Tat sistemi veya tat duyusu, tat (tat) algı 'dan kısmen sorumlu olan duyusal sistem'dir. Tat, ağızdaki bir madde ağız boşluğu'ndaki çoğunlukla dil 'de tat tomurcuğu'ndaki tat reseptörü (kemoreseptör) hücreleriyle kimyasal olarak reaksiyona girdiğinde uyarılan algıdır. Koku alma ve trigeminal sinir stimülasyonu (doku, ağrı ve sıcaklığı kaydetme) ile birlikte tat, yiyecek ve diğer maddelerin lezzetlerini belirler. İnsanlar tat tomurcuklarında ve dil ile epiglottis'in üst yüzeyi dahil olmak üzere diğer alanlarda tat reseptörlerine sahiptir. Tat alma korteksi, tat algısından sorumludur.

Dil, çıplak gözle görülebilen papilla adı verilen binlerce küçük çıkıntıyla kaplıdır. Her papillanın içinde yüzlerce tat tomurcuğu vardır. Bunun istisnası, tat tomurcukları içermeyen filiform papillalar'dır. Dilin arkasında ve önünde bulunan sayıları 2000 ile 5000 adet  arası tat tomurcukları vardır. Diğerleri ağzın tavanında, yanlarında, arkasında ve boğazdadırlar. Her tat tomurcuğu 50 ila 100 tat reseptör hücresi içerir.

Kara omurgalılarında da tat alma, dildeki tat tomurcuğuyla gerçekleştirilir. Balıklarda tat tomurcuğu dudaklarda, yüzgeçlerde ve bazı türlerde kuyrukta bulunur. Tat tomurcukları dil yüzeyinde gömülüdürler ve ağızdaki kimyasallar tat tomurcuğuna tat gözenekleri vasıtasıyla erişir.

Ağızdaki tat reseptörleri beş tat şeklini algılar: tatlılık, ekşilik, tuzluluk, acılık ve lezzet ("tuzlu" veya "umami" olarak da bilinir). Bilimsel deneyler, bu beş tadın var olduğunu ve birbirinden farklı olduğunu göstermiştir. Tat tomurcukları, farklı moleküller veya iyonlarla etkileşimi tespit ederek farklı tatlar arasında ayrım yapabilir. Tatlı, lezzet ve acı tatlar, moleküllerin tat tomurcuklarının hücre zarı üzerindeki G protein-bağlı reseptörlere bağlanmasıyla tetiklenir. Tuzluluk ve ekşilik, sırasıyla alkali metal veya hidrojen iyonlar tat tomurcuklarına girdiğinde algılanır.

Temel tat modaliteleri gıdanın ağızdaki hissine ve tadına yalnızca kısmen katkıda bulunur - diğer faktörler arasında koku, burnun koku alma epitel tarafından belirlenir; doku çeşitli mekanoreseptörler, kas sinirleri vb.; sıcaklık, termoreseptörlerce belirlenir; ve "soğukluk" (mentol gibi) ve "sıcaklık" (keskinlik), kemestez aracılığıyla belirlenir.

Tat sistemi hem zararlı hem de yararlı şeyleri algıladığından, tüm temel tat modaliteleri, hissettikleri şeylerin vücudumuz üzerindeki etkisine bağlı olarak ya caydırıcı veya iştah açıcı olarak sınıflandırılır. Tatlılık, enerji açısından zengin yiyecekleri tanımlamaya yardımcı olurken, acılık, zehirlerin bir uyarı işareti olarak işlev görür.

İnsanlar arasında, tat algısı, dil papillasının kaybı ve tükürük üretiminde genel bir düşüş nedeniyle 50 yaş civarında azalmaya başlar.
İnsanlar da disguzi yoluyla zevklerinde bozulmalara sahip olabilirler. Memelilerin tümü aynı tat yöntemlerini paylaşmaz: Bazı kemirgen ler nişasta' nın tadına bakabilir (insanlar bunu yapamaz), kedi tatlılığı tadamaz ve diğer etoburlar sırtlan, yunus ve deniz aslanı da dahil olmak üzere atalarının beş tat modelinden dördüne kadarını algılama yeteneğini kaybetmiştir.

Temel tatlar
Besinlerin tatları geleneksel olarak 5 grupta toplanmaktadır: Tatlı, ekşi, acı, tuzlu, umami. Bu tatlar iki grupta da incelenebilmektedir. Birinci grupta iyon kanallarında işlev yapan tuzlu ve ekşi, diğer grupta ise tatlı, acı ve umami tatlar yer almaktadır.

Tatlı
Tatlılık, dile temas eden nesnelerde şeker ve bazı diğer maddelerin bulunması sonucu ortaya çıkar. Şekerlemeler, baklava gibi tatlılar ve elma, muz gibi meyveler, ağırlıklı olarak tatlı olan gıdalara örnek verilebilir.

Tuzlu
Tuzluluk, nesnelerde başlıca olarak sodyum iyonları bulunması sonucu ortaya çıkar. Bazı diğer alkali metaller de tuzlu tat verirler.

Ekşi
Ekşilik, nesnelerdeki asit oranına bağlı bir durumdur. Ekşilik, hidroklorik asit baz alınarak ölçülür. Hidroklorik asitin ekşilik indeksi 1'dir. Vişne ve limon ağırlıklı olarak ekşi tada sahip yiyeceklere örnek gösterilebilir.

Bitter
Bitter, buruk veya acımtırak olarak tanımlanabilecek bir tattır. Zaman zaman gıdalara kasıtlı olarak eklenmekle birlikte genellikle hoş olmayan bir lezzet olarak kabul edilir. Bitter tat veren nesnelere örnek olarak limon kabuğu, bira, zeytin ve kahve verilebilir. Doğadaki pek çok zehirli bitki bitter tada sahiptir ve evrim biyologları insanda düşük eşikli (keskin) bir bitter tat alma duyusunun bulunmasının evrimsel avantajları olduğunu düşünmektedir.

Umami
Umami, "lezzetli" anlamına gelen Japonca kökenli bir sözcüktür ve 20. yüzyılda insanın algıladığı ana tatlardan biri olduğu anlaşılmıştır. Umami, şekerli olmayan, etimsi tatları tarif etmek için kullanılır. Ağırlıklı olarak umami tada sahip gıdalara örnek olarak domates, tahıllar ve kuru fasulye verilebilir. Gıda katkısı monosodyum glutamat (MSG), kuvvetli bir umami tada sahiptir.

Dil haritası yanılgısı
Dil haritası veya tat haritası, dilin farklı kısımlarının farklı tatları algıladığı yönünde, yaygın bir yanılgıdır. Kökü 1901'de Zur Psychophysik des Geschmackssinnes isimli bir Alman gazetesinde yazılmış bir makaleye dayanır. Günümüzde, duyarlılık eşiği değişebilmekle birlikte dilin tüm bölümlerinin tüm tatları algıladığı bilinmektedir. Dilde tatlı, tuzlu, ekşi ve acı olmak üzere dört farklı tat için özelleşmiş tat tomurcukları bulunur. Farklılaşmış bu tat tomurcukları dilin her bölgesine yayılmıştır. Ancak farklı tat tomurcukları, dilin farklı bölgelerinde yoğun olarak yer alır. Bu nedenle dilin her kısmı her tadı alabilse de bazı bölgeler bazı tatlara karşı daha duyarlıdır.

Ayrıca bakınız
 Aroma

Kaynakça

Duyular

Tat alma


Charlotte Link (Fráncfort del Meno, 5 de octubre de 1963) es una escritora alemana.

Su madre es la escritora y periodista Almuth Link, y escribió su primera obra, Die schöne Helena, a los 16 años. Muchas de sus obras se han usado en películas o series para la cadena alemana ZDF. Su libro del 2000, Die Rosenzüchterin, estuvo en la lista de los más vendidos de Der Spiegel durante semanas. Reside a la fecha en  Wiesbaden, y es miembro de PETA, donde ha trabajado ayudando a perros callejeros en España o en Turquía.

Premios
 Deutsche Bücherpreis, nominación en 2004 con Am Ende des Schweigens
 Goldene Feder, (2007)

Obra
 Cromwells Traum oder Die schöne Helena (1985)
 Wenn die Liebe nicht endet (1986)
 Die Sterne von Marmalon (1987)
 Verbotene Wege (1987)
 Schattenspiel (1993)
 Die Sünde der Engel (1996)
 Der Verehrer (1998)
 Das Haus der Schwestern (1999)
 Die Rosenzüchterin (2000)
 Die Täuschung (2002)
 Am Ende des Schweigens (2003)
 Der fremde Gast (2005)
 Die Insel (2006)
 Das Echo der Schuld (2006)
 Die letzte Spur (2008)
Trilogía Sturmzeit:
 Sturmzeit (1989)
 Wilde Lupinen (1992)
 Die Stunde der Erben (1994)

Referencias

Enlaces externos
 (en alemán) portal.d-nb.de portal.d-nb.de

Escritoras de Alemania
Novelistas de Alemania del siglo XX
Novelistas de Alemania del siglo XXI
Escritores de literatura infantil y juvenil
Alemanas del siglo XX
Alemanas del siglo XXI
Mujeres novelistas de Alemania
Nacidos en Fráncfort del Meno

Charlotte Link


Alexis Hubert Jaillot (* ca. 1632 in Avignon-lès-Saint-Claude, Freigrafschaft Burgund; † 2. November 1712  in Paris) war ein bedeutender französischer Kartograph und Verleger.

Genealogie
Alexis Hubert Jaillot wurde circa 1632 in Avignon-lès-Saint-Claude geboren. Seine Eltern waren Jean Jaillot und Etiennette Fournier. Sein Bruder war Pierre-Simón (1631–23. September 1681). Jaillot heiratete am 11. Januar 1665 Jeanne Berey († 1. November 1675), die Tochter des Graveurs und Kartenverlegers Nicolas I Berey (1610–1665) aus Paris. Aus dieser Ehe gingen sieben Kinder hervor, darunter François Hubert-Joseph (* 1671) und Bernard Jean-Hyacinthe (* 11. Februar 1673–1739). Nach dem Tod seiner ersten Frau heiratete er am 26. Abril 1676 Charlotte Orbane. Aus dieser Ehe gingen acht Kinder hervor, darunter Charles-Hubert (* 1678).

Leben
Als Jaillots Geburtsjahr wird 1632 angenommen, weil in der Sterbeurkunde sein Alter mit 80 Jahren angegeben wurde. Der Geburtsort war Avignon-lès-Saint-Claude, damals ein kleiner Weiler in der zum spanischen Königreich gehörenden Exklave Freigrafschaft Burgund. Schon seit seiner Kindheit hatte Jaillot ein gutes Talent für Künste und Gestaltung. Von seinem Bruder Pierre-Simón lernte er die Bildhauerei. Infolge französisch-spanischer Auseinandersetzungen wurde ihr Heimatort verwüstet, und so gingen die beiden Brüder 1657 nach Paris. Dort erwarben sie sich bald eine gewisse Reputation und den Titel Sculpteur du Roy. 1665 heiratete Jaillot in die Kartenverleger-Familie Berey ein. Nach dem Tod seines Schwagers Nicolas II Berey (1640–1667) kaufte er von der Schwägerin die Berey-Kartensammlung. So hatte er einen wertvollen Grundstock, den er gleich vermarkten konnte, ohne je selbst eine Karte hergestellt zu haben. Jaillot stieg in einem günstigen Moment in das Kartengeschäft ein. Anfang 1668 gewann Ludwig XIV.  den ersten seiner Reunionskriege, und es begann eine Zeit, in der Frankreich sein Territorium ständig vergrößerte. Es entwickelte sich eine große Nachfrage nach Karten, die die französischen Triumphe und die neuen Grenzen, sowie anstehende Expansionsabsichten darstellten.

Zu Jaillots Kartensammlung gehörten auch Druckplatten, die Pierre Duval (1619–1683) (Neffe von Nicolas Sanson) erstellt und ursprünglich an Nicolas Berey verkauft hatte. Aber Duval, der seine Karten auch selbst verlegte, wehrte sich gegen die Neuauflage seiner alten Karten. Auf dem Höhepunkt der Auseinandersetzung mit Duval gewann Jaillot Ende 1670 die Söhne von Nicolas Sanson Guillaume und Adrien, als Kartenmacher und Geschäftspartner. Mit ihnen konnte er neue Karten mit dem prestigeträchtigen Namen Sansons vermarkten. Sein erster Atlas von 1681 Atlas Nouveau wurde ein so großer kommerzieller Erfolg, dass andere Verleger damit begannen, Plagiate zu vertreiben.

Jaillot suchte die königliche Patronage und widmete viele seiner Kartenauflagen dem König. Schließlich wurde er am 20. Juli 1686 zum Géographe du Roy ernannt und erhielt eine jährliche Pension von 600 Livres. Dieser Titel, zusammen mit einer protektionistischen und kontrollierenden Gesetzgebung, erlaubten ihm, sich erfolgreich gegen seine Plagiatoren zu wehren.

