Panserskibet Custoza blev afleveret til den østrig-ungarske marine i 1875, som flådens hidtil største skib. Det var opkaldt efter en by i nærheden af Verona i det daværende østrigske Norditalien, hvor østrigerne i 1848 og 1866 besejrede hære fra henholdsvis kongeriget Sardinien og kongeriget Italien.

Design

Bygningen af skibet blev vedtaget i 1868, og det blev bestilt på værftet Stabilimento Technico Triestino (STT) i det dengang østrigske Triest. Planerne for det blev udarbejdet af den østrig-ungarske flådes chefkonstruktør Romalko, som en videreudvikling af hans panserskib Erzherzog Albrecht. I forhold til forgængeren var det større og havde kraftigere kanoner. Custoza blev køllagt 17. november 1869, søsat 20. august 1872 og var på sin første prøvesejlads i februar 1875

Panserskibet var bygget af jern med pansring af smedejern: I vandlinjen 227 mm midtskibs, der aftog til 114 mm for og agter. Det centrale batteri var lige som på Erzherzog Albrecht fordelt over to dæk, og pansret med op til 178 mm på det nederste batteri og 152 mm på det øverste. Deplacementet var 7.060 tons standard og 7.731 tons fuldt lastet. Længden fra bovspryd til hæk var 95,0 m, bredden 17,7 m og dybgangen 8,2 m. Custoza var ved afleveringen rigget som en tremastet bark med et sejlareal på 1.932 m2 og besætningen var på 567 mand. Artilleriet bestod af 8 styk 26 cm kanoner fra Krupp, fordelt med fire på hvert af de to dæk i kasematten. Det mellemsvære skyts var 6 styk 87 mm L/24 kanoner og to styk 66 mm L/15, alle fra Uchatius.

Skibets maskineri var en to-cylindret dampmaskine med otte kedler, leveret af værftet i Triest. Maskineriets maksimale effekt var 4.986 HK, der gav en fart på 13,95 knob. Kulbeholdningen rakte til 1.624 sømil for fuld kraft.

Tjeneste
Custoza var på prøvetogt i februar 1875. I 1877 var skibet på værft og fik reduceret rigningen fra bark- til skonnertrigning. I 1882 fulgte en egentlig modernisering, hvor Custoza fik installeret 11 hurtigtskydende kanoner til forsvar mod torpedobåde, og hvor der blev installeret fire torpedoapparater. Skibet var på værft igen i 1894-1895, og fra 1902 gjorde det tjeneste som skoleskib for kadetter. I 1914 blev Custoza logiskib i Pola, og efter nederlaget i 1. verdenskrig blev det afleveret til Italien, hvor det blev ophugget i 1920.

Noter

Litteratur
 Roger Chesneau and Eugene M. Kolesnik, ed., Conway's All The Worlds Fighting Ships, 1860-1905, (Conway Maritime Press, London, 1979),

 Reinder Frits Scheltema de Heere, Austro-Hungarian Battleships, i Warship International, 1973, volume 1, side 11-97.

Eksterne links

Panserskibe fra Østrig-Ungarn

Custoza (skib, 1875)


Aedes taeniorhynchus (Syn.: Ochlerotatus taeniorhynchus), auf Deutsch auch Schwarze Salzwiesenmücke (engl. Black Salt Marsh Mosquito) genannt, ist eine in Amerika beheimatete Stechmückenart. Innerhalb der Sammelgattung Aedes gehört diese Art zur Untergattung Ochlerotatus.

Vorkommen
Aedes taeniorhynchus kommt auf Salzwasserwiesen der Küstenebenen von Massachusetts bis Texas vor. Sie leben ebenfalls auf den Inseln des Atlantic Intracoastal Waterways. Ein weiteres Verbreitungsgebiet ist Mittelamerika und der karibische Raum bis an die Atlantikküste Kolumbiens und Venezuelas. Feuchtwarmes Tropenklima begünstigt die Ausbreitung von Aedes taeniorhynchus.

Beschreibung
Adulte Exemplare der Schwarzen Salzwiesenmücke sind dunkelfarben. Der Rücken ist schwarz und die Seiten sowie die Abdominalsegmente besitzen weiße Streifen.

Taxonomie
Aedes taeniorhynchus gehört innerhalb der Gattung Aedes zur Untergattung Ochlerotatus. Ochlerotatus wurde im Jahr 2000 von John F. Reinert als eigene Gattung aus der Gattung Aedes herausgelöst, aber 2015 von anderen Autoren wieder mit dieser vereinigt. Die Gruppe der Stechmücken, die zuvor der Gattung Ochlerotatus angehört hatten, wird nun wieder in die Untergattung Ochlerotatus gestellt. Daher ist für die Schwarze Salzwiesenmücke auch der Name Aedes (Ochlerotatus) taeniorhynchus geläufig.

Lebensweise
Aedes taeniorhynchus lebt häufig in Gemeinschaft und im selben Habitat zusammen mit der Östlichen Salzwiesenmücke (Aedes sollicitans). Die Art tritt auch zusammen mit Anopheles bradleyi, Anopheles crucians und Anopheles atropos auf.
Diese Stechmückenart bewohnt die unteren Regionen der Salzwassermarschwiesen, wo Distichlis spicata und Spartina patens vorkommen. Im südlichen Verbreitungsgebiet findet man die Mücken in den Mangrovensümpfen, und an Wuchsorten von Salicornia und des Kreuzblütlers Batis maritima. O. taeniorhynchus. Die Weibchen sind in der Lage 100 bis 200 Eier entlang der Wasserlinie in Senken, regenwasserbestandenen Niederungen, Salzwassermarschen oder Mangrovensümpfen abzulegen. Die Entwicklung der Mücken wird vom unregelmäßigen Wasserstand sowie von Wind und Tide beeinflusst. Obwohl die Art im Salzwasserlebensraum lebt, ist ihre Entwicklung vom Süßwasser abhängig. Unter günstigen Umweltbedingungen schlüpfen die Insekten nach sechs Tagen. Die Tiere sind bereits zwei Tage nach dem Schlüpfen geschlechtsreif und bilden in der Dämmerung Schwärme über Bäumen und Sträuchern.
Der Lebenszyklus dieser Stechmückenart wird von Regen- und Trockenzeiten bestimmt. Aedes taeniorhynchus hat ein enormes Reproduktionspotential. Ein Weibchen legt in der Regel in seiner Lebenszeit 100 Eier ab, davon schlüpfen etwa 50 % weibliche Tiere. Geht man davon aus, dass die daraus schlüpfenden Weibchen wiederum 100 Eier ablegen, dann entstehen daraus bereits 5000 Mosquitos. Es ist somit möglich, dass innerhalb von nur zwei Generationen 250.000 Stechmücken entstehen.
Wanderbewegungen von Aedes taeniorhynchus sind mit Windgeschwindigkeit, Windrichtung, Landschaftstopographie und dem Vorkommen von Blütennektar korreliert. Es wurde gemessen, dass Weibchen zwei bis fünf Meilen weit fliegen können, mit unterstützendem Wind können auch 30 Meilen und mehr erreicht werden.

Nahrungsverhalten
Für die Eiablage benötigen die Weibchen Blut. Im Tageslicht verbergen sich die Tiere meist in dichter Vegetation. Sie beginnen mit der aktiven Nahrungssuche in der Abenddämmerung und beenden diese im Morgengrauen. Während des Tages kommt es zu Stichen meist nur, wenn sich Menschen in unmittelbarer Nähe der Weibchen aufhalten. In anderen Zonen kann es zu jeder Tageszeit zu Stichen kommen.
Gestochen werden Vögel und Säugetiere. In den Populationen der Stechmücke in Florida wurde ein gewisser Grad an "Autogenie" beobachtet, d. h. Weibchen sind dort in der Lage auch ohne Blutaufnahme Eier zu bilden. In nördlichen Breitengraden ihres Verbreitungsgebietes können die Eier abhängig von Tageslänge und Wassertemperatur in eine Diapause treten. Im Süden erfolgt der Reproduktionszyklus hingegen das ganze Jahr.

Beziehung zu Menschen
Die Weibchen von Aedes taeniorhynchus sind zu bestimmten Tageszeiten für ihr penetrantes Stechverhalten bekannt und gelten bei Menschen und Nutztieren von North Carolina bis Florida und im Karibischen Raum als Schadinsekten. Unkontrollierte Mückenpopulationen können zur Plage werden, wenn sie in sehr großen Schwärmen auftreten. Sie haben gute Flugeigenschaften und können in Massen in bewohnten Gebieten auftreten.
Aedes taeniorhynchus wurde als Überträger bestimmter Krankheiten wie Enzephalitis, EEE-Virus (Eastern Equine Encephalomyelitis Virus), Dirofilaria immitis und anderen identifiziert. 1989 nach dem Hurrikan Hugo wurde Aedes taeniorhynchus zur dominierenden Stechmückenspezies in der Karibik.

Biologische Kontrolle
Die Entwicklung der Larven der Schwarzen Salzwiesenmücke wurde ursprünglich durch das Ausbringen von Mineralöl auf die Wasseroberfläche bekämpft. In einigen Gegenden der USA (z. B. Louisiana) werden großflächig Insektizide appliziert. Mittlerweile sind einige natürliche Antagonisten wie Bacillus thuringiensis, Nematoden und einige Pilzarten identifiziert, die zu einer biologischen Kontrolle der Stechmücken verwendet werden können.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Literatur
 S. J. Carpenter, W. J. LaCasse: Mosquitoes of North America (North of Mexico). University of California Press, Berkeley 1955.
 L.L. Coffey, S.C. Weaver: Susceptibility of Ochlerotatus taeniorhynchus and Culex nigripalpus for Eeverglades virus. In: American Journal of Tropical Medicine Hyg., 2005, PMID 16014824.
 P. Manrique-Saide, M. Bolio-González, C. Sauri-Arceo, S. Dzib-Florez S, A. Zapata-Peniche: Ochlerotatus taeniorhynchus: a probable vector of Dirofilaria immitis in coastal areas of Yucatan, Mexic. In: Journal of Medicinal Entomoly, 2008, PMID 18283960

Weblinks
 Bilder von Aedes (Ochlerotatus) taeniorhynchus Florida Medical Entomology Laboratory

Stechmücken
Culicidae

Aedes taeniorhynchus


Leonard Paul Howland (* 5. Dezember 1865 in Jefferson, Ohio; † 23. Dezember 1942 in Cleveland, Ohio) war ein US-amerikanischer Politiker der Republikanischen Partei. Vom 4. März 1907 bis 3. März 1913 war er Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für den 20. Kongressdistrikt des Bundesstaates Ohio.

Biografie
Leonard Paul Howland wurde in Jefferson geboren. Dort besuchte er die öffentlichen Schulen. Am Oberlin College und an der Harvard University schloss er 1887 bzw. 1890 sein Jura-Studium ab. Im gleichen Jahr wurde er als Rechtsanwalt zugelassen. Er nahm seine Tätigkeit in Jefferson auf. 1894 zog er nach Cleveland um, wo er seine Tätigkeit fortsetzte. Im Spanisch-Amerikanischen Krieg diente er als Second Lieutenant.

1906 wurde Howland als Vertreter des 20. Distrikts von Ohio ins House nach Washington, D.C. gewählt. Er diente dort für insgesamt drei Legislaturperiode, ehe er 1913 wieder ausschied. Fortan war er bis zu seinem Tod 1942 wieder als Rechtsanwalt tätig.

Howland wurde auf dem Lake View Cemetery in Cleveland beigesetzt. Er war verheiratet mit Jessie Frances Pruden.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Ohio
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1865
Gestorben 1942
Mann

L. Paul Howland


Bopol Mansiamina (connu sous le nom de Bopol ou de Don Paolo) est un artiste auteur-compositeur, guitariste et producteur congolais, l'un des membres du groupe Les Quatre Étoiles avec Wuta Mayi, Nyboma et Syran Mbenza, né le  à Léopoldville au Congo belge (actuellement République démocratique du Congo) et mort au Neubourg le .

Biographie
Mansiamina est née le 26 juillet 1949 à Léopoldville (aujourd'hui Kinshasa, République démocratique du Congo) sous le nom de Paul Mansiamina Mfoko (ou M'Foko Mansiamina). Il a enregistré et joué de manière intensive pendant quatre décennies en tant qu'artiste solo, en tant que membre de groupes africains de premier plan et en soutien à de nombreux musiciens africains. Bopol était surtout connu pour son travail dans les années 1980 et au début des années 1990 en tant que l'un des quatre membres du supergroupe parisien Les Quatre Etoiles (les 4 étoiles).

Carrière musicale

Discographie

Albums solo

Mort
Bopol est décédé d'un accident vasculaire cérébral au Neubourg le .

Notes et références

Liens externes

Guitariste congolais (RDC)
Chanteur congolais (RDC) du XXe siècle
Chanteur congolais (RDC) du XXIe siècle
Naissance en juillet 1949
Naissance à Léopoldville
Décès en novembre 2021
Décès à 72 ans
Décès au Neubourg

Bopol Mansiamina


Selište (lat. sessio colonicalis) je u feudalizmu bilo imanje koji je vlastelin davao kmetovima na uživanje. Kmetska selišta zajedno su činila tzv. urbarijal ili rustikal, dok je vlastelin živio na alodiju.

Selište se dijelilo na unutarnji dio, koji je uključivao kuću s dvorištem i pripadajućim zgradama, te vanjski dio koji se sastojao od livada, obradive zemlje i sl. Unutarnji dio bio je površine 1 jutra (0,4 ha), a površina vanjskog dijela je zavisila o regiji i kvaliteti obradive zemlje. Vrijednost feuda zavisila je o broju selišta, a ne njihovoj površini.

Kmet je bio vezan za selište na kojem je živio, te ga je u nekim periodima i područjima vlastelin imao pravo iseliti ili prodati drugom vlastelinu, ali nije imao pravo pretvoriti njegovo selište u alodij. Kmet je u praksi obično provodio čitav život na svom selištu koje je potom bilo davano na uživanje njegovim nasljednicima. Zauzvrat je bio vlastelinu bio dužan rentu, koja se plaćala novcem, u naturi, vojnom obvezom, radom na alodiju (tlakom) ili kombinacijom navedenoga. Nakon ukinuća kmetstva u Hrvatskoj 1848., selišta su prešla u punopravno vlasništvo bivših kmetova.

Izvori

Feudalizam
Srednji vijek

Selište (feudalizam)


Biserica Manea Brutaru este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului București. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 179132.78.

Biserica Manea Brutaru din București a fost ctitorită la sfârșitul secolului al XVIII-lea de către Manea Brutaru, starostele brutarilor din capitala Țării Românești. Are hramurile Sfântul Ierarh Nicolae, Sf. Mare Mucenic Gheorghe și Nașterea Maicii Domnului. Biserica este de dimensiuni reduse (26,25 m x 10 m) și este compusă dintr-un pridvor închis, un pronaos supralărgit și un naos trilobat (cu două abside laterale și absida altarului), respectându-se tipul de biserică din secolul al XVIII-lea din Țara Românească. Pridvorul mai scund și partea din față a pronaosului peste care se află cafasul, s-au adăugat cu ocazia reparației din 1858. Acoperirea interiorului este făcută cu o boltă semicilindrică peste pronaos și cu o turlă pe plan pătrat așezată peste naos. Pictura interioară actuală, realizată în ulei, cuprinde pe pereți un panotaj cu icoane de sfinți, la bolți folosindu-se motivul de "cer înstelat". Fațadele păstrează concepția plastică arhitecturală, specifică secolului XVIII, în care se mai regăsesc unele influențe brâncovenești.

