Le Japon participe aux Jeux paralympiques de 1964 à Tokyo en tant que nation organisatrice. Il s'agit de sa  à des Jeux paralympiques d'été.

Le Japon concourt dans tous les sports, à l'exception du Snooker, de l'Haltérophilie et du Basket-ball en fauteuil roulant.

Avec un total de 16 athlètes japonais, le Japon parvient à se hisser à la  place dans le classement par nation.

Nombre d'athlètes qualifiés par sport

Bilan général

Bilan par sport

Bilan par jour de compétition

Bilan par sexe

Médaillés

Médailles d'or

Médailles d'argent

Médailles de bronze

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux olympiques d'été de 1964
 Japon aux Jeux olympiques d'été de 1964

Délégation aux Jeux paralympiques d'été de 1964
1964
Sport au Japon en 1964

Japon aux Jeux paralympiques d'été de 1964


Pauline Caro, née Pauline Cassin le  à Caen et morte le  à Paris, est une romancière catholique française. Elle a également écrit sous le pseudonyme P. Albane.

Biographie

Jeunesse et famille
Pauline Cassin est née à Caen en 1828. Son père est alors professeur de mathématiques au collège royal de la ville.

En 1852, Pauline Cassin se marie à La Roche-sur-Yon avec Elme-Marie Caro, professeur de philosophie au lycée de Rennes. Son père, recteur d'université, meurt en 1853, .

Établie à Rouen où son mari enseigne la logique, elle donne naissance en 1853, chez sa mère à Saint-André-sur-Orne, à une fille prénommée Thérèse. Cette dernière épouse l'essayiste et traducteur Jean Bourdeau en 1873 à Paris et meurt trois ans plus tard.

Elme-Marie Caro, devenu membre de l'Académie française en 1874, meurt en 1887.

Carrière

Pauline Caro écrit des romans à partir de 1865, dont le premier, Le Péché de Madeleine, rencontre un grand succès. Suivent Flamen, Histoire de souci, Les Nouvelles Amours d'Hermann et de Dorothée. Elle publie d'abord anonymement. Après une longue interruption, elle reprend l'écriture et publie Amour de jeune fille, Complice !, Fausse Route, Fruits amers, L'Idole, Les Lendemains.

Elle entretient une correspondance assidue avec le poète Édouard Grenier, originaire de Baume-les-Dames.

Pauline Caro meurt en 1901, en son domicile parisien du 52, rue de Courcelles, . Elle est inhumée trois jours plus tard au cimetière du Montparnasse (division 29), aux côtés de sa fille et de son mari.

Œuvres
 Le Péché de Madeleine, 1865
 Flamen, 1866
 Histoire de souci, 1868
 Les Nouvelles Amours d'Hermann et de Dorothée, 1872
 Amour de jeune fille, 1892
 Complice !, 1893
 La Fausse Route, 1890
 Fruits amers, 1892
 L'Idole, 1894
 Les Lendemains, 1895
 Idylle nuptiale, 1897
 Pas à pas, 1898
 Aimer c'est vaincre, 1904

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1828
Naissance à Caen au XIXe siècle
Décès en janvier 1901
Décès dans le 8e arrondissement de Paris
Décès à 72 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse (division 29)
Nouvelliste française du XIXe siècle
Romancière française du XIXe siècle
Auteur français de roman d'amour
Nom de plume

Pauline Caro


Sam Ryder est un chanteur britannique, né en 1989 dans l'Essex. Il est le représentant du Royaume-Uni au Concours Eurovision de la chanson 2022 avec la chanson Space Man.

Biographie
Ryder a fréquenté la St John Payne Catholic School à Chelmsford, Essex entre 2000 et 2007.

Il commence à travailler dans l'industrie de la musique en tant que chanteur et guitariste en 2009, travaillant comme musicien de session pour les groupes The Morning After, Blessed by a Broken Heart et Close Your Eyes. Ryder se fait connaitre grâce à TikTok pendant la Pandémie de Covid-19, où il commence à publier des reprises musicales. À la fin de l'année 2020, Ryder devient l'artiste le plus suivi sur la plateforme, ce qui le conduit à signer un contrat d'enregistrement avec Parlophone et l'agence de gestion TaP Music.

Le , la BBC annonce avoir sélectionné en interne Sam Ryder comme représentant britannique pour le concours Eurovision de la chanson 2022 avec la chanson Space Man. Il finira à la seconde place avec 466 points, derrière l'Ukraine (631 points), et devant l'Espagne (459 points).

Discographie
Crédits adaptés de Spotify.

Albums
2022 : There's Nothing But Space, Man! (sortie prévue le 14 octobre 2022)

EP

Singles

Références

Liens externes

Naissance en juin 1989
Naissance dans l'Essex
Chanteur anglais
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour le Royaume-Uni
Vidéaste web sur TikTok

Sam Ryder


Formula 1 – sezona 1956. je bila 7. sezona u prvenstvu Formule 1. Vozilo se 8 utrka u periodu od 22. siječnja do 2. rujna 1956. godine, a prvak je postao Juan Manuel Fangio u bolidu Ferrari. Ovo je bila prva sezona u Formuli 1 za Joakima Bonniera, Tonyja Brooksa i Wolfganga von Tripsa.

Sažetak sezone

Argentinac Juan Manuel Fangio osvojio je četvrti naslov svjetkog prvaka u Formuli 1. Ovog puta s momčadi Ferrari. Britanac Stirling Moss drugu je sezonu završio kao doprvak, ovog puta vozeći za Maserati.

Za razliku od prethodnih sezona, ovog puta se Fangio nije "prošetao" prvenstvom. Borba za naslov prvaka vodila se između Fangija, Mossa, Petera Collinsa u drugom Ferrariju i Jeana Behre u drugom Maseratiju. Collins je svoju prvu pobjedu u Formuli 1 ostvario na Velikoj nagradi Belgije ove sezone, a pobijedio je još i na Velikoj nagradi Francuske. Mossu je pripao Monako i Italija, a Fangiju VN Velike Britanije i VN Njemačke. Behra nije pobijedio, ali je s pet podija u sedam utrka bio u igri za naslov. U Buenos Airesu pobjeda je pripala Luigiju Mussu i Fangiju. Musso je odvozio prvih 30 krugova, a nakon toga ustupio je svoj bolid Fangiju. U Monzi, Fangio je opet odustao, no ovog puta Musso je odbio ustupiti mu svoj bolid na svojoj domaćoj utrci. Umjesto Mussa, ponudio se Collins, koji je i sam bio u šansi da osvoji naslov. Fangio je tu utrku završio na drugom mjestu.

Utrka 500 milja Indianapolisa pripala je Patu Flahertyju.

Vozači i konstruktori
Popis ne uključuje američke vozače koji su se natjecali na 500 milja Indianapolisa.

Kalendar

Sistem bodovanja
Sistem bodovanja u Formuli 1

 Samo 5 najboljih rezultata u 8 utrka su se računala za prvenstvo vozača.

Rezultati utrka

 VN Argentine

 VN Monaka

 Indianapolis 500

 VN Belgije

 VN Francuske

 VN Velike Britanije

 VN Njemačke

 VN Italije

Poredak

 Juan Manuel Fangio je osvojio ukupno 33 boda, ali samo 30 bodova osvojenih u pet najboljih utrka su se računala za prvenstvo vozača.
 Stirling Moss je osvojio ukupno 28 bodova, ali samo 27 bodova osvojenih u pet najboljih utrka su se računala za prvenstvo vozača.

Statistike

Vodeći vozač u prvenstvu
U rubrici bodovi, prikazana je bodovna prednost vodećeg vozača ispred drugoplasiranog, dok je žutom bojom označena utrka na kojoj je vozač osvojio naslov prvaka.

Izvori
 statsf1.com, sezona 1956.

Vanjske poveznice

 Službena stranica Formule 1

 1956

Formula 1 – sezona 1956.


شنت ياقُب أو شنت ياقوه أو شنت ياقوب أو شنت يَاق أو شنت ياقة أو شنت ياقو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرجيطة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 95,092 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002). تحوي ضريح يعقوب بن زبدي، وهي محج لكثير من الرومان الكاثوليك.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسانتياغو دي كومبوستيلا:

توأمة
لسانتياغو دي كومبوستيلا اتفاقيات توأمة مع كل من:

 أسيزي
 ساو باولو
 كالي
 قلمرية
 سانتياغو دو كاسيم
 مشهد
 بوينس آيرس
 قم
 مدينة كيريتارو
 سانتياغو دي لوس كاباليروس

 بيزا
 سانتياغو دي كوبا
 أوفييدو
 تشيوفو
 لو بوي أون فيلاي
 قصرش

أعلام

 ألفونسو السادس ملك قشتالة
 ماريانو راخوي
 ريكاردو كارفاليو
 فرنسيسكو بلانكو سالسيدو
 روبرتو فيدال
 أنخل آمور روبيال
 إيوجينو مونتيرو ريوس
 بورخا ايغليسياس
 فرناندو أندرادي سوتومايور
 روساليا دي كاسترو

المراجع

انظر أيضًا
 كاتدرائية سانتياغو دي كومبوستيلا
 أوستال دوس ريس كاتوليكوس
 سنتياغو

سانتياغو دي كومبوستيلا
أشخاص من سانتياغو دي كومبوستيلا
الكنيسة الرومانية الكاثوليكية في إسبانيا
بلديات قرجيطة
طريق سانتياغو
مدن جامعية في إسبانيا
مدن ذات أهمية دينية مسيحية
مدن مقدسة
مواقع التراث العالمي في إسبانيا
مواقع الحج الكاثوليكية

شنت ياقب (إسبانيا)


An Goodyera dolabripetala in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Goodyera dolabripetala in nahilalakip ha genus nga Goodyera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Goodyera

Goodyera dolabripetala


Vikingeblod er en stumfilm fra 1907 instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1907

Vikingeblod


O Club Olimpo, também conhecido como Olimpo de Bahía Blanca ou simplesmente como Olimpo, é um clube esportivo argentino localizado na cidade de Bahía Blanca, na província de Buenos Aires, na Argentina. Foi fundado em 15 de outubro de 1910 e ostenta as cores amarelo e preto.

Sua principal atividade esportiva é o futebol profissional. O clube disputa o Torneo Federal A, uma das duas ligas que compõem a terceira divisão do sistema de ligas de futebol argentino, desde seu rebaixamento da segunda divisão (Primera B Nacional) ocorrido na edição de 2018–19. O clube manda seus jogos no estádio Roberto Natalio Carminatti, do qual é proprietário, e cuja inauguração ocorreu em 22 de janeiro de 1942. A praça esportiva, também localizada na cidade de Bahía Blanca, conta com capacidade para 18 000 espectadores.

Títulos

Ver também
 Futebol na Argentina
 Lista de clubes de futebol da Argentina
 Sistema de ligas de futebol da Argentina

Ligações externas
  Página do clube

  Perfil, partidas e outras informações do clube no site Soccerway
  Perfil, plantel, história, notícias, e outras informações do clube no site Transfermarkt

Clubes de futebol fundados em 1910
Clubes de futebol da província de Buenos Aires

Club Olimpo


Ceneviz (İtalyanca: Genova), İtalya'nın Ligurya bölgesinde kendi ismini taşıyan Genova ilinin merkezi ve Ligurya Bölgesi'nin başkenti olan bir şehir ve yerel idare bakımından bir komündür.

Ceneviz eski tarihsel merkezinin "Le Strade Nuove (Yeni Sokaklar)" ve "Palazzi dei Rolli (Rolli'lerin Sarayları)"'ndan oluşan büyük bir kısmı 2006'dan itibaren UNESCO Dünya Mirasları İtalya listesine katılmıştır.

Ceneviz şehrinin çok zengin sanat, müzik, gastronomi, mimari ve tarihsel özellikleri dolayısıyla şehir 2004 yılı için Avrupa Kültür Başkenti olmuştur.

Coğrafi konum

Tarihçe

Şehir ismi diz anlamındadır. Şehir, coğrafi konumunun bir diz seklinde olması sebebiyle bu adı almıştır.

Tarihte ise İtalyan Şehir devleti olan Ceneviz'in başkenti olmuştur. Ünlü kâşif Kristof Kolomb'un doğduğu yerdir.

İklim

Demografi

Cenova'nın belediye sınırları içindeki nüfusu (30.11.2010 tahminleri itibarıyla) 608.015 kişi olup nüfus yoğunluğu 2.495,96 kişi/km² olur. Ama şehirleşmiş metropoliten Cenova'nın nüfusunun yaklaşık 740.000 kişi olduğu tahmin edilmiştir. 19. ve 20. yüzyılda Cenova'nın belediye sınırları içindeki şehir nüfusunun gelişimi şu gösterimde incelenebilir:

Kişi

Ekonomi

Alt-belediyeler ve semtler

Cenova şehri belediyesi idaresi halka daha yaklaşmak nedeni ile 2007'de Cenova Şehri Belediye Meclisi kararı ile şehir belediye hizmetlerini vermek için 9 tane alt-belediye oluşturmuştur. Prensip her bir alt-belediyenin ortalama olarak 67.500 kadar şehirliye hizmet vermesi ön görülmekteydi ama şu anda "Centro-Est (Merkezî-Doğu Alt-belediyesi" bölgesi yaklaşık 90.000 şehirliye ve "Bassa Val Bisagno (Aşağı Bisagno Vadisi)" alt-belediyesi 78.000 şehirliye hizmet etmektedir.

