WWE Worlds Collide (também conhecido como NXT Worlds Collide) é uma série de eventos de luta profissional produzida pela WWE, uma promoção de wrestling profissional baseada nos Estados Unidos. Estabelecido em 2019, o conceito é a competição intermarcas entre as várias divisões de marcas da WWE. Embora o evento seja realizado principalmente para os territórios de desenvolvimento da WWE, NXT e o antigo NXT UK, outras marcas também foram apresentadas. O evento foi interrompido após o evento de 2020, mas retornou em 2022. O evento de 2022 também foi o último evento do NXT UK, pois será relançado como NXT Europe em 2023.

O primeiro evento foi realizado como um torneio no início de 2019 e contou com lutadores do NXT, NXT UK e o agora extinto 205 Live. Em abril daquele ano, Worlds Collide foi realizada como uma série de televisão de streaming de quatro episódios. Além das outras três marcas, esta série também contou com lutadores das principais marcas da WWE, Raw e SmackDown. Um segundo evento singular foi realizado em 2020, mas contou apenas com lutadores do NXT e NXT UK. O evento de 2022 foi novamente realizado principalmente para o NXT e o NXT UK, mas também com alguns lutadores do Raw e SmackDown participando.

História
No início de janeiro de 2019, a WWE anunciou que iria sediar um torneio intermarcas durante o fim de semana do Royal Rumble pay-per-view daquele ano e que seria transmitido na WWE Network. O torneio foi um evento de dois dias, realizado nos dias 26 e 27 de janeiro no Phoenix Convention Center em Phoenix, Arizona, e exibido em delay de fita como uma transmissão única em 2 de fevereiro. O evento sediou um torneio de eliminação única de 15 homens, chamado Worlds Collide Tournament, que foi dividido igualmente entre as marcas NXT, NXT UK e 205 Live. O vencedor do torneio recebeu uma luta futura por um título de sua escolha, com as escolhas sendo o Campeonato do NXT, o Campeonato Norte Americano do NXT, o Campeonato do Reino Unido da WWE do NXT UK e o Campeonato Cruiserweightda WWE do 205 Live (o último sendo apenas uma opção se o vencedor estava dentro do limite de peso de 205 lb).

Em 28 de março de 2019, a WWE anunciou que o Worlds Collide retornaria durante o festival WrestleMania Axxess de abril. Além das três marcas apresentadas anteriormente no especial Worlds Collide, lutadores das marcas Raw e SmackDown também participariam dos eventos. Em 9 de abril, a WWE anunciou que os eventos Worlds Collide iriam ao ar como uma série de quatro episódios na WWE Network, começando em 14 de abril.

Durante os anúncios do fim de semana do Royal Rumble 2020 da WWE, a WWE revelou que outro evento Worlds Collide seria transmitido ao vivo na WWE Network em 25 de janeiro de 2020 e transmitido do Toyota Center em Houston, Texas, embora, ao contrário do primeiro evento, apresentaria apenas o marcas NXT e NXT UK e não também 205 Live (que cessaria as operações em fevereiro de 2022). Também ao contrário do primeiro evento, não houve um Worlds Collide Tournament com uma futura oportunidade de campeonato em jogo. Em vez disso, as lutas do card eram lutas entre marcas, colocando lutadores do NXT contra os do NXT UK.

O Worlds Collide foi discretamente cancelado sem que um evento fosse agendado para 2021. Em outubro, a empresa revelou seu calendário de eventos para 2022, e o Worlds Collide não foi incluído. Antes disso, o NXT passou por uma reestruturação, sendo renomeado como "NXT 2.0", revertendo para um território de desenvolvimento para a WWE. No entanto, em 18 de agosto de 2022, a WWE anunciou o retorno do Worlds Collide, programado para 4 de setembro, e apresentaria principalmente NXT e NXT UK. O anúncio também confirmou que o Worlds Collide de 2022 seria o evento final do NXT UK; após o evento, a marca fez um hiato e será relançada como NXT Europe em 2023. No evento de 2022, todos os campeonatos do NXT UK (exceto o Copa Heritage do NXT UK) foram unificados em seus respectivos títulos do NXT. Além da WWE Network nos mercados internacionais, estava disponível para transmissão ao vivo no Peacock nos Estados Unidos (como a American WWE Network se fundiu sob Peacock em março de 2021).

Eventos

Referências

WWE
WWE NXT
WWE Worlds Collide

WWE Worlds Collide


Vladimir Igorevich Pashkov (; nascido em 4 de fevereiro de 1961, em Bratsk, na União Soviética) foi primeiro-ministro interino da República Popular de Donetsk, enquanto vice-primeiro-ministro, em 2020, que é reconhecido apenas pela Rússia. Anteriormente, Pashkov serviu como vice-governador de Irkutsk Oblast, mas deixou o cargo em 2015.

Ele também é o diretor geral da ZAO Vneshtorgservis, uma empresa usada para gerenciar indústrias confiscadas na República Popular de Donetsk e República Popular de Lugansk. Pashkov foi sancionado pelo Departamento do Tesouro dos EUA em 2018. Em fevereiro de 2020, um porta-voz do presidente russo Putin negou que Pashkov representasse o governo russo.

Nascidos em 1961
Combatentes na Guerra Civil no Leste da Ucrânia

Vladimir Pashkov


Yannick Nézet-Séguin (nacido Yannick Séguin; Montreal, 6 de marzo de 1975) es un director de orquesta franco-canadiense. Desde el año 2012 es director musical de la Orquesta de Filadelfia, y desde 2018 es Director Musical de la Metropolitan Opera House de Nueva York.

Biografía
Nacido en Montreal, Nézet-Séguin es hijo de dos especialistas en educación, Serge P. Séguin, Ph.D., un profesor universitario, y Claudine Nézet, M.A., una lectora y coordinadora de universidad. Su apellido Nézet-Séguin es su propia combinación de los apellidos de sus padres.  Comenzó a estudiar piano a los cinco años de edad, con Jeanne-d'Arc Lebrun-Lussier y decidió convertirse en director de orquesta a los diez años.

Nézet-Séguin estudió en la escuela primaria St-Isaac-Jogues y en el instituto Mont-St-Louis. Mientras tanto, fue admitido en la clase de piano de Anisia Campos, en el conservatorio de música de Quebec donde obtuvo sus primeros cinco premios en piano y cuatro relacionados con temas musicales. También estudió dirección coral con Joseph Flummerfelt en el Westminster Choir College en Princeton, Nueva Jersey y recibió muchas clases magistrales de renombrados directores. A los diecinueve años de edad, conoció a Carlo Maria Giulini, con el que estudió en ensayos y conciertos durante más de un año. Se convirtió en director musical del Coro polifónico de Montreal en 1994 y obtuvo el mismo puesto en el Coro de Laval en 1995. En 1995, fundó su propio conjunto vocal y orquestal, La Chapelle de Montréal, con la que ha interpretado entre 2 y 4 conciertos al año hasta 2002. Considera a Carlo Maria Giulini y Charles Dutoit como sus mayores inspiradores en la dirección de orquesta.

Desde 1998 hasta 2002, Nézet-Séguin fue director de coro, director ayudante y asesor musical de la Ópera de Montreal. Se convirtió en director musical de la Orchestre Métropolitain en el año 2000 y principal director invitado de la Orquesta Sinfónica de Victoria en 2003. Su contrato más reciente con la Orquesta Metropolitana, hasta 2010, se ha extendido hasta el año 2015.  Ha dirigido grabaciones comerciales de sinfonías de Anton Bruckner y Gustav Mahler con la Orquesta Metropolitana.

Orquesta Filarmónica de Róterdam
En 2005, Nézet-Séguin dirigió como invitado la Orquesta Filarmónica de Róterdam (RPhO) por vez primera, y regresó en 2006.  En diciembre de 2006, la RPhO anunció el nombramiento de Nézet-Séguin como su decimoprimer director principal, por voto unánime, comenzando con la temporada de conciertos 2008-2009, con un contrato inicial de cuatro años. En abril de 2010, la RPhO anunció la extensión de su contrato hasta el año 2015.  Con la RPhO, Nézet-Séguin ha grabado comercialmente para Virgin Classics y para la EMI. En mayo de 2015 se anunció que Nézet-Séguin concluiría su mandato en Róterdam al final de la temporada 2017/2018, pasando desde ese momento as ser Eredirigent (director honorario).

Orquesta de Filadelfia
En diciembre de 2008, Nézet-Séguin hizo su primera aparición con la Orquesta de Filadelfia, a petición de Charles Dutoit.  Volvió para un segundo compromiso como director invitado en diciembre de 2009. En junio de 2010, fue nombrado el octavo director musical de la Orquesta de Filadelfia, a partir de la temporada 2012-2013.  Inmediatamente asumió el título de Director musical designado, con una duración prevista bajo ese título de 2010 a 2012, pasando a ser director musical titular desde el inicio de la temporada 2012/2013. En 2015 su contrato se extendió hasta la temporada 2021-2022.

Metropolitan Opera
Su debut en la Metropolitan Opera de Nueva York se produjo el 31 de diciembre de 2009, dirigiendo una nueva producción de Carmen, seguida, entre otras, por Don Carlo y por la inauguración de la temporada 2015/2016 con una nueva producción de Otello. En junio de 2016 se anunció su designación como nuevo "Director Musical" de la compañía, como sucesor de James Levine, a partir de la temporada 2020/2021, actuando hasta entonces como "Director Musical Designado", aunque, finalmente, se decidió que adelantase a la temporada 2018-2019 el inicio de su mandato.

Otras Orquestas
Nézet-Séguin hizo su estreno como director en el Reino Unido con la Northern Sinfonia en la temporada 2005-2006.  Debutó con la Orquesta Filarmónica de Londres (LPO) en marzo de 2007, y con la Orquesta de Cámara Escocesa en abril de 2007.  En noviembre de 2007, la LPO nombró a Nézet-Séguin como su principal director invitado, comenzando en la temporada 2008-2009.  En mayo de 2010, la LPO anunció la ampliación de su contrato como principal director invitado hasta la temporada 2013-2014.

Nézet-Séguin debutó con la Orquesta Filarmónica de Viena en enero de 2010, y con la Orquesta Filarmónica de Berlín en octubre de 2010. Ambas formaciones han vuelto a invitarle a dirigirles en varias ocasiones desde entonces.

Estilo musical
Considerado por la crítica como uno de los más precoces talentos de su generación, el estilo de Nézet-Séguin se caracteriza por la minuciosidad interpretativa y el refinamiento sonoro que sabe extraer de las orquestas a las que dirige. Dotado de un oído prodigioso y de un amplio repertorio, Nézet-Séguin presenta una firme técnica de batuta y una gesticulación nerviosa que le sirve para compensar su corta estatura sobre el podio (suele pasear sobre el mismo).

Honores
 Premio Virginia-Parker (2000)
 Prix Opus (2005)
 Jóvenes artistas de la Real Sociedad Filarmónica (2009)
 Premio del Centro Nacional de Artes Escénicas (2010)

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial (en inglés y francés)
 Biografía en la agencia Askonas Holt
 "Yannick Nézet-Séguin — A Soaring Talent" por Wah Keung Chan, La Scena Musicale, 1 de febrero de 2000 (en inglés y francés).
  (en francés e inglés)
 Biografía en la Orquesta Sinfónica de Boston
 Sobre Nézet-Séguin en la página de la Orquesta de Filadelfia

Directores de orquesta de Canadá
Pianistas de música clásica de Canadá
Artistas de Deutsche Grammophon
Francoquebequeses
Personas homosexuales de Canadá
Músicos gais
Nacidos en Montreal

Yannick Nézet-Séguin


Jazzmesse er en gudstjeneste med akkompagnerende jazz.

Eksempler er de succesfulde jazzmesser i Københavns Domkirke, Vor Frue Kirke, i forbindelse med Copenhagen Jazz Festival, hvor bassisten Chris Minh Doky har skabt musik siden 2012.

Henvisninger

Liturgi
Messe

Jazzmesse


La Ferrari F430 GT3 est une automobile de compétition développée et fabriquée par JMB Racing  et Ferrari pour courir dans les catégories GT3 de l'Automobile Club de l'Ouest et de la Fédération internationale de l'automobile. Elle est dérivée de la Ferrari F430, d'où elle tire son nom.

Aspects techniques

Histoire en compétition

Notes et références

Ferrari

Ferrari F430 GT3


El Parque del Triángulo Rosa (Pink Triangle Park en inglés) es un pequeño parque de forma triangular ubicado en la intersección de las calles 17 y Market en San Francisco, California. Es el primer memorial permanente y público en los Estados Unidos recordando los miles de homosexuales perseguidos en la Alemania Nazi durante el Holocausto.

Origen
El Parque del Triángulo Rosa fue inaugurado el 10 de diciembre de 2001 por la Asociación para la Promoción de Eureka Valley. De acuerdo al grupo comunitario que mantiene el espacio, el Parque del Triángulo Rosa sirve como un «recordatorio físico de cómo la persecución de cualquier persona o grupo de gente daña a toda la humanidad».

El encargo fue dado a los artistas Robert Bruce, uno de los miembros fundadores de STOP-AIDS San Francisco, y Susan Martin. En palabras de los artistas,

Descripción

Quince columnas triangulares de granito, una por cada mil personas gay, lesbianas, bisexuales y transgéneros que se estima fueron asesinadas durante el Holocausto, rodean un triángulo relleno con granito rosa en el centro del parque. La temática triangular rememora al triángulo rosa que fue impuesto por los nazis sobre los homosexuales para que llevaran sobre sus ropas como identificación y símbolo de vergüenza.

Véase también
 Homomonument

Referencias

Enlaces externos

 Parque y Memorial del Triángulo Rosa (sitio oficial en inglés)

Conmemoraciones del Holocausto
Cultura de San Francisco
Monumentos conmemorativos LGBT
Monumentos de California
Áreas protegidas establecidas en 2003
LGBT en 2001

Parque del Triángulo Rosa


IPN may refer to:

Payments
 Instant payment notification

Chemistry
 Interpenetrating polymer network, form of chemical copolymer
 Isopropyl nitrate, a liquid monopropellant

Industry
 IPN, a type of I-beam used on European standards

Outer space
 Interplanetary Internet
 InterPlaNet
 InterPlanetary Network, a group of spacecraft equipped with gamma-ray burst detectors

Medicine and anatomy
 Infectious pancreatic necrosis, disease in fish
 Interpeduncular nucleus, a region of the brain

Other
 Independent Practitioners Network association for practitioners in psychotherapy, counselling, and related fields
 Index of Place Names in Great Britain
 World Bank's Inspection Panel of the World Bank Group
 Instytut Pamięci Narodowej (Institute of National Remembrance), a Polish historical research institute
 Instituto Pedro Nunes, technology transfer center of the University of Coimbra
 Instituto Politécnico Nacional (National Polytechnic Institute), Mexican university
 International Policy Network (1971–2011), former British think tank
 International Polio Network, former name of Post-Polio Health International
 IPN, IATA code for Usiminas Airport in Minas Gerais, Brazil
 International pitch notation, a method to specify musical pitch

IPN


The Minims, officially known as the Order of Minims (; abbreviated OM), and known in German-speaking countries as the Paulaner Order, are a Roman Catholic religious order of friars founded by Francis of Paola in fifteenth-century Italy. The order soon spread to France, Germany and Spain, and continues to exist today.

Like the other mendicant orders, there are three separate components, or orders, of the movement: the friars, contemplative nuns and a Third Order of laypeople who live in the spirit of the order in their daily lives. At present there are only two fraternities of the Minim tertiaries; both are in Italy.

