Zoltán Várkonyi () a fost un actor, regizor și director de teatru maghiar, distins cu titlurile de artist emerit și maestru al artei și laureat de două ori al premiului Kossuth.

Biografie

Încă din copilărie a demonstrat un talent actoricesc remarcabil. A absolvit în 1934 cursurile Academiei de Artă Dramatică din Budapesta, după care a fost angajat la Teatrul Național din Budapesta și a jucat câteva roluri în mai multe filme. În perioada 1941-1944 a fost actor la Teatrul Madách din Budapesta. În perioada Holocaustului a rămas în Budapesta și a reușit să supraviețuiască.

Începând din 1949 a predat la Academia de Teatru și Film din Budapesta, îndeplinind funcția de rector din 1972 până în 1979. A fost angajat la Teatrul Național (1950-1962) și apoi la Teatrul de Comedie (1962-1979). El a fost încântat să-și împărtășească cunoștințele tinerilor actori și i-a promovat pe scenele teatrelor. I-a format din punct de vedere profesional pe artiștii Sándor Pécsi, István Rozsos, György Pálos, Vera Sennyei, Rudolf Somogyvári, Rita Békés și Zoltán Latinovits. L-a întâlnit pe dramaturgul György Bárdy în restaurantul Gödör din Kispest și și-a dat seama de talentul acestuia, punându-i-l în valoare. A regizat spectacole de teatru și filme de cinema și a fost, de asemenea, unul dintre primii artiștii ce au colaborat la emisiunile Televiziunii Maghiare. În 1957 a coregizat, împreună cu Tivadar Horváth, primul spectacol de Anul Nou de la Televiziunea Maghiară.

Familia
Provenea dintr-o familie de evrei. Tatăl său, Titus Várkonyi (1882–1954), era jurnalist, iar mama lui, Julianna Grosz, era croitoreasă. A avut o soră pe nume Noémi Apor (inițial Noémi Várkonyi). Zoltán Várkonyi s-a căsătorit pentru prima dată pe 23 martie 1935 cu o colegă de clasă, actrița Dora Fáykiss, la un an de la absolvirea academiei. Cu toate acestea, relația lor s-a încheiat în 1945 prin divorț. În 1946 s-a căsătorit pentru a doua oară cu actrița Vera Szemere. În anul următor, pe 20 iulie 1947, s-a născut fiul lor, Gábor Várkonyi, regizor, scenarist și producător. Fiul său s-a căsătorit cu Éva Farkas, cu care a avut un copil pe nume Gáspár (n. 1974), născut în ultimii ani de viață ai bunicului său. Éva și Gáspár Várkonyi decernează anual premiul memorial Zoltán Várkonyi, creat de văduva acestuia în 1984.

Activitatea teatrală
Potrivit evidențelor teatrale a jucat în 43 de piese de teatru și a regizat 69 de spectacole.

Actor

 Sofocle: Antigona (Szolga)
 Goldoni: A hazug (Zay)
                         * Két úr szolgája (Pincér)
 Ibsen: Kísértetek (Osvald)
         * Solness építőmester (Brovik Ragnar)
         * A tenger asszonya (Lyngstrand)
         * Peer Gynt (Husszein, A sovány)
         * Rosmersholm (Rosmer János)
 Schiller: Stuart Mária (Bellievre gróf)
                               * Wilhelm Tell (Harras Rudolf)
 Shakespeare: Macbeth (Hírnök)
               * Antonius és Cleopátra (Szolga Pompejusnál)
               * Regele Lear (Osvald)
               * Cum vă place (Oliver)
               * Îmblânzirea scorpiei (Biondello)
               * Furtuna (Antonio)
               * Neguțătorul din Veneția (Arragoni herceg)
               * Mult zgomot pentru nimic (Don John)
               * Romeo și Julieta (Péter)
               * Visul unei nopți de vară (Ösztövér)
               * Hamlet (Hamlet)
               * Richard al III-lea (Lord Stanley)
               * A douăsprezecea noapte (A bolond)
               * Othello (A velencei dózse)
               * Minden jó, ha jó a vége (A francia király)
 Madách: Tragedia omului (primarul din Atena, tiszt, I.tanuló)
 Mikszáth–Siklóssy: Akli Miklós (baronul Nopcsa)
 Katona: Bánk bán (Sólom mester)
 Kacsóh Pongrác: János vitéz (Egy tábornok)
 Vörösmarty: Csongor és Tünde (Berreh)
 Goethe: Faust (Wagner)
 Molière:Az úrhatnám polgár (Vívómester)
           * Kényeskedők (Mascarille)
           * A képzelt beteg (Kólikácius Tamás)
 Pirandello: IV.Henrik (IV. Henrik)
 Shaw: Szent Johanna (Dauphin)
 Agatha Christie: Tíz kicsi néger (Lombard kapitány)
 Dostoievski: Crimă și pedeapsă (Raskolnikov)
 Kesselring: Arzén és levendula (Mortimer Brewster)
 Maksim Gorki: Ellenségek (Nyikolaj Szkrobotov)
 Gogol: A revizor (Hlesztakov)
 Rostand: Cyrano de Bergerac (Cyrano)
 Németh: Galilei (Sinceri)
 Molnár: Az ördög (Az ördög)
 Dürrenmatt: A fizikusok (Möbius)
 Cehov: Ványa bácsi (Szerebrjakov)
 István Eörsi: Széchenyi és az árnyak (Gróf Széchenyi István)
 Jean Giraudoux: Război cu Troia nu se face (Hektór)

Regizor

 Shakespeare: Îmblânzirea scorpiei
           * Romeo și Julieta
           * Totul e bine când se termină cu bine
 Dostoievski: Crimă și pedeapsă
 Szigligeti: II. Rákóczi Ferenc fogságban
 Molière: A képzelt beteg
 Ignác Nagy: Tisztújítás
 Shaw: Candida
 László Németh: A két Bolyai
 Gogol: Revizorul
 Miller: Vrăjitoarele din Salem
 Molnár: A testőr
 Feydeau: Egy hölgy a Maximból
 Simon: Furcsa pár
 Ibsen: Solness építőmester
 Szakonyi: Adáshiba
 Coward: Vidám kísértet
 Pirandello: IV.Henrik
 Örkény: Vérrokonok
          *  Pisti a vérzivatarban
 Jean Giraudoux: Război cu Troia nu se face (1946, Művész Színház)

Dramatizări
 Hat hét boldogság (1939)
 Azért is maradok (1944) - împreună cu István Békeffi, Bíró Lajos nyomán
 Forró mezők (1948) - după Zsigmond Móricz
 Nyugati övezet (1951)
 Dandin György, avagy a megcsúfolt férj (1955) - împreună cu Tamás Fejér, după traducerea lui Gyula Illyés a piesei lui Molière
 Három csillag (1960)

Filmografie

Actor

Filme

 1934 Meseautó
 1935 Az új földesúr
 1935 Barátságos arcot kérek
 1937 A titokzatos idegen
 1937 Az én lányom nem olyan
 1938 Döntő pillanat
 1938 A Varieté csillagai
 1938 Rozmaring
 1938 Pusztai királykisasszony
 1938 Diamantele negre (Fekete gyémántok), rol: un miner
 1939 Tökéletes férfi
 1940 Gül Baba
 1940 Zavaros éjszaka
 1940 Vissza az úton
 1940 Elkésett levél
 1942 Szerető fia, Péter
 1944 Kétszer kettő
 1945 A tanítónő
 1945 Aranyóra
 1948 Tűz
 1948 Forró mezők
 1951 Nyugati övezet
 1952 Erkel,  regia Márton Keleti
 1953 A harag napja
 1953 Föltámadott a tenger
 1954 Életjel
 1955 Dandin György, avagy a megcsúfolt férj
 1956 12 rezultate exacte (Mese a 12 találatról)
 1958 Vasvirág
 1958 Don Juan legutolsó kalandja
 1959 Pár lépés a határ
 1960 Három csillag
 1962 Az utolsó vacsora
 1963 Întuneric în plină zi (Nappali sötétség)
 1963 Hattyúdal
 1963 Foto Háber (Fotó Háber)
 1964 Ha egyszer húsz év múlva
 1965 Fiii omului cu inima de piatră (A kőszívű ember fiai)
 1965 Lumină după jaluzele (Fény a redőny mögött)
 1965 Povestea prostiei mele (Butaságom története)
 1966 Sellő a pecsétgyűrűn
 1966 Minden kezdet nehéz
 1966 Un nabab maghiar (Egy magyar nábob), rol: Maszlaczky
 1966 Kárpáthy Zoltán
 1967 Studiu despre femei (Tanulmány a nőkről), regia Márton Keleti
 1967 A százegyedik szenátor
 1967 Fiúk a térről
 1968 Stelele din Eger (Egri csillagok)
 1968 Az aranykesztyű lovagjai
 1969 Történelmi magánügyek
 1969 Naphosszat a fákon
 1969 Bűbájosok
 1971 Reménykedők
 1977 Diamantele negre (Fekete gyémántok), rol: Riccone (nemenționat)

Filme de televiziune
 Honfoglalás 1-3. (1963)
 Oly korban éltünk (1967)
 Régi nyár (1969)
 Vivát, Benyovszky! 1-13. (1975)

Regizor

 1951: Nyugati övezet
 1953: A harag napja
 1954: Simon Menyhért születése (împreună cu Károly Makk)
 1955: Különös ismertetőjel
    *  Dandin György, avagy a megcsúfolt férj
 1956: Keserű igazság (difuzat peste câțiva ani)
 1958: Sóbálvány
    *  Papucs
 1959: Sakknovella
    *  Merénylet
 1960: Csutak és a szürke ló
 1961: A szerző ma meghal
 1962: Az utolsó vacsora
 1963 Foto Háber (Fotó Háber)
     * A lóvátett város
 1964: Világos feladja
 1965 Fiii omului cu inima de piatră (A kőszívű ember fiai)
 1966 Un nabab maghiar (Egy magyar nábob)
     * Kárpáthy Zoltán
 1968 Stelele din Eger (Egri csillagok)
 1969: Olykor a hegedű is
     * Én nem hiszem, hogy normális vagyok! (Kibédi-show)
     * Naphosszat a fákon
 1970: Szemtől szemben
         * Hálóban
 1972: Emberrablás magyar módra
 1973: Ártatlan gyilkosok
 1977 Diamantele negre (Fekete gyémántok)

Premii și distincții
 Premiul Kossuth (1953, 1956)
 Artist emerit (1955)
 Maestru al artei (1962)
 Cetățean de onoare al sectorului II al Budapestei (2014) /postum/

Premiul memorial Zoltán Várkonyi

Premiul a fost fondat în 1984 de văduva lui, Vera Szemere, fiind acordat în fiecare an unuia dintre artiștii Teatrului de Comedie din Budapesta. El este înmânat de Gáspár Várkonyi, nepotul lui Zoltán Várkonyi.

Referințe

Bibliografie
 Magyar színházművészeti lexikon. Főszerk. Székely György. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 9630566354
 Magyar életrajzi lexikon IV: 1978–1991 (A–Z). Főszerk. Kenyeres Ágnes. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 963056422X
 Várkonyi Zoltán a Színészkönyvtárban
 Színházi Adattár

Legături externe

 Várkonyi Zoltán az Internet Movie Database oldalain
 HMDB
 Részletek Kővári Orsolya a Premierben megjelent írásából és fényképek

Nașteri în 1912
Decese în 1979
Scenariști maghiari
Actori maghiari
Evrei maghiari
Regizori de film maghiari

Zoltán Várkonyi


Edith Minturn Sedgwick Post (April 20, 1943 – November 16, 1971) was an American actress and fashion model, who was one of Andy Warhol's superstars. Sedgwick became known as "The Girl of the Year" in 1965 after starring in several of Warhol's short films in the 1960s. She was dubbed an "It Girl", while Vogue magazine also named her a "Youthquaker".

Sedgwick broke with Warhol in 1966, and attempted to forge an independent acting career. However, her mental health deteriorated from drug abuse, and she struggled to complete the semi-autobiographical film Ciao! Manhattan. She gave up drugs and alcohol after meeting her future husband Michael Post, and completed filming Ciao! Manhattan in early 1971. Post and Sedgwick married in July 1971; she died four months later of an overdose at age 28.

Early life and education
Edie Sedgwick was born in Santa Barbara, California, the seventh of eight children of Alice Delano de Forest (1908–1988) and Francis Minturn Sedgwick (1904–1967), a rancher and sculptor, and a member of the historical Sedgwick family of Massachusetts. Sedgwick's mother, Alice, was the daughter of Henry Wheeler de Forest, the president and chairman of the board of the Southern Pacific Railroad. She was named after her father's aunt, Edith Minturn Stokes, who was famously painted with her husband, Isaac Newton Phelps Stokes, by John Singer Sargent. She was of English and French Huguenot ancestry.

Despite the family's wealth and high social status, Sedgwick's early life was troubled. The Sedgwick children were raised on the family's California ranches. Initially schooled at home and cared for by nannies, their lives were rigidly controlled by their parents. They were largely isolated from the outside world, and it was instilled into them that they were superior to most of their peers. It was within these familial and social conditions that Sedgwick by her early teens developed an eating disorder, settling into an early pattern of binging and purging. At age 13 (the year her grandfather Henry Dwight Sedgwick died), Sedgwick began boarding at the Branson School near San Francisco. According to her older sister Alice "Saucie" Sedgwick, she was soon taken out of the school because of the eating disorder. Her father severely restricted her freedom when she returned home.

All the Sedgwick children had conflicted relationships with their father (whom they called "Fuzzy"). By most accounts, he was narcissistic, emotionally remote, controlling, and frequently abusive. He also openly carried on affairs with other women. On one occasion, Edie walked in on him while he was having sex with one of his mistresses. She reacted with great surprise, but he claimed that she had imagined it, slapped her, and called a doctor to administer tranquilizers to her. As an adult, Sedgwick told people that he had attempted to molest her several times, beginning when she was seven.

In 1958, her parents enrolled her at St. Timothy's School in Maryland. She was eventually taken out of the school due to an eating disorder that had progressed to anorexia.