Komşu komünler

Cenova komunünün şu komünlerle ortak sınırları bulunur: Arenzano, Bargagli, Bogliasco, Bosio (AL), Campomorone, Ceranesi, Davagna, Masone, Mele, Mignanego, Montoggio, Sant'Olcese, Sassello (SV), Serra Riccò, Sori, Tiglieto, Urbe (SV)

Görülecek yerler

Uluslararası ilişkiler

Cenova Şehri, şu kentlerle kardeş şehir ilişkisi kurmuştur:

Cenova Şehrinin şu şehirlerle iş birliği anlaşması vardır:

Resimler

Video

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Ligurya
 Genova (il)
 İtalya'daki şehirler listesi
 Ceneviz Cumhuriyeti

Dış bağlantılar

 Cenova kenti resmi websitesi

 Cenova tarihi kronolojisi

Cenova


Adrián Gómez Rodríguez conhecido como Adrián Di Monte (Santa Clara, 31 de julho de 1990) é um ator cubano que reside no México.

Biografia
Aos 15 anos, ele deixou Cuba e se mudou com sua família para os Estados Unidos . Apaixonado pela arte desde criança, principalmente pela pintura, decidiu quando chegou a hora de optar pela arquitetura, carreira que acabou mas nunca foi exercida porque a atuação acidentalmente cruzou seu caminho.

Começou a trabalhar para as redes Univisión e Venevisión, obtendo diversas e breves aparições em novelas como Eva Luna, Mi corazón insiste en Lola Volcán, Aurora, entre outras.

Em 2015, trabalhou na Telemundo e participou da novela ¿Quem é quem? interpretando Eugenio, irmão da protagonista, Paloma Danna Paola .

Em 2016, conseguiu o papel de Abelardo Casares, o primeiro amor da protagonista Vicenta Rigores Carolina Miranda em Señora Acero.

Em 2017 emigrou para o México, sendo contratado pela emissora Televisa , participando do papel de Joe na novela La doble vida de Estela Carrillo, onde atuou junto a Erika Buenfil, Ariadne Díaz e David Zepeda. No mesmo ano assinou contrato de exclusividade com a Televisa. Também participou da quarta temporada do programa mexicano Bailando por un Sueño, no qual obteve o primeiro lugar junto a sua parceira de dança Montserrat Yescas.

Em 2019 interpretou um dos antagonistas da novela Cita a ciegas.

Em 2021 interpretou outro vilão na novela Diseñando tu amor.

Carreira

Telenovelas

Ligações externas

E
E

Adrián Di Monte


Sampling er engelsk og betyder bl.a. dét at udføre stikprøver eller diskretisering. Sampling har flere specialiseringer:
 Sampling (statistik)
 Sampling (signalbehandling)

Se også
 Sample

Sampling


An Promenaea dusenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Promenaea dusenii in nahilalakip ha genus nga Promenaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Promenaea

Promenaea dusenii


hitchBOT var en autonom robot konstrueret til at blaffe.
Robotten var konstrueret af canadiske robotforskere og gennemførte en rejse tværs over Canada ved at få almindelige mennesker til at køre sig.
hitchBOT var på størrelse med et barn og havde talegenkendelse, talesyntese og en LED-skærm, der kunne vise ansigtsudtryk.
Robotten blev vandaliseret på en rejse i den amerikanske by Philadelphia.

Idéfolkene bag hitchBOT var David Harris Smith fra McMaster Universitet og Frauke Zeller fra Ryerson Universitet. Flere andre forskere var involveret.

Den 6000 kilometer lange rejse fra Halifax til Victoria blev gennemført på 26 dage i juli og august 2014 via 19 rejser.
I 2015 rejste robotten også i Tyskland og Holland.

Henvisninger

Robotter

HitchBOT


A Máfia da merenda foi um esquema de corrupção brasileira que consistia na fraude de licitações e superfaturamento de merenda escolar da rede pública de ensino em várias cidades do interior paulista. A Máfia da Merenda foi revelada pelo Ministério Público em janeiro de 2016.

Funcionamento
Segundo documento anexado aos autos da Operação Alba Branca, a máfia se configurava da seguinte maneira:

 Três cooperativas de agricultura familiar formaram um cartel para definir vencedores em licitações de merenda escolar em até 152 municípios: a COAF (Cooperativa Orgânica Agrícola Familiar), a Coagrosol (Cooperativa dos Agropecuaristas Solidários de Itápolis) e a Cocer (Cooperativa de Citricultores de Engenheiro Coelho). À época, as cooperativas tinham contratos com 152 dos 645 municípios paulistas para fornecer itens da merenda. Esses municípios eram responsáveis por R$ 209,8 milhões (48%) do total para gastos com merenda de agricultura familiar, R$ 435 milhões. Para montar a fraude, a cooperativa teria se aproveitado da Lei Federal 11.974/09, que autoriza, por meio de licitação, um repasse de 30% do dinheiro da merenda para produtores familiares.

 Duas empresas de fachada: a Associação Agrícola Orgânica de Bebedouro (AAOB) e a Horta Mundo Natural foram usadas para simular disputas com a Cooperativa Orgânica Agrícola Familiar (COAF), que firmava contratos das prefeituras, ambas as empresas têm o endereço em um spa; o gerente do spa, Deceir Aparecido Valseirio, disse que uma parte da área do empreendimento, que ocupa terreno de 106 mil metros quadrados, foi usada por Cássio Chebabi para a produção de legumes e verduras mas que a horta parou de produzir há muito tempo.

 A COAF começou adquirindo a produção de 60 pequenos produtores familiares, como manda a lei, mas a prática durou pouco porque não havia logística para levar a produção de cada pequeno agricultor, então era comprado onde havia o produto, inclusive no Ceasa. Para simular a compra da agricultura familiar, a Declaração de Aptidão ao Pronaf (DAP) - registro que comprova que o produtor é de fato familiar - emitida por órgãos do Ministério e da Secretaria de Agricultura era adulterada. "Na essência, todos os contratos (da COAF com prefeituras) eram irregulares pelo uso indevido do DAP", admite Silva. A cooperativa COAF passou a comprar a laranja em centros de distribuição e forjou documentos que diziam que a fruta vinha de pequenos produtores - por lei federal, 30% da merenda deve vir da agricultura familiar.

 Prefeitos e secretários de Educação eram procurados em épocas de campanhas eleitorais com propostas de financiamento em troca da terceirização da merenda escolar. Após a terceirização, o grupo, que teria constituído um cartel, estipulava previamente valores de lance e onde cada um deles seria vencedor.

Para garantir que outras empresas do ramo não vencessem as licitações, os editais eram elaborados com a inclusão de cláusulas restritivas que as beneficiavam e direcionavam o certame, os redatores dos editais recebiam subornos.

 Cássio Chebabi, ex-presidente da Coaf, relatou em delação premiada que o esquema só era possível por meio de um núcleo de lobistas, que se encarregava de fechar os contratos. Os lobistas seriam Marcel Ferreira Júlio, filho do ex-deputado Leonel Júnior (PSDB), e o vendedor da Coaf, César Bertholino. Ambos prometiam um lucro de 5% a 25% no valor total dos contratos.

Superfaturamento
Em dezembro de 2016 uma auditoria feita pelo Tribunal de Contas do Estado de São Paulo nos contratos da Cooperativa Orgânica Agrícola Familiar (COAF) com o governo Geraldo Alckmin (PSDB) e 22 prefeituras paulistas para fornecimento de insumos, concluiu que a Secretaria Estadual da Educação pagou em 2015 pelo litro do suco de laranja, um valor 144% maior do que o praticado no mercado e que as compras foram "danosas" aos cofres do Estado. Segundo o documento, o governo paulista pagou 6,10 reais por embalagem de 1 litro de suco da Coaf, enquanto o preço médio desse produto pesquisado pelo setor de fiscalização do TCE é de 2,50 reais; 98% dos 13,7 milhões de reais pagos à Coaf pelo governo Alckmin e por 22 prefeituras no ano passado foram recursos federais transferidos por meio do Programa Nacional de Alimentação Escolar (PNAE).

Ao longo da investigação, segundo o MP, foi comprovada a formação de cartel entre os dirigentes das cooperativas de agricultura familiar COAF e COAGROSOL que, após fatiarem o Estado de São Paulo em zonas de atuação de cada uma delas, forjaram falsa concorrência nas chamadas públicas, o que garantiu o superfaturamento dos preços de aquisição dos produtos, notadamente milhões de embalagens individuais tetra pak de suco de laranja pasteurizado, que eram adquiridos de grandes indústrias.

Desfalque
Segundo o Ministério Público, a COAF assinou ao menos R$ 7 milhões em contratos com 21 prefeituras, além do governo estadual, somente entre 2014 e 2015, para o fornecimento de alimentos e suco para a merenda. Ainda de acordo com a Promotoria, parte desse valor era usada no pagamento de intermediários e agentes públicos que atuavam para facilitar ou fraudar as licitações para beneficiar a cooperativa. O caso veio à tona em janeiro deste ano.

Investigação
A investigação que desencadeou a Operação "Alba Branca" começou após um ex-funcionário da COAF procurar o 1º Distrito Policial de Bebedouro para denunciar o suposto esquema, em que suspeitos teriam oferecido propina a funcionários públicos para fraudar licitações de merenda escolar e beneficiar a cooperativa.; a partir daí, investigadores conseguiram apreender, em 9 de dezembro de 2016, R$ 95 mil transportados por um dos suspeitos e supostamente destinados ao pagamento de propina a um agente público.

Cássio Chebabi, e o diretor da Coaf, Carlos Luciano Lopes. Segundo o delegado seccional de Bebedouro, José Eduardo Vasconcelos, os dois suspeitos colaboraram com as investigações.

Pessoas-chave
Cássio Izique Chebabi, então presidente da Cooperativa Orgânica Agrícola Familiar (COAF), foi acusado de burlar editais de fornecimento entre 2013 e 2014 em Bebedouro, durante o governo de Geraldo Alckmin. Chebabi é considerado chefe da "máfia da merenda".  Depois de ser preso, o ex-presidente da Coaf, Cássio Chebabi, fez um acordo de delação premiada com a Justiça e confirmou o pagamento de propina a políticos e funcionários de diversas prefeituras e também do governo do estado; Chebabi cooperou com as investigações e prestou depoimentos por delação premiada.
Carlos Luciano Lopes, vendedor da cooperativa COAF, prestou depoimento à Polícia Civil e ao Ministério Público Estadual e disse que Fernando Capez recebia parte de comissão entregue ao lobista Marcel Ferreira Júlio por contratos supostamente superfaturados com prefeituras na venda de produtos agrícolas e suco de laranja; segundo ele, Capez era tratado como 'nosso amigo' pelos integrantes do grupo sob suspeita. Carlos teve uma foto divulgada na imprensa onde aparece com maços de dinheiro de suborno do esquema.
 Carlos Alberto Santana,  presidente em 2016, ingressou na Cooperativa Orgânica Agrícola Familiar (COAF) em 2012 e mais tarde, em 2013, assumiu a vice-presidência, narrou que os desfalques da empresa que podem chegar a R$ 13 milhões motivou o afastamento de Chebabi.Ele contou que desde então percebeu que a cooperativa trabalha de forma irregular e tomou conhecimento do esquema de corrupção. Santana contou detalhadamente os desvios milionários de recursos da entidade realizados por Chebabi.
 Adriano Gilbertoni Mauro, vendedor da COAF, contou que Chebabi estava praticando desfalques na entidade e encaminhando dinheiro da cooperativa para contas pessoais, além utilizar para compras de fazendas em Tocantins. Segundo Mauro, o ex-presidente foi afastado da presidência e depois foi feito um acordo para que Chebabi deixasse de vez o cargo.
 Marcel Ferreira Júlio, era o lobista e apontado como operador dos subornos. Após fechar delação premiada, Marcel foi solto; o lobista citou o valor de R$ 490 mil que teria sido repartido com aliados de Capez - Merival dos Santos e Jeter Rodrigues.
 Leonel Julio, ex-deputado que presidiu a Assembleia Legislativa de SP e foi cassado em 1976,facilitou os contatos políticos de seu filho.
 Fernando Capez (PSDB), então presidente da Assembleia Legislativa, pediu dinheiro para agilizar um contrato de venda de suco de laranja para escolas estaduais, segundo depoimento do lobista Marcel Júlio, Marcel declarou que teria que ser paga comissão de 10% para Capez. Em depoimento, Chebabi declarou que o primeiro pagamento foi de pouco mais de R$ 100 mil e também cita pagamento de propina de 10% em outro contrato no valor de R$ 13 milhões, os pagamentos seriam para que a assessoria de Fernando Capez pudesse ajudar a cooperativa abrindo as portas de outras prefeituras, a Coaf emprestou um carro para ser utilizado durante a campanha eleitoral de 2014.
Duarte Nogueira Júnior, então deputado federal e posteriormente secretário estadual de logística e transportes, Duarte havia sido secretário da Agricultura do governo estadual e segundo o lobista teria que receber 10% de comissão do esquema corrupto. O nome de Capez foi mencionado em interceptações telefônicas.