History

The founder of the order, Francis of Paola, was born in 1416 and named in honor of Francis of Assisi. The boy became ill when he was only one month old, and his mother prayed to Saint Francis and promised that her son would spend a year in a Franciscan friary if he were healed. Francis recovered, which she believed meant that God had granted her prayer. At 13 years of age Francis fulfilled that votive year. After this year he dedicated himself to a life of solitude and penance as a hermit.

In 1435, two followers joined Francis and began the community, which was first called the "Poor Hermits of St. Francis of Assisi." Francis and his followers founded hermitages at Paterno in 1444 and Milazzo, Sicily, in 1469. The Archbishop of Cosenza approved the group and established them as a religious order on November 30, 1470, and this approval was confirmed by Pope Sixtus IV in his bull Sedes Apostolica of May 17, 1474. At that time, the pope also changed their status from that of hermits to mendicant friars.

The name Minims comes from the Italian word minimo, meaning the smallest or the least, and their founder would call himself il minimo dei minimi. Francis of Paola wanted to distinguish himself as being of even less significance than the Friars Minor founded by his patron saint. Francis composed a rule for the community in 1493, which was approved under the name of "Hermits of the Order of the Minims". The definitive version of the rule was solemnly approved by Pope Julius II in the Bull Inter ceteros, July 28, 1506, who also simplified the name of the community to the Order of Minims ().

In addition to the standard three religious vows of chastity, poverty and obedience, the rule contains the vow of "a Lenten way of life" (), which is considered to be the distinctive feature of the Minims. This vow is for perpetual abstinence from all meat, eggs and dairy products, except in case of grave illness and by order of a physician. The order is also discalced.

The Minim habit consists of a black wool tunic, with broad sleeves, a hood, and a short scapular. It has a thick, black cord (with four knots that signify the four vows) with a tassel to gird the robe.

The Order of the Minims spread throughout Italy in the fifteenth century and was introduced to France in 1482, and later to Spain and to Germany in 1497. The houses in Spain, Germany, and France were suppressed during the period following the French Revolution. By the turn of the 20th century, only 19 friaries remained, all but one of them in Italy. On December 31, 2010, the order had 46 communities with 174 members, 112 of them priests. The majority of these were in Italy, but they are also established in Brazil, Cameroon, Colombia, the Democratic Republic of the Congo, the Czech Republic, India, Mexico, Spain, and the United States of America.

Paulaner brewery
The Munich friary of the German Minims brewed beer as means of support, but after the friars were expelled, the brewery continued independently. It continues to brew the Paulaner brand of beer, which draws its name from Francis of Paola.

Notable Minim friars

 Gaspar de Bono (1530–1604)
Marin Mersenne (1588–1648)
Emmanuel Maignan (1601–1676)
Jean François Niceron (1613–1646)
Nicholas Barré (1621–1686)
Charles Plumier (1646–1704)
Nicholas of Longobardi (1650–1709) canonized in 2014
Fra Galgario (1655–1743)
Louis Feuillée (1660–1732)

Notable Minim tertiaries
Francis de Sales (1567–1622)
Vincent de Paul (1581–1660)

The nuns
Francis was called to France in 1483 by King Louis XI to serve as his deathbed confessor. While he was there, the Spanish ambassador, Don Pedro de Lucena, who was a very pious man, grew to know and admire him. He sent reports of the holy friar to his family back in Jaén. His daughter, Elena, and her two daughters, Maria and Francisca, felt so inspired by Don Pedro's reports, they wanted to dedicate themselves to the way of life Francis had established. Through the ambassador, they communicated their interest to the saint, and asked for a rule of life which they might follow. Francis welcomed their request heartily, and, to this end, he adapted the rule of the friars for them to live as cloistered nuns.

Don Pedro donated a portion of his estate to the young women, and there they formed a small monastic community. They received the Minim religious habit from a Friar Lionet on June 11, 1495, and established the Monastery of Jesus and Mary. This was first and remains the oldest monastery of the Minim nuns. Francisca was elected as the first corrector (religious superior) of the community. She spent many years as the corrector of the monastery, gaining a reputation for holiness, and is today honored as Blessed Francisca. Their proper rule was approved by the Holy See in 1506, at the same time as that of the friars.

The Federation of Minim Nuns of Saint Francis of Paola includes 14 monasteries in Spain, Italy, Mexico, and the Philippines.

Notable Minim nuns
A new community was established in Barcelona on Easter 1623. In 1936, the 25 members of the community in Barcelona were arrested by soldiers of the Republic of Spain. Charged with treason, nine choir nuns and an extern Sister were executed on July 23. They were beatified by Pope Francis on October 13, 2013, and are commemorated on July 23.
Josefa Pilar García Solanas (María Montserrat)
Ramona Ors Torrents (Margarida d'Alacoque of Saint Raymond)
Dolors Vilaseca Gallego (Maria de l'Assumpciò)
Mercè Mestre Trinché (Maria Mercè)
Vicenta Jordá Martí (María de Jesús)
Josepa Panyella Doménech (Josepa of the Heart of Mary)
Teresa Ríus Casas (Trinitat)
Maria Montserrat Ors Molist (Enriqueta)
Ana Ballesta Gelmá (Filomena of Saint Francis de Paola)
Lucrecia García Solanas

The Minim Daughters of Mary Immaculate is a separate institute founded in 1867 in Guanajuanto, Mexico, by Pablo de Anda Padilla. The sisters work in schools and medical centers in Mexico, Cuba, Ecuador, Rome, and Nogales, Arizona.

References

External links
 Order of Minims (Nuns branch)
 The Order of Minim Friars
 Message of Pope John Paul II to the Third Order of Minims, 1 May 2001

Italian
 Ordine dei Minimi di s. Francesco di Paola

1435 establishments in Europe
Christian religious orders established in the 15th century
History of Catholic religious orders
Mendicant orders
Roman Catholic friars

Order of Minims


Onifai (sardinski: Oniài) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 29 metara i ima 745 stanovnika. Prostire se na 43,19 km². Gustoća naseljenosti je 17 st/km².Susjedne općine su: Orosei i Siniscola.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Onifai


Această listă recenzează catedrale din Liban.

 Catedrala ortodoxă greacă "Sfântul Gheorghe" din Beirut
 Catedrala Sfântul Gheorghe din Tripoli
 Catedrala Sfântul Nicolae din Zahle

Liste de catedrale

Lista catedralelor din Liban


Nico Serrano, né le  à Pampelune en Espagne, est un footballeur espagnol qui évolue au poste d'ailier gauche au PEC Zwolle.

Biographie

En club
Né à Pampelune en Espagne, Nico Serrano est formé par le CA Osasuna, puis le Villarreal CF avant de poursuivre sa formation à l'Athletic Bilbao qu'il rejoint en 2018. En  il est promu dans l'équipe B du club.

Il est retenu par Marcelino, l'entraîneur de l'équipe première, dans le groupe pour les matchs de présaison lors de l'été 2021. Serrano joue son premier match en équipe première le , à l'occasion d'une rencontre de Liga face au RCD Majorque. Il entre en jeu à la place d'Iñaki Williams lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de deux buts à zéro.

Le , Nico Serrano est prêté au CD Mirandés pour une saison. Il joue son premier match pour Mirandés le 13 août 2022, lors de la première journée de la saison 2022-2023, face au Sporting de Gijón. Il est titularisé et les deux équipes se neutralisent (1-1 score final).

Le 10 août 2023, Nico Serrano est prêté aux PEC Zwolle pour une saison.

En sélection
Nico Serrano représente l'équipe d'Espagne des moins de 17 ans de 2019 à 2020, pour un total de neuf matchs joués et cinq buts marqués.

Avec les moins de 18 ans il joue deux matchs en 2019.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Footballeur espagnol
Joueur du Bilbao Athletic
Joueur de l'Athletic Bilbao
Joueur du CD Mirandés
Joueur du PEC Zwolle
Naissance en mars 2003
Naissance à Pampelune

Nico Serrano


Heathcliff bir çizgi film karakteridir; turuncu renkli ince siyah çizgili, şişman, obur, güçlü, zorba ve çocuk ruhlu yaramaz bir sokak kedisidir.

1980 Serisi
Heathcliff çizgi romanının ilk çizgi diziye uyarlandığı versiyondur. 4-5 dakikalık kısa çizgi dizi 26 bölümden oluşmaktadır. Birbirinden farklı 2 sezonu vardır.

İlk sezon Heathcliff and Dingbat üretilmiştir. Burada Dingbat çetesinin ve Heathcliff'in maceralarına yer verilmiştir. İkinci sezon ise 1981 yılında Heathcliff and Marmaduke üretilmiştir. Marmaduke,Heathcliff gibi bir ailenin evcil hayvanıdır. Heathcliff güçlü ve zeki bir kediyken,Marmaduke ise sakar bir köpektir.

1984 Serisi

Heathcliff ve Kadillac Çetesinin maceraları anlatılmaktadır. Kadillac Çetesinin lideri Riff-Raff'in kız arkadaşı Cleo,çete arkadaşları ise Hector, Mango, Wortsworth tür. Bir de çöplükte yaşayan bir köpek vardır adı Leroy'dur.

Karakterler
 Heathcliff: ana karakter. Köpekleri dövebilecek kadar güçlü, düşmanlarıyla baş edebilecek kadar zeki yaramaz bir sokak kedisidir. Yemeye son derece düşkün Heathcliff,aynı zamanda çok iyi biridir.
 Sonya: Heathcliff'in âşık olduğu sevimli,kibar beyaz bir İran kedisidir.
 Knuckles: Kedilere zorbalık yapan Heathcliff'in baş düşmanıdır.
 Spike: En büyük hayali Heathcliff'den intikam almak olan köpektir. Pek zeki değildir,Heathcliff kadar olmasa da güçlüdür.
 Marcy : Heathcliff'i çok seven küçük tatlı bir kızdır. Ara sıra Heathcliff'i bebek arabasına bindirip gezdirir ve onu besler.
 Iggy ': Heathcliff'i çok seven oğlan çocuğudur.
 Riff-Raff: Kadillac Kedilerinin lideridir. Kadillac Kedilerinin işlendiği bölümlerde baş karakter iken Heathcliff'in olduğu bölümlerde ise diğer Kadillac Kedilerinin aksine nadiren gözükür. Riff-Raff kendini beğenmiş bir kedidir. Heathcliff kadar güçlü ve zekidir.
 Hector: Kadillac Kedilerinden biridir.
 Wordsworth: Kadillac Kedilerinden biridir. Ayağında paten vardır.
 Mungo: Kadillac Kedilerinden biridir. Beceriksiz,şişman ve aptal bir kedididir.
 Cleo: Riff-Raff'ın âşık olduğu sosyetik kedidir.

Yapımcı firmalar
Dic entertainment ve saban entertainment ile ortak yapılmıştır.

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
1984'te başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
1988'de sona eren Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
1980'lerin Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri animasyon çocuk komedi dizileri
DIC Entertainment dizileri

Heathcliff (çizgi dizi)


ශ්‍රී විජයසුන්ද්‍රාරාමය වීරහේනේගෙදර ග්‍රාමයේ පිහිටා ඇති පන්සලකි.

පිවිසීම
කළුගමුව - වාරියපොල මාර්ගය මාර්ගයේ 13 km කණුව හමු වූ තැන මෙම විහාරයට ඇති පිවිසුම් මාර්ගය ඇත. ප්‍රධාන මාර්ගයේ සිට මීටර කිහිපයක් ඇතුලට වූ භූමිභාගයක, විහාරස්ථානයට පිටුපසින් කුඹුරු යායද ඊට ඉහළින් මහ වැවද නිසා එහි දර්ශනීයත්වය තව තවත් වැඩි වී ඇත. වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි එක්කාසුව මෙම විහාරස්ථානය මගින් කදිමට

ඓතිහාසික වටිනාකමක් සහිත මෙම විහාරස්ථානයේ පුරාතන යෝධයෙකු විසින් පරිහරණය කල උපකරන කිහිපයක් අදටද දැකගත හැකිය. ඔහු විසින් කෑම ගැනීම සඳහා යෙදා ගත් පාත්තරය විශ්මය දනවන සුළුය. මෙපමන ආහාර ප්‍රමාණයක් ගත් මිනිසෙකු කොපමන කාර්ය ප්‍රමාණයක් කරන්න ඇතිද? එම ප්‍රශ්ණයට පිළිතුර ඔහු වැඩ කිරිමට යොදා ගත් කැත්ත සහ උදැල්ල සාක්ෂි දරයි. කැත්ත සහ උදැල්ල අද වෙසෙන තනි මිනිසෙකුට උස්සන්න බැරි තරමට විශාලය.

බාහිර සබැඳි
 නාත්තන්ඩියේ ශ්‍රී සද්ධානන්ද නා හිමි

ශ්‍රී විජයසුන්ද්‍රාරාමය, වීරහේනේගෙදර


Biserica reformată din Hodoș, comuna Sălard, județul Bihor, a fost construită în secolul XIII. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Localitatea
Hodoș (în maghiară Jákóhodos) este un sat în comuna Sălard din județul Bihor, Crișana, România. Prima mențiune documentară este din anul 1268. În 1910, 1058 din cei 1093 de locuitori ai săi erau maghiari, 17 români. Structura confesională era: 40 de romano-catolici, 997 reformați, 27 ortodocși.

Biserica
A fost construită în secolul XIII. De plan navă, cu absida dreptunghiulara, are pe latura vestică un turn-clopotniță în stil baroc, adăugat în anul 1858. În anul 1848, sub straturile de var, profesorul Joseph Lugosy din Debrecen a descoperit fragmente de pictură murală din secolul XV.

Vezi și
 Hodoș, Bihor

Legături externe
 Fișă și localizare de monument
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Biserici reformate din România
Monumente istorice din județul Bihor
Biserici din județul Bihor
Biserici din secolul al XIII-lea din România

Biserica reformată din Hodoș


Kevin D. Carlson (12. april 1962) er en amerikansk stemmeskuespiller født i Californien.

Eksterne henvisninger

Tegnefilmsdubbere fra USA

Kevin Carlson


Le château de Saint-Seine est un château récent implanté dans une enceinte médiévale situé à Saint-Seine-sur-Vingeanne (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté .

Localisation
Le château est situé à proximité de l'église d'où il domine la vallée de la Vingeanne.

Historique

Le château appartient à un dispositif complexe de trois châteaux situés de part et d'autre de la Vingeanne, mis en place dès le XIIe siècle par la famille de Saint-Seine, et auquel s'ajoute au XIVe siècle la maison-forte de Rosières. En 1469, "Saint Seigne sur Vingenne il y a trois maisons fortes, la première qui est à Monseigneur le Duc, l'autre à messire de Saint Seine, et l'aultre qu'est une tour à Jehan seigneur de Saint Seigne". En 1680, procès entre Étienne-Benoit Legouz-Maillard, seigneur de Saint-Seine-l'Église, et Jean-Baptiste Melin, seigneur de Saint-Seine-la-Tour, pour savoir lequel des deux a droit au titre de seigneur de Saint-Seine.

Benoît-Etienne Legouz vend le château en 1728 à son cousin Bénigne-Germain Legouz qui reconstitue, par achats successifs, l'ancienne seigneurie. A la fin du , son fils transforme le château qui depuis n'est plus sorti des mains de la famille Legouz de Saint-Seine.

