Lorenzo Insigne (Nápoles, 4 de junio de 1991) es un futbolista italiano que juega de delantero en el Toronto F. C. de la MLS de Canadá y es internacional con la .

Comenzó su carrera profesional con el Napoli en 2009, haciendo su debut en la Serie A en 2010, pero luego fue enviado en temporadas consecutivas al Cavese, al Foggia y al Pescara, antes de regresar a Napoli en 2012. Desde su regreso al equipo partenopeo, ha logrado dos Copas Italia y una Supercopa de Italia.

Es capaz de jugar en cualquier lugar de la zona de ataque, pero generalmente se despliega como extremo izquierdo. Es conocido en particular por su creatividad, velocidad y capacidad técnica, así como por su precisión en los tiros libres.

Ha representado al equipo nacional de Italia sub-21, con el que ganó una medalla de subcampeón en el Campeonato de Europa Sub-21 de la UEFA 2013. Hizo su debut para el equipo adulto en septiembre de 2012 y ha representado a Italia en la Copa Mundial de la FIFA 2014, en la UEFA Euro 2016 y en la UEFA Euro 2020, de la que se coronó campeón.

Biografía

Lorenzo Insigne es de Frattamaggiore, municipio en la Ciudad metropolitana de Nápoles, y es el hermano mayor del también futbolista Roberto Insigne. El 31 de diciembre de 2012 se casó con Genoveffa Darone, de la que el 4 de abril de 2013 tuvo su primer hijo, Carmine, y el 13 de marzo de 2015 su segundo hijo, Christian.

Trayectoria
Formado en las categorías inferiores del Napoli, debutó con el primer equipo en la Serie A el 24 de enero de 2010, en el partido de visitante ante el Livorno, sustituyendo a Germán Denis en los minutos finales. El 11 de febrero fue cedido a préstamo a la Cavese de la Lega Pro Prima Divisione, donde totalizó 10 presencias. La temporada siguiente fue cedido al Foggia del técnico checo Zdeněk Zeman, jugando 33 partidos y marcando 19 tantos. En 2011 fue cedido al Pescara, siendo entrenado otra vez por Zeman; durante la temporada destacó y con sus 37 presencias y 18 goles contribuyó al ascenso del club de los Abruzos a la Serie A.

En 2012 volvió al Napoli y alargó el contrato hasta 2017. Su segundo debut con la camiseta napolitana se produjo en la primera fecha de la temporada, en el Estadio Renzo Barbera contra el Palermo (3-0 para el Napoli), empezando como titular por primera vez en la máxima división. El 16 de septiembre marcó su primer gol con la camiseta azzurra  en el Estadio San Paolo ante el Parma (3-1). Después de cuatro días, debutó en la Liga Europea, disputando de titular el partido contra el AIK sueco (4-0).

El 13 de enero de 2013, en el partido de local frente al Palermo, finalizado con el resultado de 3-0 a favor de los napolitanos, marcó su cuarto gol en la liga y jugó los últimos seis minutos junto a su hermano Roberto, que debutaba en la Serie A; la última vez que dos hermanos jugaron en el Napoli en un mismo encuentro había ocurrido 75 años atrás: en esa ocasión, el 16 de mayo de 1937, fueron los oriundos Ítalo-argentinos Antonio y Nicola Ferrara. El 27 de enero le fue entregado el Premio como mejor futbolista de la temporada anterior de Serie B, durante la ceremonia del Gran Galà del calcio AIC, ex aequo con sus excompañeros del Pescara Ciro Immobile y Marco Verratti. Concluyó la temporada con 5 goles y 7 asistencias en 37 partidos de liga, 1 de Copa Italia y 5 de Liga Europea.

El 26 de agosto de 2013 firmó la renovación de su contrato con el conjunto partenopeo hasta 2018. El 18 de septiembre debutó en la Liga de Campeones de la UEFA, en el partido de local contra el Borussia Dortmund, dándole la victoria al Napoli (2-1) con su primer gol en las copas continentales. El 12 de enero de 2014 marcó su primer gol de la temporada en la liga contra el Verona (3-0). El 27 de febrero, gracias al gol en el partido de vuelta de los dieciseisavos de final de Liga Europea contra el Swansea (3-1 para los azzurri), fue decisivo en la clasificación para la siguiente ronda.

Insigne acumuló anotaciones en todas las competiciones en las que participaba, convirtiéndose en el segundo futbolista en marcar en Serie A, Champions, Liga Europea y Copa Italia en la misma temporada, después de Antonio Di Natale. El 13 de abril vistió el brazalete de capitán por primera vez. El 13 de mayo siguiente, el futbolista de Frattamaggiore se coronó campeón de la Copa Italia, marcando un doblete en la final contra la Fiorentina en el Estadio Olímpico de Roma; además, junto a otros seis jugadores, entre los cuales su compañero José Callejón, fue el goleador del torneo.

El 4 de noviembre de 2014 el Napoli renovó hasta 2019 al delantero. El 9 de noviembre, durante el partido de liga ante la Fiorentina, sufre una rotura del ligamento cruzado anterior en la rodilla derecha y estará alrededor de seis meses de baja. Volvió a jugar el 4 de abril de 2015, ingresando en los minutos finales del partido contra la Roma, y volvió a marcar el 26 de abril siguiente, ante la Sampdoria.

El 26 de septiembre de 2015 alcanzó las 100 presencias en la Serie A con el Napoli, en el partido contra la Juventus de Turín en el San Paolo finalizado 2 a 1 para los napolitanos. El 4 de octubre siguiente realizó su primer doblete en la Serie A contra el AC Milan en San Siro (4 a 0 a favor del Napoli). El 10 de diciembre marcó su primer gol en la Liga Europea contra el Legia de Varsovia polaco (partido finalizado 5 a 2 para los azzurri).

Las actuaciones prolíficas de Insigne incluso llevaron a comparaciones con la exleyenda napolitana Diego Maradona.

En abril de 2017 anotó su tercer doblete en cuatro apariciones con el Napoli para llevar su cuenta a 14 goles en la temporada de la Serie A, superando su mejor marca personal anterior en una sola campaña. El 14 de octubre de 2017, Insigne anotó su gol número 100 en su carrera en una victoria por 1-0 sobre la Roma en la Serie A.

Después de la salida de Marek Hamšík del club en febrero de 2019, Insigne se convirtió en el capitán oficial del Nápoles.

El 8 de enero de 2022 se confirmó su marcha del club una vez expirara su contrato al finalizar la temporada para jugar en la Major League Soccer con el Toronto F. C.

Selección nacional
Con la  disputó 5 partidos, marcando un gol contra . El 6 de octubre de 2011 debutó en la , marcando dos goles ante . Con la  ha sido internacional en 54 ocasiones y ha marcado 10 goles. Debutó el 11 de septiembre de 2012, en un encuentro ante la selección de  que finalizó con marcador de 2-0 a favor de los italianos. El 13 de mayo de 2014 el entrenador de la selección italiana, Cesare Prandelli, lo incluyó en la nómina preliminar de 30 jugadores convocados para la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Fue confirmado en la lista definitiva de 23 jugadores el 1 de junio.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Eurocopas

Estilo de juego

Apodado "Lorenzo Il Magnifico", es un extremo izquierdo, pequeño, diestro, hábil y rápido, con talento para el gol, que generalmente se despliega por la izquierda en un 4–3–3 o en un 4–2–3–1 en la formación, lo que le permite cortar dentro y rizar tiros en la portería con su pie más fuerte, el típico tiro denominado en Nápoles "o'tiragir". Aunque su papel preferido es en el flanco izquierdo, es un delantero trabajador y versátil tácticamente, capaz de jugar en cualquier Posición ofensiva a ambos lados de la cancha, o incluso a través del centro.

El bajo centro de gravedad resultante de Insigne, combinado con su creatividad, pies rápidos y habilidad técnica, lo hacen extremadamente rápido y ágil en posesión, y le dan un excelente equilibrio y control de la pelota, lo que, junto con su talento hace que su movimiento sea inteligente, acompañado de la velocidad y las habilidades de driblar que le permiten vencer a los oponentes y crear espacios para su equipo en áreas de ataque.

Considerado como uno de los prospectos más prometedores de Italia en su juventud, debido a sus atributos, habilidad, ritmo y pequeña estatura, su ex compañero de equipo en Nápoles y el capitán de Macedonia Goran Pandev, entre otros se han referido a él como el "Messi italiano".

Después de marcar un gol, Insigne a menudo celebra haciendo un gesto de "corazón" con las manos.

Estadísticas

Clubes

 Actualizado de acuerdo al último partido jugado el 21 de octubre de 2023.

Fuentes: Transfermarkt - ESPN Deportes - Soccerway.

Selecciones
 Actualizado de acuerdo al último partido jugado el 24 de marzo de 2022.

Fuentes: Trasfermarkt

Resumen estadístico

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

(*) Incluyendo la selección.

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos

 Ficha oficial de Lorenzo Insigne en SSC Napoli

 Ficha de Lorenzo Insigne en AIC.it

Nacidos en Nápoles
Deportistas de Nápoles
Delanteros de fútbol
Futbolistas del Società Sportiva Calcio Napoli en los años 2010
Futbolistas del Cavese 1919
Futbolistas del Calcio Foggia 1920
Futbolistas del Delfino Pescara 1936
Futbolistas de la Società Sportiva Calcio Napoli en los años 2020
Futbolistas del Toronto FC
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Italia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Italia
Futbolistas de Italia en la Copa Mundial de 2014
Futbolistas de Italia en la Eurocopa 2016
Futbolistas de Italia en la Eurocopa 2020
Hermanos futbolistas

Lorenzo Insigne


Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri (İngilizce: United States Armed Forces), ABD'nin bütün silahlı kuvvetlerinin birleşik olarak oluşturduğu yapıdır. ABD Ordusu ilk kez, yeni kurulan ulusu Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nda Büyük Britanya'ya karşı savunmak üzere 13 kurucu eyaletin oluşturduğu Kongre yönetimi sırasında kuruldu. Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri, ABD Deniz Piyadeleri ve ABD Deniz Kuvvetleri 1776'daki bağımsızlık bildirisinin açıklanacağı öngörüsüyle 1775'te oluşturuldu. Dünyadaki en büyük hava kuvvetlerinden birine sahip olmasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri 1947'ye kadar bağımsız bir komutanlık haline getirilmedi.

Kurulmasından itibaren ordu Amerikan tarihi'nde belirleyici bir rol oynadı. Zafer ile biten Berberi Savaşları (1.si 1801-1805; 2.si 1815) ve daha sonra Amerika'nın "İkinci Bağımsızlık Savaşı" olarak nitelenen 1812 Savaşından sonra bir ulusal birlik ve kimlik duygusu oluşmaya başladı. ABD'nin kurucu babaları olarak bilinen kurucuların sürekli silahlı bir güce sahip olmakla ilgili kuşkuları vardı ve resmi olarak II. Dünya Savaşı'nın başlamasına kadar bir barış zamanı ordusu kurulmadı.

ABD Başkanı, ordunun uyumlu çalışmasında rol alan ABD Savunma Bakanı, Savunma Bakanlığı ve ABD Deniz Kuvvetleri ile beraber ordunun Başkomutanı olarak görev yapar. 9/11 saldırıları, Birleşik Devletler'e dönük olarak iç saldırılarla mücadele etmek için İç Güvenlik Bakanlığının kurulmasına neden olmuştur.

Ordu yaklaşık olarak yarısı aktif görevde diğer yarısı ise yedek olmak üzere yaklaşık olarak 3 milyon kişiden oluşmaktadır. Ordu insan gücünü gönüllülerden oluşan büyük bir havuzdan temin edebildiği için zorunlu askere çağırma ihtiyacı duymamaktadır. C-5 Galaxy, C-17 Globemaster III ve C-130 Hercules nakliye uçaklarından oluşan büyük filo ile yoğun koruma yetenekleri etkin biçimde kullanılan personelin çoğunluğu ordunun lojistik birimlerinde bulunmaktadır. Gerekli yakıtı güçlü havada ikmal tanker filosu sağlamaktadır. Ordunun 11 tane uçak gemisi diğer donanma unsurları ile beraber ABD'ye dünya çapında harekât olanağı sağlamaktadır.

Organizasyon
Tüm bireyleri Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetlerinin birer parçasıdır ve ABD Anayasası'na dayanarak başkomutan olarak görev yapan ABD Başkanı tarafından sivil iktidarın emrindedir. Sahil Güvenlik Komutanlığı dışındakiler Savunma Bakanlığına bağlıdır. Sahil Güvenlik Komutanlığı barış zamanında İç Güvenlik Bakanlığının emrinde iken savaş zamanında Donanma yoluyla Savunma Bakanlığı emrine girmektedir.

Askeri hareketi diplomasi ile uyumlu hale getirmek için Başkanın, Ulusal Güvenlik Danışmanının başkanlık ettiği Ulusal Güvenlik Kurulu adında bir danışma kurulu vardır. Başkanın altında Bakanlar Kurulu üyesi olan Savunma Bakanı bulunur. Hem Başkan hem de Savunma Bakanı, ABD Genelkurmay Başkanı ve Genelkurmay Başkan Yardımcısı tarafından yönetilen tüm kuvvet komutanlıklarını içine alan Genelkurmaydan tavsiyeler almaktadır.

Tarih

ABD'nin kuruluş öncesi ve kuruluş dönemi sürecinde, ordu için askerler eyaletlerin emrindeki eğitimsiz silahlı kişiler arasından sağlanıyordu. Konfederasyon Kongresi ilk kez bir kara ordusu kurulmasına karar verince bunun için eyaletlerdeki silahlı kişilerden yararlanıldı. Bu ordu, General George Washington komutasında, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nı kazandı ancak akabinde ordu dağıtıldı.

Ancak kısa bir süre sonra düzenli bir kara ve deniz kuvvetine ihtiyaç olduğu açığa çıktı. ABD Donanması Kongre 1794'te birkaç tane fırkateyn sipariş edince kurulmuş oldu ve bu arada bir de düzenli kara ordusu kuruldu ancak çok küçük ve büyük oranda savaş zamanı eyaletlerdeki silah kullanan kişilerin katkısına muhtaçtı.

Uluslaşmanın başlamasından Amerikan İç Savaşı'na kadar geçen sürede, Amerikan silahlı güçleri Osmanlı devletine kâğıt üzerinde bağlı olan Cezayirli Berberi Korsanlar ile savaştı ve kazandı; statükoyu bitiren 1812 Savaşı'nda İngilizlere karşı savaştı ve Meksika-Amerika Savaşında Meksikalıların  güneybatı topraklarının çoğunu ele geçirdi.

1861'de Amerika İç Savaşı'nın başlaması ile beraber, büyük miktarda silahlı kuvvet, ülkenin en iyi generallerinin çoğunluğu içlerinde olmak üzere, Amerika Konfedere Devletleri ordusunun safına katıldı ve iki ordu, 1865'te Kuzey Eyaletler Birliği'nin zaferi ile sonuçlanan ve 600.000'e yakın yaşama malolan uzun, kanlı bir savaşa girişti.

İç Savaş ve 1890'lar arasında geçen sürede, ordunun birimleri yeni yerleşimciler ülkenin içlerine doğru ilerledikçe Kızılderililere karşı savaştıysa da ordunun gevşek bir yapıya dönüşmesine izin verildi. Yüzyılın sonunda ABD hızlıca yeni bir dünya gücü oluyordu. Ordu, birçok Latin Amerika müdahalesinin yanı sıra, Küba Bağımsızlık Savaşı ve Filipin-Amerika Savaşı'nda savaştı ve Theodore Roosevelt, Amerikan gücünü dünyaya göstermek için Büyük Beyaz Filo'ya dünya turu yaptırdı. Ek olarak Ulusal Muhafızları kuran 1903 Milis Yasası yapıldı.

Savaş sonrası dönemde orduya verilen önem azaldı ancak II. Dünya Savaşı'na doğru gerilim arttıkça orduya tekrar çeki düzen verildi. Kuzey Afrika'yı, İtalya'yı alan ve D-Day günü Fransa'ya çıkarma yapan birliklerin büyük çoğunluğu ABD Kara Kuvvetleri birliklerinden oluşuyordu ve Pasifik Cephesi (II. Dünya Savaşı)'nde de Japonya'ya ve müttefiklerine karşı yoğun bir biçimde ABD Donanması, Deniz Piyadeleri ve kara kuvvetleri birlikleri kullanıldı.

II. Dünya Savaşı'nın sonu ve ABD ve NATO müttefikleri ile Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı üyeleri arasında büyük ancak sonuç olarak şiddet içermeyen bir mücadele  olan Soğuk Savaş'ın başlangıcıydı. Yüz binlerce ABD askeri asla yaşanmayacak bir çatışma beklentisi ile Avrupa'da konuşlandırıldı.