Seit dem frühen 18. Jahrhundert legte Jaillot immer weniger Karten auf. Es wurden immer mehr zeitnah aktualisierte Karten nachgefragt und es gelang ihm immer weniger auf die Anforderungen des Marktes zu reagieren. Jüngere Konkurrenten waren gut ausgebildete Geographen wie Guillaume Delisle, die die Kartenerstellung selbst vornehmen konnten. Mit der Zeit gab Jaillot das Geschäft an seinen Sohn Bernard Jean-Hyacinthe ab.

Alexis Hubert Jaillot starb am 2. November 1712 in Paris, im Alter von 80 Jahren. Er wurde im Convent des Grands-Augustins beigesetzt.

Literatur
 Auguste Jal, Dictionnaire critique de biographie et d'histoire, 1872, S. 701, digitalisat (französisch)

Einzelnachweise

Weblinks

  Informationen über Alexis Hubert Jaillot

Kartograf (17. Jahrhundert)
Kartograf (18. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1632
Gestorben 1712
Mann

Alexis Hubert Jaillot


Bernard Charles Tolver Paget ( - ) est un officier supérieur de la British Army (armée de terre britannique) pendant la Seconde Guerre mondiale.

Il commande le 21 groupe d'armées de juin à décembre 1943 et est commandant en chef du Middle East Command (commandement du Moyen-Orient) de janvier 1944 à octobre 1946. Il est le général le plus ancien de l'armée britannique.

Biographie

Enfance et Première Guerre mondiale
Paget est né à Oxford, Oxfordshire, fils du très révérend Francis Paget, deuxième fils de Sir James Paget,  baronnet , et fait ses études à la Shrewsbury School de 1901 à 1906 et au Royal Military College, Sandhurst de 1906-1907. Paget est commissionné en tant que sous-lieutenant dans l'Oxfordshire Light Infantry le 13 novembre 1907 qui devient l'Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry en 1908. Paget est affecté le 15 décembre 1907 au 2 Bataillon de la Oxfordshire Light Infantry (52) à Tidworthdans le Wiltshire. Le 5 février 1908, il est transféré au 1st Oxfordshire Light Infantry (43e) à Lucknow, Inde. Il est promu lieutenant en 1910.

Au début de la Première Guerre mondiale en août 1914, il est nommé adjudant du nouveau 5 (Service) Bataillon stationné à Aldershot, composé principalement de volontaires pour la Kitchener's Army, avec lequel il se rend sur le front occidental le 20 mai 1915. Il est promu capitaine le 10 juin 1915. Le bataillon sert au sein de la 42 Brigade, elle-même faisant partie de la 14 Division (légère). Le 25 septembre 1915, Paget et son bataillon prennent part à la bataille de Loos ; il est l'un des deux seuls officiers du bataillon à survivre à la bataille. Le 30 septembre 1915, il prend le commandement temporaire du  bataillon (de service). Il quitte le bataillon pour devenir major de la 42 brigade d'infanterie le 20 novembre 1915. Paget est décoré de la Military Cross en novembre 1915 et du Distinguished Service Order en janvier 1918. Il est mentionné quatre fois dans les dépêches et est blessé cinq fois pendant la guerre. Après avoir été blessé le 26 mars 1918, Paget est évacué vers le Royaume-Uni où il devient instructeur au Staff College de Cambridge et reste à ce poste jusqu'à la fin de la guerre.

L'entre-deux-guerres
La guerre prend fin en novembre 1918 et, pendant l'entre-deux-guerres, il reste dans l'armée britannique. Ayant été fait major breveté en 1917, il est promu major en 1924 et lieutenant-colonel breveté l'année suivante. Paget est promu colonel en 1929 et devient commandant du dépôt de Cowley Barracks, à Oxford, en 1930. Il est à l'origine de la fondation de la chapelle régimentaire à la cathédrale Christ Church d'Oxford, en 1930. Il est instructeur en chef au Staff College, à Quetta, en Inde britannique (maintenant le Command and Staff College, au Pakistan), de 1932 à 1934. Paget commande la 4 brigade d'infanterie de Quetta de 1936 à 1937. Il est promu général de division en décembre 1937 et est commandant du Staff College, à Camberley, de 1938 à 1939.

La Seconde Guerre mondiale
Fin novembre 1939, près de trois mois après le début de la Seconde Guerre mondiale, Paget prend le poste d'officier général commandant (GOC, General Officer Commanding) de la 18 division d'infanterie, une formation de l'Armée territoriale (AT) récemment levée, et abandonne le commandement à la mi-mai 1940. Avec le grade intérimaire de lieutenant général, il commande les forces britanniques lors du retrait à Åndalsnes en Norvège en 1940 pendant la campagne de Norvège, et est ensuite nommé Compagnon de l'Ordre du Bain. Il est promu lieutenant général et nommé officier général commandant en chef (GOC-in-C) du Commandement du Sud-Est en 1941. Il est fait chevalier commandant de l'Ordre du Bain dans la liste des honneurs du Nouvel An à la fin de l'année. Il devient ensuite GOC du GHQ Home Forces avec le grade intérimaire de général en décembre 1941. Le grade de général est permanent en juillet 1943. Paget commande le 21 groupe d'armées au Royaume-Uni de juin à décembre 1943 avant que le général sir Bernard Montgomery ne prenne la relève. En janvier 1944, il devient commandant en chef (commander-in-chief, C-in-C) du Middle East Commandjusqu'en octobre 1946, date à laquelle il prend sa retraite de l'armée. Il est nommé aide de camp supplémentaire du roi George VI en octobre 1944.

Son dernier acte de la Seconde Guerre mondiale a lieu entre mai et juillet 1945 pendant la crise du Levant :

Le 30 mai 1945, à propos de manifestations antifrançaises à Damas, en Syrie française, Churchill informe René Massigli, ambassadeur de France à Londres, que, sous réserve de l'assentiment du président Truman, le général Paget, en tant que commandant en chef au Moyen-Orient, entre en Syrie et doit rétablir l'ordre. Pour de Gaulle, il est clair que la Grande-Bretagne cherche à humilier la France. Le 31 à 3 heures du matin, il donne ses instructions au général Paul Beynet : les troupes françaises doivent garder leur position, et aucun soldat français « ne doit, sous aucun prétexte, se laisser démunir d'aucune partie de son matériel ». Le général Paget informe officiellement les deux gouvernements, libanais et syrien, qu'il veut rétablir l'ordre en Syrie, par un couvre-feu jusqu'au retour au calme. Dans les rues, des soldats britanniques prennent position à côté des soldats français. Les troubles cessent. Le 4 juin, de Gaulle déclare à l'ambassadeur britannique Cooper la phrase devenue célèbre : « Nous ne sommes pas, je le reconnais, en mesure de vous faire actuellement la guerre. Mais vous avez outragé la France et trahi l'Occident. Cela ne peut être oublié. ».

Paget a été le commandant en chef qui a servi le plus longtemps pendant la Seconde Guerre mondiale et devient le général le plus ancien de l'armée britannique. En décembre 1944, il est décoré de la Grand-croix de l'Ordre Polonia Restituta par le gouvernement polonais en exil. En 1946, il est élevé au rang de Chevalier Grand Croix de l'Ordre du Bain.

Après la guerre, Paget est colonel de l'Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry d'octobre 1946 à septembre 1955. En mai 1954, il présente les nouveaux Queen's Colours au régiment à Osnabrück. Le 8 mai 1955, il remet les anciens Queen's Colours au doyen de la cathédrale Christ Church pour qu'il les conserve lors d'une cérémonie à la cathédrale Christ Church, à Oxford. Il tire son dernier salut de son régiment en tant que colonel commandant lors de la parade commémorant le bicentenaire du 52 le 14 octobre 1955 à Osnabrück, en Allemagne de l'Ouest. Il est colonel du Intelligence Corps et colonel du Reconnaissance Regiment. Il est directeur du Ashridge College of Citizenship de 1946 à 1949. Il est gouverneur du Radley College, du Eastbourne College, du St Edwards and Welbeck College. Paget est président de l'Army Benevolent Fund. Il est gouverneur du Royal Hospital Chelsea de 1949 à 1956.

Il prend sa retraite à Petersfield, dans le Hampshire en 1957. Il est nommé lieutenant adjoint (Deputy lieutenant) du Hampshire en 1960.

Paget est nommé comme Chevalier Grand-Croix de l'Ordre du Bain lors d'un service à l'Abbaye de Westminster le 27 octobre 1960 et sa bannière est suspendue dans la chapelle Henry VII.

Famille
Il épouse Winifred Nora Paget le 7 février 1918, avec qui il a deux fils. Son fils cadet, le lieutenant Tony Paget, est mort le 5 mars 1945 des suites de blessures reçues lors de son service au sein du 1 Bataillon, Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry (le ) pendant la bataille de Reichswald (Opération Veritable). Il reçoit l'Ordre du service distingué pour sa bravoure pendant la bataille.

Son fils aîné, sir Julian Paget, 4 baronnet, CVO, est engagé dans les Coldstream Guards et sert dans le nord-ouest de l'Europe pendant la Seconde Guerre mondiale. Il commande un bataillon des Coldstream Guards avant de prendre sa retraite de l'armée en 1969. Il devient historien militaire et auteur de nombreux ouvrages. Il est Gentleman Usher de la Reine de 1971 à 1991. Il hérite du titre de 4 baronnet en 1972. Il est décédé le 25 septembre 2016.

Le général sir Bernard Paget est décédé le 16 février 1961.

Décorations

Décorations britanniques
  - Chevalier Grand-croix de l'Ordre du Bain

  - Compagnon de l'Ordre du Service distingué (Distinguished Service Order)

  - Croix militaire

 Citation militaire britannique

Décorations étrangères
  - Commandeur en chef de la Legion of Merit (Etats-Unis)

  - Médaille d'argent de la valeur militaire (Italie)

  - Chevalier Grand-croix de l'Ordre Polonia Restituta (Pologne)

  - Grand officier avec palme de l'Ordre de Léopold (Belgique)

  - Croix de guerre avec palme (Belgique)

  - Chevalier Grand-croix de l'Ordre de Saint-Olaf (Norvège)

Notes

Bibliographie

Liens externes

Officiers de l'armée britannique 1939−1945
Généraux de la Seconde Guerre mondiale
Service de guerre de ordersofbattle.com

Naissance en octobre 1887
Naissance à Oxford
Décès en février 1961
Décès dans le Hampshire
Décès à 73 ans
Général de l'armée de terre britannique
Personnel de l'armée de terre britannique pendant la Première Guerre mondiale
Général de l'armée de terre britannique pendant la Seconde Guerre mondiale
Commandeur en chef de la Legion of Merit
Compagnon de l'ordre du Service distingué
Chevalier grand-croix de l'ordre du Bain
Titulaire de la croix militaire (Royaume-Uni)
Médaille d'argent de la valeur militaire
Grand-croix de l'ordre Polonia Restituta
Grand officier de l'ordre de Léopold
Croix de guerre belge 1940-1945
Grand-croix de l'ordre de Saint-Olaf
Gentleman Usher

Bernard Paget


Marta Gómez (Girardot, Cundinamarca, Colombia, 11 de septiembre de 1978) es una cantautora colombiana radicada en Barcelona (España) desde 2009. Su trabajo entrelaza los distintos colores y timbres de la guitarra, así como lo armónico-melódico de sus canciones y sus letras con los principales ritmos folklóricos latinoamericanos y aires de jazz.

Trayectoria artística

Inicios en la música
Marta Gómez, nacida en Girardot, creció en Cali donde desde los 4 años cantó en el coro del Liceo Benalcázar dirigido por Flora Rengifo donde durante once años adquirió bases muy sólidas en lo profesional, lo musical y académico, acercándose a la música coral. A los quince años se marchó a vivir a Bogotá, donde completó su formación musical en la Universidad Javeriana, en 1994 participó en el cuarteto Eiti Leda, y poco después empezó a interesarse por la poesía. Continuaría sus estudios en Boston, en la Berklee College of Music, y en 2001, un año antes de graduarse, lanzó su primer trabajo discográfico llamado Marta Gómez, ese mismo año, por su bambuco Confesión, recibió el Premio de composición Alex Ulanowsky. Para el 2002 ganó el Concurso SIBL Project en San Francisco a Mejor canción inspirada en un autor Latinoamericano con Paula ausente, inspirada en el libro Paula de Isabel Allende.

Tras sus estudios, Marta Gómez se va a vivir a Nueva York, donde tras unos meses le contacta la discográfica Chesky Records, con la que publicará sus dos siguientes discos, de ahí la disquera estadounidense Putumayo World Music eligió en 2004 la canción La Ronda para abrir el disco de mujeres de Latinoamérica, donde aparecen también cantantes de la talla de la peruana Susana Baca, Totó la Momposina y Tania Libertad, entre otras.

Evolución artística
Compositora de buena parte de su repertorio, su influencia va de la música tradicional de Latinoamérica a la literatura, incorporando lo cotidiano, y de esa mezcla surgen canciones con un profundo contenido social y humano. En 2003, Marta Gómez fue escogida por la cantante norteamericana de blues Bonnie Raitt para abrir su concierto al lado de John Mayer, ganador del Grammy, y más tarde Marta Gómez fue invitada especial en el concierto de la cantora argentina Mercedes Sosa. Como autora gana la SIBL Project (Songs Inspired By Literature) de EE.UU., que escogió su canción Paula ausente como la mejor canción inspirada por un escritor latinoamericano. Paula ausente es una canción dedicada a la escritora chilena Isabel Allende y Marta Gómez tuvo la oportunidad de cantársela a Allende en noviembre del 2004, en California. Esta misma canción fue incluida en otro álbum de Putumayo llamado Mujeres del mundo acústico (2007) y es parte de la banda sonora de la serie "Capadocia" producida por HBO Latinoamérica.