Note

Galerie

Monumente istorice de arhitectură din București
Biserici ortodoxe din București
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica Manea Brutaru


An Kniphofia tabularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hermann Wilhelm Rudolf Marloth. An Kniphofia tabularis in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia tabularis


Min drøm, min virkelighed er en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Christina Gamholdt efter eget manuskript.

Handling
En skildring af en kræftsyg kvindes sidste tid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Min drøm, min virkelighed


An Carex squarrosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Carex squarrosa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex squarrosa


An Carex plantaginea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Carex plantaginea in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex plantaginea


Tristan (franz. [], auch Tristao) ist eine Insel im Atlantischen Ozean vor der Küste Guineas. Die 226 km² große Insel gehört administrativ zur Region Boké, die an Guinea-Bissau grenzt.

Einzelnachweise

Geographie (Guinea)
Insel (Atlantischer Ozean)
Insel (Afrika)
Region Boké

Tristan (Guinea)


Castelul Diyarbakır sau Cetatea din Diyarbakır (în ) este o fortăreață istorică în Sur, Diyarbakır, estul Turciei. Este formată dintr-o fortăreață interioară (curte interioară) și o cetate exterioară.

Porțile principale ale cetății sunt: Poarta Dağ, Poarta Urfa, Poarta Mardin și Poarta Yeni (Nouă). Zidurile provin din vechiul oraș roman Amida și au fost construite în forma lor actuală la mijlocul secolului al IV-lea d.Hr. de către împăratul Constanțiu al II-lea. Aceștia sunt cele mai lungi și cele mai largi ziduri de apărare din lume după Marele Zid Chinezesc (de exemplu, zidurile teodosiene sunt mai lungi, dar prezintă mai multe întreruperi).

UNESCO a adăugat cetatea din Diyarbakır pe lista experimentală din 2000 și l-a catalogat ca un loc din Patrimoniul Mondial UNESCO în 2015 împreună cu Grădinile Hevsel.

Conservare
Deși zidurile și fortăreața în sine au fost odată comparate cu Marele Zid Chinezesc, acest lucru a început să se schimbe pe măsură ce războaiele au izbucnit în 2015, zidurile cetății au fost prăbușite, împreună cu o moschee, doua biserici și casele mai multor civili, obligând unele părți sa fie abandonate.

Pe măsură ce războiul a continuat, guvernul Turciei și UNESCO au început în comun un efort de reconstrucție și conservare, intenționând să-l finalizeze în termen de doi ani, începând cu demolarea unei părți a orașului. La data de 4 iulie 2015, UNESCO a adăugat Cetatea și Peisajul Cultural Grădinile Hevsel la Lista Patrimoniului Mondial UNESCO. Principalul obiectiv al UNESCO a fost protejarea mediului înconjurător al terenului în sine, mai mult decât patrimoniul terenului. Primul-ministru a vorbit, de asemenea, despre planurile de reconstrucție a zidurilor orașului ca o mare atracție turistică, menită să semene cu Parisul; acest lucru a provocat o controversă considerabilă în Diyarbakır, unde unii localnici susțin că își vor pierde vechiul patrimoniu cultural.

Arhitectură
Cetatea din Diyarbakir este construită din piatră, bazalt negru și chirpici și a trecut prin nenumărate renovări; fortificațiile din bazalt sunt extrem de durabile, un motiv pentru care structura a rămas relativ intactă timp de peste 2000 de ani. Cetatea de la Diyarbakir este unul dintre cele mai bune exemple al supraviețuirii unui castel construit cu ajutorul unei caracteristici naturale, cum ar fi o stâncă sau un corp de apă într-o parte ca graniță. Zidurile au o funcție simbolică, precum și un scop defensiv, cu inscripții pe zidurile din orașul central (fortul) care mărturisesc despre istoria orașului Diyarbakir.

Astăzi, Cetatea Diyarbakir poate fi împărțită în două categorii, curtea interioară și cetatea (citadela). În nord-est, cetatea conține prima așezare în interiorul orașului Diyarbakir, iar aceste ziduri se întind pe o lungime de 598 de metri. Curtea interioară găzduiește un turn și zidurile orașului, care înconjoară mare parte din regiunea din Diyarbakir. Majoritatea acestor ziduri sunt construite cu stiluri tradiționale de zidărie și de construcție; turnurile sunt formate din 2-4 etaje și au o grosime de 4,4 metri la parter și se dilată spre etajele superioare.

Planurile castelului dezvăluie dominația a două forme diferite de construcție, circulare și tetragonale. Pereții au fost împărțiți în cinci grupe, dintre care patru cuprind turnurile din jurul celor patru porți principale, iar cea de-a cincea grupă cuprinde turnurile cetății.  Datorită diferențelor culturale, fortul a suferit unele modificări. Fortul a fost reconstruit, reparat și înălțat în timp. Cu toate acestea, întreaga tipologie a rămas constantă în renovările fortului.

Construcție
Cetatea de la Diyarbakir a fost construită pentru prima dată în 297 d.Hr. de către romani. În anul 349 d.Hr., zidurile s-au extins semnificativ sub ordinul împăratului Constanțiu al II-lea. În următorii peste 1500 de ani, aceste ziduri au fost extinse și fortificate cu ajutorul rocii vulcanice din zona înconjurătoare. Există patru porți principale și 82 de turnuri de pază pe aceste ziduri.  Zidurile orașului Diyarbakir au o istorie antică care datează de la romani. Turnurile de la Diyarbakir au fost construite în principal de către romani și mai târziu au fost reconstruite de către otomani când au preluat orașul în secolele XV și XVI. În timpul înfrângerii safevizilor la Diyarbakir, otomanii au distrus zidurile cu ajutorul tunurilor și, prin urmare, au trebuit să fie reconstruite. Astăzi, zidurile sunt în mare parte intacte și formează un inel în jurul orașului vechi, care are o circumferință de peste 4 kilometri. Zidul are o înălțime de peste 10 metri și are o grosime de aproximativ 3 - 5 metri.  În 1930, o parte din zid a fost demolată. Acestea sunt cele mai largi și mai lungi ziduri de apărare din lume după Marele Zid al Chinei (care nu au întreruperi).

Istorie
Cetatea Diyarbakir a fost construită, utilizată și reconstruită în perioadele romane și otomane, inclusiv zidurile orașului Diyarbakir, care au o lungime de până la 5,3 de kilometri. Există ziduri interioare și exterioare; de asemenea, există mai multe porți și turnuri. Pe ziduri se află circa 63 de inscripții din diferite perioade istorice inclusiv rămășițe de la hurieni, mezi, romani, sasanizi, bizantini, marwanizi (kurzi), ayubizi (kurzi) și otomani. Orașul este considerat a avea un caracter "multi-cultural și multilingvistic" Recent, războiul dintre armata turcă și gherilele kurde a dus la deteriorarea fortăreței și a monumentelor din jur, perturbând planurile guvernului de a conserva cetatea istorică în speranța de a atrage turiști în zona culturală din Diyarbakir. Aproximativ o treime din orașul vechi istoric a fost deliberat distrus de statul turc după încheierea ciocnirilor, distrugerea orașului fiind ireversibilă.

Referințe

Legături externe
 Sur Ghid de turism  - site-ul Sur Government
 Van Berchem, Max, și Josef Strzygowski (1910). Amida: materiale pentru istorie și istorie Musulmanes du Diyar-Bekr

Mesopotamia
Imperiul Roman
Patrimoniul mondial în Turcia
Cioturi Istorie
Ziduri
Istoria Turciei
Castele din Turcia
Castele
Cetăți din Turcia
Cetăți

Cetatea Diyarbakır


عبد الفتاح إسماعيل أحد أعضاء جماعة الإخوان المسلمين الذين تم فيهم تنفيذ حكم الإعدام في 29 أغسطس من العام 1966 بعد محاكمته أمام محكمة عسكرية استثنائية بقيادة اللواء محمد فؤاد الدجوي بعد اعتقاله ضمن آلاف من الإخوان في القضية التي عرفت ب«إعادة إحياء تنظيم الإخوان المسلمين» في العام 1965 وكان على رأس القضية سيد قطب والذي أُعدم معه في نفس اليوم.

الميلاد
ولد الشيخ عبد الفتاح إسماعيل في العام 1925 في كفر البطيخ بمحافظة دمياط. عمل تاجراً للحبوب والغلال.

دوره الدعوي في جماعة الإخوان
قالت عنه زينب الغزالي'' أنه كان أحد ثلاثة حملوا مسئولية إعادة جماعة الإخوان المسلمين للحياة بعد اعتقالات 1954 حيث أفرج عنهم بعد عامين في العام 1956 وهم عبد الفتاح عبده إسماعيل ومحمد عبد الفتاح شريف من إخوان البحيرة. وعوض عبد العال- من إخوان المنصورة دقهلية، فكان يلقب «بدينامو تنظيم 65» الذي قام لإعادة إحياء الجماعة بعد الاعتقالات والملاحقات.

 قال عنه أحد رفاقة في السجن: «أستطيع أن أشهد شهادةً يحاسبني الله عليها أن الشهيد عبد الفتاح إسماعيل كان من أصلب الإخوان المسلمين- الذين دخلوا السجن الحربي- إرادةً، إن لم يكن أصلبهم على الإطلاق»
 قال عنه جابر رزق: «لقد رأيته عدة مرات في مكتب شمس بدران ممزقَ الوجه والكتفين وممزقَ الأقدام مكسور الذراع مكسور الساق».
 يروي جابر رزق: "كان الشيخ عبد الفتاح مهيبًا، لا أذكر أنه قد تعرض لإهانات الحراس رغم كثرتها بالنسبة للإخوان، ويكمل فيقول: "أذكر مرةً أن دخل حمزة البسيوني السجن في الصباح وهو يركب حصانًا أحمر وبعد أن خرج الطابور الكبير وكنت أسير مع طابور "العواجيز"، وهو طابور أخف من الطابور السريع، يضم أصحاب العاهات والأمراض وكبار السن ولا يسير فيه إلا من صرح له الطبيب بذلك، وبدأ طابور "العواجيز" في الخروج، فوقف حمزة البسيوني يستعرض الطابور بنفسية الساخر المتشفي، وأراد أن يسخر من الشيخ عبد الفتاح فسأله: كويس كده يا شيخ عبد الفتاح؟! - فابتسم الشيخ عبد الفتاح وأشرق وجهه بنور ابتسامته وقال: الحمد لله على كل اللي يجيبه ربنا!! إحنا راضيين بكل اللي يجيبه ربنا!!".

المحاكمة والإعدام
كان عبد الفتاح إسماعيل ضمن أفراد القضية الأولى في تنظيم 65 الذين حوكموا أمام اللواء الدجوي وحكم عليه وعلى 6 من رفاقة بالإعدام شنقاً، وقد نفذ الحكم في 29/8/1966 بثلاثة كان هو أحدهم مع سيد قطب ومحمد يوسف هواش وخفف الحكم عن الباقين.

انظر أيضًا

الإخوان المسلمون
 سيد قطب
 محاكمات عسكرية للإخوان المسلمين

مصادر

أشخاص من محافظة دمياط
إخوان مسلمون مصريون
مواليد 1925
وفيات 1966

عبد الفتاح إسماعيل (إخوان مسلمون)


Letoon (Antik Yunanca: Λητώον Lētōon), Fethiye yakınlarındaki antik kent. Fethiye - Kaş karayolunun 65. kilometresinde Kumluova Köyü yakınında bulunmaktadır. Şair Ovidius'un anlattığı bir öyküye göre kent, Zeus'tan hamile kalan Leto'nun adına kurulmuştur. Kentte en eski yerleşim izleri MÖ 7. yüzyıla kadar gider. Kalıntılar ve ele geçen kitabeler buranın dinsel ve politik bir alan olduğunu göstermektedir. Ören yeri merkezinde yan yana üç tapınak bulunmaktadır. Bunlardan en kuzeydeki Leto, ortadaki Artemis, güneyindeki Apollon'a adanmıştır. Tapınakların güneybatısında bir çeşme, hemen doğusunda kilise yer almaktadır. Kentin kuzeyinde Stoa ile arkasını kısmen doğal yamaca dayamış Helenistik Döneme ait tiyatro bulunmaktadır. Letoon MS 7. yüzyılda terk edilmiştir.

Letoon, Xanthos ile birlikte Birleşmiş Milletler Eğitim Bilim ve Kültür Teşkilatı- UNESCO tarafından 9/12/1988 Tarih ve 484 Liste Sıra Numarası ile kültürel miras olarak "UNESCO Dünya Miras Listesi"ne alınmıştır.

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Letoon Arkeolojik Araştırma Projesi Resmî sitesi
 Letoon gezgin gözüyle

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Dünya Mirasları
Türkiye'deki antik kentler
Fethiye
Likya antik kentleri

Letoon


Cerisy est un nom présent dans l'intitulé de cinq communes du Nord et de l'Ouest de la France :

Cerisy (anciennement Cerisy-Gailly), commune du département de la Somme
Cerisy-Belle-Étoile, commune du département de l'Orne
Cerisy-Buleux,commune du département de la Somme
Cerisy-la-Forêt, commune du département de la Manche
Forêt de Cerisy et sa réserve naturelle nationale
Cerisy-la-Salle, commune du département de la Manche, chef-lieu du canton de Cerisy-la-Salle
 Château et centre culturel international de Cerisy-la-Salle, connus pour le Colloque de Cerisy

Voir aussi :
Cerizy, commune du département de l'Aisne

Cerisy (homonymie)


In computer engineering, register windows are a feature which dedicates registers to a subroutine by dynamically aliasing a subset of internal registers to fixed, programmer-visible registers. Register windows are implemented to improve the performance of a processor by reducing the number of stack operations required for function calls and returns. One of the most influential features of the Berkeley RISC design, they were later implemented in instruction set architectures such as AMD Am29000, Intel i960, Sun Microsystems SPARC, and Intel Itanium.

General Operation
Several sets of registers are provided for the different parts of the program. Registers are deliberately hidden from the programmer to force several subroutines to share processor resources.

Rendering the registers invisible can be implemented efficiently; the CPU recognizes the movement from one part of the program to another during a procedure call. It is accomplished by one of a small number of instructions (prologue) and ends with one of a similarly small set (epilogue). In the Berkeley design, these calls would cause a new set of registers to be "swapped in" at that point, or marked as "dead" (or "reusable") when the call ends.

Application in CPUs
In the Berkeley RISC design, only eight registers out of a total of 64 are visible to the programs. The complete set of registers are known as the register file, and any particular set of eight as a window. The file allows up to eight procedure calls to have their own register sets. As long as the program does not call down chains longer than eight calls deep, the registers never have to be spilled, i.e. saved out to main memory or cache which is a slow process compared to register access.