Ancak ABD kuvvetleri Vietnam Savaşı ve Kore Savaşı savaşlarına katıldı. Kore Savaşı'nda Güney Kore'ye karşı savaşan Kuzey Kore ve Çin'e karşı, Güney Kore ile birlikte hareket eden ABD ve BM kuvvetleri arasındaki savaş status quo ante ile sonuçlandı. Kuzey Vietnam ve Güney Vietnam ile ABD arasındaki savaş, ertesinde Kuzey Vietnam'ın Güney Vietnam'ı ele geçirmesine yol açan bir ateşkes antlaşması ile sona erdi.

Ayrıca bakınız

Kaynakça


Notting Hill este unul din districtele Londrei de vest (West London), localizat la nord de Kensington, dar în interiorul Districtului Kensington and Chelsea, precum și într-o parte a districtului Westminster. Notting Hill este cunoscut pentru înclinația sa cosmopolitană, găzduind carnavalul omonim, Notting Hill Carnival, și un târg în aer liber, Portobello Road Market.

Referințe

Legături externe

Districtele Kensington și Chelsea
Istoricul dictrictelor Kensington și Chelsea
Zone ale Londrei

Notting Hill


Arthur (titulada Arturo: millonario irresistible en Hispanoamérica) es una película de 2011 escrita por Peter Baynham y dirigida por Jason Winer. Es una nueva versión de la película homónima de 1981 (escrita y dirigida por Steve Gordon). Está protagonizada por Russell Brand, con Helen Mirren, Jennifer Garner, Greta Gerwig y Nick Nolte.

Elenco
Russell Brand como Arthur Bach.
Helen Mirren como Lillian Hobson.
Jennifer Garner como Susan Johnson.
Greta Gerwig como Naomi Quinn.
Luis Guzmán como Bitterman.
Nick Nolte como Burt Johnson.
Geraldine James como Vivienne Bach.
Evander Holyfield como él mismo.
Jennie Eisenhower como Alexis.
Christina Calph como Tiffany.
John Hodgman
Skai Jackson como Niña

Producción
En diciembre de 2008, Warner Bros. anunció que estaban desarrollando una nueva versión de la película de 1981 con Russell Brand. En febrero de 2009, se anunció que Peter Baynham, el escritor de Borat, estaba trabajando en un guion.

En marzo de 2010, se anunció que Jason Winer, más conocido por dirigir episodios de Modern Family, era elegido como director. Helen Mirren, quien había trabajado anteriormente con Brand en The Tempest (2010), se unió al elenco en abril. Greta Gerwig fue elegida como el interés amoroso de Arthur en mayo, con Nick Nolte y Jennifer Garner uniéndose al mes siguiente.

La ropa de Russell Brand fue inspirada por Lapo Elkann.

Referencias

Nuevas versiones de películas

Arthur (película de 2011)


Sloyd é um sistema educacional baseado em artesanato iniciado por Uno Cygnaeus na Finlândia em 1865. O termo deriva de sueco slöjd, que significa trabalho manual, especialmente quando se trata de fazer objetos de madeira, papel, metal ou tecido.

No sistema Sloyd, os alunos aprendem serralheria, técnicas de fabricação, como escolher peças de madeira na floresta, quais cuidados tomar ao trabalhar com materiais e, finalmente, a necessidade de colaborar para realizar tarefas. O objeto fabricado não é o foco, a ação de fabricação é formativa e serve para desenvolver o caráter do aluno, estimulando suas qualidades de colaboração, pragmatismo e criatividade. O propósito educacional de Sloyd era formativo, pois se pensava que os benefícios do artesanato na educação geral construíam o caráter da criança, incentivando o comportamento moral, maior inteligência e diligência.

Este sistema educacional foi refinado e promovido em todo o mundo, tendo sido adotado, por exemplo, nos Estados Unidos até o início do Século XX. Além dos Estados Unidos, alguns dos países em que o sloyd foi introduzido com sucesso foram Reino Unido, Japão, Brasil, Argentina, Cuba e muitos outros. Ainda é ensinado como disciplina obrigatória nas escolas finlandesas, dinamarquesas, suecas e norueguesas.

Palavras, frases e expressões em sueco
Pedagogia
Técnicas artísticas
História da educação

Sloyd


Franklin Farrell III (* 23. März 1908 in Ansonia, Connecticut; † 2. Juli 2003 in North Branford, Connecticut) war ein US-amerikanischer Eishockeytorwart und im Jahr 1932 Olympiateilnehmer.

Karriere
Franklin Farrell besuchte vier Jahre lang die Yale University, für deren Eishockeymannschaft er parallel vier Jahre lang spielte. Anschließend spielte der Torwart Amateur-Eishockey für den St. Nicholas Hockey Club, ehe er das Familienunternehmen übernahm.

International
Für die USA nahm Farrell an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1932 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Vereinigte Staaten)
Eishockeytorwart (Yale Bulldogs)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
US-Amerikaner
Geboren 1908
Gestorben 2003
Mann

Franklin Farrell


Dennis the Menace is an American sitcom based on the Hank Ketcham comic strip of the same name. It preceded The Ed Sullivan Show on Sunday evenings on CBS from October 4, 1959 to July 7, 1963. The series stars Jay North as Dennis Mitchell; Herbert Anderson as his father, Henry; Gloria Henry as his mother, Alice; Joseph Kearns as George Wilson; Gale Gordon as George's brother, John Wilson; Sylvia Field as George's wife, Martha Wilson; and Sara Seegar as John's wife, Eloise Wilson.

Originally sponsored by Kellogg's cereals and Best Foods (Skippy peanut butter), the series was produced by Dariell Productions and Screen Gems.

Plot
The show follows the Mitchell family – Henry, Alice, and their only child, Dennis, an energetic, trouble-prone, mischievous, but well-meaning boy, who often tangles first with his peace-and-quiet-loving neighbor, George Wilson, a retired salesman, and later with George's brother John, a writer. Dennis is basically a good, well-intentioned boy who always tries to help people, but winds up making situations worse. Mr. Wilson has a love-hate relationship toward Dennis who did not realize the aggravation that he would cause. He called Mr. Wilson his "best friend" or "Good Ol' Mr. Wilson".

History

With CBS seeking to replace the hit show it had lost when it allowed Leave It to Beaver to migrate to ABC, a pilot episode titled "Dennis Goes to the Movies" was filmed in late 1958.

In early 1959, CBS consented to air the program at 7:30 pm EST on Sunday evenings after Lassie. After viewing these episodes, CBS determined that Dennis' antics had to be toned down lest his actions would encourage children watching the show to imitate Dennis.

On February 17, 1962, after filming the show's 100th episode, Joseph Kearns died of a cerebral hemorrhage. In a 2010 interview, actress Gloria Henry revealed Kearns followed a strict six-week Metrecal diet that may have contributed to his death. The following two episodes were filmed without the character of Mr. Wilson.

Gale Gordon joined the cast for the last six episodes of the season as Mr. Wilson's brother John. It was explained that John was staying as a guest while George was settling an estate. Sylvia Field, who played Martha Wilson, was let go at the end of the season. In the fourth and final season, John Wilson purchased the house from his brother, although where George and Martha had moved was never explained. He was joined by his wife Eloise, played by Sara Seegar. Final references to George and Martha Wilson were made early in the fourth season, although they were not mentioned by name after the first episode. George Wilson was referred to as "the other Mr. Wilson" in the second episode, and John Wilson says in the seventh episode that he bought the house from his brother. After that, the original Wilsons were never mentioned again.

By the end of the show's fourth season, Jay North was nearly 12 years old and was outgrowing the antics associated with his character. CBS canceled Dennis the Menace in early 1963.

Syndication
In 1963, NBC began airing reruns of the series on Saturday mornings for two seasons – the show entered syndication in 1965. It has run consistently on local stations over subsequent years. On July 1, 1985, the Nickelodeon cable network began airing the series, and continued until October 22, 1994, after Nick Jr. It also aired on TV Land from 2002 to 2003. On January 3, 2011, Dennis the Menace began airing on Antenna TV.

The show was exported to the United Kingdom and shown on the ITV network, with 103 episodes airing in the London region between 1960 and 1966.  To avoid confusion with the British comic character, the series was known in the UK as Just Dennis.

Cast

Main characters
 Dennis Mitchell (Jay North) is the series protagonist (146 episodes, 1959–63).
 Henry Mitchell (Herbert Anderson) is Dennis' father and Alice's husband (144 episodes, 1959–63).
 Alice Mitchell (Gloria Henry) is Henry Mitchell's wife and Dennis' mother (145 episodes, 1959–63).
 Mr. George Wilson (Joseph Kearns) is the Mitchells' neighbor; he is often exasperated with Dennis' antics, though is proud that Dennis considers him his best friend. George has a Cairn terrier named Fremont. Kearns appeared in 101 episodes from 1959 to 1962; his last work was aired posthumously in the episode "The Man Next Door" on May 6, 1962.
 Mrs. Martha Wilson (Sylvia Field) is George Wilson's wife, a loving, grandmotherly type neighbor who enjoys Dennis' company. The Wilsons had no children. Martha Wilson was written out of the series after Joseph Kearns' death (90 episodes, 1959–62).
 Margaret Wade (Jeannie Russell) is a snooty but good girl with a crush on Dennis (38 episodes, 1959–63).
 Tommy Anderson (Billy Booth) is Dennis' closest friend (111 episodes, 1959–63).
 Mr. John Wilson (Gale Gordon) is George Wilson's brother. Gordon's first episode is "John Wilson's Cushion" on May 27, 1962. Gordon appeared in 43 episodes in 1962 and 1963.
 Eloise Wilson (Sara Seegar) is John Wilson's wife (36 episodes, 1962–63).

Recurring characters
 Seymour Williams (Robert John Pittman) is Dennis' friend (31 episodes, 1961–63).
 The Bradys – Johnny is Dennis' nemesis, the neighborhood braggart, played by Gregory Irvin; Laurence Haddon was cast as Johnny's father Charles Brady.
 Sergeant Harold Mooney (George Cisar) is a policeman (31 episodes, 1960–1963). In some episodes, Mooney's first name was Ralph.
 Mrs. Lucy Elkins (Irene Tedrow) is a Mitchell neighbor (26 episodes) and an avowed enemy of both George and John Wilson.
 Mr. Otis Quigley (Willard Waterman) is the grocer (14 episodes).
 Miss Esther Cathcart (Mary Wickes) is a spinster who chases every single man in sight (10 episodes, 1959–62).
 Mr. Krinkie (Charles Seel) is the newspaper editor (nine episodes, 1960–63).
 Grandma Mitchell (Kathleen Mulqueen) is Henry's mother, who stayed with the Mitchells during the second season while Alice was away taking care of her father. Mulqueen joined the cast for eight episodes while Gloria Henry was on maternity leave.
 Joey McDonald (Gil Smith) is Dennis' friend (eight episodes, 1959–60).
 Mrs. Schooner (Lillian Culver) is a local socialite, volunteer, and outdoor enthusiast (seven episodes, 1960–63).
 Mr. Lawrence Finch (Charles Lane) is the drugstore owner (six episodes, 1960–62).
 Stewart (Ron Howard) is Dennis' friend (six episodes, 1959–60). Howard left to join the cast of The Andy Griffith Show.
 Mr. Dorfman (Robert B. Williams) is a postman (five episodes, 1959–60).
 Mrs. Dorothy Holland (Helen Kleeb) is a Mitchell neighbor and Mrs. Elkins' friend. Kleeb appeared in five episodes from 1959 to 1962, three as Mrs. Holland.
 Mr. Merrivale (Will Wright) is a nurseryman who is considered a shady businessman by most of the neighborhood (four episodes, 1959–61).
 Uncle Ned Matthews (Edward Everett Horton) is George and John Wilson's uncle (three episodes, 1962–63).
 Opie Swanson (Dub Taylor) is an electrician (three episodes, 1960).
 Buzz (Chubby Johnson) is the neighborhood handyman (three episodes, 1961–62).
 Foster A. Steward (Ned Wever) is the Chief of Police (two episodes, 1960).

Episodes

Reception

Home media
Shout! Factory has released all four seasons on DVD in Region 1. On August 7, 2012, Shout! Factory released a 20-episode best-of set Dennis the Menace – 20 Timeless Episodes.

See also

Dennis the Menace (film)

References

External links

1959 American television series debuts
1963 American television series endings
1950s American sitcoms
1960s American sitcoms
Black-and-white American television shows
CBS original programming
Dennis the Menace (U.S. comics) television series
English-language television shows
Television series about children
Television series about families
Television shows set in Kansas
Television shows based on comic strips
Television series by Sony Pictures Television
Television series by Screen Gems

Dennis the Menace (1959 TV series)


أم الصمعة هي إحدى قرى معتمدية سوق الأحد من ولاية قبلي. وتقع على الطريق الرابطة بين قبلي وتوزر.

قرى ولاية قبلي

أم الصمعة


Siberia Country Club es el primer álbum como solista de Richard Coleman. En la presentación del disco Coleman dijo que el disco está dedicado a Gustavo Cerati quien participa en una de las canciones.

Canciones
Todas las canciones escritas y compuestas por Coleman, excepto donde esta anotado.

 Turbio Elixir
 Normal
 Hamacándote
 Casa de Papel
 Es Tres (Coleman/Butrón)
 Escarabajo (Butrón)
 Jamás
 Jardines Líquidos
 Memoria
 "Cosas"
 Veneno

Personal
Richard Coleman: Voces, Guitarras, Efectos, Teclados, Programación.
Daniel Castro: Bajos.
Jorge Araujo: Batería
Ulises Butrón: Guitarra en 03, 04, 05 y 06, Teclados en 03.
Gustavo Cerati: Guitarras y Efectos en 02.
Gonzalo Córdoba: Guitarra en 05.
Bodie Datino: Sintetizadores en 05.
Sebastián Escofet: Mística.
Tweety González: Sintetizadores en 01, 03, 04, 05, 06, 09, 11 y Piano Rhodes en 06.
Hernán Reinaudo: Guitarra Española en 11.

Referencias

Siberia
Álbumes de 2011
Álbumes de rock en español

Siberia Country Club


An Gastrochilus xuanenensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zhan Huo Tsi. An Gastrochilus xuanenensis in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus xuanenensis


Martin Coleman, Jr. (n. Ballinhassig, County Cork, 15 de febrero de 1987) es un deportista irlandés de hurling, e hijo de Martin Coleman, quien también practicó profesionalmente dicho deporte. Actualmente se desempeña como hurler en la posición de guardameta en el club local Ballinhassig GAA (del que ha sido capitán del equipo), mientras que su debut lo realizó en el equipo senior inter-condados Cork GAA el año 2008.

Referencias

Jugadores de hurling de Irlanda
Jugadores de Ballinhassig GAA
Jugadores de Cork GAA

Martin Coleman Jr.


