانا على أن العدد  هو عدد متسام. برهن في البداية على أن العدد  مرفوع إلى أي عدد جبري هو عدد متسام، وبما أن  جبري، فإن  ليس عدد جبري وبالتالي  عدد متسام. عمم كارل ويرستراس هذه المقاربة في مبرهنة ليندمان-وايرستراس. وبمعرفة أن العدد  متسام، أمكن البرهان على استحالة عدة إنشاءات هندسية بالبركار والمسطرة، وهذا يشمل الإنشاء الأكثر شهرة، وهو تربيع الدائرة.

في سنة 1900، طرح ديفيد هيلبرت سؤالا مهما بخصوص الأعداد المتسامية، يعرف باسم مسألة هيلبرت السابعة: « إذا كان a عددا جبريا غير منعدم ويخالف 1، وكان b عددا جبريا لاجذريا، فهل سيكون العدد  متساميا بالضرورة؟ ». وكان الجواب نعم، سنة 1934 بمبرهنة جيلفوند شنايدر. يستطاع بسهولة الحصول على أعداد متسامية بفضل تلك المبرهنة، مثلا: ، و.

توسع آلان بيكر في هذا المجال في الستينيات.

أعداد متسامية معروفة
 العدد  (أنظر المقال العدد باي).
 العدد e أساس اللوغاريتم الطبيعي.
  ثابتة غيلفوند.
  ثابتة غيلفوند-شنايدر. أو بشكل عام:  حيث  و عدد جبري، و b جبري وليس جذريا. الحالة العامة لمسألة هيلبرت السابعة، أي تحديد هل العدد  متسام أم لا عندما يكون  و عددا جبريا و b لاجذريا، لم تحل إلى الآن.
  وهو العدد  للسبب المذكور أعلاه.
  وهو العدد .
 قيمة الدالة المثلثية .
  إذا كان a عددا كسريا موجبا قطعا ويخالف 1.
 ،  و (راجع دالة غاما لأويلر).
   (مبرهنة مالر، سنة 1961).

حيث  هو الجزء الصحيح للعدد . مثلا: من أجل  يساوي هذا العدد:
  . وبشكل عام: كل عدد لا يمكن حسابه هو عدد متسام.

كل دالة جبرية غير ثابتة لمتغير عددي تعطي قيما متسامية إذا طبقنا عليها عددا متساميا. مثلا: بمعرفة أن العدد  متسام، نستنتج مباشرة أن ، ،  و هي أعداد متسامية كذلك.

في المقابل، يمكن لدالة جبرية لعدة متغيرات أن تعطي قيمة جبرية إذا طبقنا عليها أعدادا متسامية، عندما لا تكون تلك الأعداد مستقلة جبريا.
مثلا، العددان  و متساميان، ولكن  ليس متساميا. لا نعرف طبيعة ، ولكن نحن متأكدون من أن أحد العددين  و متسام بالضرورة. بشكل عام: من أجل عددين متسامين a و b، فسيكون على الأقل أحد العددين ab و a+b متساميا. للتأكد من ذلك، نعتبر الحدودية . إذا كان ab و a+b جبريين معا، فستكون هذه الحدودية بمعاملات جبرية، وبما أن الأعداد الجبرية تكون جسما جبريا مغلقا، فهذا يستلزم أن a و b حلي المعادلة عددان جبريان، وهذا تناقض. وبالتالي أحد العددين ab و a+b على الأقل متسام.

مسائل مفتوحة
من بين الأعداد التي لا نعرف ما إذا كانت متسامية أم لا:
 , , , , , ,
 ثابتة أويلر-ماسكروني  والتي لا نعرف ما إذا كانت لاجذرية.
 ثابتة كاتالان والتي لا نعرف ما إذا كانت لاجذرية.
 ثابتة أبيري  والتي نعرف بأنها لاجذرية.

جميع أعداد ليوفيل هي أعداد متسامية، ولكن ليست جميع الأعداد المتسامية هي أعداد ليوفيل. يجب على حدود كل عدد لليوفيل، عند تفكيكه إلى كسور مستمرة، ألا تكون قابلة للحصر. إذن باستعمال برهان التعداد، يمكن أن نبين وجود أعداد متسامية أخرى غير أعداد ليوفيل. باستعمال التفكيك إلى كسور مستمرة للعدد e سنجد أنه ليس عددا لليوفيل. برهن كرت مالر سنة 1953 أن العدد e ليس عددا لليوفيل. وتظنن كذلك أن جميع الكسور المستمرة والتي حدودها محصورة وليست دورية ابتداء من رتبة معينة، هي أعداد متسامية.

جزء من برهان على تسامي العدد e
ظهر أول برهان على تسامي العدد e سنة 1873. سنتبع هنا طريقة ديفيد هيلبرت (1862 - 1943) والذي بسط البرهان الأصلي لشارل آرميت. الفكرة هي كالتالي:

نفترض أن العدد e هو عدد جبري، وذلك للحصول على تناقض في النهاية. إذن توجد مجموعة منتهية من المعاملات الصحيحة  التي تحقق المعادلة:

بحيث يكون كلا العددان  و مخالفين للصفر.

نختار عددا كبيرا k بما يكفي وذلك حسب قيمة n.

نضرب طرفي المعادلة بـ ، في حين سنستعمل الترميز التالي  كاختصار للتكامل:

.

سنصل إلى المعادلة:

والتي يمكن الآن كتابتها على الشكل:

حيث

الهدف الآن هو أن نبين من أجل k كبير بما يكفي، يستحيل تحقيق المتساويات أعلاه لأن : هو عدد صحيح يخالف الصفر، في حين العدد  ليس كذلك.

والسبب في أن  عدد صحيح يخالف الصفر يأتي من العلاقة:

وهي صحيحة لكل عدد صحيح موجب j ويمكننا البرهنة عليها بالترجع عن طريق مكاملة بالأجزاء.

ولكي نبرهن على أن:

 من أجل k كبير بما يكفي

نشير أولا إلى أن  هو جداء الدوال  و. وباستعمال المحد العلوي لـ  و على المجال  وبما أن:
 لكل عدد حقيقي G.
وهذا كاف لإكمال البرهان.

يمكن استعمال طريقة ممثالة، مختلفة عن عن المقاربة الأصلية لـ (لندمان)، للبرهنة على أن e عدد متسام. زيادة على ذلك، تلعب بعض التقديرات وبعض خصائص الحدوديات المتماثلة دورا حيويا في البرهان.

مراجع

أعداد متسامية
مقالات تحوي براهين

عدد متسام


Tuckerman Ravine is a glacial cirque sloping eastward on the southeast face of Mt. Washington, in the White Mountains of New Hampshire. Although it draws hikers throughout the year, and skiers throughout the winter, it is best known for the many "spring skiers"  who ascend it on foot and ski down the steep slope from early April into July. In this period, the temperatures are relatively mild but the natural snowpack — which averages up to  in a typical winter — is still adequate to ski most seasons.  The record-setting high winds atop Mount Washington  scour a massive amount of snow from the surrounding highlands and drop it here or in the adjacent Huntington Ravine.

Thousands of people have been known to ski Tuckerman in a single spring weekend. Skiing is not limited to this time, but the avalanche danger, peaking from late December to early March, requires special training and experience to assess and navigate the ravine safely during the winter. Avalanches have killed at least 10 people in the ravine since the 1960s.

The ravine, whose name is often shortened to "Tucks" or "Tux" in comments and on commemorative materials is most easily accessed from the AMC Visitor Center on Route 16 at Pinkham Notch, via the moderate  lower section of the Tuckerman Ravine Trail. This trail is maintained in winter and spring as a "cat" trail, and parallels the Sherburne Trail used for ski and snowboard descents. It is a  elevation drop from the foot of Tuckerman to the lodge.

Anatomy of the Bowl
Tuckerman Ravine has many different runs that span the bowl, all as steep as 40 to 55 degrees. From the base of the bowl, the run farthest to the left is known simply as "Left Gully" and is one of the easiest runs. Moving to the right, the runs are more challenging and steeper. More to the right, "The Chute" drops between two large cliffs that slowly narrow the run. Still farther to the right are the Center Gullies, which includes "The Icefall", which is 55 degrees, and requires skiers to go off cliffs as tall as . Right of "The Icefall" is "The Lip". It is an open run that averages between 50 and 55 degrees. "Right Gully", one of the bowl's easier runs, drops into "The Sluice" about halfway down, and averages about 40 degrees.

History
The ravine is named after botanist Edward Tuckerman who studied alpine plants and lichens in the area in the 1830s and 1840s. According to the New England Ski Museum, the first recorded use of skis on Mount Washington was by a Dr. Wiskott of Breslau, Germany, who skied on the mountain in 1899, while the first skier in Tuckerman was John S. Apperson of Schenectady, New York, in April 1914. According to the Mount Washington Avalanche Center, the first known death associated with the bowl is a 15-year-old "killed by falling ice" on July 24, 1886; the first recorded death associated with icefall was in January 1936; the first death associated with falling into a crevasse was in June 1940; and the first skiing-related death was in April 1943.

In 1933 the Civilian Conservation Corps started to cut ski trails in the White Mountains, including the Richard Taft racing trail on Cannon Mountain, and later the John Sherburne Ski Trail on Mount Washington, which runs from what is today the Hermit Lake cabin down to the Pinkham Notch Visitors Center operated by the Appalachian Mountain Club. The headwall was first run by two Dartmouth students, John Carleton and Charles Proctor, on April 11, 1931, and was quickly followed by a group from Harvard who skied the headwall from the summit of Mount Washington for the first time. The ravine soon became an important site for extreme skiing in New England.

American Inferno races
Races held in the 1930s attracted large groups of spectators and skiers. Harvard-Dartmouth slaloms, Olympic tryouts, and giant slaloms all were held in the ravine in that decade. But the races that caught the imagination more than any other, the races that still are talked about by Tuckerman skiers, were the three American Infernos of the 1930s. Two years after the headwall was first run on April 11, 1931, by Dartmouth men John Carleton and Charles N. Proctor, the Ski Club Hochgebirge proposed a  summit-to-base race on Mt. Washington, to be called the American Inferno, named for a similar race held in Mürren, Switzerland. The first race was held on April 16, 1933, and was won by Hollis Phillips in 14 minutes, 41.3 seconds. The following year's race was won by Dick Durrance, who beat Phillips' record and completed the course in 12 minutes, 35 seconds.

In the late winter of 1939, several veteran skiers proposed a repeat Inferno top-to-bottom race due to the ravine's deep snowpack. The 1939 American Inferno is remembered for Toni Matt's split-second decision to ski a straight line from the crest of the headwall down through the bowl's full run. A recent Austrian immigrant, Matt had recently won a number of downhill ski races, including the Sun Valley Open Downhill, the Mount Greylock No-Fall Race, the Eastern Downhill Championships at Stowe, the Hochgebirge Downhill at Franconia, and the National Downhill Championships at Mount Hood. At a 50-year anniversary party in 1989, Matt recalled his descent: "I went right and then left and then right and then said, well, now is the time to straighten them out. So I did and I kept waiting. Finally I dropped over the Lip...So I schussed on top of the Lip, went over it, and by that time, you're doing maybe 80 miles an hour and there's no sense in turning, especially if you can't turn well. So you say, well, you might as well go straight, you know, and hope for the best. So [I] went straight and hoped for the best." Matt completed his ski run in 6 minutes and 29.4 seconds, reaching a top speed of . After a leg injury, he retired from ski racing in 1951, but continued to coach and officiate internationally until his retirement after the 1980 Lake Placid Olympics. In 1967 he was inducted into the Ski Hall of Fame. A shortened course was run in the spring of 1952 (because of a cloud-shrouded summit) that started just above the lip of the headwall, and was won by Dartmouth's Bill Beck.