Architecture
Le château est un bâtiment rectangulaire qui occupe le flanc sud de l'enceinte médiévale cantonnée de tours rondes. L'entrée se fait au nord, par une porte monumentale dépourvue de traces de fortification. Les deux tours nord sont quasi-aveugles avec quelques canonnières à fentes de visées à l'étage de comble pour la tour nord-ouest et au second et troisième pour la tour nord-est. Les deux tours sud, qui flanquent le bâtiment moderne, ont été remaniées ultérieurement.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Dulery Chantal et Quenot Xavier, Gracieuse et secrète vallée de la Vingeanne; Éditeur : Association Vallée de la Vingeanne - Maisons Paysannes de France, 2021, 107 p.

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Château de Rosières sur la même commune

Liens externes

Saint-Seine

Château de Saint-Seine


Fatsa, Türkiye'de Doğu Karadeniz bölgesinde yer alan, Ordu ilinin bir ilçesidir. Konumu itibarıyla, Ordu il merkezinin 40,2 km batısında, Samsun ilinin ise 110 km doğusunda yer almaktadır. Bölge ekonomisine yön veren önemli ticari merkezlerdendir.

Fındık üretiminin yaygın olması ile tanınan ilçe, bu özelliği ile Türkiye'nin dünyada en fazla organik üretim alanına sahip 30. ülke olmasına önemli derecede katkıda bulunmuştur.

Fatsa coğrafi konumu nedeniyle tarih boyunca idari ve ticari bir merkez olmuştur. Özellikle ekonomisinin tarıma dayalı olması, bu özelliği kazandıran unsurlardan biridir.

Etimoloji
Tarihte Fanise, Phadsane, Pytane ve Facha olarak adlandırılan bölgelerde bulunmaktadır. Türkler tarafından kesin olarak 1380 yılında alınmıştır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde, ilçedeki ticaretin hareketli olması, imparatorluğun ekonomi bakımından ilerleme kaydetmesini sağlamıştı. İpekyolu'nun ilçeye yakın olması, Fatsa'ya uzunca bir süre parasal bakımdan kazanç sağlamıştır. Fakat, coğrafi keşifler sonucunda, bu yolun fazla işlev görmemesi nedeniyle, ekonomik hareketlilikte duraklamalar meydana gelmiştir.

Tarih
Şehrin ilk çağ tarihi ile ilgili bilgiler yeteri kadar bulunmamaktadır. Tarihi eserlerinin tahribi, o dönemlere ait kaynak yetersizliği, arkeolojik araştırmalara yeteri kadar önem verilmemesi, şehir hakkında az bilgilere ulaşılmasına neden olmuştur.

MÖ 400 yılında Fatsa ve çevresinde Kolhlar, Driller, Halipler, Mosinikler ve Tibarenler gibi Yunan asıllı olmayan yerli kabileler yaşamıştır. Döneme ait önemli buluntulara Yapraklı mahallesi mevkiinde Çıngırt Kaya ve çevresinde rastlanmıştır.

MÖ 675 yılından itibaren sırası ile Kimmerler, Persler, MÖ 547 yılında, Makedonyalı imparator Büyük İskender, MÖ 334 yılında, komutanları ise MÖ 312 - 208 yılları arasında, Fatsa ve çevresine hakim olmuştur. Fatsa'da ilk çağ dönemlerinden en dikkat çekeni ise Pontus Krallığı devridir. Pontus Krallığı hakimiyeti dönemi, Side olarak anılan yörenin daha da güçlenmesine neden olmuştur.

Fatsa'nın tarih sahnesinde önemli bir yer alması MS 1. yüzyıl'da başlamıştır. Mitridatın ölümünden sonra II. Farnak, MÖ 65-42 yılları arasında Roma'ya bağlı bir krallık olan Pontus Krallığının başına geçmiştir. II.Farnak, bugünkü Fatsa'nın bulunduğu yerde hükümdarlığını sürdürürken, Roma'nın iç karışıklıklarından faydalanarak hem bağımsızlığını kazanmak hem de idaresini genişletmek için çalışmış fakat başarılı olamamıştır. II. Farnak kızı Fanizan adına bir şato inşa ettirmiştir. Bu şatodan dolayı kasabaya Fanizan adı verilmiştir. Sonraki yüzyıllarda Fanise, Phadsane, Pytane ve Faça adları ile anılan kasaba son olarak Fatsa adını almıştır.

Fatsa Pontus Krallığı'nın sınırları içerisinde yer almaktaydı. Kasaba, Şarl Teksiye'de, Fatizan şatosu, vilayet yıllıklarında ise Vadisane olarak adlandırılmaktadır. II. Farnak'tan sonra bölgeye ayrı bir sülaleden gelen Polemon hükümdarlık yapmıştır. MS 63 yılında Polemoniakos yönetimi, Roma İmparatorluğu tarafından ortadan kaldırılmış, MS 395 yılında ise bu topraklar Roma İmparatorluğu tarafından, Bizans İmparatorluğu'na devredilmiştir. MS 391 yılından itibaren Anadolu'ya giren Peçenek ve Kuman Türklerinin akınları sonucu, Fatsa'ya ilk Türkler giriş yapmıştır.

Türklerin Fatsa yöresine kesin olarak yerleşmeleri, 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi sonrası meydana gelen akınlar sonucu sağlamıştır. Danişmend Gazi'nin beylerinden Sevli Bey, Ladik yöresinden harekete geçerek kısa sürede; Samsun, Ünye, Fatsa ve Giresun bölgelerini fethedip, Trabzon'a kadar ilerlemeyi başarmıştır. Bu olaylardan sonra yerleşen oymaklar sayesinde Türkleşme ve İslamlaşma süreci başlamıştır. Bu oymaklardan en önemlisi Çepni'lerdir. Çepniler bu alt yapıyı sağladıktan sonra 1380 yılında Hacı Emiroğulları adlı bir Türk Beyliğinin hakimiyet dönemi başlamıştır. 1427-1428 yılları arasında Yörgüç Paşa'nın Canik seferi ile Fatsa, Osmanlı İmparatorluğu'nun sınırları içerisinde dahil edilmiştir. Hacı Emiroğulları dönemi Fatsa'daki Türk nüfusunun temelini oluşturmuştur.

13. ve 14. yüzyıllarda, kıyı kesiminde Ceneviz kolonilerinin etkileri görülmekteydi. Sahildeki tabya, Cenevizliler tarafından depo olarak kullanılmıştır. Bu zaman dilimi içerisinde Fatsa, Karadeniz'in önemli ticaret merkezlerinden biri olmuştur. Cenevizlilerin Karadeniz hakimiyetleri, II. Mehmet döneminde sona erdiği için Fatsa'yı bu dönem içerisinde terk etmişlerdir. Fatsa'da Türk hakimiyeti dönemi 1380 yılında Hacı Emiroğulları beyliği ile, Osmanlı İmparatorluğu döneminde ise 1427-1428 yılları arasında başlamıştır.

 Osmanlı Dönemi (1427-1922)

 İdari Taksimat

Fatsa idari olarak Canik Sancağına bağlıydı. Osmanlı İmparatorluğu kayıtlarında Fatsa yöresinin adı "Satılmış - ı Mezid Bey" veya "Nahiye-i Satılmış-ı Ferid Bey" olarak geçmekteydi. 15. yüzyıl kayıtlarında Nahiye statüsündeki Satılmış, 16. ve 17. yüzyıl kayıtlarında ise kaza olarak geçmektedir. Yörede 15. yüzyıl'da tek bir kaza bulunurken 1642 yılında altı kaza ortaya çıkmıştır. Tapu defterine göre kazaların adları; Satılmış, Cevizderesi, Çöreği, Meydan, Sergis ve Keşdere idi. Katip Çelebi, bu kazalara Fatsa ve Vona bölgesini de eklemiştir. 1851 yılından 1856 yılına kadar kaza statüsünde olan Fatsa kasabası, 1869 yılından 1872 yılına kadar Ünye kazasına bağlı bir nahiye olmuştur. Kasaba 1878 yılında ise yeniden kaza yapılmıştır.

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde (o zamanki adıyla Büyük Millet Meclisi) 30 Kasım 1920 tarihinde başlayan Ordu ve Giresun sancaklarının oluşumu hakkındaki kanun ile ilgili yapılan görüşmeler sonucunda 4 Aralık 1920 tarihinde Ordu ve Giresun sancakları kurulmuştur. Merkezi, Ordu olmak üzere Canik sancağına bağlı Fatsa ve Ünye kazalarının bağlanması ile Ordu sancağı kurulmuştur. Fatsa ve Ünye halkı bu karara karşı çıkmış, ayrıca Ünye sancağı'nın kurulması yönünde tekliflerde bulunmuşlardır. Ancak bu teklifler reddedilmiştir. Böylelikle Fatsa, 4 Aralık 1920 tarihinde Ordu'ya bağlı bir kaza haline getirilmiştir.

 Sosyal yapı

Etniklik ayrım kriterleri, Osmanlı İmparatorluğu toplumunda din ve kültür olarak benimsendiği için Fatsa da toplum yapısı iki grup altında incelenmektedir. Bunlar; Müslümanlar ve Gayrımüslim'lerdir.

 Müslümanlar

Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Türkler, kademeli bir şekilde Karadeniz Bölgesi'ne yerleşmeye başladı. Danişmend Gazi' nin beylerinden olan Sevli Bey tarafından yönetilen Türkmen akımları sonunda Orta Asya ve Azerbaycan yörelerinden getirilen Karlı ve Karaöylü oymağının bir bölümü de Fatsa'ya yerleşmiştir. Bununla birlikte Fatsa'daki Müslüman Türk nüfusunun esasını Çepniler oluşturmaktadır. Çepniler, kendilerine ait beylikler kurmuşlardır. Tacettinoğulları ve Hacı Emiroğulları sayesinde Canik bölgesi, Türk ve Müslüman kimliğine sahip olmuştur. 1427-1428 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu'na dahil olan Fatsa'nın 15. ve 16. yüzyıllarında, Müslüman nüfus oranı %90 oranındaydı.

 Gayrımüslimler

1914 yılında yapılan son Osmanlı nüfus sayımına göre, Rum ve Ermenilerden olan Hristiyan halkı, toplam sayısı 40,339 olan Fatsa nüfusunun yaklaşik %12'sini oluşturmaktaydı.Tableaux indiquant le nombre des divers elements de la population dans l'Empire Ottoman au 1 Mars 1330 (14 Mars 1914), Constantinople 1919 da, Fatsa'da cemaati olan ve 9 papaz tarafından yürtülen 8 kilise bulunmaktaydı.

 Kafkas Göçleri ve Balkan Mübadilleri (1864-1923)

 Kafkas Muhacirleri

19. yüzyılın son çeyreğinde Kafkas muhacirleri, Rusya'nın baskısıyla Karadeniz Bölgesi'ne, ağırlıklı olarak Trabzon Vilayeti'ne göç etmiştir. Yapılan araştırmalarda Çerkes göçmenlerinin 1864 yılında Canik sancağına kayıt edildiği tespit edilmiştir. İskan edilen Çerkes gruplarının bir kısmı Fatsa'ya yerleştirilmiş, 1870 ve 1871 tarihli, Trabzon Vilayet Salnamelerinde nüfusları 901 kişi olarak belirtilmiştir. 1 Temmuz 1878 tarihinde Canik sancağına göç etmiş çok sayıda Abaza göçmenlerinin bir bölümü Fatsa'ya bağlı Çokdeğirmen ve Nefs-i Meydan Abaza köylerine yerleştirilmişlerdir. 1878 yılından sonra hızla artan göçmen kitlesi 1880 ve 1887 tarihlerinde Fatsa'ya yerleştirilmiştir. Batum muhacirleri adı verilen bu göçmenlerin yerleştikleri yerler Fatsa Muhacir Tapu Sicil kayıt defterinden çıkartılmıştır.

 Balkan Mübadilleri
Lozan Antlaşması gereğince mübadele söz konusu olunca, Türkiye'deki Rum kökenli nüfus İstanbul hariç, Yunanistan'a, Yunanistan'daki Türk nüfusun ise Batı Trakya hariç, Türkiye'ye göç ve iskanları sağlanmıştır. Mübadil adı verilen bu göçmenlerin yerleştirildikleri yerler arasında Fatsa kazası da vardır. Fatsa'ya yerleştirilen mübadillerin sayısı 801 kişidir. Onların soyundan gelip mübadele konusunda düzenli ve sağlıklı bilgi toplayan tek bir kişi vardır. Bu tek kişi ise Yusuf Bul'''dur.

Mübadiller, 1923 senesinin Mayıs ayı içerisinde Selanik'in Serez Kazası'ndan hareketle Kavala Limanı'ndan Gül Cemal Vapuru ile İstanbul'a gelmişlerdir. İstanbul'daki Veli Ağa Çayırında bir hafta dinlendikten sonra bir başka gemi ile Fatsa'ya gelmişlerdir. Fatsa'ya gelen hane sayısı 770'tir. Fakat bu haneler normal hane değil bir veya iki kişiden oluşan hanelerdir. Mübadiller geldiklerinde içlerinde 15 yaşını doldurmuş iki erkek ile 55 yaşının üzerinde ihtiyarlar ve özellikle kadın ve çocuklar vardı. Bu insanlar şehre uyum sağlayamamışlardır. Çünkü buğday ve tütün yetiştiriciliğine alışkın olan mübadiller, mısır ve kendir üretimine alışamamışlardır. Büyük bir bölümü Samsun'a gitmiş, burada yer bulamadıklarından Amasya ve Tokat'a göç etmişlerdir. Yolculukları sırasında eşkıyalar tarafından soyulmuşlardır. Perşembe Yaylası'ndan hareket ederek tekrar Fatsa'ya gelmişler, bu yol esnasında çiçek hastalığı ve veba hastalığına yakalanmışlardır. Bir süre sonra, bu mübadillerin beşte biri hayatını kaybetmiştir.

Fatsa'ya geldiklerinde ise iskan haklarını kaybettiklerini öğrenmişler, bunun yanında kendilerine ayrılan yerler talan olmuştur. Samsun'a gitmeyip Fatsa'da kalanlar ise (Ömer Hoca ve Horoz Osman) merkez mahallede çok iyi yerlerde ikamet etmişlerdir. 770 hanenin 60 tanesi şehre yerleşmiş, diğerleri ise yüksek köylere çıkmışlardır. Yerleştikleri köylerin adları ise: Kumru, Derbent (şimdiki adıyla Kaya Mahallesi), Yaylacık, Kiremitli, Çokdeğirmen, Kayabaşı, Alanköy ve Gebeksedir. Mübadiller, Rumların bıraktıkları el sanatlarını devam ettirmişlerdir. Mobilyacılık, kalaycılık, bakırcılık, terzilik ve otelcilik meslekleriyle uğraşmışlardır. Mübadillerin ancak %30'u Fatsa'da kalmıştır. Bunun nedeni ise toprağın yetersizliği ve nüfusun her geçen gün artması olmuştur.

 Cumhuriyetin ilk yıllarında Fatsa (1923-1938)

Ordu iline bağlı Fatsa kazası'nın 1928 yılında merkez ve Kumru adlarında iki nahiyesi bulunmaktaydı.

 Yakın dönem Fatsa'da yaşanan siyasi durum

Fatsa, 12 Eylül askeri darbesi öncesinde, sosyalist Dev-Yol fraksiyonuna mensup kimselerin etkili oldukları bir yerdi. Belediye başkanı seçilen terzi Fikri Sönmez, Fatsa'da müstakil, özerk bir yapılanma gerçekleştirilmesine öncülük etmişti. O zamanlar, Fatsa Kurtarılmış Bölge idi. Yani, o dönemin kendine ait karmaşası içinde, belli grupların hakimiyet kurdukları ve kendi anlayışları çerçevesinde düzenledikleri yerlerden biriydi. Askerlerin ve polislerin giremediği ya da denetleyemediği, devlet kurumlarına alternatiflerin üretildiğinin iddia edildiği bir yerdi. Zamanın başbakanı Süleyman Demirel, Fatsa'daki duruma müdahale edilmesinden yanaydı. Millî Güvenlik Kurulu'nda Fatsa Cumhuriyeti tabirini kullanmıştı.