هنا قائمة بالبطولات الأسترالاسية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1913:

فردي الرجال

 إنري باركر هزم  هاري باركر 2-6 6-1 6-3 6-2

مراجع

أحداث نوفمبر 1913 الرياضية
البطولات الأسترالاسية حسب السنة
رياضة أسترالية في 1913
رياضة نيوزيلندية في 1913
كرة المضرب في 1913
كرة مضرب أسترالية في 1913

البطولات الأسترالاسية 1913 (كرة مضرب)


අමුණ යනු කෙත්වලට හෝ වැවක‍ට දිය හරවා යැවීම  සඳහා ගලායන ජල මාර්ග හරස්කර බඳින උසින් අඩු වේලි වර්ගයකි. ජල මාර්ගයේ ජලය අධික අවස්ථාවලදී අමුණට උඩින් වතුර කලා යයි. විශේෂයෙන් වී ගොවිතැනේදී අමුණකින් ලැබෙන සේවය අතිමහත්ය. ජලාශයකදී මෙන් විශාල ජල සංචිතයක් රඳවාගැනීම අමුණකින් සිදු නොකෙරේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති විශාල අමුණු
 රිදීබැඳිඇල අමුණ - පැරණි (දැදුරු ඹය හරස්කර), මහසෙන් රජ
 රිදීබැඳිඇල අමුණ - නව (දැදුරු ඹය හරස්කර),
 මිණිපේ අමුණ - IIවන අග්බො රජ

ශ්‍රී ලංකාවේ වාරිමාර්ග
අමුණු

අමුණු


කඩුල්ල මුවා කිරීමේ(lbw) වරද යනු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ පිතිකරැ  දැවි යා හැකි එක් ආකාරයකි.මෙම නීතියේ පදනම වනුයේ පන්දු රකින කණ්ඩායම විසින් කරන ලද ඉල්ලීමකට අනුව විනිසුරු විසින් පන්දුව කඩුල්ලේ වදී නම් හා පිතිකරුගේ පිත්ත හැර වෙන කිසිවක් මගින් එයට බධා කලේ නම් පිතිකරු කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස සංඥා කිරීමයි.පදනම එසේ වුවද විනිසුරුගේ මෙම තීරණය මිනුම් දඬු කිහිපයක් මත රඳා පවතී.මේ හේතුවෙන්ම කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතිය බොහෝ සාමාන්‍ය ජනයා විසින් වරදවා වටහා ගෙන ඇත.
එහි සංකිර්ණත්වය සහ එමගින් ක්‍රීඩාවට සිදුවන බලපෑම හේතු කොට ගෙන මෙම නීතිය ප්‍රේක්ෂකයින්,පරිපාලකයින් සහ විස්තර විචාරකයින් අතර මත භේදයට තුඩු දි තිබේ.1774 දී ප්‍රථම හඳුන්වා දීමෙන් පසු එහි වචන ස්වරූපය නිතර වෙනස් වීම් වලට ලක් වුනි.ජෙරාල්ඩ් බ්‍රොඩ්‍රිබ්බ් විසින් සිදු කරන ලද ක්‍රිකට් නීති පිලිබඳ පර්‍රක්ෂණයේදී ඔහු විසින් මෙසේ සඳහන් කර ඇත. "කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවීම තරම් වෙන කිසිදු දැවී යාමක් විවාදයට ලක් වී නොමැත.එය හඳුන්වා දුන් මුල් යුගයේ සිට එය ගටලු මතු කර ඈත".පිතිකරුවන් විසින් තම පාද යොදා ගනිමින් පන්දුව කඩුල්ලේ වැදීම වැලක්වීම ආරම්භ කල අවස්ථාවේ මෙම නීතිය පැන නගින ලදී.පිතිකරුවන් තම පා ආවරණ යොදා ගනිමින්කඩුල්ල ආවරණය කිරිමේ ක්‍රියා කලාපය 19 වන ශත වර්ෂයේ අග භාගය වන විට වර්ධනය වු අතර අවසානයේ පිතිකරුවන් එහි අති දක්ෂයින් විය. පසුව මෙම උපක්‍රමය ඍණාත්මක හා පන්දු යවන්නන්ට අසාධාරණයක් සිදු කරන බව හදුනා ගත් නිසා පිතිකරුවන්ට එසේ කිරීම අපහසු වන පරිදි විවිධ විකල්ප නීතියට හඳුන්වා දෙන ලදී.වසර ගණනාවක් මුළුල්ලේ ප්‍රතිසංස්කාරකයින් විසින් මෙම නීතියෙහි වචන ස්වරූපය තව දුරටත් වෙනස් වීම් වලට පොලඹවන ලදී.1950-1960 දශකයේදි බොහෝ විචාරකයින් කරුණු ගෙන හැර දක්වමින් කියා සිටියේ නීතියේ සිදුවූ මෙම වෙනස්කම් තුලින් ක්‍රීඩාව කෙරෙහි ප්‍රේක්ෂකයගේ සිත් ඇද ගන්නා සුලු බව අඩු වන බවයි. මේ හේතුවෙන් මෙම නීතියේ වැඩි දියුණුව සඳහා යෝජනා ඉදිරිපත් වු අතර පිතිකරුවෙකු කඩුල්ල මුවා කිරිමේ වරදට හසුව දැවී යාම තීරණය කිරිමේ මිනුමට විවිධ මිනුම් එකතු කිරිම සහ ඉවත් කිරිම සිදු වුනි.

කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යමේ නීතිය ප්‍රථම වරට හඳුන්වා දීමේ සිට මේ දක්වා සිදු වූ දැවී යාම් ගත් කල කඩුල්ල මුවා කිරීම් ප්‍රතිශතයක් ලෙස ක්‍රමයෙන් වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරයි.ප්‍රධාන තරඟ වලදී කඩුල්ල මුවා කිරීමේ තීරණ ලබා දිමේදී විනිසුරුවන්ට  රූපවාහිනී ප්‍රතිරූපන මගින් සහාය ලබා ගැනීමට හැකි වීමත් සමඟ මෙම දැවී යාම් ප්‍රතිශතයක් ලෙස වර්ධනය වී තිබේ. සංඛ්‍යාත්මක දත්ත විශ්ලේෂණයේදී අනාවරණය කර ගෙන ඇත්තේ  ටෙස්ට් තරඟයකදි පිතිකරුවකු කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යාමේ සම්භාවිතාව තරඟය පැවත්වෙන තණතිල්ල හා තරඟ වදින කණ්ඩායම් මත වෙනස් වන බවයි.

අර්ථදැක්වීම

මෙරිල්බෝන් ක්‍රිකට් සමාජයMCC විසින් රචිත ක්‍රිකට් නීති සංග්‍රහයේ 36 වෙනි වගන්තිය යටතේ කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යාම නිර්වචනය කර ඇත.පිතිකරුවකු කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යාමට ප්‍රථම පන්දු රකින කණ්ඩායම විසින් විනිසුරුගෙන් ඉල්ලීමක් කල යුතුය.පිතිකරු දැවි ගිය අයෙකු ලෙස තිරණය කිරිමට නම් පන්දුව කඩුල්ල සමඟ එක එල්ලයේ හෝ පිට ඉන්නට පිටින් පතිත විය යුතුය.එසේ නැතහොත් පිතිකරු  පිත්තෙන් පහරක් එල්ල කිරීමට උත්සාහ නොකරන ලද අවස්ථාවකදී කඩුල්ල තුලට ගමන් කරන පන්දුවක් පිට ඉන්නට පිටින් හෝ පිතිකරුගෙ පා ආවරණයේ වැදුන අවස්ථාවකදීද ඔහු දැවි ගිය ක්‍රිඩකයෙකු ලෙස තීරණය කෙරේ. පන්දුව පිතිකරුගේ පා ආවරණයේ වැදුන පසු  කඩුල්ලේ වැදීමට ප්‍රථම  බිම පතිත වුවද එම එල්ලයේම ගමන් කරන බව විනිසුරු විසින් උපකල්පනය කල යුතුය.කෙසේ වෙතත් පන්දු යවන්නා විසින් නිපන්දුවක් යවන ලද අවස්ථාවක කිසිම තත්වයක් යටතේ පිතිකරු දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස නම් කල නොහැක..

පන්දුව පාදයේ නොවැදුනද පිතිකරුවකු කඩුල්ල මුවා කිරිමේ වරදට හසුව දැවී යා හැක.උදහරණයක් ලෙස පන්දුව පිතිකරුගේ හිසේ වැදුන අවස්ථවකදී ඔහු කඩුල්ල මුවා කිරිමේ වරදට හසුව දැවී යා හැක.කෙසේ වෙතත් පන්දුව පිතිකරුගේ පා ඉන්නට පිටින් පතිත වු අවස්ථාවකදී පන්දුව කඩුල්ලේ වැදිය හැකි පන්දුවක් වුවද පිතිකරු නොදැවුන ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස තිරණය කෙරේ.එසේම පිතිකරු පිත්තෙන් පහරක් එල්ල කිරීමට උත්සාහ දරන අවස්ථාවකදී පන්දුව පිට ඉන්නට පිටින් පිතිකරුගේ පා ආවරණයේ වැදුනද ඔහු කඩුල්ල මුවා කිරිමේ වරදට හසු නොවේ.කෙසේ වෙතත් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ ඇති  ස්විච් හිට් හෝ  රිවර්ස් ස්විප් ආදි පහරවල් වලදි පිතිකරු පන්දුව්ට පහරදෙන ඉරියව්ව වමත් සිට දකුණත් ලෙස හෝ දකුණත් සිට වමත් ලෙස වෙනස් කර ගනිමින් එල්ල කරනු ලබයි.මෙය පිතිකරු පන්දුවට පහර දෙන ඉරියව්ව මත සිදු කෙරෙන පිතිකරුගේ පිට ඉන්න හා පා ඉන්න තීරණය කිරීමේදී බලපෑමක් එල්ල කරයි.මේ අනුව නීතියේ පැහැදිලිව සඳහන් කර ඇත්තේ පන්දු යවන්නා පන්දු යැවීමට දිවීම ආරම්භ කරන මොහොතේ පිතිකරු පන්දුවට පහර දීමට සිටින ඉරියව්ව අනුව ඔහුගේ පිට ඉන්න තිරණය කරන බවයි.

මෙරිල්බෝන්  ක්‍රිකට් සමාජයේ ( MCC) නිර්ණායකයන්ට අනුව විනිසුරැවන් හට පිතිකරැවෙක් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුවීමේ තීරණයක් ලබා දීමේදී සළකා බැලීමට සාදක කිහිපයක් ලබා දී ඇති අතර පන්දුව ගමන් කරන කෝණය සහ පන්දුව ගුවනේ දෝලනය වීම ඒ අතර වේ. ඊට අමතරව පන්දුව පිතිකරැගේ ගැටෙන විට උස සහ ඒ වන විට පිතිකරැ කඩුල්ලේ සිට කොපමණ දුරකින් සිටීද යන්න විනිසුරැ වරයා විසින් සැළකිල්ලට ගතයුතු අතර මෙමගින් ඔහු පන්දුව කඩුල්ලෙහි වදීද නැතහොත් කඩුල්ල ඉහළින් ගමන් කරයිද යන්න තීරණය කරයි.   MCC නිර්ණායකයන් පවසන පරිදි පන්දුව බිම පතිත වීමට පෙර පිතිකරැගේ ගැටේ නම් විනිසුරැට තම තීරණය ලබා දීම පහසු වේ. එහෙත් පන්දුව බිම පතිත වී පිතිකරැගේ ගැටෙන විට බිම පතිත වීමේ සිට පිතිකරැගේ ගැටීම දක්වා කාලය අඩු නම් තීරණය ලබා දීම වඩාත් අපහසු වේ.

ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාව පිළිබද උනන්දුවක් නොදක්වන බොහෝ දෙනා අතර කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසු වී දැවී යාමේ නීතිය ප්‍රසිද්ධ වී ඇත්තේ වටහා ගැනීමට ඉතාමත්ම අපහසු නීතිය ලෙසටය. එහි සංකීර්ණත්වය පාපන්දු  association football's offside rule ක්‍රිඩාවේ ක්‍රිඩකයන් අනිසි ලෙස ස්ථාන ගත වීමේ නීතියට සමාන කමක් දක්වයි.  විචාරකයින් විසින් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යාම වඩාත්ම මතභේදාත්මක නීතිය ලෙස හදුන්වා දුන්නද එය විනිසුරැවන්ගේ හැකියාව මැන බැලීමේ මිණුම් දණ්ඩක් බවටද පත්ව තිබේ. ඩේවිඩ් ප්‍රෙසර් විසින් රචිත Cricket and the Law: The Man in White is Always Right කෘතියෙහි ඔහු සදහන් කර ඇත්තේ විනිසුරැවන් විසින් ලබා දෙන කඩුල්ල මුවා කිරීමේ දැවී යාම් පිළිබද තීරණ බොහෝ විට විවේචනයට ලක් වන බව සහ "කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවීයාමේ තීරණයක් පිළිබදව සිදු කරන සෑම සාකච්ඡාවකදීම විනිශ්චය ලබා දීමේ දී පක්ෂපාතීත්වය සහ අදක්ෂතාවය පිළිබද වාද ගොඩනැගේ "  යන්නය. ප්‍රශ්නය මතුවන්නේ විනිසුරැකරැට තහවුරැ කර ගැනීමට සිදුවන්නේ සිදු වුදේ පමණක් නොව සිදුවන්නට නියමිත දෙයද අනුමාන කිරීමට සිදුවන බැවිනි. පන්දුව පතිත වුයේ පා ඉන්නට පිටතින්ද යන්න විනිසුරැට නිශ්චය කර ගැනීමට සිදුවීම, සමහර අවස්ථා වලදී පිතිකරැ පන්දුවට පිත්තෙන් පහරක් එල්ල කිරීමට උත්සහ දරන ලද්දේද නැද්ද යන්න නිශ්චය කර ගැනීමට සිදු වීම කඩුල්ල මුවාකිරීමට හසුව දැවී යාමේ තීරණයකදී ඇතිවන මතභේදාත්මක අංශයන් වේ.  විනිසුරැවන් බොහෝ විට කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවීයාමේ තීරණයක් ලබා දීමේදී ක්‍රිඩකයන් විස්තර විචාරකයින් සහ ප්‍රේක්ෂකයින් අතින් දෝෂ දර්ශනයට ල්ක්වේ.මෙම විවාදාත්මක තීරණය කෙරෙහි විරෝධය ප්‍රකාශ කිරීම්, විවාද සහ ඇතැම් අවස්ථා වලදී මහජන පෙළපාලි දක්වාද විරෝධය ගොඩනැගේ. සංචාරක කණ්ඩායම් විසින් නිරන්තරයෙන් තමන්ට ලබා දෙන කඩුල්ල මුවා කිරීමේ තීරණ කෙරෙහි නොසතුට පළ කරන අතර  දේශීය විනිසුරැවන් විසින් දේශීය පක්ෂපාතිත්වයකින් කටයුතු කරන බවට මතයක් පවතී..

නීතියේ විකාශනය

මුලාරම්භය
1744 දක්වා දිවෙන ක්‍රිකට් නීති සංග්‍රහයේ මුල්ම ආකෘතියේ කඩුල්ල මුවා කිරීමට හසුව දැවී යාමේ නීතිය අන්තර්ගත නොවේ. ඒ වන විට පිතිකරැවන් පන්දුවට පහර දීමට යොදා ගත්තේ වක වු පිති බැවින් ඔවුන්ට කෙළින්ම කඩුල්ල ඉදිරියේ සිට පන්දුවට පහර දීමට අපහසු විය. එහෙත් 1744 ක්‍රිකට් නීති සංගහයේදී වගන්තියක් ඇතුළත් කර තිබුනේ පිතිකරැ පන්දුවට පහර දීමට කඩුල්ල ඉදිරියේ අයුතු ලෙස සිට ගෙන සිටී නම් ඊට එරෙහිව පියවර ගැනීමට විනිසුරැට හැකිවන පරිදිය.ඉන්පසු කමයෙන් ක්‍රිකට් පිති නව්‍යකරණය වීමත් සමගම එහි වක්‍රාකාර බව අඩු වී ඍජු වන්නට විය. ඒ සමගම පිතිකරැවන්ට කඩුල්ල සමීපයේ සිට පන්දුවට පහර දීමට හැකිවිය. ඉන්පසු සමහර පිතිකරැවන් සිතාමතාම පන්දුව කඩුල්ලේ වැදීම සදහා බාධා කිරීම් වලට පෙළඹුනි. එවැනි උපක්‍රම රචකයන්ගේ දෝෂ දර්ශනයට ලක් වු අතර 1744 ක්‍රිකට් නීති සංගහයේ නව සංස්කරණයක් යටතේ පන්දුවට පහර දෙන පිතිකරැ සිතාමතාම තමාගේ පාද යොදා ගනිමින්  පන්දුව කඩුල්ලේ වැදීමට බාධා පමුණුවයි නම් ඔහු දැවී ගිය ක්‍රීඩකයකු ලෙස නම් කිරීමට නීතියක් පනවන ලදී. එහෙත් විචාරකයන් පෙන්වා දෙන ලද්දේ විනිසුරැවන්ට, පිතිකරැවන් සිතාමතාම බාධා පමුණුවයිද නැද්ද යන්න මත තීරණ ලබා දීම අපහසු කාර්යයක් බවයි. ඒ අනුව 1788 ක්‍රිකට් නීති සංග්‍රහය අනුව නව නීතියක් ගෙන එන ලද්දේ කඩුල්ල හා එක එල්ලේ පතිත වු පන්දුවක් පිතිකරැගේ පා ආවරණයේ වැදුනේ නම් ඔහු දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස තීරණය කරන බවටයි. පිතිකරැ එය සිතාමතාම කරන ලද්දේද නැද්ද යන්න වැදගත් නොවේ. 1823 දී ඊට තවත් කොන්දේසියක් එක් කරමින් කියා සිටියේ ඒ සදහා පන්දු යවන්නා විසින් කඩුල්ල හා එක එල්ලේ සිට පන්දුව මුදා හැරිය යුතු බවයි. එහෙත් මෙය තවත් ව්‍යාකූල වුයේ විනිසුරැවන් විසින් පන්දුව පන්දු යවන්නාගේ සිට කඩුල්ල දක්වා එක එල්ලේ ගමන් කලද,  කඩුලු 2ක අතර  එක එල්ලේ ගමන් කළේ යැයි එකග නොවු අවස්ථාවකදී කුමක් තීරණය කළ යුතුද යන ගැටලුව මතුවු නිසාවෙනි. ඒ අනුව 1839 දී එවකට ක්‍රිකට් නීති පැනවීම පිළිබද භාරව සිටි MCC ය විසින් මෙසේ අනුමත කරන ලදී. "පිතිකරැගේ ශරීරයේ කුමන හෝ කොටසක් යොදා ගනිමින් පන්දුව නතර කරන ලද්දේද පන්දු යවන්නාගේ අනුතයේ සිටින විනිසුරැ එම පන්දුව මුදා හරින ස්ථානයේ සිට පිතිකරැගේ කඩුල්ල හා එක එල්ලේ ගමන් කරන්නේ යැයි තීරණය කරන ලද්දේද නම් ඔහු දැවී ගිය කීඩකයකු වේ."