See also
 Presidential Range
 White Mountain National Forest
 Outline of New Hampshire
 Tuckerman Brewing Company

References

External links

 Official USFS website of Tuckerman area
  "Intrepid Descent" — film documentary on Tuckerman Ravine, 2008
 Friends of Tuckerman Ravine — nonprofit organization dedicated to the preservation of the natural ravine
 "For Daredevil Skiing, the Season Is Now" — The New York Times (May 25, 2007)
 "Rite of Spring" - Rhode Island PBS documentary featuring Tuckerman Ravine

Mount Washington (New Hampshire)
Cirques of the United States
Tourist attractions in Coös County, New Hampshire
Landforms of Coös County, New Hampshire
Civilian Conservation Corps in New Hampshire

Tuckerman Ravine


El suimanga de Johnston (Nectarinia johnstoni) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae. Se encuentra en  República Democrática del Congo, Kenia, Malaui, Ruanda, Tanzania, Uganda y Zambia.

Subespecies
Comprende las siguientes subespecies:
Nectarinia johnstoni dartmouthi
Nectarinia johnstoni itombwensis
Nectarinia johnstoni johnstoni
Nectarinia johnstoni nyikensis
Nectarinia johnstoni salvadori

Referencias

Enlaces externos

johnstoni
Aves de África
Animales descritos en 1885
Taxones descritos por George Ernest Shelley

Nectarinia johnstoni


Maxim Wiktorowitsch Sidorow (, engl. Transkription Maksim Viktorovich Sidorov; * 13. Mai 1986 in Moskau) ist ein russischer Kugelstoßer.

Sidorow gewann bei den Leichtathletik-Junioreneuropameisterschaften 2005 in Kaunas die Bronzemedaille. Er nahm an den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 2009 in Turin, den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 2009 in Berlin und an den Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften 2010 in Doha teil, ohne sich für ein Finale zu qualifizieren. Dies gelang ihm erst bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 2011, wo er die Bronzemedaille hinter den Deutschen Ralf Bartels und David Storl errang. Bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften in Daegu schied er erneut nach der Qualifikation aus. 2012 belegte er bei den Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften in Istanbul den fünften Rang. Bei den Olympischen Spielen in London wurde er Elfter.

Sidorow wurde bislang viermal russischer Meister im Kugelstoßen: 2009 und 2011 im Freien sowie 2010 und 2012 in der Halle.

Doping
Wegen eines auf Indapamid positiven Dopingtests wurde Sidorow 2017 für ein Jahr gesperrt, die Sperre gilt rückwirkend vom 3. Juli 2017 an.

Weblinks

 Athletenporträt von Maxim Wiktorowitsch Sidorow auf der Website des russischen Leichtathletikverbands

Einzelnachweise

Kugelstoßer (Russland)
Russischer Meister (Leichtathletik)
Olympiateilnehmer (Russland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Sieger bei den World University Games (Leichtathletik)
Dopingfall in der Leichtathletik
Doping in Russland
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1986
Mann

Maxim Wiktorowitsch Sidorow


FitGirl Repacks é um site que distribui jogos eletrônicos pirateados. O FitGirl Repacks é conhecido por "reempacotar" jogos — compactando-os significativamente para que possam ser baixados e compartilhados com mais eficiência. O TorrentFreak listou o FitGirl Repacks em sexto lugar em 2021 e em nono nas listas dos 10 sites de torrent mais populares de 2020.

O FitGirl Repacks não crackeia jogos, em vez disso, usa instaladores de jogos existentes ou arquivos de jogos piratas, como lançamentos da Warez scene e os "reempacota" para um tamanho de download significativamente menor. Os jogos reempacotados, geralmente limitados ao Microsoft Windows, são distribuídos usando serviços de hospedagem de arquivos e BitTorrent. Instruções de download e informações para novos lançamentos são postadas no site do blog do FitGirl Repacks e em três diretórios de torrent: 1337x, RuTor e Tapochek. A FitGirl Repacks está sediada na Letônia.

História
Em 2012, eles começaram a compactar arquivos de jogos para uso pessoal e lançaram o repack de Geometry Wars 3: Dimensions pela primeira vez em trackers russos.

Distribuição de jogos eletrônicos
Websites de BitTorrent

FitGirl Repacks


Todos los hombres del presidente fue un libro de no ficción escrito por Carl Bernstein y Bob Woodward, dos periodistas de The Washington Post que investigaron el escándalo Watergate. En 1976, publicaron una secuela titulada The Final Days, en el que narraron los últimos meses de la presidencia de Richard Nixon.

Argumento
El libro narra las labores periodísticas del dúo desde que el reportaje inicial realizado por Woodward sobre el allanamiento al complejo Watergate hasta las renuncias de H. R. Haldeman y John Ehrlichman y la revelación de la existencia de grabaciones de conversaciones de Nixon en 1973. Los autores describen en detalle los eventos detrás de los principales reportajes que escribieron para The Washington Post, revelando la identidad de algunas de sus fuentes que no habían sido nombradas, incluso a Hugh W. Sloan, Jr. También narran las reuniones secretas que Woodward tenía con el informante Garganta Profunda, cuya identidad no fue revelada a lo largo de 30 años.

El nombre del libro hace referencia a la canción infantil sobre Humpty Dumpty («All the king's horses and all the king's men / Couldn't put Humpty together again»). La novela de 1946 All the King's Men de Robert Penn Warren, que narra la historia de un gobernador corrupto, también hace referencia a la canción.

Adaptación cinematográfica
En 1976, el libro fue adaptado en la película homónima dirigida por Alan J. Pakula y protagonizada por Robert Redford (como Woodward) y Dustin Hoffman (Bernstein). La película ganó cuatro Premios Óscar.

Notas

Enlaces externos
Sitio web de Bob Woodward
Sitio web de Carl Bernstein

Ensayos de 1974
Obras sobre Richard Nixon
Obras periodísticas
The Washington Post
Watergate

Todos los hombres del presidente (libro)


Mihails Miholaps (Kaliningrado, 24 de agosto de 1974) é um ex-futebolista e treinador de futebol letão que atuava como atacante. Atualmente está sem clube..

Nos tempos de URSS, seu nome era russificado para Mikhail Vikentievich Mikholap (Михаи́л Вике́нтьевич Михола́п, em russo, transliterado para Mihails Vikentjevičs Miholaps na língua letã).

Carreira em clubes
Tendo passado por Vest Kaliningrad e Amstrig / Daugava Riga, Miholaps destacou-se no Skonto, pelo qual atuou durante uma década - foram 215 jogos e 155 gols marcados. Durante o período, jogou por empréstimo no Alania Vladikavkaz, em 2003.

Passou também por Shakhter Karagandy, FK Rīga e JFK Olimps, onde encerrou a carreira em 2009 devido a uma lesão.

Carreira de treinador
Em 2010, tornou-se auxiliar-técnico do JFK Olimps (que havia sido renomeado para Olimps/RFS), onde também faria sua estreia como técnico. Em 2012, voltou ao Skonto para auxiliar seu ex-companheiro de clube e seleção Marians Pahars.

Ele ainda comandou o SK Babīte por 2 anos, voltando a exercer a função de auxiliar-técnico no RFS. Seus últimos trabalhos foram como treinador do Jelgava-2 (2018 a 2019) e auxiliar do Valmiera, em 2020.

Seleção Letã
Nascido em Kaliningrado, Miholaps obteve a cidadania letã em 1998, fazendo sua estreia pela seleção nacional em novembro, contra a Eslovênia, pelas eliminatórias da Eurocopa de 2000.

Participou da Eurocopa de 2004 (a primeira competição oficial da Letônia como país independente), mas não entrou em campo na campanha do time, eliminado na fase de grupos.

Seu último jogo pela Letônia foi em maio de 2005, contra a Lituânia, pela final da Copa Báltica.

Títulos

Como jogador
Skonto
 Virslīga: 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002
 Copa Letã: 1997, 1998, 2000, 2001, 2002
Seleção Letã
 Copa Báltica: 2001, 2003

Como treinador
SK Babīte
 1. līga: 2016

Individuais
 Artilheiro da Virslīga: 1996 (33 gols), 2001 (23 gols), 2002 (23 gols), 2006 (15 gols)
 Artilheiro da Copa da CEI: 1999 (7 gols)

Links
 Perfil de Mihails Miholaps - OGol.com.br

Futebolistas da Letónia
Futebolistas do FC Alania Vladikavkaz
Futebolistas do Skonto FC
Jogadores da Seleção Letã de Futebol
Jogadores da Eurocopa de 2004
Treinadores de futebol da Letônia
Letões de ascendência russa
Naturais de Kaliningrado

Mihails Miholaps


Malonogometni klub Alumnus (također i kao MNK Alumnus; Alumnus FutsalFER, Alumnus Sesvete, Alumnus Zagreb) je futsal (malonogometni) klub iz Sesveta, Grad Zagreb.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u "1. HMNL".

O klubu
Počeci kluba sežu u 2002. godina kada je na zagrebačkom Fakultetu elektrotehnike i računarstva pokrenuta futsal sekcija, koja je idućih godina osvojila prvenstvo Zagrebačkog sveučilišta, Hrvatsko sveučilišno prvenstvo, te sudjelovala na različitim međunarodnim sveučilišnim futsal turnirima. Momčad se natjecala i na raznim futsal i malonogometnim turnirima, kao "Kutija šibica", povremeno pod imenom "FutsalFER". Od 2004. do 2006. je futsal sekcija FER-a imala suradnju s klubom "Martinovka", koja je igrala 2. HMNL te su pojedini igrači s FER-a igrali u "Martinovki". Kasnije je došlo do prekida suradnje, pa su članovi futsal sekcije FER-a igrali u drugim zagrebačkim klubovima 1. i 2. HMNL.
U proljeće 2008. godine je konačno osnovan klub "MNK FutsalFER", a za prvog predsjednika je izabran Milan Mantulaš. Klub je ubrzo registriran pri Gradskom poglavarstvu i Zagrebačkonm nogometnom savezu. U rujnu 2008. godine mijenja naziv u "MNK OVB Allfinanz" (ali zadržavajući službeno naziv "FutsalFER"), po sponzoru i počinje natjecanje u 2. HMNL - Sjever, koju osvaja u sezoni 2010./11. i ulazi u 1. HMNL.
2012. godine dolazi do reorganizacije kluba, te mijenja ime u "Alumnus" (povremeno uz sponzorske dodatke), te postaje poznat po svojim igračima, koji su većinom visokoobrazovani, nastavljajući tako poveznicu sa Sveučilištem.

U sezoni 2013./14. klub je osvojio 1. HMNL, te potom igrao i u UEFA Futsal Cupu.
Klub je uglavnom igrao u dvorani "Martinovka" u Zagrebu, te u drugim zagrebačkim dvoranama, ali u drugoj polovici 2010.-ih je sve više nastupao u novoj dvorani u sesvetskom naselju Novi Jelkovec, te klub 2018. godine seli sjedište u Sesvete.
Pri klubu djeluju i omladinske selekcije, te ženska ekipa, koja je do 2019. godine dva puta bila prvak Hrvatske.

Uspjesi
 1. HMNL
 prvak: 2013./14.