By comparison, the Sun Microsystems SPARC architecture provides simultaneous visibility into four sets of eight registers each. Three sets of eight registers each are "windowed". Eight registers (i0 through i7) form the input registers to the current procedure level. Eight registers (L0 through L7) are local to the current procedure level, and eight registers (o0 through o7) are the outputs from the current procedure level to the next level called. When a procedure is called, the register window shifts by sixteen registers, hiding the old input registers and old local registers and making the old output registers the new input registers.
The common registers (old output registers and new input registers) are used for parameter passing. Finally, eight registers (g0 through g7) are globally visible to all procedure levels.

The AMD 29000 improved the design by allowing the windows to be of variable size, which helps utilization in the common case where fewer than eight registers are needed for a call. It also separated the registers into a global set of 64, and an additional 128 for the windows. Similarly, the IA-64 (Itanium) architecture used variable-sized windows, with 32 global registers and 96 for the windows.

In the Infineon C166 architecture, most registers are simply locations in internal RAM which have the additional property of being accessible as registers. Of these, the addresses of the 16 general-purpose registers (R0-R15) are not fixed. Instead, the R0 register is located at the address pointed to by the "Context Pointer" (CP) register, and the remaining 15 registers follow sequentially thereafter.

Register windows also provide an easy upgrade path. Since the additional registers are invisible to the programs, additional windows can be added at any time. For instance, the use of object-oriented programming often results in a greater number of "smaller" calls, which can be accommodated by increasing the windows from eight to sixteen for instance. This was the approach used in the SPARC, which has included more register windows with newer generations of the architecture. The end result is fewer slow register window spill and fill operations because the register windows overflow less often.

Criticism
Register windows are not the only way to improve register performance. The group at Stanford University designing the MIPS saw the Berkeley work and decided that the problem was not a shortage of registers, but poor utilization of the existing ones. They instead invested more time in their compiler's register allocation, making sure it wisely used the larger set available in MIPS. This resulted in reduced complexity of the chip, with one half the total number of registers, while offering potentially higher performance in those cases where a single procedure could make use of the larger visible register space. In the end, with modern compilers, MIPS makes better use of its register space even during procedure calls.

References

  Discussing the complex Sparc implementation due to windowing.

Instruction processing
Central processing unit

Register window


Cabo Camarón (literalmente, "Cabo camarão") é um cabo localizado na costa caribenha de Honduras em . É notável como o território que Diego López de Salcedo de Trujillo contrato para conquistar para a Espanha, e como foco de disputas territoriais de águas para o acesso à pesca.

Notas

Acidentes geográficos de Honduras

Cabo Camarón


An Saccoglossum verrucosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams. An Saccoglossum verrucosum in nahilalakip ha genus nga Saccoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saccoglossum

Saccoglossum verrucosum


هربازول

المادة الفعالة عبارة عن ملح أميني (2,4D).

الاستعمال
هربازول مبيد عشبي اختياري من مركبات حمص فينوكسي أستيك ينتقل داخل النبات ويستعمل بصورة رئيسية بعد الإنبات لمكافحة الأعشاب العريضة في محاصيل القمح والشعير و الذرة و الذرة البيضاء والمروج النجيلية، كما أن له استعمالات عديدة ثانوية أخرى في الأراضي غير المزروعة والشجيرات العشبية.
الجرعة المميتة للنصف LD50 من المادة الفعالة 375 ملغ/كغ للجرذان وتزيد عن الرقم للمستحضرات التجارية.

توقيت الرش
يمكن الحصول على أحسن النتائج من رش هذا المبيد عندما ترش الأعشاب وهي في أنشط درجات نموها ويجب التقيد بطور نمو المحصول عند رش المبيد لتفادي أية أضرار له أو للبذور الناتجة منه، ففي محصول القمح والشعير من مرحلة بعدالإشطاء و حتى قبل طور الحبل ويوقف الرش منذ طور الحبل وحتى نهاية الطور اللبني.
معدل الاستخدام من 1-1.75 ل/هـ ، إن درجات الحرارة السائدة خلال الرش يمكن أن تؤثر على فعالية المبيد لذا يجب الرش بين درجتي حرارة 10- 32 م.

تحذيرات وملاحظات

 إن محاصيل القطن والبندورة والعنب و الأشجار المثمرة و نباتات الزينة حساسة جداً لهذا المبيد و يجب تجنب وصول رذاذه إليها.
 يجب تجنب وصوله إلى مياه الري.
 يجب عدم رش المبيدات الحشرية والفطرية بنفس المبيدات التي جرى بها رش 2,4D إلا بعد تنظيف كامل أجزائها من الداخل تنظيفاً تاماً.

- إن طور نمو المحصول عند الرش هام جداً ويجب التقيد به تماماً وحسب المعلومات الموجودة على اللصاقة منعاً لأية أضرار.

مبيدات أعشاب

هربازول


Eczacılık; hastalık teşhisi, önlenmesi, tedavi edilmesi ve semptomların azaltılmasında kullanılan her türlü madde ve ilacın; keşfi, üretimi, geliştirilmesi, imha edilmesi, güvenli ve etkin kullanımı ve kontrolü ile ilgilenen, tıp bilimini kimya ile ilişkilendiren klinik sağlık bilimidir. Eczacılığın uygulanması; ilaçlar ve ilaçların etki mekanizmaları, yan etkileri, etkileşimleri, vücuttaki hareketleri ve toksisitesi konularında üst düzey bilgi sahibi olmayı gerektirir. Aynı zamanda tedavi süreçlerinin ve patolojik süreçlerin anlaşılması konularında da yetkinlik gerektirir. Klinik eczacılık gibi eczacılığın bazı uzmanlık dalları da, tıbbi verilerin ve laboratuvar verilerinin değerlendirilmesi hakkında bilgi sahibi olmak gibi başka nitelikler gerektirir.

Eczane uygulamasının kapsamı, ilaçların bir araya getirilmesi ve dağıtılması gibi daha geleneksel rolleri ve ayrıca sağlık bakımı ile ilgili klinik hizmetler dahil, ilaçların güvenlik ve etkililik açısından gözden geçirilmesi ve ilaç bilgilerinin sağlanması gibi daha modern hizmetleri de içerir. Bu nedenle eczacılar, ilaçla tedavi ve hastaların yararına ilaç kullanımının optimize edilmesi konularında birincil sağlık uzmanlarıdır.

Eczacıların, bitkisel veya kimyasal kaynaklı içeriklerin araştırılması konularında yaptıkları çalışmalar modern kimya ve farmakoloji bilimlerinin temelini oluşturur.

Bilim dalları
Eczacılık, tam anlamıyla temel veya biyomedikal bir bilim dalı değildir. Farmasötik kimya, farmakoloji, organik kimya ve biyokimyayı birleştiren farklı, sentetik bir kimya dalıdır. Farmakoloji, tam olarak başlı başına bir eczacılık bilim dalı olmamakla birlikte eczacılıktan çokça yararlanır. Eczacılık alanında son zamanlarda yeni bilim dalları da ortaya çıkmıştır: Farmakogenomik, hastaların klinik yanıtlarını, alerjilerini ve ilaçların metabolizmasını etkileyen genetik bağlantılı varyantların incelenmesidir. Farmakoinformatik, sistematik ilaç keşfi ve ilaçların verimliliği, güvenliğiyle ilgilenir.

Temel Eczacılık Bilimleri

 Analitik kimya: İlaçların analizi için elektrokimyasal, spektrofotometrik, kromatografik vb. yöntemlerin uygulanması ve geliştirilmesi
 Biyokimya: Biyokimyasal kinetik, ilaçların metabolizması, klinik biyokimya çalışmaları
 Farmasötik mikrobiyoloji: Sterilite, ilaçlarda mikrobiyal aktiviteler ve analizler, dezenfektanlar

Eczacılık Meslek Bilimleri

 Farmasötik kimya: Yeni ilaç moleküllerinin kimyasal sentezi
 Farmakoloji: İlaçların insan vücuduna etkileri
 Farmasötik botanik: İlaç veren bitkilerin teşhisi ve incelenmesi
 Farmakognozi: Doğal kaynaklı yeni ilaç hammaddelerinin keşfi
 Farmasötik toksikoloji: İlaçların toksik etkileri
 Eczacılık işletmeciliği: Sosyal eczacılık ve eczacılık uygulamaları
 Klinik eczacılık: Hastanın ilaç tedavisini düzenlemek

Eczacılık Teknolojisi

 Farmasötik teknoloji: İlaçların uygun yolla hastaya verilmesi için ilaç taşıyıcı sistemler geliştirilmesi
 Biyofarmasötik ve Farmakokinetik
 Kozmetoloji
 Radyofarmasi: Nükleer tıp alanında kullanılan ilaçlar
 Farmasötik biyoteknoloji: Biyoteknolojik yöntemlerle ilaç üretimi

Meslek sahipleri

Dünya Sağlık Örgütü, dünya çapında en az 2,6 milyon eczacı ve diğer eczacılık personelleri olduğunu tahmin etmektedir.
bağlantı=|küçükresim

Eczacılar
Eczacılar, ilaçların kaliteli kullanımı yoluyla hastalar için en uygun sağlık sonuçlarını sağlamak amacıyla çeşitli roller üstlenen, uzmanlaşmış eğitim ve öğretime sahip sağlık erbaplarıdır. Eczacılar, çalıştıkları eczanenin sahibi olarak küçük işletme sahibi de olabilirler. Eczacılar belirli bir ilacın etki şeklini, metabolizmasını ve insan vücudu üzerindeki fizyolojik etkilerini ayrıntılı olarak bildikleri için, her bir hastanın ilaç tedavisinin optimizasyonunda önemli rol oynarlar.

Eczacılar uluslararası alanda, Uluslararası Eczacılık Federasyonu (FIP) tarafından temsil edilmektedirler. Ulusal düzeyde ise Birleşik Krallık'taki Royal Pharmaceutical Society, Pharmacy Guild of Australia (PSA), Canadian Pharmacists Association (CPhA), Indian Pharmacist Association (IPA), Pakistan Pharmacists Association (PPA), American Pharmacists Association (APhA) ve Türk Eczacıları Birliği (TEB) gibi topluluklar tarafından temsil edilmektedirler. Bazı durumlarda, temsilci kurum aynı zamanda mesleğin düzenlenmesi ve etiğinden sorumlu olan kayıt organıdır.

Amerika Birleşik Devletleri'nde, Eczacılık Uzmanlıkları Kurulu tarafından tanınan eczacılık uygulamaları uzmanlıkları şunları içerir: kardiyovasküler, bulaşıcı hastalıklar, onkoloji, farmakoterapi, nükleer tıp, beslenme ve psikiyatri. Geriatrik Eczacılık Sertifikasyon Komisyonu, eczacıları geriatrik eczacılık uygulamaları konusunda sertifikalandırmaktadır. Amerikan Uygulamalı Toksikoloji Kurulu, eczacıları ve diğer tıp uzmanlarını uygulamalı toksikoloji konusunda onaylar. Türkiye'de ise Eczacılıkta Uzmanlık Kurulu tarafından tanınan uzmanlık dalları şunlardır: klinik eczacılık ve fitoterapi.

Eczane destek personelleri

Eczane teknisyenleri
Eczane teknisyenleri, hastalara reçeteli ilaçları ve diğer tıbbi cihazları dağıtmak ve bunların kullanımıyla ilgili talimatlar vermek dahil olmak üzere eczane ile ilgili çeşitli işlevleri yerine getirerek eczacıların ve diğer sağlık profesyonellerinin çalışmalarını destekler. Doğru ilaçların sağlandığından ve ödemenin alındığından emin olmak için ilaç ofisleri ve sigorta şirketleri ile reçete taleplerini gözden geçirmek gibi farmasötik uygulamada idari görevleri de yerine getirebilirler. Genellikle ülkelerdeki mevzuatlar, eczane teknisyenlerinin faaliyetlerinin bir eczacı tarafından denetlenmesini gerektirir. Eczane teknisyenlerinin çoğu serbest eczanelerde çalışmaktadır. Hastane eczanelerinde eczane teknisyenleri diğer kıdemli eczane teknisyenleri tarafından yönetilebilir. Birleşik Krallık'ta, hastane eczanelerinde teknisyenlerin rolü artmış ve eczane departmanını ve eczacılık uygulamalarındaki uzmanlık alanlarını yönetme sorumluluğu onlara devredilmiştir ve bu sayede eczacılara, ilaç danışmanları olarak hastalara ve araştırmalara daha fazla zaman harcayarak uzmanlık alanlarında uzmanlaşmaları için zaman tanınmıştır. Eczane teknisyenleri, Genel Eczacılık Konseyi'ne (GPhC) kayıtlıdır. GPhC, eczacıların, eczane teknisyenlerinin ve eczane binalarının düzenleyicisidir.

ABD'de eczane teknisyenleri görevlerini eczacıların gözetiminde gerçekleştirmektedir. Gözetim altında, çoğu ilaç verme, birleştirme ve diğer görevleri yerine getirebilmelerine rağmen, genellikle hastalara ilaçlarının doğru kullanımı konusunda danışmanlık rolünü yerine getirmelerine izin verilmez. Bazı eyaletlerde yasal olarak zorunlu eczacı-eczane teknisyeni oranı vardır.

Dağıtım görevlileri
Dağıtım görevlilerine genel olarak "distrübütör" olarak atıfta bulunulur ve yerel eczanelerde büyük ölçüde bir eczane teknisyeniyle aynı görevleri yerine getirirler. Eczacıların gözetimi altında çalışırlar ve hastalara sağlanmak üzere ilaçların hazırlanmasında (dağıtma ve etiketleme) yer alırlar.

Sağlık görevlileri / İlaç sayım görevlileri
Birleşik Krallık'ta, bu personel grubu belirli ilaçları (sadece eczane ve genel satış listesi ilaçları) tezgahtan satabilir. Sadece hastalara tedarikte görev alırlar, reçeteli ilaçlar hazırlayamazlar.

Eğitim
Ülkelerdeki eğitim mevzuatlarına göre çeşitli eğitim yöntemleri olabilir.

Türkiye'de eğitim
Türkiye'de eczacılık öğretimi 14 Mayıs 1839 tarihinde Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane bünyesinde açılan Eczacı sınıfı ile başlamıştır. Günümüzde, Eczacılık fakültelerinde, 5 yıllık lisans eğitimini başarı ile tamamlayan kişiler Eczacı diploması almaya hak kazanırlar. Türkiye'de bu mesleğe mensup kişiler serbest eczacılık (eczane eczacılığı) yapabilir; ilaç endüstrisinde; AR-GE, üretim, kalite kontrol, ruhsatlandırma, pazarlama gibi birimlerde görev alabilir; hastane eczanelerinde mesul müdürlük yapabilir (hastane eczacılığı) ve ayrıca kamu kuruluşlarında ya da ecza depolarında mesleğini icra edebilir. Son yıllarda önem kazanan klinik eczacılığın, Türkiye'deki eczacılık fakültelerinde ders olarak okutulması 2000'li yıllarda başlamıştır. Eczacılık öğrenimi, Türkiye'de 1938 yılına kadar 3 yıl, 1938-2005 yılları arasında 4 yıl olarak sürdürülmüştür. 2005 yılından itibaren ise 5 yıl olarak sürdürülmektedir.