මතභේද සහ ප්‍රතිසංස්කරණයට දරන ලද උත්සාහයන්

1839-1937 අතර කාලය තුල විවිධ වෙනස් කිරිම් සඳහා ප්‍රයත්නයන් දැරුවද කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතියේ සාරය නොවෙනස්ව පැවතුනි.පන්දුව කඩුලු දෙක අතර කුමන ස්ථනයකදී පිතිකරුගේ ඇඟෙහි වැදුනද පන්දුව පතිත වන ස්ථානය හෝ පන්දුව කඩුල්ලේ වදින්නේද නද්ද යන්න නොසලකා ඔහු දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු ලෙසට තීරණය කල හැකි වන පරිදි කිසිදු වැදගත්කමක් නොමැති යෝජනාවක් 1863 දි ගෙන ආවේය. කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යාම් ප්‍රතිශතයක් ලෙස 1880 දශකය වන විට වර්ධනය විය.ඒ වන තෙක්ම පිතිකරුවන් තමාගේ පා ආවරණ යොදාගනු ලැබුවේ තමාගේ පාද ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහාය.වෙනත් අරමුණු සඳහා පා ආවරණ යොදා ගැනීම ක්‍රීඩාවේ ජීව ගුණයට හානි කරන්නක් බව ඔවුහු සැලකූ අතර ඇතැම් නවක ක්‍රීඩකයින් පා ආවරණ කිසිසේත්ම නොපැලඳුහ.ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව වඩාත් සංවිධනාත්මක හා තරඟකාරී වත්ම ආරක්ෂාකාරී පියවරක් අනුගමනය කිරීම සඳහා සමහර පිතිකරුවන් තම පා ආවරණ යොදා ගන්නා ලදී. ඔවුහු තම පිත්ත සමඟ එකට පා ආවරණය පන්දුව වෙත යොමු කලේ යම් හෙයකින් පන්දුව පිත්තේ නොවැදුනහොත් පා අරවණයේ වැදී කඩුල්ල ආරක්ෂා වන නිසාවෙනි.සමහර ක්‍රීඩකයින් මෙය තව දුරටත් වර්ධනය කරමින් පහරක් එල්ල කිරීමට අපහසු පන්දු සඳහා පිත්තෙන් පහරක් එල්ල නොකොට පන්දුව තම පා ආවරණයේ වැදීමට සැලැස්වූහ.ආතර් ශ්‍රෙව්ස්බෙරි ඒ ආකාරයේ උපක්‍රම භවිතා  කල පලමු ක්‍රීඩකයා ලෙස ප්‍රසිද්ධ වූ අතර අනෙක් ක්‍රීඩකයින් එය අනුගමනය කරන්නට වූහ.විචාරකයින්  මෙය ක්‍රීඩාවේ ජීව ගුණයට හානි කරන්නක් ලෙස චෝදනා කල අතර මෙය නීති විරෝධී ක්‍රියාවක් බවට පත් කිරීමට යෝජනා කිහිපයක් ගෙන ආහ. මේ සඳහා එල්ල වූ විවේචන වැඩිවන්නට වූයේ තනතිලි ගුණාත්මක බවින් හා විශ්වාසනීයත්වයෙන් වැඩිවත්ම පිතිකරනය පහසු වී කණ්ඩායම් ඉතා විශාල ලකුණු සංඛ්‍යාවන් ලබා ගත් නිසා තරඟවල සමබරතාව නොමැති වූ හෙයිනි.
1888 දී පැවති ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් සමාජ නියෝජිතයන්ගේ හමුවකදී එක් ප්‍රාන්ත නියෝජිතයෙකු  යොජනාවක් ඉදිරිපත් කරමින් පවසා සිටියේ"පිතිකරුවකු තම පිත්ත වෙනුවට තමාගේ ශරීරය යොදා ගනිමින් කඩුල්ල ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ දරයි නම් ඒ සඳහා දඩුවම් කල යුතුයි" යන්නයි.එම නියෝජිතයින් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතිය වෙනස් කිරීමේ යෝජනාවලියට පක්ෂ වූ අතර ඔවුන් පවසා සිටියේ "පිතිකරුවකු කඩුලු දෙක අතර සිට තමාගේ ශරීරයේ කුමන හෝ කොටසක් යොදා ගනිමින් පන්දුව නවතයිද එම පන්දුව කඩුල්ලේ වැදිය හැකි පන්දුවක් යැයි විනිසුරු තීරණය කරන්නේ නම් ද ඔහු දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස නම් කල යුතුයි"යන්නයි. මෙහිදී කෙරුණු තවත් යෝජනා වලින් කියවුනේ පිතිකරුවකුගේ චේතනාවද තීරණයක් ලබා දීමේදි සැලකිල්ලට ගත යුතු බවයි.නමුත් නීතියේ කිසිදු වෙනසක් සිදු නොවුන අතර MCC ය විසින් හුදු දඬුවම් නියම කිරීමක් පමණක් මේ සඳහා සිදු කරන ලදී.එමගින් ටික කලකට යම් තාක් දුරට පා ආවරණ වලින් පන්දුවට පහර දීමේ කලාවේ අඩු වීමක් සිදු වුවද එය නැවත වර්ධනය විය.ඒ අනුව MCC ය විසින් නැවත වරක් එම තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කලද එවර එමගින් එහි අඩුවීමක් සිදු වීමක් නොවීය.1899 දී තව දුරටත් මෙම නීතිය වෙනස් කිරීමේ සාකච්ඡාවක් පැවතුණි.ප්‍රසිද්ධ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් කිහිප දෙනෙකුන්මෙම නීතිය වෙන ස් කිරීමේ යෝජනාවලියට සහාය වූ අතර එය "පිතිකරුවකු කඩුලු දෙක අතර එක එල්ලයේ සිට තමාගේ ශරීරයේ කුමන හෝ කොටසක් යොදා ගනිමින් පන්දුව නවතයිද එම පන්දුව කඩුල්ලේ වැදිය හැකි පන්දුවක් යැයි පන්දු යවන්නගේ අන්තයේ සිටින විනිසුරු තීරණය කරයිද ඔහු කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු වේ" ආකරයට වෙනස් විය යුතු බව යෝජනා විය.1902 දී MCC හි විශේෂ මහා සභා රැස්වීමකදී ඇල්ෆ්‍රඩ් ලයිටෙල්ටන් විසින් මෙම නීතිය ඒ ආකාරයට වෙනස් විය යුතු බව යෝජනා කළ අතර යෝජනාවට පක්ෂව ඡන්ද 259කුත් විපක්ෂව ඡන්ද 188කුත් ලැබුනි.එහෙත් එය සම්මත වුයේ නීතියක් වෙනස් කිරීම සදහා 2/3ක බහුතර මතයක් අවශ්‍ය වු හෙයිනි. ඒ.ජී.ස්ටීල් මෙම නීතිය වෙනස් කිරීමේ යෝජනාවේ ප්‍රධාන විරැද්ධ වාදියා විය. ඔහු විශ්වාස කළේ එමගින් පිටිය මැද සිටින විනිසුරැවන්ගේ කාර්යය තවත් අපහසු වනු ඇති බවටයි. නමුත් පසුව තමාගත් එම තීරණය පිළිබද ඔහු දුක් වුයේය.  ලයිටෙල්ටන් ගේ සහෝදරයා වු රොබට් මෙම නීතිය වෙනස් කිරීමට සහය දැක්වු අතර තම ජීවිත කාලයම ඒ සදහා සටන් කළද සාක්ෂි අතර ඔහු අතරමංවුයේ ඒ වන විට කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවී යාම් ප්‍රතිශතයක් ලෙස වැඩි වෙමින් පැවති නිසාවෙනි. එය 1870 දී 2%ක් වු අතර එය 1890 වන විට 6% දක්වාද 1923 වන විට 12% දක්වාද වර්ධනය විය. 1902 දී යෝජිත නව නීතිය දෙවන පෙළ ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් තරග වලදී අත්හදා බැලුවද එය අසාර්ථක විය.කඩුල්ලේ ඉන්නක ප්‍රමාණය විශාල කිරීමද මේ අවධියේ පන්දු යවන්නන් අභිබවා පිතිකරැවන්ගේ ආධිපත්‍යය අවම කිරීමට කරන ලද ප්‍රත්ක්ෂේපිත යෝජනා වලින් එකක් විය.

නීතියේ වෙනස් කිරීම්

1930 වන විට පිතිකරැවන් රැස් කළ ලකුණු ප්‍රමාණය සහ කඩුල් මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවීයාම් ප්‍රතිශතය වර්ධනය වන්නට විය. හැරල්ඩ් ලාවුඩ් විසින් ඔස්ට්‍රෙලියාවේදී 1932- 1933 තරගවාරය අතරතුර ආරක්ෂාකාරි පහරක් එල්ල කරන විට පිත්තත් පාදයත් එකට තබා ගෙන පහර දෙන ලදී. එය මතභේදයට තුඩු දුන් අතර එවිට ඔහු තර්ත කර සිටියේ පිතිකරැවන් තමන්ගේ පාආවරණ ආරක්ෂාකාරි පියවරක් අනුගමනය කිරීමේදී කොපමණ භාවිතා කරන්නේද යන්නයි. ෆ්‍රෙඩ් රෑට්ද මෙම පන්දුවට පා ආවරණ යොදා ගනිමින් පහර දීමේ උපක්‍රමය සහ පන්දුව පිට ඉන්නෙන් පිටත පතිත වු විට පහරක් එල්ල කිරීමේ වැළකි සිටීමේ උපක්‍රමය විවේචනය කලේය. එයට ලාඩුඩ්ගේ ප්‍රතිචාරය වුයේ පාඉන්න ඉලක්ක කර ගනිමින් පන්දුව එල්ල කරන ලෙසටයි. සමහර පිතිකරැවන් ඒ වන විට පුරැදු වී සිටියේ පිට ඉන්නට පිටතින් පන්දුව පතිත වුවහොත් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසු නොවන බැවින් පිත්තෙන් පහර දීම අපහසු නම් තම පා ආවරණ යොදා ගනිමින් පන්දුවට කෙළින්ම පා පහරක් එල්ල කිරීමට ගබී ඇලන් පසුව සිහිපත් කළේ ඒ අවධියේ පිතිකරැවකුගේ, පන්දුවක් නිදැල්ලේ හැරීමට ඇති හැකියාව පිලිබද විශේෂ සැලකිල්ලක් දැක්වු බවයි. ක්‍රිකට් බලධාරින් මෙය ක්‍රිඩාවේ විනෝදාහ්වාදය හීන කරන්නක් බව හදුනා ගන්නා ලදී. 1933දී මෙම මතබේදාත්මක කරැණ වඩාත් උත්සන්න වු අවධියේ පන්දු යවන්නන්‍ග් ප්‍රධාන ඉලක්කය වු ඩොනල්ඩ් බ්‍රැඩ්මන් ලිපියක් මගින් MCC යට නිර්දේශ කරන ලද්දේ මෙම නීතිය වෙනස් කිරීම තුලින් මීට වඩා උද්යෝගකාරී තරග නිර්මාණය වනු ඇති බවයි.

මෙම ගැටලුව සාකච්ඡා කර පන්දු යවන්නන්ට සහන සැලසීම සදහා MCC ය විසින් නීති කිහිපයක් වෙනස් කරන ලදී. 1927 දී පන්දුවේ ප්‍රමාණය කුඩා කළ අතර 1931 දී කඩුල්ලේ ඉන්නක ප්‍රමාණය විශාල කරන ලදී. එහෙත් මෙම වෙනස්කම් තුළින් ගැටලුවේ සැළකිය යුතු වෙනසක් සිදු නොවුනි. 1923 හා 1933 අතර කාලය තුළ ප්‍රාන්ත ක්‍රිකටි බලධාරින් විසින් පන්දුව පිතිකරැගේ පා ආවරණයේ වැදුනහොත් ඔහු දැවී ගිය පිතිකරැවකු වන ලෙස පරීක්ෂණයක් පවත්වන ලදී. ඉන්පසු 1935 දී මෙම පරීක්ෂණාත්මක නීතිය හදුන්වා දුන් අතර පිට ඉන්නට පිටින් පතිත වන පන්දුවක් වුවද පිතිකරැ තුළට දග කැවී හෝ දෝලනය වී පිතිකරැගේ පා ආවරණයේ වදීනම් ඔහු දැවී ගිය පිතිකරැවක ලෙස නම් කෙරිණි. මෙහිදි විනිසුරැ විසින් සංඥාවක් ලබා දෙමින් ලකුණු සටහන්කරැවන් වෙත දන්වා සිටියේ පිතිකරැ කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසු වී දැවී යාමේ පරීක්ෂණාත්මක නීතිය යටතේ දැවී ගිය බවයි. එවැනි දැවී යාමක් (n)ලෙස ලකුණු පුවරැවේ දක්වනු ලැබීය. පිතිකරැවන් මෙම නව නීතියට හුරැ වන තුරැ ආරම්භයේදී කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුව දැවීයාමේ සංඛ්‍යාව වැඩිවිය. ප්‍රධාන පෙළේ පිතිකරැවන් කිහිප දෙනෙක් මෙම නව නීතියට එරෙහි විය. ඒ අතර වෘත්තීය මට්ටමේ ක්‍රිඩකයකු හා  පා ආවරණයෙන් පන්දුව පිළි ගැනීමේ නිපුණයකු ලෙස ප්‍රසිද්ධව සිටි හර්බට් සටික්ලිෆ් සහ නව ක්‍රිඩකයන් වන එරොල් හොම්ස් සහ බොබ් වයිට් යන අය වුහ. Wisden Cricketers' Almanack ය සටහන් කර ගත් පරිදි මෙම පිතිකරැවන් තිදෙනා 1935 තරග වාරය අතරතුර තමන්ගේ පන්දුවට පහර දීමේ සාමාන්‍ය දියුණු කර ගත් නමුදු බොහෝ පිතිකරැවන් අසාර්ථක වුයේ ජය පරාජයෙන් තොරව නිමා වු තරග සංඛ්‍යාවද අඩු කරමිනි. 1935 පළමු පෙල තරග වාරයේ 1560ක් වු කඩුල් මුවා කිරීම් වලිනි 483ක්ම නව සංශෝධිත නීතිය යටතේ වු ඒවා විය. විස්ඩන් විසින් නව අත්හදා බැලීම සාර්ථක යැයි තීරනය කළ අතර මුලදී එයට විරැදධ වු කිහිප දෙනෙකු තරග වාරය අවසානයේ තමන්ගේ මතය වෙනස් කරගන්නා ලදී. ඕස්ටේ‍රලියානු ක්‍රිකට් බලධාරිහු මෙම වෙනස්කම සිදු කිරීමට පසුබට වු අතර එය දේශීය පළමු පෙළ ක්‍රිකට් තරගාවලියට එකවරම මෙම සංශෝධිත නීතිය හදුන්වා නොදුනි. නමුත් 1937 දී මෙම පරීක්ෂණාත්මක නීතිය ක්‍රිකට් නීති සංග්‍රහයේ කොටසක් බවට පත් විය.