 2. HMNL - Sjever
 prvak: 2010./11.

 Kup Hrvatske
 finalist: 2018./19.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači
 Matija Capar

Unutarnje poveznice
 MNK Alumnus Sesvete (žene)
 Fakultet elektrotehnike i računarstva
 Akademski futsal klub Universitas

Vanjske poveznice
 mnkalumnus.com - službene stranice
 mnkovb.hr - wayback arhiva
 MNK Alumnus, facebook stranica
 MNK OVB Allfinanz, facebook stranica
 crofutsal.com, MNK Alumnus
 rezultati.com, Alumnus
 uefa.com, Alumnus  (Futsal)
 sportilus.com, MALONOGOMETNI KLUB ALUMNUS FUTSALFER
 crofutsal.com, Milan Martulaš: "Klub kao institucija nam je na 1.mjestu!", objavljeno 23. siječnja 2015.
 hrfutsal.net

Izvori

 mnkalumnus.com, Povijest kluba , pristupljeno 5. kolovoza 2019.
 mnkovb.hr, MNK OVB Allfinanz - Povijest kluba, wayback arhiva
 malinogomet.info, FC OVB ALLFINANZ, wayback arhiva
 sportnet.hr, OVB Allfinanz: Od studentske lige do 1. HMNL , objavljeno 28. ožujka 2012., pristupljeno 5. kolovoza 2019.
 mojzagreb.info, MNK OVB Allfinanz: Primjer pozitivne sportske sredine, objavljeno 28. ožujka 2012., pristupljeno 5. kolovoza 2019.
 esava.info, Uspon od fakultetske ekipe do 1. hrvatske malonogometne lige, pristupljeno 5. kolovoza 2019.
 studentski.hr, Zagreb je dobio studentskog prvoligaša, objavljeno 5. listopada 2013., pristupljeno 5. kolovoza 2019.
 bisnode.hr, MALONOGOMETNI KLUB ALUMNUS FUTSALFER SESVETE
 poslovna.hr, MALONOGOMETNI KLUB ALUMNUS FUTSALFER SESVETE

Alumnus
Alumnus

MNK Alumnus FutsalFER Sesvete


Der Bower Award and Prize for Achievement in Science des Franklin Institute ist ein von dem Chemie-Industriellen Henry Bower gestifteter, US-amerikanischer Wissenschaftspreis, mit dem seit 1990 herausragende wissenschaftliche Leistungen von Einzelpersonen ausgezeichnet werden. Das Gebiet, auf dem der mit 250.000 US-Dollar dotierte Preis vergeben wird, wechselt jedes Jahr.

Das Franklin Institute vergibt – neben dem Bower Award and Prize for Achievement in Science und der Benjamin Franklin Medal – noch den Bower Award for Business Leadership für herausragende Wirtschaftsleistungen (nicht wirtschaftswissenschaftliche Leistungen).

Preisträger
 1990/91 Paul C. Lauterbur
 1991/92 Solomon H. Snyder
 1992/93 Denis Parsons Burkitt
 1993/94 Isabella L. Karle
 1994/95 Chen Ning Yang
 1995/96 Frederick P. Brooks
 1997 Ralph L. Brinster
 1998 Martin J. Rees
 1999 Ralph J. Cicerone
 2000 Alexander Rich
 2001 Paul Baran
 2002 John W. Cahn
 2003 Paul B. MacCready
 2004 Seymour Benzer
 2005 Henri B. Kagan
 2006 Narain G. Hingorani
 2007 Stuart K. Card
 2008 Takeo Kanade
 2009 Sandra M. Faber
 2010 W. Richard Peltier
 2011 George Church
 2012 Louis E. Brus
 2013 Kenichi Iga
 2014 Edmund M. Clarke
 2015 Jean-Pierre Kruth
 2016 William J. Borucki
 2017 Claude Lorius
 2018 Philippe Horvath
 2019 Frances H. Arnold
 2021 Kunihiko Fukushima
 2022 Paul Slovic
 2023 Deb Niemeier

Weblinks
 Bower Award Laureates beim Franklin Institute (fi.edu)
 2013 Bower Award and Prize for Achievement in Science. Eligibility and Selection Process. beim Franklin Institute (fi.edu)

Auszeichnung des Franklin Institute
Erstverleihung 1991


Mogadishu Soldier er en norsk dokumentarfilm fra 2017 instrueret af Torstein Grude.

Handling
Midt inde i Somalias hovedstad Mogadishu, en by med to millioner indbyggere, ligger styrker fra den Afrikanske Union i brutal krig med de radikale islamister i Al-Shabaab. 'Mogadishu Soldier' er resultatet af de over 500 bånd, som to af soldaterne selv har filmet midt i den kaotiske krigszone, og giver et uset og nært billede af hvad krig (også) er, set indefra i en ekstremt farlig by, som næsten ingen medier rapporterer fra. Både når de er i kamp, når de forsøger at hjælpe de civilie i skudlinien, og når de bare keder sig og intet sker - hvilket er de øjeblikke, der oftest siger mest om krigens natur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Norge
Norske film fra 2017

Mogadishu Soldier


Alman matematikçi David Hilbert'in 1871'deki bir makalesinde incelemiş olduğu hiperbolik geometri'nin Poincaré modeli için verdiği cebirsel geometrik yapı. Doğruların uçlarının oluşturduğu bir cisim ve bu cisim üzerinde tanımlı bir çarpımsal uzaklık fonksiyonu içeriyor. Öklit geometrisine ters olarak, doğruların koordinatları ve noktaların denklemleri bulunuyor.

Hiperbolik geometride her paralel ışın, hiperbolik düzlemin dışında bulunan bir noktada kesişir (bknz. izdüşümsel geometri). Ayrıca her yakınsak paralel ışın sınır çember denilen ideal noktalarda kesişir. Bu yüzden Hilbert, her ışının barındırdığı ideal noktaya "uç" terimini kullanarak her doğrunun tam iki uç ile tanımlanmasını sağlar. Noktayı da bir doğru demeti denklemiyle elde eder.

Bu şekilde yapılanmış cebirsel geometrinin üzerine bir hiperbolik analitik goemetri veya bir hiperbolik trigonometri inşa edilebilir. Böylece geometrik her problem uçların üzerine tanımlı bir cisim ile cebirsel bir probleme indirgenmiş olur.

Uçlarda Toplama
Öncelikle, toplama tanımında toplamın varlığını veren üç yansıma teoremini vermek gerekir.

Sav (üç yansıma teoremi).
Ortak uçları  olan üç tane m, n, p doğrusu verilsin. Ucu  olan öyle bir dördüncü r doğrusu vardır ki bu doğrudaki yansıma, diğer üç doğrunun yansımalarının çarpımına eşittir.

ki burada , d doğrusundaki yansımayı ifade eder.

Şimdi buna dayanarak bir toplama tanımı verilebilir. Eğer yukarıdaki savda , n=0 ve  alınırsa  olarak tanımlanabilir:

ki burada herhangi bir  için,  o ucun  doğrusundaki yansımasını ifade eder.

Tanım.
 ucundan farklı herhangi iki ,  uçları ve  doğrusundaki bir C noktası verilsin. A noktası, C 'nin  doğrusuna olan yansıması ve B noktası da C 'nin  doğrusuna olan yansıması olsun. O halde  toplamı,  ucundan farklı AB doğrusuna dik gelen kenarortay olarak tanımlanır.

Toplama, iyi tanımlıdır ve (H,+) kümesini birim ögesi 0 olan Abelci bir öbek yapar. Eğer  kümesi tanımlanırsa, her uç düzlemdeki yakınsak paralel ışınların bir denklik sınıfı olduğundan, bu küme düzlemdeki tüm uçların kümesi olacaktır. Bu kümedeki her iki uç bir doğruyu temsil ettiğinden, toplama için birim öge niyetine bir doğruyu sabitleyip onu  uçlarına eşleyebiliriz.

Uçlarda Çarpma
Çarpmayı tanımlamak için öncelikle  doğrusuna O noktasında dik, birim öge niyetine bir doğru çekilebilir. Bu doğrunun bir ucuna 1 ve diğer ucuna da -1 denir. Bu şekilde  doğrusunu A ve B noktalarında dik kesen doğruların uçları çarpımı; Öklitçi doğru parçaları cinsinden
OA+OB=OC
eşitliğini sağlayan C noktasındaki dikmenin ucu olarak tanımlanır. Bu tanım aslında, paralel doğruların orijinle olan Öklitçi uzaklıklarının toplamı kadar uzaklıktaki paraleli üretmek sezgisidir. Daha matematiksel olarak,

Tanım.
 doğrusunu dik açıda A ve B noktalarında kesen  ile  doğruları için yine o doğruyu C noktasında kesen  doğrusu; A' noktası Anın bakışığı olmak üzere,
BA'=OC
eşliğini sağlayan doğrudur.

Bu tanımın,  kümesini birim ögesi 1 olan değişmeli bir öbek yaptığı kanıtlanabilir. Artık bu iki işlemle birlikte  kümesi, birimleri 1 ve 0 olan değişmeli bir cisim olur.

Kaynakça

Cebirsel geometri

Hilbert'in uçlar aritmetiği


Kyosuke Goto (født 29. juli 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Ventforet Kofu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kyosuke Goto


Kösedağ Muharebesi, 3 Temmuz 1243 tarihinde Anadolu Selçuklu Devleti ile Moğollar arasında gerçekleşen ve Selçuklu Devleti'nin yenilip Moğol tâbiiyetine girmesiyle sonuçlanan muharebedir. Kösedağ Muharebesi, sonuçları bakımından Türk tarihi içerisinde özel bir yere sahiptir.

Baycu Noyan kumandasındaki Moğol ordusu ile karşılaşan Anadolu Selçuklu kuvvetleri, öncü birlikler arasında meydana gelen ilk çarpışmanın ardından dağılmış, baştan beri hatalı kararlar veren Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev de aynı şekilde davranıp savaş meydanını terk edince, Moğol ordusu kolay bir zafer kazanmıştır. Muharebenin ardından hiçbir mukavemet görmeden ilerleyen Moğol ordusu önce Sivas önlerine geldi, kent halkının teslim olması üzerine Moğollar kenti yağmaladılar ama halka zarar vermediler. Ardından Kayseri kuşatıldı ve düşürüldü, kent halkı ya katledildi ya da esir alındı. Dönüş yoluna geçen Moğollar, Erzincan'ı da aynı şekilde yakıp yıktılar.

Savaşın meydana geldiği Kösedağ; Sivas'ın Suşehri ilçesinde, günümüzde de aynı adı taşıyan bir dağdır. Anadolu Selçuklu ordusunun bu dağın kuzey eteğinde, Kelkit Çayı'na yakın bir düzlükte dağın yamacına yaslanmış olarak kamp kurduğu, İranlı tarihçi İbn Bîbî'nin anlatımından anlaşılmaktadır. Sonuçları bakımından Türk tarihinde özel bir önem taşıyan Kösedağ Muharebesi; Moğolların zaman içinde Anadolu'nun çoğunluğuna hâkim olmalarına, Selçukluların Moğol tâbiyetine girmesine, ayrıca devlet gelirlerinin önemli bir kısmının her yıl vergi olarak Moğollara gönderilmeye başlanmasına, bu vergiler giderek arttıkça da hem devletin hem de halkın yoksullaşmasına neden olmuştur.