Marta Gómez fue escogida por la revista colombiana Fucsia como una de las cinco colombianas más representativas del año 2005. Más adelante, la cantante grabó una canción llamada The circle (El círculo) compuesta por el cantautor norteamericano Kris Kristofferson, el escritor John Sandford hizo referencia a esta interpretación en su novela "Dark of the moon" (La oscuridad de la luna). En 2005 fue nominada como mejor artista en la categoría jazz latino en los Premios Billboard de la música Latina. Su producción Entre cada palabra (Chesky Records, 2005) la hizo merecedora del título a "Mejor Acto Nacional de World Music" en 2006 por el diario Boston Phoenix.

Reconocimiento artístico
Su quinta producción de título Musiquita hizo entrar a Marta Gómez en la lista de los diez mejores discos del género "World Music" de los European World Music Charts por varias semanas consecutivas. Con ese trabajo, Marta ofreció una serie de conciertos en países tan diversos como Estados Unidos, Países Bajos, España, Suecia, Suiza y en Israel, donde también colabora frecuentemente con el ícono de la música de ese país, Idan Raichel. En 2009 y con motivo de la realización de un máster en creación literaria en la Universidad Pompeu Fabra de Barcelona se traslada a vivir a la capital catalana, ciudad en la que reside desde entonces.

Con El corazón y el sombrero, su sexta producción discográfica, la cantautora le rinde un homenaje al gran poeta granadino Federico García Lorca, musicalizando 12 de sus poemas con ritmos folklóricos latinoamericanos. En este CD contó con la participación del cantautor gaditano Javier Ruibal. Promocionando este nuevo trabajo, viajó a Israel (Zappa Jazz Club), Colombia (Festival  de Músicas de Cartagena), Ecuador (Teatro Sucre), España (Festival Barnasants y La Mar de Músicas de Cartagena en Murcia) y a Sudáfrica (KKNK Festival).

En 2013 grabó un doble disco de canciones infantiles: Canciones de sol y de luna, además de un disco de temas inéditos de título Este instante. Realizó una gira de conciertos por América que la llevó a Ciudad de Guatemala, Costa Rica, Monterrey, Argentina, Chile y Estados Unidos. Entre 2014 y 2015 grabó el EP El árbol y el huracán con el músico César López, en este álbum participan músicos como Giovanny Parra y fue grabado por Julio Monroy. Para ese mismo año fue nominada a los Grammy Latino en la categoría Mejor disco Cantau tor por Este instante y fue ganadora de un Grammy Latino en la categoría "Mejor diseño de empaque" por Este instante.

En el 2014, Marta Gómez, al ver cómo el conflicto entre Israel y Palestina se recrudecía compuso la canción Para la guerra nada, en el 2017 Marta Gómez fue invitada a cantarla en la cumbre mundial de los Premios Nobel de Paz en Bogotá y para el 2018 esta canción fue parte de la banda sonora del documental El Testigo sobre la obra del fotógrafo colombiano Jesús Abad Colorado. Para el 2020, esta canción se convirtió en un libro ilustrado, en el que el espíritu de la paz es protagonista.
Actualmente, a principios de 2021, prepara un concierto para celebrar sus 20 años de trayectoria artística que coinciden con sus 20 discos publicados.

Discografía

Discografía propia
 (2001) Marta Gómez
 (2003) Solo es vivir
 (2004) Cantos de agua dulce
 (2006) Entre cada palabra
 (2009) Musiquita
 (2010) Afri-Spaans
 (2011) El corazón y el sombrero
 (2011) Afri-Spaans 2
 (2013) Coloreando
 (2014) Este instante
 (2015) Al alba. Canciones de Navidad
 (2015) El árbol y el huracán (Con César López)
 (2016) Canciones del sol
 (2016) Canciones del luna
 (2018) La alegría y el canto
 (2018) Coloreando dos. Traditional Songs for Children in Spanish
 (2019) Un silencio que llegó de lejos (Con Andrés Rotmistrovsky)

Discos recopilatorios
 (2015) Contigo
 (2020) Una ventana para soñar

Putumayo World Music

 2004 "La ronda" Disco: Women of Latinoamérica
 2005 "La ronda" Disco: Putumayo Café Sampler
 2007 "Paula ausente" Disco: Women of the world
 2013 "Cielito lindo" Disco: Latin Dreamlands
 2014 "Carnavaleando" Disco: Music of the Andes

Colaboraciones discográficas
 Anit Negra (Los Changos septet) [2003]
 The other side of the world (Interoceánico) [2004]
 The Pilgrim: A Celebration Of Kris Kristofferson  [2006]
 Equatorial (Alex Alvear) [2007]
 Within my walls (The Idan Raichel Project) [2008]
 El bosque de la memoria (Julio Santillán septet) [2008]
 Where the river shines (Interoceánico) [2008]
 Julio Santillán in New York. Argentinian Jazz (Julio Santillán) [2009]
 Another season (One Soul Fellowship) [2009]
 Quartet to six (The Idan Raichel Project) [2013]
 Mi Muñeca (Las Áñez - Marta Gómez) [2014]
 Tempo nuevo (Guafa Trío) [2014]
 Tornasol (Georgina Hassan) [2014]
 Llueve (Jorge Stojan) [2014]
 El Dorado - 20 años (Un tributo a Aterciopelados) [2015]
 Risas del sol (Magdalena Fleitas) [2015]
 Mil 500 vueltas (Nano Stern) [2015]
 Algo (José Delgado) [2016]
 De la rosa y el espino (Paula Herrera) [2016]
 Retrato (Urpi Barco) [2016]
 Así me lo contaron a mí y así te lo canto a ti (María del Sol Peralta) [2016]
 Slumberland World Lullabies (Great voices for small people) [2017]
 Vidas paralelas (Liuba María Hevia) [2017]
 Provinciano (Lucio Feuillet) [2017]
 El canto de todos (Inti-Illimani) [2017]
 Al aire (Las Áñez) [2017]
 Fronterabierta (Amores tangos) [2017]
 Cosas que pasan (Imagínate Camellos) [2017]
 En el corazón de la hembra maga (Julián Bozzo) [2017]
 SoloLuna (Pedro Pastor) [2017]
 Después de todo. Compilado Latinoamericano (María Cristina Plata) [2017]
 Amor circular (Alessio Arena) [2018]
 Magia todo el día (Luis Pescetti y amigos) [2018]
 A la luna, luna (Alejo García) [2018]
 Canción para un buen viaje (Magdalena Fleitas) [2018]
 Cançons de les revoltes del 68 (Joan Isaac) [2018]
 Atacama! (Alessio Arena) [2019]
 Lust (Louisa Lyne & di Yiddishe Kapelye) [2019]
 Fueguitos (Gaddafi Núñez) [2019]
 Sucede (Pala) [2019]

Premios
 2018 Nominada a los premios Grammy Latino en la categoría "Mejor disco folclórico del año" por "La alegría y el canto".
 2016 Nominada a los premios Grammy Latino en la categoría "Mejor disco infantil del año" por "Canciones de sol".
 2015 Nominada a los premios Grammy Latino en la categoría "Mejor disco Cantautor" por "Este instante".
 2015 Ganadora Grammy Latino en la categoría "Mejor diseño de empaque" por "Este instante".
 2014 Ganadora Grammy Latino en la categoría "Mejor disco infantil del año" por "Coloreando".
 2011 Nominada a los premios Grammy Latino en la categoría "Mejor diseño de empaque" por "El corazón y el sombrero".
 2009 Charts de World Music Europa top ten album "Musiquita".
 2006 Boston Phoenix "Mejor acto nacional de world music".
 2006 Charts de World Music Europa top ten album "Entre cada palabra".
 2005 Premios Billboard de la música Latina nominada a mejor artista categoría jazz latino.
 2005 Charts de World Music Europa, top ten album "Cantos de agua dulce".
 2005 "Fiesta Jazz" Melbourne, Australia. Mejor álbum no Instrumental de jazz latino "Cantos de agua dulce".
 2004 Putumayo World Music. "Canta" del CD "Cantos de Agua Dulce" es escogida como una de las 10 mejores canciones del 2004.
 2004 Concurso "Just Plain Folks". Mejor canción latina "Tú".
 2003 The Boston Globe. "Solo es Vivir" es incluido entre los 10 mejores álbumes del año.
 2003 Concurso Blink (Cambridge, MA). Mejor canción de pop: "Tú".
 2002 Concurso SIBL Project (San Francisco) Mejor canción inspirada en un autor Latinoamericno "Paula ausente" inspirada en el libro "Paula" de Isabel Allende.
 2000 Premio de composición Alex Ulanowski (Boston). Canción "Confesión".
 2000 Beca Best Achievement (Berklee College of Music, Boston).
 1996 Concurso Ramón Antigua (Bogotá, Colombia). Primer lugar.
 1993 Festival Luna De Plata (Bogotá, Colombia). Primer lugar, mejor grupo y mejor canción original "Solo". 1992 Festival de Calatrava (Cali, Colombia). Primer lugar, dúo con Ximena Vega.

Publicaciones
2020	Para la guerra nada - Marta Gómez -Libro ilustrado por Daniela Violi. Una historia inspirada en la canción Para la guerra nada de Marta Gómez.
2020	Cantoras todas - Publicación que reúne veinte perfiles de algunas de las voces femeninas más destacadas del siglo XXI en Iberoamérica, entre ellas Julieta Venegas, Natalia Lafourcade, Rosalía, Rozalén, Las Áñez, Goyo y Marta Gómez.
2018	Manual para soñar - Cristina Núñez Pereira, Rafael Romero Valcárcel

Bandas sonoras (filmografía)
 2008	Capadocia - Serie de televisión de Javier Patrón, Carlos Carrera, Pitipol Ybarra, entre otros.
 2010	La Pola - Programa de televisión de Sergio Cabrera
 2011	From Prada to Nada - Película de Ángel Gracia
 2011	América entretejida - Proyecto multimedia de Juan Carlos Roque
 2012	Donde viven las mujeres - Documental de Manuel García Serrano
 2014	Gente de Papel - Documental de Andrés Felipe Vásquez
 2018	El Proxeneta - Documental de Mabel Lozano
 2018	El Testigo - Documental de Jesús Abad Colorado

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de Marta Gómez
 Cancioneros.com - Artículos relacionados con Marta Gómez

Nacidos en Girardot
Cantantes femeninas de Colombia
Cantautores de Colombia
Mujeres músicas de Colombia
Alumnado de Berklee College of Music

Marta Gómez


Muianga ist der Familienname folgender Personen:

 Aldino Muianga (* 1950), mosambikanischer Schriftsteller
 Glória Muianga (* 1951), mosambikanische Radiomoderatorin von Rádio Moçambique

Muianga


Nitigisio, Nitigesio o Nitigio fue un eclesiástico suevo, obispo católico de Lugo a finales del .

Fue nombrado obispo de Lugo con posterioridad al año 561, en el que se celebró el concilio de Braga al que asistió un obispo de nombre desconocido; por aquellas fechas el reino suevo, tras varios años de profesar el arrianismo, practicaba el catolicismo, establecido oficialmente por disposición de los reyes Carriarico o Teodomiro y del obispo Martín de Braga.
Al igual que todas las del reino suevo, la diócesis lucense fue sufragánea de la de Braga hasta que en el concilio de Lugo celebrado el 569 se determinó que fuese elevada a la categoría de sede metropolitana, teniendo como sufragáneas a Astorga, Britonia, Iria, Orense y Tuy. También consta la asistencia de Nitigisio al concilio bracarense del 572, en que se establecieron varios puntos sobre disciplina eclesiástica.

En el año 585 el rey visigodo Leovigildo conquistó el reino suevo e impuso el arrianismo como religión oficial; Nitigisio fue desterrado y la diócesis, nuevamente dependiente de Braga, fue ocupada por el arriano Becila. Esta nueva situación duró poco, pues al año siguiente Leovigildo murió, y su hijo Recaredo, de confesión católica, convocó en el 589 el III Concilio de Toledo, en el que se restauró el catolicismo en todo el reino. Nitigisio, restituido en su sede, no asistió al concilio, presumiblemente debido a su avanzada edad, aunque estuvo representado en el mismo por el metropolitano de Braga Pantardo.
Se supone que Becila, que en este mismo concilio abjuró del arrianismo, le sucedió tras su muerte, aunque no hay constancia de ello.

Referencias

Obispos de Lugo
Obispos de España del siglo VI
Suevos en España

Nitigisio


Little Me est une chanson du groupe britannique Little Mix, sortie le , apparaissant sur l'album Salute et comprend des samples de l'œuvre musicale Pavane de Gabriel Fauré.

Clip
Lors d'une interview, Jesy Nelson déclare à propos du clip: .

Le clip est mis en ligne le , montre le groupe dans une chapelle abandonnée et est tourné en noir est blanc.