ජෙරල්ඩ් බොඩ්රිබ්ට අනුව ඔහුගේ Survey and History of the Laws of Cricket කෘතියෙහි මොහු සදහන් කරන්නේ මෙම වෙනස මගින් ක්‍රිඩාව වඩාත් ආශ්වාද ජනක හා උද්වේගකාරි වු බවයි. නමුත් ක්‍රිඩාවට දෙවන ලෝක යුද්ධය නිසා බාධා එල්ල වන්නට වුනි. 1946 දී ක්‍රිකටි ක්‍රිඩාව නැවත ආරම්භ වීමෙන් පසු පිතිකරැවන්ගේ පුහුණුවේ මද බව නිසා නව සජශෝධිත නීතිය, ප්‍රාන්ත තරගාවලියේ තම ආධිපත්‍යය පැතිරවීමට පටන් ගත් පිට දග පන්දු යවන්නන්ට හා පන්දුව පිතිකරැ තුලට දෝලනය කරන පන්දු යවන්නන්ට වැඩි වාසි ගෙන දෙන්නක් විය. ක්‍රිකට් ඉතිහාසඥයකු වු ඩෙරක් බර්ලිට අනුව බොහෝ දෙනා දෙවන ලොක් යුද්ධයෙන් පසු සාර්ථක වු පන්දුව පිතිකරැ තුළය දෝලනය කරන පන්දු යවන්නකු ඇලෙක් බෙඩ්සර්ගේ ක්‍රම අනුගමනය කරන්නට වුහ. නමුත් එමගින් සිදු වුයේ ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාවේ උද්යෝගකාරි බව අඩු වීමයි. කඩුල්ල මුවා කිරීමේ සංශෝධිත නීතිය සහ ක්‍රපකට් ක්‍රිඩාවේ සිදුවු අනෙකුත් වෙනස් කිරීම් පන්දු යවන්නාගේ වාසිය සදහා විය. එම නිසා නව නීතිය පිළිබද රචකයන් සහ ක්‍රිකට් ක්‍රිඩකයන් අතර වාද ගොඩනැගෙන්නට විය. බොහෝ අතීත ක්‍රිකට් ක්‍රිඩකයන් චෝදනා කළේ නව වෙනස් කිරීම් මගින් පිතිකරණයේ පිරිහීමක් හා පිට ඉන්න දෙසින් එල්ල කරන පහර දීම් වල අඩු වීමක් සිදු වු බවයි. 1963 දී ද ටයිම්ස් පුවත්පත තම වාර්තාවකින් මෙසේ චෝදනා කර සිටියේ මෙමගින් පන්දු යවන්නන්ගේ විලාසය සිමා කරන බවයි."1935 දී කඩුල්ල මුවා කරීමේ වරදට හසුව දැවී යාමේ නීතිය හදුන්වා දුන්නේ පිතිකරැවන් පා ආවරණයෙන් පන්දුව පිළි ගැනීමේ ක්‍රියාව පසුබට කිරීමට නමුදු එමගින් සිදු වුයේ පන්දුව දෝලනය කරන හා පිට දග පන්දු යවන සංඛ්‍යාව වැඩි වීමයි.1930 දශකයේ මුල් භාගය වන විට සෑම ප්‍රාන්ත පිළකම පා දග පන්දු යවන්නකු හා වමතිනක් දග පන්දු යවන්නකු ඇතුළත් විය.පා දග පන්දු යවන්නන් ඉතා විශාල වශයෙන් බිහිවිය. එනමුත් අද වන විට ඔවුන් බිහි වන්නේ කලාතුරකිනි. හෙට දවසේ ඔබ පළමු පෙළ තරග පැවැත්වෙන ක්‍රිඩාංගණයකට ගියහොත් ඔබට නිරන්තරයෙන් දක්නට ලැබෙන්නේ මද වේග පන්දු යවන්නෙකු දිව එන දර්ශනයයි. අද වන විට ක්‍රිඩාවේ පෙර තිබු ආකර්ෂණීයත්වය පිළිබද ගැටලුවක් මතු වී තිබේ. " බොබ් වයිටි ඇතුලු විචාරකයින් කිහිප දෙනෙකු සදහන් කර සිටියේ කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතිය 1935ට පෙර තිබු ආකාරයට සකස් විය යුතු බවයි. වයිට් තමාගේ ජීවිතාන්තය දක්වාම මේ සදහා සටන් කළේය. නමුත් 1950 දී බ්‍රැඩ්මන් යෝජනා කර සිටියේ පන්දුව පිට ඉන්නට පිටතින් පිතිකරැගේ පා ආවරණයේ වැදුණද එහු දැවී ගිය පිතිකරැවකු ලෙස වන පරිදි එම නීතිය තවත් දීර්ඝ කල යුතු බවයි. 1956 සහ 1957 දක්වා කාලයේ MCC ය විසින් ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාවේ තත්වය අධ්‍යයනය කළේය. පිළිගත් එහෙත් අප්‍රසිද්ධ උපක්‍රමයක් වු පිට දග හා පන්දුව පිතිකරැ තුලට දෝලනය කරන පන්දු යවන්නන් අනුගමනය කළ පන්දු රකින්නන් හා පා ඉන්න දෙසින් යොදවා පිතිකරැගේ පා ඉන්න ඉලක්ක කර ගනිමින් පන්දු යැවීම විශ්ලේෂනය කළ ඔවුන් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතිය වෙනස් නොකළ අතර පිතිකරැගේ පා ඉන්න දෙසින් යෙදවිය හැකි පන්දු රකින්නන් සංඛ්‍යාව සීමා කරමින් නීතියක් පැනවිය.

පහරක් එල්ල නොකිරීම

1950 - 1960 දශකය අතර කාලය තුළ තණතිලි පන්දුවට පහර දීමට අපහසු හා පිතිකරැවන්ට විශ්වාසයක් තැබිය නොහැකි ආකාරයට හැසිරැනු හෙයින් පා ආවරණයෙන් පන්දුව පිලි ගැනීමේ කලාවේ වැඩිවීමක් පෙන්නුම් කෙරින. විචාරකයින් විසින් මෙය තවදුරටත් ඍණාත්මක හා අසාධාරණ ක්‍රියාවක් බව සදහන් කළහ. පා ආවරණයෙන් පන්දුව පිළි ගැනීමේ ක්‍රියාව අධෛර්යමත් කිරීම හා පා දග පන්දු යවන්නන් ධෛර්යමත් කිරීම පිණිස කඩුල්ල මුවා කිරීමේ නීතියේ නව ප්‍රෙභ්දයක් හදුන්වා දෙන ලදී. ආරම්භයේදී මෙය 1969 - 1970 තරගවාරය අතරතුරදී ඕස්ට්‍රෙලියවේ දී හා බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දුපත් වලදී ද පසුව 1970 දී එංගලන්තයේදී ක්‍රියාත්මක වුනි. මෙම නැවත සකස් කරන ලද නීතියට අනුව කඩුල්ලේ වැදීමට නියමිත වු පන්දුවක් කඩුලු 2ක අතර එක එල්ලේ පතිත වී නම් හෝ "පිතිකරැගේ පිට ඉන්නට පිටින් පතිත වු පන්දුවක් විනිසුරැගේ තීරණයට අනුව පිතිකරැ පිත්තෙන් පහරක් එල්ල කිරීමට උත්සහ නොකරන ලද අවස්ථාවක" පා ආවරණයේ වැදුනි නම් ඔහු දැවී ගිය ක්‍රිඩකයෙකි. එමගින් අදහස් කෙරැනේ කිසිම පිතිකරැවකු පිට ඉන්නට පිටින් පතිත වන පන්දුවකට පිත්තෙන් පහරක් එල්ල කිරීමට තැත් කරයිද ඔහු කිසි විටෙකත් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසු නොවන බවයි. 1935 නීතිය සමග සැසදීමේදී මෙම නීතියේ වෙනස එයවිය.විස්ඩන් සගරාවේ කතෘට අනුව මෙම අත්හදා බැලීම තුලින් පිතිකරැවන් පන්දුවට පහර දීමේදී අවධානම ලබා ගැනීම සදහා අනුබල දෙනු ලබන අතර එමගින් වඩාත් ආකර්ෂණීය තරග නිර්මාණය කරන බව ඔහුගේ අදහස විය. කෙසේ වෙතත් මෙමගින් කඩුල්ල මුවා කිරීමේ දැවී යාම් ප්‍රතිශතය සැළකිය යුතු ලෙස අඩු විය.ඒ අනුව ඕස්ට්‍රෙලියානු
ක්‍රිකට් බලධාරින් විසින් පෙර නීතියේ නව අකෘතියක් යෝජනා කරන ලදී. නැවත වතාවක් පිට ඉන්නට පිටින් පතිත වු පන්දුවකට වුවද පිතිකරැවකු කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසු විය හැකි අතර එයට මෙසේ තවත් කොන්දේසියක්ද එකතු විය. එනම් "පිතිකරැවකු පිට ඉන්නට පිටින් පතිත වන පන්දුවකට පිත්තෙන් පහරක් එල්ල කීරීමට උත්සහ නොකරන ලද අවස්ථාවක පන්දුව පිතිකරැගේ අතෙහි හැර ශරීරයේ ඕනෑම කොටසක කඩුකු 2ක අතර එක එල්ලේ හෝ පිට ඉන්නට පිටින් හෝ වදී නම්ද පන්දුව කඩුල්ලේ වැදිය හැකි පන්දුවක් යැයි විනිසුරැ තීරණය කරන්නේ නම්ද  පිතිකරැ කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරදට හසුවේ." මෙම යෝජනාව 1972 දී පිළිගත් අතර එමගින් කඩුල්ල මුවා කිරීමට හසුව දැවී යාම් ප්‍රතිහතය සීඝ්‍ර ලෙස ඉහළ ගියේය. 1980 දී MCC ය විසින් ක්‍රිකට් නීති සංග්‍රහය සංශෝධනය කළ අතර එහිදී මෙම නව නීතිය නීත්‍යානුකූල ලෙස නීති පොතට එකතු විය.

තාක්ෂණයේ බලපෑම

ක්‍රිකට් රචකයකු වන ඩග්ලස් මිලර් විසින් කරන ලද විශ්ලේෂණයකට අනුව කඩුල්ල මුවා කිරීමෙන් දැවී යාම් 1993 සිට සෑම එංගලන්ත ප්‍රාන්ත ක්‍රිකට් තරගාවලියකදීම ප්‍රතිශතයක් ලෙස ක්‍රමයෙන් වැඩි වෙමින් පවතින බව පෙන්වා දෙයි. ඔහු සදහන් කරන්නේ විහේෂයෙන්ම ප්‍රචාරකයන් විසින් ඔවුන්ගේ රෑපවාහිනි ආවරණ සිදු කෙරෙන තරග වලදී Hawk-eye වැනි පන්දු ලුහු බැදීමේ තාක්ෂණයන් සංයෝජනය කර ගැනීම කඩුල්ල මුවා කිරීමෙන් දැවීයාම් ප්‍රතිහතය වැඩිවීමට හේතුවක් වී ඇති බවයි. "කාලයත් සමගම Hawk-eye තාක්ෂණය නිරවද්‍යතාව සනාථ කරමින් අනෙකුත් ක්‍රිඩාවන් සදහාද යොදාගත් අතර ක්‍රිකට් ප්‍රෙක්ෂකයාද එහි ක්‍රමයෙන් එහි අනාවැකි පිළිගැනීමට පටන් ගත්තේය. ප්‍රතිරෑපණ විශ්ලේෂණ මගින් පෙනී යන්නේ කෙනෙකු කඩුල්ලේ නොවැදී යයි අපේක්ෂා කරන පන්දු බොහෝ ප්‍රතිශතයක් කඩුල්ලේ වදින බව " ඔහු තවදුරටත් කියා සිටින්නේ විනිසුරැවන්ගේ ආකල්ප වලට මෙමගින් බලපෑමක් එල්ල වී ඇති බවයි. පිතිකරැ කඩුල්ලේ සිට තරමක් ඉදිරියෙන් සිටියද පන්දුව කඩුල්ලේ වදීයයි හැගේනම් දැවී යාමක් ලෙස සටහන් කිරීමට විනිසුරැවන් බොහෝ විට පෙළඹේ. මෙම ප්‍රවණතාව මේ වන විට ජාත්‍යන්තරව ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාවේ ප්‍රචලිතව ඇත. ප්‍රතිරෑපණ සදහා තාක්සණය භාවිතයේ වැඩිවීම විනිසුරැවන්ගේ ආකල්පමය වෙනසක් සිදු කර ඇත. විශේෂයෙන්ම දග පන්දු යවන්නන් කඩුල්ල මුවා කිරීම් සදහා වු ඉල්ලීම් බොහෝ විට ජයග්‍රහනය කරයි. කෙසේ වෙතත් පිටිය මැදදී තාක්ෂණය භාවිතය පිළිබදව මතභේද පවතී. සමහර විචාරකයින්ට අනුව එය මිනිස් තීරණයකට වඩා විශ්වාසදායක වන අතර අනෙකුත් විචාරකයන්ගේ මතය වී ඇත්තේ විනිසුරැ තීරණය ලබා දීම සදහා ඊට වඩා හොද ස්ථානයක සිටින බවයි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

ක්‍රිකට් නීති රීති

Cricket laws and regulations
Cricket terminology

කඩුල්ල මුවා කිරිමේ වරද


Bernard William Tucker ( - ) was an English ornithologist. He was lecturer in zoology at Oxford University, a long-time editor of British Birds and one of the authors of The Handbook of British Birds. He was the first Secretary of the British Trust for Ornithology (BTO) and founder of the Oxford Ornithological Society in 1921.

Tucker was born at Northaw, Hertfordshire to William and Constance Susan Tucker and was educated at Harrow School and Magdalen College, Oxford, gaining first class honours in 1923. He took an interest in birds even as a young boy. He spent 1924 at the Zoological Station in Naples investigating parasitism in crustaceans. In 1925 he was appointed Demonstrator in the Zoological Laboratory, Cambridge. In 1926 he became Demonstrator in Zoology and Comparative Anatomy at Oxford University. In 1946 he became the first person to be appointed as a reader in ornithology in a British University. Tucker along with Max Nicholson played a key role in leading the collaborative Oxford Bird Census in 1927. According to the Nicholson and J D Witherby in their obituary, Tucker was the least dramatic of men, but he did much to bring about a revolution in ornithology and to guard it against the reaction which awaits a revolution if it goes too far and too fast.

During his stint in Naples he met Gladys Allen whom he married on 11 July 1925.

A subspecies of the Bornean treepie was named after him as Dendrocitta sinensis tuckeri by Tom Harrisson and C.H. Hartley in 1934 but this is no longer considered a valid subspecies. The BTO awards a Bernard Tucker Medal in his memory.

References

1901 births
1950 deaths
People educated at Harrow School
Alumni of Magdalen College, Oxford
People from Northaw
English ornithologists
Academics of the University of Cambridge
British Trust for Ornithology people
20th-century British zoologists

Bernard Tucker


مولاي سليسن بلدية جزائرية في ولاية سيدي بلعباس شمال غرب الجزائر ومركز دائرة مولاي سليسن.

مولاي سليسن هي من بين أقدم بلديات ولاية سيدي بلعباس حيث يعود تاريخ إنشائها إلى سنة 1931 م تقدر مساحتها ب 192 كم2.
يقطنها 10335 نسمة (إحصاء جوان 1998) تبعد عن مقر الولاية 46 كلم.

تحدها شرقا بلدية مزاورو وغربًا بلدية عين تالوت (ولاية تلمسان) وشمالا بلدية سيدي علي بن يوب وشطوان وجنوبا بلدية الحصيبة.

البلدية محصورة الموارد فهي تقتصر على مداخيل بعض الإجراءات وكذلك ما تقدمه لها الولاية في إطار الصندوق الوطني للجماعات المحلية وبذلك فقد كانت تعاني عجزا كبيرا في ميدان الهياكل الاجتماعية والاقتصادية إذ كانت تتوفر فقط على ثلاث مدارس ابتدائية، وإكمالية واحدة، وقاعة حفلات قليلة الاستعمال أما في المجال الصحي فكان هناك مستوصف واحد وعيادة لحماية الطفولة والأمومة لكنهما يعانيان عجزا ولا يلبيان حاجة المواطن.

أما في العقد الأخير فقد أصبحت مولاي سليسن تزخر بثانوية وتكوين مهني ومصلحة للاستعجالات كاملة التجهيزات ومصلحة للحماية المدنية بالإضافة إلى النظافة التي شهدتها الشوارع والتعبيد الذي شهدته الطرقات والزخرفة والإنارة والتهيئة العمرانية التي وضعت حدًا لازمة السكن والبيوت القصديرية.

بالإضافة إلى المشاريع التي ما زالت في طور الإنجاز منها مشروع الذي انطلق سنة 2009 المتمثل في إنشاء موقف للحافلات (gare routiere) وموقف كبير للقطار بالإضافة إلى مصلحة للشرطة كما سيتم فتح خط للسكة الحديدية يربط مولاي سليسن بالجزائر العاصمة مرورا بولاية سعيدة للمسافرين.

أما فيما يخص الجانب الاجتماعي فهناك عجز كبير في المداخيل وأغلبية الاسر تعاني الفقر خاصة الشباب لانعدام هياكل التشغيل مما أدى إلى انتشار البطالة بشكل فضيع فالأغلبية الساحقة من الشباب معرضة للبطالة والذي لا يسعفه الحظ في الدراسة لا يجد مأوى له الا في الشارع لانعدام ميادين الشغل ولذلك فالأغلبية العظمى تعتمد على الفلاحة الموسمية في تحصيل معيشتها وعلى ما تجود به الأرض التي اثر الجفاف على مردودها في السنوات الأخير ومما زاد الوضع تأزما الإرهاب الأعمى إذ ان سكان القرى المجاورة (سراج زواوي، تمطيونة...) هجروا بيوتهم تاركين اراضيهم لاجئين إلى مولاي سليسن طمعا في الأمن حيث يعتبر ذلك من أهم مسببات لازمتي السكن والبطالة في السنوات الماضية رغم المجهودات المبذولة من طرف البلدية في اطار الشبكة الاجتماعية وتشغيل الشباب إلا أن هذا لا يكفي فالبلدية بحاجة إلى مشاريع استثمارية

كما تعتبر مولاي سليسن هي مقر الدائرة التي أنشئت سنة 1991 م اثر التقسيم الإداري الجديد وعدد سكانها 10335 نسمة وهي تضم إلى جانبها بلدية الحصيبة بـ 2541 نسمة وبلدية عين تاندامين بـ 2315 نسمة كما أن ثلثي مساحة مولاي سليسن عبارة عن مساحة غابية عانت في فترة الإرهاب من الحرائق.