Muharebe öncesi genel durum
Moğolların İslam ülkelerine karşı giriştikleri ilk saldırı Harezmşahlar Devleti üzerine olmuştu. Hükümdarlık yılları 1200 – 1220 olan Harezmşah hükümdarı Alâeddin Muhammed, taktik hataları sonucunda ağır bir yenilgiye uğramış; 1220 yılında ise devlet çökmüştür. Moğollar Semerkant, Buhara ve Otrar'ı ele geçirdikten sonra Maveraünnehir ve Horasan'a yayılmışlardır. Bu yayılmayla İslam dünyasının en büyük ve en zengin kentleri büyük bir yıkıma uğradı.

Moğol İmparatoru Cengiz Han 1227 yılında ölünce yerine oğullarından Ögeday geçmiştir. Ögeday, babasının hükümdarlığında yarım kalan Harezmşah Devleti topraklarının istilasını tamamlamayı ve Alâeddin Muhammed'in yerine geçen oğlu Celâleddin Harezmşah'ı ortadan kaldırmayı hedeflemiştir. Bunun için 1228 yılında Cormagon Noyan komutasında Azerbaycan'a 30 bin kişilik bir birlik göndermiştir. Bu sırada toplayabildiği askerî gücü arkasına alan Celâleddin Harezmşah, Moğollara karşı mücadeleye girişmiştir. Kısa süreliğine devleti toparlamayı başarmış olmakla birlikte, 1230 yılında Anadolu Selçuklu Devleti'yle kalkıştığı Yassıçemen Muharebesi yenilgisiyle Harzemşahlar Devleti'nin gücünden geriye sadece Celâleddin Harzemşah'ın yararsız azmi kalmıştır. Diğer tarafta Çormagon Noyan ise, Celaleddin Harzemşah üzerine yürümeden önce Gürcü Krallığı üzerine yürümüştür. Tiflis, Ani ve Kars gibi kentleri art arda düşürmüş, 1229'da Krallığı tabi bir devlet haline getirmiştir. Bundan sonra Celaleddin Harzemşah'la ilgilenmiştir. Celaleddin Harzemşah esasen Yassıçemen Muharebesi'nde elindeki orduyu büyük ölçüde kaybetmişti, yine de kuvvet toplayıp Çormagon Noyan'ın karşısına çıkmıştır. Toplayabildiği son kuvvetleri de böylece elden çıkarmış oldu. Harzemşahlar ülkesini istila eden Moğollar sonuç itibarıyla Anadolu Selçuklu'yla sınırdaş devletler olmuşlardır. Yakın Doğu'da Moğol istilasına uğramamış olan üç devlet kalmıştır, Abbasi Halifeliği, Eyyubiler ve Anadolu Selçuklu Devleti.

Moğol İmparatorluğu neredeyse tüm Güney Kafkasya'yı, Gürcistan'ı ve Ermenistan'ı kendine bağlamış, Gürcü ve Ermeni soyluları, askerleriyle birlikte Moğol kuvvetlerine katılmak zorunda kalmışlardı.

Anadolu'nun Moğollar tarafından istilasına yol açan Kösedağ Muharebesi öncesindeki yıllarda, Anadolu Selçuklu Devleti doğu sınırlarında en büyük tehdit olarak Moğollarla sınır komşusudurlar. Eyyubiler ise kuzeye doğru yayılarak Artuklular'ı kontrol altına almışlar, onların elinde olan Ahlat'ı ve Silvan'ı ele geçirmişler, Anadolu Selçuklu ile doğudan ve güneyden sınır komşusu olmuşlardır. Anadolu Selçuklu'nun doğu sınırlarında ise vergi ödeyen Ermeni Krallığı, Artukluların bir kolu ve Mengücekliler yer almaktadır. Kuzeyde ise diğer bir vergi ödeyen tabi devlet olan Trabzon Rum Devleti vardır.

Yaklaşan Moğol tehdidi
Harzemşahlar Devleti'nin Anadolu Selçuklu ordusu ile 1230 yılında gerçekleşen Yassıçemen Muharebesi sonucu yıkılması ve kısa süre sonucu Moğollarla sınırdaş olması, Anadolu Selçuklu için Moğol tehlikesinin yaklaşmış olduğu yönünde ilk tehlike işaretiydi. Nitekim Çormagon, zaman kaybetmedi, bağımsızlığını korumakta olan Müslüman ülkeler üzerine yayılmacı akınlara başlamadan önce Anadolu Selçuklu'nun, Eyyubi meliklerinin ve Artuklu'nun gücünü tespit edebilmek için 1231 yılında Doğu ve Güneydoğu Anadolu üzerine geniş çaplı bir yoklama akını yapmıştı. Bu akında Anadolu Selçuklu sınırını geçerek Ahlat, Diyarbakır, Malatya, Harput ve Silvan şehirlerini ele geçirip yağmaladıktan sonra Azerbaycan'a dönmüştür. Anadolu Selçuklu sultan I. Alaeddin Keykubad dahil bölgedeki tüm Türk hükümdarı bu yıkıcı saldırı karşısında suskun kaldılar. Çormagon ertesi sene 1232'de Anadolu Selçuklu sınırını Erzurum yönünde yine aşıp hızla Sivas yakınlarına kadar ilerledi, burada bir kervansarayı basmış, çok sayıda insan öldürüp esir almış, tahribat yapılmıştır. Başka hiçbir yerleşime zarar vermeden geri çekildi. Hızla yapılan bu akın esasen Anadolu Selçuklu topraklarını tanımak için yapılan bir keşif seferidir. İbn Bibi'ye göre Alaeddin Keykubad bu kez, Emir Kemaleddin Kamyar komutasında, "Mefâride-i halka-i hâss", "gulâmân-ı dergâh" ve "mülâzımân-ı yatak-i hümâyûn"'dan oluşan saray gulamlarını bölgeye göndermiştir. Ordu bölgeye ulaştığında Moğollar çoktan uzaklaşmış bulunuyordu. Kemaleddin Kamyar, bölgedeki şehir kuvvetlerini ve ikta askerlerini emri altına alıp büyük bir ordu oluşturmuştur. Çevrede inceleme ve soruşturma yapan ordu komutanı, bu saldırıları Gürcü kraliçesinin kışkırttığını öğrenmiştir. Bunun üzerine Sultan'ın emriyle elindeki kuvvetlerle Gürcü Krallığı üzerine yürümüştür. Gürcü ordusu birkaç kez yenilgiye uğrayınca Gürcü Kraliçesi Rusudan barış istemek zorunda kaldı ve Anadolu Selçuklu vasallığını kabul etti.

Görünüşe göre Çormagon Noyan gereken boyutta keşif yapmıştı ve Ögeday Han'ın Anadolu üzerine genel bir taarruz için emrini bekliyordu. Lakin Ögeday Han Alaeddin Keykubad'ın hükümdarlığının son yılına kadar böyle bir emir vermemiştir.

I. Alaeddin Keykubad'ın çabaları
Yassıçemen Muharebesi'nden önce Anadolu Selçuklu Devleti tahtına I. Alaeddin Keykubad geçmişti. Tahta geçişinde ilk girişimi, üzerinde ağır bir hakimiyet kuran, devletin hemen hemen tüm işlerini kendi kontrolünde yürüten Emir Seyfeddin Ayaba ve onunla birlikte hareket eden diğer ümerayı tasfiye etmektir. Önce mali güçlerini zayıflatmak için Konya surlarının onarımını istemiş, bu iş için de emirlerin bizzat para harcamasını dayatmıştı. Daha sonra bu kez Sivas surları için aynını dayatmaya kalkışmış, fakat bu kadarına dayanmak istemeyen bazı emirler, kendi aralarında anlaşarak sultanı öldürmeye karar vermişlerdir. Alaeddin Keykubad, bunu haber alması üzerine karşı tertibat almış ve bir akşam ziyafetine emirleri çağırdığında hepsini teker teker yakalatmış, sorgulamalardan sonra 24 emiri öldürtmüştür. Ancak bu kararlılığını uygulamaya koyduktan ve sonuçlandırdıktan sonra devlet cihazı üzerinde tam hakimiyet kurabilmiş, düşündüğü iç ve dış politikaları uygulayabilmiştir.

Anadolu Selçuklu Devleti en parlak yıllarını I. Alâeddin Keykubad döneminde (h.y. 1220 – 1237) yaşamıştır. Ne var ki bu yıllar aynı zamanda Anadolu'ya yönelebilecek bir Moğol istilası tehlikesinin ortaya çıktığı yıllardır. Daha ilk saltanat yılında Moğol orduları Harzemşah kentlerini art arda ele geçirmiş, Maveraünnehir'e ulaşmışlardı. Yine de Moğol tehlikesiyle arada vergi ödeyen bağlı devletler ve Eyyubiler yer almaktadır. Ülke topraklarına doğudan gelebilecek bir saldırı dışında batıda ise İznik İmparatorluğu ile barış koşulları vardır. Dolayısıyla dışarıdan gelebilecek esas tehdit Moğollardır. Alâeddin Keykubad, doğuda Moğol yayılmasının eninde sonunda Anadolu Selçuklu Devleti'ni de tehdit edeceğini görebilmiş, böyle bir istila girişimini karşılayabilmek için stratejik bir plan dahilinde önlemler almıştır. Devlet cihazı üzerinde hakimiyet kurmuş olan devlet ricalini tasfiye etmek de bu yönden gerekliydi, bu devletin ve siyasal erkin gücünü arttırmaya hizmet etmiştir. Diğer yandan uluslararası transit ticareti ve bu ticaretin aktörleri olan tüccarları kendi limanlarına ve topraklarına çekmek, devletin maddi olanaklarını büyütecektir. Doğu sınırları boyunca mevcut tahkimatların pekiştirilmesi ve ordunun takviye edilmesi ise devletin savunma gücünü geliştireceği için önemlidir. Bu çerçevede doğuda daha geniş ve daha güvenli bir tampon bölge oluşturmayı hedef aldığı düşünülmektedir. Bu amaçla doğu sınırları ötesindeki, Anadolu Selçuklu sarayına bağlılıkları güvenilmez ya da beklenen bir Moğol saldırısı karşısında zayıf bir savunma gösterecek beylikleri ilhak etmek ve askeri gücü güvenilir olanlarla ittifaklar kurmak istediği ileri sürülmektedir. Tüm bu önlemlerin genel çerçevesinde ise Moğol hanlarını kışkırtmamak, onlarla iyi ilişkiler içinde olmak prensibi vardır.

Seferler
Keykubad'ın bu seferlerden amacı stratejik konumdaki kent ve kaleleri ele geçirerek güçlü direnek noktaları haline getirmektir. Bu amaçla Eyyubilerin Moğol akınları yüzünden terk ettiği Ahlat ile Bitlis ve civarını Kemaleddin Kamyar komutasında bir ordu göndererek ele geçirip kaleleri onarttı, çiftliklerinden ayrılmış çiftçileri geri getirtip yeniden tarım yapabilmeleri için tohumluk ve hayvan dağıttı. Artuklulardan Diyarbakır emiri üzerine bir ordu göndererek Çemişgezek'in de aralarında olduğu bazı kaleleri aldı. Eyyubi hükümdarı Melik Eşref'in yardım için gönderdiği orduyu bozguna uğrattı. Eyyubi melikleriyle ittifak kurabilmek için esir alınan komutanları serbest bıraktırdı ve Muazzam Şerefeddin İsa'nın kızıyla bir evlilik yaptı. Bu girişimler Eyyubilerle dostluk oluşturulmasına hizmet etmiştir. Erzurum ve Erzincan beyliklerini devirip bu bölgeleri doğrudan doğruya kendine bağlamak için Divriği hariç bütün Mengücekli topraklarını ele geçirdi. Mısır Eyyubi hükümdarı Melik Kamil'in komuta ettiği ve Harput üzerinden Anadolu'ya ilerleyen bir ordu bozguna uğratıldı, Harput kalesi alındı. Yine Kemaleddin Kamyar komutasında bir ordu Siverek, Urfa, Harran ve Rakka'yı ele geçirdi.