 Coğrafya ve iklim

Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Fatsa'nın, doğusunda Altınordu, batısında Ünye, güneyinde Korgan, Çamaş, Çatalpınar ve Kumru ilçeleri, kuzeyinde ise Karadeniz yer almaktadır.

Şehrin yüzölçümü, 552 km²'dir. Coğrafi bakımdan dağlık ve engebeli bir bölgede yer almaktadır. Rakım 10 metreden 550 metreye kadar çıkmaktadır. Kuzeyinde denize paralel olarak uzanan Canik Dağları, sahile kadar kademeli bir şekilde alçalmaktadır. İlçenin iki önemli akarsuyu olan Bolaman ve Elekçi derelerinin sahile yakın civarlarında düz araziler bulunmaktadır. İlçenin 10 km. güneydoğusunda bulunan yassıtaş mahallesinin sınırları içinde, Aybastı yolu üzerinde Gaga Gölü bulunmaktadır.

İlçe kısmen sahildeki alüvyon üzerinde, gerideki yamaçta yerleşmiş bulunmaktadır. Çevrede yapılan inşaat hafriyatlarından edinilen bilgiye göre yamaçtaki iskan bölgelerinde yer altı suyu mevcut değildir.

İlçenin düzlük kısımları ince kum ve killi zeminden oluşmuş olup, yer altı suyu çıkmaktadır Yamaçlarda ise üst tabaka 1,5 - 2 metreye kadar kil ve nebati örtü, taban ise çatlaklı mavi kalkerdir.

Dere ve dere yatakları çevresinde oluşan taban arazileri vasıflı, yani birinci ve üçüncü sınıf topraktan oluşmuştur. Vasıfsız tarım alanlarıda mevcuttur. Tarıma elverişli arazilerin % 80'inde fındık tarımı yapılmaktadır. Daha yüksek yamaçlarda ise ormanlık alanlar ortaya çıkmaktadır. Topoğrafyanın, kıyının gerisinde hemen yükselmesinden ve meyilinin fazla olmasından dolayı, ormanların yok edilerek tarım arazisine dönüştürülmesi olayına pek rastlanmamaktadır.

İlçede tipik Türkiye'de Karadeniz iklimi  hakim olup, yaz mevsimleri ılık, kış mevsimleri ise serin geçmektedir. Isı farkları oldukça azdır. Yaz mevsimlerinde bunaltıcı sıcaklar görülmez. Ukrayna tarafından gelen soğuklar, kışların orta seviyede karlı geçmesini sağlamaktadır.

 Nüfus
1867'de Trabzon vilayetinin kurulmasından sonra, bu vilayete bağlı Canik sancağı içinde Ünye kazasına bağlı bir nahiyeydi. Trabzon vilayetinin 1869 tarihli ilk salnamesine göre Fatsa nahiyesinin sadece erkek nüfusu tespit edilmişti. Buna göre Fatsa nahiyesinin erkek nüfusu 10.717 Müslüman, 284 Rum ve 292 Ermeniden oluşuyordu. Toplam erkek nüfus ise, 11.293 kişiydi. Bu tarihte sadece yetişkin erkek nüfusunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda toplam nüfusun bunun dört katı olması gerekir. Buradan hareketle Fatsa nahiyesinin tahmini nüfusunun 22.586 kişi olduğu söylenebilir.

1918 yılında yapılan nüfus Sayımında Fatsa'nın toplam nüfusu 43.980'di. Bu nüfusun 39.046'sı Müslüman halktan oluşmaktaydı. 1927 yılı nüfus sayımında nüfusun düşmesini tetikleyen bazı nedenler vardı. Bunların başlıcaları; Gayrımüslim nüfusun çeşitli nedenlerle göç etmesi ve uzun süren I.Dünya Savaşı ile Türk Kurtuluş Savaşı sırasında çok sayıda yurttaşın hayatını kaybetmesidir. Buna rağmen fazla nüfus kaybı olmamıştır. Bu nedeni sağlayan ise, yüksek doğum oranıdır.

1990 yılına kadar köy nüfusunun, kent nüfusuna göre fazla olduğu görülmektedir. 1990 yılından sonra ise köy nüfusu ile kent nüfusu denkleşmeye başlamıştır. 1960'ta köy nüfusunun azalmasının nedeni ise, Kumru ve Korgan ilçelerinin kurulup Fatsa'dan ayrılmasıdır. 1990 yılındada belirgin olarak, köy nüfusunun azaldığı görülmektedir. Bunu nedeni de köylerden şehir merkezine yapılan göçtür. Genel olarak; köydeki geçim sıkıntıları, nüfusun artması, üretimin azalıp tüketimin artması, öğretim amaçlı yer değiştirmeler zorlamıştır. 1927 yılında, % 90 oranı geçen köy nüfusu 1997 yılında, % 50 oranına düşmüştür.

1980'ler ve 1990'lardan itibaren birçok Fatsalı iş imkânları ve yüksek gelir düzeyi nedeni ile Japonya'ya göç etmiştir.

 Yönetim

İlçenin; Bolaman, Ilıca, Yalıköy, Hatipli, İslamdağ, Kösebucağı, Geyikçeli ve Aslancami olmak üzere yedi beldesi bulunmakta, bu beldeler yerel yönetimlerce yönetilmektedir. Fatsa ilçesinde belediye teşkilatı ilk kez 1923 yılında cumhuriyet ile birlikte kurulmuştur.

 Ekonomi

 Tarım

 19. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar

19. yüzyılın son çeyreğinde, Anadolu kentlerinin ekonomik yapısı, Fatsa'da da görülmektedir. Geleneksel üretim ilişkileri henüz değişmemiş, denize kıyısı olan bir kent olması nedeniyle, gelişmenin dış ticaretle elde edilen başarıdan kaynaklandığı kaydedilmiştir. İlçe kasaba iken, Ünye ve Ordu kazaları ile ulaşım sağlayan bir karayolu mevcut değildi. Bu nedenle Fatsa'da çok erken dönemlerden itibaren deniz taşımacılığı sektörü gelişmiştir. Sektör ileriki zamanlarda oldukça gelişmiştir. Kısa bir süre sonra, 1834 yılında, Fatsa gemi tezgâhlarında bir savaş gemisi inşa edilmiştir. Çapar adı verilen kayıklar ise ulaşımda büyük bir rağbet görmüşlerdir. 1900 yılı itibarıyla, kasabada 10 balıkçı kayığı ve 18 küçük gemi bulunmaktaydı. 1902 yılında ise küçük gemi sayısı 38'e çıkmıştır. Denizcilik ve denizciliğe bağlı alanların kasabada gelişmesini hazırlayan başlıca faktörler şunlardı:

 127.094 dönümlük orman arazisinde 4 büyük orman mevcuttu. Edegör ormanından çıkarılan ağaçlar, ticaret gemisi yapımında kullanılmıştır.
 Gemi yapımında önemli bir kaynak olan kendirin yörede 17. yüzyıldan itibaren üretildiğine dair belgeler mevcuttur. Kendir üretimi, 1878 yılında 13.000 kise iken, 1879 yılında 57.210 kise' ye yükselmiştir.

Kasaba İskelesi'nde görev yapan veya iskeleye uğrayan acenteler, ticaretin gelişmesine katkıda bulunmuşlardır. Şevki Efendi ve İsmail Efendi'ye ait acenteler, kasabaya sık sık uğrarken, iskelede özel idare (veya İdare - i Mahsusa) acentesinin temsilciliği kurulmuştur. İskeleye yerli, yabancı devletlere ait yelkenli gemi ve vapurlar gelmekteydi. 1902 yılında, Osmanlı Devleti'ne ait 828 yelken gemisi ve 88 vapur, İngiltere'nin 8, Fransa ve Yunanistan'ın 4, Rusya ve Avusturya'nın 1 ve İtalya'nın 2 vapuru Fatsa iskelesine gelmişlerdir.

Fatsa'da yer altı zenginliklerinin ekonomiye katkısıda büyüktü. O zamanlarda soba ve kasaların yapımında ham madde olan demir, deniz sahilinde çıkarılıp Ordu Curufa gönderilir ve orada işlenirdi. Bunun yanı sıra, Eski Ordu köyünde ve Arpalık köyüne bağlı Apar Dağı'nda demir madeni bulunmuştur. Sapmalı kurşun, Eski Ordu köyünde, kömür ise Efroz köyünde bulunmaktadır. Manganez, Eski Ordu, Bucaklı ve Meşebükü köylerinde vardır. Eski Ordu köyündeki manganez madeni, Anadolu Parzılı adlı bir şirket tarafından çıkartılırken, Bucaklı ve Meşebükü'ndeki madenlerin kullanımı için aynı şirket, 24 Haziran 1886 tarihinde hükümete başvurmuştur.

 Günümüz ekonomisi

Fatsa'nın 180.202 dönümlük arazisi tarladır. Başlıca yetiştirilen ürünler; mısır, fındık, çavdar, pirinç, fasulye, patates, kivi, alaf, şiar, bakla ve siyaz' dır. Mısır, Karadeniz insanının temel gıda maddesi olmasının yanında 1901 tarihli Trabzon Vilayet salnamesinde ilin zirai kazançları arasında sayılır. Fatsa kazasında 1878 yılında 280.000 kilo olan mısır üretimi, 1879 yılında ise 234.930 kiloya düşmüştür. Mısır, fındıkçılığın ortaya çıkmasıyla beraber, Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren değerini kaybetmeye başlamıştır. Fındıktan sonra, 1348 hektarlık alanıyla en çok yetiştirilen üründür.

Fındık bölgenin en önemli tarım ürünüdür. 21.663 hektarlık arazide halkın %80'i fındık tarımı ile geçimini sağlamaktadır. Dünyada fındığın en çok üretimi yapıldığı bölge Fatsa'dır. Hatta, Fiskobirlik'in merkez binasının buraya kurulması düşünülmüştür. Fakat, çıkan bazı problemler sonrası, Giresun'a kurulması kararlaştırılmıştır. Üretilen fındığın % 98'i pazarlanmaktadır. Özellikle son yıllarda, üretilen fındığın bir kısmı Ordu Soya Sanayisinde yağlık olarak kullanılmaktadır ve kalanı ihraç edilmektedir. Fındık genellikle, fındık kırma fabrikalarında, iç fındık haline getirilerek ihraç edilmektedir. Fındık üretimi, tarım sektörü içinde önemli bir yere sahip olmasının ötesinde fındığa bağlı sanayi kollarının da gelişmesini sağladığından önemli ölçüde istihdam yaratmakta ve kent ekonomisi içinde ciddi bir pay teşkil etmektedir. Çikolata sanayi ve fındık kırma sanayi, başlıca fındığa bağlı sanayi kolları olarak öne çıkmaktadır. İhraç edilen fındık yurtdışında daha çok çikolata sanayinde kullanıldığından, belli cins ve fiyat aralığındaki fındıklar tercih edilmekte bu durumda tersinden sanayi sektörünün tarım sektörüne etkisi olarak değerlendirilmektedir. Fındığın, ilçenin ekonomisinde önemli bir yer alması, Cumhuriyet'in kuruluş yıllarına dayanmaktadır.

20 hektarlık arazide patates ekimi yapılmakta olup son yıllarda kivi yetiştiriciliği de hızla artmaktadır. 1990 yılından sonra Fatsa İlçe Müdürlüğünün'de desteği ile kivi yetiştiriciliği; arazi yapısının işlemeli tarıma uygun olmadığı ilçede, değişen fındık politikaları ile birlikte fındığa alternatif ürün olarak düşünülmüş ve yörenin çiftçileri tarafından da kabul görmüştür. 32 hektarlık alanda sera tipi kivi bahçesi tesis edilmiş olup 2010 yılı üretiminin 152 ton olacağı tahmin edilmektedir. Ancak üretilen kivinin pazarlama süresini uzatmak ve fiyat miktarı sağlayabilmek açısından, ilçede soğuk hava deposuna gereksinim duyulmaktadır.

Sahil kısmı bataklık olan Fatsa'da pirinç üretimi de yaygındır. 1901 tarihli Trabzon Vilayet Salnamesine göre pirincin en fazla yetiştiği yerler Terme ve Fatsa'dır. 1878'de, kazanın pirinç üretimi rekoltesi 31.654 kilo'dur. Bataklıkların kurutulmaya başlanmasıyla Pirinç üretimi süresiz olarak askıya alınmıştır.

 Hayvancılık

Hayvancılık, genellikle aile işletmeciliği olarak yapılmakta olup; 8517 adet büyükbaş, 2820 adet küçükbaş hayvan mevcudu vardır. Toplam sığır varlığının %11'i yerli, %80'i kültür melezi, %9'u ise saf kültür ırkıdır. İlçede daha çok süt sığırı yetiştiriciliği tercih edilmekle beraber, besicilikte de gelişmeler olmuştur. Ancak 10 baş ve üzeri 144 adet besi ahırından 21 adeti faal durumdadır.

İlçede arıcılık da, bölge ve ülke ekonomisi açısından önemli bir potansiyel teşkil etmektedir.
İlçe genelinde 19331 adet arı kovanından 483 ton bal üretilmektedir. İlçede 8 adet yumurta tavukçuluğu işletmesi mevcut olup bu çiftliklerde günlük 35-40 bin civarında yumurta üretilmektedir.

Balıkçılık, ilçenin 2. önemli geçim kaynağıdır. 4 adet üretim tesisinde alabalık üretimi yapılmakta olup, üretilen balık ilçede oldukça yüksek seviyede tüketilmektedir. İlçenin ekonomik yapısında balıkçılığında önemli bir yeri vardır. Özellikle sahilde yaşayan halkın önemli bir kısmı direkt veya dolaylı olarak bu sektörün içinde yer almaktadır. Balığın denizde avlanmasından tüketimine kadar geçen süreçte pek çok kişiye iş imkânı sağlanmaktadır. İlçede kaynak sularının değerlendirilip ekonomiye kazandırılması için 3 adet alabalık çiftliği, 1 adet sazan balığı çiftliği kurulmuştur. En çok rağbet gören balık türü ise hamsidir. Ayrıca Fatsa'da, Et-Balık Kurumu bulunmaktadır. Yıllık üretim 9 tondur.

 Sanayi

İlçede faaliyet gösteren tekstil, su ürünleri, gıda, hayvancılık, şekerleme ve inşaat gibi büyük ölçekli 30 işletme ve 936 kişi istihdam edilmektedir. Daha çok; taşıt, doğrama ve parça üzerine hizmet vermekte olan büyük ve küçük iki adet sanayi sitesi bulunmaktadır. Büyük sanayi sitesinde 262, küçük sanayi sitesi 120 esnaf ve sanatkar faaliyet göstermektedir. Altyapısı tamamlanmış ve 500.000 metrekarelik alan üzerinde kurulan Organize Sanayi Bölgesi, gıda, ağaç, tekstil, metal gibi iş kollarında faaliyet göstermektedir.