Certifications

Références

Chanson interprétée par Little Mix
Chanson de 2013
Single certifié argent au Royaume-Uni

Little Me (chanson de Little Mix)


Park-šuma Župetnica nalazi se u zapadnom dijelu grada Križevaca i zaštićena je od 1983. godina na površini od 62,33 hektara. Jedina je zaštićena park-šuma u Koprivničko-križevačkoj županiji.

Predstavlja "pluća" grada Križevaca, a namijenjena je za odmor i rekreaciju što upotpunjuje i postojeća stara trim staza unutar same šume, koja je zapuštena. To je miješani šumski kompleks u kojem se nalaze vrijedne prirodne sastojine hrasta kitnjaka, običnog graba i crne johe uz pridolazak manjeg broja drugih vrsta te sađene kulture četinjača - američkog borovca, ariša, duglazije, smreke, koje se suše. Projektom uređenja i gospodarenja iz 1986. godine predviđeni su brojni rekreativni i hortikulturni sadržaji, koji nikad nisu realizirani, uz povremene pokušaje.

Park-šuma Župetnica u nadležnosti je gospodarenja "Hrvatskih šuma" te je propis načina gospodarenja određen osnovom gospodarenja za gospodarsku jedinicu Križevačke prigorske šume. Cilj gospodarenja u Park-šumi Župetnica određen je strogim uvjetima zaštite prirode te se provode samo sanitarne sječe brojnih suhih i bolesnih stabala četinjača, koja ovdje ne dolaze na svom prirodnom području pridolaska, nego su umjetno sađena. Nisu predviđene prorede stabala, što djeluje nepovoljno na šumsku sastojinu, zbog pretjeranog gomilanja šumske mase.

Unutar park-šume bila je zgrada lovačkog doma arhitekta Stjepana Planića, u kojoj su se desetljećima održavale brojne svečanosti i bila je jedno od omiljenih okupljališta građana Križevaca. Zbog imovinsko-pravnih problema bila je napuštena i oronula, a nakon prodaje novom vlasniku srušena je 2021. godine.

Na ulazu u park-šumu Župetnica nalazi se stari spomenik posvećen ubijenima u Drugom svjetskom ratu, jer se u park-šumi nalazi jama s ostacima 13 ljudi. To su bili ljudi koji su u lipnju 1945. pozvani da se radi ispitavanja jave u zatvor kod crkve sv. Ane. Povjerovali su u pravdu i odazvali se, no jedne su noći odvedeni i ubijeni u šumi. Među njima su bili i narodni zastupnik HSS-a u Skupštini u Beogradu Stjepan Kukelj i gimnazijski profesor Pavo Sentić. U crkvi hrvatskih mučenika na Udbini nalazi se spomen-kamen broj 62 na kojem piše "Križevci šuma Župetnica 1945."

Uz park-šumu nalazi se šumski rasadnik "Hrvatskih šuma" s nizom hortikulturnih sadnica listača i četinjača, te ukrasnog grmlja.

Izvori

Vidite i:
 Ratarska šuma

Križevci
Župetnica

Park-šuma Župetnica


Blithfield es una parroquia civil del distrito de East Staffordshire, en Staffordshire (Inglaterra). Según el censo de 2021, tiene una población de 260 habitantes.

Demografía
Según el censo de 2001, en ese momento la parroquia civil tenía una población de 225 habitantes (48,89% varones, 51,11% mujeres) y una densidad de población de 20,2 hab/km². El 15,56% eran menores de 16 años, el 76,89% tenían entre 16 y 74, y el 7,56% eran mayores de 74. La media de edad era de 46,6 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 15,79% estaban solteros, el 67,37% casados, y el 16,84% divorciados o viudos.

Todos los habitantes eran blancos y la mayor parte (98,22%) originarios del Reino Unido. El resto (1,78%) había nacido en cualquier otro lugar salvo los países europeos. El cristianismo era profesado por el 83,56%, mientras que el 14,67% no eran religiosos y el 1,78% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 96 hogares con residentes, 6 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias civiles de Staffordshire

Blithfield


Jorge Alberto Riancho fue un reconocido locutor mexicano, sus verdaderos inicios fueron como locutor descansero en la emisora XENK radio 6.20, posteriormente pasa como locutor de XEX, XEW y del canal 2 de Televisa. Nació el 28 de noviembre de 1943 en Mérida, Yucatán y † falleció el 3 de junio de 1992 en la Ciudad de México por enfisema pulmonar.

Trayectoria

Telenovelas
 Carrusel (1989) … Narrador de la Carrera
 La pícara soñadora (telenovela) 1991.
Como el mismo.

Programas de televisión (como actor)
 Video bar: show cómico musical (1989)

Programas de televisión (como Locutor)
 Noticiero ECO (1988) …. Locutor y conductor
 El Pirrurris Presenta (1988) .... Locutor (Entrada)
 La carabina de Ambrosio (1978) .... Locutor (Entrada  y salida del programa y Presentador de Mercado de Lágrimas)
 Variedades de media noche (1977) …. Locutor (Independencia con vedettes)

Radionovelas (XEW)
 Las gemelas

Radionovelas (XEX)

Fantasías Infantiles (1976-1980)

Comerciales de Televisión
 Suavitel (1980)
 Fibras Destello (1984)
 Hot Wheels (1984)
 Nabisco (1985)
 Fuerza Viva (1986)
 Salinas y Rocha (1989)

Enlaces externos
 YouTube La Carabina de Ambrosio "Mercado de lágrimas - Jaibas en Chilpachole" (1981) Televisa
 YouTube "Noticiario ECO "Los Acosta" (1981-2001) Televisa

Nacidos en Mérida (México)
Fallecidos por enfisema
Locutores de radio de México
Fallecidos en Ciudad de México

Jorge Alberto Riancho


Mundos opuestos es una telenovela mexicana producida por Ernesto Alonso para la cadena Televisa en 1976. Protagonizada por Lucía Méndez en su primer estelar, Ernesto Alonso, Rita Macedo y con el debut de Laura León y Sergio Goyri.

Sinopsis
El multimillonario Claudio de la Mora es padre de Mario, joven rebelde y que no le quiere, es traficante de armas y que forma parte de la mafia denominada "la organización", utiliza para sus negocios fuera de la ley los barcos de la empresa de su padre, quien transporta gas desde el Oriente Medio; en cierto momento y por causas ignoradas los miembros de la organización le informan a Claudio que su hijo murió y le mandan grabaciones con la voz del mismo anteriores a su supuesto deceso.

A la par su hija Mónica estudia en una prestigiosa Universidad, pero también en rebeldía con su padre, se compromete con los pobres e inclusive va a estudiar a la Universidad en bus. En estas circunstancias, llega a un barrio humilde donde conoce a Beba, Antonia y Cecilia, a quienes lleva de visita a su imponente mansión.

Es en estas circunstancias que Claudio conoce y se enamora de Cecilia, quien es la bella hija de Antonia, una humilde cocinera; él con paciencia y ternura le enseña y educa hasta lograr elevarla a su mismo nivel social con el propósito de así lograr desposarla.

Mario es desembarcado de la mafia y se salva de un secuestro efectuado por el Jefe de la organización que se denominaba "Cóndor", por lo cual fortuitamente regresa a la casa paterna y se convierte en su rival por el amor de Cecilia para finalmente ganarlo y ser el que se casa con ella.

Al final el teniente Larios descubre que René, secretario de Claudio y su ama de llaves Carlota, estaban implicados en la organización, siendo ambos arrestados.

Este melodrama presenta el enfrentamiento entre el mundo de los ricos y el de la clase obrera, es decir los "Mundos opuestos".

Elenco

 Ernesto Alonso - Claudio de la Mora
 Lucía Méndez - Cecilia
 Rita Macedo - Cristina
 Carmen Montejo - Antonia
 Jorge Luke - Luis
 Félix González - Teniente Larios
 Arsenio Campos - Álvaro
 Carlos Rotzinger - García
 Rosa Gloria Chagoyán - Elba
 José Alonso - José Alberto de la Mora
 Ana Martín - Mónica de la Mora
 Anita Blanch - Doña Josefina
 Miguel Palmer - Mario de la Mora
 Luis Politi - Gerardo
 Patricia Arredondo
 Laura León
 Sergio Bustamante - René
 Leticia Perdigón - Beba
 Roberto Montiel
 Sergio Goyri - Joaquín

Otras versiones
 Televisa produjo en 1990 una versión de "Mundos opuestos" bajo el título de Destino con Lourdes Munguía y Juan Ferrara.
 La versión brasileña en 1982 se llama "Destino" producida por SBT con Ana Rosa y Flavio Galvao, escrita y adaptada por Raimundo Lopes y Crayton Sarzy.

Referencias

Enlaces externos

 Mundos opuestos en Alma-latina.net

Telenovelas de México
Telenovelas de 1976
Telenovelas protagonizadas por Lucía Méndez

Mundos opuestos (telenovela)


دورة النيتروجين هي دوران النيتروجين بين الجو والتربة والماء ونباتات الأرض وحيواناتها. وتحتاج كل الكائنات الحية إلي النيتروجين، ولكن أغلب الأحياء لاتستطيع استعمال النيتروجين الغازي N2 والذي يشكل 78% من الهواء، إذ يجب أن تحصل على نيتروجين متحد مع عناصر أخرى لتكوّن مركبات. ولكن إمداد هذا النيتروجين الثابت محدود، لذا توجد أساليب معقدة في الطبيعة لإعادة دوران النيتروجين.

بعد موت النباتات والحيوانات، تتعرض للتحلل بوساطة بكتيريا وفطريات معينة. وتنتج هذه الأحياء الدقيقة النشادر NH3 من مركبات النيتروجين في المادة العضوية الميتة وفي مخلفات الأجسام التي تفرزها الحيوانات. ثم تمتص النباتات بعض النشادر وتستخدمه لصنع البروتينات والمواد الأخرى الضرورية للحياة. ويتحول النشادر الذي لاتمتصه النباتات إلى نترات (مركبات NO3) بوساطة بكتيريا النترتة، وهناك نوعان من بكتيريا النترتة، بكتيريا النيتريت التي تحول النشادر إلى نتريتات (مركباتNO2) وبكتيريا النترات، التي تحول النتريتات إلى نترات. تمتص النباتات معظم النترات وتستخدمها بنفس الطريقة مثل النشادر. أما الحيوانات فإنها تحصل على النيتروجين من أكل النباتات أو الحيوانات الأخرى التي تأكل النباتات.

تضع عملية تدعى تثبيت النيتروجين مزيدًا من النيتروجين في الدورة البيولوجية. وتحصل بكتيريا تثبيت النيتروجين والطحلب على النيتروجين من الهواء وتحُوِّلها إلى نشادر. وتمتص النباتات معظم النشادر لكن بعضها يتبدد في الجو.

وعلى الرغم من أن تثبيت النيتروجين يأخذ النيتروجين من الجو، إلا أن هناك عملية معاكسة تُسمّى إعادة النيتروجين ترجع كمية مماثلة تقريبًا من النيتروجين إلى الهواء. وتحول بكتيريا إعادة النيتروجين بعض النترات في التربة إلى نيتروجين غازي أو أكسيد نيتروز N2O إلا أن النيتروجين الثابت قد يدور عدة مرات بين الأحياء والتربة قبل أن ترجعه إعادة النيتروجين إلى الجو.

وتعوق بعض الأنشطة البشرية دورة النيتروجين. فمثلا، تأخذ الصناعة كميات كبيرة من النيتروجين لإنتاج الأسمدة. وتوفر الأسمدة فوائد جمة، ولكن الكميات الزائدة يتم جرفها من الأرض الزراعية إلى المجاري المائية، ملوثة بذلك الماء. وإضافة لهذا، فإن احتراق البنزين وبعض المحروقات الأخرى ينتج مركبات النيتروجين التي تساهم في تلوث النبات.

وتعتبر دورة النيتروجين من أهم الدورات لان النيتروجين يتغذي عليه النبات الذي يعتبر بداية السلسلة الغذائيه أو المنتجات 2

المراجع

أيض
تربية أسماك الزينة
جغرافيا حيوية
نيتروجين
علم التربة
نيتروجين

دورة النيتروجين


Titlo is an extended diacritic symbol initially used in early Cyrillic and Glagolitic manuscripts, e.g., in Old Church Slavonic and Old East Slavic languages. The word is a borrowing from the Greek , "title" and is a cognate of the words tittle and tilde.  The titlo still appears in inscriptions on modern icons and in service books printed in Church Slavonic.

The titlo is drawn as a line over a text. In some styles of writing the line is drawn with serifs, so that it may appear as a zigzag. The usual form in this case is short stroke up, falling slanted line, short stroke up; an alternative resembles a volta bracket: short stroke up, horizontal line, short stroke down.

The titlo has several meanings depending on the context:

One meaning is in its use to mark letters when they are used as numerals. This is a quasi-decimal system analogous to Greek numerals.