İttifaklar
Alaeddin Keykubad, doğuda güçlü bir devlet olan Harzemşahlarla bir ittifak kurmayı düşünmüş olmalıdır. İki hükümdar arasındaki mektuplaşmalarda birbirlerine "karındaş" olarak hitap ettikleri görülmektedir. Celaleddin Harzemşah, Alaeddin Keykubad'a Moğollara ve Gürcülere karşı birlikte hareket etme teklifinde dahi bulunmuştur. Ne var ki Celaleddin Harzemşah'ın gözünü Anadolu Selçuklu topraklarına, başta Ahlat'a dikmesi buna olanak vermemiştir. Bu arada Erzurum hakimi Rükneddin Cihanşah Celaleddin Harzemşah'la dostluk kurup onu amcası Alaeddin Keykubad'a karşı kışkırtmaya başlamıştı ve doğal olarak Anadolu Selçuklu'ya karşı itaatsizlik gösteriyordu. Bu olaylarla Anadolu Selçuklu ile Harzemşahlar arasında bir ittifak artık beklenemezdi ve gelişmeler Yassıçemen Muharebesi'ne vardı. Gerçekte Celaleddin Harzemşah'ın Anadolu Selçuklu ülkesine sefer yapması, sadece kendi sonunu hazırlamakla kalmadı, aynı zamanda Harzemşah Selçuklu - Eyyubi ittifakını kurulamaz hale getirmekle, tüm İslam devletlerine biraz dolaylı da olsa yıkım getirmiştir.

Alaeddin Keykubad, Harzemşahlar Devleti'nin dağılmasıyla ve Moğol istilası önünden kaçışan Harzemşahları Orta Anadolu'da iktalar vererek yerleştirmiştir. Böylece Anadolu Selçuklu Devleti'nin askeri gücünü, savaşçılıklarıyla ün salmış, 12 bin savaşçı çıkarabilen Kıpçak savaşçılarıyla takviye etmiştir. Ne var ki II. Gıyaseddin Keyhüsrev, Emir Sadeddin Köpek'in telkinleriyle bazı Harzemli beyleri tutuklatmış, söz konusu Kıpçakları kaybetmiştir. Gerçekte Harzemli askerler, Moğollar konusunda deneyimli değil, tam tersine yılgındırlar.

Suriye Eyyubi meliklerinden Muazzam Şerefeddin İsa'nın kızı ile evlenmesi, Suriye Eyyubileri ile akrabalık bağı kurarak Moğol tehlikesine karşı ortak hareket etmeyi sağlamaktadır. Bu girişim işe yaramış, Kösedağ Muharebesi'nin hemen öncesinde tabi devletler hiç asker göndermezken sadece Halep Eyyubileri Anadolu Selçuklu ordusuna takviye asker göndermiştir.

Muharebe öncesi Anadolu Selçuklu'nun zaafları
Anadolu'ya İlhanlı taarruzu öncesi Anadolu Selçuklu Devleti'ni başta askeri olarak zaafa düşüren bazı gelişmeler olmuştu. Esasen Anadolu'ya yönelen Moğol istilası öncesinde iki devlet arasında düşmanlığa neden olabilecek bir çıkar çatışması yoktur. Moğolların Anadolu'ya saldırmasında, bu toprakların gelişmiş bir tarım ve ticaret ekonomisine sahip, komşularına göre refah düzeyi belirgin bir biçimde yüksek bir toplum olması kuşkusuz etkili olmuş, Moğolların iştahını kabartmıştır. Buna rağmen Moğol hanları her şeyden önce "cihan hakimiyeti" idealine bağlıydılar, otoritelerini elde tutabilmek için bu yönde çaba göstermeleri bir bakıma gerekliydi. Günümüz Türkçe kaynaklarda yer yer Moğolların Anadolu Selçuklu Devleti'nin hükümdarı Alaeddin Keykubad'dan çekindikleri için Anadolu'ya saldıramadıkları belirtilir. Alâeddin Keykubad'ın ölümünden sonra yerine geçen oğlu II. Gıyaseddin Keyhüsrev zamanında çıkan Babai Ayaklanması'nın güçlükle bastırılmasından ve Selçuklu ordusunun bu isyan sonucunda oldukça yıpranmasından cesaretlendikleri ileri sürülür.

II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahta çıkması
Bu gelişmelerden en önemlisi, Alaeddin Keykubat gibi stratejik görüş sahibi, deneyimli, askerlikten anlayan bir sultanın yerine, 1237'de henüz 16 yaşındaki bir şehzadenin, II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahta çıkmasıdır. Eğlenceden başka bir şeyle ilgilenmeyen, sarayda eğlencenin ve çılgınlığın her çeşit idini sergileten, hiçbir devlet işini ciddiye almayan bir karakteri olduğu ileri sürülmektedir. İçkiye aşırı düşkünlüğünden pek çok kaynakta söz edilmektedir. Muharebenin önceki akşamı sarhoş olduğu, muharebe günü hala içmeye devam ettiği anlatılır. Sultanlığı döneminde hiçbir savaşa katılmamış, komutanlarını göndermiştir. Oysa kendinden önceki Anadolu Selçuklu sultanları savaşlara bizzat katılırlardı, bir kısmı muharebede ölmüştür. Sonuç olarak hakkında yazılmış olanların hepsi olumsuzdur.

Gıyaseddin Keyhüsrev'in devlet işlerine ilgi duymamasından yararlanan Sadeddin Köpek, tüm devlet yönetimini eline almıştır. Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahta geçmesinin Anadolu Selçuklu devlet mekanizmasında yol açtığı çözülme kadar olmasa bile, I. Alaeddin Keykubat döneminden itibaren devlet ricalinden olan Sadeddin Köpek'in devlet üst kadrolarında ve orduda yarattığı tahribat da büyük çaplı olmuştur. Sadeddin Köpek, küçük yaştaki Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahta geçmesinde başat rol oynamış, bu sayede zayıf bir otorite ancak kurabilen Sultan'ın elinden yönetim erkini büyük ölçüde kendi eline almıştır. Bu yetki genişliği ile Kemaleddin Kamyar, Şemseddin Altunaba, Hüsameddin Kaymeri ve Taceddin Pervane'nin de aralarında olduğu bir kısım devlet ricalini, kendi emellerine karşı engel teşkil ettikleri için öldürtmüştür. Oysa bu insanlar yüksek devlet kadrolarında uzun zamandır görev yapan, yeteneklerini kanıtlamış yöneticilerdir.

II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in bir başka sorunu, ikta askerlerinin babasının zehirlenmesinden onu sorumlu görmeleri ve bu yüzden tahta geçmesini gizli bir kızgınlıkla karşılamış olmalarıdır. Sadece ikta askerleri değil Anadolu Ahileri arasında da Gıyaseddin Keyhüsrev'e karşı bir husumetin geliştiği anlatılmaktadır. Anadolu'da ahiliğin yayılması için hatırı sayılır çaba gösteren Alaeddin Keykubad'a büyük saygı duyan ahiler, ölümünden Gıyaseddin Keyhüsrev'in sorumluluğu olduğunu düşünmektedirler. Bu husumet çeşitli şekillerde ortaya konulmuş olmalı ki Gıyaseddin Keyhüsrev ve Sadeddin Köpek, sayıca hiç de az görülemeyecek kadar ahiyi, bunun yanında aynı şekilde mevcut saltanata karşı olduklarını düşündükleri Türkmen'i öldürtmüş, ele başı olarak gördüklerini tutuklatmıştılar. Hapse atılanlar arasında Ahi Evran'da vardır. Ahi Evran, Sultan'ın ölümünden sonra saltanat naibi olarak devlet yönetiminde güç kazanan Celâleddin Karatay tarafından, hapisteki tüm ahilerle birlikte serbest bırakılana kadar beş yıl kadar zindanda kalmıştır.

Dışarıda ise Moğollar gözünde güç dengesi değerlendirmesi birden bire değişmiştir. Kısa süre öncesine kadar Moğolların Alaeddin Keykubad'dan çekindikleri, bu yüzden Anadolu'ya saldırmaktan kaçındıkları, anlaşılmaktadır. Sultanın ölüm haberi alındığında Moğol komutanların büyük sevinç duyduğu, Çormagon Noyan ve Baycu Noyan'ın "Demir Sultan gitti, artık devlet ve devir sizindir, yürüyün" dedikleri kaydedilmiştir. Anadolu Selçuklu için Alaeddin Keykubad'ın ölümünden daha da kötüsü Gıyaseddin Keyhüsrev gibi beceriksiz bir sultanın tahta geçmesidir. Devletinin sadece düşmanlarının gözünde değil, bağlı devletler ve müttefiklerinin gözünde de itibar kaybettiği görülmektedir. Kösedağ Muharebesi'nin hemen öncesinde, büyük paralar ve arazi gönderilerek tabi ve müttefik devletlerden asker olarak destek kuvveti istendiği halde, birin dışında hiçbirinin yardımı görülmemiştir. Keyhüsrev'in durumunu izleyen ve yetersizliğini gören civar devlet yöneticilerinin kendisine güven duymadıkları, savaşın sonucu konusunda Anadolu Selçuklu'dan yana kuşkuları olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekten, 13 yıl önce Yassıçemen Muharebesi için askeri destek birlikleri isteyen Alaeddin Keykubad'a istediği birlikler gönderilmişti.

Alaeddin Keykubat, Harzemşahlar'ın çökmesinden sonra kendilerine yurt arayan Harezmli Kıpçaklara iktalar tahsis ederek Anadolu'ya yerleşmelerini sağlamıştı. Ancak I. Alaeddin Keykubad'a bağlılıklarını kendisi ve Sultan için tehlikeli bulan Sadeddin Köpek'in Sultan I. Gıyaseddin Keyhüsrev'e Harzemli Kayır Han'ı tutuklatması, bu yolla ölümüne neden olması, Anadolu'daki Kıpçakların başkaldırmasına, geçtikleri bölgeleri yağmalayarak Güneydoğu Anadolu civarlarına göç etmelerine yol açmıştır. Anadolu Selçuklu ordusunun muhtemel bir destek kuvvetinden yoksun kalması ve göçleri sırasında neden oldukları yıkımlar bir yana bulundukları bölgede Babai Ayaklanması'nın kitle tabanı içinde yer aldılar. Harezmlilerin verdikleri zarar bununla kalmadı. Urfa, Harran, Rakka, Suruç ve Siverek'i kapsayan bölgede mevcut bazı Türkmen kitlelerinin de onlara katılmasıyla başa çıkılması çok zor bir güç haline gelerek hem uluslararası transit ticaret hatları üzerinde kervanlara saldırarak, hem de yerleşimleri yağmalayarak bir yandan Anadolu Selçuklu ekonomisine, diğer yandan devlet gelirlerinde çok büyük payı olan vergi gelirlerine darbe vurdular. Bütün bunlar, Sadeddin Köpek'in, Alaeddin Keykubad'ın kurmuş olduğu ve düzgün işleyen Anadolu Selçuklu – Harezmliler düzenini tahrip etmesinden sonra ve bu nedenle ortaya çıkmıştır. Aynı tarihlerde ortaya çıkan Babai Ayaklanması'na katılan bu kitleler, Amasya üzerine ilerlerken büyük tahribatlara neden oldular. Devlet, art arda yenilgilerden sonra ancak güçlü Erzurum garnizonunu üzerlerine göndererek ayaklanmayı bastırabilmiştir. Güneydoğu Anadolu'da kalan bir kısım Harzemliler ise tahribata devam etmişlerdir. Sultan, zengin hediyeler göndererek bölgedeki düzeni sağlamaya çalışmışsa bile bu kısa süreli bir durgunluk olmuş, yağmalar yeniden başlayınca üzerlerine ordu gönderip onları sınır ötesine sürmekle asayiş sağlanabilmiştir.