Tarih

Tıbbi maddelerin bilinen en eski derlemesi, MÖ 6. yüzyılda Sushruta'ya atfedilen bir Hint Ayurveda eseri olan Sushruta Samhita'dır. Bununla birlikte, korunan en eski metin MS 3. veya 4. yüzyıla aittir. Pek çok Sümer (MÖ 6. binyılın sonu - MÖ 2. binyılın başı) çivi yazılı kil tabletleri ilaç reçetelerini kayıt altına almıştır. Eski Mısır farmakolojik bilgisi, MÖ 1550'deki Ebers Papirüsü ve MÖ 16. yüzyıl Edwin Smith Papyrus'u gibi çeşitli papirüslerde kayıt altına alınmıştır.

Antik Yunanistan'da, Diocles of Carystus (MÖ 4. yüzyıl) bitkilerin tıbbi özelliklerini inceleyen birkaç kişiden biriydi. Konuyla ilgili birkaç eser yazdı. Yunan hekim Pedanius Dioscorides, MS 1. yüzyılda ana dili olan Yunanca "Περί ύλης ιατρικής" adında beş ciltlik bir kitap yazmasıyla ünlüdür. Latince çeviri "De Materia Medica (Tıbbi maddelerle üzerine)", birçok Orta Çağ metninin temeli olarak kullanılmış ve İslam Altın Çağı boyunca birçok Ortadoğu bilim insanı tarafından işlenmiştir. Çin'de eczacılık, en azından MS 1. yüzyıla kadar uzanan, bilinen en eski Çin el kitabı olan Shennong Bencao Jing'e (İlahi Çiftçinin Bitki-Kökü Klasiği) dayanmaktadır. Han hanedanlığı döneminde derlenmiş ve efsanevi Shennong'a atfedilmiştir. Önceki literatür, belirli rahatsızlıklar için reçete listelerini içeriyordu, Mawangdui'de bulunan ve MÖ 168'de mühürlenmiş olan "52 Rahatsızlık İçin Tarifler" el yazması ile örneklenmiştir.

Japonya'da, Asuka döneminin (538-710) ve erken Nara döneminin (710-794) sonunda, modern eczacılarınkine benzer rolleri yerine getiren erkeklere büyük saygı duyuluyordu. Eczacıların toplumdaki yeri Taihō Kodunda (701) açıkça tanımlanmış ve Yōrō Kodunda (718) yeniden belirtilmiştir. Heian öncesi İmparatorluk sarayında sıralı pozisyonlar oluşturuldu; ve bu organizasyon yapısı Meiji Restorasyonu'na (1868) kadar büyük ölçüde bozulmadan kaldı. Bu oldukça istikrarlı hiyerarşide, eczacılara - ve hatta eczacı asistanlarına - doktorlar ve akupunkturcular gibi sağlıkla ilgili alanlarda diğerlerinden üstün bir statü verildi. İmparatorluk hanesinde, eczacı, İmparatorun iki kişisel doktorunun bile üstündeydi.

Türkiye'de Kuşadası yakınlarındaki Efes'te Arcadian Yolu'nda bir doktorun karşısında üç ayak, havan eli ve havan eli tokmağı ile bir eczane için taş tabela vardır. Efes'in varlığı, MÖ 400 yılına kadar uzanır ve dünyanın yedi harikasından biri olan Artemis Tapınağı'nın bulunduğu yerdir.

Bağdat'ta ilk eczaneler veya ilaç dükkânları 754 yılında , İslam'ın Altın Çağı'nda Abbasi Halifeliği altında kuruldu. 9. yüzyılda bu eczaneler devlet denetimindeydi.

Orta Doğu'da botanik ve kimyada sağlanan ilerlemeler, Orta Çağ İslamında tıbbı, büyük ölçüde farmakolojiyi geliştirmeye yöneltti. Örneğin Ebû Bekir Muhammed bin Zekeriyyâ er-Râzî (865–915), kimyasal bileşiklerin tıbbi kullanımları konusunda araştırmalar yaptı. Ebu'l Kasım El-Zehravi (936-1013) süblimasyon ve damıtma yoluyla ilaçların hazırlanmasına öncülük etti. "Liber servitoris" eseri okuyucuya tarifler sağladığından ve daha sonra genel olarak kullanılan karmaşık ilaçların birleştirildiği, basit ilaçların nasıl hazırlanacağını açıkladığından özellikle ilgi çekicidir. Ancak Sabur Ibn Sahl (d 869), hastalıklar için çok çeşitli ilaçlar ve çareler tanımlayan farmakopediyi başlatan ilk doktordu. Al-Biruni (973-1050), ilaçların özelliklerini detaylandırdığı, eczacıların ve ilaçların rolünü ve işlevlerini ve görevlerini özetlediği Kitab al-Saydalah (İlaçlar Kitabı) adlı farmakoloji üzerine en değerli İslami eserlerden birini yazdı. İbn Sina da en az 700 preparatın, özelliklerini, etki şekillerini ve endikasyonlarını açıkladı. Aslında The Canon of Medicine'de basit ilaçlara büyük bir cildi ayırdı. Bağdat ve Kahire'den al-Maridini ve İbnü'l-Vafid'in (1008-1074) çalışmaları da büyük etki yarattı. Peter of Abano (1250–1316), el-Maridini'nin çalışmasına De Veneris başlığı altında bir eki tercüme etti ve ekledi. Al-Muwaffaq'ın bu alandaki katkıları da öncü niteliktedir. 10. yüzyılda yaşayan, Remedies'in gerçek özelliklerinin temellerini, diğerlerinin yanı sıra, arsenik oksidi ve silisik asidi tanıttı. Sodyum karbonat ve potasyum karbonat arasında net bir ayrım yaptı ve bakır bileşiklerinin, özellikle bakır vitriolün ve ayrıca kurşun bileşiklerinin zehirli doğasına dikkat çekti. Deniz suyunun içmek için damıtılmasını da anlattı.

Avrupa'da eczane benzeri dükkânlar 12. yüzyılda ortaya çıkmaya başladı. 1240 yılında imparator Frederic II, hekim ve eczacının mesleklerini birbirinden ayıran bir kararname çıkardı. Avrupa'da Orta Çağlardan beri faaliyet gösteren eczaneler vardır. (Hırvatistan), ilk olarak 1317'de açılan bir eczane, Fransisken manastırının içinde yer almaktadır: Avrupa'daki en eski faal eczanedir. Tallinn Belediye Binası Meydanı'nda (Estonya), en az 1422'den kalma bir eczane vardır. Puigcerdà'ya yakın bir Katalan yerleşim bölgesi olan Llívia'da bulunan Orta Çağ Esteve Eczanesi bir müzedir: binanın geçmişi 15. yüzyıla kadar uzanır ve müze 16. ve 17. yüzyıllardan kalma albarelloları, eski reçeteli kitapları ve antika ilaçları tutar.

Ayrıca bakınız
 Eczane eczacılığı
 Hastane eczacılığı
 Eczane teknisyeni
 Veteriner eczacı

Kaynakça

Farmasötik kimya
Semboller
Yunanca deyişler
Sağlık hizmetleri
Sağlık bilimleri

Eczacılık


කැළණි ගඟ, ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලම ගංගා වලින් එකකි. සමනල කන්ද මුදුනෙන් පටන් ගෙන, මෙම ගඟ මුහුදට වැටෙන්නේ කොළඹ නගරයට ආසන්නයෙනි.

ඇකඩමි සම්මාන දිනූ ක්වායි ගඟේ පාලම (The Bridge on the River Kwai) නම් වූ චිත්‍රපටිය නිපදවන ලද්දේ, කිතුල්ගල ආසන්නයේ කැළණි ගඟ ආශ්‍රිතවය.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ගංගා

කැළණි ගඟ


Gleihenijolike (lat. Gleicheniales), red pravih paprati koji je dobio ime po rodu gleihenija i porodici gleihenijevki. Sastoji se od preko 160 vrsta unutar tri porodice. Rod Gleihenija su trajnice raširene po Australiji, Novom Zelandu, Novoj Kaledoniji, Tasmaniji i Maleziji.

Porodice
 Dipteridaceae (Diels) Seward & E. Dale (11 spp.)
 Gleicheniaceae (R. Br.) C. Presl (151 spp.)
 Matoniaceae  C. Presl,  (4 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Papratnice

Gleihenijolike


Cassegrainov reflektor je dalekozor nazvan po francuskom svećeniku Laurentu Cassegrainu (oko 1629. — 1. rujna 1693.),  koji ga je izumio 1672. Svjetlost odbijena od paraboloidnog objektiva (glavnoga zrcala) pada na otklonsko zrcalo oblika hiperboloida, od kojega se pak odbija tako da prođe kroz otvor glavnog zrcala u žarište. Primjenjuje se u astronomiji i kod fotografskih teleobjektiva.

Najpoznatiji optički teleskop u svemiru je Svemirski teleskop Hubble. Hubbleov svemirski teleskop (po Edwinu Hubbleu) je prvi veliki teleskop na umjetnom satelitu u gotovo kružnoj putanji na visini od 600 kilometara. Konstrukcija sadrži Cassegrainov reflektor s glavnim zrcalom promjera 2,4 metra. Postavljen je 1990., a pogrešno izvedena optika popravljena je 1993. izravno u putanji. S kamerama za snimanje slika u više spektralnih područja s pomoću spektrografa, namijenjen je proučavanju površina planeta, zvijezda, međuzvjezdanoga materijala i galaktika. Dobivaju se slike s velikom moći razlučivanja kutova (0,1") i spektri velike moći razlučivanja.

Reflektorski teleskop

Reflektorski teleskop je teleskop kojem je objektiv zrcalo (primarno zrcalo), a razlikuju se prema položaju i svojstvima sekundarnog zrcala i ostalih dijelova kojima se svjetlost dovodi u položaj povoljan za gledanje, snimanje (registriranje) ili spektralnu i polarizacijsku analizu svjetlosti. Tako postoje Gregoryjevi, Newtonovi, Cassegrainovi, Nasmythovi, Ritchey-Chrétienovi načini postave. Reflektori su najveći teleskopi jer su zrcala optički i mehanički pogodnija, upotrebljavaju se u infracrvenom, vidljivom i ultraljubičastom području, a na satelitima se koriste i za stvaranje slike rendgenskih izvora. Najveće cjelovito zrcalo promjera je 8 metara, a mozaik-zrcalo sastavljeno od heksagonalnih elemenata promjera je 10 m (Teleskopi Keck na Havajima). Najveći je satelitski teleskop Hubbleov svemirski teleskop, sa zrcalom promjera 2,4 m. Nove generacije teleskopa upotrebljavaju aktivnu optiku (dijelovi tankog ili mozaičnog zrcala pomiču se servo polugama radi podržavanja točnog oblika površine) i takozvanu adaptivnu optiku (optički se prate nehomogenosti u atmosferi pred teleskopom, a njihov se utjecaj u dijelovima sekunde kompenzira malim savitljivim zrcalom postavljenim na put zraka). Svojstva teleskopa znatno se poboljšavaju novim tehnikama detekcije (elektronički uređaj CCD, zapravo poluvodička fotografija) i računalnom obradbom slike, koja također omogućuje automatsko dobivanje podataka. Kombinacija refraktora i reflektora (Schmidtova i Maksutovljeva izvedba) omogućuje konstrukciju s velikim vidnim poljem, što je pogodno za astrografe, a imaju i široku primjenu kao teleobjektivi.

Izvori

Optički uređaji
Teleskopi

Cassegrainov reflektor


An Carex halophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fredrik Frederick Nylander. An Carex halophila in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex halophila


Un Missile Guidé Antichar Tiré par Canon (MGATC), en anglais Gun Launched Anti Tank Guided Missile (GLATGM) est un type de missile antichar conçu pour être tiré depuis un canon antichar.

Historique

Le concept du missile guidé antichar tiré par canon naquit à la fin des années 1950, l'idée de pouvoir tirer, depuis un canon, un missile guidé présentait alors l'avantage d'augmenter les chances de faire but dès le premier coup et ce avec grande probabilité d'atteinte au-delà de  avec en plus, la capacité de pouvoir engager des cibles mobiles.

Les États-Unis, la France et l'Union soviétique ont entrepris le développement de MGATC au cours des années 1960.

Le coût prohibitif des missiles par rapport à une munition classique, l'avènement des conduites de tir automatisées et des obus-flèches ont fait perdre tout attrait aux MGATC à partir des années 1970 et seule l'URSS poursuivit le développement et adopté de tels systèmes.

Depuis lors, divers pays ont entrepris le développement de MGATC mais, en 2023, aucun hors ceux d'origine soviétique, n'est encore entré en service dans une armée.

Par pays

États-Unis
 MGM-51 Shillelagh : missile de  utilisé par le M551 Sheridan et le M60A2.
 Shillelagh II / Swift : prototype de MGATC supersonique de  devant être tiré par le M1 Abrams.
 X-ROD : prototype pouvant être tiré par un  au standard OTAN sans aucune installation au préalable.

URSS / Russie

 9M117 Basnya : entré en service en 1981 sur le canon antichar MT-12 et les chars T-55 et T-62.
 9M117M Kan : entré en service en 1996, il possède deux charges creuses montées en tandem.
 9M117M1 Arkan : entré en service en 1999, sa portée pratique atteint désormais les 5000 m.
 9M112 Kobra : entré en service en 1976 sur le char T-64B.
 9M112-2 Kobra : entré en service en 1984, électronique embarquée améliorée.
 9M112M Kobra-M : entrée en service en 1977 ou 1979 sur le char T-80B.
 9M112M2 Kobra-M2 : système électronique amélioré, entré en service en 1979 ou 1983
 9M119 Refleks / Svir : entré en service en 1984 sur le T-80U et puis sur le T-90.
 9M119M Invar : entré en service en 1992, la même année que le T-90, il possède deux charges creuses montées en tandem.
 9M119M1 Invar-M : entré en service à la fin des années 1990, il possède une charge tandem améliorée.
 9M119F : modèle équipé d'une charge thermobarique.
 9M119F1 : modèle équipé d'une charge explosive à fragmentation.
 9M124 Agona : modèle entré en service en 1985, équipé d'une charge creuse plus performante.
 9М125 Anker : prototype développé durant les années 1980 pour le canon de  2A66.
 9M128 Zenit : prototype conçu en 1988, il est équipé de deux charges creuses montées en tandem.

Ukraine

 Kombat

France
 ACRA : prototype de missile de  testé sur l'AMX-30 ACRA et l'AMX 10 M ACRA au début des années 1970.

Israel
  : testé sur un Leopard 2A6 de la Bundeswehr au milieu des années 2000. L'armée de terre indienne a, un temps, envisagé de l'adopter pour son char Arjun Mk. 1A avant d'opter pour une solution nationale en 2014 qui donnera naissance au missile SAMHO.
 Excalibur : prototype développé par IMI au début des années 2000.

Allemagne / Russie
 Spear : missile de  développé par Diehl et Krauss Maffei conjointement avec KBP Instrument Design Bureau. Le Spear est dérivé des missiles de  du système d'arme 9M117 Bastion.