Pessoas citadas
 Baleia Rossi, em depoimento ao Ministério Público, o presidente interino da cooperativa afirmou ter ouvido de Chebabi, que foi filiado até 2015 ao PMDB, e de vendedores da cooperativa, "que em relação às vendas para as prefeituras de Campinas e Ribeirão Preto, valores eram repassados ao deputado Baleia Rossi". Rossi foi mencionado em interceptações telefonicas feita na cooperativa,  Os grampeados mencionam, inclusive, entrega de dinheiro em seu escritório político, em Ribeirão Preto. O inquérito de Rossi foi arquivado por Gilmar Mendes a pedido da pedido da Procuradoria-Geral da República.
 Luiz Carlos Gondim Teixeira (PMDB), então deputado. O nome de Gondim foi mencionado em interceptações telefônicas.
  Nelson Marquezelli (PTB), então deputado estadual. A Operação Alba Branca apontou a distribuidora de bebidas do então deputado federal, em Pirassununga, interior de São Paulo, como um dos endereços de suposta entrega de propinas da quadrilha da merenda escolar. O nome de Marquezelli foi mencionado em interceptações telefônicas. O inquérito de Marquezelli foi arquivado por Gilmar Mendes a pedido da pedido da Procuradoria-Geral da República.
 Fernando Cury (PPS, atualmente União Brasil), foi citado em documento da Polícia Civil como aliado do lobista Marcel Ferreira Júlio; o relatório policial afirma que Marcel e César estiveram na Secretaria da Agricultura do Estado, acompanhados do deputado do PPS. "Quando César e Marcel foram na Secretaria da Agricultura, o deputado Fernando Cury estava junto."
 Herman Voorwald, ex-secretário estadual da Educação, segundo depoimento de Chebabi, recebeu R$ 100 mil reais para não contratar a Coaf e manter negócio com uma antiga fornecedora da pasta.
 Luiz Roberto dos Santos, conhecido como "Moita", então chefe de gabinete da Casa Civil do Estado de São Paulo, atuava como "negociador" no esquema, Santos disse que atuou na Casa Civil apenas para "encaminhar as coisas", as investigações da Polícia Civil e do Ministério Público mostraram "Moita" dando orientações para um contrato de venda de sucos de laranja da COAF com o governo.
 Sebastião Misiara, então  presidente da União dos Vereadores do Estado de São Paulo (Uvesp), seria uma espécie de "intermediador" da Coaf, abrindo espaço para a cooperativa em prefeituras e no Estado.
 Fernando Padula Novaes, então chefe de gabinete da Secretaria de Educação do Estado, foi denunciado por corrução passiva em 2018. O nome de Padula surgiu em interceptações telefônicas no celular do ex-chefe de gabinete da Casa Civil do estado, Luiz Roberto dos Santos, conhecido como "Moita", em conversas com lobista e interlocutores da COAF sobre contratos da organização com o governo, Moita disse que conversou com Padula a respeito dos documentos. Nos diálogos, Moita contou que Padula pensa como ele sobre mudar valores pagos pelo suco de laranja.

"Operação Alba Branca"
A partir de janeiro de 2015, a Operação Alba Branca investigou o pagamento de propinas, fraudes de licitações e superfaturamentos de produtos agrícolas usados nas merendas da rede estadual, a operação foi deflagrada quando o lobista e peça-chave do esquema, Marcel Ferreira Julio, teve a sua prisão decretada.

A Operação Alba Branca, deflagrada no início de 2016, apurou fraudes em municípios do interior do Estado de São Paulo e na Secretaria Estadual da Educação, sendo alguns na região de Ribeirão Preto, as fraudes eram para beneficiar a Cooperativa Orgânica Agrícola Familiar, cuja sede fica em Bebedouro, a operação foi realizada em Bebedouro e outros 16 municípios paulistas que compravam itens da merenda escolar da Coaf: Colômbia, Santa Rosa de Viterbo, Paraíso, Novais, Bauru, Americana, Sumaré, Campinas, São Carlos, Mairinque, São Bernardo do Campo, Cotia, Mogi das Cruzes, Barueri, Caieiras e Santos.

Na 2a. fase da operação, o Gaeco conclui que os crimes envolviam 20 municípios: Americana, Araras, Assis, Bauru, Caieiras, Campinas, Colômbia, Cotia, Mairinque, Mairiporã, Mogi das Cruzes, Novaes, Paraíso, Paulínia, (São Paulo)|, Ribeirão Pires, São Bernardo do Campo, Santa Rosa de Viterbo, Santos e Valinhos.

"Operação Prato Feito"
A "Operação Prato Feito" foi deflagrada para desarticular uma suposta máfia da merenda que envolveria esquema fraudulento com políticos e lobistas em 30 municípios do Estado de São Paulo, envolvendo 65 contratos com prefeituras que somam R$ 1,6 bilhão.

Pelo menos 85 pessoas estão envolvidas nos esquemas alvos dos federais, são 13 prefeitos, 4 ex-prefeitos, 1 vereador, 27 agentes públicos não eleitos e outras 40 pessoas do setor privado, de acordo com os investigadores.

Os municípios com contratos suspeitos de fraudes eram Cubatão, Itaquaquecetuba, Jaguariúna, Leme, Mairinque, Monte Mor, Peruíbe, São Bernardo do Campo, São Paulo, São Sebastião, Tietê, Votorantim, Barueri, Pirassununga, Holambra, Laranjal Paulista, Cosmópolis, Barueri, Caconde, Embu das Artes, Hortolândia, Mauá, Mogi Guaçu, Mongaguá, Paulínia, Registro, Araçatuba e Araras.

Os municípios onde houve cumprimento de mandados de busca e apreensão na Operação Prato Feito eram Salvador, Brasília, Curitiba, Águas de Lindóia, Sorocaba, Várzea Paulista, Jundiaí, Mogi Mirim, Santo André, Monte Alto, Guarulhos, Cajati, São Roque, Santo Antonio da Posse, Santos, Peruíbe, Socorro, Francisco Morato, Jaguariúna e Boituva.

A operação também descobriu que as mesmas empresas descobertas no esquema da Máfia da merenda do início dos anos 2000 criaram novas empresas para manter as fraudes.

As empresas Geraldo J. Coan e o Grupo Bueno, alvos de ação na Justiça pelo Ministério Público Estadual em São Paulo, são acusadas, ao lado de outras concorrentes, de formar um cartel para fraudar licitações e ambas, segundo a investigação, passaram a administrar uma nova empresa: a "ERJ Administração" e "Restaurantes de Empresas" -- que passou a repetir o mesmo expediente. Desde outubro de 2014, só o grupo Bueno tem relação com a ERJ, diz a PF.

CPI da merenda
A CPI da merenda foi protocolado em maio de 2016 e foi encerrada em dezembro do mesmo ano, a instauração da CPI foi considerada uma vitória dos estudantes que ocuparam a Alesp exigindo a instauração de uma CPI.

Mesmo com direito à livre participação, os estudantes foram impedidos de acompanhar a sessão pública, dos 20 estudantes que estavam na Alesp, apenas 17 tiveram acesso pleno à sessão. A reportagem da UBES também foi impedida de ter acesso ao plenário antes do segundo ato de repressão dos policiais que levou a suspensão temporária da sessão a pedido dos parlamentares.

Estado de São Paulo
Escândalos de corrupção no Brasil
Corrupção no Brasil
Política do estado de São Paulo

Máfia da merenda


Larryleachia est un genre de plantes succulentes de la sous tribu des Stapeliinae, dans la famille des Apocynaceae.

Liste des espèces
Selon lIllustrated Handbook of Succulent Plants :
 Larryleachia cactiformis (Hooker) Plowes
 Larryleachia marlothii (N.E. Brown) Plowes
 Larryleachia perlata (Dinter) Plowes
 Larryleachia picta (N.E. Brown) Plowes
 Larryleachia sociarum (A.C.White & B.Sloane) Plowes
 Larryleachia tirasmontana (Plowes) Plowes

Taxonomie
Le genre a été décrit par Darrel C.H. Plowes et publié dans son Dictionnaire des Sciences Naturelles (Deuxième édition) 17 : 5. 1996.

Des études phylogénétiques ont montré que ce genre était monophylétique et très étroitement lié aux genres Richtersveldtia et Notechidnopsis. Une branche sœur de genres apparentés, dont Lavrania et Hoodia, est légèrement plus éloignée.

Références

Asclepiadoideae
Genre d'Apocynaceae (nom scientifique)

Larryleachia


El ermitaño barbigrís, ermitañito barbigris, ermitaño chico de pico corto, ermitaño rabicorto o ermitaño de barbilla gris (Phaethornis griseogularis) es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución
Se encuentra en Colombia, Ecuador, Perú, Venezuela, y - ligeramente - hasta el norte de Brasil.

Hábitat
Su hábitat natural son los bosques secos tropicales o subtropicales, bosques húmedos tropicales o subtropicales de montaña y los bosques antiguos muy degradados.

Referencias

griseogularis
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1851

Phaethornis griseogularis


Takanori Miyake (født 15. februar 1992) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Blaublitz Akita og Fujieda MYFC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takanori Miyake


Boudewijn Hendricksz foi um corsário holandês e depois almirante. Ele é mais famoso por seu papel na Batalha de San Juan (1625) durante a Guerra dos Oitenta Anos, na qual tentou, mas não conseguiu, capturar San Juan das forças espanholas. No mesmo ano, antes do ataque a San Juan, ele tentou recapturar a Bahia, Brasil, depois que os espanhóis venceram as forças holandesas na cidade.

Ele foi em um ponto também um dos burgueses de Edam.

Campanhas militares
Em 1625, a Companhia Holandesa das Índias Ocidentais ordenou que Hendrijks resgatasse a Bahia, que estava nas mãos dos holandeses, mas havia sido atacada pelos espanhóis. Recebeu 34 navios com boa artilharia e 6 500 homens, mas quando chegou ao Brasil os espanhóis já haviam expulsado os holandeses da cidade.

Vários dias após a rendição holandesa, uma frota de socorro de 33 navios sob o comando do almirante Boudewijn Hendricksz, secundado pelo vice-almirante Andries Veron, avançou sobre a baía dividida em duas colunas. Toledo, que foi avisado sobre sua chegada, dispôs 6 galeões para atraí-los para um fogo cruzado assassino. No entanto, vendo a grande frota hispano-portuguesa ancorada no interior, Hendricksz decidiu retirar-se para o mar aberto. Navios de guerra espanhóis tentaram persegui-lo, mas um galeão encalhou e a perseguição foi abandonada. Hendricksz dividiu sua frota em três grupos. Um deles voltou para a Holanda com mantimentos e munições para a guarnição de Salvador; os outros dois atacaram respectivamente a cidade colonial espanhola do Caribe de San Juan de Puerto Rico e o posto comercial português africano do Castelo de Elmina, mas ambos foram derrotados decisivamente.

A frota holandesa partiu então para a Paraíba, onde foi dividida em duas. Metade dos navios, comandados por Veront, partiu para a África. Os outros 17 navios foram comandados pelo próprio Hendrijks e foram para Porto Rico com a intenção de capturá-lo.

Em 24 de setembro de 1625, Hendrijks chegou à costa de San Juan com 17 navios e 2 000 homens e enviou uma mensagem ao governador de Porto Rico, Juan de Haro, ordenando que ele entregasse a ilha. De Haros recusou; ele era um militar experiente e esperava um ataque na seção conhecida como Boqueron. Ele, portanto, tinha essa área fortificada. No entanto, os holandeses tomaram outra rota e desembarcaram em La Puntilla.

De Haro percebeu que uma invasão era inevitável e ordenou que o capitão Juan de Amézqueta, mais 300 homens estacionados no "Castelo San Felipe del Morro" (também conhecido como "El Morro") e a cidade de San Juan fossem evacuados. Ele também fez com que o ex-governador Juan de Vargas organizasse uma resistência armada no interior da ilha. Em 25 de setembro, Hendrijks atacou San Juan, cercando o Castelo El Morro e La Fortaleza (Mansão do Governador). Invadiu a capital e instalou sua sede em La Fortaleza. Os holandeses foram contra-atacados pelo capitão Juan de Amézqueta e 50 membros da milícia civil em terra e pelos canhões das tropas espanholas no Castelo de El Morro. A batalha terrestre deixou 60 soldados holandeses mortos e Hendrijks com uma espada ferida no pescoço que recebeu das mãos de Amézqueta, que é considerado um dos melhores espadachins da ilha.

Os navios holandeses no mar foram abordados pelos porto-riquenhos que derrotaram os holandeses na batalha terrestre. Após uma longa batalha, os soldados espanhóis e voluntários da milícia da cidade conseguiram defender a cidade do ataque e salvar a ilha de uma invasão. Em 21 de outubro, Enrico incendiou La Fortaleza e a cidade. Os capitães Amézqueta e Andrés Botello decidiram acabar com a destruição e lideraram 200 homens em um ataque contra a frente e a retaguarda do inimigo. Eles expulsaram Hendrijks e seus homens de suas trincheiras para o oceano na pressa de alcançar seus navios.

Hendrijks, em sua retirada, deixaria para trás um de seus maiores navios encalhados e mais de 400 de seus homens mortos.  Ele então tentou invadir a ilha atacando a cidade de Aguada. Ele foi novamente derrotado pela milícia local e abandonou a ideia de invadir Porto Rico.

O corsário seguiu então para Santo Domingo, onde atacou outro forte, e depois partiu para Margarita. Em 22 de fevereiro chegou a Pampatar, que tomou facilmente, e desembarcou em uma aldeia agora chamada Porlamar. Mas esses sucessos limitados não compensaram o esforço feito no equipamento de sua frota.

