Murders in the Zoo este un film de groază american din 1933 regizat de A. Edward Sutherland. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Charlie Ruggles, Lionel Atwill și Kathleen Burke.

Distribuție
 Charlie Ruggles
 Lionel Atwill
 Kathleen Burke
 Gali Patrick
 Randolph Scott
 John Davis Lodge
 Harry Beresford

Note

Filme din 1933
Filme în limba engleză
Filme de groază
Filme americane
Filme regizate de A. Edward Sutherland

Murders in the Zoo


La microrregión de Araraquara es una de las microrregiones del estado brasileño de São Paulo perteneciente a la mesorregión de Araraquara. Su población fue estimada en 2006 por el IBGE en 493.407 habitantes y está dividida en quince municipios. Posee un área total de 6.265,500 km².

Municipios
 Américo Brasiliense
 Araraquara
 Boa Esperança do Sul
 Borborema
 Dobrada
 Gavião Peixoto
 Ibitinga
 Itápolis
 Matão
 Motuca
 Nova Europa
 Rincão
 Santa Lúcia
 Tabatinga
 Trabiju

Véase también
 Microrregión de São Carlos
 Diócesis de São Carlos

Microrregiones de São Paulo

Microrregión de Araraquara


Andreas Lorentz Kron (født 1. juni 1998 i Albertslund) er en dansk cykelrytter, som kører for .

Meritter

2015
 7. plads samlet, Keizer der Juniores
2016
 1. plads  samlet, GP Gènèral Patton
1. plads, 1. etape
 1. plads  samlet, Keizer der Juniores
 9. plads samlet, Grand Prix Rüebliland
2017
 4. plads, Eschborn-Frankfurt U23
 6. plads, Gent-Wevelgem U23
2018
 4. plads, Gent-Wevelgem U23
 4. plads samlet, Flèche du Sud
1. plads, 3. etape
2020
Luxembourg Rundt
 1. plads, 5. etape
 2. plads, DM i linjeløb
2021
 1. plads, 1. etape i Catalonien Rundt
 1. plads, 6. etape i Tour de Suisse
2023
 1. plads, 2. etape, Vuelta a España
 3. plads, DM i linjeløb
 4. plads, Amstel Gold Race
 4. plads, Gran Premio Miguel Indurain

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Albertslund
Mandlige cykelryttere fra Danmark

Andreas Kron


سنن الحج ومستحباته، من فعلها فله الأجر ومن تركها فحجه صحيح.

السنن والمستحبات
 أن يحرم الرجل في إزار ورداء أبيضين، أما المرأة فلها أن تحرم في أي لون شاءت، والأفضل لها غير البياض، فإن لم يجد الرجل الثياب البيض فله أن يحرم في أي لون وجد، يلبس المحرم النعلين فإن لم يجد الإزار لبس السراويل، وإن لم يجد النعال لبس الخف أوالحذاء ولا يقطعه.
 أن يغتسل لإحرامه ولو كانت المرأة حائضاً أو نفساء.
 أن يحرم عقب صلاة مكتوبة، فإن لم يتمكن أحرم عقب ركعتين.
 أن يغتسل لدخول مكة وكذلك ليوم عرفة.
 في الطواف يستلم الركنين الحجر الأسود، والركن اليماني إن تمكن، وإلا أشار إليهما.
 يقول عند بداية كل شوط: بسم الله والله أكبر.
 يدعو بين الركنين بـ"اللهم ربنا آتنا في الدنيا حسنة وفي الآخرة حسنة وقنا عذاب النار"، وليحذر كل الحذر كتب الأدعية، وعليه أن يشتغل بما تيسر له من ذكر الله، ومن الدعاء له ولإخوانه المسلمين.
 له أن يشترط عند إحرامه بأن يقول: "اللهم محلي حيث حبستني"، فإن حبسه حابس تحلل من غير هدي إحصار.
 أفضل الحج الثج وهو كثرة الذبح، والعج وهو رفع الصوت بالتلبية للرجال.
 الإكثار من الذكر وتلاوة القرآن والتصدق.
 أن يتضلع من ماء زمزم.
 أن يلتقط الجمار لجمرة العقبة فقط من مزدلفة.
 أن يكثر من الذكر والدعاء وقول لا إله إلا الله يوم عرفة.
 أن يدعو بعد رمي الجمرة الصغرى والوسطى أيام التشريق.

حكم من ترك السنن
من ترك شيئاً من السنن والمستحبات فلا شيء عليه.