Belgique / Ukraine
 Falarick 90 : missiles développés conjointement au début des années 2010 par CMI Defence et le bureau d'études Luch.
 Falarick 105
 Falarick 120

Turquie
 Tanok : prototype de missile de calibre  présenté en 2019 développé par Roketsan.

Inde
 SAMHO : le développement de ce missile a débuté en 2014 et le premier tir réussi à eu lieu en juin 2022. Il a été conçu pour être tiré depuis le canon rayé de  du char Arjun et par le canon lisse de  du char T-90S Bhishma.

Notes et références

Voir aussi

Missile guidé antichar tiré par canon


Jules Nicolas Crevaux (født 1. april 1847, død 2. april 1882) var en fransk opdagelsesrejsende.

Crevaux deltog som frivillig i krigen 1870-71 og blev året efter militærlæge. Hans første rejser gjaldt Fransk Guyana, og navnlig undersøgte han 1877 og 1878 grænsebjergene mod syden, Tumuk-Humac og flere af Amazonflodens nordlige tilløb. I 1879 vendte han tilbage til Paris; men allerede året efter drog han atter til Sydamerika. Fra Bogotá i Colombia trængte han frem til øvre Rio Negro og nåede 20. oktober 1880 Orinocos biflod Guaviare. Efter et kort besøg i hjemmet 1881 drog han samme år fra Buenos Aires mod norden og opdagede januar 1882 ved Salta ruiner af en gammel Inka-by. Kort efter blev han sammen med de fleste af sine ledsagere dræbt af indianere ikke langt fra Pilcomayofloden. Hans rejseberetninger offentliggjordes i Tour de Monde under titlen Voyages dans l'Amérique du Sud (1883).

Eksterne henvisninger

Kilder

Opdagelsesrejsende fra Frankrig
Franskmænd i 1800-tallet

Jules Crevaux


Varanus auffenbergi  er tegund í eðluættinni frýnur. Það var aðeins árið 1999 þegar Sprackland lýsti frýnuna sem eigin tegund. Frýnan Varanus auffenbergi var áður talin undirtegund Varanus timorensis roti, en nafn hennar vísar til eyjunnar Roti, þaðan sem hún kemur. Samkvæmt Böhme á enn eftir að sýna sérstakan tegundarmun á Varanus timorensis. Nafnið auffenbergi er til heiðurs bandaríska vísindamannsins Walter Auffenberg.

Útlit
Lengd tegundarinnar án hala er 205 til 216 mm. Heildarlengd V. auffenbergi er u.þ.b. 60 cm hjá fullorðnu karldýri, kvendýrin eru venjulega aðeins minni.

Efri hliðin er dökkgrá sem er þakið óreglulega dreifðu mynstri (e. ocelli). Í þessum mynstrum er venjulega blettur sem er breytilegur á milli blárrar og grárrar, milli mynstrunum eru dýrin flekkótt frá ljósrauðum til ljósbrúns.

Varanus auffenbergi er með svipað útlit og V. timorensis með nokkurri aðgreiningu á litnum og mynstrunum. Varanus auffenbergi hefur blágrátt mynstur en V. timorensis hefur kremlitað mynstur.

Heimkynni
Varanus auffenbergi er aðeins landlæg á indónesísku eyjunni Roti.

Hegðun
Í náttúrunni hafa sést Varanus auffenbergi klifra upp pálmatrésstofn og sólbaða sig í trjákrónunni, en V. timorensis hafa aldrei sést í pálmatrjákrónunni þrátt fyrir hann hafa líka sést á pálmatrésstofn.  Frýnur Varanus auffenbergi eru rólegar og miðað við aðrar frýnur.

Heimildir

Veftenglar

 Varanus auffenbergi í The Reptile Database

Frýnur

Varanus auffenbergi


X ist das achte, 2002 veröffentlichte Studioalbum der britischen Hard-Rock-Band Def Leppard. Der Titel bezieht sich auf die römische Schreibweise der Zahl Zehn, da es sich bei dem Album, wenn man die zwei bis 2002 veröffentlichten Kompilationsalben (Retro Active und Vault: Def Leppard Greatest Hits) der Band mitzählt, um das insgesamt zehnte Album der Gruppe handelt.

Hintergrund
Wie schon beim 1996 veröffentlichten Album Slang wandte sich Def Leppard bei den Aufnahmen zu X erneut vom bekannten Klangbild ab und versuchte, unter Zuhilfenahme von Marti Fredrickson, der schon mit Aerosmith gearbeitet hatte, sowie Andreas Carlson und Per Aldeheim (´N Sync, Britney Spears, Backstreet Boys), die musikalische Ausrichtung zu verändern. Insgesamt schien die Gruppe nach einem poppigeren, radiotauglichen Klang zu suchen.

Die Produktion übernahm erneut Pete Woodroffe, der schon an der Entstehung beiden vorherigen Alben mitgewirkt hatte. Die meisten Lieder wurden in Joe's Garage, dem privaten Tonstudio von Sänger Joe Elliott, aufgenommen, hier wurden auch alle Gesangsspuren aufgezeichnet. Die Instrumentalaufnahmen für die Titel Now, You're so Beautiful und Everyday wurden von Marti Frederiksen in den Rumbo Studios in Los Angeles aufgenommen, der Titel Unbelievable wurde von Per Aldeheim und Andreas Carlsson in den Polar Studios in Stockholm aufgezeichnet und produziert.

Rezeption

Thomas Kupfer (Rock Hard) schrieb zu diesem Album, es werde "kaum an die (kommerziellen) Jahrhunderterfolge "Pyromania" und "Hysteria" anknüpfen" können, obwohl "das Quintett mit diversen etablierten Co-Autoren" kollaboriert habe, um dem eigenen Material "einen zeitgemäßen Anstrich zu geben". Diese hätten zwar versucht, "neue Impulse zu setzen", letzten Endes müsse man aber feststellen, dass "dies (gottlob?) nicht gelungen" sei. Lediglich "die Tatsache, dass man auf "X" die Rockeinflüsse zugunsten poppigerer Klänge noch mehr in den Hintergrund gedrängt" habe, zeuge "vom Einfluss der Co-Schreiber-Riege". Das Album wolle "auch nach mehreren Durchläufen nicht so recht zünden", das Songmaterial wirke "phasenweise erschreckend kalkuliert und glatt geschliffen", und einen "druckloseren Gesang" habe Sänger Joe Elliott "noch nie abgeliefert". Nur vereinzelte Titel erinnerten "bei viel Vorstellungsvermögen an frühere Heldentaten" des Quintetts. Ansonsten dominiere "gepflegte Langeweile", die nur vom "einen oder anderen Aufflackern der typischen Def Leppard-Melodiebögen durchbrochen" und so vor "dem totalen Mittelmaß gerettet" würde.

Stephen Thomas Erlewine von Allmusic konstatierte, es sei der Gruppe mit dem 1999 veröffentlichten Album "Euphoria" "nicht gelungen, in der populären Wahrnehmung" (weiterhin) "als aktive Band wahrgenommen" zu werden. Auch X könne "diesen Makel sicher nicht beseitigen", weil vieles auf dem Album klänge, als sei die Band "auf der verzweifelten Suche nach einem neuen Hit". Positiv müsse angemerkt werden, dass sie "nicht angesagten Klängen nachgejagt" habe, sie handele jedoch "altersgemäß". Erlewine kommt zu dem Schluss, die "glatte Produktion" und das "selbstbewusst Erwachsene" machten das Album "bedauerlicherweise" zu "einer bleiernen Angelegenheit."

Titelliste
 Now (Marti Frederiksen, Phil Collen, Joe Elliott, Vivian Campbell, Rick Savage, Rick Allen) 3:58
 Unbelievable (Per Aldeheim, Andreas Carlsson, Max Martin) 3:58
 You're So Beautiful (Frederiksen, Collen, Elliott, Campbell, Savage, Allen) 3:31
 Everyday (Frederiksen, Collen, Elliott, Campbell, Savage, Allen) 3:08
 Long, Long Way to Go (Wayne Hector, Steve Robson) 4:38
 Four Letter Word (Collen, Elliott, Campbell, Savage, Allen) 3:07
 Torn to Shreds (Collen, Savage, Elliott, Campbell, Allen) 2:56
 Love Don't Lie (Elliott, Collen, Campbell, Savage, Allen) 4:46
 Gravity  (Collen, Elliott, Pete Woodroffe, Campbell, Savage, Allen) 2:33
 Cry  (Collen, Elliott, Campbell, Savage, Allen) 3:17
 Girl Like You (Campbell, Collen, Elliott, Savage, Allen) 2:49
 Let Me Be the One (Elliott, Campbell, Collen, Savage, Allen) 3:29
 Scar (Collen, Elliott, Campbell, Savage, Woodroffe, Allen) 4:59
 Kiss the Day (Savage, Collen, Elliott, Campbell, Allen) 4:27 (Bonus-Track in Europa)

Quellen

Album (Hard Rock)
Album 2002
Def-Leppard-Album

X (Def-Leppard-Album)


Mastitis er en dansk dokumentarfilm fra 1966 instrueret af Ole Simonsen og efter manuskript af Knud Jørgensen, Peter Annel og Lars K. Bendtsen.

Handling
Informationsfilm om yverbetændelse - mastitis. En gennemgang af mastitisformer, deres udbredelse og økonomiske betydning i kvægholdet samt forholdsregler vedrørende bekæmpelse af sygdommen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1966

Mastitis


Victor Fredenhagen (* 19. Juli 1876 in  Offenbach am Main; † 11. Oktober 1934 in München; vollständiger Name: Victor Heinrich Richard Reinhard Fredenhagen) war ein deutscher Unternehmer der Maschinenbau-Branche.

Leben
Victor Fredenhagen wurde als Sohn des Offenbacher Fabrikanten Wilhelm Fredenhagen geboren. Er studierte Ingenieurwissenschaften an der Technischen Hochschule Karlsruhe und an der Technischen Hochschule Braunschweig. In Karlsruhe wurde er Mitglied des Corps Franconia und in Braunschweig des Corps Rhenania.

Nach Abschluss des Studiums mit dem akademischen Grad Dipl.-Ing. trat er in das 1829 von seinem Großvater gegründete Unternehmen ein, die Fredenhagen GmbH & Co. KG in Offenbach, dessen Oberingenieur und Eigentümer er wurde. Mit dem Umzug der Fabrik von der Waldstraße an die Sprendlinger Landstraße im Offenbacher Stadtteil Lauterborn im Jahre 1904 konnte der weitere Ausbau erfolgen. 1922 verkaufte Fredenhagen das Unternehmen an Joseph Kupczyk. In den 1920er-Jahren gehörte die Maschinenfabrik Fredenhagen zu den Pionieren der Fördertechnik in Deutschland, die durch die zunehmende Automatisierung im Automobilbau entscheidende Bedeutung gewann.

Literatur
 150 Jahre Corps Rhenania Zürich-Aachen-Braunschweig, 1855–2005. Braunschweig 2005, S. 317.

Einzelnachweise

Unternehmer (Hessen)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Maschinenbauingenieur
Angehöriger des Fünferbundes
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1876
Gestorben 1934
Mann

Victor Fredenhagen


Stalker, (Rusça: Сталкер, Türkçe: İz Sürücü) 1978/79'da Rus yönetmen Andrey Tarkovski'nin beşinci uzun metrajlı filmidir. Film, Sovyet sinemasının ve bilimkurgu türünün bir klasiği olarak kabul edilir.

Filmin hikâyesi
Hikâyenin çıkış noktası, bölge olarak isimlendirilen bir bölgenin sınırında bulunan, belirsiz bir zaman ve ülkedeki bir şehirdir. Bu bölgede garip olaylar, nedeni anlaşılamayan gizemli fenomenler cereyan etmektedir. Dünya dışı bir uygarlığın ziyareti mi, yoksa garip bir göktaşı çarpması mı - kimse bilmiyordur. Bölge tahliye edildi ve askerî koruma altına alınarak tecrid edilir. Filmin başında metin şöyle:"… o neydi? Göktaşı düşüşü mü? İnsan kozmosunun sakinlerinin ziyareti? Ancak, bizim küçük ülkemizde harikalar harikası doğdu - BÖLGE. Hemen oraya asker gönderdik. Geri gelmediler. Sonra BÖLGE'yi polis kordonlarıyla sardık... ve muhtemelen bunda haklıydık... bu arada - bilmiyorum, bilmiyorum... Nobel ödüllü Profesör Wallace'ın RAI muhabiri ile mülakatından."Film, Boris ve Arkady Strugatsky kardeşlerin Yol Kenarında Piknik başlıklı öykülerinin (Rusça: Пикник на обочине) bir uyarlamasıdır. Öyküde, Bölge bilime karşı gelen birçok garip yapıdan ve döngüden oluşur. Öyküyle film tam anlamıyla aynı olmasa da karakterler ve yaşadıklarına tepkileri benzerdir.

Yapımı hakkında
Tarkovsky'nin bilimkurgu filmi Solarisinin büyük başarı kazanması üzerine, Sovyet sinemasının da, Hollywood sinemasının yaptığı her şeyi yapabileceğini kanıtlamak amacıyla bu film için çok geniş bir bütçe ayrıldı. Filmin ilk olarak sansasyonel özel efektler ve ilginç yan hikâyelerle dolu olması bekleniyordu.

Tarkovski, bütün özel efektleri ve bütün yan hikâyeleri senaryodan çıkardı ve tamamen orijinal hikâyeye ve bu hikâyenin asıl sorusuna odaklandı: Eğer en derindeki dileğinizi gerçekleştirme fırsatınız olsaydı, bunu gerçekten ister miydiniz? Ayrıca hikâye üç kişi üzerine kurulu biçimde tekrar yazıldı.

Çekimler tamamlandıktan sonra ekip Moskova'ya döndü, fakat filmin bir laboratuvar kazası sonucu harap olduğunu gördü. (Filmin Komünist Parti sansürüne takıldığını ve bilerek yok edildiği de iddia edildi.)

Çekimlerin yenilenmesinden başka bir çözüm yoktu. İkinci çekimler başladığında mevsim artık müsait değildi. Aynı sahnelerin tekrar tekrar çekilmesi sinir bozucuydu. Bu nedenle filmdeki karakterlerin korkmuş ve kederli halleri aslında tam anlamıyla bir rol değildir.

1957'de yaşanan fakat daha sonra saklanan Mayak nükleer kazasının oluşturduğu binlerce kilometrelik çöle benzeyen Bölge'nin de Tarkovski'yi etkilediği söylenir. Filmden 7 yıl sonra gerçekleşen Çernobil Faciası'nın ardından terk edilmiş nükleer bölgede çalışanlar kendilerine Stalker demiş, bu alanı da Bölge olarak adlandırmıştır.