 Eğitim

Fatsa'da 354 öğrencinin eğitim gördüğü bir tek okul öncesi eğitim kurumu bulunmaktadır. İlçe merkezinde; 11 ilköğretim okulu, 1 özel ilköğretim okulu, 10 ortaöğretim okulu bulunmaktadır. Köylerde ise 12 ilköğretim okulu bulunmaktadır. 2006'da kurulan Ordu Üniversitesi'ne bağlı Fatsa Deniz Bilimleri Fakültesi ve Fatsa Meslek Yüksekokulu bu ilçede bulunmaktadır.

Ordu Üniversitesi'ne bağlı Fatsa Deniz Bilimleri Fakültesi, şehirde eğitim veren tek üst düzey eğitim kurumudur.

Şehirde ayrıca altyapı ve ekonominin gelişmesi ile dershaneler, özel kurslar faaliyete geçirilmiştir.

İlçede ilk defa kütüphane teşkilatı 1963 yılında kurulmuştur. Bu tarihten 1978 yılına kadar çocuk kütüphanesi olarak faaliyet göstermiş, pek az okuyucu yararlanma imkânına sahip olmuştur. Kütüphane, 1978 yılında Kültür Bakanlığı'na bağlanarak, Fatsa İlçe Halk Kütüphanesi'ne dönüştürülmüş, mevcut yayın ve eserlerin sayısı çoğaltılarak daha fazla okuyucuya hizmet verme imkânına ulaşmıştır. Daha önceki yıllarda müsait bir yer bulunamadığından pek çok güçlüklerle karşılaşılmış, hizmet istenilen şekilde okuyucuya götürülememiştir. Ancak daha sonra devlet yatırım yoluyla 10 Ekim 1990 tarihinde yapımına başlanan Fatsa'da, Dumlupınar Mahallesindeki modern hizmet binasına 1993 yılında taşınarak yer problemi halledilmiştir. Kütüphanede kayıtlara göre 17790 adet kitap mevcuttur. Kayıtlı üye sayısı ise 1850 kişi olup, 2005 yılında 9328 adet kitap evlere ödünç olarak verilmiştir. Kütüphaneye bakanlık tarafından 2005 yılında abone ettirilen süreli yayın sayısı 42 adettir. Kütüphaneden, 2005 yılı istatistiklerine göre, 57.203 kişi yararlanmıştır.

 Kültür

Türk kültürünün pek çok özelliklerinin bulunduğu yörede, özellikle halk oyunları dikkat çekicidir.
'Ordu Karşılaması' en çok rağbet gören folklor oyunudur. Fakat Fatsa ilçesi birçok halk oyunlarını da bölgeye katmıstır.

Fatsa'da geleneksel olarak her yıl Mayıs ayının 20'sine denk gelen günde mayıs yedisi tabir edilen bir etkinlik vardır. Günümüzde hâlen devam eden bu etkinlikte köylerde yaşayan heryaştan insanlar o gün fatsaya gelerek deniz kenarına giderler ve dizlerine kadar suya girerek dilek tutarlar. Tutulan dileğin kabul olması için deniz dalgasında en az 7 dalga kendilerine gelinceye kadar beklemeleri gerekir. 7 dalgadan geçmek olarak tabir edilen bu gelenek günümüzde devam etmektedir.

Fatsa'daki ilk büyük festival, 1.Çınar Festivali olmuştur. 21-22 Temmuz 2000 tarihlerinde düzenlenen festivalde; Çınar Güzeli Seçimi, Satranç turnuvası, Aşıklar Atışması, En Çirkin Adam Yarışması, Kitap Fuarı, 100 metre koşusu, 100 metre Yüzme Yarışması, Plaj voleybolu, Yöresel Yemek Yarışması ve Sünnet şöleni gibi birçok etkinlik düzenlenmiştir.

1935 yılından 1943 yılına kadar her yıl 1 Temmuz tarihlerinde, Kabotaj Bayramı Fatsa'da kutlanırdı. Daha sonraları Yalıköy'de sürekli kutlanmaya başlandı ve Yalıköy Deniz ve Balık Şenliği haline getirildi.

Ayrıca Jip Şenliği ve Yat Yarışları da düzenlenen diğer etkinliklerdendir.

İlçenin turizm açısından görülecek ve gezilecek çok yeri bulunmaktadır. Çıngırt Tepesi ve Kayalıkları, Fatsa'nın 5 km batısında, Kavaklar deresinin doğusunda bulunan tepenin üzerinde, zamanında bir kalenin kurulduğu bugünkü kalıntılardan anlaşılmaktadır. Kalenin üzerinden, Kavaklar Deresine 45 derecelik eğimle inen 120 basamaklı bir tünel vardır. Hatta bu tünelin Fatsa'nın 2,4 km kuzeyinde Karadeniz içerisinde yer alan adaya gittiği bilinmektedir. Dibi asırlarca atılan taşlarla dolan bu tünelin temizlenerek bu bölge üzerinde kurulacak tesislerle bu yörenin yerli ve yabancı turizme açılması, ilçeye büyük katkı sağlayacaktır.Fatsa Adası, Fatsa sahiline 2,4 km uzaklıkta olup, yaklaşık bir dönüm büyüklüğündedir. Eski çağlarda Fatsa'dan adaya karayolu bulunduğu ve adanın altında bir yer altı şehrinin olduğu söylenmektedir. 2001 yılında, ada çevresinde dalgıçlar tarafından fok araştırması yapılmıştır. Adaya ileriki zamanlarda bir tesis kurulacaktır. Böylece ilçeden adaya yapılan tekne gezilerinden daha fazla gelir elde edilmesi amaçlanmaktadır.

Gaga Gölü, Fatsa ilçesinin 10 km. güneydoğusunda, Meşebükü, Yassıtaş ve Sefaköy köylerinin sınırları içinde bulunmaktadır. 15.000-20.000 metrekarelik bir alanı bulunmaktadır. Çevresi ağaçlar ve fındık bahçeleriyle kapalı olan göl Fatsa-Aybastı devlet karayolu kenarındadır. Gölün tam ortasında Kilise Adası olarak adlandırılan küçük bir adacık vardır. Burada bir kilisenin varlığı ileri sürülmekte ise de, sonuçta bir söylentiden ileri gidilmemiştir. Gaga Gölü, Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulunca sit alanı olarak ilan edilmiştir. Gölün çevresinde bulunan özel şahıslara ait gayrimenkullar kamulaştırılarak, turistik tesislerin yapılması planlanmaktadır.

Bu mekanların yanı sıra, Bolaman Konağı, Terzioğlu Tepesi, Sarmaşık Kaplıcası ve Dolunay Çamlık Mesire Alanı'' gibi turistik mekanlarda bulunmaktadır.

Kardeş şehirler
  Tamarac, Florida,ABD
  Artvin, Türkiye
  Rize, Türkiye

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Fatsa Kaymakamlığı
 Fatsa Belediyesi
 Türkiye İstatistik Kurumu

Fatsa


Rozacrucianismul (sau rozicrucianismul) a fost o mișcare culturală care a apărut în Europa la începutul secolului al XVII-lea, după publicarea mai multor texte care anunțau existența unui ordin ezoteric necunoscut lumii până atunci și au făcut din căutarea cunoașterii acestuia o atracție pentru mulți. Se spune că misterioasa doctrină a ordinului este "bazată pe adevăruri ezoterice ale trecutului antic", care "ascunse omului obișnuit, asigură o pătrundere a naturii, universului fizic și tărâmului spiritual". Manifestele nu dau detalii excesive asupra subiectului, dar combină în mod clar referințe la cabală, ermetism și misticism creștin.
Manifestele rozacruciene prevesteau o "reformă universală a omenirii", prin intermediul unei științe presupusă a fi secretă timp de decenii până când climatul intelectual ar fi putut s-o primească. S-au iscat controverse privind veridicitatea acestora, dacă "Ordinul Rosy Cross" exista așa cum era descris în manifeste, sau dacă întregul demers era o metaforă pentru a deghiza o mișcare cu adevărat existentă, însă într-o altă formă. În anul 1616, Johann Valentin Andreae a denumit-o pompos ca "ludibrium".
Promițând o transformare spirituală, într-un moment cu multe tulburări, manifestele au fost tentante pentru numeroase persoane în căutare de cunoaștere ezoterică. Filozofi ocultiști din secolul al XVII-lea, precum Michael Maier, Robert Fludd și Thomas Vaughan au fost interesați de viziunea rozacruciană asupra lumii. După istoricul David Stevenson, aceasta a influențat Francmasoneria, în perioada sa incipientă din Scoția. În secolele ulterioare, numeroase societăți ezoterice susțineau că sunt derivate din primii Rozacrucieni. Se distinge de religii, atât de cele monastice cât și de cele vocaționale, ca fiind "cea mai modernă cale de atingere a înțelepciunii". Rozacrucianismul este simbolizat prin Roza-Cruce (sau Rose-Croix).

Manifestele rozacruciene

Origini
Între anii 1607 și 1616, au fost publicate două manifeste anonime, mai întâi în Kassel, Germania și mai târziu în întreaga Europă. Acestea au fost Fama Fraternitatis RC (Reputația Frăției RC) și Confessio Fraternitatis (Credința Frăției RC).

Fama Fraternitatis a prezentat legenda unui doctor și filozof mistic german numit "Frater C.R.C." (identificat mai târziu prin Christian Rosenkreutz sau "Roza-cruce", într-un al treilea manifest). Anul 1378 este prezentat ca fiind anul nașterii "Tatălui nostru Christian" și se precizează că el a trăit 106 ani. După ce a studiat în Orientul Mijlociu îndrumat de câțiva maeștri, posibil după ce a adoptat sufismul, el nu a putut răspândi cunoașterea acumulată, către nicio somitate europeană. În schimb, el a reunit un mic cerc de prieteni sau discipoli și a înființat Ordinul Rozacrucian (se poate deduce că s-ar fi produs în jurul anului 1407).

În timpul vieții lui Rosenkreutz, se spune că ordinul număra numai opt membri, fiecare doctor și boboc jurat. Fiecare membru jura să vindece bolnavii fără răsplată, să mențină o comuniune secretă și să își găsească un înlocuitor înainte de moarte. Se presupune că trei astfel de generații s-au desfășurat între anii, circa 1500 și 1600, o perioadă în care libertatea științifică, filozofică și religioasă crescuse în așa fel încât publicul să poată beneficia de cunoașterea rozacrucienilor, astfel că aceștia căutau oameni capabili.

Bibliografie

Legături externe

Vezi și
Misticism
Martinism
Antropozofie
Gnosticism
Esenieni
Maniheism
Neoplatonism
Numerologie
Școala pitagoreică

Rozacrucianism


Zoë Porphyrogenita ( "liv" 978 – juni 1050) regerede som byzantinsk kejserinde sammen med sin søster Theodora fra 10. april 1042 til juni 1050. Hun var ægtefælle til en række medkejsere mellem 1028 og 1042.

Zoë var datter af en ubetydelig medkejser, Konstantin 8., men levede et liv i relativ ubemærkethed indtil en alder af 47. Hendes onkel, Basil II, døde og efterlod den byzantinske trone helt til Zoës far. Da Konstantin ingen sønner havde, håbede han på at fortsætte familiedynastiet ved at bortgifte en af hans døtre.

Zoë blev, i en alder af 50, gift med Romanos III Argyros, der blev kejser tre dage efter Konstantins død. Ægteskabet var uropræget, og efter fem års ægteskab blev Romanos fundet død i sit badekar. Hans død er blevet tilskrevet Zoë eller hendes unge elsker. Zoë blev gift på samme dag som mordet på Romanos 3. Agyros, og elskeren blev kronet til kejser som Michael IV den følgende dag.

Syv år senere blev Zoë overtalt til at adoptere sin døende mands nevø, også ved navn Michael. Så snart Michael V blev kejser, satte han straks Zoë i eksil. Dette udløste en folkelig opstand, som detroniserede ham og installerede Zoë og hendes søster Theodora som fælles, herskende kejserinder. Efter to-måneders fælles styre, giftede Zoë sig med en tidligere kæreste, der blev installeret som Konstantin 9. Monomachos, og overførte derved magt til ham. Otte år senere døde Zoë, 72 år gammel.

Henvisninger

Regerende kejserinder

Zoë Porphyrogenita


This is a list of rivers in the U.S. state of Virginia.

By drainage basin
This list is arranged by drainage basin, with respective tributaries, arranged in the order of their confluence from mouth to source, indented under each larger stream's name.

Atlantic Ocean north of Chesapeake Bay
Cockle Creek
Machipongo River

Chesapeake Bay
Pocomoke River

Potomac River
Hull Creek
Coan River
Yeocomico River
Northwest Yeocomico River
South Yeocomico River
West Yeocomico River
Lower Machodoc Creek
Nomini Creek
Popes Creek
Mattox Creek
Rosier Creek
Upper Machodoc Creek
Potomac Creek
Accokeek Creek
Aquia Creek
Chopawamsic Creek
Quantico Creek
Neabsco Creek
Occoquan River
Bull Run
Popes Head Creek
Cub Run
Little Bull Run
Cedar Run
Broad Run
Kettle Run
Pohick Creek
Accotink Creek
Dogue Creek
Little Hunting Creek
Hunting Creek
Cameron Run
Holmes Run
Four Mile Run
Lubber Run
Pimmit Run
Difficult Run
Sugarland Run
Broad Run
Goose Creek
Little River
North Fork Goose Creek
Beaverdam Creek
Catoctin Creek
North Fork Catoctin Creek
South Fork Catoctin Creek
Shenandoah River
North Fork Shenandoah River
Passage Creek
Cedar Creek
Stony Creek
Mill Creek
Smith Creek
Linville Creek
Shoemaker River
Little Dry River
German River
Cold Spring River
South Fork Shenandoah River
Hawksbill Creek
South River
Back Creek
North River
Middle River
Christians Creek
Naked Creek
Cooks Creek
Dry River
Muddy Creek
Beaver Creek
Briery Branch
Little River
Opequon Creek
Mill Creek
Abrams Creek
Red Bud Run
Back Creek
Hogue Creek
Isaacs Creek
Sleepy Creek
South Branch Potomac River
South Fork South Branch Potomac River
North Fork South Branch Potomac River
Laurel Fork
Little Wicomico River
Great Wicomico River

Rappahannock River
Urbanna Creek
Lagrange Creek
Parrotts Creek
Corrotoman River
Totuskey Creek
Piscataway Creek
Hoskins Creek
Cat Point Creek
Occupacia Creek
Rapidan River
Mine Run
Robinson River
Rose River
South River
Conway River
Staunton River
Mountain Run
Hazel River
Thornton River
Rush River
Covington River
Piney River
Hughes River
Jordan River
Piankatank River
Dragon Swamp
East River
North River
Ware River
Severn River