A titlo is also used as a scribal abbreviation mark for frequently written long words and also for nouns describing sacred persons.  In place of , for example,  'God' was written under the titlo and  '[he] speaks' is abbreviated as .  Fig. 3 shows a list of the most common of these abbreviations in current use in printed Church Slavonic.  Fig. 2 shows  'Lord' abbreviated to its first letter and stem ending (also a single letter here, in the nominative case). Around the 15th century, titla in most schools came to be restricted to a special semiotic meaning, used exclusively to refer to sacred concepts, while the same words were otherwise spelled out without titla, and so, for example, while "God" in the sense of the one true God is abbreviated as above, "god" referring to "false" gods is spelled out; likewise, while the word for "angel" is generally abbreviated, "angels" is spelled out in "performed by evil angels" in Psalm 77.  This corresponds to the Nomina sacra (Latin: "Sacred names") tradition of using contractions for certain frequently occurring names in Greek Scriptures.

A short titlo is placed over a single letter or over an entire abbreviation; a long titlo is placed over a whole word.

A further meaning was in its use in manuscripts, where the titlo was often used to mark the place where a scribe accidentally skipped the letter, if there was no space to draw the missed letter above.

Titlo is encoded in Unicode as ,  and .

See also
 Pokrytie
 Syriac Abbreviation Mark

References

External links
 The Hirmos Ponomar font for viewing Church Slavonic texts

Cyrillic-script diacritics
Church Slavonic language

Titlo


David Filo, Yahoo'nun kurucularındandır. David Filo 1966'da Wisconsin'de doğdu ama Louisiana'da büyüdü. Küçük yaşlardan itibaren bilgisayar ve elektroniğe ilgi duydu ve programlamayı kendi kendine öğrendi. Bilgisayar mühendisliği okuduğu Tulane Üniversitesi'ne girdi. 1988'de mezun oldu ve Stanford Üniversitesi'nde elektrik mühendisliği alanında doktora yapmak için Kaliforniya'ya taşındı.

Stanford'da, internete tutkun olan Jerry Yang adlı başka bir lisansüstü öğrencisiyle tanıştı. İkili arkadaş oldular ve birlikte internet üzerinde çeşitli deneyler yaptılar. Bu deneylerden biri, favori web sitelerini listeleyip başkalarıyla paylaştıkları bir web dizini olan "Jerry ve David'in World Wide Web Rehberi" idi. Bu, boş zamanlarında yaptıkları bir hobi projesiydi.

1994 yılında web dizinleri o kadar ilgi gördü ki her ay milyonlarca insan tarafından ziyaret edildi. Filo ve Yang, internette değerli bir kaynak yarattıklarını fark ettiler ve bunu ticari bir girişime dönüştürmeye karar verdiler. Web dizinlerinin adını "Yet Another Hiyerarchical Officious Oracle"ın baş harflerinden oluşan "Yahoo" olarak değiştirdiler . Ayrıca e-posta, haberler, arama ve sohbet gibi hizmetler de sundular.

Daha sonra Stanford Üniversitesi'nde tanıştığı Jerry Yang ile birlikte Yahoo'yu kurmuştur.

1995 yılında Yahoo'yu resmi bir şirket haline getirdiler ve yatırımcılardan destek aldılar. Personel istihdam ettiler, ofis kiraladılar ve web sitelerini genel erişime açtılar. Yahoo çok kısa sürede internette en popüler web sitelerinden biri oldu ve reklam gelirleri elde etmek için büyük bir potansiyel sundu.

Yahoo, 1990'ların sonlarından 2000'lerin başlarına kadar hızla büyümeye devam etti. GeoCities, Broadcast.com, HotJobs, Flickr ve Tumblr gibi pek çok internet şirketi satın aldı. Ayrıca servis yelpazesini e-ticaret, sosyal medya, eğlence, spor ve finans gibi alanlara genişletti. Ayrıca web sitesinin farklı dillerde ve bölgelerdeki sürümlerini de yayınladı.

Kaynakça

1966 doğumlular
Amerikalı bilişimciler
Yaşayan insanlar
Wisconsin doğumlular
Yahoo! çalışanları
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
21. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Amerikalı dolar milyarderleri
Stanford Üniversitesinde öğrenim görenler
Tulane Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerikalı şirket kurucuları

David Filo


VideoMarkt war ein Fachmagazin für Home Entertainment. Die Fachzeitschrift erschien alle 14 Tage, 2015 im 34. Jahrgang. Erscheinungstag war Mittwoch. Die üblichen Rubriken waren: Schlagzeilen, Topstory, Verkauf, Verleih, Digital und Programm. Weitere Bestandteile waren ausführliche Charts für Verkauf und Verleih, Kinocharts sowie der detaillierte Programmplaner mit den wichtigen Neuerscheinungen im Videobereich.

Das Fachmagazin richtete sich an Videohandel, -verleih und -industrie, etwa an Einkäufer von Fachmärkten, Kaufhäusern, Versandhandel und Videotheken, an Automatenaufsteller, an Anbieter, Dienstleister und Medien. Die Zeitschrift berichtete über aktuelle Ereignisse und Entwicklungen in den Bereichen Videoindustrie und Videohandel. Dabei wurden sowohl Verkauf, Verleih als auch digitale Distribution berücksichtigt. Relevante Branchenereignisse, Marktentwicklungen, Präsentation und Kritik von Neuerscheinungen sowie Berichte, Reportagen, Meinungen und Interviews standen im Vordergrund.

Tagesaktuelle News wurden zudem auf der Website veröffentlicht. Abonnenten standen online eine Datenbank mit Filmen, deren Videoversionen, Branchenadressen etc. zur Verfügung.

Charts
Die Zeitschrift schaffte einen Überblick über die aktuell beliebtesten DVD- und Blu-ray-Titel in Verkauf und Verleih sowie die Kinocharts.
Die folgenden Listen wurden in den drei Kategorien ausgewertet:
 Verkauf:
 Top 50 DVD Neuheiten
 Top 20 Blu-ray
 Top 20 Katalog (DVD)
 Top 10 Kinder

 Verleih
 Top 50 DVD
 Top 10 Blu-ray

 Kinocharts
 Kinohits Deutschland: Top 25
 Kinohits USA: Top 25

Auch die Anzahl der Veröffentlichungen je Videoanbieter, eine Anbieterhitparade Top 100 DVD und eine Vertriebshitparade Top 100 DVD wurden dargestellt.

Programmplaner
Der Programmplaner war als Heft-im-Heft in jeder Ausgabe enthalten und listete auf meist 20 Seiten eine Auswahl an ausgesuchten Neuheiten mit allen für den Handel relevanten Details inklusive Inhaltsangabe und Kurzkritik, analysiert Verleih- und Verkaufspotenziale einzelner Titel und führte weitere aktuelle Neuheiten nach Erscheinungstermin auf.

Einzelnachweise

Filmzeitschrift (Deutschland)
Deutschsprachiges Medium
Onlinemagazin

VideoMarkt


الميل الأخضر  فيلم أمريكي إنتاج عام 1999 إخراج فرانك دارابونت مأخوذ من قصة بنفس الاسم ل ستيفن كينج وبطولة توم هانكس ومايكل كلارك دنكان.

أحداث الفيلم

تدور أحداث الفيلم حول (بول) قائد حرس أشهر سجن لتنفيذ حكم الإعدام والذي يبدأ بسرد قصته الغريبة على إحدى نزيلات دار المسنين التي يقضى بها ما تبقى من عمره.

ففى عام 1935 أحضر إلى السجن أحد المحكوم عليهم بالإعدام (جون كوفى) ذا البشرة السوداء المتهم باغتصاب وقتل فتاتين صغيرتين والذي بدت عليه علامات الطاعة والمسالمة بشكل غريب وكان دائم البكاء، تبدأ الإثارة في الفيلم عندما يقوم (جون) بمساعدة (بول) في التخلص من ألمه الذي عاناه بوجود حصوة في المسالك البولية بمجرد لمسه وإخراج هذا الشيء كرماد من فمه ويتعجب (بول) بل ويشتد العجب بقيام (جون) بمعافاة فأر كان ملازماً لأحد المسجونين والذي حاول الحارس المشاغب (بيرسى) التخلص منه بدهسه وهكذا تنشأ علاقة مودة بين (جون) وبين حراس السجن ويقوم (بول) بالاستعانة ب (جون) لتخليص زوجة صديقه من ورم بالمخ باستخدام معجزاته وأثناء خروجه يتعرض للمضايقة من أحد المسجونين (وارتون) الذي يمسك بيده ولان (جون) حساس للطاقة البشرية فإنه يتأذى من ذلك بفعل طاقة الشر الكامنة في (وارتون) إلا أنه يذهب مع الحراس لمساعدة زوجة صديق (بول) وبعد أنا يساعدها يتظاهر بعدم قدرته على إخراج المرض من فمه ولدى وصولهم للسجن يقوم (بول) ورفاقه من الحراس بإخراج (بيرسى) من السجن الإنفرادى والذي كانوا قد وضعوه فيه لمشاغبته ولكى لايكشف مخططتهم في إخراج (جون) وأثناء مروره بجوار مكان (جون) يقوم (جون) بالإمساك به وإخراج الرماد في فمه وبعدها يفقد (بيرسى) الإدارك ويتوجه ماشياً نحو مكان (وارتون) حيث يقوم بإخراج مسدسه وقتل (وارتون) يقوم (بول) بالتوجه إلى (جون) ليسأله عن ماحدث فيخبره أنه تخلص من الأشرار ويقوم بمصافحة (بول) ناقلاً إليه عبر المصافحة بعض من هباته حينها يدرك يرى (بول) بعض ذكريات (جون) والتي يتضح له من خلالها أن (جون) برئ وأن قاتل الطفلتين هو (وارتون) يحاول (بول) مساعدة (جون) إلا أنه لا يستطيع ويخبره (جون) أنه يجب أن يفعلها لانه سئم الحياة في دنيا البشر بكل ما يحيطها من شرور يقوم (بول) ورفاقه بتفيذ حكم الإعدام في (جون) على الرغم من حزنهم الشديد عليه وعلمهم الحقيقة ومنذ ذلك الوقت لم يقم (بول) ولا مساعده (بورتال) بتنفيذ أحكام الإعدام ثانية وأكملا عملهم بمصلحة الأحداث وهكذا حتى ذهب (بول) لدار المسنين حيث ينتظر الموت الذي تأخر عليه كثيراً معللاً ذلك بما نقله إليه (جون) مما يتمتع به من قوة روحية.

الجوائز الأكاديمية التي ترشح لها الفلم
 جائزة الأوسكار لأفضل مُمثل مُساند لـ مايكل كلارك دانكن .
 جائزة الأوسكار لأفضل فلم في السنة .
 جائزة الأوسكار لأفضل موسيقى فلم في السنة .
 جائزة الأوسكار لأفضل نص سنمائي في السنة .

انظر أيضًا
 معجزة الزنزانة رقم 7.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام أخرجها فرانك دارابونت
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام إنتاج 1999
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تدور أحداثها في سجن
أفلام تقع أحداثها في 1935
أفلام تقع أحداثها في 1999
أفلام تقع أحداثها في لويزيانا
أفلام جريمة درامية في 1999
أفلام جريمة درامية في عقد 1990
أفلام جريمة ودراما أمريكية
أفلام خيال أمريكية
أفلام درامية 1999
أفلام سجلها توماس نيومان
أفلام عن الاغتصاب
أفلام عن الشيخوخة
أفلام عن جرذان
أفلام عن عدم إقامة العدل
أفلام عن عقوبة الإعدام
أفلام عن عنصرية في الولايات المتحدة
أفلام كاسل روك للترفيه
أفلام كتب نصها السينمائي فرانك دارابونت
أفلام مبنية على أعمال ستيفن كينغ
أفلام مصورة في تينيسي
أفلام مصورة في كارولينا الشمالية
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام وارنر برذرز
أفلام واقعية سحرية
أفلام يونيفرسال بيكتشرز

الميل الأخضر (فيلم)


() este un scriitor de  literatură științifico-fantastică austriac.