Film ekibi
 Yönetmen: Andrei Tarkovsky
 İkinci yönetmen: Tarkovsky'nin eşi Larissa Tarkovskaya
 Senaryo: Boris Strugatsky, Arkady Strugatsky & Andrei Tarkovsky
 Kurgu: Lyudmila Feiginova
 Kameraman: Georgi Rerberg (Ekibi terk ettiğinden çalışmaları kullanılmamıştır)
 Kameraman: Aleksandr Knyazhinsky
 Müzik: Eduard Artemyev

Oyuncular
 Stalker: Alexander Kaidonovski
 Stalker'ni karısı: Alisa Freindlikh
 Yazar: Anatoly Solonitsin
 Bilim insanı: Nikolai Grinko
 Stalker'in kızı Marta: Natasha Abramova

Dış bağlantılar
 IMDB sayfası

Andrey Tarkovski'nin yönettiği filmler
Rus romanlarından uyarlanan filmler
Mosfilm filmleri
Eduard Artemyev'in müziğini yaptığı filmler
Sovyet dramatik filmleri
1979 çıkışlı dramatik filmler
1970'lerde Rusça filmler

Stalker


Guerreros Unidos est un syndicat criminel mexicain implanté dans les États du sud du Mexique.

En 2014, le cartel kidnappe 43 étudiants du Collège Ayotzinapa à Iguala, Guerrero. Un témoin a confirmé que des soldats de l'armée mexicaine étaient impliqués dans l'enlèvement, en interrogeant les étudiants à la base militaire de la ville d'Iguala, puis en les livrant au cartel.

Histoire
Les Guerreros Unidos ont été fondés en 2010 lorsque deux factions de La Familia Michoacana ont fusionné avec différents cartels. Une faction a pris parti pour les cartels de Tijuana, Beltrán-Leyva, Juárez et Los Zetas. Un autre a choisi des alliances avec les cartels du Golfe et de Sinaloa. La faction qui a choisi le camp des rivaux des cartels de Sinaloa et du Golfe a formé Guerreros Unidos avec les restes du cartel de Beltrán Leyva. Avant l'enlèvement des 43 étudiants, il était soupçonné d'avoir attaqué un bus de militants d'Ayotzinapa le 11 décembre 2011, avec la milice et la police de l'État de Guerrero.

L'enlèvement d'Iguala

Le 26 septembre 2014, des étudiants du Collège Ayotzinapa participaient à une manifestation à Mexico pour commémorer le 46e anniversaire du massacre de Tlatelolco. Sous les ordres du maire, la police municipale d'Iguala, la police ministérielle fédérale, la police fédérale mexicaine, divers membres de SEDENA et la police de l'État de Guerrero ont détourné un bus les transportant à Mexico. Ils ont tiré sur les vitres du bus, tuant six étudiants. Des témoins qui ont survécu à l'épreuve ont décrit qu'ils avaient été emmenés à la base de l'armée mexicaine en ville, puis le commandant a décidé qui serait tué ou laissé en vie. Le maire a ensuite été interpellé quelques mois plus tard, le 4 novembre 2014, par des agents du PGR et du SEIDO.

Références

Voir aussi
 Lutte contre les narcotrafiquants au Mexique
 Liste des organisations criminelles

Guerre de la drogue au Mexique
Organisme fondé en 2010

Guerreros Unidos


ප්‍රතිකාර ක්‍රම

එය සම්පුර්ණයෙන්ම පදනම් වනුයේ අදාල පිළිකාවේ ස්වාභාවය සහ ලබාදෙන ප්‍රතිකාර වර්ගයන්හි ස්වභාවය අනුවයි. ඇතැම් පිළිකා රෝග සඳහා වහා ක්‍රියාත්මක වන පරිදි රෝහල් ගත කිරීමක් සහ රසායන චිකිත්සාව ලබාදීමක් අවශ්‍ය වේ. (ALL හා AML යන ලියුකේමියා රෝග වලදී) අනෙකුත් පිළිකා රෝග සඳහා නිරතුරුවම සිදුකරන පරීක්ෂා කිරීමක් සහ රුධිර පරීක්ෂාවන් අවශ්‍ය වේ.

ඇතැම් අවස්ථාවල දී සැත්කම් මගින් සම්පුර්ණ  පිළිකාවම ඉවත් කිරීම සඳහා උත්සාහ කෙරේ. මේය සිදුකළ හැක්කේ අදාල කොටස සැත්කමක් මගින් ඉවත් කිරීමට හැකි ආකාරයට පිහිටා ඇති අවස්ථාවන්හි දී පමණි. සිරුරෙහි වෙනත් ස්ථාන වෙත පිළිකා කොටස් ව්‍යාප්තව ගොස් ඒවා යාබද අවයව සහ පටක කොටස් ආක්‍රමණය කර ඇති අවස්ථාවන්හි දී රෝගියාගේ ජීවිතය අවධානමට ලක් නොකර සම්පුර්ණ වශයෙන්ම සුවයක් ලබාදීම පිණිස පිළිකාව මුළුමනින්ම ඉවත් කිරීම අපහසුය. ඇතැම් අවස්ථාවල දී පිළිකාවෙහි සියලුම කොටස් ඉවත් නොකළද එවන් සැත්කමක් මගින් රෝගියාගේ ආයු කාලය දීර්ඝ කළ හැකිය. මෙහිදී පිළිකා පටක ප්‍රමාණයෙහි අඩු කිරීමක් සිදු කරයි. ඇතැම් පිළිකාවන් සඳහා (උදාහරණ - පිත්ත ප්‍රනාලයෙහි සිදුවන අවහිරතා හෝ ඇතැම් මොළයෙහි පිළිකා නිසා ඇති වන ආබාධ මග හරවා ගැනීම සඳහා)  සිදුකරන  සැත්කම් මගින් රෝගියාට යම් ආකාරයක සහනයක් ලබාදීම අපේක්ෂා කරයි. මෙහිදී සැත්කම මගින් රෝගියාට ලැබෙන ප්‍රතිලාභ සහ එමගින් රෝගියා ලක්වන අවධානම පිළිබඳව තක්සේරු කිරීමක් අත්‍යවශ්‍ය වේ.

විකිරණ චිකිත්සාව සහ රසායනික චිකිත්සාව බොහෝ පිළිකාවන් සඳහා පළමු පෙළ ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් ලෙසට භාවිතා වේ. තවද මේවා තවත් ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් සමග ද භාවිතා කරයි. උදා - සැත්කමක් මගින් පිළිකාවක් සම්පුර්ණයෙන්ම ඉවත් කළ පසුව එය නැවත ඇතිවීම සඳහා අවධානමක් ඇති අවස්ථාවන්හි දී ඉහත කී ප්‍රතිකාර ක්‍රම භාවිතා කරයි. මෙය උපකාරක ප්‍රතිකාරක ක්‍රමයකි. රෝගය සුව කළ නොහැකි බවට පැහැදිලි අවස්ථාවන්හි දී රෝගියාගේ ජීවිත අපේක්ෂාව වැඩිකර ගැනීමට හා ඔහුගේ ජීවිතයෙහි ගුණාත්මක භාවය වර්ධනය කර ගැනීම සදහා රසායන චිකිත්සාව සහ විකිරණ චිකිත්සාව අදාල රෝගියා සඳහා සහනයක් ලබාදීමට භාවිතා කරයි.

හෝමෝන වර්ග භාවිතා කිරීම මගින් පියයුරු සහ පුරස්ථ ග්‍රන්ථිවල පිළිකාවන් සඳහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබයි.

Monoclonal ප්‍රතිදේහ භාවිතා කිරීම මගින් ප්‍රතිකාර කිරීම නුතනයේ බහුලවම භාවිතා කරනු ලබයි. ලිම්ෆෝමා සහ පියයුරු පිළිකා සඳහා Rituximab සහ  Trastuzumab භාවිතා කිරීම මේ සඳහා නිදසුන්ය.

එන්නත් ක්‍රම සහ වෙනත් ප්‍රතිශක්ති ඖෂධ වර්ග භාවිතා කිරීම පිළිබඳව ඉතා විශාල වශයෙන් සමීක්ෂණ සිදු කරනු ලබයි.

ඝන පිළිකාවන් සදහා අති ධ්වනි කිරණ HIFU ආකාරයට භාවිතා කිරීම පර්යේෂණ මට්ටමේ ඇත.

ඔන්කොලොජි

ඔන්කොලොජි


තිස්තුන්කෝටියක් දෙවි දේවතාවියෝ අදහන සිංහල දේවාගම යනු ලක්දිව බුද්ධාගම ස්ථාපිත වීමට පෙර පැවති ආගමයි. වර්ථමානයේ සිංහල බෞද්ධයෝ බුදු දහම සමග සමගාමීව සිංහල දේවාගමද ඇදහීමදැකිය හැක.

තිස්තුන්කෝටියක් දෙවි දේවතාවියෝ

ආර්ය සංකල්පයක් වන තිස්තුන්කොටියක් දෙවි වරුන්ගේ පැවැත්ම සිංහල දේවාගමෙහි ප්‍රධාන සංකල්පයකි.
සිංහල ජාතිකයන් වන්දනා කරන දෙවිවරු බොහෝ ඇත. මෙය වෛදික ධර්මයෙහි අවශේෂ කොටස් සහ දේශීය දෙවි වරු මිශ්‍ර වීමෙන් සෑදී ඇත.දේවාධීපති ශක්‍ර (ඉන්ද්‍ර) දෙවියන් වන අතර ඉන් පසුව සතරවරම් දෙවිවරු සිටී. මහින්දාගමනයෙන් පසුව ලක්දිව රාජ්‍ය ආගම බුද්ධාගම වුවද බහුතර සිංහලයෝ බුද්ධාගම සමග සමගාමීව සිංහල දේවාගමේ පුරාණ සම්ප්‍රදායන් අනුව යමින් තවමත් තිස්තුන්කෝටියක් දෙවි දේවතාවියෝ විශ්වාස කරති. මෙය සිංහල දේවාගමවේ.

පූජා ස්ථාන
මෙම ආගමේ පුද පූජා සිදුකරන ස්ථාන දේවාල නම් වන අතර දේවාල වලට අයත් භූමි දේවාලගම් නම්වේ.

තනතරු
දේවාලයක පුද පූජා සිදුකරන තැනැත්තා දේවාලේ කපුවා වන අතර දේවාලයක සහ ඊට අයත් දේපොළ පාරිපාලනය කරන නිලධාරියා බස්නායක නිලමේ වේ.

සිංහල දේවාගම

සිංහල දේවාගම


الخفاشة روج (بالإنجليزية: Rouge the Bat ؛ باليابانية: ルージュ・ザ・バット، رووجو زا باتوه) هي شخصية خيالية من سلسلة ألعاب فيديو القنفذ سونيك من إنتاج سيگا. ظهرت لأول مرة في لعبة مغامرة سونيك 2 (Sonic Adventure 2) وأول المسلسلات التلفزونية التي ظهرت فيها هي مسلسل سونيك (Sonic X).

مراجع

أبطال خياليون مخالفون للأعراف
زعماء (شخصيات ألعاب فيديو)
شخصيات القنفذ سونيك
شخصيات ألعاب فيديو إناث
شخصيات ألعاب فيديو ظهرت في سنة 2001
شخصيات حيوانات في ألعاب فيديو
شخصيات خيالية
عملاء حكومة خياليون
عملاء سريون وجواسيس خياليون في ألعاب فيديو
لصوص محترفون خياليون
مستكشفون خياليون ألعاب فيديو
خفاشيات خياليون

الخفاشة روج


Nötron yıldızı, yıldızların yaşamlarının son bulabileceği biçimlerden biridir. Bir nötron yıldızı, dev bir yıldızın Tip II, Tip Ib veya Tip Ic  süpernova olarak patladıktan sonra geri kalan kısmın kendi içine çökmesiyle oluşur. Bu yıldızlar neredeyse tamamen nötronlardan oluşsa da az miktarda proton ve elektron da içerir. Bu proton ve elektronlar olmadan, nötron yıldızları uzun süre var olmaya devam edemezdi. Çünkü nötronlar serbest haldeyken kararsızdır ve beta ışıması yaparak kısa süre içinde proton ve elektronlara ayrışır. Ancak yıldızın içindeki yüksek basınç sebebiyle proton ve elektronların birleşerek nötronlara dönüşmesi, nötron yıldızlarının daha kararlı bir yapıya sahip olmasını sağlar.

Nötron yıldızlarının kütleleri Güneş'inkinin 1,44 ila 3 katı olabilir. Bugüne kadar gözlemlenmiş en büyük nötron yıldızının kütlesi ise Güneş'inkinin yaklaşık iki katıdır. Samanyolu içinde yaklaşık 2000 nötron yıldızı olduğu biliniyor. Güneş Sistemi'ne en yakın nötron yıldızları, yaklaşık 400 ışık yılı uzaklıktaki RX J1856.5-3754 ve yaklaşık 424 ışık yılı uzaklıktaki PSR J0108-1431'dir.

Nötron yıldızlarının kütleleri çok büyük olmasına rağmen hacimleri çok küçüktür. Örneğin kütlesi Güneş'inkinin yaklaşık 1,5 katı olan bir nötron yıldızının çapı sadece 10 kilometre civarındadır. Bu durum nötron yıldızlarının yoğunluklarının çok yüksek olmasına neden olur. Öyle ki nötron yıldızlarının yoğunlukları Güneş'in yoğunluğunun 2,6 x 1014 ila 4,1 x 1014 katıdır.

Nötron yıldızlarının kütleçekimi etkisiyle daha fazla küçülmemelerinin nedeni, Pauli dışarlama ilkesidir. Bu ilke, fermiyon grubu iki parçacığın -örneğin protonlar, elektronlar ve nötronlar- aynı konuma ve aynı kuantum durumuna sahip olamayacağını söyler. Bu yüzden kütlesi Güneş'inkinin üç katından az olan nötron yıldızlarının yoğunluğu atom çekirdeğindeki yoğunluklar düzeyine ulaştığı zaman çökme durur. Ancak kütlesi Güneş'inkinin beş katından fazla olan nötron yıldızları kararsızdır ve çökmeye devam ederler. Bu yıldızlar karadeliğe dönüşür.

Bazı nötron yıldızlarının kendi etrafındaki dönme hızı çok büyüktür. Bu durumun nedeni -açısal momentumun korunumu yasası gereği- yıldızın hacmi azaldıkça kendi etrafındaki dönme hızının artmasıdır. Bilinen nötron yıldızları içinde kendi etrafında dönme hızı en yüksek olan PSR J1748-2446ad'dir. Bu yıldız her saniye kendi etrafında yaklaşık 716 defa döner.

Bazı nötron yıldızlarının radyo dalgaları ve X-ışınları yaydığı gözlemlenmiştir. Pulsar ya da atarca adı verilen bu yıldızlardan yayılan dalgalar periyodiktir.

Bilinen nötron yıldızlarının yaklaşık %5'i ikili yıldız sistemlerinin üyeleridir. Bu sistemlerdeki nötron yıldızlarının eşleri normal yıldızlar, beyaz cüceler ya da başka nötron yıldızları olabilir. Genel görelilik kuramı, ikili yıldız sistemlerinin kütleçekimsel dalgalar yayacağını ve zaman içinde yıldızlar arasındaki mesafenin azalacağını söyler. Kütleçekimsel dalgaların varlığı ile ilgili ilk kanıt, nötron yıldızı içeren bir ikili yıldız sisteminin gözlemlenmesi ve yıldızlar arasındaki mesafenin genel görelilik kuramının tahminleriyle uyumlu bir biçimde değiştiğinin bulunmasıyla elde edildi.