Ele então decidiu ir para Havana, cujas defesas estudou por algum tempo, até que finalmente decidiu que era uma loucura tentar tomá-la. Ele então viajou para Matanzas e desembarcou em Cabañas, onde abasteceu. Lá ele adoeceu e morreu em 2 de julho de 1626. Sua frota retornou à Holanda, e apenas 700 dos 1 500 homens que atacaram Porto Rico voltaram vivos.

Referências

Mortos em 1626
Almirantes dos Países Baixos

Boudewijn Hendricksz


Clarion Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Clarion Township (Illinois)
 Clarion Township (Pennsylvania)

Clarion Township


Jeffrey I. Gordon () este un biolog, profesor și director al Center for Genome Sciences and Systems Biology de la Washington University in St. Louis. Este cunoscut la nivel internațional pentru cercetările sale asupra dezvoltării gastro–intestinale și a modului în care comunitățile microbiene intestinale afectează funcția intestinală normală, modelează diverse aspecte ale fiziologiei umane, inclusiv starea noastră nutrițională și afectează predispoziția la boli. Este membru al National Academy of Sciences, American Academy of Arts and Sciences și a Institute of Medicine of the National Academies.

Distincții
 1973 M.D. with honors; Alpha Omega Alpha; Upjohn Achievement Award
 1989 Membership, Association of American Physicians
 1990 American Federation Clinical Research Young Investigator Award
 1990 NIDDK Young Scientist Award
 1992 American Gastroenterology Association Distinguished Achievement Award
 1992 Fellow, American Association for the Advancement of Science
 1991–1994 Distinguished Service Teaching Awards, Wash. Univ, School of Medicine
 1994 Marion Merrell Dow Distinguished Prize in Gastrointestinal Physiology
 1998 Wellcome Visiting Professor in the Basic Medical Sciences
 2001 Fellow, American Academy of Microbiology
 2001 Elected, National Academy of Sciences
 2002 Dr. Robert J. Glaser Distinguished University Professorship
 2003 Janssen Sustained Achievement Award in Digestive Sciences
 2003 Senior Scholar Award in Global Infectious Diseases, The Ellison Medical Foundation
 2004 Member, American Academy of Arts & Sciences
 2005 ASM Lecturer, American Society of Microbiology
 2008 Elected, Institute of Medicine, National Institute of Sciences
 2013 Selman A. Waksman Award in Microbiology
 2013 Robert Koch Prize
 2014 Passano Award
 2014 Elected, American Philosophical Society
 2014 Dickson Prize
 2014 Howard Taylor Ricketts Award
 2015 King Faisal International Prize in Medicine
 2015 Keio Medical Science Prize
 2016 Steven C. Beering Award, Indiana University
 2017 Jacobaeus Prize, Novo Nordisk Foundation
 2017 Massry Prize
 2017 Louisa Gross Horwitz Prize
 2018 Copley Medal
 2018 BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award in Biology and Biomedicine

Note

Legături externe
 The Gordon Lab website

Nașteri în 1947
Absolvenți ai Oberlin College
Laureați ai Medaliei Copley
Membri ai Academiei Naționale de Științe a Statelor Unite
Biologi din secolul al XX-lea
Biologi din secolul al XXI-lea
Oameni în viață
Biologi americani

Jeffrey I. Gordon


إبراهيم الإبراهيم سياسي واقتصادي قطري يشغل منصب المستشار الاقتصادي لأمير قطر واحد المسؤولين الاقتصاديين عن مشروع الوحدة النقدية الخليجية، أمين عام الأمانة العامة للتخطيط التنموي سابقاً.
، وكذلك شغل سابقا منصب أمين عام الأمانة العامة للتخطيط التنموي في قطر.

وكان قد اختير ليشغل منصب الأمين العام للأمانة العامة للتخطيط التنموي عام 2006. تولى الدكتور إبراهيم الإبراهيم قيادة مشروع رؤية قطر الوطنية 2030 ويقود جهود وضع الإستراتيجية الوطنية الأولى لدولة قطر للمساعدة في تحديد وسائل تحديد وسائل تحقيق الرؤية. للدكتور إبراهيم خبرات احترافية متميزة في مجال صناعة النفط والغاز، ويشغل منصب نائب رئيس مجلس إدارة شركة رأس غاز المحدودة ورئيس لجنة التسويق فيها. وهو عضو مجلس إدارة شركة قطر للبترول وشركة قطر للغاز وشركة صناعات قطر ونائب رئيس مجلس إدارة شركة إدارة شركة قطر للبترول الدولية والمصرف الصناعي.

عمل الدكتور الإبراهيم أستاذا مشاركا في الأعمال الاقتصاد والطرق الكمية في جامعة هاواي، هونولولو، بالولايات المتحدة الأمريكية من عام 1970 حتى عام 1978. ثم مديراً للإدارة الاقتصادية في منطقة الأقطار العربية المصدرة للنفط (أوابك) التي مقرها الكويت، من عام 2979 حتى 1986 وشغل منصب كبير الباحثين في معهد أوكسفورد لدراسات الطاقة في أوكسفود بإنكلترا، من عام 1986 حتى 1988. حصل على درجة الدكتوراه في إدارة الأعمال من جامعة نيويورك عام 1969 ونشرت بحوثة العلمية على نطاق دولي في مجالات التنبؤات الاقتصادية واقتصاد الأعمال واقتصاديات الطاقة وغيرها.

المصادر

انظر أيضاً

وصلات خارجية
 الإبراهيم في أحد الاجتماعات

اقتصاديون قطريون

إبراهيم الإبراهيم


Mercedes-Benz 170 S este o mașină de lux, produsă de Mercedes-Benz din 1949 până în 1955, cu diferite variațiuni ale modelului, cu motoare pe benzină sau diesel. Inițial, motorul acesteia era o variantă extinsă, de 1.8 L, a M136 1.7 L cu 4 cilindri în serie (folosit pentru producția modelului 170 V, un automobil de dimensiuni ceva mai reduse). Acesta a fost primul model produs de Mercedes al cărui nume a primit litera S (de la Sonder modell, echivalentul Super model din engleză), fapt care denotă un nivel superior al confortului și al calității. În consecință, segmentul de piață vizat era acela al antreprenorilor de succes și al directorilor de companii.

Seria 170 S a fost lansată în mai 1949 și, inițial, avea aceeași serie de șasiu cu cea a lui W136 170V, cele două modele fiind foarte asemănătoare. Chiar și așa, sub numeroase aspecte, acesta era văzut ca o variantă dezvoltată a lui Mercedes-Benz 230 , modelul cu 6 cilindri, produs de companie, într-un număr restrâns, între anii 1938 și 1943.

Primul upgrade al seriei 170 S s-a produs în 1952, fapt care face diferența față de seria 170 V să fie și mai evidentă, întrucât seria primește propriul ei șasiu: W191. Introducerea în anul anterior a unui nou model din seria Mercedes-Benz W187, un automobil de lux, cunoscut ca 220 care dispunea de un nou tip de motor M180, cu capacitate de 2.2 litri și 6 cilindri, poziționat între 170 S și reprezentativul Mercedes-Benz W186  Adenauer, cu motor de 3.0 litri a redus  nișa de lux pentru modelul 170S cu motor cu 4 cilindri.

Odată cu lansarea, în 1952, a noului Mercedes-Benz W120/W121 "Ponton", cu motor de 1.8 litri, producția seriei 170 S este întreruptă, dar se lansează o versiune cu o caroserie de dimensiuni ceva mai reduse, cunsocută ca 170 S-V,  dotată cu varianta de motorizare de capacitate mare folosită pentru 170 V. Producția acesteia este întreruptă în 1955.

Modele

170 S (1949–1952)
Mercedes-Benz 170 S, care a fost lansat în luna mai a anului 1949, era, față de 170 V, cu  mai lungă, cu  mai lată și cu mult mai stabilă. Motorul M136 cu 4 cilindri pe benzină, care fusese creat în anul 1967, pentru seria 170 V, este îmbunătățit până la 1767 cc, ajungând să dezvolte maxim 52 cp (38kW), față de cei 38 cp (28 kW). Performanțele au suferit și ele îmbunătățiri considerabile, ajungându-se la o viteză maximă de 122 km/h (76 mph). Noua serie avea aceeași transmisie folosită pentru seria 170 V: o transmisie cu toate cele 4 pinioane de viteză sincronizate.

Roțile din față erau atașate prin folosirea unor resorturi elicoidale, a unor punți duble și a unei bare stabilizatoare, spre deosebire de sistemul curbat cu resorturi simple, folosit pentru modelul 170 V.

De la război, singura versiune de Mercedes-Benz 170 V accesibilă publicului larg a devenit cea cu caroserie sedan, cu 4 uși. Odată cu lansarea lui 170 S, producătorul revine la câteva caroserii din gama largă oferită de 170 V, înainte de război. La acestea se adaugă un "Cabriolet A" cu 2 locuri și un "Cabriolet B" cu 4 locuri.

Cu toate că modelul 170 S a fost promovat ca un automobil destinat directorilor de companii, porecla de "Primul Mercedes-Benz S-Class", care i-a fost atribuită la mai bine de 20 de ani, după lansarea lui W 116, nu este o poreclă care ar fi fost folosită sau recunoscută în anii 1950.

La un an de la lansarea lui 170 S, motorul acestuia, M136, a fost atribuit și lui 170. Chiar și așa, atât raportul de compresie, cât și carburatorul folosit, erau diferite, astfel că diferența de putere de care se bucura 170 S era ușor redusă – de la o diferență de 14 PS, la una de 7 PS – dar nu eliminată complet.

170 Sb / 170 DS (1952–1953)
În ianuarie 1952, Mercedes-Benz 170 Sb înlocuiește vechiul model 170 S. Din acel moment seria primește un cod propriu, fiind cunoscută ca "Mercedes-Benz W191". Ambele versiuni de Cabriolet fuseseră retrase în noiembrie 1951, iar doritorii trebuiau să se orienteze spre versiunea Cabriolet din gama Mercedes-Benz W187 cu 6 cilindri -  modelul 220. În consecință, noul 170 Sb era disponibil doar în varianta cu 4 uși și caroserie tip sedan/limuzină. Upgrade-ul din 1952 aduce și alte schimbări, printre care se numără înlocuirea vechiului schimbător montat pe pardoseala mașinii, cu unul nou, pe coloană, care era foarte la modă în vremea respectivă. Acum, în bord se regăsea și un buton pentru pornire, iar sistemul de încălzire fusese îmbunătățit. Sub capotă, arborele cu came era antrenat de un lanț, față de modelele vechi, acționate de roți dințate.

Tot în ianuarie 1952, a fost lansată și o versiune diesel a lui 170 S, vândută ca Mercedes-Benz 170 DS, sub egida "W191", la fel ca sora ei cu motorizare pe benzină. Motorul acesteia era același cu cel al seriei 170 V, OM 636 – un motor diesel, ce dezvolta 40 cp (29 kW), viteza maximă atinsă fiind de 105 km/h (65mph). În 1952, mașinile cu motoare diesel pentru pasageri erau încă o noutate, chiar și pentru Germania. Motorul butucănos și performanța redusă a mașinilor diesel erau în contradicție cu imaginea pieței vremii. Dar, fără îndoială, atât directorii conștiincioși ai companiei, cât și proprietarii firmelor de taximetre de lux, au apreciat reducerea consumului cu 25%, și folosirea unui carburant care era deja comercializat la un preț relativ convenabil în Germania.

170 S-V / 170 S-D (1953–1955)
Odată cu lansarea noului Mercedes-Benz 180 "Ponton", cu motor de 1.8 litri, în 1953, gama 170 S părea, dintr-odată, una învechită. În septembrie 1953, seria 170 V este scoasă din producție, iar în luna iulie a aceluiași an producătorul înlocuiește gama 170 S cu 170 S-V. Automobilul astfel obținut combina caroseria de dimensiuni ceva mai mari a lui 170 S cu motorul mai puțin puternic, de 45 cp, care fusese folosit anterior pentru 170 V. Performanța mașinii era una redusă, dar și prețul era pe măsură, mai ales că agenții de vânzări deschideau orizonturile cumpărătorilor spre noul 180. Versiunea diesel a lui 170 S se afla în continuare pe piață, redenumită ca 170 S-D. Se renunță la nomenclatura internă, de "W191", specifică modelului 170 S, acesta din urmă fiind cunoscut, din nou, ca "W136" – nume sub care fusese vândut până în 1951. În septembrie 1955 Mercedes-Benz 170 S-V este scos din producție. Nu a existat niciun înlocuitor direct al acestuia. În acea perioadă, se simte o puternică revenire din punct de vedere economic, iar producătorul spera să poată convinge directorii de mari companii să cumpere un automobil cu motor cu 6 cilindri, marca Mercedes-Benz. În versiunea sa finală, mai bine de 80% din automobilele vândute au fost diesel , ceea ce indică faptul că grupul de cumpărători principali ai gamei 170 S a devenit cel al proprietarilor de firme de taximetre, în vreme ce, inițial, acesta fusese format din manageri.