I. Alaeddin Keykubad'ın dış politikasının sürdürülmemesi
II. Gıyaseddin Keyhüsrev, babasının ona miras bıraktığı güçlü orduyu ve dolu hazineyi, ülkenin güvenliği sağlama amacıyla kullanmayı başaramamıştır. Doğu sınırındaki müstahkem mevkilerdeki güçlü garnizonları bu şekilde korumak bile üzerinde durduğu bir konu değildir. Tahta geçtiğinde babası tarafından Ögeday Han'la yapılmış olan il olma antlaşmasını imzalayarak yenilemişti. Bu antlaşmanın Anadolu Selçuklu Devleti'nin Moğol karşısında güvenliğini sağlayacağı kabul edilmiş, tüm devlet ileri gelenleri tarafından başka güvenlik önlemi alınmasına gerek görülmemiştir. Kuşkusuz bu tutum büyük bir aymazlıktır, sonucunda devletin doğu sınırının en güçlü kalesi, Doğu'dan gelen ana ticaret yollarının Anadolu'daki en büyük aktarma ve kavşak noktasındaki ve en zengin şehirlerinden olan Erzurum düşmüştür, geride kalan yanmış bir yıkıntıdır. Erzurum'un düşmesi Moğollara devletin aczini, tartışmaya yer olmayacak şekilde açık bir biçimde göstermiştir.

Babai Ayaklanması
Anadolu'nun doğusunda, günümüzün Elbistan, Maraş, Amasya ve Tokat illerinde Baba İlyas siyasi - dini önderliğinde, Baba İshak tarafından başlatılan ve yayılan Babai Ayaklanması'nın, Anadolu Selçuklu kuvvetlerinin onbir kez yenilmesiyle, ancak sonuncu muharebeyi, paralı Frenk askerlerinin sayesinde kazanarak bastırılabilmiş, ülkenin sosyoekonomik durumunu ve ordusunu ağır biçimde hırpalamıştır. Gerek mevcudu, gerek maneviyatı yıpranmayan tek kuvvet, Alaeddin Keykubad'ın olası bir Moğol saldırısını karşılamak için Erzurum'a yerleştirdiği güçlü birliktir. Ağırlıklı olarak Türkmenlerden oluşan ayaklanan kitle, ancak bu kuvvetin üzerlerine sürülmesiyle desteklenen bir ordu tarafından bastırılabilmişti. Sultan, ordunun bu yıpranmışlığı üstüne Erzurum teşkilini bir de güneydoğuya, Eyyubi melikleri üzerine göndermiş, eldeki tek yıpranmamış birliğin burada kayıplara uğramasına yol açmıştır.

Bir Türkmen – köylü kitlesinden oluşan bu düzensiz kuvvetler karşısında defalarca bozguna uğrayan Anadolu Selçuklu ordusu, kuşkusuz devletin askeri plandaki aczini gösteriyordu. Doğası gereği yayılma yönünde şiddetli bir eğilimi olan Moğol İmparatorluğu'nun bu zafiyeti gözden kaçırması düşünülemezdi. Sonuç olarak Babai Ayaklanması, Anadolu'daki Moğol istilası ve bunun bir sonucu olan Moğol / İlhanlı tahakkümünü teşvik etmiştir.

Muharebe öncesindeki gelişmeler
Alaeddin Keykubat, Çormagon Noyan tarafından Anadolu Selçuklu doğu sınırlarının ötesindeki tüm istilaların ve sonuçta Moğollarla ortak sınır oluşmasının, yaklaşan Moğol tehlikesini ifade ettiğini biliyordu. Yine Çormagon Noyan'ın Anadolu Selçuklu topraklarına yönelik yukarıda bahsedilen akınlarının sadece bir sınır ihlali olmadığını, esasen bir istila hareketine hazırlık olmak üzere keşif seferi olarak görülmesi gerektiğini anlamıştı. Konuya diplomatik ilişkiyle başlamaya karar verip Ögeday Han'a bir elçi göndererek durumu sorgulamak istemiştir. Ögeday Han'ında şöyle yazıyordu
"Alaeddin'in akıllı ve uzağı görücü bir adam olduğunu duymaktayız. Eğer kendisi buraya gelecek olursa bizden kabul ve ağırlanmak görür ve kendisine ehtaclık veririz ve aynı zamanda elindeki şehirleri de elinde ve kendisinde kalır."
şeklindedir. Ehtaclık, rikabdar anlamına gelmektedir. Moğollardan Alaeddin Keykubad'a gelen bu ilk mektuptaki çağrıya uyulmamıştır, hatta yanıt verildiği konusunda da bir bilgimiz yoktur. Ögeday Han'dan gelen ikinci mektup daha sert ifadeler taşımaktadır. Alaeddin Keykubad'ın son yılları içinde 1236 yılının şubat ayında, Emir Şemseddin Ömer adında, aslen Kazvinli, Erzurum'a yerleşmiş bir tüccar, İlhanlı sarayından bir mektup getirmiştir. Bir "yarlık" olarak değerlendirilen bu mektupta Han, Selçuklu Sultanı'na
"…Yüce tanrı bizi büyük kılmış ve aziz yapmıştır. Yeryüzünü bizim soyumuza vermiştir. Sen iyi yolda ilerliyorsun. Onun için durumumuzu sana bildirmek ve seni bize bağlanmaya ve itaate çağırmak vacip oldu. Bizim halimizi bildirdiğimiz kimseler bize bağlanmazlar, asilik yolunu tutarlarsa, ordumuz onların ülkesine girerek köklerini kazır. Kadınlarını çocuklarını esir alır. Mallarını mülklerini yağmalayıp harap eder."
denilmektedir.
Ögeday Han bu mektupla Anadolu Selçuklu'nun Moğol'a "il" olmasını istemekte, üstü örtülü olarak tehdit etmektedir. Sultan anlaşıldığı kadarıyla İlhanlı'yla bir savaşı göze almak istememiş, "il" olmayı aynı yıl içinde şartları çok ağır olmayan bir antlaşmayla kabul etmiş, hediyeler hazırlatılmasını emretmiştir. Ancak bu hediyeler ölümü dolayısıyla gönderilememiş, yerine 1237'de tahta geçen oğlu II. Gıyaseddin Keyhüsrev tarafından gönderilmiştir.

Erzurum'un düşmesi
Anadolu Selçuklu'nun kendisine "il" olması bir süre Ögeday Han'a yeterli görünmüştü. Fakat bir takım gelişmeler büyük bir imparatorluk kurma peşindeki Han'da, Anadolu Selçuklu'yu bütünüyle tahakkümü altına alma ihtirası uyandırmıştır. Bunun üzerine Azerbaycan'daki Moğol kuvvetleri komutanını görevlendirmiştir. Komutan Çormagon Noyan'ın 1241 yılında felç olması üzerine yerine Baycu Noyan atanmıştır. Baycu Noyan'ın komutası altında dört tümenlik yani 40 bin kişilik bir kuvvet vardır. Türkiye Selçukluları üzerine saldırmak üzere fırsat kollamaya başlayan Baycu Noyan'ın hedefi, Anadolu Selçuklu Devleti'nin doğu sınırı yaklaşımını koruyan Erzurum'dur. Kentin zaten yüksek ve kalın olan surları I. Alaeddin Keykubat zamanında onarılmış, kentin savunmadan sorumlu garnizon pekiştirilmiş, kente çokça silah ve erzak depolanmıştı. Bu savunma düzenlemeleriyle Keykubat, doğu sınırında hiçbir istilacı kuvvetin başkent Konya üzerine ilerlerken imha etmeden geride bırakmayı göze alamayacağı güçlü bir direnek noktası oluşturmuştur. Lakin basiretsiz bir sultan olan Gıyaseddin Keyhüsrev, babası gibi bir Moğol saldırısının kaçınılmaz olduğunu görebilecek, bunun için gerekli tedbirleri alabilecek bir sultan değildir. Kent garnizonu Babai Ayaklanması'na katıldıktan sonra Eyyubi seferinde yıpranmış, kadrosu zayıflamıştı. Garnizon komutanı Sinaneddin Yakut, her ne kadar deneyimli ve yetenekli bir komutan olsa da bu kadrosu eksilmiş kuvvetle kenti savunmak gibi zor bir sorumluluğun altındadır. Moğol ordusunun yaklaşmakta olduğunu öğrenince gerekli savunma düzenlemelerini yapmış ve payitahta bir haberci göndererek takviye kuvvet istemiştir. Bu arada kent, Moğolların önünden kaçan sivil halkın akın akın gelmesiyle daha da kalabalıklaşmıştır. Kısa süre sonra Moğol ordusu gelip kenti kuşattı. Kuşatmada Moğol ordusu küçük ve büyük sekiz mancınıkla gece gündüz surları dövmüştür. Yıkılan kesimler derhal onarılarak savunmaya devam edilmiştir. Kenti Sinaneddin Yakut ve Hristiyan kuvvetler komutanı İstakus birlikte savunmaktadırlar. Her iki taraftan da ağır kayıplar olduğu belirtilmektedir.

Gıyaseddin Keyhüsrev tarafından gönderilen yardım birlikleri henüz Erzincan'dayken, kentin şahnesi (vali) Şerefeddin Duvini, Baycu Noyan'la, ailesinin ve akrabalarının canları bağışlanması koşuluyla anlaşmış ve 200 kişilik bir Moğol birliğini savunması kendi sorumluluğunda olan burçtan kente almıştır. Şerefeddin Duvini'nin uygunsuz işlerine Sinaneddin Yakut'un devamlı engel olması nedeniyle aralarında bir husumet doğmuş olduğu ileri sürülmektedir. Bu ihanetle kente kısa sürede Moğol askerleri akmış, savunma bu sayıyla başa çıkamayarak çökmüştür. Moğolların kentteki Müslümanlardan işlerine yarayabilecek zanaatkarı esir almış, diğerler insanları kentin dışına çıkarıp öldürmüş, Hristiyan ve Yahudi tapınakları dahil kentin tamamını yağmalamışlardır. Moğol ordusundaki Gürcü ve Ermeni prenslerinin kiliselerdeki kutsal yazmaları kurtardıkları, Hristiyan ve Yahudilerin kendi ordularındaki dindaşları tarafından fidyeleri ödendiği için serbest bıraktıkları ileri sürülmüştür. Öldürülenler arasında kente Moğol birliğini alan Şerefeddin Duvini, ailesi ve adamları da bulunmaktadır. Moğollar esirleri yanlarına alarak bölgeden ayrılırken kenti ateşe vermişlerdir. Geride kalan talan edilmiş, yanmakta olan bir kent ve hemen dışındaki yığınla cesettir.