Oluşumu
Nötron yıldızları, kütlesi Chandrasekhar limitine yakın (Güneş' in 1,35 ile 2,1 katı arasındaki) yıldızlardan meydana gelmektedir. Bir yıldız, yaşamını yapısında bulunan hidrojenleri birleştirip helyuma dönüştürerek devam ettirir. Normal şartlar altında bu füzyon olayı yıldızın boyutunu sabit tutmaya yeter. Yani içeri doğru olan kütleçekimine karşılık dışarı doğru füzyon tepkimesinin neden olduğu enerji vardır, bu yıldızın boyunu sabit tutar. Fakat yıldız hidrojen kaynağını bitirmeye yakın merkez çekim kuvvetiyle küçülmeye başlar; bu durumda merkezinde kalan son hidrojenlerin tepkimesinin etkisiyle hafif ışık yaymaya devam eder. Daha sonra tamamen yakıtı bitince bu sefer başka bir reaksiyon başlar ki; o da helyum atomlarının birleşip karbon atomlarına dönüşmesidir. Hidrojenin füzyon olayıyla karşılaştırıldığında helyumun füzyonu inanılmaz enerji açığa çıkartır, dolayısıyla bu enerjinin büyüklüğünü merkez çekim kuvveti karşılayamaz ve yıldız inanılmaz bir hızla büyümeye başlar. Öyle ki Güneş bu evreye girdiğinde çapı Mars'ı yutabilecek kadar genişleyecektir.

Bu kızıl dev bir süre bu şekilde genişlemeye devam eder; ta ki yapısındaki helyumu da tüketene kadar. Helyum bitince artık yıldızın enerji elde edebileceği yolları bitmiştir ve dengelenemeyen kendi kütleçekiminin etkisiyle tekrar küçülmeye başlar. Sıkışma evresinde yıldızın kaderini kütlesi belirler. Yıldızın kütlesi ne kadar fazlaysa merkez çekim kuvveti de o kadar fazla, kütlesi ne kadar küçük olursa merkez çekim kuvveti o kadar az olur. Örneğin güneşten daha küçük yıldızlar sıkışarak kahverengi veya kara cüceleri meydana getirir.

Keşfi
İlk nötron yıldızı 1967 yılında Cambridge Üniversitesi'nden Jocelyn Bell ve Antony Hewish tarafından bulunmuştur.

Galeri

Kaynakça

Nötron yıldızı


An Agrostis propinqua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Surrey Wilfrid Laurance Jacobs. An Agrostis propinqua in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis propinqua


Champions of Krynn ist das erste von drei Computer-Rollenspielen der Gold-Box-Reihe, die in der Fantasywelt Drachenlanze des Rollenspiel-Regelwerks Advanced Dungeons & Dragons spielt (sog. Dragonlance Fantasy Role-Playing Epic). Das Spiel wurde erstmals 1990 veröffentlicht. Es erschien für die Plattformen Amiga, Apple II, Commodore 64, DOS, PC-98. Im Jahresabstand folgten die Fortsetzungen Death Knights of Krynn (1991) und The Dark Queen of Krynn (1992).

Handlung
Schauplatz der Handlung ist die Drachenlanze-Kampagnenwelt Krynn. Nach einem Prolog im Wirtshaus "Zur letzten Bleibe" in Solace beginnt die Reise in einem Außenposten nahe Throt, der Hauptstadt des Hobgoblin-Reiches. Die Gruppe trifft bald darauf auf eine Gruppe Baaz-Drakonier, die einigen Siedlern aus dem Hinterhalt aufgelauert haben. Nach dem Kampf erscheint ein größerer Aurak-Drakonier namens Myrtani und stiehlt ein altes Buch. Ohne die Gruppe weiter zu beachten, teleportiert Myrtani davon. Die Heldengruppe berichtet Sir Karl, dem Kommandanten des Außenpostens, von den Ereignissen. Sir Karl erkennt, dass die Kräfte des Bösen nicht annähernd so geschwächt sind wie gedacht, und schickt die Gruppe aus, die Angelegenheit zu untersuchen und Myrtani samt seinen Streitkräften zu vernichten.

Spielprinzip
Der Spieler erstellt zu Beginn eine sechsköpfige Heldengruppe, wobei er Geschlecht, Klasse und Rasse festlegt. Der Import einer existierenden Heldenparty wie bei den vorherigen Gold-Box-Spielen (Pool of Radiance, Curse of the Azure Bonds etc.) ist wegen der Unterschiede zwischen den Kampagnenwelten nicht möglich. Champions of Krynn enthält im Vergleich zu den Spielen in den Vergessenen Reichen andere Rassen und Klassen, aus denen der Spieler für seine Heldentruppe wählen kann. Bei den Rassen stehen neben Menschen die Rassen Kender, Qualinesti- und Silvanesti-Elfen sowie Berg- und Hügelzwerge zur Auswahl. Die Klasse des Paladins wurde durch den Ritter von Solamnia ersetzt, die aufgrund eines Armutseids beim Betreten einer Stadt eine Goldsumme verschenken. Klerikercharaktere können eine Schutzgottheit wählen, die ihnen unterschiedliche Boni verleihen. Wie im Drachenlanze-Setting vorgesehen, stehen die Fähigkeiten der Magier in Abhängigkeit zu den Mondphasen.

Das grundlegende Spielprinzip ist identisch zu dem der früheren Serienableger: die Erkundung erfolgt aus der Egoperspektive, für die rundenbasierten Kämpfe schaltet das Spiel in einen separaten Kampfmodus aus der Kavalierperspektive. Die Steuerung erfolgt mit Hilfe der Tastatur und Maus oder Joystick. Im Vergleich zu Pool of Radiance und Curse of the Azure Bonds können die Auswahlmenüs nun auch mit den Pfeiltasten statt ausschließlich mit Hotkeys bedient werden. Als neue Option besitzt das Spiel die Möglichkeit, einen Schwierigkeitsgrad für die Level festlegen zu können. Häufig auftretende Gegner sind die sogenannten Drakonier, die sich in fünf Untergattungen aufteilen.

Technik
Unter MS-DOS verwendet das Programm Grafiken in 16 Farben und EGA-Qualität. Sie ist in etwa auf dem Niveau des zeitgleich erschienenen Secret of the Silver Blades und damit nochmals leicht verbessert im Vergleich zum ein Jahr zuvor erschienenen Curse of the Azure Bonds. Das Programm unterstützte zudem Adlib-Soundkarten. Es existieren zwei unterschiedliche DOS-Versionen:

Rezeption

Im Test des D&D-Rollenspielmagazins Dragon #156 erhielt das Spiel von den Testern Hartley, Patricia und Kirk Lesser als Wertung 5 von 5 Sternen. Im deutschsprachigen Raum vergab der Amiga Joker 63 %, die ASM 10 von 12 Punkte für die C64- und DOS-Version, die Power Play 86 % für Amiga- und DOS-Version.

Gemäß Allen Rausch in seiner Retrospektive für das Online-Spielemagazin GameSpy "gibt es wenig, was man in Champions of Krynn falsch finden könnte […] der Hauptkritikpunkt war, dass die Spielgrafik allmählich hoffnungslos veraltet wirkte".

SSI konnte rund 116.700 Kopie des Spiels absetzen. Damit lagen die Verkaufszahlen zwar unterhalb von Pool of Radiance (ca. 264.500 Kopien), aber immer noch deutlich höher als alle Veröffentlichung vor Erwerb der AD&D-Lizenz. Das Spiel wurde mit den Titeln Death Knights of Krynn und The Dark Queen of Krynn fortgeführt, die Heldengruppe kann dafür transferiert werden.

Weblinks

Einzelnachweise

Computerspiel 1990
Computer-Rollenspiel
Dungeons & Dragons
Amiga-Spiel
Apple-II-Spiel
C64-Spiel
DOS-Spiel
PC-98-Spiel
Fantasy-Computerspiel

Champions of Krynn


"Lenore" is a poem by the American author Edgar Allan Poe. It began as a different poem, "A Paean", and was not published as "Lenore" until 1843.

Analysis
The poem discusses proper decorum in the wake of the death of a young woman, described as "the queenliest dead that ever died so young". The poem concludes: "No dirge shall I upraise,/ But waft the angel on her flight with a paean of old days!" Lenore's fiancé, Guy de Vere, finds it inappropriate to "mourn" the dead; rather, one should celebrate their ascension to a new world. Unlike most of Poe's poems relating to dying women, "Lenore" implies the possibility of meeting in paradise.

The poem may have been Poe's way of dealing with the illness of his wife Virginia. The dead woman's name, however, may have been a reference to Poe's recently dead brother, William Henry Leonard Poe. Poetically, the name Lenore emphasizes the letter "L" sound, a frequent device in Poe's female characters including "Annabel Lee", "Eulalie", and "Ulalume".

Major themes
 Death of a beautiful woman (see also "Annabel Lee", "Eulalie", "The Raven", "Ulalume"; in Poe's short stories, see also "Ligeia", Berenice", "Eleonora", "Morella").

Publication history
The poem was first published as part of an early collection in 1831 under the title "A Pæan". This early version was only 11 quatrains and the lines were spoken by a bereaved husband. The name "Lenore" was not included; it was not added until it was published as "Lenore" in February 1843 in The Pioneer, a periodical published by the poet and critic James Russell Lowell. Poe was paid $10 for this publication. The poem had many revisions in Poe's lifetime. Its final form was published in the August 16, 1845, issue of the Broadway Journal while Poe was its editor.

The original version of the poem is so dissimilar from "Lenore" that it is often considered an entirely different poem. Both are usually collected separately in anthologies.

Lenore in other works
 A character by the name of Lenore, thought to be a deceased wife, is central to Poe's poem "The Raven" (1845).
 Roman Dirge made a comic book inspired by the poem, involving the comedic misadventures of Lenore, the Cute Little Dead Girl.
 Hikaru Utada's "Kremlin Dusk" makes a reference to Lenore, as well as other elements of Poe's works and even mentions Poe himself.
Lenore features as one of the main characters of Shipwrecked's "Edgar Allan Poe's Murder Mystery Dinner Party" (2016), where she is a corporeal ghost haunting Poe's home and acting as his roommate.

References

External links

 Full text at Baltimore Poe Society online
 Henry Sandham (illustrator). Lenore. Boston: Estes and Lauriat, 1886. Scanned color illustrated book, via Internet Archive.

1843 poems
Poetry by Edgar Allan Poe

Lenore (poem)


Futbolniy Klub Viktoriya Mykolaivka, ou simplesmente Viktoriya Mykolaivka, é um clube de futebol ucraniano da cidade de Mykolaivka, Bilopillia Raion fundado em 2015. As  cores do clube são o branco, azul e amarelo.

História
Fundado em 2015, o clube entrou em atividade disputando o Campeonato Amador.
Já no primeiro ano do clube, a equipe conseguiu dois vice-campeonatos regionais: Copa Sumy Oblast e Campeonato Sumy Oblast.

No ano seguinte, a equipe ficou mais uma vez com o vice-campeonato do Campeonato Sumy Oblast.

Na temporada 2017-2018, a equipe conquistou o seu primeiro título ao vencer o Campeonato Ucraniano de Futebol Amador, além de ficar com vice da Copa Ucraniana de Futebol Amador.

Na temporada 2018-2019, o clube não conquistou títulos, ficando apenas com o vice do Campeonato Amador (equivalente à Quarta Divisão Nacional).

Já na temporada 2019-2020, o clube conquistou o seu segundo título do Campeonato Ucraniano de Futebol Amador, ficando também como vice-campeonato da Copa Ucraniana de Futebol Amador.

Atualmente, o clube disputa a Druha Liha, que equivale a terceira divisão.

Títulos

Elenco 2022
Fonte: pfl.ua

Ligações externas

 Website oficial (em ucraniano)

Viktoria Mykolaivka
Clubes de futebol fundados em 2015

FC Viktoriya Mykolaivka


Espinar hace referencia a varios artículos:

Botánica
Formación vegetal en la que el espino es la especie dominante.

Lugares
Espinar (Puerto Rico)

En España
El Espinar, provincia de Segovia.
Garganta de El Espinar, véase Valle del río Moros
La Estación de El Espinar
Torneo Villa de El Espinar
El Espinar (Guadalajara)

Perú
Provincia de Espinar
Espinar de Tute, véase Distrito de Tuti.

Personas
Ramón Espinar
Ladislao Espinar
Rosita de Espinar o del Espinar
Joaquín Rodríguez Espinar

Espinar


Țărmul n-are sfârșit este un film românesc din 1962 regizat de Mircea Săucan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Marina Voica, Eugen Popiță.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1962 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1962
Filme regizate de Mircea Săucan

Țărmul n-are sfârșit


St. Anger şu anlamlara gelebilir:

 St. Anger (albüm)
 St. Anger (şarkı)

St. Anger


Luis Vargas Peña (f. 23. apríl 1907 (eða árið 1905, heimildir stangast á) - d. 19. mars 1994) var knattspyrnumaður og síðar lögfræðingur frá Paragvæ. Hann skoraði fyrsta HM-mark þjóðar sinnar á HM 1930.

Ævi og ferill
Vargas Peña fæddist í Asunción og gekk ungur til liðs við stórlið Olimpia. Hann var valinn í paragvæska landsliðið sem keppti í Copa America árið 1926. Þar skoraði hann mark í 5:1 tapleik gegn Síle.

Fjórum árum síðar var hann í liði Paragvæ sem tók þátt í fyrstu heimsmeistarakeppninni í knattspyrnu. Liðið lék tvo leiki. Fyrst steinlá það fyrir Bandaríkjamönnum, 3:0 en hafði svo betur gegn Belgum þar sem Vargas Peña skoraði eina markið.

Þegar hið svokallaða Chaco-stríð braust út milli Paragvæ og Bólivíu árið 1932 gekk Vargas Peña í herinn og varð stríðshetja. Að stríðinu loknu nam hann lögfræði og starfaði við það fag út starfsævina, m.a. sem forystumaður iðnrekenda. Hann lést árið 1994.

Heimildir

Paragvæskir knattspyrnumenn

Luis Vargas Peña


Aderus albofasciatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1922.

Distribuição geográfica
Habita na Península de Malaca.

Notas

Referências

albofasciatus
Coleópteros da Ásia
Coleópteros descritos em 1922
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus albofasciatus


أحمد داود أوغلو  (ولد في 26 فبراير 1959 -)، سياسي تركي وخبير في العلاقات الدولية وسفير ورئيس وزراء تركيا والرئيس الثاني لحزب العدالة والتنمية في الفترة ما بين 2014- 2016 خلفاً لأردوغان سابقاً، وقد خلفه بن علي يلدرم في رئاسة الحزب ورئاسة الحكومة. وعين في الحكومة الستين والواحدة والستين كوزير خارجية من قبل أردوغان. وعمل كمستشار في السياسة الخارجية لعبد الله غل وأردوغان في الفترة من عام 2003 إلى عام 2009. ودخل البرلمان التركي كنائب عن قونية وعضو في حزب العدالة والتنمية في فترة 2011 و2015. واستقال من منصب رئيس الوزراء في 22 مايو 2016.