Galerie

Note

Referințe

Legături externe

 Mercedes Benz 170220 Club Website
 Mercedes Benz 170220 Club Forum

W191

Mercedes-Benz W191


Tutumlu fenotip hipotezi veya kısaca tutumlu fenotip (thrifty phenotype) Hales ve Barker tarafından 1992'de ortaya konulmuş bir hipotezdir. Hipotez ile öne sürülen fikir, bireyin çok erken dönemlerde karşılaştığı ağır çevresel etkenlerin, özellikle de yetersiz beslenmenin, onun ileride tip II diyabet geliştirme riskini etkileyebileceğiydi. Hipotezin doğuşuna sebep olan en önemli etkenlerden birisi David Barker'ın önderliğinde Southampton'da, MRC Çevresel Epidemiyoloji Ünitesi'nde (MRC Environmental Epidemiology Unit) gerçekleştirilen çalışmadır. Bu çalışmada kronik hastalıkların sosyoekonomik ve coğrafî yayılımları incelenmişti. Ortaya çıkan bazı beklenmeyen sonuçlar erken dönemlere dair bulgularla ileri dönemlerde hastalıkların gelişmesine dair bulguların karşılaştırılması ve bu tip faktörler arasında bir ilişki aranmasına yol açtı. Sonuç olarak Barker Hales ile birlikte tip II diyabet ile düşük doğum ağırlığı arasında bir ilişkiyi savunan bir tez yayımladı.

Tutumlu fenotip ile kast edilen ağır şartlarda bireyin yaşayabilmesini sağlamak için fenotipte oluşmuş değişiklikler sonucu oluşan fenotiptir; sebebi rahim ortamındaki değişikliklerdir. Buna göre tutumlu fenotipe sahip bireyler "daha küçük bir bedene, daha yavaş bir metabolik hıza ve düşük bir davranışsal etkinlik seviyesine sahiptirler... kronik olarak gıda azlığı çeken bir çevreye adaptasyonlar"(Bateson & Martin, 1999). Hipotezden çıkarılan sonuç ise, tutumlu fenotipe sahip kişilerin eğer ağır şartlara sahip bir çevre yerine, örneğin bol gıda kaynaklarına sahip bir çevreye doğmaları ve bu çevrede yaşamaları durumunda tutumlu fenotiplerinin sağladığı evrimsel adaptasyonun bir dezavantaj sağlayacağı ve çeşitli hastalıklara, örneğin tip II diyabete, daha yatkın olacakları yönündedir.

Bugün her ne kadar genelgeçer kabul edilmese de tutumlu fenotip hipotezi birçok bilimsel otorite tarafından kabul edilmektedir ve hipotezi konu alan çalışmalar devam etmektedir.

Kaynakça
 Hales CN, Barker DJ. Type 2 (non-insulin-dependent) diabetes mellitus: the thrifty phenotype hypothesis. Diabetologia 1992; 35: 595–601 ISI Medline
 Bateson, P., & Martin, P. (1999). Design for a life: How behaviour develops. London: Jonathan Cape. ISBN 0-224-05064-8, pp. 110–111

Ayrıca bakınız
 Tutumlu genotip hipotezi

Obezite
Diyabet

Tutumlu fenotip hipotezi


Chursdorf ist ein Ortsteil von Seelingstädt im Landkreis Greiz in Thüringen mit 350 Einwohnern.

Lage
Chursdorf liegt im Osten des Landkreises Greiz, östlich von Seelingstädt an der Bundesstraße 175 in einem Ackerbaugebiet, das südlich von einem Wald begrenzt ist.

Geschichte
1378 war die urkundliche Ersterwähnung von Chursdorf.

Mönche des Klosters Mildenfurth bereiteten die Besiedlung des Gebietes vor. Deshalb konnte man mit den übergebenen Rechten bereits 1430 die Christuskirche bauen. Die Rechtszugehörigkeit änderte sich oft, sogar die Stadt Werdau übte zeitweise diese Rechte aus. Auch die Fronbauern wurden zeitig erlöst. Im Ort gab es die notwendigen Handwerker, um die Landarbeit zu unterstützen.
Die Eisenbahn erschloss den Ort 1876 mit der Strecke Werdau–Weida. Der im Ort gelegene Haltepunkt wurde kurz nach der Eingemeindung nach Seelingstädt am 1. April 1939 in Seelingstädt (b Werdau) Hp umbenannt. Am 24. Mai 1998 wurde der Haltepunkt aufgelassen und die Strecke ein Jahr später stillgelegt.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Seelingstädt
Ersterwähnung 1378

Chursdorf (Seelingstädt)


Château de Dachstein peut désigner deux édifices classés monuments historiques :
 le Vieux Château, ancien château des évêques de Strasbourg, dit château de Turckheim ;
 le château Hervé, connu aussi comme château Bourcart et « La Magnanerie ».

Château de Dachstein


El castillo y arboreto de Balaine () es un arboreto histórico y jardín botánico de 30 hectáreas de extensión, de administración privada en Villeneuve-sur-Allier, Francia. El dominio incluye, además del castillo y la antigua biblioteca, el arboreto con sus fábricas (quiosco, mirador, puente japonés, capilla), el invernadero y la edificación del museo.

Este jardín botánico está catalogado "Collection National" de Francia por el Conservatorio de colecciones vegetales especializadas gracias a su colección de especies de Nyssa.

Se encuentra abierto a diario durante los meses cálidos. Se cobra una tarifa de entrada.

El castillo  fue objeto de una clasificación al título de los monumentos históricos en 1993.

Historia

El arboreto fue creado en 1804 por Aglaia Adanson, hija del naturalista Michel Adanson, como un parque de estilo Inglés circundando la mansión que heredó de su padre.

Aglia era una apasionada de la botánica. En 1827 estaba entre los fundadores de la «Société d'horticulture de Paris» (la futura SNHF).

Conservó la parte más rica de la propiedad heredada de su padre, en donde formó un arboreto con especies exóticas, siguiendo el ejemplo de Joséphine de Beauharnais en el Château de Malmaison en Rueil.

La familia ha continuado siendo la propietaria del parque desde su creación, y está descrito como el parque botánico privado más antiguo en Francia. Fue clasificado como monumento histórico de Francia en 1993.

Colecciones
El arboreto contiene actualmente unos 2500 taxones plantados a lo largo de 200 años, incluyendo Acer palmatum, cipreses, Fagus, Carya, Liquidambar, tulíperos, Quercus y Sassafras, además de azalea, camellia, davidia, magnolia, rhododendron, viburnum, hydrangea, una buena colección de Cornus, y rosas antiguas.

El parque alberga todas las especies del género Nyssa por lo que ostenta la etiqueta de « Collection Nationale » concedida por el CCVS (Conservatoire des collections végétales spécialisées).

Entre los clasificados como "árboles notables de Francia" se encuentra una sequoia gigante (Sequoiadendron giganteum) de 36 metros de altura plantada en 1856, una Sequoia sempervirens, un ciprés calvo de 45 metros de altura procedente de Louisiana plantado en 1822 y un tulipero (Nyssa sylvatica) de 30 metros de altura.

Referencias

Enlaces externos
 Arboretum de Balaine
 Parcs et Jardins de France (Francés)

Balaine
Balaine
Balaine
Monumentos históricos de la región de Auvernia-Ródano-Alpes
Jardines botánicos de Auvernia
Jardines botánicos privados de Francia
Colección nacional de Francia
Balaine
Balaine
Rosaledas de Francia
Francia en 1804
Allier

Castillo y arboreto de Balaine


La  du Trofeo Calvià a lieu le , sur un parcours de 154,7 kilomètres tracé dans les Îles Baléares en Espagne, entre Peguera (Calvià) et Palma Nova. La course est la première manche du Challenge de Majorque 2022 et fait partie du calendrier UCI Europe Tour 2022 en catégorie 1.1.

Équipes participantes
25 équipes participent à la course - 10 WorldTeams, 9 ProTeams et 6 équipes continentales :

Classement final

Classement UCI
La course attribue des points aux coureurs pour le Classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Notes et références

Liens externes

Challenge de Majorque 2022

Trofeo Calvià 2022


يويتشي وادا (، ويقرأ وادا يويتشي)، و. (ولد في 28 مايو 1959) هو الرئيس الحالي والرئيس التنفيذي لشركة سكوير إنيكس. وكان سابقا رئيسا لسكوير حتى عام 2003 عندما اندمجت مع شركة إنيكس.وهو أيضا الرئيس الحالي والرئيس التنفيذي لشركة تايتو ، ومؤخرا سكوير إينكس شرت شركة إيدوس إنترأكتف.

مراجع

موظفو تايتو
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سكوير إنكس
أشخاص من ناغويا
أصحاب أعمال من طوكيو
خريجو جامعة طوكيو
رؤساء تنفيذيون يابانيون
رؤساء شركات
رؤساء مجلس إدارة يابانيون من مؤسسات تجارية
سكوير (شركة)
شركة تايتو
مواليد 1959
مواليد في ناغويا
يابانيون

يويتشي وادا


Alise Rose Willoughby (nascida como Alise Rose Post, St. Cloud, 17 de janeiro de 1991) é uma desportista estado-unidense que compete no ciclismo na modalidade de BMX. Está casada com o ciclista australiano Sam Willoughby.

Participou em dois Jogos Olímpicos de Verão, nos anos 2012 e 2016, obtendo uma medalha de prata em Rio de Janeiro 2016, na corrida feminina.

Ganhou sete medalhas no Campeonato Mundial de Ciclismo BMX entre os anos 2010 e 2019.

Palmarés internacional

Referências

Ciclistas de BMX dos Estados Unidos
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões mundiais de ciclismo BMX
Medalhistas olímpicos de prata
Medalhistas olímpicos de prata de ciclismo

Ciclistas dos Estados Unidos
Ciclistas olímpicos dos Estados Unidos
Ciclistas nos Jogos Pan-Americanos de 2015
Ciclistas de BMX
Naturais de St. Cloud (Minnesota)

Alise Willoughby


Un total de 116 equipos participaron en la fase de Clasificación para la Copa Mundial de Fútbol de 1990. Compitieron por una de las veinticuatro plazas en el torneo final. , en calidad de anfitriona, y , como los campeones defensores, clasificaron automáticamente, dejando veintidós plazas disponibles.

Las veinticuatro plazas para el Mundial de 1990 fueron distribuidas de la siguiente manera:

 Europa (UEFA): catorce plazas, una de ellas fue automáticamente para Italia, mientras que las otras trece fueron disputadas por 32 países.
 Sudamérica (CONMEBOL): tres plazas y media, una de ellas fue automáticaente para Argentina, mientras que las otras dos y media fueron disputadas por nueve equipos. El ganador de la media plaza tenía que jugar un partido de eliminación intercontinental contra un equipo de la OFC.
 América del Norte y Central y el Caribe (CONCACAF): dos plazas, disputadas por dieciséis equipos.
 África (CAF): dos plazas, disputadas por 26 equipos.
 Asia (AFC): dos plazas, disputadas por 26 equipos.
 Oceanía (OFC): media plaza, disputada por cinco equipos. El ganador de la media plaza tenía que jugar un partido de eliminación intercontinental contra un equipo de la CONMEBOL.

Un total de 105 equipos jugaron por lo menos un partido clasificatorio. Se jugaron un total de 314 partidos clasificatorios y se anotaron 735 goles (un promedio de 2,34 por partido).

Zonas continentales

Europa (UEFA)

Grupo 1 -  clasificó.
Grupo 2 -  e  clasificaron.
Grupo 3 -  y  clasificaron.
Grupo 4 -  y  clasificaron.
Grupo 5 -  y  clasificaron.
Grupo 6 -  y  clasificaron.
Grupo 7 -  y  clasificaron.

Sudamérica (CONMEBOL)

Grupo 1 -  clasificó.
Grupo 2 -  avanzó a la Repesca Intercontinental.
Grupo 3 -  clasificó.

América del Norte, Central y el Caribe (CONCACAF)

 y  clasificaron.

África (CAF)

 y  clasificaron.

Asia (AFC)

 y    clasificaron.

Oceanía (OFC)

 avanzó a la Repesca Intercontinental.

Repesca intercontinental
Hubo una repesca para determinar quién se llevaría la última plaza en la Copa Mundial de Fútbol de 1990. Esta repesca fue disputada por el ganador de la clasificación de la OFC (Israel) y el ganador de uno de los grupos de la clasificación de la CONMEBOL con el peor récord (Colombia).
{{Partidos
|deporte=fútbol
|fecha = 15 de octubre de 1989
|local = Colombia
|paíslocal = Colombia
|resultado = 1:0 (0:0)
|visita = Israel
|paísvisita = Israel
|goleslocal = Usuriaga
|golesvisita =
|ciudad = Barranquilla, Colombia
|estadio = Estadio Metropolitano
|asistencia= 65,000
|refe = Michel Vautrot (Francia)
}}Colombia''' clasificó tras ganar el agregado 1-0.