In the autumn of 1962, at her father's insistence, Sedgwick was committed to the private Silver Hill psychiatric hospital in New Canaan, Connecticut. As the regime was very lax, Sedgwick easily manipulated the situation at Silver Hill, and her weight kept dropping. She was later sent to Bloomingdale, the Westchester County, New York division of New York Hospital, where her anorexia improved markedly. Around the time she left the hospital, she had a brief relationship with a Harvard student, became pregnant, and procured an abortion, citing her present psychological issues.

In the autumn of 1963, Sedgwick moved to Cambridge, Massachusetts and began studying sculpture with her cousin, artist Lily Saarinen. According to Saarinen, Sedgwick "was very insecure about men, though all the men loved her." During this period, she partied with members of an elite bohemian fringe of the Harvard social scene.

Sedgwick was deeply affected by the loss of her older brothers, Francis Jr. (known as "Minty") and Robert (known as "Bobby"), who died within 18 months of each other. Francis Sedgwick, who had a particularly unhappy relationship with their father, suffered several breakdowns, eventually dying by suicide in 1964 while committed at Silver Hill Hospital. Her second oldest brother, Robert, also suffered from mental health problems and died when his motorcycle crashed into the side of a New York City bus on New Year's Eve 1965.

The Factory
On her twenty-first birthday in April 1964, Sedgwick received an $80,000 trust fund from her maternal grandmother. Soon after, she relocated to New York City to pursue a career in modeling. In March 1965, she met artist and avant-garde filmmaker Andy Warhol at a party at Lester Persky's apartment, and began frequently visiting The Factory, Warhol's art studio in Midtown Manhattan. During one of her subsequent visits, Warhol was filming Vinyl (1965), his interpretation of Anthony Burgess' novel A Clockwork Orange. Despite Vinyls all-male cast, Warhol put Sedgwick in the movie. Around this time, she also made a small cameo appearance in another Warhol film, Horse (1965). Sedgwick's appearances in both films were brief but generated enough interest that Warhol decided to cast her in the starring role of his next films.

The first of these avant-garde films, Poor Little Rich Girl (1965), was originally conceived as part of a series of films featuring Sedgwick called The Poor Little Rich Girl Saga. The series was to include Poor Little Rich Girl, Restaurant, Face and Afternoon. Filming of Poor Little Rich Girl began in March 1965 in Sedgwick's apartment; it depicted her going about her daily routines. Sedgwick's next film for Warhol was Kitchen, which was filmed in May 1965 but was not released until 1966. Written by Factory scriptwriter Ronald Tavel, the film stars Sedgwick, Rene Ricard, Roger Trudeau, Donald Lyons and Elecktrah. After Kitchen, Chuck Wein replaced Ronald Tavel as a writer and assistant director for the filming of Beauty No. 2 (1965), which was filmed in June and premiered in July 1965. The film shows Sedgwick lounging on a bed in her underwear with Gino Piserchio and being taunted by Chuck Wein off-screen.

Warhol's films were for the most part shown only in underground film theaters and in viewings held at The Factory, and were not commercially successful. Regardless, Sedgwick began receiving attention from the mainstream media, who reported on her appearances in the films and on her personal style. During this period, she developed a distinct look including black leotards, mini dresses, large chandelier earrings, and heavy eye make-up. Sedgwick also cut her naturally brown hair short and dyed it with silver spray, thus matching her look with Warhol's, who was known for wearing silvery hair pieces. Warhol dubbed Sedgwick his "Superstar", and they began appearing together at various public events.

Sedgwick and Warhol continued making films together —Outer and Inner Space, Prison, Lupe and Chelsea Girls— throughout 1965. The edited footage of Sedgwick in Chelsea Girls would eventually become the film Afternoon. Their relationship deteriorated by late 1965, and Sedgwick demanded that Warhol stop showing her films.

Lupe is often thought to be Sedgwick's last Warhol film, but she filmed The Andy Warhol Story with Rene Ricard in November 1966, almost a year after finishing Lupe. The Andy Warhol Story was an unreleased film that was only screened once at The Factory. Along with Sedgwick, the film featured Ricard satirically pretending to be Andy Warhol.

Post-Factory years
Following her estrangement from Warhol's inner circle, Sedgwick began living at the Chelsea Hotel, where she became close to Bob Dylan. Dylan and his friends eventually convinced Sedgwick to sign up with Albert Grossman, Dylan's manager. According to Paul Morrissey, Sedgwick had developed a crush on Dylan that she thought he reciprocated. She was also under the impression that she and Dylan would star in a mainstream film together. Unbeknownst to Sedgwick, Dylan had secretly married his girlfriend Sara Lownds in November 1965. Morrissey claimed that Sedgwick was informed of the marriage by Warhol (who reportedly heard about it through his lawyer) in February 1966. Friends of Sedgwick's later said that she saw the supposed offer of doing a film with Dylan as a ticket to a mainstream film career. Paul Morrissey claimed that Dylan likely never had plans to star in a film with Sedgwick, and Dylan "hadn't been very truthful."

Since Sedgwick's death, Bob Dylan has routinely denied that he ever had a romantic relationship with her, but did acknowledge knowing her. In December 2006, several weeks before the release of the controversial film Factory Girl, the Weinstein Company and the film's producers interviewed Sedgwick's older brother, Jonathan, who said that Sedgwick told him she had aborted a baby she claimed was Dylan's. Jonathan Sedgwick claimed that Edie had the abortion soon after she was injured in a motorcycle accident. As a result of the accident, doctors consigned her to a mental hospital where she was treated for drug addiction. No hospital records or Sedgwick family records exist to support this story. Nonetheless, Sedgwick's brother also claimed "Staff found she was pregnant but, fearing the baby had been damaged by her drug use and anorexia, forced her to have the abortion."

In 1966, Sedgwick was named one of the "fashion revolutionaries" in New York by Women's Wear Daily, alongside Tiger Morse, Baby Jane Holzer, Pierre Cardin, Paco Rabanne, Rudi Gernreich, André Courrèges, Emanuel Ungaro, Yves Saint Laurent, and Mary Quant.

Throughout most of 1966, Sedgwick was involved in an intense but troubled relationship with Dylan's friend Bob Neuwirth. During this time, she became increasingly dependent on barbiturates. In early 1967, unable to cope with Sedgwick's drug abuse and erratic behavior, Neuwirth broke off their relationship.

Later years
After breaking with Andy Warhol and The Factory scene, Sedgwick attempted to forge a legitimate acting career. She auditioned for Norman Mailer when the stage adaptation of his novel The Deer Park was being produced. But Mailer "turned her down....—She was very good in a sort of tortured and wholly sensitive way—...She used so much of herself with every line that we knew she'd be immolated after three performances."

As fast as Diana Vreeland of Vogue had been to cast aside Edie the young American aristocrat, she now pounced on a teen-age working-class girl from England, Twiggy, whose arrival in New York in March 1967 caused nearly riotous events among young American followers of style and fashion. In that same month, March 1967, Sedgwick began what may have seemed propitious but in fact began her torturous and final decline: the shooting of Ciao! Manhattan, a semi-autobiographical underground film co-directed by John Palmer and David Weisman. During this, she accidentally set her room on fire in the Chelsea Hotel and was briefly hospitalized with burns. Due to Sedgwick's rapidly deteriorating health from drug use, the film was suspended. After further hospitalizations for drug abuse and mental issues in 1968 and 1969, Sedgwick returned to her family's ranch in California to recuperate. In August 1969, she was hospitalized again in the psychiatric ward of the Santa Barbara Cottage Hospital after being arrested for drug offenses by the local police. While in the hospital, Sedgwick met another patient, Michael Brett Post, whom she would marry in July 1971.

Sedgwick was hospitalized again in the summer of 1970 but was let out under the supervision of a psychiatrist, two nurses, and the live-in care of filmmaker John Palmer and his wife Janet. Determined to finish Ciao! Manhattan and have her story told, Sedgwick reconnected with the film crew and began shooting in Arcadia and Santa Barbara in late 1970. She also recorded audio tapes reflecting on her life story: accounts Weisman and Palmer incorporated into the film's dramatic arc. Filming completed in early 1971, and the film was released in February 1972.

Marriage and death
In the summer of 1970, Sedgwick met Michael Post, who was a fellow patient at the Santa Barbara Cottage Hospital. They married on July 24, 1971. During this time she gave up drugs and alcohol, but in October 1971, she relapsed after taking prescription pain medication given to her for a physical illness, which in turn led to abusing barbiturates and alcohol.

On the night of November 15, 1971, Sedgwick went to a fashion show at the Santa Barbara Museum that included a segment filmed for the television show An American Family. After the fashion show, she attended a party where she drank alcohol. She then phoned her husband to pick her up. On the way home, Sedgwick expressed thoughts of uncertainty about their marriage. Before they both fell asleep, Post gave Sedgwick the medication that had been prescribed for her. According to Post, Sedgwick started to fall asleep very quickly and her breathing was "bad – it sounded like there was a big hole in her lungs", but he attributed it to her heavy smoking habit and went to sleep.

When Post awoke the following morning at 7:30 a.m., he found Sedgwick dead. The coroner ruled her death as "undetermined/accident/suicide". Her death certificate states the immediate cause was "probable acute barbiturate intoxication" due to ethanol intoxication. Sedgwick's alcohol level was registered at 0.17% and her barbiturate level was 0.48 mg%. She was 28.

Sedgwick was not buried in her family's Sedgwick Pie cemetery plot but in the small Oak Hill Cemetery in Ballard, California. Her epitaph reads "Edith Sedgwick Post – Wife Of Michael Brett Post 1943–1971".

In popular culture

Music
Sedgwick inspired a number of songs.

 Bob Dylan's "Just Like a Woman", "Leopard-Skin Pill-Box Hat" and "Fourth Time Around" from his 1966 album Blonde on Blonde are reportedly about Sedgwick, as was his 1965 No. 2 single "Like a Rolling Stone".
 The Velvet Underground's "Femme Fatale" from their 1967 album The Velvet Underground & Nico was written about Sedgwick.
 Sedgwick appears on the cover of Dramarama's 1985 debut album Cinéma Vérité. The music video for the album's first single "Anything, Anything (I'll Give You)"  features clips of her in Ciao! Manhattan.
 The lyrics of the 1986 Primal Scream song "Velocity Girl" were inspired by Sedgwick.
 In 1985, Dream Academy released a 7" single "The Love Parade" in the US with the b-side "Girl In A Million (For Edie Sedgwick)" on Reprise Records.
 The second track from the Edie Brickell & New Bohemians' 1988 album Shooting Rubberbands at the Stars is titled "Little Miss S." and is about Sedgwick.
 Edie Sedgwick is a Gothic Rock song by the band James Ray And The Performance. It is the fifth track on their 1989 album A New Kind Of Assassin. It was produced through Merciful Release, the label created by Andrew Eldritch, frontman for the band, The Sisters of Mercy.
 "Edie (Ciao Baby)" is a hard rock song by English band The Cult. It appeared on their fourth studio album Sonic Temple in 1989. The cover of the single features a photograph from Ciao! Manhattan.
 The 7th song on Tal Cohen-Shalev's 2009 Heartaches and Ashes is dedicated to Sedgwick and called "Factory Girl (Song for Edie Sedgwick)".
 Alizée's 2010 album Une Enfant Du Siècle was inspired by and depicts Sedgwick's life.
 On the 2010 album 13 Most Beautiful: Songs for Andy Warhol's Screen Tests by Dean & Britta, the fifth track, "It Don't Rain in Beverly Hills", was written to accompany Warhol's screen test for Sedgwick.
 The Pretty Reckless' song "Factory Girl" on their 2010 debut album Light Me Up is based on Edie Sedgwick and her life in the factory. In 2009 lead singer Taylor Momsen said "Edie Sedgwick had a cool style; she pushed the envelope for the time."
 Lady Gaga's "Applause" and "Marry the Night" music videos include references to Edie Sedgwick and the film Ciao! Manhattan.
 Rapper G-Eazy's 2014 song "Downtown Love" is based on Sedgwick's life story.
 Beach House's 2018 album, 7, was inspired by Sedgwick's life and icon status, in particular its penultimate track "Girl of the Year."
 The band Deadbolt released the Sedgwick-inspired song "Edie" on its 1992 debut EP, Creepy World.

Other
 Sedgwick popularized the mini-skirt by purchasing children's skirts and wearing them as her own.
 The previously niche phrase "Superstar" was popularized and became a mainstream term because of Sedgwick being dubbed one by Andy Warhol and the increased mainstream media attention the pair received. Sedgwick can be seen defining the term on the Merv Griffin Show, indicating that the word was not a staple in the general public's vocabulary before her appearance on the show.
 Warren Beatty bought the rights to Sedgwick's life story in the 1980s and was planning to make a movie, initially with Molly Ringwald then with Jennifer Jason Leigh starring as Sedgwick. Al Pacino was tapped to play Andy Warhol. It was also reported that a film titled The War at Home was to be loosely based on her life during The Factory years, with Linda Fiorentino slated to portray her. It was to be based on John Byrum's fictionalized account of a working-class man who becomes enamored of her. Neither was ever produced.
 Actress and model Jennifer Rubin played Sedgwick in the 1991 film The Doors, directed by Oliver Stone.
 The Escape Artist is a 1994 novel by a Madrid-based writer, Jonathan Holland. The villain of the novel is a character called Marc, about whom it is said: "He'd spent most of his teens working with Andy Warhol and Paul Morrissey, and he'd slept with someone called Edie Sedgwick: apparently Jean Shrimpton was not the only beautiful woman in the world with the name of a dinner lady."  All of Marc's life-story is false.
 In the 2002 film Igby Goes Down, Amanda Peet's character, Rachel, is described as an "Edie Sedgwick wanna-be" and dresses in Sedgwick-inspired attire throughout the film.
 A 2004 off-Broadway play entitled Andy & Edie was written and produced by Peter Braunstein.  It ran for 10 days. Misha Moore, who portrayed Sedgwick, claimed to be the late model's niece. At the request of the Sedgwick family, The New York Times published a notice of correction.
 Director Mike Nichols and actress Natalie Portman considered doing a film about Sedgwick and Andy Warhol but decided to film an adaptation of Patrick Marber's play Closer instead, which was released in 2004.
 In 2007 film I'm Not There, Michelle Williams's character Coco Rivington is modelled on Sedgwick
 Sienna Miller played Sedgwick in George Hickenlooper's film Factory Girl, a fictionalized account of Sedgwick's life, released in December 2006. The film portrays Warhol, played by Guy Pearce, as a cynic who leads Sedgwick into a downward spiral of drug addiction and psychiatric problems. Hayden Christensen plays "Billy Quinn", an apparent conglomeration of various characters but a look-alike of Bob Dylan. (As of late 2006, Dylan was apparently threatening to pursue a defamation lawsuit, claiming the film implicates him as having driven Sedgwick to her death.) Michael Post, Sedgwick's widower, appears as a taxi driver in one of the last scenes of the film.