اختير داود أوغلو كرئيس لحزب العدالة والتنمية في المؤتمر الاستثنائي الأول لحزب العدالة والتنمية خلفاً لأردوغان. وأصبح رئيس الوزراء خلفاً لأردوغان في 28 أغسطس 2014. وترتب عليه تعين أعضاء الحكومة الثانية والستين. وفي 6 سبتمبر حصل داود أوغلو على الثقة وبدأ مهامه. ولأن داود أوغلو لم يستطع تشكيل الحكومة في 45 يوماً بنائاً على انتخابات يونيو 2015 قرر رئيس الجمهورية إعادة الانتخابات التشريعية في نوفمبر 2015 وبقاء داود أوغلو رئيساً للحكومة المؤقتة. حقق حزب العدالة والتنمية نسبة 49.4% وهي أعلى نسبة في تاريخه واستطاع بها تشكيل الحكومة بمفرده. وبذلك أسس داود أوغلو الحكومة الرابعة والستين وحكومته الثالثة.

دعى داود أوغلو إلى مؤتمر استثنائي لحزب العدالة والتنمية في 5 مايو 2016 على خلفية توتر بينه وبين أردوغان وصرح أنه لم يكن يرغب في ترك الحكومة بعد ستة أشهر من المدة المحددة بأربعة سنوات في رئاسة الحكومة ولكنها الضرورة. وقد عرف الشعب بهذا القرار قبل يوم من خلال المؤتمر الذي عقد بينه وبين أردوغان. وقد صرح رئيس الجمهورية في مؤتمر صحفي في الثاني والعشرين من مايو 2016 أن مجلس الوزراء ورئيس الوزراء قد تقدموا باستقالتهم.

بدايته وحياته المهنية
ولد داود أوغلو في 26 فبراير 1959 في مقاطعة تاشكنت في قونية. واسم والده دُوران ووالدته ممنوونة.

تعليمه
بعدما أنهى دراسته الثانوية في ثانوية إسطنبول للذكور، أنهى دراسة العلوم السياسية والعلاقات الدولية في كلية بوغازتشي في 1983-84 ببرنامج رئيسي مزدوج (يتيح إمكانية دراسة قسمين). وقام بالماجستير في الإدارة العامة في نفس الجامعة أما الدكتوراه فكانت في العلوم السياسية والعلاقات الدولية.

التسعينيات
بدأ داود أوغلو بالعمل كمدرس مساعد في الجامعة الإسلامية العالمية بماليزيا عام 1990. وأنشئ قسم العلوم السياسية في الجامعة. وعمل كرئيس لهذا القسم حتى عام 1993. وأصبح مدرساً في عام 1993. وفي الفترة من عام 1995 إلى 1999 عمل في قسم العلاقات الدولية في جامعة مرمرة. وعمل ككاتب عمود صحفي في جريدة يني شفق من عام 1995 إلى 1999. وقد كتب داود أوغلو في هذه الفترة أكثر من 200 مقالة. كما قام بالتدريس في أكاديمية الحرب وأكاديمية القوات المسلحة في الفترة من 1998 إلى 2002 كعضو تدريس زائر.

أصبح داود أوغلو برفيسور بين 1999 و2004، وعمل كعضو مجلس إدارة جامعة بيلكنت وعضو مجلس الأعيان ورئيس قسم العلاقات الدولية، كما عمل كعضو هيئة تدريس زائر في جامعة مرمرة.

وزارة الخارجية 2009-2014
حصل داود أوغلو على لقب سفير في فترة رئاسة أحمد نجدت سيزر للجمهورية وعبد الله غل للحكومة بتاريخ 17 يناير 2003 ونشر في الجريدة الرسمية في اليوم التالي. عينه أردوغان رئيس الحكومة أنذاك وزيراً للخارجية في 1 مايو 2009 على الرغم من عدم ترشحه في مجلس النواب. دخل انتخابات مجلس الشعب 2011 ونجح فيها نائباً عن قونية واستمر في حكومة أردوغان الثالثة. وقد دخل قائمة فورين بوليسي لأول 100 مفكر عالمي في عام 2010 لكونه أحد العقليات التي حققت النهضة التركية على المستوى الخارجي.

العمق الاستراتيجي وسياسة تصفير المشاكل
ادعى السياسيون والأكاديميون انطلاقاً من مقالات داود أوغلو في جريدة يني شفق وكتابه العمق الإستراتيجي أن داود أوغلو يتبع سياسة العثمانية الجديدة في السياسة الخارجية وهي التي تعتمد على إنشاء علاقات قريبة مع الدولة التي كانت تحت حكم الدولة العثمانية.

أشار داود أوغلو في أحد لقائاته عن سياسة تصفير المشاكل. وقال أنه من الممكن إنشاء سياسة بلا مشاكل إذا احترمت العناصر الأخرى قيمتنا. ولكن هذا لا يعني أننا سنظل صامتين على إثر علاقاتنا الجيدة مع الأحزاب الأخرى. وقد دخل هو ورجب طيب أردوغان قائمة فورين بوليسي لعام 2011 لأول 100 مفكر لعملهم على تحقيق حلمهم بأن تكون تركيا صاحبة دور جديد في العالم.

أنشئ داود أوغلو سياسته الخارجية على أربعة محاور رئيسية. أولها عدم تجزئة الأمن، ثانيها التحاور وثالثهم التضامن الاقتصادي ورابعهم التوافق الثقافي والاحترام المتبادل. وعبر داود أوغلو بأن هدف سياسته العمل على حل المشاكل بالحوار السلمي والعلاقات التعاونية بجانب تطوير مفهوم الثقافة بين العرقيات والمعتقدات المختلفة مع الاندماج مع الدول المختلفة.

التهجير الأرميني
نشر داود أوغلو مع أردوغان في الرابع والعشرين من إبريل 2014 منشوراً بتسعة لغات يعبرون فيه أن الأحداث التي وقعت أثناء التهجير الأرميني مؤلمة. وأعلنوا أنه يتوجب البحث في مسألة التهجير من قبل مؤرخين أرمن وأتراك وأجانب في عمل مشترك.

الاتحاد الأوروبي

أعلن داود أوغلو دعمه لتركيا لدخول الاتحاد الأوروبي على الرغم من حلمه بسياسة الوحدة الإسلامية. وقد أدار أجمان بغيش المحادثات مع الاتحاد الأوروبي حتى عام 2013. ويدير مولود تشاويش أوغلو المباحاثات منذ ذلك الحين. وقد قال داود أوغلو في مؤتمر الشراكة الواحد والخمسين الذي انعقد في مايو 2013 في بروكسل إن تركيا تسعى منذ 50 عاما إلى دخول الاتحاد الأوروبي وإن هذه المساعي ستستمر.

اليونان وقبرص
اتهم داود أوغلو الحكومة اليونانية بعدم احترام حقوق الأقلية التركية وبالأخص في تراقيا في عام 2012. بالإضافة إلى تأكيده على أن إلغاء اليونان لجنسية الأقلية ذات الأصل التركي مخالف لمعاهدة لوزان.

إسرائيل
تقابل داود أوغلو سراً في بروكسل مع وزير التجارة الإسرائيلي بنيامين بن إليعازر في 30 يونيو 2010، وقد أفاد داود أوغلو الذي ذكر تفاصيل اللقاء في البرلمان التركي أن اللقاء السري كان رغبة إسرائيلية لمعرفة المطالب التركية الأساسية بشكل واضح وصريح.

رئاسة الحكومة وحزب العدالة والتنمية
اختير داود أوغلو رئيساً لحزب العدالة والتنمية في المؤتمر الاستثنائي الأول للحزب في 27 أغسطس 2014، وسلمه أردوغان رئاسة الحكومة في اليوم التالي لاختياره. وتعين على داود أوغلو تشكيل الحكومة الثانية والستين لتركيا. وأعلن داود أوغلو قائمة مجلس الوزراء في 29 أغسطس 2014. وحصلت حكومة داود أوغلو على الثقة في الاقتراع الذي حدث في البرلمان التركي بتاريخ 6 سبتمبر 2014 بموافقة 306 عضو ومعارضة 133 عضو.

بعد مرور 45 يوماً على الانتخابات التشريعية التركية يونيو 2015 ولم يستطع داود أوغلو تشكيل حكومة، قرر رئيس الجمهورية إعادة الانتخابات ورئاسة داود أوغلو للحكومة حتى الانتهاء من الانتخابات. بعد حصول حزب العدالة والتنمية على أعلى نسبة من الأصوات في تاريخه والتي بها يستطيع تشكيل الحكومة بمفرده، شكل داود أوغلو الحكومة الجديدة باعتباره رئيس حزب العدالة والتنمية.

استقالته
دعى داود أوغلو إلى مؤتمر استثنائي لحزب العدالة والتنمية في 5 مايو 2016 على خلفية توتر بينه وبين أردوغان وصرح أنه لم يكن يرغب في ترك الحكومة بعد ستة أشهر من المدة المحددة بأربعة سنوات في رئاسة الحكومة ولكنها الضرورة. وقد عرف الشعب بهذا القرار قبلها بيوم من خلال المؤتمر الذي عقد بينه وبين أردوغان. وقد صرح رئيس الجمهورية في مؤتمر صحفي في الثاني والعشرين من مايو 2016 أن مجلس الوزراء ورئيس الوزراء قد تقدموا باستقالتهم.

حزب ا لمستقبل
في 13 ديسمبر 2019 قام برفقة عدد من أعضاء حزب العدالة والتنمية السابقين بتأسيس حزب جديد اطلق عليه اسم حزب المستقبل (تركيا) وأبرز أهدافه معارضة تحويل شكل الحكم من نظام برلماني إلى نظام رئاسي ، وكان داود أوغلو من مؤسسي تحالف الطاولة السداسية المعارض لحكم حزب العدالة والتنمية رفقة حزب الشعب الجمهوري وحزب الخير و حزب السعادة و حزب الديمقراطية والتقدم و الحزب الديمقراطي ، كما أعلن أن السيد كليجدار اوغلو هو مرشح تحالف الطاولة السداسية لخوض انتخابات الرئاسة التركية في 14 مايو 2023

الحياة الشخصية
تزوج داود أوغلو من سارة داود أوغلو (وهي طبيبة أمراض النساء) منذ عام 1984. لديه ولد وثلاثة بنات. ويجيد الانجليزية والألمانية والعربية والملايوية.

مؤلفاته
ألف العديد من الكتب والمؤلفات في موضوع السياسة الخارجية وذلك باللغة التركية والإنجليزية، وقد تم ترجمة هذه الكتب والمؤلفات إلى عدة لغات منها اليابانية والبرتغالية والروسية والعربية والفارسية والألبانية.
 Alternative Paradigms: The Impact of Islamic and Western Weltanschauungs on Political Theory
 The Civilizational Transformation ve The Muslim World
 "Küresel Bunalım". Küre, 2002.
 "Osmanlı Medeniyeti: Siyaset İktisat Sanat". Klasik, 2005
 "Teoriden Pratiğe:Türk Dış Politikası Üzerine Konuşmalar". Küre Yayınları, 2013
 العمق الاستراتيجي.
 الأزمة العالمية.
 حضارات ومدن.

مقالات ذات صلة
 حكومة أحمد داود أوغلو

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس الجامعة الإسلامية العالمية
أعضاء هيئة تدريس جامعة بيكنت
أعضاء هيئة تدريس جامعة مرمرة
أكاديميون أتراك
باحثون في العلاقات الدولية
خريجو جامعة بوغازجي
رؤساء وزراء تركيا
رؤساء وزراء تركيا القرن 21
سفراء تركيا
سياسيو حزب العدالة والتنمية (تركيا)
علماء سياسة أتراك
قادة أحزاب سياسية في تركيا
كتاب غير روائيين أتراك
مسلمون سنة أتراك
مواليد 1378 هـ
مواليد 1959
مؤسسو أحزاب سياسية تركية
وزراء خارجية تركيا

أحمد داود أوغلو


Marko Alerić (Zagreb, 1970.). hrvatski jezikoslovac

Životopis
Rodio se u Zagrebu 1970. Diplomirao je na studiju kroatistike Filozofskoga fakulteta u Zagrebu, a zatim magistrirao i doktorirao na istome fakultetu iz znanstvenoga polja filologije, grane kroatistike. Zaposlen je na Odsjeku za kroatistiku Filozofskoga fakulteta kao docent, a predavanja i seminare osim na Filozofskome fakultetu održavao je ili održava i na Učiteljskome fakultetu, Prirodoslovno-matematičkome fakultetu, Katoličkome bogoslovnom fakultetu, Akademiji dramskih umjetnosti u Zagrebu i Hrvatskim studijima. Sudjelovao je na mnogim međunarodnim znanstvenim skupovima, održao više javnih predavanja, objavio znanstvene radove iz područja jezikoslovlja. Hrvatskim jezikom u poslovnom komuniciranju bavi se više od deset godina. Za to je vrijeme održao brojna predavanja i edukacije. Stalni je stručni suradnik obrazovnoga, znanstvenoga i kontakt-programa Hrvatske radiotelevizije. Stalni je stručni suradnik u emisiji Radio Sljemena "Hrvatski naš svagdašnji".

Djela
Napisao više djela, od kojih se ističu:
 Hrvatski u upotrebi

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski jezikoslovci

Marko Alerić


Stag es un álbum de estudio de Melvins, lanzado en 1996 con la discográfica Atlantic Records.

La repetitiva introducción de sitar en el tema apertura del álbum es un claro exponente de que Stag no es parecido al material que Melvins venía registrado hasta ese momento. Tiene un énfasis muy fuerte y sonoro donde se nota que claramente la banda experimento los posibles estudios y efectos que finalmente se plasmaron de forma impresionante en el álbum. Es un sonido enorme, épico y muy variado, una clara muestra de para donde se inclinaba la banda en los últimos años.

Stag marca el final de Melvins con la importante compañía Atlantic Records, después de tres grandes discos llenos de pura expresión musical.

Lista de canciones

Personal
 The Melvins - intérprete, Producción
 King Buzzo -  Guitarra, voz, toda la instrumentación en track 2, moog en track 9, bajo en track 11, batería en track 12.
 Mark D - batería, toda la instrumentación en track 4, moog en track 9, guitarra baritona & piano en track 13, Guitar en tracks 1, 3, 5-7, 11-13.
 Dale C - batería, Percusión, Sitar en track 1, Guitarra en tracks 1 & 11, bongos en track 7, moog en track 9 y toda la instrumentación del track 16.
 Dirty Walt - Trombón valvular en track 3.
 Mac Mann - órgano y piano en track 3.
 GGGarth - ingeniero de sonido, Productor, voz en track 7
 Dr. Beat - moog en track 9.
 Bill Bartell - Guitarra en track 11.
 Mackie Osborne - Illustración y diseño, batería en track 12.
 Joe Barresi - ingeniero de sonido, Productor.
 Alex Newport - ingeniero de sonido, Productor.
 Chris Kozlowski - ingeniero de sonido, Productor.
 Stephen Marcussen - Mastering.
 Ron Boustead - Mastering.
 David Lefkowitz - Administración & Fan club

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de Atlantic Records
Álbumes de 1994
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés

Stag (álbum de The Melvins)