Equipos clasificados

Notas
 El 12 de agosto de 1989, Samuel Okwaraji colapsó y murió en la cancha mientras jugaba para  en un partido de clasificación contra , diez minutos antes del final.
 Uno de los incidentes más extraños en la historia de la Clasificación para la Copa Mundial de Fútbol, ocurrió el 3 de septiembre de 1989, durante el partido de clasificación de la CONMEBOL entre  y  en Río de Janeiro. Brasil podía clasificarse con tan solo un empate, mientras que Chile necesitaba una victoria para poder mantener viva cualquier esperanza de clasificación, pero estaba perdiendo 0-1 contra Brasil. Aproximadamente 20 minutos después de comenzada la segunda mitad, el portero chileno Roberto Rojas cayó sobre el césped con lo que parecía, era una lesión en su frente. Un fuego artificial, lanzado desde las graderías por una hincha brasilera llamada Rosenery Mello, se encontraba ardiendo a un par de metros de él. Luego de que llevasen a Rojas fuera del campo, los jugadores chilenos se rehusaron a retornar, alegando que las condiciones no eran seguras, y el partido fue suspendido. 7 días después, el 10 de septiembre de 1989, luego de estudiar el vídeo del partido y concluir de que el fuego artificial nunca había hecho ningún contacto con Rojas, la FIFA otorgó la victoria a Brasil por 2-0, eliminando a Chile de la Copa Mundial de Fútbol de 1990. Como castigo, Chile fue suspendido del proceso clasificatorio a la Copa Mundial de Fútbol de 1994, y Roberto Rojas fue suspendido de por vida (suspensión levantada en 2001), debido a que éste protagonizó el escándalo cuando se infligió un corte en el rostro para simular un ataque de los hinchas brasileños, pero falseando con respecto al incidente. Cabe destacar que esta fue la única vez en la historia, durante procesos de Clasificación. El incidente es conocido como el Maracanazo de la selección chilena.
 El segundo partido de la ronda final de la CAF entre  y  en El Cairo fue seguido de hechos violentos. El partido fue ganado por Egipto 1-0, enviándolos a la Copa Mundial de Fútbol en lugar de su oponente. Luego del pitido final, los jugadores y oficiales argelinos atacan en grupo al árbitro y lanzaron macetas al público. En la conferencia de prensa luego del partido, el doctor del equipo egipcio perdió la vista en un ojo luego de que un jugador argelino lanzara una botella rota hacia él. Se pensó que el culpable de esto era el delantero estrella Lakhdar Belloumi, quien fue sentenciado a prisión por esta ofensa, pero negó haber cometido ningún acto de agresión y una orden de arresto internacional de veinte años fue eventualmente levantada en 2009. Sus compañeros habían testificado anteriormente que el culpable del incidente fue el portero suplente Kamel Kadri.
 En el último partido de la clasificación de la CONCACAF el 19 de noviembre de 1989 jugaban  contra  en Puerto España ambos se jugaban el último boleto para representar a la CONCACAF junto con  en el Mundial. Estados Unidos estaban terceros necesitaba una victoria, mientras que Trinidad y Tobago que estaban de segundos también necesitaba una victoria o un empate ya que los clasificaba por primera vez en su historia, ambos tenían 9 puntos los guerreros Soca estaban por diferencia de gol más 3, en el partido Paul Caligiuri de Estados Unidos marcaría el único gol del partido dándole a los norteamericanos la clasificación a la Copa Mundial de Fútbol después de 40 años de ausencia, el gol de Caligiuri fue bautizado como El disparo que se oyó en todo el mundo, los yanquis subieron al segundo lugar con 11 puntos los mismos que tiene Costa Rica que ganó la pentagonal final.
 no participó en la clasificación  de la CONCACAF debido a una alineación indebida en la ronda de clasificación para la Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 1989, en donde 4 jugadores sobrepasaban la edad permitida, en un principio la sanción iba a ser solo para la selección Sub-20, pero la intransigencia y desacatos de los directivos mexicanos contra FIFA influyeron para que la sanción se hiciera extensiva a todos los representativos nacionales por 2 años, este incidente es conocido como Los cachirules.

Enlaces externos
 Preliminares a la Copa Mundial de Fútbol de 1990 en FIFA.com
 RSSSF - Clasificación para la Copa Mundial de Fútbol de 1990


Les Championnats du monde juniors de ski alpin 1991 sont la dixième édition des Championnats du monde juniors de ski alpin. Ils se déroulent du  au  dans les stations norvégiennes de Geilo et Hemsedal. L'édition comporte dix épreuves : descente, super G, slalom géant, slalom et combiné dans les catégories féminine et masculine. Les combinés ne sont pas des courses supplémentaires mais la combinaison des résultats des descentes, slaloms géants et slaloms. Avec sept médailles dont trois titres (et un triplé dans la descente masculine), l'Italie est la nation avec le meilleur bilan, devant la Yougoslavie et la Suisse.

Tableau des médailles

Podiums

Hommes

Femmes

Notes et références

Notes

Références

1991
Ski alpin juniors
Alpin Monde juniors
Ski 1991
Sport en avril 1991
1991 en Norvège


فيلوبيلاي برابهاكاران زعيم نمور التاميل في سريلانكا. قتل في هجوم الجيش السريلانكي القاضي في أيار 2009، والذي أنهى تمرداً استمر منذ عام 1983. قاتلت حركة نمور التاميل ضد حكومة العاصمة كولومبو بهدف الاستقلال الذاتي في إيلام التاميلية وهي المناطق التي تقطنها عرقية التاميل شمالي وشرقي الجزيرة التي تحكمها غالبية من عرقية السنهاليين.

البداية
مولود في 26 نوفمبر 1954 وينتمي لعائلة متوسطة من منطقة جفنا شمال الجزيرة وله من الأخوة أربعة هو أصغرهم، أنشأ حركة نمور التاميل الجدد عام 1972 منذ أن كان في الـثامنة عشر من عمره بهدف مقاومة ما يسميه التمييز والاضطهاد الذي تمارسه الأغلبية السنهالية الحاكمة ضد الأقلية التاميلية. وفي مايو من عام 1976 سمّى حركته جبهة تحرير نمور تاميل-إيلام التي جعل شعاراً لها نمراً مزمجرا، هدفه من ذلك إقامة دولة مستقلة للتاميل شمال غرب الجزيرة ذي الغالبية التاميلية. وفي عام 1975 قامت حركته بأول عمليه لها وهي اغتيال رئيس بلدية جافنا.

الحركة
اشتهرت الحركة بالقيام بالكثير من عمليات الاغتيال ومنها رئيس الوزراء الهندي راجيف غاندي عام 1991 الرئيس السيرلانكي راناسينغ بريماداسا في 1993 ووزير الشؤون الخارجية لاكشمان كاديغامار في 2005. ممّا دفع الولايات المتحدة في 2001 إلى إدراج حركته ضمن المنظمات الإرهابية.

صفاته
يوصوف بأنه قاتل متوحش وذي قسوة كبيرة. كما أنه كان المشرف على اختيار وتدريب فرقة النمر السود المؤسسة من اجل العمليات الانتحارية ويصفه اتباعه بانه اله الشمس.يُعرف بمهاراته القتالية المخيفة التي جمعت بين الإنجازات التكتيكية والضراوة التي لا تعرف الرحمة والتصميم.

تأثر برابهاكاران بالقوميين الهنود البارزين سوبهاش تشاندرا بوز وبهجت سنغ ، الذين حاربوا الإمبراطورية البريطانية. لم يطور برابهاكاران فلسفة منهجية أبدًا ، لكنه أعلن أن هدفه هو `` الاشتراكية الثورية وخلق مجتمع قائم على المساواة. يمكن اعتبار مقابلاته النادرة ، وخطبه السنوية في يوم أبطال التاميل إيلام وسياسات وإجراءات حركة نمور تحرير تاميل إيلام كمؤشرات على فلسفة برابهاكاران وأيديولوجيتها. لم يكن الدين عاملاً رئيسياً في فلسفته أو أيديولوجيته ؛ انبثقت أيديولوجية نمور التاميل من الفكر الماركسي اللينيني وكانت علمانية بشكل واضح. زعمت قيادتها معارضة الدين. وركزت بعقلية واحدة على تحقيق التاميل إيلام المستقل. فيما يلي جوانب مهمة في برابهاكاران الفلسفة والأيديولوجيا:

قومية التاميل السريلانكية
غالبًا ما يُنظر إلى برابهاكاران على أنه شهيد شعب التاميل السريلانكي. كان مصدر إلهامه وتوجيهه هو قومية التاميل السريلانكية ، وكان هدفه المثالي المعلن هو الاعتراف بـ تاميل إيلام باعتباره أمة وفقًا لميثاق الأمم المتحدة الذي يضمن حق الناس إلى الاستقلال السياسي. اقترحت حركة نمور تحرير تاميل إيلام أيضًا تشكيل سلطة حكم ذاتي مؤقتة أثناء مفاوضات السلام في عام 2003. وقد لاحظ السياسي والمقاتل التاميل السابق دارمالينغام سيثادثان أن تفاني برابهاكاران "لقضية تاميل إيلام كان لا يرقى إليه الشك ، كان الرجل الوحيد في سريلانكا الذي يمكنه أن يقرر ما إذا كان ينبغي أن تكون هناك حرب أم سلام ".

عسكرة نمور تحرير تاميل إيلام
صرح برابهاكاران صراحةً أن الكفاح المسلح هو السبيل الوحيد لمقاومة حرب غير متكافئة ، حيث يكون جانب واحد ، وهو جانب الحكومة السريلانكية ، مسلحًا والآخر غير مسلح نسبيًا. وقال إنه اختار الوسائل العسكرية فقط بعد ملاحظة أن الوسائل اللاعنفية كانت غير فعالة وقديمة ، خاصة بعد حادثة ثيلبان. تيليبان ، وهو ضابط برتبة كولونيل ، تبنى غاندي وسيلة للاحتجاج على عمليات القتل التي يرتكبها حزب العمال الكردستاني من خلال صيامه حتى الموت اعتبارًا من 15 سبتمبر 1987 ، والامتناع عن الطعام أو الماء حتى 26 سبتمبر ، عندما توفي أمام الآلاف من التاميل الذين جاءوا إلى هناك ليصوموا معه.

من الناحية التكتيكية ، أتقن برابهاكاران تجنمتنكر وقادر على التعامل مع الأسلحة والمتفجرات المتطورةيد واستخدام وحدات الانتحاري. لم يأخذ مقاتلوه أي سجناء في العادة وكانوا مشهورين بشن الهجمات التي أدت في كثير من الأحيان إلى مقتل كل جندي من جنود العدو. وصفه الانتربول بأنه كان "في حالة تأهب شديد ومعروف باستخدامه للتنكر وقادر على التعامل مع أسلحة ومتفجرات متطورة.." أطلق عليه خبراء عسكريون غربيون لقب "العبقري العسكري".

النهاية
في عام 2009 قامت الحكومة بشن هجوما كاسحا على معاقل الحركة في شمال البلاد واستطاعت الحاق هزائم متتالية بالحركة حتى أعلن في مايو 2009 عن مقتل فيلوبيلاي برابهاكاران أثناء محاولته الفرار من حصار عسكري واعلن الرئيس السيرلانكي نهاية الحرب وانتهاء التمرد.

الحياة الشخصية
تزوج برابهاكاران من ماتيفاثاني إرامبو في 1 أكتوبر 1984. قال المتحدث العسكري أوديا ناناياكارا في مايو / أيار 2009 إنه لا توجد معلومات حول مكان تواجد أفراد عائلة برابهاكاران المتبقين. وقال "لم نعثر على جثثهم وليس لدينا معلومات عنهم". يُعتقد أن الأسرة بأكملها قد تم القضاء عليها ؛ ورد أن جثث ماتيفاثاني ودوفاراجا وبالاشاندران تم العثور عليها في رقعة كثيفة على بعد حوالي 600 متر من حيث تم العثور على جثة برابهاكاران. ويُزعم الآن أن ابنه البالغ من العمر 12 عاماً قد أعدم.

تم العثور على والدا برابهاكاران ، ثيروفينكادام فيلوبيلاي و بارفاتي ، وكلاهما في السبعينيات من العمر ، في مخيم Menik Farm للنازحين بالقرب من بلدة فافونيا. قدم الجيش السريلانكي والحكومة تأكيدات علنية بأنهم لن يتم استجوابهم أو إيذائهم أو إساءة معاملتهم.وقد اقتيدوا إلى الحجز العسكري السريلانكي حتى وفاة فيلوبيلاي في يناير / كانون الثاني 2010. لدى برابهاكاران أخت ، فينوديني راجيندران.

اسماء اخرى
كان برابهاكاران قد بنى على مر السنين جبهة نمور تحرير تاميل إيلام إلى حركة قوية تدير دولة ظل واكتسب مكانة "ديسيا ثاليفار" (زعيم الأرض). أطلق عليه شيوخ التاميل لقب ثامبي ، أي الأخ الأصغر. وهو أيضًا اسم حيوانه الأليف منذ أن كان الأصغر في عائلته. كان يطلق عليه أيضًا آنا / أناي ، ويعني "الأخ الأكبر" من قبل طلابه الصغار وشعب إيلام التاميل الأصغر. يُطلق على برابهاكاران أيضًا لقب "كاريكالان" لشجاعته وإدارته (في إشارة إلى كاريكالا تشولا ، وهو ملك مشهور تشولا حكم في سنجام.) رفعه أتباعه إلى مرتبة إلهية باسم "سورياثيفان " (إله الشمس).

روابط خارجية

مراجع

إيلام التاميلية
تاميل
ثوريون
ثوريون سريلانكيون
مسيحيون سريلانكيون
مواليد 1954
مواليد في فالفتيثوري
نمور التاميل
وفيات 2009
وفيات بإطلاق النار في سريلانكا

فيلوبيلاي برابهاكاران


Redondo-Areños fue municipio en la provincia de Palencia, en la Comunidad Autónoma de Castilla y León, España hasta 1976, junto a los antiguos municipios de San Salvador de Cantamuda y Lores constituyó el municipio de La Pernía. Está a una distancia de 130 km de Palencia, la capital provincial.