Filmography

Bibliography
 Victor Bockris and Gerard Malanga: Uptight: The Velvet Underground Story
 Victor Bockris: Andy Warhol
 Michael Opray: Andy Warhol. Film Factory
 Jean Stein: Edie: American Girl
 Andy Warhol: The Philosophy of Andy Warhol
 Melissa Painter and David Weisman: Edie: Girl on Fire Book and Film
 Steven Watson: Factory Made: Warhol And the Sixties
 Nat Finkelstein and David Dalton: Edie: Factory Girl
 John Sedgwick: In My Blood: Six Generations of Madness and Desire in an American Family

References

External links

 Blast magazine article "Girl on Fire"

1943 births
1971 deaths
20th-century American actresses
Actresses from New York City
Actresses from Santa Barbara, California
Female models from California
American artists
American film actresses
American people of English descent
American people of French descent
American socialites
Burials in California
Delano family
Drug-related deaths in California
Barbiturates-related deaths
Sedgwick family
Muses
People associated with The Factory
Radcliffe College alumni
Unsolved deaths in the United States
Winthrop family

Edie Sedgwick


الخلية الحرشفية السنخية أو خلية سنخية من النمط الأول هي نوع من الخلايا الرئوية مسؤولة عن مهمة تبادل الغازات في السنخ الرئوي بين الدم والهواء الخارجي، تعد هذه الخلايا صنف من الخلايا الظهارية الحرشفية التي تكون الظهارة (النسيج الطلائي)، تغطي هذه الخلايا مساحة كبيرة جداً من الأسناخ الرئوية تصل إلى 95% من المساحة الأصلية، وبالرغم من تغطيتها هذه المساحة الكبيرة إلا أن عددها يصل إلى نصف عدد الخلايا السنخية من النمط الثاني وهذا بسبب اختلاف حجم كل خلية، خلايا النمط الأول كبيرة ومسطحة جداً لتغطي السنخ الرئوي، بينما النمط الثاني يتكون من خلايا ذو حجم أقل.

خلية النمط الأول غير قابلة للطي وتتأثر بسرعة كبيرة للمواد السامة، إذا حدث وتحطمت خلايا النمط الأول، فان خلايا النمط الثاني تتكاثر بسرعة لتعويض النقص الناتج عن خلايا النمط الأول.

مراجع

تشريح الرئة
علم الأحياء الخلوي

خلية حرشفية حويصلية


An Gastrodia africana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Gastrodia africana in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an duro. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia africana


Dazkarieh est un groupe de musique traditionnelle, de rock alternatif et néofolk portugais, originaire de Lisbonne. Jusqu'en 2014, date de sa séparation, le groupe compte un total de 7 albums.

Biographie
Le groupe se forme en 1999 et se compose des musiciens Joana Negrão, Rui Rodrigues, João Campos et Vasco Ribeiro Casais. La Suisse, le Canada, la Belgique, le Mexique, le Cap-Vert, la République tchèque, l'Espagne, l'Autriche, l'Estonie et surtout l'Allemagne sont quelques-uns des pays à travers lesquels ils ont déjà exposé leurs sonorités, inspirées de diverses cultures du monde et basées sur les instruments les plus divers, parmi lesquels nous soulignons la cornemuse galicienne, l'accordéon, la flûte traversière, les tin whistles irlandais, les percussions africaines, les percussions arabes, la basse et la guitare. Au départ, le groupe produisait des sons centrés sur un langage vocal imaginaire, créé par le groupe lui-même, dans le but évident de traiter la voix comme un instrument autonome, comparable aux autres.

Le groupe compte 7 albums jusqu'à sa séparation en 2014.

Membres
 Vasco Ribeiro Casais — nyckelharpa, bouzouki, cornemuse, braguesa, programmation
 Joana Negrão — voix, cornemuse, adufe, tambourin
 Rui Rodrigues — guitare, cavaquinho
 João Campos - batterie

Discographie
 2002 :
 2004 :
 2006 :
 2009 :
 2011 :
 2012 :
 2014 :

Notes et références

Groupe portugais de rock alternatif
Groupe de néofolk
Groupe musical formé en 1999
Groupe musical séparé en 2014
Groupe musical de Lisbonne

Dazkarieh


La Bundesstraße 455 est une Bundesstraße du Land de Hesse.

Géographie
La B 455 commence au pont Theodor-Heuss qui traverse le Rhin entre Cassel, un quartier de Wiesbaden (sur la rive droite) et Mainz-Altstadt, la vieille ville de Mayence (sur la rive gauche). Elle traverse la banlieue de Wiesbaden en direction nord-est en direction du Taunus. Dans le Taunus, la B 455 croise la Bundesautobahn 3 et continue à travers Eppstein et Königstein im Taunus au croisement avec la Bundesstraße 8 puis l'Opel-Zoo et Kronberg im Taunus en direction d'Oberursel. Elle contourne Oberursel qu'elle traversait à l'origine puis change pour l'A 661. La section de l'A 661 du début à la jonction de Bad Homburg vor der Höhe et la section de l'A 5 de la jonction de Bad Homburg à la sortie de Friedberg remplacent maintenant la Bundesstraße. La route continue en passant par l'arrondissement de Wetterau à travers Rosbach vor der Höhe, Friedberg et Wölfersheim. Après Harb, quartier de Nidda, la B 455 mène à Schotten.

Source

Route en Allemagne
Transport en Hesse

Bundesstraße 455


An Disperis woodii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Bolus. An Disperis woodii in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis woodii


Opt zile în cosmos este un film documentar românesc de scurtmetraj din 1982 regizat de David Reu.

Prezentare

Prezintă zborul în spațiu al primului cosmonaut român, Dumitru Prunariu, la bordul navei sovietice Soiuz 40, în 1981.

Note

Legături externe

Vezi și
 1982 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1982
Filme regizate de David Reu
Filme documentare românești
Filme documentare despre spațiul cosmic

Opt zile în cosmos


Yeni Zağra veya bazı evraklardaki kullanımıyla Nova Zagora ( Nova Zagora; Türkçe: Zağra Yenicesi, Osmanlıca: Zağra-i Cedid), Bulgaristan'da bir şehirdir.

Web Sitesi: https://www.nova-zagora.org/

Kaynakça

Sliven ili
Bulgaristan'daki şehirler

Yeni Zağra


An Nervilia stolziana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Nervilia stolziana in nahilalakip ha genus nga Nervilia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nervilia

Nervilia stolziana


Bernard Grech, né le 8 juin 1971 à Paola à Malte, est un homme politique maltais et avocat de profession. Il est actuellement chef du Parti nationaliste depuis octobre 2020.

Jeunesse et vie professionnelle
Bernard Grech est né à Paola le 8 juin 1971. Il a grandi à Birżebbuġa et a obtenu son diplôme d'avocat en droit civil. Bernard Grech a exercé son activité professionnelle dans deux cabinets d'avocats, spécialisés dans la médiation des conflits familiaux.

Grech réside actuellement à Mosta.

Implication dans la politique
En 2011, Bernard Grech a participé à la campagne contre la légalisation du divorce à Malte. Non engagé officiellement jusque-là dans des rôles actifs en politique, il s'est rapproché des positions du Parti nationaliste maltais en 2018. En août 2020, il s'est présenté face au chef du parti, Adrian Delia, après que le congrès du parti ait voté pour l'organisation d'une élection afin de nommer le chef de parti.

Il devient chef du PN le 3 octobre 2020, remportant l'élection contre le président sortant Adrian Delia avec 69,3% des voix. Il a prêté serment en tant que chef de l'opposition le 7 octobre 2020.

Vie privée
Il se déclare catholique pratiquant et il est père de deux enfants ; il s'est également prononcé contre la légalisation de l'avortement. Dans sa vie privée, il cultive un intérêt personnel pour l'opéra, s'adonnant comme chanteur amateur.

Références

Personnalité du Parti nationaliste (Malte)
Étudiant de l'université de Malte
Naissance en juin 1971

Bernard Grech


Onlar da İnsandı, Cengiz Dağcı'nın yazdığı bir romandır. Roman, Türklerin örf ve adetlerini, ırklarını, dillerini, dinlerini, insan sevgisini anlatır. Bir milletin nasıl başka bir milletin boyunduruğuna girdiği, zorla Ruslaştırıldığı ve zulümlere maruz bırakıldığı romanın ana hatlarını oluşturmuştur.Göçe zorlanan Türk'lerin çektiği sıkıntıları çok yalın ve içten bir dille anlatır.

Romanda; Esma ve Bekir, Rus yaşlı bir baba oğula kendilerine tarla işlerinde yardımcı olması için iş verirler genç olan  İvan evin sahibi karı kocanın kendilerine çok iyi davranmasına rağmen içten içe onlardan Türk oldukları için nefret eder. Bekir efendiye köylüler yabancı birilerini işçi olarak aldıkları için bu durumdan tepki göstermektedir.; zira başka milletten bir kişinin, bir Rusun, köyde olması uğursuzluktur. İvan yaptıkları iyiliğe rağmen onlara, Türk kimliklerinden dolayı içten içe kin beslemektedir. Ruslar köyün hakimiyetini yavaş yavaş ele geçirmeye başladığında İvan içindeki kötülğü dışarı vurmaya başlar.Sonunda ekmek yediği evin kızına tecavüze yeltenir ve sonrasında evin kızının evlendiği gencin ölümüne sebep olur.

Kaynakça

Cengiz Dağcı romanları
Toplumsal romanlar
100 Temel Eser

Onlar da İnsandı


An Dracula psyche in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Angel Andreetta, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Dracula psyche in nahilalakip ha genus nga Dracula, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dracula

Dracula psyche


Selasphorus é um gênero de aves apodiformes pertencente à família dos troquilídeos, que inclui os beija-flores. O gênero possui nove espécies, distribuídas desde o noroeste da América do Norte e o sul da América Central.

Taxonomia
O género Selasphorus foi introduzido em 1832 pelo naturalista inglês William John Swainson para acomodar o colibri-ruivo, que agora é a espécie-tipo. O nome combina o grego antigo σέλας, selas, que significa "luz" ou "chama"; e -phorus que significa "levando".

O gênero contém as seguintes nove espécies:

 Selasphorus ardens (Salvin, 1865) — beija-flor-ardente, colibri-de-garganta-ardente
 Selasphorus calliope (Gould, 1847) — beija-flor-calíope, beija-flor-de-garganta-rajada, colibri-calíope
 Selasphorus ellioti (anteriormente em Atthis)  (Ridgway, 1878) — zumbidor-guatemalteco, colibri-de-elliot
 Selasphorus flammula (Salvin, 1865) — beija-flor-dos-vulcões, beija-flor-de-cauda-larga
 Selasphorus heloisa (anteriormente em Atthis) (Lesson & Delattre, 1839) — zumbidor-mexicano, colibri-de-heloísa
 Selasphorus platycercus  (Swainson, 1827) — beija-flor-de-cauda-larga, colibri-de-cauda-larga
 Selasphorus rufus (J.F.Gmelin, 1788) — beija-flor-ruivo, colibri-ruivo
 Selasphorus sasin  (Lesson, 1829) — beija-flor-de-dorso-verde, beija-flor-de-allen, colibri-de-allen
 Selasphorus scintilla (Gould, 1851) — beija-flor-cintilante, colibri-cintilante

O Selasphorus ellioti e o Selasphorus heloisa foram anteriormente colocados no gênero Atthis. Estudos filogenéticos moleculares publicados em 2014 e 2017 descobriram que Atthis estava embutido no Selasphorus. Os gêneros foram, portanto, fundidos e esses beija-flor foram movidos para Selasphorus.

Referências

Ligações externas

Géneros de beija-flor
Espécies descritas por William John Swainson

Selasphorus


Le Championnat du Costa Rica féminin de football 2022 est la vingt-quatrième saison du championnat costaricien.

Format
Le championnat est disputé par 8 équipes en deux tournois : le tournoi d'ouverture et le tournoi de clôture. Chacun de ces tournois débute par une phase de groupe où chaque équipe affronte les autres à domicile et à l'extérieur. À l'issue de cette phase, les quatre meilleures équipes se qualifient pour la phase finale, un tournoi à élimination directe.

Tournoi d'ouverture

Participants

Compétition

Phase de classement

Source.

Phase finale

Statistiques

Mise à jour le .

Tournoi de clôture

Notes et références

Costa Rica F1
Sport au Costa Rica en 2022
Championnat du Costa Rica féminin de football


جسر رادس - حلق الوادي، هو جسر مدعوم بالكوابل، يقع في مياه بحيرة تونس والذي يسهل التنقل بين ثلاث ولايات وهي ولايات تونس وأريانة وبن عروس، وتم إنجازه في منتصف 2009. يعتبر جسر رادي- حلق الوادي الأول من نوعه في أفريقيا،وقامت بإنجازه شركة يابانية صاحبة خبرة كبيرة في هذا النوع من الإنشاءات ومؤسسة المقاولون العرب المصرية بتمويل ياباني. ويتكون العنصر الأبرز في هذا المشروع من جسر معلق مشدود بكوابل مثبتة في برجين أساسيين علوهما نحو 45 مترا فوق سطح البحر يرتكزان على أوتاد عميقة جدا ذات قطر يناهز المترين للواحد ويعلو الجسر على سطح الماء بنحو 20 مترا مما يسمح بعبور مختلف أنواع السفن من تحته، كما يمكن الجسر الثابت الذي تصل حركة المرور فوقه إلى 25 الف عربة يوميا إلى جانب بقية مكوناته من الربط المباشر والسريع بين الضاحيتين الشمالية والجنوبية وبالتالي بين ولايات تونس وأريانة وبن عروس.