Biografie și carieră

Lucrări scrise
 Strahlender Untergang. (Zusammen mit Willy Puchner.) Brandstätter, Wien 1982, ISBN 3-85447-006-1. Neuausgabe: Fischer, Frankfurt am Main 2000, ISBN 3-10-062923-X.
 Die Schrecken des Eises und der Finsternis. Brandstätter, Wien, München 1984, ISBN 3-85447-043-6.
 Die letzte Welt. Greno, Nördlingen 1988, ISBN 3-89190-244-1, Reihe Die Andere Bibliothek
 Przemyśl Ein mitteleuropäisches Lehrstück. 1994
 Morbus Kitahara. S. Fischer, Frankfurt am Main 1995, ISBN 3-10-062908-6.
 Der Weg nach Surabaya. Fischer, Frankfurt am Main 1997, ISBN 3-10-062916-7.
 Die dritte Luft, oder Eine Bühne am Meer. Fischer, Frankfurt am Main 1997, ISBN 3-10-062920-5. Rede zur Eröffnung der Salzburger Festspiele 1997
 Die Unsichtbare. Tirade an drei Stränden. Fischer, Frankfurt am Main 2001, ISBN 3-10-062924-8.
 Der Ungeborene, oder Die Himmelsareale des Anselm Kiefer. Fischer, Frankfurt am Main 2002, ISBN 3-10-062925-6.
 Die Verbeugung des Riesen. Vom Erzählen. Fischer, Frankfurt am Main 2003, ISBN 3-10-062926-4.
 Geständnisse eines Touristen. Ein Verhör. Fischer, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-10-062927-2.
 Der fliegende Berg. S. Fischer, Frankfurt am Main 2006, ISBN 978-3-10-062936-4.
 Damen & Herren unter Wasser. (Zusammen mit Manfred Wakolbinger.) S. Fischer, Frankfurt am Main 2007, ISBN 978-3-10-062937-1.
 Odysseus, Verbrecher. Schauspiel einer Heimkehr. In: RUHR.2010, Uwe B. Carstensen, Stefanie von Lieven (Hg.): Theater Theater. Odyssee Europa. Aktuelle Stücke 20/10. Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main 2010, ISBN 978-3-596-18540-5. S. 337–428. / Einzelausgabe: S. Fischer, Frankfurt am Main 2010, ISBN 978-3-10-062945-6.
 Der Wolfsjäger. Drei polnische Duette. (Zusammen mit Martin Pollack.) S. Fischer, Frankfurt am Main 2011, ISBN 978-3-10-062950-0.
 Atlas eines ängstlichen Mannes S. Fischer, Frankfurt am Main 2012, ISBN 978-3-10-062951-7.
 Gerede: Elf Ansprachen, S. Fischer, Frankfurt am Main 2014, ISBN 978-3-10-062952-4.
 Cox oder Der Lauf der Zeit, S. Fischer, Frankfurt am Main 2016, ISBN 978-3-10-082951-1

Note

Legături externe

 Webpräsenz von Christoph Ransmayr
 Autoren-Webauftritt von Christoph Ransmayr (S. Fischer Verlag)
 Ich habe etwas Wurzelsepphaftes an mir. Günter Kaindlstorfer im Gespräch mit Christoph Ransmayr, in: Falter, 27. September 2006
 Audiomitschnitt: Christoph Ransmayr liest auf Lesungen.net aus Atlas eines ängstlichen Mannes (2013)
 Eintrag zu Christoph Ransmayr von Bernhard Fetz für die OÖ Literaturgeschichte des StifterHauses

Vezi și
 Listă de scriitori de literatură științifico-fantastică
 Listă de scriitori de limbă germană
 Științifico-fantasticul în Austria

Nașteri în 1954
Scriitori de limbă germană
Scriitori austrieci de literatură științifico-fantastică

Christoph Ransmayr


Grounds for Marriage é um filme de comédia romântica estadunidense de 1951 dirigido por Robert Z. Leonard. Escrito e produzido por Samuel Marx, o filme é estrelado por Van Johnson e Kathryn Grayson.

Johnson e Grayson reprisaram seus papéis em uma transmissão para o programa de rádio Lux Radio Theatre em 10 de novembro de 1952.

Elenco
 Van Johnson ...Dr. Lincoln I. Bartlett
 Kathryn Grayson ...Ina Massine
 Paula Raymond ...Agnes Oglethorpe Young
 Barry Sullivan ...Chris Bartlett
 Reginald Owen ...Dely Delacorte
 Lewis Stone ...Dr. Carleton Radwin Young
 Richard Hageman ...Dr. Engelstaat
 Richard Anderson ...Tommy
 Firehouse Five Plus Two ...eles mesmos
 Emory Parnell ... policial (sem créditos)

Filmes dos Estados Unidos de 1951
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Robert Z. Leonard
Filmes em preto e branco
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes com trilha sonora de Bronisław Kaper

Grounds for Marriage


منطقة حارم منطقة سورية إدارية تتبع محافظة إدلب  ومركزها مدينة حارم، بلغ تعداد سكان المنطقة 175,482 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة حارم
ناحية مركز حارم
ناحية الدانا
ناحية سلقين
ناحية كفر تخاريم
ناحية قورقينا
ناحية أرمناز

المراجع

منطقة حارم
حارم

منطقة حارم


قرية زريق قرية من قرى ليبيا، وهي تتبع مدينة مصراتة. تقع هذه القرية على ساحل مدينة مصراتة (الواجهة الغربية) على البحر في منطقة الدافنية. وتبعد عنها 25 كيلومتر. معظم بيوت قبيلة زريق يسكنون في منطقة الدافنية. ينحدر منها المجاهد الليبي محمد علي عامر المجيعي، والبحار فرج أحمد مسعود. يحد القرية شرقاً قرية المحجوب وغرباً منطقة نعيمة وشمالاً البحر الأبيض المتوسط وجنوباً الدافنية. يشتغل معظم أهلها بالزراعة، وأبرز معالم القرية ضريح أحد أبنائها ومنارتها التي تعود إلي سنة 1430 ميلادية.

مصادر

أماكن مأهولة في ليبيا
مصراتة

قرية زريق


Camacho es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. El municipio está subordinado a la Comarca de Itapecerica.
El distrito fue creado el 30 de diciembre de 1962 por la Ley n.º 2.764.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Camacho (Minas Gerais)


Himingläva er en rekonstruret vikingeskib. Det er fremstillet på basis af den største af de tre små både, som blev fundet sammen med Gokstadskibet i sandefjord i Norge.

Navnet, Himingläva stammer fra havguden Ægirs ni døtre i den nordiske mytologi. Døtrene er navngivet efter forskellige typer bølger, og Himingläva er "bølgen som himlen lyser igennem".

Historie
Himingläva blev bygget med henblik på at gennemføre Ingvar den vidfarnes rejse, og det blev fremstillet i 1998-2001.

I 2004 gennemført Föreningen Vittfarne denne rejse under navnet Expedition Vittfarne i Himingläva og en besætning på op til 9 personer. Båden sejlede både til Sortehavet og det Kaspiske Hav, og sejlede via forksellige floder igennem Georgien og Azerbajdzjan.

SVT lavede en 60 minutters dokumentarfilm om ekspeditionen i 2004. Dette resulterede i flere indbydelser og deltagelser i forskellige begivenheder, heriblandt et vikingemarked på Lofoten i 2005, Vikingaveckan på Adelsö i 2005, Vikingafestival på Stallarholmen i 2006, Vikingamarknad i Saltvik, Åland i 2006 og 2007 samt Vikingamarknad i Lummen, Belgien i 2006.

Beskrivelse
Skibet er 9,75 m langt og 1,86 m bredt på det bredeste sted. Det har en vægt på omkring 400 kg uden last, og et 16 m2 råsejl. Det er bygget i skovfyr og har tre par årer.

Se også
 Gokstadskibet
 Rekonstruktioner af vikingeskibe

Eksterne henvisninger
 Himingläva hantverkslag
 Föreningen Vittfarne

Rekonstruktioner af vikingeskibe
Skibe bygget i Sverige

Himingläva


La Coupe des Pays-Bas de football 1998-1999, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue le 13 mai 1999 au stade De Kuip à Rotterdam.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour le premier tour de la Coupe UEFA 1999-2000.

Finale
L'Ajax Amsterdam gagne la finale contre le Fortuna Sittard et remporte son quatorzième titre. La rencontre s'achève sur le score de 2 à 0, Jesper Grønkjær marque un doublé. L'Ajax Amsterdam qui termine à la  place dans le championnat sauve sa saison avec ce titre.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la Coupe 98-99 sur rsssf.com

1998-1999
Pays-Bas
Football
Football


Maurice Bienvenu Jean Paul Trintignant (Sainte-Cécile-les-Vignes, Vaucluse, Francuska, 30. listopada, 1917. – Nîmes, Francuska, 13. veljače 2005.) je bivši francuski vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 se natjecao od 1950. do 1964., te ostvario dvije pobjede na VN Monaka, 1955. u Ferrariju i 1958. vozeći bolid Cooper-Climax za momčad Rob Walker Racing Team. Zajedno s Joséom Froilánom Gonzálezom u Ferrariju je pobijedio na utrci 24 sata Le Mansa 1954.

Rezultati u Formuli 1

Pobjede

Ostale pobjede

Izvori

Vanjske poveznice
Trintignant na racing-reference.info

Francuski vozači Formule 1

Maurice Trintignant


La Ruta Estatal de Nevada 207, y abreviada SR 207 (en inglés: Nevada State Route 207) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 17,9 km (11.092 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 207 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 207


Kyllandos, Muğla ili Ula ilçesi sınırlarında bulunan antik kent.

Karia'daki ilkçağ kentlerinden biri olan Kyllandos'un kalıntıları, Ula ilçe merkezinin batısında, Okkataş denilen tepe üzerindedir. Muğla - Marmaris kara yolu üzerinden Ula Kavşağına 300 m. kala ulaşılabilir.

Okkataş'a, kuzeydoğudan yaklaşırken, yamaçta Karia tipi kaya mezarları görülür. Bunların sağından tepeye çıkılabilir. Akropolis durumundaki tepe üstü düzlüğünde, bir tapınağın temel kalıntıları, birkaç sarnıç, özellikle tepenin dik yamaçlı olmayan yanlarında güçlü tutulmuş surların kalıntıları vardır.

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler
Antik Karya kentleri

Kyllandos


Myllykosken Pallo -47 (veya MyPa) bir Fin futbol kulübüdür. 1947 yılında Anjalankoski kasabasında kurulmuştur. Futbol takımı şu an Finlandiya Birinci Ligi'nde (Veikkausliiga) mücadele etmektedir. Teknik direktörlüğünü Ilkka Mäkelä yapmaktığı takım, evindeki karşılaşmalarını 4.067 kişilik Saviniemi'de oynamaktadır.

Başarıları
 Veikkausliiga
 Şampiyonluk (1):  2005
 Fin Kupası
 Galibiyet (3):  1992, 1995, 2004

Takım Kadrosu
1 Eylül 2019 itibarıyla.

Dış bağlantılar
 Resmî ağsayfası (Fince)

Finlandiya'daki futbol kulüpleri
20. yüzyılda Finlandiya'da kurulan oluşumlar
1947'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
1947'de kurulan futbol kulüpleri

MYPA


An Microcoelia elliotii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Eugène Finet, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Microcoelia elliotii in nahilalakip ha genus nga Microcoelia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microcoelia

Microcoelia elliotii


Pandora je hrvatski hard rock/heavy metal sastav iz Splita.

Povijest
Sastav su osnovali Dean Clea i Goran Radan, u Splitu 1994. godine. U periodu od 1994. do 2001. godine, sastav je snimio samo jedan album "Moje iluzije" 1999. godine, ali zato bezbroj demo i EP albuma. Godine 2002. sastav je stao s radom, nakon što se Dean Clea pridružio sastavu Osmi putnik. Iako su objavili samo jedan album, postigli su veliku popularnost, pogotovo na području Dalmacije te danas imaju kultni status.

Članovi
Konačna postava
Dean Clea — vokali, klavijature, gitara
Goran "Gogo" Radan — gitara, klavijature
Danijel "Stoja" Stojan — bubnjevi
Davor "Dado" Đirlić — gitara
Jaksa "Jale" Bikić — bas-gitara
Bivši članovi
Dean Jerinić — bas-gitara
Dean Turilo — bas-gitara
Frane Paić — bas-gitara
Dalibor Aljinović — bas-gitara, vokali
Alen Ðurašinović — bubnjevi
Vjeran Birimiša — bubnjevi, vokali
Danijel Stojan	— bubnjevi, vokali
Dražen Jelavić	— klavijature, saksofon
Vinko "Kvartet" Gorgonzola — klavijature

Diskografija
Studijski albumi
Moje iluzije (2000.)
EP-ovi
Moje iluzije (1996.)
Naša sudba je grijeh (1997.)
Puti ljubavi (1997.)
Naš ludi rock'n'roll (1998.)
Demo albumi
Ptica noći (1994.)
Samo nebo zna (1997.)
Ne sanjam (1998.)
Moje iluzije (1999.)

Izvori

Splitski glazbeni sastavi
Hrvatski sastavi heavy metala

Pandora (muški glazbeni sastav, Split)


William D'Souza (Madanthar, 5 de março de 1946) - padre católico romano indiano, jesuíta, nos anos 2007-2020 o arcebispo de Patna.

Foi ordenado sacerdote em 3 de maio de 1976 na congregação jesuíta. Trabalhou nas paróquias jesuítas da província de Patna, foi também secretário do arcebispo local e provincial.

Em 12 de dezembro de 2005, foi nomeado bispo da recém-criada diocese de Buxar. Foi consagrado bispo em 25 de março de 2006 pelo arcebispo Dom Pedro López Quintana. Os co-consagradores foram o Arcebispo de Patna, Benedict John Osta, e John Baptist Thakur, Bispo de Muzaffarpur.

Em 1º de outubro de 2007, o Papa Bento XVI o nomeou Arcebispo de Patna. Em 9 de dezembro de 2020, o Papa Francisco aceitou sua renúncia.

Ver também

Arcebispos católicos da Índia

William D'Souza


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Jelenec enthält die 24 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Jelenec im Okres Nitra.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Jelenec


Pyrola monophylla er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættuð frá mið-Kína.