المراجع

مولاي سليسن

مولاي سليسن


رايتشل مكآدامز  ممثلة كندية من مواليد 17 نوفمبر 1978. اشتهرت بأدوارها في العديد من الأفلام مثل دفتر الملاحظات وشارلوك هولمز، رايتشل تخرجت من جامعة يورك في (كندا) واشتغلت في مطعم ماكدونالدز قبل شهرتها. ترشحت لجائزة الأوسكار سنة 2015 عن دورها في «بقعة ضوء».

النشأة
ولدت في لندن، بلدة تقع في مقاطعة أونتاريو، كندا، ونشأت في سانت توماس. والدها لانس كان يعمل سائق شاحنة، وأمها ساندرا تعمل ممرضة، لديها أخ أصغر دانيال وأخت صغرى كايلين. خاضت منافسات في التزلج وهي بسن الرابعة، أوصلتها للفوز بجائزة إقليمية في سن العاشرة ربيعاً. مع ذلك كانت رايتشل تحب المسرحيات والتمثيل، وعملت في سن الإثني عشر في مسرح الصيف في مخيم سانت توماس، تخرجت من جامعة يورك في تورونتو مع مرتبة الشرف.

الحياة المهنية
في كندا وبعد التخرج من الجامعة قدمت رايشل تجارب أداء متعددة لعدد من الأدوار، واستطاعت الحصول على دور في مسلسل The Famous Jett Jackson، ظهرت في أول عمل سينمائي في مسيرتها مع المخرج الإيطالي باولو فاريزي في عام 2001، في فيلم كوميدي عن شاب يطارد سائحة أمريكية، صورت الفيلم في صقلية عندما كان عمرها 22 سنة.
انتقال رايتشل إلى هوليوود كان سريعا ففي سنة 2002 لعبت دور البطولة في فيلم «الفتاة الساخنة» بجانب روب شنايدر وآنا فاريس، الفيلم الذي وصفته ماكآدامز بأنه «معلم كبير» في حياتها المهنية.
انطلاقتها الفنية تحققت عام 2004 عندما أدت دور رجينيا فتاة الثانوية المدللة في فتيات لئيمات، حقق الفيلم إيردات مرتفعة ونقد ممتاز في وقت عرضه. لاحقا وفي نفس السنة شاركت بجانب رايان غوسلينغ في دفتر الملاحظات المستوحى من رواية للكاتب نيكولاس سباركس. في عام 2005 لعبت دوراً في فيلم متطفلي العرس بجانب أوين ويلسون وفينس فون حيث تلعب ابنة سياسي مؤثر، واقعة في ثلاثية الحب. بميزانية منخفظة الفيلم حقق أرباح عالية ونجاح جماهيري كبير. استغلت رايشل نجاحها وظهرت في فيلمين آخرين سنة 2005، فيلم الإثارة «عين حمراء» بجانب كيليان مورفي وبراين كوكس والفيلم الرومنسي حجر العائلة مع كلير دينس وديان كيتون.

تباطأت حياة ماك آدامز المهنية في عام 2006، ورفضت العديد من الأدوار منها الشيطان يرتدي برادا وكازينو رويال حيث قررت أخذ إجازة مدتها سنة من التمثيل لتقضي وقتاً مع عائلتها وأصدقائها. في 2013 صرحت قائلة «بكل صدق، لم أكن أريد حقا أن أصبح نجمة سينمائية كبيرة، ولم أكن أرغب أبدا في العمل خارج كندا، أو خارج المسرح». رفضت رايتشل في 2006 أخذ صورة لغلاف مجلة فانيتي فير حيث كانت ستظهر فيها عارية جنبا إلى جنب مع الممثلتين الشابتين وقتها سكارليت جوهانسون وكيرا نايتلي، فعندما وصلت إلى موقع التصوير وعرفت بوجود مشهد عري رفضت بأدب وانسحبت من الموقع.
عادت إلى مهنتها السينمائية في عام 2008 ومثلت في فيلمين، فيلم النوار Married Life والفيلم الدرامي «المحظوظين» بجانب تيم روبنز ومايكل بينا. بعد ذلك ظهرت بجانب بن أفليك
و راسل كرو في فيلم "State of Play" سنة 2009، ولم تتوقف أعمالها تلك السنة وإنما أدت دور البطولة في «زوجة المسافر عبر الزمن» وقدمت دور جانبي في فيلم الحركة شرلوك هولمز.

عادت رايشل في 2010 للعمل بجانب ديان كيتون في الفيلم الكوميدي مجد الصباح وشاركت هاريسون فورد البطولة، بداية رايشتل رفضت الدور معللة أنها لا تصلح للعمل الكوميدي إلا أن المخرج روجر ميشل أقنعها وعرض عليها الدور مرارا حتى وافقت. بعد دخولها مجال الكوميديا قدم لها وودي آلن دور البطولة في فيلمه منتصف الليل في باريس، الفيلم تم عرضه في مهرجان كان السينمائي سنة 2011. لاقى الفيلم نجاح كبير في شباك التذاكر وأصبح أكثر فيلم مستقل ربحا في 2011. حصلت رايتشل بجانب زملائها في الفيلم على جائزة نقابة ممثلي الشاشة لفئة أفضل أداء متميز من قبل طاقم في فيلم ، في حين وودي الن فاز بجائزة الاوسكار لأفضل كتابة، الفيلم نفسه ترشح لثلاث جوائز اوسكار أخرى.
رغبة في التنويع واهتمامها بقصة الفيلم، رايتشل مثلت في الفيلم الرومنسي العهد المبني على قصة حقيقية عن فتاة تفقد جزء من ذاكرتها عندما تتعرض لحادث سيارة فتنسى زوجها وتنحصر ذاكرتها في مرحلة حياتها مع أهلها. عملت في 2013 مع المخرج تيرينس ماليك في فيلمه الشاعري "To the Wonder" ثم انضمت لفيلم الإثارة "Passion" تحت إدارة المخرج براين دي بالما، وانهت أعمالها في 2013 بدور البطولة في الفيلم الرومنسي عن الوقت.
ظهرت في عمل وحيد سنة 2014 في أخطر الرجال المطلوبين بجانب الراحل فيليب سيمور هوفمان والمقتبس عن رواية جون لو كاريه.
حققت رايشتل النجاح الفني والجماهيري بظهورها في «بقعة ضوء» في 2015، ووشاركت دور البطولة مع بيندكت كامبرباتش في عام 2016، في فيلم مارفل دكتور سترينج.

الجوائز
فازت وترشحت للعشرات من الجوائز أهمها جائزة الأوسكار لأفضل ممثلة مساعدة، جائزة نقابة ممثلي الشاشة، وجوائز غوثام وغيرها.

الحياة الشخصية
تعيش رايتشل في تورنتنو، كندا ، وتملك بطاقة إقامة خضراء أمريكية. لكنها صرحت «العالم أصبح صغيرا هذه الأيام، وأغلب الأفلام لا يتم تصويرها في هوليوود، لهذا ليس هناك داعي للعيش هناك».

واعدت رايتشل زميلها الكندي رايان غوسلينغ من منتصف 2005 وحتى 2007 ، وأعادا لم الشمل لفترة وجيزة في 2008. ثم واعدت الأمريكي جوش لوكاس في 2009 ، والممثل الويلزي مايكل شين من 2010 وحتى 2013. في عام 2016 بدأت مواعدة الكاتب والمخرج الأمريكي جيمي ليندن.

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سانت توماس (أونتاريو)
بيئيات كنديات
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو جامعة يورك (أونتاريو)
رواة كتب صوتية
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
كاتبات كنديات في القرن 21
كنديون من أصل أيرلندي
كنديون من أصل إسكتلندي
كنديون من أصل إنجليزي
كنديون من أصل ويلزي
مدونات كنديات
مدونو بيئة
ممثلات أداء صوتي كنديات
ممثلات أفلام كنديات
ممثلات ألعاب فيديو كنديات
ممثلات تلفزيون كنديات
ممثلات كنديات في القرن 21
ممثلات كنديات مغتربات في الولايات المتحدة
ممثلات مسرح كنديات
ممثلات من أصل أيرلندي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من تورنتو
ممثلات من لندن (أونتاريو)
مواليد 1978
مواليد في لندن (أونتاريو)

رايتشل مكأدامز


The Nationalist Party of Canada is a Canadian white supremacist organization founded in 1977 by Don Andrews. The party describes itself as white nationalist and is known for its antisemitic and racist publications.

History
The Nationalist Party was founded by Andrews after he was legally barred by his bail conditions from associating with the Western Guard, another white supremacist organization. The party was briefly known as the National Citizens Alliance. It had an estimated 150 to 300 members in the mid-1980s.

From 1977 to 1985, the party published The Nationalist Report, which ceased publication when Andrews and Party Secretary Robert Smith were charged and convicted under the Criminal Code for promoting hatred. Crown attorney Michel Anne MacDonald described the journal as containing anti-black, anti-Jewish and anti-Asian articles, and the presiding judge described the "degree of hatred" in their journal as "obscene". He added that Andrews was the "directing mind of the publication" and described Smith as a "faithful, industrious follower".

In 1986, Andrews and Smith endorsed Holocaust denier Jim Keegstra's bid to lead the Social Credit Party of Canada. The two men appealed to the Supreme Court of Canada in 1989, seeking to have their conviction overturned. The court rejected the appeal in December 1990, ruling that the Canadian Charter of Rights and Freedoms did not protect hate speech in R v Andrews and R v Keegstra.  Andrews and Smith served jail terms following the ruling.

The Nationalist Party continues to further its goals through supporting such projects as "European Heritage Week" (commemorated every October beginning on the Canadian observance of Thanksgiving) and a shortwave radio program. It also originated and operates the "Canadian Flag Perpetual Pride Campaign" each year during the months of July and December, where residences in cities and towns in Canada, and governments at the federal, provincial and municipal levels are encouraged to properly display new Canadian flags and to replace worn ones; this campaign has been extended to encourage Canadian flag displays at offices and stores of major Canadian corporations such as Canadian Tire, Unilever and Loblaws/Weston.

Andrews has run for Mayor of Toronto several times, including in 2003 when he won 0.17 percent of the vote. In that year, two other party members ran unsuccessfully for Toronto City Council.

Party candidates

Bob Smith
Robert Wayne Smith is a frequent candidate for political office, and has sought election at the municipal, provincial and federal levels. Like Don Andrews, he was originally a member of the Western Guard Party. He first ran for the Toronto School Board in 1972, when he was still a student. His most recent campaign was for Mayor of Toronto in 2006. During his Western Guard days, he was the voice for its White Power Phone Message. Among organizations he has served in include the Canadian Anti-Soviet Action Committee, the Ontario Social Credit organization, as a director of the Ezra Pound Institute for International Studies, and as a guest commentator during the 1990s for the British Peoples' League Hour radio program. Today, he regularly blogs at his Internet column on the Nationalist Party website page, "Bob's Beat".

See also
 James Alexander McQuirter
 Wolfgang Droege

Notes

References

Citations

Sources

Journal articles

Reports

News articles

External links

Nationalist parties in Canada
Organizations that oppose LGBT rights in Canada
Political parties established in 1977
White supremacist groups in Canada

Nationalist Party of Canada


Šestine su zagrebačko gradsko naselje. Nalaze se na južnim obroncima Medvednice. Šestine upravno pripadaju gradskoj četvrti Podsljeme. Cijelo naselje čini jedan mjesni odbor. Taj mjesni obor jedan je od pet mjesnih odbora Podsljemena. Površina mjesnog odbora iznosi 935,08 ha. Prema popisu stanovništva iz 2011., Šestine su imale 3514 stanovnika.

Na području Šestina nalaze se dvije park-šume: Šestinski dol i Zamorski breg – Šestinski vrt.

Ime
Šestine su dobile ime po šestini, obliku feudalne rente koja se davala šestoga dana u tjednu.

Povijest
Šestine su se počele razvijati u 13. stoljeću, nakon izgradnje utvrde Medvedgrad. Kao samostalna župa spominje se od 1673., a kao samostalna općina 1893.

Znamenitosti

Crkva sv. Mirka

Crkva sv. Mirka spominje se 1240. Tijekom povijesti više je puta dograđivana, a svoj današnji izgled dobila je 1909. Uvrštena je u Registar kulturnih dobara Republike Hrvatske. Kraj crkve nalazi se mjesno groblje. Na njemu je pokopan Ante Starčević kraj čijeg se groba nalazi spomenik iz 1903. Spomenik je djelo Ivana Rendića.

Kulmerovi dvori

Kulmerove dvore izgradio je Stjepan Gregorijanec u drugoj polovici 16. stoljeća. Kulmerovi dvori bili su posjed nekoliko vlastelinskih obitelji, najprije Zrinskih i Čikulina, a kasnije posjed Sermagea i Kulmera. Potonji su u 19. stoljeću povećali i preuredili Kulmerove dvore. Godine 1945. Kulmerovi dvori su devastirani te nacionalizirani. Od 1999. nalaze se u vlasništvu Agrokora.

Promet
Kroz Šestine prolazi autobusna linija 102 (Britanski trg – Mihaljevac).

Obrazovanje
 Osnovna škola Šestine – osnovana je 1863. godine zahvaljujući naporima grofa Miroslava Kulmera, Ljudevita pl. Raiznera, velikog suca županije zagrebačke, i kanonika prvostolne crkve zagrebačke, Franje Hauzera, koji su bili njeni veliki dobrotvori.

Kultura

Šestinski kišobran

Šestinski kišobran tradicijski je kišobran. Dio je šestinske narodne nošnje. Šestinski kišobran ima oznaku "Izvorno hrvatsko" Hrvatske gospodarske komore.

Šestinska nošnja

O njezinom porijeklu ne zna se mnogo. Posebnost joj daje crveni vez na muškim i ženskim rubačama i na taj način čini potpuni kontrast s grubim lanenim platnom.

Sport
 MNK Šestine

Izvori

Vanjske poveznice

 Šestine, Hrvatska enciklopedija
 Šestine, Proleksis enciklopedija

Naselja u Gradu Zagrebu
Medvednica

Šestine


Giovanni Angelo Kardinal Becciu (* 2. Juni 1948 in Pattada, Provinz Sassari, Italien) ist ein italienischer Geistlicher und ehemaliger Kurienkardinal der römisch-katholischen Kirche. Er war Präfekt der Kongregation für die Selig- und Heiligsprechungsprozesse und ab 2017 päpstlicher Delegat beim Souveränen Malteserorden. 2020 trat er von allen Ämtern und den mit dem Kardinalat verbundenen Rechten zurück.

Leben
Giovanni Angelo Becciu empfing am 27. August 1972 durch den Bischof von Ozieri, Francesco Cogoni, das Sakrament der Priesterweihe für das Bistum Ozieri. Er wurde im Fach Kirchenrecht promoviert.

Am 1. Mai 1984 trat Giovanni Angelo Becciu in den diplomatischen Dienst des Heiligen Stuhls ein. Er war als beigeordneter Sekretär in den Apostolischen Nuntiaturen im Tschad und in der Zentralafrikanischen Republik tätig. 1985 wurde er zudem Nuntiatursekretär in der Volksrepublik Kongo. Am 19. Februar 1985 verlieh ihm Papst Johannes Paul II. den Ehrentitel Kaplan Seiner Heiligkeit (Monsignore). 1986 wurde Becciu Nuntiatursekretär für die Region des Roten Meeres und im Sudan. 1988 wurde er Nuntiatursekretär in den Apostolischen Nuntiaturen in Neuseeland, auf Fidschi und für den Pazifischen Ozean. 1990 wurde er Nuntiatursekretär in Gambia, Guinea, Liberia und Sierra Leone. 1991 wurde er Uditore. 1992 wurde er nach Großbritannien versetzt und 1994 wurde er Nuntiaturrat. 1995 wurde er Nuntiaturrat in Frankreich. Am 2. März 1997 verlieh ihm Johannes Paul II. den Titel Ehrenprälat Seiner Heiligkeit. 2000 erfolgte die Versetzung in die USA.

Johannes Paul II. ernannte ihn am 15. Oktober 2001 zum Titularerzbischof von Rusellae und bestellte ihn zum Apostolischen Nuntius in Angola. Am 15. November 2001 wurde er zudem zum Apostolischen Nuntius in São Tomé und Príncipe ernannt. Die Bischofsweihe spendete ihm Kardinalstaatssekretär Angelo Kardinal Sodano am 1. Dezember desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren der Apostolische Nuntius in Italien und San Marino, Erzbischof Paolo Romeo, und der Bischof von Ozieri, Sebastiano Sanguinetti. Giovanni Angelo Becciu wählte sich den Wahlspruch Duc in altum ("Fahr hinaus auf den See"), der dem Evangelium nach Lukas  entstammt. Am 23. Juli 2009 bestellte ihn Papst Benedikt XVI. zum Apostolischen Nuntius in Kuba.

Benedikt XVI. ernannte ihn am 10. Mai 2011 zum Substituten des Staatssekretariates. In diesem Amt bestätigte Papst Franziskus ihn am 31. August 2013. 2016 sagte Becciu – unter Überschreitung seiner Kompetenzen – die bevorstehende Prüfung der Buchhaltung der Kurie durch PricewaterhouseCoopers ab.