York River
Perrin River
Queen Creek
Poropotank River
Mattaponi River
Maracossic Creek
South River
Motto River
Matta River
Mat River
Ta River
Poni River
Po River
Ni River
Pamunkey River
South Anna River
Newfound River
Taylors Creek
North Anna River
Little River
Pamunkey Creek
Contrary Creek
Poquoson River
Back River
Harris River
Hampton Roads
Hampton River
Elizabeth River
Lafayette River
Western Branch Elizabeth River
Eastern Branch Elizabeth River
Indian River
Southern Branch Elizabeth River
James River
Hoffler Creek
Nansemond River
Knotts Creek
Bennett Creek
Chuckatuck Creek
Brewers Creek
Pagan River
Warwick River
Lawnes Creek
Skiffes Creek
College Creek
Grays Creek
Chickahominy River
Diascund Creek
Upper Chippokes Creek
Wards Creek
Bailey Creek
Appomattox River
Cabin Creek
Swift Creek
Namozine Creek
Deep Creek
Flat Creek
Bush River
Sandy River
Buffalo Creek
Falling Creek
Powhite Creek
Deep Creek
Muddy Creek
Willis River
Little Willis River
Byrd Creek
Rivanna River
Mechunk Creek
Buck Island Creek
North Fork Rivanna River
Lynch River
Roach River
South Fork Rivanna River
Mechums River
Moormans River
Doyles River
Slate River
North River
Hardware River
Rockfish River
Tye River
Rucker Run
Buffalo River
Piney River
Little Piney River
South Fork Tye River
North Fork Tye River
David Creek
Beaver Creek
Blackwater Creek
Ivy Creek
Harris Creek
Pedlar River
Maury River
Buffalo Creek
North Buffalo Creek
South Buffalo Creek
South River
Irish Creek
Saint Marys River
Whistle Creek
Kerrs Creek
Hays Creek
Little Calfpasture River
Calfpasture River
Mill Creek (Calfpasture River tributary)
Cedar Creek (James River tributary)
Catawba Creek
Craig Creek
Johns Creek
Mill Creek (James River tributary)
Sinking Creek
Cowpasture River
Stuart Run
Bullpasture River
Jackson River
Potts Creek
Dunlap Creek
Ogle Creek (Virginia)
Cedar Creek (Jackson River tributary)
Back Creek
Little Back Creek
Lynnhaven River

Atlantic Ocean south of Chesapeake Bay
North Landing River
Pocaty River
Northwest River (Virginia)

Chowan River (NC)
Meherrin River
Fountains Creek
Flat Rock Creek
North Meherrin River
Reedy Creek
South Meherrin River
Middle Meherrin River
Somerton Creek
Blackwater River
Nottoway River
Mill Creek
Nottoway Swamp
Assamoosick Swamp
Three Creek
Raccoon Creek
Hunting Quarter Swamp
Rowanty Creek
Stony Creek
Sappony Creek
Sturgeon Creek
Waqua Creek
Tommeheton Creek
Crooked Creek
Little Nottoway River
Horsepen Creek
Jacks Branch
Whetstone Creek
Long Branch
Lazaretto Creek
Mallorys Creek
Carys Creek

Roanoke River (or Staunton River)
Allen Creek (Roanoke River tributary)
Island Creek
Grassy Creek
Bluestone Creek
Little Bluestone Creek
Dan River
Line Branch
Aarons Creek
North Fork
Big Branch
Perkins Branch
Big Mountain Branch
Mountain Branch
Wolfpit Run
Hyco River
Morris Branch
Flat Branch
Hilly Creek
Pensions Branch
Larkin Branch
Terrell Branch
Hudson Branch
Bluewing Creek
Halfway Creek
Dry Creek
Coleman Creek
Mayo Creek
Crutchfield Branch
Bowes Branch
Lick Branch
Banister River
Gibson Creek
Wolf Trap Creek
Myers Creek
Winn Creek
Toots Creek
Terrible Creek
Little Terrible Creek
Kents Creek
Polecat Creek
Little Polecat Creek
Sandy Creek
Johns Run
Lick Branch
Bar Branch
Pine Creek
Sweden Fork
Johns Run
Bye Creek
Bradley Creek
Runaway Creek
Elkhorn Creek
Brush Creek
Squirrel Creek
Allen Creek
Blacks Creek
Peters Creek
Bird Creek
Stinking River
Flyblow Creek
Dry Branch
Maggotty Creek
North Fork Stinking River
West Fork Stinking River
Shockoe Creek
Whitethorn Creek
Dry Branch
Georges Creek
Dry Branch
Mill Creek
Poplar Branch
Long Branch
Cherrystone Creek
Little Cherrystone Creek
Tanyard Branch
Green Rock Branch
Whites Branch
Roaring Fork
Pole Bridge Branch
White Oak Creek
Dry Fork
Pudding Creek
Tompkins Branch
Bearskin Creek
Lick Branch
Bolin Branch
Little Bearskin Creek
Hemp Fork
Strawberry Creek
Morris Branch
Robins Branch
Wet Sleeve Creek
Mitchell Branch
Chatman Branch
Grassy Creek
Perrin Creek
Reedy Creek
Poplar Creek
Pond Branch
Miry Creek
Lawsons Creek
Stokes Creek
Bowle Spring Branch
Jerimy Creek
Butrum Creek
Long Branch
Country Line Creek
Sandy River
Cascade Creek
Smith River
Leatherwood Creek
Mayo River
North Mayo River
South Mayo River
Russell Creek
Little Dan River
Browns Dan River
Difficult Creek
Roanoke Creek
Cub Creek
Falling River
Little Falling River
Mollys Creek
South Fork Falling River
Straightstone Creek
Seneca Creek
West Little Seneca Creek
East Little Seneca Creek
Otter River
Big Otter River
Little Otter River
Goose Creek (Roanoke River tributary)
Pigg River
Snow Creek
Big Chestnut Creek
Blackwater River
Maggodee Creek
Back Creek
Tinker Creek
North Fork Roanoke River
South Fork Roanoke River
Goose Creek (South Fork Roanoke River tributary)
Pee Dee River (NC)
Yadkin River (NC)
Ararat River
Stewarts Creek
Pauls Creek
Brushy Fork
Little Pauls Creek
Garners Creek
Stony Creek
Huntington Branch
Naked Run
Flat Creek
Turkey Creek
North Fork Stewarts Creek
South Fork Stewarts Creek
Lovills Creek
Halls Branch
Elk Spur Branch
Waterfall Branch
Johnson Creek
East Fork Johnson Creek
Clarks Creek
Double Spring Branch
Long Branch
Owens Branch
Doe Run Creek
Birds Branch
Dry Run
Grogen Branch
Kings Run
Sun Run
Thompson Creek
Fisher River
Gully Creek

Mississippi River

Tennessee River

Tennessee River (TN)
Clinch River
Powell River
Indian Creek
Martin Creek
Wallen Creek
North Fork Powell River
South Fork Powell River
North Fork Clinch River
Copper Creek
Stock Creek
Guest River
Little River
Big Creek
Indian Creek
Holston River (TN)
North Fork Holston River
Possum Creek
Big Moccasin Creek
Laurel Creek (North Fork Holston River tributary)
South Fork Holston River
Beaver Creek
Middle Fork Holston River
Laurel Creek (South Fork Holston River tributary)
Whitetop Laurel Creek

Ohio River
Ohio River (KY, WV)
Big Sandy River (KY)
Levisa Fork
Russell Fork
Pound River
Cranes Nest River
McClure River
Home Creek
Slate Creek
Dismal Creek (tributary of Levisa Fork)
Tug Fork
Knox Creek
Dry Fork

Kanawha River (WV)
New River
Bluestone River
East River
Wolf Creek
Walker Creek
Little Walker Creek
Kimberling Creek
Sinking Creek
Little River (New River tributary)
Pine Creek (Floyd County, Virginia)
West Fork Little River
Peak Creek
Big Reed Island Creek
Cripple Creek
Crooked Creek
Beaverdam Creek
Glade Creek
Grassy Creek
Greasy Creek
Big Branch
Laurel Fork (Virginia)
Little Snake Creek
Bear Creek
Pine Creek
Pipestem Branch
Snake Creek
Sulphur Spring Branch
Stone Mountain Creek
Burks Fork
Little Reed Island Creek
Reed Creek
Chestnut Creek
Elk Creek
Little River (North Carolina–Virginia)
Fox Creek
Wilson Creek
North Fork New River
Helton Creek
Big Horse Creek

Alphabetically
Aarons Creek
Abrams Creek
Accokeek Creek
Accotink Creek
Allen Creek (Roanoke River tributary)
Appomattox River
Aquia Creek
Ararat River
Back Creek (Jackson River tributary)
Back Creek (Potomac River tributary)
Back Creek (Roanoke River tributary)
Back Creek (South River tributary)
Back River
Bailey Creek
Banister River
Beaver Creek (James River tributary)
Beaver Creek (North River tributary)
Beaver Creek (South Fork Holston River tributary)
Beaverdam Creek
Bennett Creek
Big Chestnut Creek
Big Creek
Big Horse Creek
Big Moccasin Creek
Big Otter River
Big Reed Island Creek
Birds Branch (Ararat River tributary)
Blackwater Creek
Blackwater River (Chowan River tributary)
Blackwater River (Roanoke River tributary)
Bluestone Creek
Bluestone River
Bluewing Creek
Bowes Branch
Brewers Creek
Briery Branch
Broad Run (Occoquan River tributary)
Broad Run (Potomac River tributary)
Browns Dan River
Buck Island Creek
Buffalo Creek (Appomattox River tributary)
Buffalo Creek (Maury River tributary)
Buffalo River
Bull Run
Bullpasture River
Burke Fork
Bush River
Byrd Creek
Cabin Creek
Cameron Run
Carys Creek (Little Nottoway River tributary)
Cascade Creek
Catawba Creek
Catoctin Creek
Calfpasture River
Cat Point Creek
Cedar Creek (Jackson River tributary)
Cedar Creek (James River tributary)
Cedar Creek (North Fork Shenandoah River tributary)
Cedar Run (Occoquan River tributary)
Chickahominy River
Chopawamsic Creek
Chestnut Creek
Christians Creek
Chuckatuck Creek
Clarks Creek (Ararat River tributary)
Clinch River
Coan River
Cockle Creek
Cold Spring River
Coleman Creek
College Creek
Conway River
Cooks Creek
Copper Creek
Corrotoman River
Country Line Creek
Covington River
Cowpasture River
Craig Creek
Cranes Nest River
Cripple Creek
Crooked Creek
Cub Creek
Cub Run
Dan River
David Creek
Deep Creek (Appomattox River tributary)
Deep Creek (James River tributary)
Diascund Creek
Difficult Creek
Difficult Run
Dismal Creek (tributary of Levisa Fork)
Doe Run Creek (Ararat River tributary)
Dogue Creek
Doyles River
Dreaming Creek
Dry Fork
Dry Creek
Dry River
Dunlap Creek
East Little Seneca Creek
East River (Giles County)
East River (Mathews County)
Eastern Branch Elizabeth River
Elizabeth River
Elk Creek
Falling Creek
Falling River
Fisher River
Flat Branch
Flat Creek
Flat Rock Creek
Fountains Creek
Four Mile Run
Fox Creek
German River
Goose Creek (Potomac River tributary)
Goose Creek (Roanoke River tributary)
Goose Creek (South Fork Roanoke River tributary)
Grassy Creek
Grays Creek
Great Wicomico River
Grogen Branch
Guest River
Halfway Creek
Hampton River
Hardware River
Harris Creek
Harris River
Hawksbill Creek
Hays Creek
Hazel River
Helton Creek
Hilly Creek
Hogue Creek
Home Creek
Horsepen Creek (Little Nottoway River tributary)
Hoskins Creek
Hudson Branch
Hughes River
Hull Creek
Hunting Creek
Hyco River
Indian Creek (Clinch River tributary)
Indian Creek (Powell River tributary)
Indian River
Irish Creek
Isaacs Creek
Island Creek
Ivy Creek
Jackson River
Jacks Branch (Little Nottoway River tributary)
James River
Johns Creek
Jordan River
Kerrs Creek
Kettle Run
Kimberling Creek
Kings Run (Ararat River tributary)
Knotts Creek
Knox Creek
Lafayette River
Lagrange Creek
Larkin Branch
Laurel Creek (North Fork Holston River tributary)
Laurel Creek (South Fork Holston River tributary)
Laurel Fork
Lawnes Creek
Lazaretto Creek (Little Nottoway River tributary)
Leatherwood Creek
Levisa Fork
Linville Creek
Little Back Creek
Little Bluestone Creek
Little Bull Run
Little Calfpasture River
Little Dan River
Little Dry River
Little Falling River
Little Hunting Creek
Little Nottoway River
Little Otter River
Little Piney River
Little Reed Island Creek
Little River (Clinch River tributary)
Little River (Goose Creek tributary)
Little River (New River tributary)
Little River (North Anna River tributary)
Little River (North Carolina–Virginia)
Little River (North River tributary)
Little Walker Creek
Little Wicomico River
Little Willis River
Long Branch (Little Nottoway River tributary)
Lovills Creek
Lower Machodoc Creek
Lynch River
Lynnhaven River
McClure River
Machipongo River
Maggodee Creek
Mallorys Creek (Little Nottoway River tributary)
Maracossic Creek
Martin Creek
Mat River
Matta River
Mattaponi River
Mattox Creek
Maury River
Mayo Creek
Mayo River
Mechums River
Mechunk Creek
Meherrin River
Middle Fork Holston River
Middle Meherrin River
Middle River
Mill Creek (Calfpasture River tributary)
Mill Creek (James River tributary)
Mill Creek (North Fork Shenandoah River tributary)
Mill Creek (Opequon Creek tributary)
Mine Run
Mollys Creek
Moormans River
Morris Branch
Mosquito Creek
Motto River
Mountain Run
Muddy Creek (Dry River tributary)
Muddy Creek (James River tributary)
Naked Creek
Namozine Creek
Nansemond River
Neabsco Creek
Tims River
New River
Newfound River
Ni River
Nomini Creek
North Anna River
North Buffalo Creek
North Fork Catoctin Creek
North Fork Clinch River
North Fork Goose Creek
North Fork Holston River
North Fork Powell River
North Fork Rivanna River
North Fork Roanoke River
North Fork Shenandoah River
North Fork Tye River
North Landing River
North Mayo River
North Meherrin River
North River (Mobjack Bay)
North River (Slate River tributary)
North River (South Fork Shenandoah River tributary)
Northwest River
Northwest Yeocomico River
Nottoway River
Occoquan River
Occupacia Creek
Ogle Creek (Virginia)
Opequon Creek
Owens Branch (Ararat River tributary)
Pagan River
Pamunkey Creek
Pamunkey River
Parrotts Creek
Passage Creek
Peak Creek
Pedlar River
Pensions Branch
Perrin River
Piankatank River
Pigg River
Pimmit Run
Piney River (Thornton River tributary)
Piney River (Tye River tributary)
Piscataway Creek
Po River
Pocaty River
Pocomoke River
Pohick Creek
Poni River
Popes Creek
Popes Head Creek
Poquoson River
Poropotank River
Possum Creek
Potomac Creek
Potomac River
Potts Creek
Pound River
Powell River
Powhite Creek
Quantico Creek
Queen Creek
Rapidan River
Rappahannock River
Red Bud Run
Reed Creek
Reed Island Creek
Reedy Creek
Rivanna River
Roach River
Roanoke Creek
Roanoke River (or Staunton River)
Robinson River
Rockfish River
Rose River
Rosier Creek
Rowanty Creek
Rucker Run
Rush River
Russell Creek
Russell Fork
Saint Marys River
Sandy Creek
Sandy River (Bush River tributary)
Sandy River (Dan River tributary)
Sappony Creek
Seneca Creek
Severn River
Shenandoah River
Shoemaker River
Sinking Creek (James River tributary)
Sinking Creek (New River tributary)
Skiffes Creek
Slate Creek
Slate River
Sleepy Creek
Smith Creek
Smith River
Snake Creek
Snow Creek
Somerton Creek
South Anna River
Stave Run
South Branch Potomac River
South Buffalo Creek
South Fork Catoctin Creek
South Fork Clinch River
South Fork Elizabeth River
South Fork Falling River
South Fork Holston River
South Fork Powell River
South Fork Rivanna River
South Fork Roanoke River
South Fork Shenandoah River
South Fork South Branch Potomac River
South Fork Tye River
South Mayo River
South Meherrin River
South River (Mattaponi River tributary)
South River (Maury River tributary)
South River (Rapidan River tributary)
South River (Shenandoah River tributary)
South Yeocomico River
Southern Branch Elizabeth River
Staunton River (Rapidan River tributary)
Staunton River (or Roanoke River)
Stewarts Creek
Stinking River
Stock Creek
Stony Creek (North Fork Shenandoah River tributary)
Stony Creek (Nottoway River tributary)
Straightstone Creek
Stuart Run
Sugarland Run
Sun Run (Ararat River tributary)
Swift Creek
Ta River
Taylors Creek
Tear Wallet Creek
Terrell Branch
Thompson Creek (Ararat River tributary)
Thornton River
Three Creek
Tinker Creek
Totuskey Creek
Tug Fork
Tye River
Upper Chippokes Creek
Upper Machodoc Creek
Urbanna Creek
Walker Creek
Wallen Creek
Wards Creek
Ware River
Warwick River
West Fork Little River
West Little Seneca Creek
West Yeocomico River
Western Branch Elizabeth River
Whetstone Creek (Little Nottoway River tributary)
Whistle Creek
Whitetop Laurel Creek
Willis River
Wilson Creek
Wolf Creek
Yeocomico River
York River

See also

 List of rivers of the United States
 List of Chesapeake Bay rivers

References
USGS Geographic Names Information Service
USGS Hydrologic Unit Map – State of Virginia (1974)

Virginia rivers
Rivers

List of rivers of Virginia


Brigid Antonia Brophy (* 12. Juni 1929 in London; † 7. August 1995 in Louth, Lincolnshire) war eine Londoner Autorin.