الحج في الإسلام

سنن الحج


يعمل هذا الأنزيم على تحويل الأنجيوتنسين 1 إلى أنجيوتنسين 2، حيث أن الأنجيوتنسين 2 وظيفته هو زيادة امتصاص الصوديوم في نفرون الكلية الذي بدوره يعمل على رفع ضغط الدم الشرياني بالإضافة إلى تحفيز انقباض القلب ونمو جدران الأوعية الدموية وإفراز هرمون الألدوستيرون الذي يزيد الاحتفاظ بالصوديوم.

آلية العمل
في البداية عندما يكون مستوى الصوديوم منخفضاً في خلايا البقعة الكثيفة التابعة للنفرون فإنها تحفز الخلايا المجاورة للكبيبة على إنتاج هرمون الرينين  الذي بدوره يحفز على إنتاج الأنجيوتنسين-1 من الأنجيوتنسينوجين ثم يقوم الإنزيم المحول للأنجيوتنسين بتحويله إلى أنجيوتنسين 2 وهذه هي العملية الطبيعية في حالة حدوث انخفاض مستوى ضغط الدم في الكلية مما يؤدي إلى عودتها مرة أخرى إلى الحالة الطبيعية، ولكن في حالة عدم استقرار هذه العملية في حالة إنتاج الأنجيوتنسين 2 بشكل مستمر حتى مع ارتفاع مستوى الصوديوم في الدم ومثل هذه الحالة تحدث في مرضى ارتفاع ضغط الدم.

مثبطات عمل الإنزيم المحول للانجيوتنسين
هنالك عدة أدوية مستخدمة لعلاج ارتفاع ضغط الدم وفشل القلب تستخدم آلية تثبيط الإنزيم المحول للانجيوتنسين إلى أنجيوتنسين 2 ومن هذه الادوية:
1- كابتوبريل
2- إنالابريل
3- بريندوبريل
4- راميبريل

من أهم الأعراض الجانبية التي قد تنتج من هذه الأدوية هو فقدان الشهية وحبوب في الجلد والدوار.

مراجع

ببتيداز
بروتينات بشرية
جينات على كروموسوم 17
نظام كاينين-كاليكريين
هيدرولازات

إنزيم محول للأنجيوتنسين


Ken Boshcoff (born June 20, 1949) is a Canadian politician who has currently served as the mayor of Thunder Bay since October 2022. He previously served as mayor from 1997 to 2003 and again from 2004 to 2008. Boshcoff also served as a member of Parliament for Thunder Bay—Rainy River from 2004 to 2008.

Early life

Boshcoff was born in Fort William and was raised in Westfort by parents of Ukrainian/Polish and Bulgarian descent. He attended Crawford, St. Ann, St Patrick, and Westgate schools. Boshcoff then studied at Lakehead University as an undergraduate, then proceeded to graduate studies at York University.

Career
As a teenager, he began an office-cleaning company and then worked a series of part-time jobs until completing his degrees.
Mr. Boshcoff obtained work in the Provincial and National Parks systems to pay for his tuition and developed his environmental skills in Quetico, Pukaskwa, Gros Morne, Terra Nova, and the St Lawrence Islands.

He later worked for the Federal Government as the District Planner for Indian and Northern Affairs. After that he joined the family insurance business, moving to the Thunder Bay Port Authority as their Director of Marketing. Later, with his brother, he formed a new company "Boshcoff & Associates" until becoming Mayor.

After six years as mayor, Boshcoff became the member of Parliament for Thunder Bay—Rainy River and served from 2004 to 2008.

He returned to the business world as a consultant in Business Development and Government Navigation.

He has worked as a mediator and provided advice on governance as well as finding solutions for both not-for-profit organizations and businesses. He returned to Council in 2010, and became known for his advocacy for the community.

Boshcoff ran for mayor in Thunder Bay's 2014 municipal election. He was the runner up, losing to the incumbent Keith Hobbs.

Electoral Record

Municipal

Federal

|}

|}

References

External links

 How'd They Vote?: Ken Boshcoff's voting history and quotes
 Lakehead Rotarians 'Presidents Edition' Club Chronicle

1949 births
Liberal Party of Canada MPs
Living people
Canadian people of Bulgarian descent
Canadian people of Ukrainian descent
Mayors of Thunder Bay
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
York University alumni
Thunder Bay city councillors
Lakehead University alumni
21st-century Canadian politicians

Ken Boshcoff


Die Bruder-Klaus-Siedlung ist eine Siedlung im Kölner Stadtteil Mülheim. Sie wurde nach Bruder Klaus, dem Schutzpatron der Schweiz, benannt. Viele Straßen tragen die Namen Schweizer Orte.

Lage
Die Siedlung liegt im Nord-Osten des Stadtteils Mülheim und grenzt nördlich an den Stadtteil Stammheim und östlich an den Stadtteil Höhenhaus. Sie wird im Süd-Osten vom Mülheimer Zubringer, im Osten von der A3, im Norden vom Dünnwalder Kommunalweg (L101) und im Westen von einer Bahntrasse begrenzt.