Tilvísanir

Lyngætt

Pyrola monophylla


Honvéd se poate referi la:
 Honvédség (dezambiguizare), armata Ungariei
 Budapest Honvéd FC, o echipă de fotbal din Ungaria
 Budapesti Honvéd SE (echipă de polo masculin), o echipă de polo din Ungaria
 Budapesti Honvéd (baschet), o echipă de baschet din Ungaria
 Szegedi Honvéd SE, un club de fotbal din Szeged

Dezambiguizare

Honvéd


Halicephalobus mephisto (Teufelswurm) ist ein Fadenwurm (Nematoda), der in einem Bergwerk in Südafrika in einer Tiefe von 0,5 bis 3,6 km unter der Erdoberfläche in Wasser von hoher Temperatur lebt, sich asexuell vermehrt und sich von Bakterien ernährt.

Typlokalität ist ein Schacht der Beatrix-Goldmine bei Welkom. Die Typusexemplare wurden aus Grubenwasser gefiltert, das unter hohem Druck stand und hypoxisch war. Außerdem wurde die Art in drei weiteren Bergwerken (TauTona-Mine) in Tiefen von 0,5 bis 3,6 km gefunden. Nach Radiokohlenstoffdatierung hat das Wasser ein Alter von 2900 bis 12.100 Jahren. Von den bisher bekannten Lebewesen ist der Wurm das am tiefsten in der Erdkruste lebende vielzellige Tier.

Er wurde nach Mephistopheles aus Goethes Faust benannt.

Merkmale
Die Typusexemplare von Halicephalobus mephisto waren nach der Fixierung 0,52 bis 0,56 mm lang. Ihre Morphologie ist minimalistisch. Der Schwanz ist relativ lang (110 bis 130 µm), das Ende fadenförmig. Die Fortpflanzungsorgane liegen an der rechten Seite des Darms.

Lebensweise
Das Wasser, in dem Halicephalobus mephisto gefunden wurde, hatte eine Temperatur von 43 bis 48 °C und enthielt verschiedene aerobe und anaerobe Bakterien. Drei noch lebende Exemplare von Halicephalobus mephisto fraßen Bakterien, wobei sie nicht Escherichia coli bevorzugten wie bei Nematoden im Labor üblich, sondern sich vor allem an die unterirdisch lebenden Bakterien hielten (beispielsweise Desulforudis audaxviator). Die gefundenen Exemplare von H. mephisto vermehrten sich parthenogenetisch.

Quelle

Einzelnachweise

Fadenwürmer
Nematoda
Tierischer Rekord

Halicephalobus mephisto


Les Six Compagnons à l'Étang de Berre est le  roman de la série Les Six Compagnons, créée par Paul-Jacques Bonzon, sur 49 titres publiés.

Rédigé par Olivier Séchan, le roman est édité pour la première fois en 1983 chez Hachette dans la collection Bibliothèque verte. Lors des rééditions à partir de 2006, il est publié dans la Bibliothèque rose.

Le roman se déroule en une époque indéterminée dans les environs de l'Étang de Berre : Sausset-les-Pins, Martigues, raffineries de pétrole de la Mède.

Principaux personnages
 Les Six Compagnons
 La Guille
 Tidou
 Le Tondu
 Gnafron
 Bistèque
 Mady
 Le chien Kafi
 Taras
 Le commissaire Delange
 Héloïse et Hector Bassarte
 Victor et Toni, gangsters
 M. Zéphirys

Résumé
Le roman de 155 pages est divisé en 16 chapitres. Le résumé ci-dessous est basé sur l'édition du roman parue en 1983 dans la Bibliothèque verte.

La Guille est en vacances chez son truculent oncle Hector Bassarte et son épouse Héloïse à Sausset-les-Pins dans les Bouches-du-Rhône. Ayant découvert des « choses bizarres », il écrit une lettre à ses camarades lyonnais leur suggérant vivement de le rejoindre. Or, à leur arrivée chez l'oncle Hector, les Compagnons découvrent que leur ami a disparu. Oncle Hector décide d'alerter son partenaire de pétanque, le commissaire Delange, qui croit en une fugue de l'adolescent. Mais les Compagnons savent que leur ami n'a pas fugué : il a laissé chez son oncle et sa tante son harmonica auquel il tient tant.

La Guille leur a laissé un message crypté dans lequel il les incite à enquêter, d'une part sur un bar dont la raison sociale est Pénélope, et d'autre part sur « Taras ». Leurs investigations les mènent effectivement sur les traces de Taras, un serbo-croate ayant une tendance à la violence et à l'alcoolisme, qui est un ami de l'oncle Hector. Ils se mettent à suivre cet homme mystérieux et découvrent qu'il monte la garde de la « Villa des aigles » dont le propriétaire est M. Zéphirys. Taras est même poursuivi par Victor et Toni, des hommes ressemblant à des gangsters, qui le frappent en lui ordonnant de « tenir sa langue ».

Les Compagnons découvrent finalement que la Guille est prisonnier au sein de la « Villa des aigles ». La Guille révèle à ses amis qu'il a découvert, quelques jours auparavant, que Taras travaillait pour des gangsters et qu'il devait conserver, avant de l'acheminer en un lieu secret, un gros colis contenant quelque chose d'important. S'agit-il d'argent, de bijoux, de drogue, d'armes ? Il n'a pas réussi à la découvrir : il s'est fait prendre par Taras qui l'a emprisonné dans cette villa, tant pour se protéger, lui Taras, et aussi protéger la Guille, des risques d'être abattus par les deux truands. Les Compagnons découvrent que Taras doit installer le gros colis dans la cale d'un bateau dès le lendemain matin. Le colis contiendrait-il une bombe ?

Les compagnons délivrent la Guille de sa « prison » puis informent l'oncle Hector de leurs découvertes. Ce dernier alerte le commissaire Delange, qui met en place une « souricière ». Victor et Toni, les hommes de main du chef de la bande, qui n'est autre que M. Zéphirys, sont arrêtés. En revanche M. Zéphirys, contre lequel il n'y a pas de preuves suffisantes, ne peut pas être interpellé. Dans un contexte de rivalités dans l'achat et la vente de pétrole, il voulait couler le yacht d'un de ses concurrents à titre d'avertissement.

Notes et références

Articles connexes
 Liste des romans des Six Compagnons

Liens externes

 Sur bibliopoche.com
 Sur le site de l'éditeur

Les Six Compagnons
Roman français paru en 1983
Bibliothèque verte
1983 en littérature policière
Enlèvement dans la littérature
Pétrole dans la fiction
Étang de Berre
Roman se déroulant en Provence
Roman se déroulant au XXe siècle

Les Six Compagnons à l'Étang de Berre


Seemühle ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wettringen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am Seemühlgraben, einem linken Zufluss der Tauber. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Reichenbach (0,3 km südöstlich) bzw. zur Thomasmühle (0,7 km nördlich).

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Seemühle dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Wettringen zugewiesen.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Wettringen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Laurentius (Bellershausen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Wettringen, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Seemühle (Wettringen)


فضل العلفي مخرج يمني قام بإخراج العديد من البرامج التلفزيونية ، كما قام بإخراج عدة مسلسلات درامية أهمها المسلسل الكوميدي الساخر كيني ميني من الجزء الأول إلى الثالث لينفصل بعدها عن شركة الخيل وينشئ شركة إنتاج خاصة تحت اسم روزانا ليكون باكورة أعمالها مسلسل عيني عينك مع شريكيه الفنان عبدالكريم الأشموري والكاتب محمد صالح الحبيشي.

أهم الأعمال
 مننا فينا - عرض في رمضان 2009.
 الرهان الخاسر - فيلم 2008.
 عيني عينك - عرض في رمضان 2008.
 كيني ميني 3 - عرض في رمضان 2007.
 كيني ميني 2 - عرض في رمضان 2006.
 كيني ميني 1 - عرض في رمضان 2005.
 برنامج النقاش التفلزيوني وجهاً لوجه.

المراجع

ممثلون يمنيون
مخرجو أفلام يمنيون

فضل العلفي


Die Preußensäule auf der Grünfläche der Alfred-Kowalke-Straße ist ein aus Sandstein gefertigtes Kriegerdenkmal, das an die in preußischen Kriegen des 19. Jahrhunderts Gefallenen aus dem Dorf Friedrichsfelde erinnert. Die Säule wurde von dem (vermutlich Fürstenwalder) Bildhauer Thié gestaltet und aufgestellt. Als Berater fungierte der Lehrer Zemlin und als Bauherr wird in den Dokumenten die Firma Schulz genannt.

Die denkmalgeschützte Säule, auf einem rechteckigen Sockel ruhend, trägt folgende Inschriften:

Auf einer anderen Seite findet sich unter einem als Relief gestalteten Eisernen Kreuz die Eintragung:

Nach mehrfachen Umgestaltungen des früheren Dorfangers erhielt die Preußensäule immer wieder fast ihren originalen Standort und ihr Sockel wurde restauriert.

Weblinks

Einzelnachweise

Berlin-Friedrichsfelde
Kulturdenkmal (Berlin)
Kriegerdenkmal in Berlin
Gedenkstätte des Deutsch-Französischen Kriegs
Gedenkstätte des Deutschen Kriegs

Preußensäule (Friedrichsfelde)


Leandro Montera da Silva (født 12. februar 1985) er en brasiliansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokyo Verdy.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Leandro Montera da Silva


تحالف عالم واحد  هو ثالث أكبر تحالف طيران في العالم بعد تحالف ستار وتحالف سكاي تيم، يرجع تاريخ تأسيس التحالف إلى عام 1999 ويضم التحالف أربعة عشر شركة طيران. ويخدم التحالف أكثر من 1000 وجهة في 158 دولة حول العالم، وخدم التحالف أكثر من 520 مليون مسافر سنوياً، ويشغل التحالف أكثر من 3550 طائرة من مختلف الطرازات. وفي عام 2007 بلغت أرباح التحالف ما يقارب 7.8 مليار دولار أمريكي.

الأعضاء

 الخطوط الجوية الأمريكية

 الخطوط الجوية البريطانية

 كاثاي باسيفيك

 فين إير

 الخطوط الجوية الأيبيرية

 الخطوط الجوية اليابانية

 خطوط لان الجوية

 كانتاس

 الملكية الأردنية

 خطوط إس سفن

 الخطوط الجوية القطرية

 الخطوط الجوية السريلانكية

 الخطوط الجوية الماليزية

 الخطوط الملكية المغربية (ابتداءً من 2020)

مراجع

الطيران في 1999
تأسيسات سنة 1999 في ولاية نيويورك
تحالفات طيران
شركات أسست في 1999
شركات طيران أسست سنة 1999
شركات طيران مقرها في ولاية نيويورك
شركات نقل مقرها في مدينة نيويورك
صناعة النقل الجوي
منظمات أسست في 1999

تحالف عالم واحد


D'ORA este un film românesc din 2014 regizat de Delia Antal. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Delia Antal, Mircea Tudosa, Julian Bird, Mihai Arsene si Sophie Brabenec.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014
Filme de comedie românești

D'Ora


Anatololacerta ist eine Gattung der Echten Eidechsen, die mit fünf Arten im westlichen und südlichen Anatolien und einigen benachbarten ägäischen Inseln, darunter Samos, Ikaria und Rhodos, vorkommt.

Merkmale
Anatololacerta-Arten sind kleine Eidechsen, die eine Kopf-Rumpf-Länge von etwa 7,5 cm erreichen. Männchen sind oft größer als die Weibchen. Kopf und Rumpf der Eidechsen sind wenig abgeflacht. Auf der Prämaxillare sitzen sieben Zähne, Flügelbeinzähne fehlen.

Die Grundfarbe der Anatololacerta-Arten ist hell blaugrün bis hellbraun. Dazu kommt eine mehr oder weniger ausgeprägte Zeichnung von dunklen, hell gesäumten Streifen und kleinen schwarzen oder weißen Flecken. Die Bauchseite ist weißlich oder bläulich, mit einer blauen Fleckenreihe auf der äußersten Bauchschuppenreihe. Die Kehle ist oft rötlich mit dunklen Flecken, vor allem bei Männchen und Halbwüchsigen. Die bei vielen Eidechsen vorhandenen blauen Flecken auf der Schulterregion fehlen. Jungtiere besitzen leuchtend grünblau gefärbte Schwänze.

Lebensweise

Wie die Arten der Mauereidechsen (Podarcis), ihrer Schwestergattung, leben Anatololacerta-Arten kletternd in steinigen und felsigen Biotopen, an Mauern und auf Steinhaufen. Während der Paarung verbeißt sich das Männchen in die Flanke des Weibchens. Ein Gelege umfasst 3 bis 8 Eier.

Arten
Zur Gattung Anatololacerta gehören fünf Arten:
 Nordwestanatolische Eidechse (Anatololacerta anatolica (, 1902))
 Anatolische Felseneidechse (Anatololacerta danfordi (, 1876))
 Anatololacerta finikensis ()
 Barans Eidechse (Anatololacerta ibrahimi ())
 Südwestanatolische Eidechse (Anatololacerta pelasgiana (, 1959), Synonym: Anatololacerta oertzeni (, 1904))

Literatur
 E. Nicholas Arnold, Oscar Arribas, Salvador Carranza: Systematics of the Palaearctic and Oriental lizard tribe Lacertini (Squamata: Lacertidae: Lacertinae), with descriptions of eight new genera. (= Zootaxa. 1430). Magnolia Press, Auckland 2007 (Digitalisat (PDF; 2,76 MB)).