Erzurum'un düşmesi Anadolu Selçuklu sarayında gerçek bir felaket olarak görülmüştür. Devletin ve ülkesinin doğu sınırını koruyan en güçlü direnek notası olan Erzurum'un yıkımı, doğu sınır savunmasının kırılmış olduğu anlamına geliyordu, artık Moğol istilası önünde hiçbir direnek noktası kalmamıştır. Buna rağmen Sultan II. Gıyaseddin Keyhüsrev rahattır, "En az sayıda kölelerimi göndersem Moğolları sürerler" demektedir.

Hazırlıklar ve ordunun toplanması
Erzurum'un düşmesi üzerine sultan, tüm devlet ricalini ve Anadolu Selçuklu ordusu yüksek komutanlarını devletin ikinci başkenti sayılan Kayseri'de yapılacak toplantıya çağırmıştır. Bütün subaşılar, tımar askerlerini terhis ederek kışı geçirmek için ailelerinin yanına göndermiş, kendileri ise Kayseri'ye gelmiştir. Uzun tartışmalardan sonra savaş kararı alınmış, şu önlemler konusunda karara varılmıştır.
 İznik İmparatorluğu, Kilikya Ermeni Krallığı, Artuklu beylerine ve Eyyubi meliklerine elçiler gönderilerek Moğol tehdidinin onları da hedef alacağı anlatılacak, ortak bir savunma için ittifak önerilecektir.
 bağlı hükümdarlara ulak gönderilerek aradaki tabiiyet antlaşmasına göre yükümlü oldukları asker gönderme konusu hatırlatılarak bu anlaşmada belirtilen koşullarda askeri birlik istenecek, gerek arazi bağışı, gerek para olarak teşvik de ihmal edilmeyecektir.
 gulam askerler ve ikta askerlerinden oluşan Anadolu Selçuklu ordusunu takviye etmek amacıyla Türkmen ve Anadolu'da bulunan Harezmli Kıpçak şeflerinden paralı asker olarak savaşa katılmaları istenecektir.

Anlaşılan Anadolu Selçuklu Devleti'nin eski itibarı artık kalmamıştır. Anadolu Selçuklu ordusu tabi devletlerden, gönderilen paralara ve bağışlanan arazilere rağmen antlaşma şartlarının gereği olan askeri birlikleri dahi sağlayamamıştır. Öyle anlaşılıyor ki Anadolu Selçuklu ordusunun Moğol ordusu karşısında yenilgiye uğrayacağı çok daha yüksek bir olasılık olarak görülüyordu ve Moğolların intikam almasından kaçınmak için destek kuvveti gönderilmedi ya da bu iş çok ağırdan alındı. Ebû'l-Farac, Kilikya Ermeni Krallığı hakkında bu yönde bilgi vermektedir. Komşu bağımsız hükümdarlıklardan ise sadece Halep Eyyubilerinden 2 bin kişilik bir birlik gönderilmiştir. Oysa vassal krallıklara, hazine açılarak çok büyük tutarlarda paralar ve geniş iktalar verilmiştir. Örneğin Ahlat hakimine 10 bin dinar Alaüddin Altını (Sikke-i Aliye) ve 100 bin dirhem (gümüş sikke) gönderilmişti. Dahası belirli konularda görevlendirilen devlet adamlarından bazıları sorumluluklarına verilen görevlerin üstesinden gelmekte yetersizlik göstermişlerdir. Örneğin Eyyubi meliklerine, Suriye'ye gönderilen Saltanat Naibi(bkz. Naib-i Sultan, Divanlar ve emirler) Şemseddîn İsfahanî, yanında çok miktarda para, erzak ve askeri teçhizat götürmüş, Yabgulu Türkmenler arasından altı aylık paralarını ve erzaklarını peşinen verdiği çok sayıda asker toplamış, fakat Anadolu'ya doğru yürüyüşe bile geçemeden Kösedağ Muharebesi olup bitmişti. Bunu öğrenen askerlerden çoğu para ve erzakla birlikte kaçıp gitmiştir. Şemseddin İsfahani kısa süre sonra Moğol hükümdarı Batu Han tarafından Anadolu Selçuklu ülkesini Han adına idare edecek bir naib olarak atanacak, Anadolu Selçuklu'ya vezir olacaktır.

Böylece 1243 yılı kışı, elçiler gönderilmesi, Anadolu ve civarından çok sayıda paralı asker sağlanmasıyla geçmiştir. Hazır edilen ordu mevcudunun saray gulamları, ikta askerleri ve paralı askerlerden olmak üzere 70 – 80 bin kişilik bir kuvvet olduğu belirtilmektedir. Emir Nizameddin Suhrab'ın bir kurultayda emrine bin frenk askeri verilirse Moğol ordusunu bozguna uğratacağını söylemesinden anlaşılmaktadır ki orduda en az bin paralı frenk askeri bulunmaktadır. İlkbaharda ordu Kayseri yakınlarındaki Meşhed Ovası'nda toplanmaya başlamıştır. Ne var ki tabi devletlerden ve Suriye'deki Naib Şemseddin İsfahani'den henüz bir haber yoktur. Yine de eldeki ordu, Anadolu Selçuklu Devleti tarihinde bir araya getirilen en büyük ordudur. Sultan II. Gıyaseddin Keyhüsrev Meşhed Ovası'na eşi, çocukları, hazinesi, kafeslerde beslemekte olduğu leopar, aslan ve kaplan gibi yabanıl hayvanları ile gelmiştir, sefere bu şekilde devam edecektir. Bu ağırlığa rağmen Sultan'ın amacı, Moğol ordusunu sınırların ötesinde, örneğin Nahcıvan ya da Tebriz'de karşılamaktı, bunun için orduyu Sivas'a götürmüştür. Bu sırada Baycu Noyan 40 bin kişilik tümü süvari ordusu ve tabi Gürcü ve Ermeni prenslerinin komutasındaki askerler de ordusuna katılmış olarak Anadolu'ya doğru yürüyüşe geçmişti. Her iki ordunun mevcudu hakkında günümüze ulaşan kaynaklarda birbirinden oldukça farklı rakamlar verilmektedir. Papalık tarafından gönderilen bir misyoner ve kâşif olan Simon de Saint Quentin, Moğol ordusunun 120 bin kişi, öncü kuvvetin ise 40 bin kişi olduğunu yazmaktadır. Osman Turan Anadolu Selçuklu ordusunun 50 – 80 bin mevcutlu olduğunu yazar. İbn Bibi'y e göre 70 bin kişilik Anadolu Selçuklu ordusundan başka 80 bin kişilik bir ordu daha vardır. Buna göre Anadolu Selçuklu ordusu 150 bin kişilik bir ordudur. İbn Bibi Moğol ordusunun ise 50 bin kişilik bir ordu olduğunu yazmaktadır. Anonim Selçukname Anadolu Selçuklu ordu mevcudunu 100 bin olarak verir. Moğolları Hristiyanlaştırmak için Asya'ya gönderilen bir Hristiyan keşiş olan Rubruck Moğolistan dönüşünde Anadolu'daki rum halk arasında soruşturmuştur ve 200 bin rakamını vermektedir. Diğer yandan Anadolu Selçuklu ordusu 70 bin mevcutlu kabul edilirse, bunun 10 bin ya da biraz daha fazlasının gayrimüslim askerler olduğu ileri sürülmektedir. Canla başla savaştıklarını İbn Bibi'nin belirttiği bu gayrimüslim unsurların neredeyse tümüyle imha olduğu anlaşılmaktadır.

Anadolu Selçuklu kuvvetleri Sivas'a geldiklerinde, 50 bin kişilik asakir-i Etrak (Türk askerler, uçlardan toplanmış Türkmenler) hazırlamış olan Ahlat hakimi, Şam dolaylarından 20 bin kadar paralı asker toplayan Şemseddin İsfahani ve 3 bin Ermeni ve Frank süvariyle hareket ettiği bildirilen Kilikya Ermeni Krallığı başkenti Sis (Kozan) hakimi henüz gelmemiştir. Bu yüzden Sultan Gıyaseddin Keyhüsrev, destek birliklerin gelmesini beklemekle Sivas'ta uzunca bir süre kalmıştı. Bu sürede her gün orduyu denetlemekle birlikte zamanının büyük bölümünü saha oyunları, spor, daha çok da eğlenceyle geçirmekteydi. Daha sonra bir savaş meclisi toplamıştır. Yaşını başını almış ve deneyimli, diğer bir anlatımla aşırı temkinli komutanlar, destek kuvvetlerinin beklenmesinin askeri olarak boşuna olduğunu, böylece Moğol ordusunu sınır ötesinde karşılama fırsatının elden kaçtığına, artık saldırgan bir strateji izleme olanağı kalmadığını, ülke topraklarını savunmak için savaş verileceğini söylemişlerdir. Bunun için ise Sivas son derece elverişlidir. Kentin tahkimatına girişilmeliydi. Bu tutum, gelecek 50 bin kişilik destek kuvvetinden daha elverişli bir savaş sağlayacaktır. Diğerleri ise Moğol ordusu halkı katlederken Sivas'ta beklemenin korkaklık olduğunu belirterek onları suçladılar. Sultan ise bir karar veremediği gibi sessiz kalmayı seçti. Sonuç olarak bu savaş meclisinde, ne tarzda hareket edileceği üzerine hiçbir karar alınamamıştır. Savaş meclisinin farklı düşünen iki kutba bölünmesi, aynı zamanda ordunun başkumandanı olan sultanın bu konuda ağırlığını koyamadığı gibi bir karara da varamaması, doğrudan doğruya sultanın hem askeri, hem de yönetsel yetersizliğini ortaya koymaktadır. Bu kurultaydan çok kısa süre sonra sultan orduya hareket emri verdi. Birkaç gün sonra ordu Sivas'tan 80 kilometre daha doğuda, bir yaylada, uzun ve geniş Kösedağ mevkiinde suyu ve otlağı bol olan bir yeri seçerek ordugâh kurdu. Burası askerî bakımdan müdafaası kolay, Moğolların saldırısına imkân vermeyen bir araziydi. Burada da bir süre sonra bir savaş meclisi kuruldu. Yine karar alınamadı.

Kösedağ'daki savaş meclislerinde genç ve deneyimsiz komutanların sözcülüğünü yapan Nizameddin Suhrab, oldu bittiye getirip, Sultan'ın da onayını alarak 20 bin kişilik bir öncü kuvvet teşkil ettiği belirtilmektedir. Bu birlikteki komutanlar Beylerbeyi Gürcüoğlu Zahireddîn, Pervâne Veliyeddîn, Çaşnîgîr Mübarizeddîn Çavlı, Nizameddin Suhrab, Nasuheddin Farsi ve Gürcü Şalueoğlu Fahreddîn olarak verilmektedir. Bu kuvvetler içinde Halep'ten gelen 2 bin kişilik kuvvetle 3 bin kişilik Frank paralı askeri vardır. Ermeni tarihçi Hetum'a göre Limniatili John ile Bonifacio de Molinis adlarındaki iki Venedikli komutan emrindeydiler ve hiçbiri geri dönmemişti.