División administrativa
Su término municipal comprendía las pedanías de:
 Areños
 Casavegas
 Los Llazos
 Tremaya
 Piedrasluengas
 San Juan de Redondo
 Santa María de Redondo

Localización
Situado más al norte de la provincia, a 130 km de Palencia.

Notas

Localidades de La Pernía
Partido judicial de Cervera de Pisuerga

Redondo-Areños


James Fitzmaurice-Kelly (født 20. juni 1858, død 30. november 1923 i London) var en engelsk litteraturhistoriker.

Kilder

Personer fra Glasgow
Litteraturhistorikere fra England
Faglitterære forfattere fra England
Engelsksprogede forfattere
Briter i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet

James Fitzmaurice-Kelly


Colletto Fava er en 1.600 m høj bakke nær landsbyen og ski-destinationen Artesina i kommunen Frabosa Sottana i den nordlige Piedmont-region i Italien.

Pink Rabbit

I 2005 opsatte medlemmer af en kunstgruppe kaldet Gelitin (inklusive M. Puletta, Corroni Fali, Razzoli Caputo og R. Calizone) fra Wien en enorm, pink kanin med indvoldene ude på toppen af bakkenn. Den er omkring 60 m lang og 6 meter høj. Gruppen regnede ikke blot med at folk ville se på kunstværket, men også at vandrere ville klatre op og slappe af på toppen. Værket har fået navnet Hase (tysk for "hare"), men kaldes ofte Pink Rabbit, og det åbnede i 2005. Man forventede at det ville eksistere frem til omkring 2025, men allerede i 2016 var det næsten helt nedbrudt.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel Gelitin-side om kaninen

Italiens geografi
Bakker

Colletto Fava


Bei der Badminton-Weltmeisterschaft 1979 des kleineren Badminton-Weltverbandes WBF Mitte Juni 1979 in Hangzhou wurden auch die Medaillengewinner im Herreneinzel ermittelt. Folgend die Resultate ab Achtelfinale.

Endrundenresultate

Weblinks
 http://newspapers.nl.sg/Digitised/Page/straitstimes19790622.1.32.aspx

1979
Weltmeisterschaft 1979
Weltmeisterschaft 1979

Badminton-Weltmeisterschaft 1979/Herreneinzel


Monica Wilson, nascida Hunter (Lovedale, 3 de janeiro de 1908 – Hogsback, 26 de outubro de 1982) foi uma antropóloga sul-africana, professora de antropologia social na Universidade da Cidade do Cabo.

Biografia
Monica Hunter nasceu de pais missionários em Lovedale no Cabo Oriental, província da África do Sul, falando a língua xossa desde a infância. Ela estudou história no Girton College, Cambridge, antes de obter um doutorado de antropologia em Cambridge no ano de 1934. Sua tese, cujo trabalho de campo foi realizado com os Pondo no Cabo Oriental entre 1931 e 1933, foi apresentada na monografia Reaction to Conquest.

Casando-se com Godfrey Wilson em 1935, o casal realizou trabalho de campo com os Nyakyusa, na Tanzânia, entre 1935 e 1938. Seu trabalho de campo foi patrocinado pelo International African Institute. Godfrey Wilson morreu em 1944. Monica ensinou na Universidade de Fort Hare de 1944 a 1946 e na Rhodes University de 1947 a 1951. Ela foi professora de antropologia social na Universidade da Cidade do Cabo de 1952 até sua aposentadoria em 1973.

Ela morreu em Hogsback, Eastern Cape, em sua casa, que agora é um centro de pesquisa da Universidade de Fort Hare.

Obras publicadas

  with Godfrey Wilson

 (ed. with Leonard Thompson)

Bibliografia

Ligações externas

 UCT Libraries Digital Collections – Coleção Monica e Godfrey Wilson (em inglês)

Professores da Universidade da Cidade do Cabo
Alunos do Girton College
Escritores da África do Sul
Mortos em 1982
Nascidos em 1908
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Monica Wilson


John Rolt ( - ) est un avocat, homme politique conservateur et juge anglais qui est procureur général sous Lord Derby.

Jeunesse
John est le deuxième fils de James Rolt, un marchand de Calcutta, et d'Anne Braine. Il est né à Calcutta et vient en Angleterre avec sa mère vers 1810. Il fait ses études dans des écoles privées dissidentes à Chipping Norton et Islington. Son père meurt en 1813 et sa mère l'année suivante. Vers Noël 1818, Rolt est apprenti dans une entreprise londonienne de draperies de laine. Bien que ses heures de travail soient longues, il réussit, en se levant tôt et en lisant tout en marchant, à s'instruire. À l'expiration de ses contrats en 1822-1823, il trouve un emploi dans un entrepôt de Manchester à Newgate Street, qu'il échange en 1827 contre un stage dans un bureau de surveillant à Doctors' Commons. Il est ensuite secrétaire dans une école pour orphelins et à l'école Mill Hill .

Carrières juridiques et politiques
Entre-temps, il poursuit ses études et entre en 1833 à l'Inner Temple, où il est admis au barreau le 9 juin 1837. Se cantonnant à la Cour de chancellerie, il acquiert rapidement une pratique étendue, notamment à la suite de son avis pour un grand cabinet londonien dans Stubbs v Lister  qui l'amène également à se lier d'amitié avec Edwin Wilkins Field . Il devient conseiller de la reine pendant les vacances de la Trinité en 1846. Après quelques tentatives infructueuses d'entrer au parlement, il est élu pour les conservateurs à West Gloucestershire le 31 mars 1857 et continue pendant dix ans à représenter la même circonscription. En 1862, il fait adopter à la Chambre des communes la mesure connue sous le nom de Rolt's Act  par laquelle une étape importante est franchie vers la fusion du droit et de l'équité. En 1866, il succède à Sir Hugh Cairns comme procureur général le 29 octobre et est fait chevalier le 10 novembre .

Le 18 juillet 1867, il succède à sir George James Turner comme Lord Justice of Appeal et le 3 août prête serment au Conseil privé. Une paralysie naissante, due à un surmenage prolongé, l'oblige à démissionner en février 1868, et le 6 juin 1871, il meurt dans sa propriété, Ozleworth Park, Wotton-under-Edge, Gloucestershire. Il est enterré le 12 juin dans le cimetière d'Ozleworth .

Vie privée et familiale
Au début de sa vie, Rolt abandonne les dissidents et devient un adhérent passionné de l'Église d'Angleterre . Il se marie deux fois :

 En 1826 à Sarah (morte en 1850), fille de Thomas Bosworth de Bosworth, Leicestershire. Le couple a quatre filles et un fils.
 En 1857 à Elizabeth (morte en 1867), fille de Stephen Godson of Croydon. Le couple a un fils.

Références

Sources

 Law Magazine (1873–4), 117–55 [JW];
 The Times, 8 juin 1871 ;
 Journal des avocats, 15 (1870-1871), 580-81 ;
 Journal juridique, 9 juin 1871, 381.
 Le Quesne, CT (ed) (1939) Mémoires de Sir John Rolt ·

 —, rév. P. Polden (2004) " Rolt, Sir John (1804–1871) ", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, consulté le 8 novembre 2008]

Liens externes

Knight Bachelor
Député du 19e Parlement du Royaume-Uni
Député du 18e Parlement du Royaume-Uni
Député du 17e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti conservateur (Royaume-Uni)
Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Procureur général pour l'Angleterre et le pays de Galles
Décès en juin 1871
Naissance en octobre 1804
Décès à 66 ans

John Rolt


الميكويان جيروفيتش ميج 9 (روسية:Микоян-Гуревич МиГ-9) (تسمية الناتو: فارجو Fargo) هي أول طائرة حربية سوفييتية نفاثة، قام بتطويرها مكتب ميكويان جيروفيتش السوفييتي عقب انتهاء الحرب العالمية الثانية مباشرة.

التطوير
طورت الميج-9 من النموذج الأولي I300 والتي طارت لأول مرة في 24 أبريل 1946 بواسطة الطيار «أليكسى جرينشك» وأصبحت أول طائرة سوفييتية نفاثة بفارق زمني بسيط جدا عن الطائرة الأخرى ياكوفليف ياك 15.

مستخدمين الطائرة
  الاتحاد السوفييتي

مواصفات الطائرة ميج 9

الصفات العامة
 الطاقم: 1.
 الطول: 9.83 متر
 المسافة بين الجناحين: 10 متر.

 الارتفاع: 3.22 متر.
 مساحة الأجنحة: 18.20 متر².
 الوزن فارغة: 3,420 كغم.
 الوزن محملة: 4,965 كغم.
 الوزن الأقصى: 5,500 كغم.
 المحرك: محركين من نوع Kolesov RD-20، يصدر كل منهما 7.8 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: ماخ 0.8، (910 كيلومتر/ساعة على ارتفاع 4500 متر).
 المدى: 800 كيلومتر
 أقصى ارتفاع: 13,000 متر.
 معدل الصعود: 19.4 متر/ثانية
 نسبة الطاقة/وزن: 0.40 كيلو وات/كغم

التسليح
 1 × 37 مم - مدفع من نوع نودلمان إن-37.
 2 × 23 مم - مدفعين من نوع نودلمان-ريختر إن.أر-23.

انظر أيضا
 ميكويان

طائرات شبيهة
 ياك-23

مراجع

طائرات عسكرية 1940–1949
طائرات مقاتلة سوفيتية 1940–1949
طائرات ميكويان
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات ذات أجنحة وسطية
طائرات حلقت لأول مرة عام 1946

ميكويان جوريفيتش ميج-9


New York'ta Sonbahar, 2000 yılı ABD yapımı 103 dakikalık bir romantik-dram filmidir. Filmin yönetmenliğini Joan Chen üstlenirken, başrollerini Richard Gere ve Winona Ryder paylaşmıştır.

Richard Gere ve Winona Ryder, 2001 yılındaki Razzie Ödülleri'nde "En Kötü Çift" ödülüne aday gösterilmişlerdir.

Film, 2000 yılında Türkiye sinemalarında da gösterime girmiştir.

Film, yaşlanmakta olan çapkın Will Keane ile genç ama ölümcül bir hastalığa tutulmuş Charlotte Fielding arasındaki aşka odaklanmaktadır.

Konusu
Will Keane 48 yaşında, zengin ve yakışıklı bir kişidir. Çapkın olan Will, kısa süreli ilişkilerle hayatını geçirmekte ve aşka inanmamaktadır. Charlotte Fielding, 22 yaşında, büyükannesiyle yaşayan bir sanatçıdır. Will, Charlotte ile geçirdiği ilk gecenin ardından Charlotte'a kendisinden uzun süreli bir ilişki beklememesi gerektiğini söyler. Charlotte ise Will'e hayati tehlikesi olan bir tümör taşıdığını açıklar ancak, Charlotte, bu durumdan çok da etkilenmiş gözükmemektedir. Will, Charlotte'a aşık olmaya başlar ancak Charlotte Will'in sadakatsizliklerine katlanamaz ve onu hayatından çıkartır. Will Charlotte'u kendisi ile yeniden bir araya gelmeye ikna edebilecek midir? Charlotte'a hastalığını atlatmasında yardımcı olabilecek midir? Will kendi sorumsuz tarzını değiştirebilecek midir?

Filmden Bazı Replikler

Will: Ben senin için çok yaşlıyım.
Charlotte: A, hayır... Ben antika kolleksiyoncusuyum.
Will: Ahhhh.
Charlotte: Diyosunn. Peki.

Oyuncular

 Richard Gere - Will Keane
 Winona Ryder - Charlotte Fielding
 Anthony LaPaglia - John
 Elaine Stritch - Dolly
 Vera Farmiga - Lisa Tyler
 Sherry Stringfield - Sarah
 Jill Hennessy - Lynn McCale
 J.K. Simmons - Dr. Tom Grandy
 Sam Trammell - Simon
 Mary Beth Hurt - Dr. Sibley
 Kali Rocha - Shannon
 Steven Randazzo - Alberto
 Toby Poser - Sonbahar kadını #1
 George Spielvogel III - Netto
 Ranjit Chowdhry - Fakir
 Audrey Quock - Eriko
 Tawny Cypress - Melissa
 Gabriel Portuondo - 458 Garson
 Laurent Schwaar - 458 Garson
 Patrick Price - 458 Garson
 Ted Koch - 458 Barmen
 Alvin H. Einbender - 458 Barmen (Alvin Einbender olarak)
 Daniella van Graas - Bardaki manken
 Rachel Nichols - Bardaki manken
 Sherry Stringfield - Sarah

Amerika Birleşik Devletleri romantik dram filmleri
Konusu New York'ta geçen filmler
Metro-Goldwyn-Mayer filmleri
2000'lerde romantik dram filmleri
Gary Lucchesi'nin yapımcısı olduğu filmler
Tom Rosenberg'in yapımcısı olduğu filmler
Gabriel Yared'in müziğini yaptığı filmler
Kanser ile ilgili filmler
2000 çıkışlı dramatik filmler
2000'lerde İngilizce filmler

New York'ta Sonbahar (film)


NGC 5590 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation de la Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5590 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1785. Cette galaxie a aussi été observée par l'astronome britannique John Herschel le  et elle a été inscrite au New General Catalogue sous la désignation NGC 5580. Il avait aussi cette même galaxie le , mais cette observation a été inscrite par John Dreyer sous la désignation NGC 5590.

Groupe de NGC 5557
Selon Abraham Mahtessian, NGC 5590 fait partie du groupe de NGC 5557, la galaxie la plus brillante de ce groupe. Ce groupe de galaxies compte au moins sept membres. Les six autres galaxies du groupe sont NGC 5529, NGC 5544, NGC 5545, NGC 5557, NGC 5589 et NGC 5596.