Biografisches
Brophy wurde in London als einzige Tochter des anglo-irischen Schriftstellers John Brophy und der Krankenschwester, Lehrerin und Sozialarbeiterin Charis Grundy geboren. Sie besuchte die St. Paul's Girls' School in London und wurde 1947 für das katholische St. Hugh's College in Oxford als Stipendiatin zugelassen. Trotz guter Leistungen wurde sie in ihrem zweiten Jahr wegen "nicht weiter spezifizierter Übertretungen" ausgeschlossen. Man vermutet, dass es sich um Trunkenheit beim Gebet handelte oder um eine lesbische Beziehung.

Sie arbeitete dann als Sekretärin für einen Pornoregisseur in London und begann nebenbei zu schreiben. 1953 veröffentlichte sie die Kurzgeschichten The Crown Princess and other Stories sowie den Roman Hackenfeller's Ape. Letzterer erzählt die Geschichte eines Affen am Londoner Zoo und dessen Annäherung an den Primatologen, der sein Paarungsverhalten studierte, und sie gewann damit den Preis des Cheltenham Literaturfestivals für den besten Debütroman.

Brophy heiratete 1954 Michael Levey, einen Kunsthistoriker und Autor von The Case of Walter Pater (ab 1973 Direktor der National Gallery). Im Umfeld der Literaturszene der 1960er Jahre war diese Ehe zusammen mit Brophys offener Bisexualität sowie ihrer offenen Kritik an Ehe, Heteronormativität und Monogamie eine cause célèbre. Ihre gelebten geschlechterpolitischen Ansichten, die sie etwa in Don't Never Forget (1963) oder Baroque 'n' Roll and Other Essays (1986) darlegte, sind auch wiederkehrende Elemente in ihren Schriften. 1979 (oder 1984?) wurden Brophys stetige körperliche Beschwerden als Multiple Sklerose diagnostiziert. Sie zog sich dann langsam aus der Öffentlichkeit zurück und verstarb am 7. August 1995. Sie hinterließ ihren Mann und ihre gemeinsame Tochter Kate. Nach dem Tod von Iris Murdoch 1999 wurde eine Affäre zwischen den beiden Frauen öffentlich.

Sachbuchautorin und politisches Wirken
Neben ihren Erzählungen erarbeitete sich Brophy einen Ruf als Literaturkritikerin und Verfasserin diverser Sachbücher, mit denen sie oft provozierte. So war sie etwa Mitautorin des Bandes Fifty Works of English Literature We Could Do Without ("Fünfzig Werke der englischen Literatur, auf die wir verzichten könnten"), wo sie unter anderem Jane Eyre verriss. Sie verfasste eine umfangreiche Abhandlung in der Psychoanalyse (Black Ship to Hell, 1962) sowie diverse Opernführer und eine Biografie von Wolfgang Amadeus Mozart. Neben Mozart und Sigmund Freud war George Bernard Shaw ein wesentlicher Einfluss in ihrem litarerischen Schaffen, und ihr Herausgeber beschrieb die Tatsache, dass an ihrer Stelle Michael Holroyd von der Society of Authors zu dessen Biografen berufen wurde, als vermutlich größten Rückschlag in ihrer Karriere.

Neben ihrer Tätigkeit als Autorin war Brophy Aktivistin für diverse Angelegenheiten. Sie engagierte sich etwa intensiv für eine Vergütung von Autoren durch den Staat anhand der Verleihzahlen in öffentlichen Bibliotheken. Sie entwarf dafür ein Entlohnungsmodell, das im Wesentlichen eine Bibliothekstantieme ist (Public Lending Right), und generierte in den 1970ern mit der Writer's Action Group, die sie in dieser Sache mit Maureen Duffy führte, erhebliche Unterstützung für entsprechende Gesetzesreformen. Ab 1979 wurde das Public Lending Right rechtlich umgesetzt. Weiteres politisches Engagement von Brophy betraf das Eintreten für Tierrechte und Veganismus. Mit einem Essay The Rights of Animals erregte sie 1965 landesweites Interesse und ihr wird ein erheblicher Einfluss bei der Bildung der frühen Tierrechtsbewegung in England zugeschrieben. Sie äußerte sich außerdem als Pazifistin und insbesondere kritisch zum Vietnamkrieg. 1975 war sie Mitverfasserin eines Boykottaufrufs gegen das Apartheidsregime in Südafrika.

Schriften
 The Crown Princess and Other Stories, Viking (New York, NY), 1953.
 Hackenfeller's Ape, Hart-Davis (London), 1953, Random House (New York, NY), 1954, Virago Press (London), 1991.
 The King of a Rainy Country, Secker & Warburg (London), 1956, Knopf (New York, NY), 1957, reprinted with afterword, Virago Press, 1990.
 Flesh, Secker & Warburg, 1962, World (Cleveland, OH), 1963.
 The Finishing Touch (also see below), Secker & Warburg, 1963, revised edition, GMP (London), 1987.
 The Snow Ball (also see below), Secker & Warburg, 1964.
 The Finishing Touch [and] The Snow Ball, World, 1964.
 The Burglar (play; first produced in London at Vaudeville Theatre, February 22, 1967), Holt (New York, NY), 1968.
 In Transit: An Heroicycle Novel, Macdonald & Co. (London), 1969, Putnam (New York, NY), 1970, Dalkey Archive Press, (Chicago, IL), 2002.
 The Adventures of God in His Search for the Black Girl: A Novel and Some Fables, Macmillan (London), 1973, Little, Brown and Company (Boston), 1974.
 Pussy Owl: Superbeast (for children), illustrated by Hilary Hayton, BBC Publications (London), 1976.
 Palace without Chairs: A Baroque Novel, Atheneum (New York, NY), 1978.
 Black Ship to Hell, Harcourt (New York, NY), 1962.
 Mozart the Dramatist: A New View of Mozart, His Operas and His Age, Harcourt, 1964, revised edition, Da Capo (New York, NY), 1990.
 Don't Never Forget: Collected Views and Reviews, Cape (London), 1966, Holt, 1967.
 (With husband, Michael Levey, and Charles Osborne) Fifty Works of English and American Literature We Could Do Without, Rapp & Carroll (London), 1967, Stein & Day (New York, NY), 1968.
 Religious Education in State Schools, Fabian Society (London), 1967.
 Black and White: A Portrait of Aubrey Beardsley, Cape, 1968, Stein & Day, 1969.
 The Rights of Animals, Animal Defence and Anti-Vivisection Society, (London), 1969.
 The Longford Threat to Freedom, National Secular Society (London), 1972.
 Prancing Novelist: A Defence of Fiction in the Form of a Critical Biography in Praise of Ronald Firbank, Barnes & Noble (New York, NY), 1973.
 Beardsley and His World, Harmony Books (New York, NY), 1976.
 The Prince and the Wild Geese, pictures by Gregoire Gagarin, Hamish Hamilton (London), 1982, St. Martin's (New York, NY), 1983.
 A Guide to Public Lending Right, Gower (Hampshire, England), 1983.
 Baroque 'n' Roll and Other Essays, David & Charles (North Pomfret, VT), 1987.
 Reads: A Collection of Essays, Cardinal (London), 1989.

Literatur
 Richard Canning and Gerri Kember (Hrsg.): Brigid Brophy : avant-garde writer, critic, activist, Edinburgh : Edinburgh University Press, [2020], ISBN 978-1-4744-6266-2

Einzelnachweise

Autor
Brite
Geboren 1929
Gestorben 1995
Frau

Brigid Brophy


La ligne Tchernihiv-Ovroutch est un grand axe ferroviaire en Ukraine. La ligne appartient aux chemins de fer ukrainiens et l'exploitation est gérée par les Pivdenno-Zakhidna zaliznytsia.

Histoire

La construction débute en 1928 et est ouverte aux passagers en 1930. Elle est partiellement abandonnée en 1986 après la Catastrophe nucléaire de Tchernobyl.

Caractéristiques

Tracé

Tchernihiv-Slavoutych-Pripiat
Après Nedanchychi, la ligne entre en Biélorussie en franchissant le Dniepr, le seul arrêt biélorusse est Iolcha proche de Kamaryn puis entre en zone interdite et trois gares sont abandonnées. Après la ligne revient en Ukraine et passe au-dessus de la rivière Pripiat.

Pripiat-Viltcha-Ovroutch

Gares

Gare de Tchernihiv, gare de Yaniv, Gare d'Ovroutch.

Exploitation

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine.
 Chemins de fer ukrainiens - Ukrzaliznytsia.
 Gare de Tchernihiv.

Liens externes

Ligne de chemin de fer en Ukraine

Ligne Ovroutch-Tchernihiv


Miami je naseljeno neuključeno područje u okrugu Colfaxu u američkoj saveznoj državi Novom Meksiku.

Ime je prikupio United States Geological Survey između 1976. i 1981. u prvoj fazi prikupljenja zemljopisnih imena, a Informacijski sustav zemljopisnih imena (Geographic Names Information System) ga je unio u popis 13. studenoga 1980. godine.

Zemljopis
Nalazi se na

Miami se nalazi duž Državne ceste NM br. 21. Smješten je između Springera i Sunny Sidea. U zajednici je šest domova i osam rančeva. 13 je kilometara jugoistočno od skautskog baznog kampa Philmonta i samo 6,4 km od kampa Rayada.

Povijest
Miami su osnivači nazvali po Miamiju u Ohiju i izvorno se zvao Miami Ranch. Jezero Miami (eng. Miami Lake), umjetno jezerce u privatnom vlasništvu , smješteni tik od državne ceste br. 21, 10 km u pravcu zapada krećući se od mjesta, bio je dio projekta Miamija (eng. Miami Project) Farmerske razvojne kompanije (eng. Farmers Development Company) koja je kupila 81 km2 ovdje 1906. godine.

Dodatna literatura
 Stanley, Francis (1964.) The Miami, New Mexico Story Pep, Texas

Izvori

Neuključena područja u Novom Meksiku

Miami, Novi Meksiko


{{Ficha de deportista
| imagen=Daniel Narcisse 13.jpg|Narcisse en el 2013
| Subtítulo = Narcisse en el 2013.
| nombre = Daniel Narcisse
|medallista olímpico = sí
| nombrecompleto = Daniel Narcisse
| apodo = "Air France","Dan","Toumout"
| fecha nacimiento = 12 de diciembre de 1979 ()
| lugar nacimiento = Saint-Denis, Reunión
| fecha fallecimiento =
| lugar fallecimiento =
| nacionalidad =
| altura =
| peso =
| selección = Francia
| veces internacional =
| lateralidad = Diestro
| club = Retirado
| numero =
| posición = Central-lateral izquierdo
|medallas         =

}}Daniel Narcisse (12 de diciembre de 1979, Saint-Denis, Reunión) es un exjugador francés de balonmano. Su último equipo fue el Paris Saint-Germain Handball. Anteriormente jugó para el Chambéry Savoie Handball de Francia, en dos etapas distintas. Jugó en la posición de central aunque también puede jugar de lateral izquierdo. Fue un componente de la selección de balonmano de Francia.

Recibió el apodo de Air France, por su potente salto en vertical, que le permite anotar muchos goles.

A nivel individual, su mejor año fue el 2008 donde fue elegido mejor lateral izquierdo de los Juegos Olímpicos de Beijing, de la Liga de Francia y del Campeonato Europeo, donde también fue el cuarto máximo goleador del torneo.

En agosto de 2010, sufrió una rotura de ligamento cruzado ante el BM Aragón que lo apartó de las pistas de 6 a 8 meses.

En enero de 2013, fue elegido como el Mejor Jugador del Año por la IHF de 2012, superando a Mikkel Hansen.

 Equipos
  Joinville Sports (1995-1998)
  Chambéry Savoie Handball (1998-2004)
  VfL Gummersbach (2004-2007)
  Chambéry Savoie Handball (2007-2009)
  THW Kiel (2009-2013)
  Paris Saint-Germain (2013-2018)

 Palmarés

 THW Kiel
 Liga de Campeones (2010 y 2012)
 Bundesliga (2010 y 2012)
 Copa de Alemania (2011 y 2012)
 Supercopa de Alemania (2011)
 Mundial de Clubes (2011)

 Chambéry Savoie Handball
 Liga Francesa (2001)
 Copa de la Liga de Francia (2002)

 PSG

 Liga de Francia de balonmano (4): 2015, 2016, 2017, 2018
 Copa de la Liga de balonmano (2): 2017, 2018
 Copa de Francia de balonmano (2): 2015, 2018
 Supercopa de Francia (3)''': 2014, 2015, 2016

Selección nacional

Campeonato del Mundo
  Medalla de bronce en el Campeonato del Mundo de 2005
  Medalla de oro en el Campeonato del Mundo de 2009
  Medalla de oro en el Campeonato del Mundo de 2011

Campeonato de Europa
  Medalla de oro en el Campeonato de Europa de 2006
  Medalla de bronce en el Campeonato de Europa de 2008
  Medalla de oro en el Campeonato de Europa de 2010

Juegos Olímpicos
  Medalla de oro en los Juegos Olímpicos de Beijing 2008
  Medalla de oro en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
  Medalla de plata en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016

Consideraciones personales
 IHF Jugador del Año (2012)
 Elegido mejor lateral izquierdo de los Juegos Olímpicos (2008)
 Elegido mejor lateral izquierdo de la Liga de Francia (2008)
 Elegido mejor lateral izquierdo del Campeonato Europeo (2008)
 Elegido en el equipo ideal de la Bundesliga (2012)
 Portador de la Legión de Honor

Referencias

Enlaces externos

 (en francés) Perfil en la Federación Francesa

Balonmanistas de Francia
Balonmanistas de Francia en los Juegos Olímpicos de Atenas 2004
Balonmanistas de Francia en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Balonmanistas de Francia en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Balonmanistas en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Medallistas olímpicos de balonmano
Medallistas olímpicos de oro de Francia
Medallistas olímpicos de plata de Francia
Medallistas olímpicos de oro de Pekín 2008
Medallistas olímpicos de oro de Londres 2012
Medallistas olímpicos de plata de Río de Janeiro 2016
Balonmanistas del VfL Gummersbach
Balonmanistas del Chambéry Savoie Handball
Balonmanistas del THW Kiel
Caballeros de la Legión de Honor
Franceses del siglo XXI
Nacidos en Reunión