Geschichte

Die Gründung der Bruder-Klaus-Siedlung geht wesentlich auf den damaligen Pfarrer der römisch-katholischen Pfarrei St. Franziskus in Köln-Bilderstöckchen, Karl Müller (* 30. Dezember 1898 in Erkelenz) zurück. Müller versammelte ab 1946 eine Gruppe von Ausgebombten, Kriegsflüchtlingen und -rückkehrern, die unter seinem Vorsitz am 18. März 1947 die noch heute bestehende Siedlergemeinschaft Neuland e.V. gründete. Unter Einbindung des Siedlungswerks der Erzdiözese Köln, die zu Beginn als Bauherr auftrat, begann die Planung. Am 14. August 1948 erfolgte die Grundsteinlegung durch Kardinal Josef Frings, wofür ein Stein aus dem Nordturm des Kölner Domes verwendet wurde. Schutzpatron der Siedlung wurde der Schweizer Eremit und Nationalheilige Niklaus von Flüe, Bruder Klaus genannt.
Das Grundprinzip der ersten Neubauten war, dass sie in Selbst- und Nachbarschaftshilfe errichtet wurden. Die Grundstücke sollten dabei nach ihrer Größe in der Lage sein, deren Bewohner mit landwirtschaftlichen Erzeugnissen zu versorgen, wozu auch Kleintierhaltung gehörte. Diese Form der Neuansiedlung war jedoch langwieriger als geplant.

Im Frühjahr 1949 beteiligt sich die Siedlergemeinschaft Neuland an der Gründung der Gemeinnützigen Siedlungsgesellschaft m.b.H. Aachen, die noch im selben Jahr ihren Sitz nach Köln verlegte. Unter deren Regie folgte der planmäßige Ausbau der Bruder-Klaus-Siedlung, insbesondere nachdem am 28. Oktober 1949 von der Stadt Köln das erforderliche, teilweise bereits in Nutzung und Bebauung befindliche Areal erworben werden konnte. Während der 1950er Jahre schritt der Ausbau zügig voran, nachdem auch die Deutsche Wohnungsgesellschaft (DEWOG) als Entwickler des Viertels an die Seite der Aachener Siedlungsgesellschaft trat. Aus Dankbarkeit für Hilfen aus der Schweiz nach dem Zweiten Weltkrieg wurden die neu angelegten Straßen nach Schweizer Orten und Landschaften benannt (z. B. Davoser, Schwyzer, Genfer, Zuger und Zermatter Klause bzw. Solothurner, Luzerner oder Züricher Weg).

Am 18. Juli 1960 besuchte Bundeskanzler Konrad Adenauer die Bruder-Klaus-Siedlung und die Stegerwaldsiedlung in Köln-Mülheim, beides Neubausiedlungen der 1950er Jahre der CDU-nahen DEWOG.

Fehlgeschlagener rassistischer Brandanschlag
Am 2. Januar 2016 versuchten zwei Rechtsextreme eine Flüchtlingsunterkunft in der Siedlung anzuzünden. Mit Fackeln und Bengalos mit Aufschriften der rassistischen und fremdenfeindlichen Bewegung Pegida versuchten sie die Unterkunft der jugoslawischen Familie anzugreifen. Nur durch Zufall scheiterte ihr Angriff und die drei Erwachsenen und neun Kinder in dem Haus blieben unversehrt. Am nächsten Tag versammelten sich auf dem Wiener Platz in Mülheim 400 Menschen zu einer spontanen Demonstration gegen den versuchten Brandanschlag. Bei der Verhandlung verweigerten die Angeklagten eine persönliche Entschuldigung den Opfern gegenüber. Die Täter wurden zu zwei Jahren Haft auf Bewährung verurteilt.

Katholische Pfarrgemeinde St. Bruder Klaus

Am 20. August 1956 wurde die Pfarrei St. Bruder Klaus als Rektoratspfarre von der Mülheimer Pfarrei St. Antonius abgeteilt. Am Vorabend des in Köln stattfindenden 77. Deutschen Katholikentages, dem 28. August 1956, erfolgte die Grundsteinlegung der nach einem Entwurf des Regierungsbaumeisters a. D. Fritz Schaller ausgeführten Kirchenbaues, nach vorheriger Einsegnung der Bruder-Klaus-Gemeinde durch den damaligen Kölner Erzbischof Josef Kardinal Frings. Nach 15 Monaten Bauzeit folgte am 19. November 1957 die Konsekration der Kirche und am 20. November 1957 in Anwesenheit von Kardinal Frings die Einführung des ersten Pfarrers. Die Kirche ist ein breit angelegter Bau mit hohem sechseckigem Mittelschiff aus aufragendem Betonmaßwerk und einem Turm von 35 m Höhe.