التصميم

مكونات الجسر
يتكون العنصر الأبرز من جسر معلق مشدود بكوابل مثبتة في برجين أساسيين علوهما 45 مترا يرتكزان على أوتاد عميقة جدا ذات قطر يناهز المترين للواحد ويختص هذا الجسر بموقعه البارز عن بعد وبحداثة تصميمه وطابعه الجمالي وذلك لعلوه المقدر بنحو 20 مترا فوق سطح البحر وتسمح هذه المواصفات بترك فضاء لمرور السفن . وتشمل بقية المكونات قرابة 15 كلم من الطرقات ذات ممرين في كل إتجاه منها 2000 متر من الجسور المسبقة الشد والمرتكزة على أوتاد مدقوقة إلى جانب ردم حوالي 20 هكتار من البحيرة الشمالية.
تجدر الإشارة كذلك إلى التهيئة النباتية على جنبات الطرقات والمحولات المحدثة وخاصة تركيز الإضاءة ووضع إشارات المرور، وبالإضافة إلى القسم الأهم من مكونات الجسر شملت ما يفوق 12 كلم من الطرقات السريعة ذات الممرين في كل إتجاه حيث ينطلق تحديدا من الطريق الجهوية 33 على مستوى حي النور برادس ويمر بضفاف البحيرة الجنوبية غربي ميناء رادس ليعبر قنال تونس للملاحة وخط السكة الحديدية تونس-المرسى غربي ميناء رادس ثم يمر وراء محطة توليد الكهرباء بحلق الوادي محاذيا لضفاف بحيرة تونس الشمالية ليربط مع الطريق السريعة الكرم-قمرت.

مواضيع ذات علاقة
 مشاريع كبرى في تونس.

وصلات خارجية
 المشاريع الكبرى التي سترى النور في تونس
 المشاريع الكبرى التي سترى النور في تونس (2)

مراجع

جسور تونس
جسور معلقة بأسلاك فولاذية
رادس
مشاريع كبرى في تونس

جسر رادس - حلق الوادي


Youri Marion A. Tielemans (født 7. maj 1997) er en belgisk professionel fodboldspiller, som spiller for Premier League-klubben Aston Villa og Belgiens landshold.

Klubkarriere

Anderlecht
Tielemans begyndte sin karriere hos RSC Anderlecht. Han gjorde sin førsteholdsdebut den 28. juli 2013 i en alder af 16 år, og blev hermed den fjerdeyngste spiller nogensinde til at spille i den belgiske liga. Da han gjorde sin Champions League debut den 2. oktober 2013, blev han den yngste belgiske spiller i tuneringen nogensinde.

Han etablerede sig over de næste sæsoner som en fast mand på Anderlechts hold, og var med til at vinde det belgiske mesterskab to gange i løbet af sin tid i klubben. Han blev i 2016-17 sæsonen kåret som årets spiller i den belgiske liga.

Monaco
I sommeren 2017 blev Tielemans solgt til AS Monaco i Frankrigs Ligue 1 for en pris på 25 millioner euro. Hans skifte til klubben var dog ikke en succes, og han blev i sin debutssæson kåret af France Football som en af ligaens største transferflop.

Leicester City
Tielemans skiftede i januar 2019 til Leicester City på en lejeaftale. Efter en succesfuld lejeaftale, så skiftede han til klubben på en fast aftale i juli 2019. Med en pris på 40 millioner pund blev han den dyreste transfer i klubbens historie.

Tielemans scorede den 15. maj 2021 den ene mål i FA Cup-finalen imod Chelsea, og blev kåret som Man of the Match, da Leicester vandt pokaltuneringen for første gang i klubbens historie.

Aston Villa
Den blev i juni 2023 annonceret, at Tielemans ville skifte til Aston Villa når hans kontrakt udløb med Leicester den 1. juli 2023.

Landsholdskarriere

Ungdomslandshold
Tielemans har repræsenteret Belgien på flere ungdomsniveauer.

Seniorlandshold
Tielemans debuterede for det belgiske landshold den 9. november 2016. Han var del af Belgiens trupper til VM 2018, EM 2020 og VM 2022.

Titler
Anderlecht

 Belgiens 1. division A: 2 (2013-14, 2016-17)
 Belgisk Super Cup: 2 (2013, 2014)

Leicester City

 FA Cup: 1 (2020-21)
 FA Community Shield: 1 (2021)

Individuelle

 Belgiens 1. division A Årets unge spiller: 2 (2013-14, 2014-15)
 Belgiens 1. division A Årets spiller: 1 (2016-17)
 UEFA Europa League Sæsonens hold: 1 (2016-17)
 Leicester City Sæsonens spiller: 1 (2020-21)

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Belgien
Fodboldlandsholdsspillere fra Belgien
Fodboldspillere fra RSC Anderlecht
Fodboldspillere fra AS Monaco FC
Fodboldspillere fra Leicester City F.C.
Fodboldspillere fra Aston Villa F.C.
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Youri Tielemans


Se realizaron elecciones generales en Puerto Rico el 5 de noviembre de 1968. Luis A. Ferré del Partido Nuevo Progresista fue elegido como Gobernador. En las cámaras legislativas, el Partido Nuevo Progresista ganó mayoría en la Cámara de Representantes de Puerto Rico, pero el Partido Popular Democrático retuvo su mayoría en el Senado de Puerto Rico. La participación fue de un 78.4%.

Contexto
Las elecciones del 1968 se caracterizan por ser las quintas realizadas luego del establecimiento de la Constitución de Puerto Rico de 1952, la cual se caracteriza por la institucionalización del Senado de Puerto Rico con 27 miembros y la Cámara de Representantes de Puerto Rico de 51 miembros, además del sistema de acumulación en la elección de los parlamentarios y de representación a minorías.

Alcaldías

Para las Elecciones del 1968, el total de alcaldías en la Isla de Puerto Rico era de 76.  Los pueblos de Canóvanas y Florida no estaban constituidos como Municipios independientes y formaban parte de los municipios de Loíza y Barceloneta, respectivamente.

El Partido Nuevo Progresista ganó el control de las Alcaldías de los Municipios de San Juan (Capital de Puerto Rico), Guaynabo, Bayamón, Cataño, Toa Baja, Corozal, Ciales, Manatí, Arecibo, Aguadilla, Moca, Aguada, Guánica, Adjuntas, Utuado, Peñuelas, Ponce, Jayuya, Juana Díaz, Santa Isabel, Villalba, Caguas, San Lorenzo, Naguabo, Fajardo,  Carolina, y Trujillo Alto.

El Partido Nuevo Progresista dominó en todas las alcaldías de los pueblos con mayor población en la Isla (San Juan, Guaynabo, Ponce, Arecibo, Caguas, Bayamón, Trujillo Alto, Aguadilla, y Carolina), excepto por las alcaldías de Mayagüez y Humacao las cuales el Partido Popular Democrático retuvo el control.

Véase también
Política de Puerto Rico

Referencias

Elecciones de Puerto Rico
Puerto Rico en 1968
Puerto Rico

Elecciones generales de Puerto Rico de 1968


Best FM, Türkiye'de yayın yapan ulusal bir radyo istasyonudur. Türkiye çapında geniş bir yayın ağı bulunmaktadır. Emrah Hattat tarafından kurulan Best FM 5 Şubat 1993 tarihinde Ajda Pekkan'ın Kimler Geldi Kimler Geçti şarkısıyla İstanbul Merkez stüdyolarında yayın hayatına başlamıştır. 2006 yılından beri internet üzerinden de dinlenebilmektedir.

Best FM, 29 Kasım 2012 tarihi itibarıyla Cem Arslan'la Gazoz Ağacı programını özel olarak hazırlanmış mobil yayın aracıyla gerçekleştirerek, Türkiye'de mobil yayın yapan ilk radyo olmuştur. Müzik yayınlarının yanı sıra "Konuşan Radyo" formatında yayın yapmaktadır.

2022 yılı itibarıyla İstanbul dışındaki tüm karasal frekanslarını geçici olarak kapatmıştır.

Şu an sadece İstanbul'a karasal yayın yapmaktadır.

Best TV
Türkiye'de bir dönem yayın yapmış televizyon kanalıdır. Daha çok müzik klipleri ve genç kesime hitap eden programları olan Best TV bir müddet sonra kapanmıştır.

Notlar

Dış bağlantılar
 Best FM Resmi İnternet Sitesi

Türkiye radyo kanalları
1993'te kurulan radyo kanalları
Türkçe pop müziği yayını yapan radyolar

Best FM


Rindera cetineri, novootkrivena biljna vrsta iz porodice boražinovki smještena u rod rindera (Rindera). Otkrivena je 2019. godine u turskom distriktu Çameli (provincija Denizli), na visinama od 2 200 m.

Vrsta je ograničena na područje planine Akdağ

Izvori

Boraginoideae

Rindera cetineri


මිථුන Gemini (pronunciation:  or   or ) (♊)  රාශිය රාශි චක්‍රයට අයත් තුන්වන රාශියයි, මෙය රාශි චක්‍රෙය් අංශක 60 ත් 90 ත් අතර පිහිටා ඇත.ජෝතිෂ්‍ය මතයන්ට අනුව හිරු ජුනි 14 සිට ජූලි 16 දක්වා කාලය තුල මිථුන රාශිය හරහා ගමන් කරනබව සැළකේ.කෙසේ වෙතත් මෙම දින වකවානු වල සුළු වෙනස්කම් ඇතිවිය හැත.මිථුන රාශිය නිවුන් දරුවන් දෙදෙනකු ගෙන් සංකේතවත් කෙරේ. ජෝතිෂ්‍යයට අනුව යම් පුද්ගලයෙකු උපත ලබන මොහොතේ නැගෙනහිර ක්ෂිචිජයෙන් මිථුන රාශිය උදාවී තිබුනේනම් ඒම ජන්මියා මිථුන ලග්නයෙන් උපන්නකු ලෙස සළකයි.

ජෝතිෂ්‍ය මත
වෙෙදික ජෝතිෂ්‍ය මතයන්ට අනුව මිථුන රාශිය මනුෂ්‍ය රාශියකි උභය රාශියකි පුරුෂ රාශියකි.අධිපති ග්‍රහයා බුධයි.මිථුනයේදී රාහු උච්චවේ කේතු  නීච වේ.සඳු ශනි රාහු මිත්‍ර වන අතර කුජ ගුරු සතුරු වේ.රවී සිකුරු සමය.

ගැලරිය

සටහන්

බාහිර සබැදුම්
  The dictionary definition of Gemini at Wiktionary
  Media related to Gemini Commons category with local link same as on Wikidata
 at Wikimedia Commons
 Warburg Institute Iconographic Database (over 300 medieval and early modern images of Gemini)

රාශි චක්‍රය

මිථුන රාශිය


Maria Alexandrovna Vilinskaia (22 de dezembro de 1834, Ekaterininskoe, Rússia - 10 de agosto de 1907, Nalchik, Rússia), mais conhecida pelo seu pseudônimo Marko Vovchok, foi uma escritora russo-ucraniana.

Marko Vovchok
Feministas da Ucrânia

Marko Vovchok


Aynular veya Ainular, Japonya'nın kuzeyinde yer alan Hokkaido Adası, Kuril Adaları ve Sahalin'in yerlisi olan halktır. Aynu (Aynu dilinde insan veya ata) kelimesi Japonya'da uzun bir zaman etnik bir hakaret olarak kullanıldığı için halen bazı Aynular kendilerine Utari (yoldaş) demeyi tercih etmektedir.

Eski Japon kaynakları, Ainuları beyaz tenli, açık renk gözlü, oldukça tüylü ve ayıya tapan bir topluluk olarak göstermekteydi. Yine aynı kaynaklara göre Ainu kadınları, dudaklarının üstüne bıyık benzeri şekiller çizmekteydi. Antropolojik özelliklerinden ve ayı kültünden  dolayı bazı bilim insanları Ainuların atalarının Ruslar olabileceği yolunda tezler üretmişlerdir.

Genetik testler Aynuların ekseriyetinin Japon Adaları dışında sadece Tibet müştereken bulunan Y-Haplogrup D' ye ait olduklarını göstermiştir. Farklı testler de bir kısım Aynu erkeğinin Haplogrup C3'e ait olduğunu ortaya çıkarmıştır. Bu Y kromozon grubuna esasen Rusya'nın uzak doğusu ve Moğolistan'da müştereken rastlanılmaktadır. Haplogrup C3'nin vücudu muhtemelen Aynuların Nivihler'le olan tarihi munasebetinden kaynaklanmakta olduğu araştırmacılar tarafından speküle edilmektedir.

Aynu kültürü M.Ö. 1200'lere kadar uzanmaktadır. En son araştırmaların sonuçlarına göre Okhotsk ve Satsumon kültürünün birleşmesiyle meydana gelmiştir. Ekonomileri avcılık, balıkçılık ve toplayıcılığa dayanmaktaydı.

Kuzeye doğru hareket eden Japon iskan ve istimlak hareketlerine karşı birkaç isyan haricinde (1457, 1669, 1789) genellikle daha da kuzeye doğru ricat ederek cevap vermeyi tercih eden Ayunlar 19. asrın sonlarında Meiji Dönemi'ne kadar Ezo (Hakkaido) adasında izafi bir hürriyet içinde yaşamaya devam ettiler. Rusya ve Japonya hanedanları arasındaki emperyal mücadelenin bir ayağı olarak görülen Ezo Adası Meiji Hanedanı tarafından kolonileştirildi. Adanın ismin Hakkaido'ya tebdil edilmesi de bu periyoda denk gelmektedir. Resmi asimilasyon siyaseti ve Japon nüfusunun adaya endemik olmayan hastalıkları ve kolonizasyonun yerli nüfus üzerindeki baskısı sebebiyle Aynu nüfusu ciddi şekilde azaldı.

1899'da milli bir Japon hüviyeti yaratmak maksadıyla uygulamaya konulan politikalara Aynular'ı asimile etmek gayesiyle onları Aborjin ilan eden  bir yasa parlamentodan geçti. Japonya nihayet 6 Nisan 2006'da Aynu nüfusunu resmen endijen(yerli) bir grup olarak kabul etti.