Daniel Narcisse


Araneoidea es una superfamilia de arañas araneomorfas, con catorce familias de arañas, todas con ocho ojos:
 Anapidae: 38 géneros, 150 especies
 Araneidae: 168 géneros, 3029 especies
 Cyatholipidae: 23 géneros, 58 especies
 Linyphiidae: 587 géneros, 4412 especies
 Mysmenidae 23 géneros, 123 especies
 Nesticidae: 9 géneros, 209 especies
 Pimoidae: 4 géneros, 37 especies
 Symphytognathidae: 7 géneros, 66 especies
 Synaphridae: 3 géneros, 13 especies
 Synotaxidae: 14 géneros, 82 especies
 Tetragnathidae: 47 géneros, 955 especies
 Nephilidae: 4 géneros, 61 especies
 Theridiidae: 119 géneros, 2324 especies
 Theridiosomatidae: 16 géneros, 89 especies

Véase también
 Anexo:Especies de Anapidae
 Anexo:Especies de Araneidae
 Anexo:Especies de Cyatholipidae
 Anexo:Especies de Linyphiidae
 Anexo:Especies de Mysmenidae
 Anexo:Especies de Nesticidae
 Anexo:Especies de Pimoidae
 Anexo:Especies de Symphytognathidae
 Anexo:Especies de Synaphridae
 Anexo:Especies de Synotaxidae
 Anexo:Especies de Tetragnathidae
 Anexo:Especies de Nephilidae
 Anexo:Especies de Theridiidae
 Anexo:Especies de Theridiosomatidae
 Taxonomía de las arañas

Referencias
 Platnick, Norman I. (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Enlaces externos

Araneoidea

Araneoidea


හැදින්වීම

මුදල්  හා මුසුවී වේගයෙන් ගලායන නවදැනුම හා තාක්‍ෂණය අබියස  මිනිස් අවශ්‍යතා පුළුල්වෙමින් පවතී.එනිසා අප කාගේත් බලාපොරොත්තු හා ඉලක්ක දිනෙන් දින වෙනස් වේ. ඒවා සපුරාගැනීම වෙනුවෙන් මිනිසා නිරන්තර තරගයක යෙදේ. මෙවන් අවස්ථාවල අප තුළ කිසියම් මානසික අසහනකාරී බවක්, පීඩනයක් ඇතිවේ. මානසික වියවුල්බවක් ඇතිවේ. මෙම සරල මානසික පීඩනය මනෝවිද්‍යාවේදී හදුන්වන්නේ ක්ලමථය නමිනි. මෙම ක්ලමථය මිනිසුන් අත්විදින ප්‍රමාණයේ හා කාලයේ තරමට සරල මානසික පීඩනයක සිට ප්‍රබල කම්පනයක් දක්වා වර්ධනය විය හැක. රොබට් ඒ බාරොන් ට අනුව ක්ලමථය යනු අප ජීවත්වන පරිසරය තුළින් ඇතිවී, අපගේ ශාරීරික හෝ මානසික ක්‍රියාකාරිත්වයට අවදානමක් හෝ බිදවැටීමක් ගෙන දෙන සිදුවීම් අවස්ථාවලට අප විසින් ප්‍රතිචාර දැක්වීමේ ක්‍රියාවලියයි. නවීන මනෝවිද්‍යා පරේෂකයින් පවසන පරිදි  ක්ලමථය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ කිසියම් මානසික පීඩනයකි. එය තමන් තුළම පවත්නා හෝ පරිසරයේ පවත්නා පීඩාකාරී තත්වයන් පුද්ගලයාගේ කායික හා මානසික තත්වයන් කෙරෙහි බලපෑමේ ක්‍රියාවලිය ලෙසද හැදින්විය හැක. ජීව විද්‍යාත්මක ප්‍රවේශයට අනුව (Biological Approach) ශරීරයේ ක්‍රියාකාරිත්වය ඉහළ යවන ශාරීරික තත්වය ක්ලමථයයි. කිසියම් කාර්යක් කිරීමට උත්තේජනයක් ජනනය කිරීමට සමත් ක්ලමථ තත්වයන් පැවතීම ප්‍රයෝජනවත් බව ඔවූහු අදහස් කරති. කෙසේ වෙතත් කිසියම් අනතුරක් වටහා ගත් විටක ස්නායු පද්ධතිය, අන්තරාසර්ග ග්‍රන්ථි පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක වී ආක්‍රමණිකයාට පහරදීමට හෝ ඉන් පලායාමට පෙළඹෙන ආකාරයෙන්ම ක්ලමථයට ද ප්‍රතිචාර දැක්වීමට පටන්ගනී. මෙය පහරදීමේ හෝ පළායාමේ ප්‍රතිචාරය (Fight or Flight response) යනුවෙන් හැදින්වේ. දිගුකාලීන පරේෂණයකින් පසු හෑන්ස් සෙල්යේ ජීවියා ක්ලමථයට ප්‍රතිචාර දක්වන ආකාරය දැක්වීමට සාමාන්‍ය අනුගතවීමේ  සහලක්‍ෂණය නමින් ආකෘතියක් ඉදිරිපත් කළේය. එයින් ක්ලමථය සදහා අප ශරීරය අවසථා තුනකදී තුන් ආකාරයට ප්‍රතිචාර දක්වනබව පෙන්වාදෙනු ලැබීය.

අනතුරුඅගවන අවධිය(Alarm Stage)

මුහුණ දීමේ අවධිය(confrontational Stage)

පිරිහීමේ අවධිය(Exhaustion Stage)

අනතුරු අගවන අවධියේදී ශරීරය හදිසී ප්‍රතික්‍රියා දක්වයි. තැතිගැණුනු  ස්වරෑපයක් දක්නට ලැබේ. ජීවියා කිසියම් ජංගම(Mobility) තත්වයකට පත්වේ. අධිවෘක්ක ග්‍රන්ථිය මගින් ඇඩ්‍රිනලින් හසුරුවා අනුවේගී ස්නායු පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරිත්වය ඉහළ නංවයි. මෙයින් හුස්ම ගැනීමේ වේගය වැඩිවේ. හදගැස්ම හා රුධිරපීඩනය, ආහාරජීර්ණය දුබලවීම ආදී ලක්‍ෂණ මතුවේ. එහි ප්‍රතිඵල ලෙස හිසරදය, වෙහෙසකාරීබව, උණ හා සෙම්ගතිය, මස්පිඩු හා හන්දිව වේදනා ඇතිවීම වැනි ලක‍්‍ෂණ දක්නට හැකිවන අතර කුසගිනි නොවීම හා පරාධීනබවක් ඇතිවීම වැනි දේද මතුවේ. මේවා අනතුරු අගවන ලක්ෂණ ලෙස සැළකේ. අනතුරු ඇගවීමෙන් පසුවත් දිගින් දිගටම ක්ලමථය පවතීනම් මුහුණදීමේ අවධිය එළඹේ. මේ අවධියේදී ජීවියාට අනතුරත් සමග එකගතාවයකට පැමිණීමට සිදුවේ. එනම් අනතුර සදහා ක්‍රියාත්මක වීමට සිදුවේ. මේ නිසා පහරදීමට අවශ්‍ය ප්‍රතිදේහ නිෂ්පාදනයට පෙළඹේ. එහිදී ඉහත අනතුරු අගවන අවදියේ ලක්ෂණ පහව යනු ඇත. නමුත් වෙනත් රෝග කාරක ඇතුළු වුවහොත් ඒවාට පහරදීමට අභ්‍යන්තර ශක්තිය නොමැතිවීමෙන් රෝගීවීමට ඉඩ තිබේ. තව දුරටත් ක්ලමථය පවතීනම් ශක්තිය පිරිහීමේ අවධියට එළඹේ. ක්ලමථය පරාජය කිරීමට ඉන්ද්‍රිය  පද්ධතිවල ක්‍රියාවලීන් හරහා දරන උත්සාහයේදි ජීවියාගේ ශාරීරික සම්පත් පිරිහීමට ලක්වේ. දිගුකාලයක් ක්ලමථයට මුහුණදීමට සිදුවීම ශරීරයේ සම්පත් හීනවීමට හේතුවේ. අනතුරට මුහුණදීමට අදාළ ශක්තිය ගොඩනගා ගැනීමට හෝමෝන නිකුත්කරන පිටියුටරි ග්‍රන්ථිය හා ඇඩ්‍රිනලින් ග්‍රන්ථිවලට තවදුරටත් අධික හෝමෝන ප්‍රමාණයක් නිකුත්කිරීමට ඇති හැකියාව හීනවී යයි. මේ  නිසා තවත් වරක් අනතුරු අගවන අවධියේ මතු ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන අතර බරපතල රෝගී තත්වයන්ට ගොදුරු වී ජීවියා මියයාමේ ඉඩකඩ වැඩිවේ. මේ නිසා හෑන්ස් සෙල්යේට අනුව ක්ලමථයට ජීවියා ප්‍රතිචාර දැක්වීම (අනතුරු අගවන සංඥා) සාමාන්‍ය තත්වයට පත්වේ. නමුත් ක්ලමථය ඇතිවීමට මූලික හේතු නොසලකා හැරීමෙන් පුද්ගලයා දිගින් දිගට එකම ප්‍රතිචාර රටාවක් දක්වනු ලැබේ. එයින් ශාරීරික ශක්තීන් පිරිහී යයි. අනතුර අගවන අවධියේදීම ක්ලමථයෙන් මිදීමට පියවර ගැනීම කෙරෙහි සැලකිලිමත්වීම ඉතා වැදගත්බව මින් පැහැදිලිවේ. මනෝවිද්‍යාත්මක දෘෂ්ඨියට අනුව ක්ලමථය පුද්ගලපැවැත්මට විවිධාකාරයෙන් හානිදායක හා අභියෝගාත්මක තත්වයන් සේ සැළකේ. ක්ලම්ථයේ මට්ටම් අනුව ප්‍රතිචාරවල වෙනස්කම් දක්නට ලැ‍බේ. ආදරය කළ කෙනෙකුගේ වියෝව, කාලයක් තිස්සේ පවතින විරැකියාව වැනි සමහර සිද්ධි, අත්බෑගයක් නැතිවීම, කෙනෙක් හෝ දෙයක් වෙනුවෙන් කාලයක් බලා සිටීමට සිදුවීම වැනි දේද ක්ලමථය ගෙන දේ.

මානසික පීඩනය ඇති කරන සාධක(Stressers)

පුද්ගලයකුගේ මුළු ජීවිතකාලයම ක්ලමථය ඇතිකරන විවිධ සිදුවීම්වලින් ගහණය. එදිනෙදා විවිධ සිදුවීම් නිසා ක්ලමථය ඇතිවන අතරම නව යොවුන් පසුවන උදවිය තුළ ක්ලමථය ඇතිවීමට එම වයසේදී සිදුවන කායික වෙනස්කම් හා පරිවර්තනීය චිත්තවේගික ස්වභාව හේතුවේ. දවසේ පැය දාහතරක් පමණ වැඩකරන හා සතියේ දින හයක් හෝ  හතක්ම වැඩකරන අයද අනිවාර්යයෙන්ම නිරන්තර ක්ලමථයෙන් පෙළෙන්නන් වේ. අඩු කාලයක් තුළ විශාල ඉලක්කයන් සපුරාගැනීමට සිදුවෙන රැකියාවෙන් මෙන්ම වැඩමුර ක්‍රමයට ක්‍රියාත්මක රැකියාවන්වල නියුතුපිරිස හා තම පවුල්පරිසරයෙන් දුර ඈත ප්‍රදේශයක සේවයකරන අය තුළ ක්ලමථය වර්ධනය වේ.එමෙන්ම දිගුකාලයක් ඒකාකාරී ලෙස වැඩ කිරීමට සිදුවීමද ක්ලමථකාරකයන් වේ.ජීවන ඉලක්කවලට ළගාවීමට හා බලාපොරොත්තු සපුරාගැනීමට නොහැකි වු විට පුද්ගලයකු ක්ලමථයට ගොදුරුවන්නාසේම ජීවිතයට අරමුණක් නොතිබීමද  හේතුවක් වේ.ඉලක්කයක් නොමැති පුද්ගලයා කාලයෙන් කාලයට විවිධ දේ කිරීමට පෙළඹේ.එක් දෙයක් තරමක්දුරට කරගෙන ගොස් අතරමගදී  නවතා තව දෙයක් කිරීමට පෙළඹේ.අවසානයේ සපුරාගත් කිසිත් නොවේ.එවැනි අයට ප්‍රතිඵලය සේ ඉතිරිවන්නේ මානසික අසහනයයි.කාලයක්  තිස්සේ හුරු වූ යම් යම් පුරුදු වෙනස් කිරීමට සිදුවීමද ක්ලම්ථකාරකයන් වේ. නිදසුනක්ලෙස පාසල්යුගය නිමකරන ළමයින්ට ඉන්පසු වැඩි කාලයක් නිවසේ ගතකිරීමට අපහසුය.විශ්‍රාම යන පුද්ගලයින්ටද ගෙදර නතරවීමට සිදුවීමද දරා ගැනීම ඉතා අපහසුය.එසේ සිටීමට සිදුවීමෙන් මානසික තනිකමක් පාළුවක් හා හිස්බවක් දැනෙන්නට පටන් ගනී.දෛනික ජීවිතයේ සුළු සුළු ආරවුල් හා ගැටීම් ඇතිවීම හෝ එබදු පරිසරයක ජීවත්වීමටසිදුවීමද ක්ලමථයට හේතු වේ.

මානසික පීඩනය පාලනය කර ගැනීම

දිනෙන් දින වෙනස්වන ලෝක යථාර්ථයක් සහිත සමාජරටාවක් තුළ ක්ලම්ථකාරක සිදුවීම් වළක්වාගැනීම ඉතා අසීරුය. කුමන ස්ථානයක වුවද ජීවිතය
පුරාම අඩුවැඩි වශයෙන් ක්ලමථකාරක සිදුවීම්වලට අපි මුහූණ දෙන්නෙමු. නමුත් සිදුවීම් හෝ අවස්ථා තුළින් ඇතිකරන ක්ලමථයන්හි දිගු කලක්එල්බ නොසිටීම හා ඒවාට මැදහත් සිතින් මුහුණදීමට පුරුදු පුහුණුවීම කෙරෙහි අපට වගකීමක් ඇත.මන්ද? දිගින් දිගටම ක්ලමථයට මුහුණදීම ශාරීරික හා මානසික සෞඛ්‍ය කෙරෙහි මෙන්ම සමස්ථ ජීවන රටාකෙරෙහිමබලපෑම්ඇතිකරනබැවිනික්ලමථපාලනඋපක්‍රමභාවිතකිරීමක්ලමථයගොදුරුවනතුරුම සිටියහොත් ප්‍රමාද විය හැකිය."සිදුවෙන හැම දෙයක් තුළම ජීවිතයට එකතු කරගත හැකි අළුත් පාඩමක්ඇත"යනධනාත්මක  ආකල්පය තුළ ක්‍රියාත්මකවන පුද්ගලයකුට කවර සිදුවීමක් තුළින් වුවද ඇතිවන කම්පනයක් වුවද පාලනය කර ගැනීමට අපහසු නොවේ.

මානසික පීඩනය