Muharebe
Anadolu Selçuklu ordusu öncü birliği ile Moğol ordusu arasında gerçekleşen muharebe Osman Turan, Müneccimbaşı ve İbn Bibi'ye göre 3 Temmuz 1243 tarihinde olmuştur. Öncü birlik sarp dağ geçidinden ovaya inerken, günümüze ulaşan kaynaklarda anlatılanlar doğru ise, büyük bir gafletle ileriye keşif çıkarmamıştır. Oysa Baycu Noyan komutasındaki Moğol ordusu geçidin inişine yakın bir yerde, savaşa her an hazır biçimde ordugah kurmuştur. Sarp ve dik geçitten yorgun bir vaziyette aşağıya inen Anadolu Selçuklu öncü birliği, dinlenmeden, mevzi almadan, hatta saf tutmadan, düşmanlarının seçtiği muharebe alanında Moğol ordusuyla muharebeye girmek zorunda kaldılar. Baycu Noyan ise hızlı karar vermiş, hızlı tertiplenmiştir. Muharebenin ilk safhasında Anadolu Selçuklu kuvvetleri üstünlük sağladı. Moğollar ise bozguna uğramış gibi ricat ettiler. Anadolu Selçuklu öncü birliğinin deneyimsiz komutanları, Moğol kuvvetlerini bozguna uğrattıklarını sanıp izlemeyle koyuldular, bu arada yayladaki ordugaha, sultana zafer haberi gönderdiler. Oysa kapıştıkları, Moğol ordusundan görece küçük bir birlikti ve Baycu Noyan'ın talimatına uyarak ricat ediyor, Anadolu Selçuklu kuvvetlerini hızla tertiplenmiş bir tuzağa çekiyorlardı. Pusuda bekleyen Moğol savaşçılarının ok yağmuruna tutulan Anadolu Selçuklu askerleri paniğe kapıldılar ve büyük bir kısmı birkaç saat içinde öldürüldüler. Bununla birlikte Moğol ordusu Azerbaycan'daki Mugan Ovası'ndaki merkez üssüne döndüğünde Anadolu Selçuklu Veziri Mühezzibüddîn Ali de peşinden gitmiş, burada Baycu Noyan'la bir barış antlaşması yapmıştır. Bu görüşmeler sırasında Mühezzibüddin Ali, Anadolu Selçuklu öncü kuvveti kayıplarının 3 bin kişi olduğunu söylemiştir. Anadolu Selçuklu kuvvetlerinin muharebe alanını Moğol kuvvetlerine terk ettiği düşünülürse, Moğolların düşman ölülerini saymış olmaları gerekir, buna göre vezirin doğru rakam vermiş olduğu ileri sürülebilir.

Kıyımdan kurtulup sultanın huzuruna çıkan komutanlardan Nasuheddin Farsi, sultana gösterilmesi gereken saygıyı umursamadan ağır sözler sarf edip, az sayıdaki adamlarını alıp Halep'e gitmiştir. II. Gıyaseddin Keyhüsrev komutasındaki Anadolu Selçuklu ordusu artık çözülmeye başlamıştır. Nitekim sultan Keyhüsrev, o gece karanlık çöker çökmez ailesini ve hazinesini, bir birlik korumasında Tokat'a göndermiştir.

Bu sırada muharebeden sağ kurtulan Çaşnîgîr sultanın huzuruna gelmiştir. Sultan Çavlı'ya bu durumda yapılacak şeyin ne olduğunu sorunca Çavlı'nın sultanı deneyimsiz komutanların aklına uymakla suçlamaktan başka bir şey söylemedi. Sultan ise oradan ayrılacağını, ülkenin yönetimini ona bıraktığını, uygun gördüğü gibi davranmasını söyleyip maiyetiyle birlikte Tokat'a doğru yola çıktı. Oysa elde kalan ordu, Moğol ordusundan halen sayıca üstündü ve bulundukları mevki savunmaya son derece uygundu. Baycu Noyan, geride bu güçte bir ordu bırakmayı göze alarak Anadolu içlerine ilerleyemezdi, bu orduyu şu ya da bu şekilde imha etmek zorundaydı. Buna rağmen ne sultan, ne de komutanlar savunmada kalmayı düşünemediler. Üstelik geri çekilme konusunda da bir karar alınmış değildir, bu yüzden ordunun Kösedağ'dan çekilmesi hiç de düzenli bir şekilde olmamıştır. Sultan ve emirlerin büyük bölümü gece sıvışınca Anadolu Selçuklu ordusu da gece boyunca parça parça dağıldı. Artık elde bir ordu kalmamıştır. Dağılan orduyu toplayıp Moğolların karşısına çıkma olanağı yoktur.

Ertesi gün Baycu Noyan ordusuyla Kösedağ'a çıktığında boş ordugahı bulmuştur. Baycu Noyan, Anadolu Selçuklu ordugahı karşısında, bir tuzağa düşmemek için iki gün beklemiştir. Hiçbir hareket göremeyince tedbiri elden bırakmayarak ordugaha girdiler. Geride kalan ganimetin bir kısmı 300 deve yükü altın, 3 bin katır yükü değerli eşya, 40 araba zırh ve muhtemelen büyük miktarda erzaktır. Moğollar tüm bunları emniyete aldıktan sonra Sivas, oradan da Kayseri'yi ele geçirdi. Sultan Gıyaseddin Keyhüsrev ise daha önce Tokat'tan Konya'ya, sonra da Antalya'ya çekilmiştir. Orada bile rahat edemeyerek İç Ege Bölgesi'ne gitmiştir.

Moğol ilerlemesi
Kösedağ'da ordu kampını yağmalayan Moğol ordusu Anadolu içlerine doğru ilerlemeye devam etmiştir. İlk hedefleri Sivas olmuştur. Güçlü surlarla çevrili kentin o tarihlerdeki nüfusunun 100 bin olduğu ileri sürülmektedir. Fakat Kösedağ bozgunu ardından kente hiçbir birlik gelmemiştir. Zaten kentteki garnizon da kenti savunabilecek güçte değildir. Kent ileri gelenleri aman dilemek için Baycu Noyan'a gitmişler, bağışlanmayı dilemişlerdir. Baycu Noyan, kentin birkaç gün yağmalanacağını ama halkına dokunulmayacağını bildirmiştir. Baycu Noyan sözünde durmuş, kent üç gün yağmalandıktan sonra, halkından hiç kimseye zarar verilmeden Moğol ordusu kentten çekilmiştir.

Moğol ordusu Sivas'ta işlerini bitirdikten sonra Kayseri üzerine ilerlemiştir. Kayseri halkının bir kısmı panik halinde Halep'e kaçtılar. Kösedağ'dan çekilen Câmedâr Samsamüddîn Kaymaz, Kayseri Subaşısı Topal Fahreddin Ayaz, kendilerine bağlı birliklerle Kayseri'ye gelmişlerdi. Kentten kaçmayan halkın, özellikle kentteki kalabalık ahi topluluğunun kenti savunma kararlılığı onları da etkiledi, derhal savunma tertipleri alınmaya başlandı. Moğol ordusu kent önlerine geldiğinde derhal kente saldırmamıştır. Kent çevresinde tahribat yaparak savunmacılara korku aşılamaya çalıştılar. Baycu Noyan ertesi gün kent etrafını dolaşarak surları dikkatlice inceledi. Şiddetli saldırılar bir süre devam etmiş, sonunda kent düşmüştür. Moğollar Erzurum'daki uygulamalarının bir benzerini burada icra etmişlerdir.

Moğol ordusu Kayseri'de işlerini bitirince dönüş için harekete geçmiştir. Erzincan önlerine kadar yürüyüş devam etmiş, esirlerden yürüyecek hali kalmayanlar yol boyu öldürülmüştür. Burada bir süre mola verildi. Buna rağmen çevre bölgeler yağmalandı. Baycu Noyan Erzincan halkına, hayatlarının bağışlanması karşılığında kabarık bir haraç ödemelerini önerdi. Kent kabul etmeyince kuşatıldı. Zayıf surlar kısa sürede mancınıklarla yıkıldı ve yağma ve katliamlar öncekiler gibi uygulandı. Erzincan'dan sonra Moğol ordusu Azerbaycan'daki merkezlerine dönmüştür.

Sonuç
Moğol ordusu'nun Mugan Ovası'ndaki esas kışlağına dönmesinden kısa bir süre sonra Anadolu Selçuklu Veziri Mühezzibüddin Ali ile Baycu Noyan arasında yapılan barış antlaşması, Anadolu Selçuklu Devleti'ni Moğol tabiiyeti altına sokmuştur. Bu antlaşmanın Anadolu Selçuklu'ya yüklediği maddi yük yılda 3,6 milyon dirhem, 10 bin koyun, bin sığır, bin deve ve başkaca değerli hediyelerdir.

Kaynakça

Yararlanılan kaynaklar
 Ahmet Kütük, Kösedağ Savaşı'nın Kaybedilmesinde II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in Kişiliği ve Uygulamalarının Rolü
 Buket Yaşa Şahin, Anadolu Selçuklu Devleti İle Harzemşahlar Devleti Münasebetleri
 Erkan Göksu, Kösedağ Savaşı (1243)
 Hüseyin Kayhan, Kösedağ Savaşı'na Kadar Türkiye Selçuklu Devletinde Türkmenler
 Fatma Akkuş, Kösedağ'dan Ayn Câlût'a Türk-Moğol Hâkimiyet Mücadelesi"
 Mehmet Özmenli, Ermeni - Gürcü Birliklerinin Kösedağ Savaşı'nın Seyrine Etki Eden Tutumları ve Faaliyetleri
 Mehmet Suat Bal, Türkiye Selçuklu Devleti'ne Hükümdarlık Yapan Vezir: Şemseddin İsfahânî
 "1243 Türk'ün Anadolu Tarihinde Bir Dönüm Noktası Kösedağ Savaşı ve Anadolu'nun Moğollar Tarafından İşgali" "1243 Kösedağ Savaşı ve Anadolu'nun Moğollar Tarafından İşgali Uluslararası Şûrası"
 Salim Koca, Türkiye Selçuklu Tarihinin Akışını Değiştiren ve Anadolu'nun Kaderini Belirleyen Savaş: Kösedağ Bozgunu
 Seyhun Şahin, Kösedağ Savaşında Selçuklu Ordusunda Gayrimüslimler
 Züriye Çelik, Moğol İstilası ve Türkiye Selçuklu Devleti
 Ulaş Yağmur, Kösedağ Savaşı'nın Başlamasında Babailer İsyanının Rolü

Moğol İmparatorluğu'nun muharebeleri
Anadolu Selçuklu Devleti'nin muharebeleri
Gürcü Krallığı'nın muharebeleri
Orta Çağ'da Anadolu'da muharebeler
1240'larda çatışmalar
Erzincan tarihi
Gümüşhane tarihi
Trabzon İmparatorluğu'nun muharebeleri
1240'larda Avrupa
1240'larda Asya
13. yüzyılda Gürcü Krallığı

Kösedağ Muharebesi


An Eriocaulon pusillum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Eriocaulon pusillum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon pusillum


Susan Hayward, (d. 30 Haziran 1917 – ö. 14 Mart 1975).  Oskar ödülü almış Amerikalı sinema oyuncusudur.

New York'ta model olarak çalıştıktan sonra, 1937'de Hollywood'a gitti. Amacı Rüzgâr Gibi Geçti filminde  Scarlett O'Hara rolünü oynamaktı(1939).  Seçilememesine rağmen bir film kontratı yaptı ve birkaç yıl içinde bazı filmlerde küçük rollerde oynadı. 1940'ların sonuna doğru artık üst seviye roller almaya başladı ve beş En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü adaylığından ilkine aday gösterildi. Kariyerindeki başarı 1950'lerde de devam etti ve 1958'de I Want to Live! filmindeki rolü ile En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı.

Filmografi

Özellikler

Dış bağlantılar

İrlanda asıllı Amerikalılar
1917 doğumlular
1975 yılında ölenler
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
En İyi Kadın Müzikal veya Komedi Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
İsveç asıllı Amerikalılar
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri

Susan Hayward