Günümüzde Aynu lisanının ailesinin tespiti hususunda filolojistler ortak bir hükme varamamıştır. 1991'de lisanı Japonya'da akıcı bir şekilde konuşabilen sadece 15 kişi kayıt edilebilmiştir. Japonya' daki nüfusun ekseriyeti kendi azaları tarafından da ırkçılık ve ayrımcılığa tabii olmamak için Japonlarla evlenmeye teşvik edildiğinden bugün saf bir Aynu milletinden bahsetmek pek mümkün görünmemektedir. Rusya'daki nüfus bir kısmı da ananevi dinleri olan animizmden uzaklaşıp Rus Ortodoks Kilisesi'ne dahil olmuştur.

Alt-Gruplar
Tohoku Aynuları(Honşu' da, yaşayan nüfus meçhul),
Hokkaido Aynuları,
Sakalin Aynuları,
Kuril Aynuları(yaşayan nüfus meçhul),
Kamçatka Aynuları(Tarih-öncesinden bu yana namevcut),
Amur Vadisi Aynuları(muhtemelen namevcut).

Kaynakça

Japonya'daki etnik gruplar

Aynular


Ingen andre er det andet studiealbum fra den danske rapper TopGunn. Albummet udkom den 3. august 2015 på Spotify og generelt den 5. august. "Mig & mit hoved" / "Kongens Have" blev udgivet som dobbelt-single den 2. juni 2014, hvoraf "Kongens Have" blev et stort hit med dobbelt-platin for streaming. Sangen er skrevet i samarbejde med produceren Lasse Kramhøft, og var oprindeligt tiltænkt Mariah Carey.

Spor

Kilder

Album fra 2015
TopGunn-album

Ingen andre


Nizam (urdu: نظام), en kortere version af Nizam-ul-Mulk (urdu: نظامالملک), var statsoverhovedets titel i fyrstestaten Hyderabad, der eksisterede fra 1724 til 1949. De tilhørte Asaf Jah-dynastiet, grundlagt af Mir Qamar-ud-Din Siddiqi (Asaf Jah I) i 1720.

Asaf Jah-dynastiet havde sin oprindelse i området omkring Samarkand. I slægten fandtes blandt andet en Sayyid (ætling til Profeten Muhammed). I 1600-tallet kom familien til Indien fra Bagdad, hvor den havde slået sig ned.

Asaf Jah I regerede først på vegne af mogulerne, men efter Aurangzebs død 1707 svækkedes mogulernes magt og Asaf Jah erklærede sig uafhængig. Senere, da briterne havde overhøjhed over Indien, kunne Asaf Jah-dynastiet fortsætte med at regere som "klienter" og beholde magten i Hyderabad-staten.

I år 1947, da den Indiske Union blev dannet, og Pakistan dannede en separat stat, ville nizamen Osman Ali Khan (Asaf Jah VII) hverken høre til den ene eller den anden stat, men bevare Hyderabads selvstændighed. Året efter blev Hyderabad tvunget ind i den Indiske Union efter militærindgrebet, der blev kendt som Operation Polo.

Liste over nizamer
 Qamar-ud-din Khan, Asaf Jah I (1720-1748)
 Mir Ahmed Ali Khan Siddiqi, Nizam-ud-Dowlah, Nasir Jang (1748-1750)
 Nawab Hidayat Mohi-ud-din Sa'adu'llah Khan Bahadur, Muzaffar Jang (1750-1751)
 Nawab Syed Mohammed Khan Siddiqi, Amir ul-Mulk, Salabat Jang (1751-1762)
 Nawab Mir Nizam Ali Khan Siddiqi Bahadur, Nizam ul-Mulk, Asaf Jah II (1762-1803)
 Nawab Mir Ali Akbar Khan Sikandar Jah Siddiqi, Asaf Jah III (1803-1829)
 Nawab Mir Farkhonda Ali Khan Siddiqi, Nasir-ud-Daulah, Asaf Jah IV (1829-1857)
 Nawab Mir Tahniat Ali Khan Siddiqi Afzal ud Daulah, Asaf Jah V (1857-1869)
 Fateh Jang Nawab Mir Mahboob Ali Khan Siddiqi, Asaf Jah VI (1869-1911)
 Fateh Jang Nawab Mir Osman Ali Khan Siddiqi, Asaf Jah VII (1911-1967)

Se også
 Indiske adelstitler

Kilder
 Engelsk Wikipedia, "Nizam af Hyderabad", versionen fra 20. august 2010

Indiens historie
Hyderabad (Indien)

Nizam


5055 Opekushin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5055 Opekushin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,09 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

5055 Opekushin


Pösteki mantarı (Coprinus comatus), Coprinaceae ailesinden, olan yenebilen bir mantar türüdür.

Adını, koyun postu gibi görüntüsüne dayanılarak Farsça kökenli pösteki (koyun ya da keçi postu) sözünden alır. Diğer adları mürekkep mantarı ve söbelem'dir. Şapkası 4–15 cm uzunlukta silindirik şekildedir. Beyaz renkli ve yüzeyi pürüzlüdür, zamanla alttan başlayarak siyah mürekkepsi bir yapıya bozunur. Genelde çayırlık alanlarda küçük gruplar şeklinde görülür. Spor baskısı siyahtır, sporları 7-9 mikron büyüklükte, eliptiktir.

Tadı oldukça iyidir, genç örnekler daha lezzetlidir, yaşlı örnekler çok fazla su içerir. Ender durumlarda alkolle beraber alındığı zaman rahatsızlık verebildiği rapor edilmiştir.

Agaricaceae
Yenilebilen mantarlar
Avrupa mantarları
Okyanusya mantarları
Etçil beslenme
1780'de tanımlanan mantarlar

Pösteki mantarı


Ockholm (Frizce: e Hoolme), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 18.06 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 371 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Claudia Weinbrandt tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-stollberg.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Ockholm


Gornje Košlje (Serbisches-kyrillisch: Горње Кошље) ist ein Dorf im Westen Serbiens, nahe der Grenze zu Bosnien und Herzegowina.

Geographie und Bevölkerung
Das Dorf liegt in der Opština Ljubovija, im Okrug Mačva. Der Ort hatte bei der Volkszählung 2011 532 Einwohner, während es 2002 noch 649 Einwohner waren. Nach den letzten drei Bevölkerungsstatistiken fällt die Einwohnerzahl weiter. Die Bevölkerung stellen zu 99 % Serben. Zudem wohnen aber auch 7 Montenegriner im Ort. Das Dorf besteht aus 185 Haushalten. Das Dorf ist eine Streusiedlung, die aus mehreren Weilern besteht.

Das Dorf liegt am Canyon des Trešnjica Flusses. Das Gebiet ist als spezielles Naturreservat Trešnjica-Canyon bekannt. Nahe dem Dorfe steht eine alte Wassermühle. Gornje Košlje liegt östlich der Drina im Drinatal. Der Ort liegt südlich der Gemeindehauptstadt Ljubovija.

Demographie

Religion
Die Dorfbevölkerung im Dorf gehört der Serbisch-orthodoxen Kirche an, und zwar zur Pfarrei Gornja Trešnjica im Dekanat Azbukovica der Eparchie Šabac. Ein eigenes Kirchengebäude gibt es nicht, aber früher stand auf der Lokalität Smrdan im Ort eine serbisch-orthodoxe Kirche.

verfügt

Belege
 Knjiga 9, Stanovništvo, uporedni pregled broja stanovnika 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, maj 2004, ISBN 86-84433-14-9
 Knjiga 1, Stanovništvo, nacionalna ili etnička pripadnost, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, Februar 2003, ISBN 86-84433-00-9
 Knjiga 2, Stanovništvo, pol i starost, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, Februar 2003, ISBN 86-84433-01-7

Ort in der Opština Ljubovija

Gornje Košlje


Eleoscytalopus es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Rhinocryptidae, conformado por dos especies nativas de la Mata Atlántica del este de Brasil, que anteriormente se incluían en el género Scytalopus, pero los estudios genéticos llevaron a incluirlas en un género diferente, más cercanamente relacionado con el género Merulaxis. A sus miembros se les conoce por el nombre común de churrines.

Etimología
El nombre genérico masculino «Eleoscytalopus» deriva del griego «heleos»: humedal, pantano; en referencia a los bosques pantanosos, hábitat preferido de las especies; y al género Scytalopus, donde estuvieron incluidas por mucho tiempo.

Características
Son aves pequeñas, miden 11,5 cm de longitud. Diferentemente de las especies del género Scytalopus, las de Eleoscytalopus tienen partes inferiores blancas y partes superiores gris azuladas. Las voces de los dos géneros son también diferenciables.

Lista de Especies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC, versión 6.3, 2016) y Clements Checklist v.2015, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

Eleoscytalopus indigoticus (, 1831) - churrín pechiblanco;
Eleoscytalopus psychopompus (, 1989) - churrín de Bahía.

Taxonomía
Algunos autores sugieren que E. psychopompus sería apenas una subespecie de E. indigoticus, sin embargo, los argumentos de Mata et al., 2009 refuerzan el rango de especie, sobre la base de la distancia genética.

Los estudios de genética molecular de Ericson et al., 2010 confirman la monofilia de la familia Rhinocryptidae y sugieren la existencia de dos grandes grupos dentro de la misma, de forma muy general, el formado por las especies de mayor tamaño, y el integrado por las especies menores, al que pertenece el presente género. Ohlson et al. 2013 proponen la división de la familia en dos subfamilias. El presente género pertenece a una subfamilia Scytalopodinae , 1846, junto a Eugralla, Myornis, Merulaxis y Scytalopus.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Carlos Daniel Cadena

Eleoscytalopus


Sedeae, tribus tustikovki smješten u potporodicu Sempervivoideae. Postoji 15 rodova; tipični rod je žednjak (Sedum).

Godine 2022, otkrivena je najnovija vrsta Sedum dormiens u planinama Sierra de Manantlán, u meksičkoj državi Jalisco

Rodovi
 Tribus Sedeae Fr.
 Pistorinia DC. (4 spp.)
 Rosularia (DC.) Stapf (22 spp.)
 Prometheum (A. Berger) H. Ohba (8 spp.)
 Afrovivella A. Berger (1 sp.)
 Sedella Fourr. (4 spp.)
 Dudleya Britton & Rose (47 spp.)
 Sedum L. (449 spp.)
 Cremnophila Rose (3 spp.)
 Villadia Rose (27 spp.)
 Lenophyllum Rose (7 spp.)
 Reidmorania Kimnach (1 sp.)
 Graptopetalum Rose (20 spp.)
 Thompsonella Britton & Rose (8 spp.)
 Echeveria DC. (183 spp.)
 Pachyphytum Link, Klotzsch & Otto (24 spp.)

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Izvori

Sempervivoideae

Sedeae


Hocalı Rayonu (Azerice: Xocalı rayonu), Azerbaycan'da rayon (il) olarak adlandırılan birinci derece idarî bölümlerden birisidir.

Hakkında
Hocalı Rayonu, Birinci Karabağ Savaşı sırasında 25 Şubat 1992'de Karabağ Ermeni güçleri tarafından işgal edilen ilk rayon olmuş ve 25 - 26 Şubat'ta Hocalı Katliamı yaşanmıştır.

De facto Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'ni kuran Ermeniler burayı Askeran ilinin bir parçası olarak yönetmekteydi. Rayonun merkezi işgal sonrası geçici olarak Goranboy rayonuna bağlı Aşağı Ağcakend'e taşınmış ayrıca Hocalı'dan zorla göç ettirilen nüfusun bir kısmı da buraya yerleşmiştir.

İkinci Karabağ Savaşı sırasında rayona bağlı bazı köyler yeniden Azerbaycan kontrolüne geçmiş ve 10 Kasım 2020'de imzalanan ateşkesle bu köyler Azerbaycan'da kalırken rayonun kalanı ise Rus barış gücü denetiminde Ermeni kontrolünde bırakılmıştır.

2023 Dağlık Karabağ çatışmaları sonrasında yapılan görüşmeler uyarınca rayonun tamamı Azerbaycan'ın kontrolüne bırakılmıştır. Azerbaycan ordusu 23 Eylül 2023'te rayonun merkezi Hocalı kentine girmiş ve Azerbaycan bayrağını dikmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Dağlık Karabağ Savaşı
 Askeran Çarpışması (22 - 23 Şubat 1988)
 Hocalı Katliamı (25 Şubat 1992)

Dağlık Karabağ

Hocalı (rayon)


A Latitude é um periódico científico editado pelo Programa de Pós-Graduação em Sociologia da Universidade Federal de Alagoas que publica artigos científicos no campo das ciências sociais. Publicada desde seu lançamento em 2007, esta revista está indexada em várias bases como Latindex e EZB - Eletronic Journals Library.

Na avaliação do Qualis realizada pela Coordenação de Aperfeiçoamento de Pessoal de Nível Superior (CAPES), este periódico foi classificado no extrato B1 nas áreas de Antropologia/Arqueologia e Educação.

Ligações externas

Revistas científicas de Alagoas

Latitude (revista)


ශ්‍රි ලංකා සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරය වෛද්‍යාධාරයට සහ ප්‍රජා සංවර්ධනයට කැපවූ රජය පිළිගත් (1963 අංක 04 දේශීය ආදායම් පනත) අන්තර්ජාතික ආධාර නොළබන දේශීය ස්වේච්ඡා සේවා ව්‍යාපාරයකි. 1960 වර්ෂයේදී වෛද්‍ය. වජිරනාත් ලක්ෂ්මන් ද සිල්වා මහතාගේ මූලිකත්වයෙන් ඇරඹි මෙම ස්වේච්ඡා සේවා ව්‍යාපාරය වර්තමානය වන විට ශ්‍රී ලංකාව පුරා විහිදුණු ප්‍රබල සංවිධානයකි. ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රථමාධාර කටයුතු සහ සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනය සම්බන්ධව ක්‍රියාත්මක වේ. මේ වන විට ස්වේච්ඡා සේවක සේවිකාවන් 6000ක් පමණ සම්බන්ධ වී තම නොමසුරු සේවය ලබා දෙන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක 12ක සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක වේ.

ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය

ආරම්භය
ලක්වැසි ජනතාවගේ පමණක් නොව විදේශීය ජනතාවගේ පවා ඉමහත් භක්ත්‍යාදරයට ලක් වූ ශ්‍රී පාදය උඩවැඩියා මල් ගැනද ප්‍රසිද්ධය. ශ්‍රී පාදයේ උඩවැඩියා මල් නෙලීමට සහ ශ්‍රී පාද වන්දනා කිරීමට 1959 මාර්තු මාසයේ මැදින් පොහෝ දින තරුණ වෛද්‍යවරයෙකු වූ වජිරනාත් ලක්ෂ්මන් ද සිල්වා මහතා ප්‍රමුඛ පිරිසක් අති දුෂ්කර රත්නපුර මාර්ගය ඔස්සේ ශ්‍රී පාද කඳු තරණයේ යෙදිණි. වන්දනාකරුවන්ට කඳු තරණයට ඇති එකම බලවේගය බුදු බැතියෙන් පිරී ගිය චිත්ත සන්තානයේ පවතින ආත්ම ශක්තිය පමණකි. එනමුත් ඔවුන්ගේ ආත්ම ශක්තිය කෙතරම් ප්‍රබල වුවද ලෙඩ රෝග වලින් සහ අනතුරුවලින් ඔවුනට එල්ල වූ තර්ජන අනන්තය, අප්‍රමාණ ය.

ගමන් අපහසුව නිසාත්, අධික සීතල නිසාත්, මාර්ගයේ පවතින දුෂ්කරතාවය නිසාත් කලට වේලාවට ආහාර නොලැබීම නිසාත් විවිධ රෝගාබාධයන්ට ගොදුරු වූ බැතිමතුන් අති විශාල සංඛ්‍යාවක් ශ්‍රී පාද තරණයේ යෙදුණු වෛද්‍ය ලක්ෂ්මන් ද සිල්වා මහතා ප්‍රමුඛ කණ්ඩායම එදා දුටූහ. ඔවුන්ගෙන් බොහෝමයක් උණ, වමනය, උදරාබාධ ආදියෙන්ද, කුඩා දරුවන් බොහෝ දෙනෙකු වලිප්පුවෙන්ද, අදික සීත නිසා ඇතිවන පපුවේ කැක්කුම්වලින්ද, වෙහෙස මහන්සිය නිසා ඇති වූ ශාරීරික වේදනාවෙන්ද, සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව, උණ, පාචනය වැනි තත්ත්ව වලින් පෙළුණු වැඩිහිටියන් හා ළමුන් අති විශාල සංඛ්‍යාවක් ඉතාමත් අසරණව වැතිර සිටිනු මොවුන් විසින් දක්නා ලදි.

මෙසේ අසරණ වූ දස දහස් සංඛ්‍යාත බැතිමතුන්ට නොමිලේ ස්වේච්ඡාවෙන් පිහිට වීමට එදා ශ්‍රී පාද වන්දනාවේ ගිය වෛද්‍ය පිරිස උත්සුක විය. ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික පරිහරණයට රැගෙන ගිය ඖෂධවලින් අසරණ රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කරනු ලැබීය. ශ්‍රී පාද කඳු තරණය කළ නොහැකිව අසරණව වැටී සිටි මහලු වැඩිහිටියන් මේ තරුණ වෛද්‍යවරු පිරිස විසින් තම කර පිටින් ශ්‍රී පාද කඳු මුදුනට රැගෙන ගොස් ඔවුනට වන්දනාමාන කිරීමේ අවස්ථාව සළසා දුන්හ. මෙවැනි රෝග පීඩාවන්, අනතුරු හා දුර්වලතා නිසා අසරණ වූ ජනතාවට ප්‍රථමාධාර හා වෛද්‍යාධාර සැපයීම, සියක් වරක් සිරිපා වන්දනා මාන කිරීමට වඩා පින් බලයක් ලැබෙන්නක් බව ඔවුහු අවබෝධ කර ගත්හ.

1960 වසරේදී මාර්තු මස "ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරය" නමින් ස්වේච්ඡා සංවිධානය ආරම්භ කරමින් ශ්‍රී පාදයේදී නල්ලතන්නිය, ගඟුලතැන්න, ඉඳිකටුපාන, ආඬියාමලතැන්න, හා මළුව යන ස්ථාන වල ප්‍රථම සංවිධානාත්මක සෞඛ්‍යදාන කඳවුර පවත්වනු ලැබීය. මෙම මංගල කඳවුරට වෛද්‍යවරුන්, සහකාර වෛද්‍යවරුන්, හෙද හෙදියන් සහ ව්‍යාපාරයේ පුහුණු ස්වේච්ඡා සේවක සේවිකාවෝ සියයක් පමණ සහභාගී වී අසරණ රෝගීන්ට කරුණාව, මෛත්‍රිය පෙරදැරි කොට ගෙන පිහිට විය.

වර්ධනය
එදා පටන් අද දක්වා ම ශ්‍රී පාදයේ වෛද්‍යාධාර කඳවුරු පවත්වමින් රෝගීන් දස දහස් ගණනකට පිහිට වෙමින් ස්වේච්ඡා සේවයේ නිරත වීම අතිශයෝක්තියක් නොවේ. එදා ඉතා ම සුළුවෙන් ආරම්භ වූ සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරය අද ගම් නියම්ගම් සිසාරා විහිදී පැතිරී ගිය දිස්ත්‍රික් සංවිධාන, ප්‍රාදේශීය සංවිධාන, පාසල් සෞඛ්‍යදාන ඒකක රාශියකින් සමන්විත දේශයේ ඉතාමත් ප්‍රබල ස්වේච්ඡා සේවා ව්‍යාපාරයකි.

කරුණාව, මෛත්‍රිය, මුදිතාව හා උපේක්ෂාව පෙරදැරි කර ගෙන අවිහිංසාවාදී ව ප්‍රථමාධාර හා වෛද්‍යාධාර කටයුතු වල නියැලෙන සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරය අප රට නිජබිම කර ගෙන ශ්‍රී පාදස්ථානයේ දී සම්බුදු හිමි පාමුල ආරම්භ කළද ජාති, ආගම්, කුල මල, පක්ෂ භේද, සියල්ල ම දුරු කළ සෑම ජාතිකයෙකු ම, සෑම ආගමිකයෙකු ම සාමාජිකත්වය දරණ දීප ව්‍යාප්ත ව්‍යාපාරයක් වී තිබේ.

සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරයේ අරමුණු

 	සෞඛ්‍ය හෙවත් නිරෝගී කම ප්‍රදානය හෙවත් දානය කිරීම වූ කලී මිනිස් ජීවිතයේදී කළ හැකි උසස් ම පරිත්‍යාගයකි. කඳුලින් සුසුමින් හා වේදනාවෙන් ජීවත්වන ප්‍රජාව සුවපත් කිරීම එහි අරමුණයි.
 	සෞඛ්‍යදානයේ යෙදෙන්නෝ ප්‍රතිලාභ අපේක්ෂාවෙන් මුළුමණින්ම බැහැර කරන හෙයින් සේවය කිරීමෙන් ලැබෙන තෘප්තිය පමණක් උරුම කර ගනී.
 	සේවයේ යෙදෙන විට තම කාලයත්, ශ්‍රමයත්, ගතත්, සිතත් අන්‍යයන් උදෙසා කැප කිරීමේ පිළිවෙතෙහි සම වැදී සෞඛ්‍යදානයට ඇප කැප වීම.
 	ප්‍රතිලාභ ලැබිමේ චේතනාවෙන් මුළුමණින් ම බැහැර වන බැවින්, කළකිරීමක් හෝ කණගාටුවක් කිසිලෙසකවත් ඇති නොවේ.
 	සමාජයීය, දේශපාලනික, ආගමික හෝ ජාතික පදනම ගොඩනැංවීම සඳහා සෞඛ්‍යදානයෙන් ලැබිය හැකි කිසිදු පිළිසරණක් නොමැත. සමස්ථ ලෝකයාට පොදු සාධාරණ හැඟීම් තුළින් සෞඛ්‍යදාන දර්ශනය ජනිත වී ඇත.

සේවාවන් පිළිබඳව

 ශ්‍රි ලංකාවේ තරුණ තරුණියන්ට ප්‍රථමාධාරය සහ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනය සම්බන්ධව අධ්‍යාපනය සහ පුහුණුව ලබා දීම
 ප්‍රථමාධාරය සහ සෞඛ්‍ය සම්බන්ධව පාසල් ගුරුවරුන් දැනුවත් කිරීම සහ පුහුණුව ලබා දීම
 ස්වභාවික ආපදා/ ස්වභාවික විපත් වලදී ආධාර ලබා දීම
 සමාජ සුබසාධන වැඩසටහන්, අධයාපනය සහ ආහාර වැනි ක්ෂේත්‍ර වල
 උතුරු නැගෙනහිර යුද්ධයෙන් පීඩා විඳි පුද්ගලයින් සඳහා මානසික සෞඛ්‍ය නැංවීම.
මෙම සියළුම සේවාවන් නොමිලයේ ලබා දීම ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරයේ ඇති සුවිශේෂීත්වය වේ

සෞඛ්‍යදාන ගීතය

සේවකයිනි ස්වේච්ඡා - අපසැම සෞඛ්‍යදානයේ
සමඟිව සතුටින අසරණයින් වෙත යොදවමු ශ්‍රමය අපේ...//

ගිලනුන් හට අප සැමා - මෙත් කරුනා වඩවා
සුවසෙත යහපත සළසන්ටා යමු යමු ඉදිරියටා...//

සේවකයිනි ස්වේච්ඡා...

සේවකයිනි අප සැමා පසුබට නොවී කිසිදා
දිරි දෙමු ව්‍යාපාරය අපගේ දියුණුව සලසන්ටා...//

සේවකයිනි ස්වේච්ඡා...

සෞඛ්‍යදාන ප්‍රතිඥාව

සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරයේ නාමයෙන් හා මනුෂ්‍ය සංහතිය වෙනුවෙන් සේවයට කැපවීමට මම දිවුරා පොරොන්දු වෙමි.
ශ්‍රී ලංකාවේ සෞඛ්‍ය සේවාව නංවාලීමටද, අසරණ රෝගීන්ට සේවය කිරීමටද කැමැත්තෙන් ම සේවයට හා උදව් වීමට ඉදිරිපත් වීමටද දිවිහිමියෙන් බැඳී සිටිමි.
ජාති - ආගම් - කුල, දේශපාලන භේදයකින් තොරව, සේවය කිරීමට මම පොරොන්දු වෙමි.
සේවයෙන් ලැබෙන සතුටින්ම සෑහීමකට පත්වන මා කිසියම් පෞද්ගලික ලාභ ප්‍රයෝජනයක් හෝ ආත්මාර්ථකාමී පරමාර්ථයක් ඉටුකරගැනීමට ව්‍යාපාරයේ නාමයෙන් කිසිසේත් බලාපොරොත්තු නොවෙමි.
අවශ්‍ය සෑම අවස්ථාවකදීම සේවයට ඉදිරිපත් වීමට සූදානම්ව සිටින අතර මාගේ දැනුම වැඩිදියුණු කර ගැනීමට, සේවා මට්ටම නංවාලීමට, අධයාපන වැඩකටයුතු වල නොකඩවා යෙදිමට පොරොන්දු වෙමි.
සෞඛ්‍යදාන නවකයින් යහමඟ යැවීමට හා ඔවුන් හට ක්‍රමවත් පුහුණුවක් ලබා දීමට මම බැඳී සිටිමි. විනයගරුක, යුක්තිගරුක, ආචාරශීලී, පරහිතකාමී සේවක සේවිකාවන් වී ජාතිකාභිමානයෙන් හා දේශප්‍රේමීත්වයෙන් යුතුව සේවය කිරීමට මම දිවුරා පොරොන්දු වෙමි.

මූලාශ්‍ර

 ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරය නිල වෙබ් අඩවිය .
 සෞඛ්‍යදාන පාඨමාලා අත්පොත

ප්‍රථමාධාර
ස්වේච්ඡා සංවිධාන
ශ්‍රී ලංකාව තුළ සෞඛ්‍ය සේවාව

ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍යදාන ව්‍යාපාරය


Le harcèlement professionnel en milieu universitaire est une variante de  dans des institutions d'enseignement supérieur, comme les grandes écoles et les universités, qui se traduit par un ensemble d'agissements hostiles. Le milieu de l'enseignement supérieur et de la recherche est fortement concurrentiel et les hiérarchies y sont bien établies ; les jeunes professionnels sont particulièrement exposés. Bien que la plupart des universités possèdent des règles sur le harcèlement professionnel, chaque campus développe et applique ses propres procédures. La victime reste souvent sans recours.

Le harcèlement collectif en milieu universitaire est complexe : des universitaires se coordonnent pour rabaisser leur cible en exerçant des tactiques comme l'intimidation, les accusations injustifiées, l'humiliation et un harcèlement généralisé. Il est souvent difficile de recueillir des preuves sur ces comportements, invisibles aux yeux des tiers. Les victimes de harcèlement collectif dans le milieu universitaire risquent de souffrir de stress, de dépression, de pensées suicidaires, voire de trouble de stress post-traumatique.

Harcèlement professionnel

Le harcèlement moral est une violence, physique ou psychologique, menée dans la durée par une personne ou un groupe contre une autre personne qui n'est pas en mesure de se défendre dans les conditions où prévaut cette hostilité, dans le dessein de blesser, menacer, effrayer la cible ou de lui imposer des angoisses.

Le harcèlement professionnel relève des catégories suivantes :
 Menace sur le statut professionnel, comme l'humiliation professionnelle en public, les accusations de ne pas déployer suffisamment d'efforts ou le dénigrement.
 Menace sur le statut social, comme railler une cible ou l'insulter.
 Isolement, comme la rétention d'informations sur des opportunités professionnelles pour empêcher la cible d'y accéder, par exemple sur des ateliers de formation, des évènements professionnels ou des échéances pour terminer une mission.
 Surcharge de travail, comme l'instauration d'échéances impossibles à tenir et désorganisations intempestives et inopportunes.
 Déstabilisation, comme confier des missions sans intérêt, s'abstenir de reconnaître les mérites de la cible malgré les pratiques habituelles, la limoger d'une position d'autorité, recours au gaslighting.