Am 26. Mai 2018 ernannte ihn der Papst zum Präfekten der Kongregation für die Selig- und Heiligsprechungsprozesse. Dieses Amt übernahm er am 31. August desselben Jahres, sein Amt als Substitut des Staatssekretariats endete mit Ablauf des 29. Juni 2018.

Im Konsistorium vom 28. Juni 2018 nahm ihn Papst Franziskus als Kardinaldiakon mit der Titeldiakonie San Lino in das Kardinalskollegium auf. Am 6. Oktober desselben Jahres ernannte ihn der Papst zum Mitglied der Kongregation für die Evangelisierung der Völker. Die Besitzergreifung seiner Titeldiakonie fand am 20. Januar 2019 statt.

Angelo Becciu trat am 24. September 2020 ohne Angabe von Gründen von seinem Amt als Präfekt der vatikanischen Heilig- und Seligsprechungskongregation sowie von allen Ämtern zurück und verzichtet auf seine Rechte als Kardinal. Papst Franziskus nahm das Rücktrittsgesuch am 24. September 2020 an und bestätigte den Verzicht der aus dem Kardinalat erwachsenden Rechte.

Souveräner Malteserorden
Papst Franziskus ernannte am 4. Februar 2017 Giovanni Angelo Becciu zum vatikanischen Sonderbeauftragten für den Souveränen Malteserorden. Er wurde beauftragt, den Orden spirituell und moralisch zu erneuern. Grund waren ein vorhergegangener Machtkampf und Streitigkeiten im Orden, welche mit der Entlassung des damaligen Großmeisters Matthew Festing endeten.

Am 22. Juni 2017 wurde Giovanni Angelo Becciu in der Kapelle des Magistralpalastes von Fra' Giacomo Dalla Torre del Tempio di Sanguinetto in den Malteserorden aufgenommen und zum Kaplan Conventual-Großkreuz ad honorem ernannt.

Das Amt des Delegaten übte er bis 2020 auch nach dem Ende der Tätigkeit als Substitut des Staatssekretariats und dem Beginn des Amtes als Präfekt der Kongregation für die Selig- und Heiligsprechungsprozesse aus. Am 1. November 2020 ernannte Papst Franziskus Silvano Tomasi zu seinem Nachfolger als Sonderbeauftragten für den Malteserorden.

Vorwurf der Veruntreuung und des Amtsmissbrauchs und Strafverfahren
Die vatikanische Staatsanwaltschaft begann 2019 Ermittlungen gegen Becciu. Becciu soll 2014 und 2018 Investitionen in ein Londoner Immobilienprojekt für Luxuswohnungen im Londoner Stadtteil Chelsea in Höhe von insgesamt 250 Millionen Euro genehmigt haben. Das Geld stammte zum großen Teil aus dem Peterspfennig. Dabei wurden allein Provisionen und Fondsgebühren von bis zu 60 Millionen Euro gezahlt. In die Immobilie (60 Sloane Avenue) investierte der Vatikan über einen Luxemburger beziehungsweise in Malta registrierten Investmentfonds (Athena Capital Global Opportunities Fund). Anfang 2022 wurde die Sloane-Avenue-Immobilie an den US-Finanzinvestor Bain Capital verkauft, und zwar mit einem Nettoverlust von mehr als 100 Millionen Euro. Der Verlust wurde durch das Staatssekretariat ausgeglichen. Als ein Rechnungsprüfer, der Generalrevisor Libero Milone, 2017 kritische Fragen zur Investition in Chelsea stellte, wurde er entlassen. Nachdem das Istituto per le Opere di Religione (IOR) im Juli 2019 die Kreditaufnahme zum Kauf der Immobilie als "verdächtig" an die vatikanische Staatsanwaltschaft gemeldet hatte, nahm diese Untersuchungen auf.

Papst Franziskus verteidigte im November 2019 die Investition mit den Worten "Ja, man kann auch Eigentum kaufen, es vermieten und dann verkaufen." Das diene dann der Sache der Menschen des Peterspfennigs. Geld nur nach alter Art in den Sparstrumpf zu stecken sei schlechte Verwaltung. Man müsse aber sichere und moralische Investitionen tätigen. "Wenn ich mit dem Peterspfennig in eine Waffenfabrik investiere, dann ist die Spende keine Spende."

Anfang Juli 2021 beschloss der Präsident des Vatikan-Gerichtshofs die Eröffnung des Hauptverfahrens wegen Veruntreuung und Amtsmissbrauchs gegen Becciu und neun weitere Beschuldigte, darunter der frühere Präsident der Vatikanischen Finanzaufsicht René Brülhart, deren Ex-Direktor Tommaso Di Ruzza, die Vatikanberaterin und Becciu-Vertraute Cecilia Marogna und der als Schlüsselperson geltende Investmentbanker Gianluigi Torzi. Die öffentliche Hauptverhandlung begann am 27. Juli 2021. Die vatikanische Staatsanwaltschaft forderte im Juli 2023 eine Haftstrafe von sieben Jahren und drei Monaten.

Weblinks

Einzelnachweise

Kardinal (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Titularerzbischof
Präfekt des Dikasteriums für die Selig- und Heiligsprechungsprozesse
Apostolischer Nuntius in Angola
Apostolischer Nuntius in Kuba
Mitglied der Päpstlichen Akademie des hl. Thomas von Aquin
Großkreuz-Konventualkaplan des Malteserordens
Träger des Sterns von Rumänien (Großoffizier)
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Großkreuz)
Mitglied der Ehrenlegion (Kommandeur)
Person (Sardinien)
Italiener
Geboren 1948
Mann

Giovanni Angelo Becciu


Cette page regroupe différents records et statistiques du Championnat d'Europe de futsal de l'UEFA.

Statistiques d'équipe

Records sur un match

Record de participations

Statistiques individuelles

Records sur un match

Joueurs les plus titrés

Meilleurs joueurs

Suite à l'Euro 2022, le portugais Zicky Té est élu meilleur joueur. Il est le deuxième joueur à recevoir cette distinction officielle, après son compatriote Ricardinho en 2018.

Auparavant, un joueur est nommé pour ce titre à chaque édition, mais cela ne semble pas reconnu par l'UEFA.

Joueurs le plus capé

Au terme de l'édition 2022, le capitaine de l'Espagne Carlos Ortiz conclut son septième Euro de futsal, un record, dont quatre remportés. Il en est logiquement le joueur le plus capé (35 sélections en phase finale, 55 qualifications comprises). En quart de finale, il égale d'abord son compatriote Luis Amado avec 33 matches en phase finale puis le dépasse en demi contre le Portugal.

Après la phase de poule en 2022, Rizvan Farzaliyev compte 47 sélections à l'Euro de futsal pour l'Azerbaïdjan, éliminatoires compris, à égalité avec le gardien de longue date de l'Espagne, Luis Amado.

Meilleurs buteurs par édition

Meilleurs buteurs cumulés

En quart de finale de l'Euro 2018, le Ricardinho aide le Portugal à vaincre l'Azerbaïdjan, avec un quadruplé. Une prestation qui lui permet de battre le record de Konstantin Eremenko (Russe). Avec 21 buts en phase finale, il devient le meilleur buteur de tous les temps de l'Euro (en phase finale). L'ailier portugais en marque un vingt-deuxième en finale.

Notes et références

Notes

Références

Championnat d'Europe de futsal
Record en football

Statistiques et records du Championnat d'Europe de futsal


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Sása enthält die fünf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Sása im Okres Zvolen.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Sasa

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Sása (Zvolen)


El Colectivo Puerto Dramaturgia (Chile) es una organización sin fines de lucro formado por artistas teatrales radicados en la ciudad de Valparaíso, que tiene el fin de promover el análisis, la difusión y creación dramatúrgica de la zona.

Historia
El Colectivo Puerto Dramaturgia nace hacia mediados de 2010 a partir de una investigación desarrollada por Cristian Figueroa, Astrid Quintana, Marco Trigo y Esteban Sazo en donde se indagaba en la dramaturgia de los últimos diez años en la región de Valparaíso. Diversas inquietudes como la falta de difusión y conocimiento sobre la escritura teatral de la zona, así como el casi inexistente movimiento de crítica teatral, motivaron a estos investigadores a fundar el colectivo.

El funcionamiento de la organización se hizo patente en 2011 con la realización de la primera actividad: Uni-verso-mar, y se concretó con la adjudicación de un FONDART, para concluir la investigación y realizar el primer Ciclo de Dramaturgia en el Puerto.

Eventos

Uni-verso-mar
Fue un ciclo de unipersonales teatrales realizado en el marco del III Forum Universal de las Culturas (Valparaíso, 2010). Este evento, organizado junto a la Carrera de Actuación Teatral de la [Universidad de Valparaíso] contempló la presentación de unipersonales teatrales a cargo de autores, directores y/o actores nacidos o residentes en la región de Valparaíso.

Las obras participantes fueron montajes que participaron exitosamente en diversos ciclos y festivales de la V región durante 2010. Entre ellos contamos:
El profesor distraído de Ivo Herrera Ávila
Liceo c/n° de Marco Trigo
Prefiero morir aquí de Fernando Mena
Paul and John de Marco Antonio De la Parra
Presunta desgraciá de Daniela Alcaide
Malicia... no es otra obra burguesa de Fernando Mena

Primer ciclo de dramaturgia en el puerto
El Primer Ciclo de Dramaturgia en el Puerto, financiado por FONDART regional 2010, consistió en ocho jornadas de Lecturas Dramatizadas de obras escritas por dramaturgos de la V región, que fueron llevadas a análisis por destacados dramaturgos e investigadores del país.   La dirección de estas lecturas estuvo a cargo de reconocidos directores a nivel regional y nacional.

El proyecto incluyó una publicación de los resultados recogidos a lo largo del Ciclo, dicha publicación contará con ensayos y análisis desarrollados por los panelistas invitados y por miembros del equipo de investigación de Puerto Dramaturgia.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web Oficial del Colectivo Puerto Dramaturgia.
 Sitio web Oficial de la Carrera de Actuación Teatral de la Universidad de Valparaíso.

Teatro de Valparaíso
Teatro de Chile
Dramaturgos de Chile
Instituciones y organismos con sede en Valparaíso

Puerto Dramaturgia


Oskar Fischinger (født 22. juni 1900 i Gelnhausen, Hesse, død 31. januar 1967) var en tysk og senere amerikansk, filminstruktør og kunstmaler.

Efter sin eksamen som maskiningeniør lærte han i 1921 filminstruktøren Walter Ruttmann at kende, og derefter begyndte han at interessere sig for animation. Fischinger udviklede flere forskellige animationstekniker og blev en ledende figur indenfor den abstrakte film. Ud over sine egne kortfilm, stod han bl.a. for specialeffekter i Fritz Langs science fiction-film, Måneraketten fra 1929.

I februar 1936 flyttede han til Hollywood, og arbejdede kortvarigt for flere forskellige filmstudier. Han havde dog vanskeligheder med det engelske sprog og sit temperament, så han helligede sig først og fremmest til maleriet da han var i Amerika, men det lykkedes ham også at lave nogle kortfilm.

Filmografi
 Stomlinien (1921-1922)
 Wachsexperimente (1923-1927)
 Studien 1-4 (1921-25)
 Spiralen(1926)
 R-1 Ein Formspiel (1927)
 Seelische Konstruktionen (1927)
 München-Berlin Wanderung (1927-29)
 Studie Nr. 2 (1929)
 Studie Nr. 3 (1930)
 Studie Nr. 4 (1930)
 Studie Nr. 5 (1930)
 Studie Nr. 6 (1930)
 Studie Nr. 7 (1930-31)
 Studie Nr. 8 (1931)
 Studie Nr. 9 (1931)
 Studie Nr.12 (1932)
 Kreise (1933)
 Studie Nr.13 (1933/34)
 Muratti greift ein (1934)
 Komposition in Blau (1935)
 Muratti Privat (1935)
 Allegretto (1936)
 American March (1941)
 Organic Fragment (1941)
 Mutoscope Reels (1945)
 Motion Painting Nr. 1 (1947)
 Muntz TV Commercial (1952)

Referencer

Litteratur

Yderligere læsning

Eksterne henvisninger
 Fischinger Archive

Filminstruktører fra USA
Malere fra USA
Personer fra Hessen
Filminstruktører fra Tyskland
Malere fra Tyskland

Oskar Fischinger


Belgiere, også kaldet brabantere, er en hesterace fra Belgien. Belgiere er koldblod og er store og kraftige heste.

Gennemsnitshøjde og -vægt for en belgierhingst er 168 cm og 900 kg og tilsvarende for en hoppe 164 cm og 700 kg. Verdens største nulevende hest er en belgier ved navn Big Jake, der måler over 2 meter på lansemærket.

Belgiere benyttes fortsat som trækdyr, herunder i forbindelse med opvisninger og til ridning. Hestene benyttes også til slagtning og anses at have en delikat smag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Hesteracer

Belgier (hest)


Jennifer Rene "Jen" Psaki (n. 1 decembrie 1978) este actualul Director de Comunicare al Casei Albe. Anterior a activat în calitate de purtător de cuvânt al Departamentului de Stat al Statelor Unite ale Americii și în alte funcții de comunicare și relații cu presa în cadrul Casei Albe, în timpul președinției lui Barack Obama.

Psaki este absolventă a College of William & Mary și a făcut parte din echipa de înotătoare a instituției timp de doi ani.

Ea a fost secretar adjunct de presă pentru campania electorală prezidențială din 2004 a lui John Kerry. În anii 2005–2006, Psaki a servit în calitate de director de comunicare pentru reprezentantul SUA Joseph Crowley și secretar regional de presă pentru Democratic Congressional Campaign Committee.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1978
Americani în viață
Oameni din Connecticut
Oficiali guvernamentali ai Statelor Unite ale Americii din secolul al XXI-lea
Înotători americani

Jen Psaki


Republika Hrvatska i Republika Slovenija održavaju diplomatske odnose od 6. veljače 1992. Sjedište veleposlanstva je u Ljubljani.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Sloveniji osnovano je odlukom predsjednika Republike od 24. ožujka 1992.

Vidi još
 Hrvatsko-slovenski odnosi
 Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Slovenija na stranici MVEP-a

Izvori

Slovenija
Hrvatsko-slovenski odnosi

Popis hrvatskih veleposlanika u Sloveniji


Pigen med solsikkerne er et maleri af Michael Ancher fra 1889.

Modellen er Maren Brems, hun står i døren mellem to stuer i Michael og Anna Anchers Hus  med en kobberskål med solsikker fra haven. Den unge pige var  tjenestepige hos Anna og Michael Ancher og bærer sin andendagskjole. Det  var ikke sidste gang hun var model. Dette maleri beskrives som et hovedværk i Skagenleksikon: malerne, modellerne, værkerne og stederne.

Maleriet  var ofte på udstilling, og Ancher kunne ikke bestemme sig for at sælge  det. I 1893 malede han en ny version, hvor Maren havde en anden frisure og var iført en af Anna Anchers kjoler, dette maleri findes i Anchers Hus. Johannes V. Jensen har omtalt maleriet og modellen i Form og Sjæl, 1931.

Inspiration

Michael Ancher var en stor beundrer af malerne fra den hollandske guldalder, Pieter de Hooch og Vermeer van Delft,  en gæld til det 17. århundrede han  vedkendte sig. Det faktum, at han  her, for første gang tillod en farvenuance at dominere skyldes uden  tvivl kendskab til James McNeill Whistlers farveharmonier. Måske er solsikkemotivet inspireret af van Gogh.

Gengivelser
Maleriet er blevet brugt på en dansk frimærker, værdi 15,- kr., i 1996.

Noter

Eksterne henvisninger
 Søg i SMK - Statens Museum for Kunst
 Loeb Danish Art Collection Website  | Sketch for "The Girl with the Sunflowers," 1889

Malerier fra 1889
Malerier af Michael Ancher
Malerier fra Statens Museum for Kunst
Malerier fra Skagens Kunstmuseer

Pigen med solsikkerne


Giuseppe Lipartiti war ein italienischer Filmregisseur.

Lipartitis Schaffen verdichtet sich in den Jahren 1958 bis 1963, in welchem Zeitraum er drei Komödien vorlegte – zwei nach eigenem Drehbuch –, die künstlerisch wie kommerziell wenig erfolgreich waren. Seinen beiden 1967 und 1978 gedrehten Filme blieb nach Festivalaufführungen ein Kinoeinsatz versagt.

Filmografie (Auswahl)
 1958: Avventura a Capri

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Giuseppe Lipartiti


Dactylogyrus este un gen parazit de viermi plați din clasa Monogenea, subclasa Monopisthocotylea. Membrii sunt ectoparaziți (paraziți externi) și afectează mai ales branhiile peștilor, unde se hrănesc cu mucus și sânge.