Weblinks

Einzelnachweise

Echte Eidechsen
Lacertidae

Anatololacerta


Marmeleiro es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2008 era de 13.493 habitantes.
Posee un área de 388,86 km².

Historia
La colonización de esa región fue llevada a cabo por Arthur Lemos del Departamento de Tierras de Paraná. En la década de 1940, una empresa de Carazinho, en Rio Grande do Sul, adquirió un gran área de tierras. La empresa también proveía madera para construir las casas y cedía los terrenos, con la condición de que los colonos morasem allí.

Marmeleiro fue separado de Clevelândia, Francisco Beltrão y Pato Branco, fue elevado a la categoría de municipio el 25 de julio de 1960, por la Ley nº 4.245.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Marmeleiro (Paraná)


Kosmos 2493, ruski satelit za kalibraciju radara iz programa Kosmos. Vrste je SKRL-756 (SKRL-756 2, br. ET12).
Lansiran je 28. prosinca 2013. godine u 12:30 s kozmodroma Pljesecka. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1v/Volga. Orbita mu je 598 km u perigeju i 626 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,42°. Spacetrackov kataloški broj je 39491. COSPARova oznaka je 2013-078-B. Zemlju obilazi u 96,93 minute. Pri lansiranju bio je mase kg.

Lansiran skupa s još jednim satelitom SKRL-756 - pasivnim sferičnim satelitom za testiranje i kalibriranje radar baziranih na tlu. Na internetu ne postoji jedinstveni opis Kosmosa 2492, koji ponegdje opisom odgovara Kosmosu-2494 (SKRL-756 br. ET12, satelitu za kalibriranje radara). Lansiran je i s mikrosatelitom Aistom-1.

Razgonski blok (međuorbitni tegljač) Blok I 14S54 i iz niske orbite vratio se u atmosferu.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Uragan-M (GLONASS-M, 14F113) (engl.)
Gunter's Space Page SKRL-756 1,2 (engl.)
Gunter's Space Page Aist 1 1,2 (147 KS) (engl.)

Vanjske poveznice
Состав группировки КНС ГЛОНАСС на 28.01.2012г Состояние ОГ (rus.)
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2493


Probele sportive de tir sportiv la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în perioada 6–14 august 2016 pe Centrul Național de Tir din Rio de Janeiro, Brazilia.

Medaliați

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii
Legendă
 Țara-gazdă (Brazilia)

Legături externe
     Tir  la rio2016.com

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2016
2016

Tir la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Wagah (punjabi: ਵਾਘਾ, hindi: वाघा, urdu: واہگہ) er en by, der er hjemsted for den eneste grænseovergang mellem Indien og Pakistan. Byen ligger på Grand Trunk Road mellem byene Amritsar i indisk Punjab og Lahore i pakistansk Punjab. Nærmeste jernbanestation er Attari, som ligger 3 km fra Wagah.

Ved Indiens deling i 1947 blev grænsen mellem de to nye nationer Pakistan og Indien trukket langs den såkaldte Radcliffe-linje, der for Wagahs vedkommende blev trukket gennem landsbyen. Den østlige del af landsbyen ligger i dag i Indien, mens den vestlige del ligger i Pakistan. Indien og Pakistan har siden Indiens deling haft et anstrengt forhold, og har siden delingen været i flere militære konflikter, hvilket er en af årsagerne til, at der alene er én grænseovergang via vej mellem de to lande.

Udover at være den eneste officielle grænseovergang langs den lange grænse mellem Indien og Pakistan er Wagah er særlig kendt for den grænseceremoni, der dagligt udspiller sig i byen. Hver dag lige før solnedgang kommer tusindvis af indbyggere og turister fra begge sider af grænsen til Wagah for at overvære ceremonien, hvor de to nationers flag stryges og grænseportene lukkes og låses. Selve ceremonien er underholdende og handler om, at alt skal ske synkront på pakistansk og indisk side, samtidig med, at grænsevagterne i den nøje koreograferede ceremoni med deres kropssprog udviser den højeste grad af foragt for hinanden. Der kommanderes og marcheres med spektakulære skridt under opvisningen, der afsluttes med at grænseportene mellem de to lande demonstrativt smækkes i.

Noter

Eksterne links

 Klip fra udsendelsen Himalaya with Michael Palin, BBCWorldwide video på YouTube.
 Dokumentar om ceremonien med Sanjeev Bhaskar, BBCWorldwide video på YouTube.

Byer i Indien
Byer i Pakistan
Grænser

Wagah


Anthicus antherinus es una especie de coleóptero de la familia Anthicidae. La especie fue descrita científicamente por Carlos Linneo en 1760. Es la especie tipo del género.

Subespecies
 Anthicus antherinus antherinus (Linneo, 1760)
= Meloe antherinus Linneo, 1760
 Anthicus antherinus syriae Pic, 1892

Referencias

Enlaces externos

antherinus

Anthicus antherinus


Die Copa del Rey 1924 war die 22. Austragung des spanischen Fußballpokals.

Der Wettbewerb startete am 23. März und endete mit dem Finale am 4. Mai 1924 im Estadio de Atocha in San Sebastián. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war Athletic Bilbao. Den Titel gewann Real Unión durch einen 1:0-Erfolg im Finale gegen Real Madrid.

Teilnehmer

Konnten die im Viertel- bzw. Halbfinale aufeinandertreffenden Mannschaften jeweils eines der Spiele gewinnen, wurde noch nicht das Torverhältnis zur Bestimmung des Siegers herangezogen, sondern ein Entscheidungsspiel ausgetragen.

Vorrunde
Die Hinspiele wurden am 23. März, die Rückspiele am 30. März 1924 ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 23. März und 6. April, die Rückspiele am 30. März und 13. April 1924 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 6. und 20. April, die Rückspiele am 13. und 27. April 1924 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1924
Fußballsaison 1924

Copa del Rey 1924


Marija Obradović (født d. 6. august 1992 i Beograd) er en serbisk håndboldspiller, der spiller for TuS Metzingen og det Serbiens håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Serbien

Marija Obradović


Jonathan "Jonny" Mark Howson  (* 21. Mai 1988 in Morley) ist ein englischer Fußballspieler, der seit 2017 beim FC Middlesbrough unter Vertrag steht.

Spielerkarriere

Leeds United (2006–2012)
Der aus der eigenen Jugend stammende Jonathan Howson debütierte am 23. Dezember 2006 in der Liga für die erste Mannschaft. Der Trainer Dennis Wise setzte ihn im Verlauf der Football League Championship 2006/07 in weiteren acht Partien ein. Am Ende der Saison stieg der finanziell angeschlagene Verein, auch aufgrund von zehn Abzugspunkten, erstmals in der Vereinsgeschichte in die dritte Liga ab. In der Football League One erreichte der Verein über den fünften Platz die Play-offs, verlor jedoch das Finale mit 0:1 gegen die Doncaster Rovers. Auch 2007/08 erreichte Leeds mit Stammspieler Jonathan Howson (40 Ligaspiele/4 Tore) über den vierten Platz die Play-offs, scheiterte diesmal jedoch bereits in der ersten Runde am FC Millwall (0:1 und 1:1). Im dritten Anlauf gelang United um Toptorjäger Jermaine Beckford (25 Ligatreffer) in der Saison 2009/10 als Vizemeister die Rückkehr in die zweite Liga. Auch in der Football League Championship 2010/11 zeigte der Verein unter Trainer Simon Grayson ansprechende Leistungen und verpasste als Tabellensiebter nur um einen Platz die Play-offs. Der zeitweise als Mannschaftskapitän agierende Jonathan Howson erzielte zehn Treffer in sechsundvierzig Ligaspielen und erreichte damit eine persönliche Saisonbestleistung. Im März 2011 wurde er zum Spieler des Monats der zweiten Liga gewählt. Im Dezember 2011 zog sich Howson eine Verletzung zu, die ihn für zwei Monate vom Spielbetrieb fernhielt.

Norwich City (2012–2017)
Am 24. Januar 2012 wechselte der 23-jährige Jonathan Howson zum Erstligisten Norwich City und unterzeichnete einen Dreieinhalbjahresvertrag. Mit seinem neuen Team beendete er die Premier League 2011/12 als Tabellenzwölfter und bestritt dabei elf Spiele (ein Tor). Zwei Jahre später stieg er mit Norwich als Drittletzter der Premier League 2013/14 in die zweite Liga ab. In der Saison 2014/15 agierte der Verein deutlich erfolgreicher und zog als Tabellendritter in die Play-offs ein. Nach einem Halbfinalerfolg über Ipswich Town (1:1 und 3:1) besiegte die Mannschaft um Jonathan Howson (34 Spiele/8 Tore) im Finale den FC Middlesbrough mit 2:0. Der Erfolg währte jedoch nicht lange, denn die Folgesaison führte zum erneuten Abstieg aus der Premier League 2015/16.

FC Middlesbrough (2017–)
Anfang Juli 2017 verließ Howson Norwich nach über fünf Jahren und unterschrieb einen Vertrag beim Zweitligisten FC Middlesbrough. Mit Middlesbrough beendete er die EFL Championship 2017/18 als Tabellenfünfter, scheiterte in den anschließenden Play-offs jedoch vorzeitig an Aston Villa. Auch in den beiden Folgejahren gelang ihm mit seinem Team nicht der Aufstieg in die höchste englische Spielklasse.

Englische U-21-Nationalmannschaft
Am 6. Februar 2011 debütierte Jonathan Howson für die englische U-21-Nationalmannschaft bei einer 0:1-Niederlage in Italien.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Leeds United)
Fußballspieler (Norwich City)
Fußballspieler (FC Middlesbrough)
Brite
Engländer
Geboren 1988
Mann

Jonathan Howson


Crnoresa zečina (lat.  Centaurea nigra), biljna vrsta iz roda zečina, porodica glavočika. Raširena je po Europi (uključujući i Hrvatsku), odakle je uvezena po drugim kontinentima

Podvrste
 Centaurea nigra subsp. aterrima (Hayek) Hayek
 Centaurea nigra subsp. carpetana (Boiss. & Reut.) Nym.
 Centaurea nigra subsp. endressii (Dostál) Arnelas & Devesa
 Centaurea nigra subsp. gueryi (Maire) Maire
 Centaurea nigra subsp. nigra
 Centaurea nigra subsp. rivularis (Brot.) Coutinho

Izvori

Zečina
Flora Belgije
Flora Danske
Flora Francuske
Flora Hrvatske
Flora Italije
Flora Nizozemske
Flora Norveške
Flora Njemačke
Flora Poljske
Flora Portugala
Flora Španjolske
Flora Švedske

Crnoresa zečina


Maria Lydia de Vega-Mercado (26 de dezembro de 1964 - 10 de agosto de 2022) foi uma atleta filipina considerada a mulher mais rápida da Ásia na década de 1980. Ele representou as Filipinas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1984 e 1988.

Em 2018, de Vega foi diagnosticada com câncer de mama em estágio 4. Ela morreu em 10 de agosto de 2022 em um hospital em Makati, nas Filipinas, aos 57 anos.

Nascidos em 1964
Mortos em 2022
Desportistas das Filipinas

Lydia de Vega


Midtbygda er þéttbýli og stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins Meråker í Þrændalögum í Noregi. Í byggð eru 1.023 íbúar og í sveitarfélaginu 2.339 (2022). Midtbygda er við þjóðveginn E14, 43 km austur af Stjørdalshalsen og 20 km vestur af landamærunum að Svíþjóð. Midtbygda er stöðvarbær á Meråkerbanen járnbrautarlínunni.

Útivist og skíðaiðkun eru vinsæl afþreying. Midtbygda er verslunar- og þjónustumiðstöð sveitarfélagsins, með ráðhúsi, hóteli og verslunarmiðstöð.

Meråkerskóli er sameiginlegur grunn- og framhaldsskóli fyrir allt sveitarfélagið og tók við af átta þorpsskólum árið 1958. Í skólanum eru u.þ.b. 300 nemendur. Í Midtbygda er einnig Meråker Videregående skole (menntaskóli), sem sérhæfir sig í íþróttum. Í skólanum eru u.þ.b. 200 nemendur á menntaskólastigi og 50 nemendur á háskólastigi. Við hlið skólans er fjölnotasalurinn Meråkerhallen.

Meråkerposten er dagblað sem gefið er út vikulega í Midtbygda. Blaðið var stofnað árið 1982.

Meråker-kirkja, sem er löng timburkirkja frá 1874, er staðsett í Midtbygda. Kirkjan hefur 300 sæti.

Gamalt námusamfélag er í kringum Midtbygda eru nokkrar ónýtar koparnámur.

Bæir í Þrændalögum

Midtbygda


Condon ist ein Einschlagkrater am Ostrand der Mondvorderseite, am nordöstlichen Rand des Sinus Successus, südlich des Kraters Apollonius.
Durch zwei Öffnungen des Walls im Süden und Nordwesten drang Lava aus dem Sinus Successus in das Innere ein, das daher jetzt nahezu eben ist.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem US-amerikanischen Physiker Edward Condon offiziell benannt.

Weblinks

 Condon auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Condon (Mondkrater)