A. M. Garcia mentionne aussi ce groupe, mais la galaxie NGC 5529 ne figure pas dans sa liste alors que les six autres y sont.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5590 sur le site du professeur C. Seligman

5590
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1785
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5590


هذه قائمة رؤساء جمهورية بيرو منذ إنشائها حتى الوقت الحاضر. أنشأ المنصب كونغرس بيرو التأسيسي عام 1822، بعد استقالة خوسيه دي سان مارتين من منصب حامي بيرو ومغادرته البيرو.

القائمة

هوامش

المراجع

تأسيسات سنة 1821 في بيرو
رؤساء البيرو
سياسة البيرو
ب

قائمة رؤساء بيرو


Dialog Broadband Networks (DBN) fue el segundo mayor operador de telefonía fija de Sri Lanka con una red inalámbrica en toda la isla digital. La empresa utiliza tecnologías como CDMA 2000 1x, DECT, E-1 R2/PRI, CorDECT etc, para conectar a miles de clientes residenciales y empresas. Diálogo Axiata PLC adquirió Suntel en 2012 y ahora es operado por su filial Dialog Broadband Networks.

Servicios de Suntel
Servicios de telefonía fija (Wireless Local Loop / CDMA 20001x)
Internet (WiMAX, TD-LTE)
Los servicios gestionados
Internet Data Center Servicios
Red privada virtual (VPN MPLS es)
Redes de datos corporativos
Valor comerciales y residenciales de Alta Servicios

Enlaces externos

Sitio Web oficial de Dialog Broadband Networks

Referencias

Empresas de Sri Lanka

Suntel


Dilkea hebes je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Dilkea. Status nije sasvim riješen. Nema sinonima. Nije izvjesno je li u podrodu Dilkea ili Epkia ili je neki treći.

Raste u Peruu (od Maynasa do Loreta, okruzi Iquitos, Río Nanay, iznad Bellaviste, između Pampa Chice i Santa Clare, obalna šuma učestalo zaplahnuta valovima; osobito endemična u Iquitosu.
Nije svrstana u IUCN-ov popis ugroženih vrsta.

Izvori

Vanjske poveznice
Dilkea na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Dilkea

Dilkea hebes


An Tillandsia prodigiosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lem., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Gilbert Baker. An Tillandsia prodigiosa in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia prodigiosa


آريس غالاكسي  هو برنامج حر لتبادل الملفات لشبكة آريس. تمت برمجته من خلال دلفي، ويعمل تحت مايكروسوفت ويندوز.

مراجع

برمجيات مجانية
برامج مشاركة الملفات
برمجيات مايكروسوفت ويندوز
برمجيات 2002
برمجيات حرة بلغة دلفي

آريس غالاكسي


محمد زكي بن عمر داغستاني (وشهرته زكي داغستاني) قارئ سعودي من مواليد مكة، اشتهر بشخصيته المعروفة في التعليم والإعلام، وكان له نشاط واسع ومشاركات فاعلة في الإذاعة والتلفاز والاحتفالات الملكية الرسمية، حيث كان من القراء الأوائل بالمملكة العربية السعودية.

نشأته
ولد في مكة المكرمة عام 1345 هـ الموافق 1925م أصيب بمرض الجدري الذي أفقده البصر وعمره سنة ونصف. حفظ القرآن الكريم عن طريق الاستماع، قام بتجويده وقراءته في عام 1369 هـ برواية حفص عن عاصم، على يد شيخ القراء آنذاك الشيخ أحمد حجازي، ثم أعاد مراجعته معه مرة أخرى عام 1370 هـ، ونال منه شهادة بإجازة تلاوة القرآن الكريم وتدريسه عام 1374 هـ، كما قرأ أيضاً على يد أحد مشايخ القراء آنذاك وهو الشيخ جعفر جميل.

من زملائه الشيخ عباس مقادمي، والشيخ سراج قاروت، والشيخ محمد الكحيلي والشيخ زيني بويان، والشيخ جميل آشي (يرحمهم الله تعالى).

كان يدرس القرآن الكريم بالحرم المكي الشريف، وفي عام 1382هـ عين معلماً لمادة القرآن الكريم بوزارة المعارف في مدرسة تحفيظ القرآن الكريم الابتدائية (تسمى حالياً مدرسة الشيخ عبد العزيز بن باز لتحفيظ القرآن الكريم) وتخرج على يده عدد كبير من حفظة كتاب الله، وهم ينتشرون الآن في جميع أنحاء المملكة العربية السعودية وكثير من البلدان العربية والإسلامية، ومنهم: محمد أيوب يوسف، عبد الله نذير، عبد الغفور عبد الكريم عبيد.

الشيخ زكي داغستاني شخصية معروفة في التعليم والإعلام، وله نشاط واسع ومشاركات فاعلة في الإذاعة والتلفاز والاحتفالات الملكية الرسمية، حيث كان من القراء الأوائل بالمملكة العربية السعودية، عرفه الكثيرون من خلال صوته المتميز بالقراءة الحجازية المشهورة، وكان يؤكد دوماً لطلابه على ضرورة تطبيق أحكام التجويد في قراءة القرآن الكريم، ويرى أن المقامات مكملة ومحسنة للتلاوة ويفضل تعليمها حتى يستطيع القارئ المحافظة على الأوزان والطبقات الصوتية أثناء القراءة، وينصح طلابه دوماً بضرورة المراجعة المستمرة للقرآن الكريم، ويذكرهم بالحديث النبوي (تعاهدوا هذا القرآن فوالذي نفس محمد بيده لهو أشد تفلتاً من الإبل في عقلها).

مرضه ووفاته
أصيب بمرض الشلل الرعاش في عام 1405 هـ الموافق 1985م، وعانى منه الكثير لعدة سنوات وجعله ذلك ينقطع عن الناس وخاصة في السنوات الأخيرة من عمره عندما زاد عليه المرض، وبعد معاناة من المرض لعدة سنوات توفي بعد صلاة الجمعة يوم 21/5/1425هـ الموافق 9/7/2004م وصلي عليه في المسجد الحرام بعد صلاة المغرب ودفن بمقابر المعلاة.

مراجع

قراء سعوديون
مواليد 1345 هـ
مواليد 1925
وفيات 1405 هـ
وفيات 1985

زكي داغستاني


Deathmarch je četvrti EP švedskog black metal-sastava Marduk. Diskografska kuća Regain Records objavila ga je 1. prosinca 2004. godine. Ime albuma je imenom jedan od pjesm s albuma Plague Angel.

Popis pjesama

Osoblje
Marduk
Evil – gitara
Devo – bas-gitara
Mortuus – vokali
Emil Dragutinović – bubnjevi

Izvori

Albumi sastava Marduk
Albumi iz 2004.

Deathmarch


Patrick Steffen (* 2. Dezember 1990 in Berlin) ist ein deutscher Volleyballspieler.

Karriere
Patrick Steffen ist der jüngere Bruder der Nationalspielerin Dominice Steffen. Er begann seine Karriere beim Berliner TSC. 2007 wechselte der im Mittelblock und als Diagonalangreifer einsetzbare Spieler zu den Volley YoungStars, dem Nachwuchsteam des VfB Friedrichshafen. 2011 wurde er vom Bundesligisten Netzhoppers Königs Wusterhausen verpflichtet. 2013 wechselte Steffen zum Zweitligisten TSV Herrsching, spielte dort aber nur eine Saison. Seit 2014 spielt er in der Schweiz beim SV Olten.

Weblinks
 Profil beim SV Olten

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (VfB Friedrichshafen)
Volleyballspieler (Netzhoppers Königs Wusterhausen)
Deutscher
Geboren 1990
Mann

Patrick Steffen (Volleyballspieler)


An Vriesea regina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vell., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Georg Beer. An Vriesea regina in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vriesea

Vriesea regina


Kamera hareketleri kameraman tarafından gerçekleştirilen hareketlerdir. İki nedenle kamera hareketleri yapılır:

Mekanik nedenlerle yapılan hareketler

 Hareketleri takip etmek
 Birleştirmek istenilen resimleri göstermek
 İstenmeyen kısımların çerçeve dışında tutulması
 Hareketsiz çekimlerde geniş yer tutan hareketleri göstermek
 Konu özelliklerinin tanıtılması

Sanatsal nedenlerle

 Birbiriyle aynı duran cisimlerin uzaklık mesafesi
 Önceki hali ve sonraki halinin gösterilmesi
 İzleyicinin dikkatinin hareketin devam ettiği yerden başka bir yere çevrilmesi
 Ayrı bölümlerinin birleştirilmesi
 Konunun hareketlerini takip etmek için

Kamera hareketleri tekniği
 Pan left (Sola dönüş)
 Pan right (Sağa dönüş)
 Tilt Up (Yukarı hareket)
 Tilt Down (Aşağı hareket)
 Zoom In (Yaklaşmak)
 Zoom Out (Uzaklaşmak)
 Dolly (Lensin değil de kameranın hareket etmesi)

Kamera hareketleri


An Rhynchospora seslerioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Rhynchospora seslerioides in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora seslerioides


සිදුරු කළ කාඩ්පත, සිදුරු පත, අයිබීඑම් පත, හෝ හොලරිත් පත () යනු, සංඛ්‍යාංක තොරතුරු ඇතුළත් ඝනකම් කොළයකි. එහි පෙර හඳුනාගත් ස්ථානවල සිදුරු තිබීම හෝ නොතිබීම මත තොරතුරු අඩංගු වේ. දැන් මුළුමණින්ම වාගේ අභාවයට ගිය දත්ත සැටහුම් ක්‍රමයක් වන මෙය 19 වැනි ශත වර්ෂයේදී රෙදි විවීම් යන්ත්‍ර සඳහා භාවිතයට ගැනුණු අතර 20 වෙනි සියවසේ මුල් භාගයේදී සල්පිල් අංග හා ආශ්‍රිත උපකරණවලට භාවිතයට ගැනුණි. විසිවන ශත වර්ෂය පුරා ඒකක සටහන් යන්ත්‍රවල දත්ත ඇතුළත් කිරීම, සැකසුමට හා දත්ත ගබඩා කිරීමට භාවිතයට ගැනුණි. මුල් අංඛිත පරිගණකවල දත්ත ඇතුළත් කිරීමේ මූලික ක්‍රමය ලෙස සිදුරු පත් භාවිතා කරන ලදී. ඇතැම් ඡන්ද ගණන් කිරීමේ යන්ත්‍ර ද සිදුරුපත් ක්‍රමලේඛ මගින් ක්‍රියාත්මක වේ.

ආශ්‍රිත
 Aperture card
 Card image
 Computer programming in the punched card era
 Edge-notched card
 History of computing hardware
 Kimball tag—punched card price tags
 Paper data storage
 Punched card input/output
 Punched tape
 Lace card

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 සිදුරු පත් සඳහා එමියුලේටරයක්
  – 2011 වන තෙක් සිදුරු පත් හා අදාළ උපකරණ සහ සැපයුම් සිදුකළ ඇමෙරිකානු සමාගමක්.
 Collected Information on Punched Card Codes, Atlas Computer Laboratory, 1960

  (Collection shows examples of left, right, and no corner cuts.)
 Punched Cards – a collection at Gesellschaft für Software mbH
 UNIVAC Punch Card Gallery (Shows examples of both left and right corner cuts.)
 VintageTech – a U.S. company that converts punched cards to conventional media

Articles containing video clips
Computer-related introductions in 1887
History of computing hardware
History of software
IBM storage devices
Legacy hardware
Wikipedia articles with ASCII art
පරිගණක විද්‍යාව

සිදුරු පත්


Anne Sophie Callesen (født 25. december 1988 i Aarhus) er tidligere medlem af Folketinget for Radikale Venstre. Hun blev valgt som en af tre radikale i Østjyllands Storkreds ved Folketingsvalget 2019, men opnåede ikke genvalg ved valget i 2022. Hun var folketingsgruppens ungdomsuddannelses-, udviklings- og familieordfører, og blev siden også EU-ordfører, Europaordfører og Menneskerettighedsordfører. I første halvår af 2021 var Callesen på barsel, hvor Henrik Vinther Olesen var stedfortræder.

Callesen har en studentereksamen fra Aarhus Katedralskole, hvorefter hun har taget en bachelor i statskundskab på Københavns Universitet og en master i mellemøstenstudier fra Kings's College i London.

Referencer

Tidligere folketingsmedlemmer fra Det Radikale Venstre
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Folketingsmedlemmer i 2020'erne

Anne Sophie Callesen


Helga og Flóra (spænska: Helga y Flora) er síleskur sjónvarpsþáttur.

Persónur

 Alejandro Sieveking (†).
 Catalina Saavedra.
 Amalia Kassai.
 Hernán Contreras.
 Tiago Correa.
 Ernesto Meléndez.
 Daniela Lhorente.
 Alessandra Guerzoni.
 Geraldine Neary.
 Giordano Rossi.
 Aldo Parodi.
 Mario Ossandón.
 Daniel Antivilo.
 Juan Carlos Maldonado.
 Ernesto Gutiérrez.
 Isidora Loyola .
 Lisandro Cabascango.
 Patricio Riquelme.
 Ernesto Gutiérrez (†).

Tilvísanir

Síleskir sjónvarpsþættir

Helga og Flóra