Harcèlement moral et culture universitaire

Dans le milieu professionnel universitaire, plusieurs aspects se prêtent à la pratique du harcèlement et en découragent le signalement et l'atténuation, en raison des atteintes potentielles à la réputation d'une institution. Les directeurs d'une faculté en sont souvent eux-mêmes issus ; or, la plupart de ces directeurs n'ont reçu aucune formation spécifique de management pour réagir de manière adéquate aux problèmes de harcèlement. Il arrive que les auteurs d'un harcèlement professionnel soient des enseignants-chercheurs titulaires, ce qui provoque leur démission ou celle de leur victime. Les victimes sont, de plus en plus souvent, des enseignants vacataires ainsi que des étudiants (voir : ).

La nature des institutions d'enseignement supérieur et de recherche, qui sont souvent décentralisées, risque de compliquer les démarches de victimes cherchant de l'aide ; quant aux requêtes devant des autorités externes à l'établissement, elles sont souvent décrites comme « la mise à mort de leur carrière ». Par conséquent, les enseignants et chercheurs victimes de harcèlement professionnels sont souvent circonspects à la perspective de signaler leurs problèmes. En plusieurs cas, les réseaux sociaux ont permis à des anonymes d'alerter, ou de calomnier, sur des problèmes de harcèlement. Des publications récentes dans la revue Nature soulignent la nécessité d'améliorer, dans les établissements, les processus de signalement en cas de harcèlement professionnel.

Harcèlement collectif

Le harcèlement collectif est endémique en milieu universitaire car la structure organisationnelle de ce milieu favorise ce phénomène.

D'après , face au harcèlement collectif en milieu universitaire, certains facteurs aggravent la vulnérabilité des victimes : différences personnelles, comme le fait d'être étranger ou d'un autre sexe ; exercer dans des domaines post-modernes comme la musique et la littérature ; pressions économiques ; dépendre d'un supérieur hiérarchique agressif. D'autres facteurs sont l'envie, le caractère non conventionnel d'une personne et la politique sur le campus.

Manifestations

Certains auteurs pensent que le harcèlement professionnel dans l'enseignement supérieur est un processus un peu plus subtil que dans d'autres milieux. Les cibles peuvent être victimes de contacts physiques importuns, de violences, de propos obscènes ou d'interruptions intempestives pendant les réunions, de dénigrement parmi leurs pairs dans des réunions dont elles n'ont pas été prévenues et elles peuvent rencontrer des obstacles pour obtenir de l'avancement. Ce type de harcèlement peut se matérialiser par des exigences exagérées sous prétexte de se conformer aux règlements.

Répercussions

Lors d'un harcèlement professionnel en milieu universitaire, ces comportements abusifs engendrent des répercussions graves et durables sur les cibles, tant dans leur carrière que dans leur vie personnelle, ainsi que sur leurs familles. Les victimes de harcèlement collectif à l'université risquent de subir « angoisses, dépression et idées suicidaires », et aussi des troubles de stress post-traumatique. Certains auteurs pensent que les séquelles psychologiques peuvent être parfois plus graves que dans le cas d'un harcèlement sexuel et peuvent mettre des années à se résorber.

Une étude de 2008 sur le sujet, d'après un sondage dans une université canadienne, conclut que cette pratique entraîne des pertes financières, y compris une rotation accélérée du personnel.

Prévalence

Même si certains pensent que le problème est courant, il n'a pas suscité autant d'attention chez les chercheurs que le harcèlement moral dans d'autres milieux.

À l'instar des enquêtes généralistes sur le harcèlement professionnel, l'incidence varie largement en fonction du lieu et de la définition retenue pour qualifier le harcèlement. Selon certains statistiques, jusqu'à un quart voire un tiers des professionnels dans l'enseignement supérieur et la recherche déclarent avoir subi un harcèlement professionnel au cours de l'année passée. Ce taux est largement plus élevé que dans d'autres sphères, où entre 10 % et 14 % des professionnels déclarent avoir subi un harcèlement au travail au cours de l'année passée aux États-Unis ; néanmoins, ce taux est plus faible que dans le domaine de la santé, où une étude sur 17 hôpitaux grecs conclut que la moitié des médecins et infirmiers déclarent avoir subi un harcèlement professionnel. Environ 40 % des réponds déclarent avoir vu ou entendu parler de comportements hostiles de harcèlement envers un collègue. Dans l'une des plus vastes enquêtes sur le harcèlement à l'université, qui a porté sur  du personnel auprès de 92 institutions d'enseignement supérieur au Royaume-Uni, la fréquence des harcèlements connaît de fortes variations selon les établissements : dans chaque université, entre 2 % et 19 % du personnel annonce être constamment ou souvent victime de harcèlement.

En 2008, le syndicat University and College Union du Royaume-Uni publie les résultats d'une enquête menée auprès de ses . 51 % des répondants déclarent n'avoir jamais subi de harcèlement ; 16,7 % qu'ils en ont subi occasionnellement ; 6,7 % qu'ils en ont subi souvent ou systématiquement. Les résultats varient selon les établissements : les répondants de l'université de Londres-Est présentent l'incidence la plus élevée.

En 2005, le Times Higher Education commandite une enquête et reçoit 843 réponses. Plus de 40 % des répondants déclarent avoir subi un harcèlement, dont 33 % signalent des contacts physiques malvenus et 10 % des violences physiques ; près de 75 % des répondants disent avoir été témoins du harcèlement d'un collègue. Le taux d'incidence dans cette enquête est plus élevé que celui qui correspond en général aux sondages en interne (entre 12 % et 24 %).

Doctorants

D'après une enquête menée en 2021 par la radio  chez les étudiants en doctorat inscrits à l'université dans l'ensemble des Pays-Bas, les formes les plus courantes de harcèlement sont les gestes sexuels déplacés, la discrimination et les infractions aux critères scientifiques. Environ  en doctorat sont interrogés et près de 50 % des répondants annoncent avoir rencontré des comportements anormaux, comme une charge de travail intenable, l'impossibilité de poser des questions essentielles, la moquerie, l'intimidation, l'exclusion sociale et l'omission de leur nom quand leurs travaux sont cités. Parmi les étudiants internationaux, les problèmes les plus fréquents sont le sexisme, le racisme et des comportements sexuels déplacés. Sur le plan de la charge de travail intenable et des conditions malsaines de travail chez les doctorants, l'une des causes identifiées est la concurrence, entre les chercheurs à la tête d'une équipe, pour obtenir un financement de leurs travaux (dont le principal bailleur est le ). Une autre enquête, menée par la Confédération syndicale des Pays-Bas et la Dutch Research School of Philosophy, recueille des résultats similaires à ceux de NOS op 3 ; dans cette seconde enquête, la conclusion annonce que « 58 % des doctorants subissent un risque plus élevé de développer des troubles psychiatriques, comme la dépression » et l'épuisement professionnel.

Les mesures et procédures contre le harcèlement professionnel dans les universités peuvent être utilisées à mauvais escient : l' remarque que les enseignants et chercheurs qui s'opposent à la direction sur la gouvernance de l'université ou qui se plaignent des inégalités sur leur lieu de travail peuvent devenir des cibles de représailles sous forme de plaintes pour harcèlement visant à museler leur dissidence.

En France

En 2021 et 2022, en France, plusieurs articles du Monde relatent la souffrance que vivent les doctorants.

Harcèlement des étudiants en médecine

D'après une enquête britannique de 2005, environ 35 % des étudiants en médecine déclarent avoir subi un harcèlement. Parmi les  interrogés, près d'un sur quatre déclare avoir subi un harcèlement professionnel par un médecin et un sur six par un infirmier. Les manifestations du harcèlement professionnel se matérialisent par des actes comme :
 Humiliation par les enseignants devant les patients
 Rabaissement car ils ne sont pas issus d'une « famille de soignants »
 Mise sous pression pour conduire une procédure sans surveillance.

La revue The Lancet évoque le besoin d'établir un comité mondial sur l'éthique des comportements en milieu professionnel à l'université pour examiner les signalements de harcèlement de manière ferme, équitable et sans parti-pris.

Notes et références

Annexes

Articles connexes

Bibliographie

Ouvrages

Articles universitaires

 Lewis, Duncan Workplace bullying–interim findings of a study in further and higher education in Wales – International Journal of Manpower, Vol 20 Issue 1/2 1999

 Savva, C. and Alexandrou, A., The impact of bullying in further and higher education – Bullying at Work research and update conference 1998

 Harassment and Bullying in Higher & Further Education The National Harassment Network First Higher and Further Education Branch Annual Conference 1997

Liens externes
 Twale D Civility, Incivility, Bullying, and Mobbing in Academe
 Karim N Bullying in Universities: It exists The Independent on Sunday 15 January 2010

Harcèlement
Violence en milieu scolaire

Harcèlement professionnel en milieu universitaire


Arche de la Défense (Grande Arche) poslovna je zgrada u četvrti La Défense zapadno od Pariza, na teritoriju općine Puteaux. Izgrađena je na povijesnoj pariškoj osi i otvorena 1989. godine za dvjestote obljetnice Francuske revolucije pod imenom Grande Arche de la Fraternité. François Mitterrand, tada u prvom mandatu na mjestu predsjednika Francuske, smatra se zaslužnim za izgradnju.

Zgradu je projektirao danski arhitekt Johan Otto Von Spreckelsen.

Vidi još
 Popis najviših nebodera svijeta

Izvori

Vanjske poveznice
 Osnovne informacije o građevini (fr, en)

Neboderi u Parizu

Arche de la Défense


Prima sondă cu foraj mecanic din România este un monument ridicat la 1 mai 1977 la Poieni (Târgu Ocna) în cinstea petroliștilor la a 25-a aniversare a Întreprinderii de Foraj Târgu Ocna și pentru a comemora prima forare mecanică percutantă cu prăjini de lemn (1861) din România.

Date tehnice
Sonda propriu-zisă a fost forată de către societatea întreprinzătorului Metaxa care ceruse aprobarea și începuse lucrările de exploatarea petrolului din anul 1861. Sonda cu o adâncime aproximativă de 150 m a fost forată în sistem percutant-uscat cu prăjini de lemn (denumit și sistem canadian). În total au fost forate trei sonde, cu adâncimi între 60-100 m, care au atins mici straturi de petrol. Rezultatele au fost nesatisfăcătoare iar sondele au fost abandonate la scurt timp, iar faptul că în jurul anului 1870 existau numai 23 de puțuri active constituie indiciul că s-a renunțat la folosirea forajului mecanic.

Macheta
Macheta a fost inaugurată la 1 mai 1977 în cinstea petroliștilor la a 25-a aniversare a Întreprinderii de Foraj Târgu Ocna, pe amplasamentul vechii sonde. Pe placa comemorativă stă scris: "PRIMA SONDĂ DIN ROMÂNIA SĂPATĂ PRIN FORAJ MECANIC ÎN ANUL 1861 = RIDICATĂ LA 1 MAI 1977 ÎN CINSTEA PETROLIȘTILOR LA A-25-A ANIVERSARE A ÎNTRP. DE FORAJ TG. OCNA ="

Istoric

Pe locul al doilea în industria extractivă din Târgu Ocna, după sare, se situează extragerea țițeiului, a păcurii, folosită la unsul roților, în medicina veterinară, în industria de prelucrare și la sfarșitul de-al șaselea deceniu al secolului trecut, la iluminat. Cunoscut încă din secolul al XVII-lea zona Mosoare și Poieni, petrolul din împrejurimile orașului Târgu Ocna va fi exploatat abia la mijlocul secolului trecut. La inceputul secolului al XIX-lea se extrăgea țiței prin săparea unor puțuri la Poieni, Mosoare și Păcuri. Tehnica era cea din zona Moinești, rudimentară si periculoasă pentru puțari. Țițeiul era trimis în butoaie de lemn la Moinești pentru rafinare și se aducea petrol lampant folosit pentru iluminatul clădirilor și al străzilor din oraș, prin intermediu lămpilor Kiston. Pe la 1840, la Mosoare s-au instalat câteva cazane pentru distilatul păcurii și care au funcționat până pe la 1900. Prima mențiune despre pătrunderea capitalului străin în industria petrolului din această zonă, ca de altfel și în România, este din anul 1861.

La 15 iunie, francezul Olivier de Lalande solicită permisiunea de a exploata petrol pe domeniul Ocna. Alexandru Ioan Cuza apreciază cu mult interes cererea, iar Consiliul de Miniștrii, pe baza rezoluției sale, aprobă ca Olivier de Lalande să exploateze petrolul timp de 20 de ani pe moșia Ocna, în schimbul unei rente de 10% din producția obținută. Se pare că primele încercări de aplicare a contractului s-au făcut în același an în localitatea Mosoarele. Exploatarea petrolului de pe domeniul Ocna a început abia în 1864 când Olivier de Lalande a izbutit să aducă din Franța capital, o parte din instalațiile pentru foraj și personal tehnic. Lucrările au început în dealul Cireșoaia, schela Ocna, la data de 1 decembrie 1864 și au continuat până în primăvară.

La 7 aprilie 1865 se săpaseră 25 puțuri, între 9 și 56 m adâncime fără a extrage petrol. Concomitent, ceruse aprobarea și începuse lucrările de exploatarea petrolului și numitul Metaxa. Rezultatele obținute nu au fost satisfăcătoare și în luna martie 1866 din lipsă de capital Olivier de Lalande solicită Ministerul de Finanțe aprobarea de a transmite exploatarea lui "Gabriel Solovy et companie". La Mosoare a funcționat, la începutul deceniului șapte, prima sondă din România săpată prin foraj mecanic. Faptul că, pe domeniul Ocnei, pe la 1870 erau numai 23 de puțuri, constituie indiciul că cei doi francezi au renunțat la folosirea forajului mecanic. În anul 1898, extracția era manuală, puțurile aveau adâncime de 30-44 de stânjeni, iar producția era redusă comparativ cu celelalte schele din județul Bacău. De altfel, la această dată, în schela Ocna, spre deosebire de celelalte, deși se întrebuințase forajul mecanic, nu se afla nici o sondă în funcție. În același timp, "Gabriel Solovy et companie", societate franceză cu capital de două milioane, face mai multe încercări de foraj pe domeniul Slănic, însă rămân infructuoase, lucrările sunt suspendate și societatea părăsește țara.

La 1 iulie 1897 pe teritoriul orașului erau în exploatare 51 puțuri aparținând societății "Steaua Română".