Morfologie
Caracteristică este prezența unui aparat de atașare de gazdă, numit haptor, la capătul posterior, care are o construcție complexă constând din cârlige, dinți și clești. Cu ajutorul acestuia îi este posibil viermelui să se ancoreze în pielea sau branhiile unui pește. La capătul anterior al capului, împărțit în patru părți, se regăsește gura. Spre comparație, la genul Gyrodactylus, capătul anterior al capului este împărțit în două părți. O altă deosebire ușor de identificat între cele două genuri sunt ochii primitivi în formă de puncte; la Dactylogyrus există patru, în timp ce membrilor genului Gyrodactylus le lipsesc.

Dactylogyrus depune ouă și atinge, în funcție de specie, 2 sau 3 mm. De regulă cele mai multe specii ajung abia la 0,5&endash;1,0 mm. Genul este printre cele mai bogate în specii genuri de animale. Cel mai întâlnit la peștii din Germania este Gyrodactylus vastator, care infestează cu precădere cipriniforme cum este crapul. După încheierea depunerii de ouă, adulții mor. Ouăle cad pe fundul apei, unde eclozează în cel mult zece zile larvele. Acestea trebuie să își găsească o gazdă în maximum 24 de ore; cele care nu reușesc pier. În funcție de specie, adulții pot supraviețui de la 2 la 14 zile fără gazdă.

Infecție
Viermii Dactylogyrus se transmit cu ajutorul plantelor acvatice pe care se găsesc ouă sau de la exemplare nou-venite infectate. La peștii din acvarii se găsesc mai cu seamă viermi din genurile Monocoelium și Gyrodactylus. Dactylogyrus pot fi considerați un paraziți permanenți, iar unii pești își dezvoltă o rezistență împotriva lor, ceea ce îi face practic inofensivi. Infecțiile în masă nu survin decât sub influența unor factori care slăbesc gazda, prin stres. Aceștia sunt parametri acvatici anormali, o lipsă sau un exces de oxigen, un procent prea mare de amoniu, nitriți sau dioxid de carbon, pH inadecvat, temperatură nepotrivită, lipsă de locuri de ascunziș sau curent prea puternic. Lăsată netratată, o infecție masivă duce întotdeauna la moarte. Cauzele principale ale apariției infecțiilor sunt condițiile proaste și igiena necorespunzătoare.

Simptome
La infecția cu Dactylogyrus au loc schimbări la nivelul branhiilor. Pe lângă distrugerea în special a vârfurilor plăcuțelor branhiilor, se remarcă dramatice excrescențe filiforme. Până la urmă, gazda moare de lipsă de oxigen din cauza branhiilor sale distruse. Viermele poate fi observat cu ușurință la microscop, chiar și la măriri mici.

Simptomele tipice ale peștilor afectați includ:

Simptome externe
 un aspect cețos, neclar al pielii, pe zone extinse
 bucăți de mucoasă desprinsă, ca niște foi
 colorație închisă
 branhii de un roz intens
 branhii de la un roșu-gălbui la un alb-gălbui
 branhii palide
 opercule distanțate
 un opercul rămâne închis
 încețoșare a corneei
 zone înroșite

Comportament
 scărpinare de obiecte
 peștii sunt mai sperioși decât de obicei
 comportament retras
 apatie
 lipsa apetitului
 așezarea pe fundul apei
 înghițirea de aer la suprafață
 cașexie
 blocare a mișcărilor aripioarelor
 respirație îngreunată
 mișcări rapide și bruște prin apă

Simptome interne
 acoperirea foițelor branhiilor cu mucus

Tratament
Nu se recomandă creșterea temperaturii, întrucât dificultățile respiratorii ale peștilor vor fi numai agravate. Peștii afectați pot fi mutați în apă conținând acriflavină. Se poate administra levamisol (Concurat®, Citarin®, Ripercol® etc.) sub forma unei soluții în apă sau prin mâncare. Levamisolul are o acțiune direct colinergică, în doze mai mari și blochează neurotransmițătorul acetilcolinesterază, ducând astfel la o paralizie spastică a paraziților. În continuare, substanța stimulează sistemul imunitar al peștelui afectat. Levamisolul nu trebuie însă folosit la peștii cu răni deschise, deoarece glucoza conținută în medicamente duce la infecții bacteriene ale rănii, care pot cauza, de exemplu, o ascită infecțioasă.

Specii
 Dactylogyrus alatus, Linstow
 Dactylogyrus amphibothrium, Wagener
 Dactylogyrus anchoratus, Dujardin
 Dactylogyrus auriculatus, Nordmann
 Dactylogyrus baueri,
 Dactylogyrus cordus, Nybelin
 Dactylogyrus cornu, Linstow
 Dactylogyrus crassus, Kulwiec
 Dactylogyrus crucifer, Wagener
 Dactylogyrus difformis, Wagener
 Dactylogyros dulkeiti,
 Dactylogyrus falcatus, Wedl
 Dactylogyrus fallax, Wagener
 Dactylogyrus formosus, Kulwiec
 Dactylogyrus fraternus, Wegener
 Dactylogyrus hamatus,
 Dactylogyrus intermedius, Wegener
 Dactylogyrus macracanthus, Wegener
 Dactylogyrus minor, Wagener
 Dactylogyrus minutus, Kulwiec
 Dactylogyrus nanus, Dogiel et Bychowsky
 Dactylogyrus parvus, Wegener
 Dactylogyrus ramulosus, Malewitzkaja
 Dactylogyrus similis, Wegener
 Dactylogyrus solidus, Achmerow
 Dactylogyrus sphyrna, Linstow
 Dactylogyrus tuba, Linstow
 Dactylogyrus vastator, Nybelin (cea mai comună specie)
 Dactylogyrus wegeneri, Kulwiec

Legături externe
 Asociația Piscicultorilor din Franconia Mijlocie
  (PDF; 1,5 MB)
 Detalii taxonomice de la ITIS
 Detalii taxonomice de la Fauna Europea

Referințe
 Amlacher, E. 1992. Taschenbuch der Fischkrankheiten, 6th ed., editura Gustav Fischer, Jena Stuttgart
 Zeitschrift Parasitology Research, Verlag Springer Berlin / Heidelberg, Zur Kenntnis der Gattung Dactylogyrus Diesing 1850 (Monogenoidea), volumul 25, numărul 5/septembrie 1965
 Zeitschrift Systematic Parasitology, New and known species of Dactylogyrus Diesing, 1850 (Monogenea, Dactylogyridae) from Iranian freshwater cyprinid fishes, Volumul 25, Numărul 3/Iulie 1993
 Heinz Mehlhorn, Encyclopedic Reference of Parasitology, Biology, Structure, Function, editura Springer Berlin Heidelberg, pagina 155, ISBN 978-3-540-66819-0
 Rudolf Hoffmann: Fischkrankheiten. 2005, ISBN 978-3-8252-8241-7

Monogenea

Dactylogyrus


رودولف كارل بولتمان
(ولد في 20 أغسطس 1884 – توفي 30 يوليو 1976) لاهوتي ألماني من خلفية لوثرية كان أستاذ دراسات العهد الجديد لثلاثة عقود في جامعة ماربورغ. قام بفصل كامل تقريبا بين التاريخ وبين الإيمان وكتب أن صلب المسيح فقط يكفي للإيمان المسيحي.

درس اللاهوت في جامعة توبنغن ثم في جامعة برلين وجامعة ماربورغ وحصل منها على درجة جامعية في 1910. وبعد سنتين تقدم إلى شهادة المهارة (بعد الدكتوراة) وأصبح محاضرا في علم العهد الجديد في ماربورغ. بقي في ماربورغ حتى استقالته في 1951.

يعد كتابه (تاريخ التقليد لإزائي-History of the Synoptic Tradition) أداة أساسية في البحث الإنجيلي حتى للعلماء الذين يرفضون تحليلاته عن القطع الروائية التي ألفت منها الأناجيل والمبادئ التاريخية التوجه المسماة النقد الشكلي التي كان رودولف أكثر شارحيها تأثيرا:

"هدف النقد الشكلي تحديد الشكل الأصلي لقطعة روائية أو قول أو مثل ربيّ. في العملية نتعلم تمييز الإضافات والأشكال الثانوية، وهذا يقود لنتائج هامة عن تاريخ العرف."

طبق في 1941 النقد الشكلي على إنجيل يوحنا وميز وجود إنجيل آيات ضائع اعتمد عليه يوحنا فقط من بين الإنجيليين. وكان ذلك إنجازا في البحث عن يسوع التاريخي. وقام في تلك السنة بمحاضرة باسم New Testament and Mythology: The Problem of) (Demythologizing the New Testament Message دعت الشراح لترك اللاهوت التقليدي. اعتمدت الدروس على لغة الأساطير لكن لم تستثن بل شرحت من أجل فهمها في العصر. لكنه تمادى في النقد الشكلي حتى وضع أسئلة خطيرة على القيمة التاريخية للأناجيل.

كان متأثرا بفيلسوف الألماني مارتين هيدغر في هرمنوطيغيا الكتاب المقدس، وطرح نظرية النزع الأسطوري على هذا الاساس.

انتقد الاشتراكية الوطنية وتكلم ضد سوء معاملة اليهود والتطرفات الوطنية وطرد رجال الدين غير الآريين من الكنيسة .

روابط خارجية

مراجع

أعضاء هيئة تدريس جامعة ماربورغ
حائزو وسام استحقاق جمهورية ألمانيا الاتحادية مع الصليب الكبير والنجمة والوشاح
بروتستانت في المقاومة الألمانية
حاصلون على وسام الاستحقاق (فئة مدنية)
خريجو جامعة توبنجن
خريجو جامعة ماربورغ
خريجو جامعة هومبولت في برلين
علماء الكتاب المقدس ألمان
علماء طبيعة دينيون
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
كرستولوجيا
لاهوتيون ألمان
لاهوتيون بروتستانتيون ألمان في القرن 20
لاهوتيون لوثريون ألمان
متخصصون في علم التأويل
مسيحيون ألمان
مواليد 1884
وجوديون مسيحيون
وفيات 1976
وفيات في ماربورغ

رودولف بولتمان


Aremi Fuentes (Tonalá, 23 de maio de 1993) é uma halterofilista mexicana, medalhista olímpica.

Carreira

Fuentes conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após levantar 245 kg na categoria feminina para pessoas com até 76 kg. Ela competiu em campeonatos mundiais, inclusive no Campeonato Mundial de Halterofilismo de 2015.

Halterofilistas olímpicos do México
Halterofilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Aremi Fuentes


La Myyrmäkitalo est un bâtiment construit dans le quartier Myyrmäki de Vantaa en Finlande.

Présentation
La Myyrmäkitalo est située à côté de la gare de Myyrmäki et du centre commercial Myyrmanni.

Elle abrite des services municipaux tels que la bibliothèque de Myyrmäki, la , et Musée d'art Artsi

Galerie

Références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Myyrmäki
Bâtiment à Vantaa

Myyrmäkitalo


Fanget i natten er en amerikansk film fra 1964, filmen er baseret på teaterstykket af samme navn af Tennessee Williams

Medvirkende
 Richard Burton som Dr. T. Lawrence Shannon
 Ava Gardner som Maxine Faulk
 Deborah Kerr som Hannah Jelkes
 Sue Lyon som Charlotte Goodall
 James ("Skip") Ward som Hank Prosner
 Grayson Hall som Judith Fellowes
 Cyril Delevanti som Nonno

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1964
Film baseret på skuespil
Dramafilm fra USA
LGBT-relaterede film fra USA
Film instrueret af John Huston

Fanget i natten (film)


Hans-Joachim Hille (* 23. April 1921 in Zittau; † 15. Januar 1990 in Bonn) war ein deutscher Diplomat, der unter anderem Sprecher des Auswärtigen Amtes und Botschafter in Jordanien, Ecuador, Ägypten sowie in Peru war.

Leben

Studium und Sprecher des Auswärtigen Amtes
Nach dem Abitur in Dresden wurde Hille zu Beginn des Zweiten Weltkrieges 1939 zum Wehrdienst einberufen und geriet im Laufe des Krieges in US-amerikanische Kriegsgefangenschaft. Während der Gefangenschaft studierte er in der "Lageruniversität" Englisch, Geschichte und Literatur.

Nach der Entlassung aus der Kriegsgefangenschaft 1946 begann er ein Studium der Fächer Neuere Geschichte, Völkerrecht, Anglistik und Germanistik an der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main und schloss dieses Studium 1950 mit der Promotion zum Dr. phil. mit einer Dissertation zum Thema Vernunft und Geschichte bei Woodrow Wilson. Im Anschluss war er als Wissenschaftlicher Assistent an der dortigen Philosophischen Fakultät tätig.

1952 trat Hille in den neugegründeten Auswärtigen Dienst der Bundesrepublik Deutschland ein und schloss seine Ausbildung im höheren Dienst 1954 mit der Laufbahnprüfung ab. Danach war er zunächst als Legationssekretär im Büro von Walter Hallstein, dem Staatssekretär im Auswärtigen Amt tätig, ehe er 1955 als Legationsrat Mitarbeiter der Botschaft in Frankreich war.

Im Dezember 1958 kehrte er nach Deutschland zurück und wurde Mitarbeiter des Pressereferates des Auswärtigen Amtes in Bonn. Nach seiner Beförderung zum Legationsrat Erster Klasse wurde Hille 1961 Leiter des Pressereferates und damit Pressesprecher des Auswärtigen Amtes. In dieser Funktion erhielt er 1962 auch seine Beförderung zum Vortragenden Legationsrat Erster Klasse. 1964 wechselte er als Botschaftsrat Erster Klasse an die Botschaft in der Türkei und war dort Ständiger Vertreter des Botschafters.

Botschafter in Jordanien, Ecuador, Ägypten und Peru
Nach der Wiederaufnahme diplomatischer Beziehungen zwischen Deutschland und Jordanien im Februar 1967 wurde er am 28. Juni 1967 Botschafter in Jordanien und übte dieses Amt bis zum Beginn des Schwarzen September 1970 aus, dem erbitterten Bürgerkrieg in Jordanien.

Danach wurde er im November 1970 Mitarbeiter in der Politischen Abteilung des Auswärtigen Amtes tätig. Nach weiteren Verwendungen im Ausland, unter anderem von April 1971 bis Februar 1974 als Botschafter in Ecuador sowie zuletzt in der Zentrale des Auswärtigen Amtes in Bonn als Ministerialdirigent und Beauftragter für Nah- und Mittelostpolitik wurde Hille im Dezember 1979 als Nachfolger von Wolfgang Behrends Botschafter in Ägypten, während Norbert Montfort, der bisherige Leiter des Mittelost- und Maghrebreferats, neuer Beauftragter für Nah- und Mittelostpolitik des Auswärtigen Amtes wurde. In dieser Funktion nahm er 1980 an den Feierlichkeiten zur Besetzung von Schah Mohammad Reza Pahlavi in Kairo teil.

Im Anschluss wurde er im Januar 1982 als Nachfolger von Hans Werner Loeck Botschafter in Peru, während Kurt Müller sein Nachfolger als Botschafter in Ägypten wurde.

Das Amt des Botschafters in Peru hatte Hille bis zu seiner altersbedingten Versetzung in den Ruhestand 1986 inne. Kurz vor seiner Verabschiedung kam es dabei während des Besuchs von Mitgliedern des Deutschen Bundestages zu einem Disput mit Hubert Kleinert, einem Bundestagsabgeordneten der Grünen. Vor dem Gespräch einer Bundestagsdelegation mit Innenminister Abel Salinas forderte er in barschem Ton den Grünen-Abgeordneten Hubert Kleinert auf, umgehend einen Schlips anzulegen. Sein Aufzug, rügte der Botschafter, sei "eine Beleidigung der Gastgeber". Kleinert, immerhin mit schwarzem Jackett und weißem Hemd, stellte klar, seine Bekleidung gehe Hille "überhaupt nichts an". Hilles Etikette-Regeln gingen sogar dem Delegationsleiter Erich Riedl, CSU, zu weit. In seiner Tischrede lobte er ironisch die hohe Improvisationskunst der Peruaner, die den deutschen Gästen "krawattenlose Gastgeber in so großer Zahl präsentieren konnten".

Das Botschafteramt wurde nach seinem Eintritt in den Ruhestand von Johannes von Vacano übernommen, der zuvor als Botschafter in Kenia und den Seychellen akkreditiert war.

Ehrungen
 1964: Komtur des Ordens El Sol del Perú
 1964: Großes Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
 1968: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland
 1977: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland
 1986: Großkreuz des Ordens El Sol del Perú
 1987: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Andrea Wiegeshoff: "Wir müssen alle etwas umlernen" : zur Internationalisierung des Auswärtigen Dienstes der Bundesrepublik Deutschland (1945/51 - 1969). Göttingen : Wallstein, 2013 ISBN 978-3-8353-1257-9, S. 427f.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Jordanien
Deutscher Botschafter in Ecuador
Deutscher Botschafter in Ägypten
Deutscher Botschafter in Peru
Ministerialdirigent (Bund)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Träger des Großen Goldenen Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich
Träger des Ordens El Sol del Perú (Großkreuz)
Deutscher
Geboren 1921
Gestorben 1990
Mann

Hans-Joachim Hille