Dezvoltarea acestei ramuri industriale cunoaște ușoară înviorare la începutul secolului trecut. După 1909, mai mulți întreprinzători ("Manoliu & Davidescu", Henry Watchins, Rubi Waiberg din București și câțiva din zonele Ploiești și Bucovina) solicită primăriei concesionarea unor terenuri din Gura Slănicului, Păcuri și Mosoare pentru a extrage petrol și ozocherită. Primăria va institui taxe pe puțurile de petrol în 1911. În acel an erau 11 proprietari (Th. Trofin, Dumitru Bordea, Vlad Telega, Neculai Cristea, Iordache Telega, Ghiță Sima Aronovici, Gh. I. Negri, Henry Watchins, Haim și Iancu Toivi.

În 1911, cele 58 de puțuri de la Mosoare si Beleleu dădeau o producție de 119939 kg. În total, în împrejurimile orașului, erau 130 de puțuri din care 58 în exploatare, 66 exploatate și 6 săpate în cursul acelui an. La Mosoare, între 1906-1911, 8 proprietari exploatau 34 de puțuri care dădeau, în această perioadă, o producție cuprinsă între 1.700-40.102 kg. Încă de pe la începutul secolului al XIX-lea au existat încercări de a extrage ozocherită în satul Păcuri. Ele au fost reluate spre sfarșitul veacului, iar în cel următor, la Păcuri (1911), prin Rubi Waiberg și pe valea Slănicului (în satul Cerdac), în punctul numit Valea lui Tudorache (în 1884, încercase germanul Engels), prin târgocneanul Vasile Popa, după 1924, dar cantitățile mici extrase au dus la abandonarea acestor exploatări.

Referințe

Lectură suplimentară
 Boncu Constantin; Contribuții la istoria petrolului românesc, București, EA, 1973, pag. 521.

Monumente istorice
Istoria județului Bacău


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Schnaitsee

|}

Waldhausen

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Schnaitsee

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Schnaitsee
Schnaitsee
Baudenkmaler Schnaitsee

Liste der Baudenkmäler in Schnaitsee


شارل سبورغ  هي واحدة من ثماني دوائر في مدينة كيبك. وهي تقع شمال دائرة ليموالو ، إلى الغرب من دائرة بوبور ، وإلى الشرق من دائرتي البحيرات (مدينة كيبك) و سانت شارل العالية.

احياؤها

 نوتر دام دي لورونتيد
 دي جيسويت
 الحي 2-4
 الحي 3-4
 الحي 6-4
 الحي 5-4

أعلام
 جيريمي جبريل

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة انحلت في 2002
بلديات سابقة في كيبك
تأسيسات سنة 2002 في كيبك
مدينة كيبك
مناطق إدارية في مدينة كيبك

شارل سبورغ


Fortul 1 a fost un fort situat în comuna belgiană Wijnegem, la granița administrativă cu orașul Antwerpen. Construit între anii 1860 și 1864, el a făcut parte din centura de forturi Brialmont ridicată pentru apărarea orașului Antwerpen. Circa 100 de ani mai târziu, în 1959, fortul a fost dinamitat pentru a permite îndreptarea traseului bulevardului Turnhoutsebaan, care până în acel moment ocolea fortul.

În 1993, pe jumătatea sudică a terenului pe care se afla Fortul 1 a fost construit centrul comercial Wijnegem Shopping Center. Jumătatea nordică a terenului a fost împădurită.

Note

Forturi din Belgia
Clădiri și structuri din Antwerpen
Wijnegem

Fortul 1 (Antwerpen)


An Epidendrum sancti-ramoni in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Epidendrum sancti-ramoni in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum sancti-ramoni


Hrvatski institut za liturgijski pastoral (HILP) crkvena je liturgijsko-pastoralna ustanova biskupa hrvatskoga jezičnoga područja.

Povijest
Prema smjernicama Drugog vatikanskog sabora biskupi hrvatskoga jezičnoga područja su 6. travnja 1989. godine osnovali Hrvatski institut za liturgijski pastoral, kao crkvenu liturgijsko-pastoralnu ustanovu. Institut se u svom djelovanju ravna prema odredbama kanonskog prava i smjernicama Crkve. Bavi se promicanjem liturgijskog pastorala u duhu konstitucije Sacrosanctum Concilium o liturgiji II. vatikanskoga sabora i ostalih liturgijskih dokumenata Svete Stolice, te smjernica hrvatskih biskupa.

Ustroj i djelovanje
Institut provodi liturgijsko-pastoralna istraživanja, s naglaskom na pitanja povezana s prilikama i potrebama hrvatskoga jezičnoga područja, organizira tečajeve za službenike u liturgijskim slavljima, stručnjake i druge djelatnike vezane uz liturgiju, izdaje znanstvene i druge publikacije iz područja liturgije i liturgijskog pastorala, te surađuje sa sličnim ustanovama. Institut izdaje liturgijsko-pastoralni list Živo vrelo.

Prvi pročelnik instituta bio je fra Bernardin Škunca, od 1989. do 2004. godine, zatim fra Ante Crnčević, od 2004. do 2021. godine, a trenutni je pročelnik preč. Mario Kopjar koji je tu službu preuzeo 22. veljače 2021. godine.

Povezano
 Liturgika
 Pastoralno bogoslovlje
 Služba Božja
 Hrvatska biskupska konferencija
 Biskupska konferencija Bosne i Hercegovine

Izvori
Literatura

 Preč. Mario Kopjar preuzeo službu pročelnika Hrvatskoga instituta za liturgijski pastoral, www.hbk.hr, objavljeno 22. veljače 2021., arhivirano i pristupljeno 5. prosinca 2022.

 O institutu, www.hilp.hr, arhivirano 22. prosinca 2020. pristupljeno 26. prosinca 2021.
 Franjo Komarica, Hrvatski institut za liturgijski pastoral, Služba Božja 2/1985.
 Novo vodstvo Hrvatskog instituta za liturgijski pastoral, Informativna katolička agencija, www.ika.hr, objavljeno 2. veljače 2004., arhivirano i pristupljeno 26. prosinca 2021.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Hrvatski institut za liturgijski pastoral, službeno mrežno mjesto

Katoličanstvo u Hrvatskoj
Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini
Pastoralna teologija
Kršćanska liturgija


Dúkkulísur eða Dúkkulísurnar var íslensk hljómsveit sem stofnuð var 1982 og var til 1987, með nokkrum endurkomum síðan þá.
Meðlimir hennar voru:
Guðbjörg Pálsdóttir (trommur)
Hildur Viggósdóttir (hljómborð)
Erla Ingadóttir (bassi)
Erla Ragnarsdóttir (söngur)
Þórunn Víðisdóttir (gítar)
Gréta Jóna Sigurjónsdóttir (gítar) (tók við af af Þórunni)
Harpa Þórðardóttir (hljómborð) (tók við af Hildi)

Útgefið efni:

Stúdíóplötur:

 Dúkkulísur (1984)
 Í léttum leik (1986)

Safnplötur:
Dúkkulísur 25 (2007)

Tilvísanir

Íslenskar hljómsveitir

Dúkkulísurnar


Australian Open-mesterskabet i herredouble er en tennisturnering, der afholdes én gang årligt som en del af Australian Open. Turneringen er siden 1988 blevet afviklet i Melbourne Park i Melbourne, Australien, hvor kampene spilles på hardcourt-baner af typen GreenSet. Australian Open spilles over to uger fra midten af januar og er den første af de fire grand slam-turneringer i kalenderåret.

Mesterskabet blev spillet første gang i 1905 under navnet Australasian Championships (Australasiatiske mesterskaber). I 1927 ændredes navnet til Australian Championships. Ved begyndelsen af den åbne æra, hvor professionelle spillere også fik lov at deltage, ændredes navnet til Australian Open (Australske mesterskaber). Mesterskabet blev ikke spillet i perioden 1916-18 på grund af første verdenskrig og i 1940-45 på grund af anden verdenskrig.

Turneringens termin er blevet ændret flere gange. I 1977 blev den flyttet fra januar til december, hvilket medførte to turneringer i 1977: en i januar og en i december. Og udgaven, der var planlagt afholdt i december 1986, blev flyttet til januar 1987, og derfor blev der ikke spillet Australian Open i kalenderåret 1986.

Historie

Australian Open er blevet spillet i flere forskellige byer: Christchurch og Hastings i New Zealand, samt Perth, Brisbane, Adelaide, Sydney og Melbourne i Australien. Begivenheden blev afholdt i en ny by hvert år, indtil Melbourne blev valgt som fast værtsby fra og med 1972, hvorefter turneringen hvert år blev spillet i Kooyong Lawn Tennis Club, indtil den flyttede til Melbourne Park i 1988.

Indtil 1988 var turneringen udelukkende blevet spillet på græsbaner, men i forbindelse med flytningen fra Kooyong til Melbourne Park blev turneringens underlag skiftet til hardcourt-typen Rebound Ace. I 2008 skiftede man imidlertid til en ny hardcourt-type: Plexicushion.

Vindere og finalister

Statistik

Spillere med flest titler

Rekorder

Eksterne henvisninger

 Australian Open
 Australian Open - History - Men's Doubles

Noter

Etableret i 1905


João Aroldo Pereira (Coração de Jesus, 06 de outubro de 1959) é poeta, ator, compositor, performer, agitador cultural e funcionário público. Reside em Montes Claros-MG desde 1961, é um dos fundadores do grupo de literatura e teatro Transa Poética, surgido em 1979, e coordena o festival de arte contemporânea Psiu Poético, criado em 1987. O Psiu ocorre anualmente em Montes Claros, do dia 04 (dia municipal da poesia) a 12 de outubro, com sede no Centro Cultural Hermes de Paula. Desde 2018, também ocorre em Belo Horizonte no mês de março.

Biografia

Nascido em Coração de Jesus no ano de 1959, mudou-se com sua mãe Juscelina Pereira Neta (1930-2022) para Montes Claros em 1963 e vive nesta cidade desde então, onde é servidor público e agitador cultural, através principalmente do Psiu Poético. Em 1990 o nome do poeta ganhou verbete na Enciclopédia de Literatura Brasileira e é considerado um dos representantes da literatura afrodescendente no Brasil.

Em 2007, Aroldo ajudou a fundar e se tornou sócio efetivo do Instituto Histórico e Geográfico de Montes Claros. Em 2007, recebeu a medalha do Sesquicentenário de Montes Claros, onde também é cidadão honorário. Em 2010, sua obra Parangolivro foi selecionada para o vestibular da Universidade Estadual de Montes Claros, pela qual, em 2017, recebeu o título de Doutor Honoris Causa. Ainda em 2017, teve a canção Deprê gravada por Elcio Lucas no disco Vago Universo.

Aroldo é pai de seis filhas (os), Amora, Amanda, Renata, Samuel, Lucas e Maluh.

Aroldo Pereira e a Geração Mimeógrafo
Situado no norte de Minas Gerais, Aroldo fez parte da Geração mimeógrafo, teve suas primeiras publicações nos anos 1980 através da chamada poesia marginal, ou seja, apelando para o mimeógrafo como forma de pôr em circulação suas produções.

Seu primeiro livro mimeografado, Canto de encantar serpente, foi lançado através de um recital em 1981, e foi barrado pela diretoria do Centro Cultural por considerar a obra um atentado à moral e aos bons costumes da família. Seguiu-se a este a publicação alternativa de Azul geral (1981), que não foi liberado para vendas na Feira de Artes de Montes Claros. Nos anos seguintes foram lançados Haikai quem quer (1984) e Amor inventado: doces pérolas púrpuras (1986), que mantiveram a tendência de publicação independente da geração mimeógrafo nos anos 1980, no final da ditadura civil-militar brasileira (1964-1985).

Poesia de Aroldo Pereira
Na década de 1990, Aroldo Pereira publicou seu primeiro livro em formato convencional, Cinema bumerangue (1997), que foi acompanhado de textos assinados por Lêdo Ivo e Jorge Mautner. Dez anos depois lançou Parangolivro (2007).

Do primeiro ao último livro, a poesia de Aroldo apresenta caráter autobiográfico e narcísico, ao tempo que busca ser representativa de uma coletividade, ao apresentar denúncias às opressões e desigualdades sociais e raciais.

Do ponto de vista estético, seus escritos são marcados por versos livres, ausência de métrica e usos de neologismos. Seus poemas revelam constantemente o atrito do "eu versus mundo", típico de Carlos Drummond, que traduz as inquietações cotidianas/existenciais sem respeito à métrica. Sua marginalidade dialoga com Leminski, Chacal, Cacaso e Ana Cristina Cesar, que conformam a linguagem e o plano de fundo histórico de suas primeiras criações. O Tropicalismo também se faz presente nos seus versos, com destaque para os diálogos com Torquato Neto e Waly Salomão.

Outras correntes estéticas do século XX, como a Geração beat e o rock and roll, constituem a poética de Aroldo Pereira, tendente à coloquialidade, ao humor, ao erotismo, à crítica e ao experimento rítmico que envolvem a banalidade do cotidiano.
Ivana Ferrante Rebello descreve eixos temáticos da poesia de Aroldo a partir desses critérios, resumidos em 1) sentimento de inadequação ao mundo; 2) crítica social e 3) subversão estética. Esse conjunto estabelece a matriz da poesia aroldiana: o eu-lírico situado à margem cultural, social, econômica, política e geográfica. Busca afirmar a arte como ferramenta de interação e transformação, simbolizada no Parangolé, avessa à arte com finalidade em si mesma.

Obras

Poesia

 Canto de encantar serpente. 1980.
 Azul geral. 1981.
 Hai Kai quem quer. 1984.
 Amor inventado: doces pérolas púrpuras. 1986.
 Cinema bumerangue. 1997.
 Parangolivro. 2007.

Participação em antologias

 Antologia da moderna poesia brasileira. 1992.
 Signopse - a poesia na virada do século. 1995.
 Aroldo Pereira 5 poemas. 1998.
 Vozes do Psiu Poético. 1999.
 Cantária. 2000.
 O melhor da poesia brasileira - Minas Gerais. 2002.
 Trinta anos-luz: poetas celebram 30 anos de Psiu Poético. 2016.

Aroldo Pereira