1966 lebten im Bezirk der Gemeinde 3007 Katholiken. Die Pfarrgemeinde unterhielt neben der Kirche und ihren Nebengebäuden eine Kindertagesstätte, ein Jugendheim und seit 1964 auch ein Landschulheim in Winnerath. Die benachbarte 1959 bis 1962 durch die Stadt Köln erbaute Katholische Grundschule wird ebenfalls von der Pfarre betreut. Die Gemeinde ist seit der Fusion zum 1. Januar 2011 Teil des Pfarrverbandes Christen am Rhein, bestehend aus den Teilen Stammheim, Flittard und Bruder Klaus-Siedlung.

Die St.-Bruder-Klaus-Kirche ist die Heimatkirche des Kölner Erzbischofs Rainer Maria Kardinal Woelki, der hier aufwuchs, als Messdiener und Jugendgruppenleiter wirkte und auch 1985 seine Primiz feierte. Auch der Kölner Pfarrer Franz Meurer wuchs in der Bruder-Klaus-Siedlung auf.

Begrünte ehemalige Militäranlage mit Allee

Die inmitten der Siedlung gelegene Grünanlage geht auf einen Entwurf des städtischen Gartendirektors Fritz Encke aus dem Jahr 1925 zurück, nach dem das ehemalige Zwischenwerk XIIa von 1926 bis 1929 zu einem Luft- und Lichtbad für Kinder umgestaltet wurde. Die Anlage ist Teil der von Encke geplanten Einbindung des zuvor militärisch genutzten Geländes des Kölner Festungsringes in den rechtsrheinischen Äußeren Grüngürtel. In den Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg zu Wohn- und Versammlungszwecken erster Siedler, der in Entstehung begriffenen Bruder-Klaus-Siedlung genutzt, erfolgte 1961 die weitgehende Zerstörung der noch erhaltenen Gebäude. Nur noch in Ansätzen sind die ursprünglichen Wälle und Gräben zu erkennen. Die heutige Größe der Grünanlage beträgt 2,56 Hektar und gehört zu den denkmalgeschützten Einrichtungen der Stadt.

Persönlichkeiten mit Bezug zur Bruder-Klaus-Siedlung
 Ben (Bernhard) Hecker (1948–2019), Schauspieler und Synchronsprecher, wuchs in der Siedlung auf.
 Franz Meurer (* 1951), katholischer Priester, wuchs in der Siedlung auf.
 Martin Richenhagen (* 1952), Lehrer, dann deutsch-amerikanischer Manager
 Rainer Maria Woelki (* 1956), Erzbischof von Köln, Kardinal, wuchs in der Siedlung auf.
 Markus Höffer-Mehlmer (* 1958), Kabarettist, Publizist und Erziehungswissenschaftler, wuchs in der Siedlung auf.
 Dieter Overath, Gründer des Fairtrade-Siegels und seit seiner Gründung 1992 bis Ende Juni 2022 Geschäftsführer von Fairtrade Deutschland, wuchs als Sohn eines Briefträgers in der Siedlung auf.
 Wolfgang Schmidtlein (* 1923), als DEWOG-Architekt an Konzeption und Planung der Siedlung beteiligt.

Literatur
 Handbuch des Erzbistums Köln. 26. Ausgabe. Bachem Verlag, Köln 1966.
 Manfred Becker-Huberti (Hrsg.): Kölner Kirchen. Die Kirchen der katholischen und evangelischen Gemeinden in Köln. Verlag Bachem, Köln 2004, ISBN 3-7616-1731-3.
 Emanuel Gebauer: Fritz Schaller. Der Architekt und sein Beitrag zum Sakralbau im 20. Jahrhundert. (=Stadtspuren. Denkmäler in Köln. Band 28), J. P. Bachem, Köln 2000, ISBN 3-7616-1355-5.
 Manfred Gorny: 1948-1998 50 Jahre dazwischen. Die Geschichte der Bruder-Klaus-Siedlung in Köln-Mülheim. Eigenverlag, Köln-Mülheim 1998.
 Werner Heinen, Anne-Marie Pfeffer: Köln: Siedlungen 1888-1988. (=Stadtspuren. Denkmäler in Köln. Band 10.II) J. P. Bachem, Köln 1988, ISBN 3-7616-0934-5.
 Henriette Meynen: Die Kölner Grünanlagen. (=Beiträge zu den Bau- und Kunstdenkmälern im Rheinland. Band 25), Düsseldorf 1979, ISBN 3-590-29025-0.
 Eva-Christine Raschke: Köln: Schulbauten 1815-1964. Geschichte-Bedeutung-Dokumentation. (=Stadtspuren. Denkmäler in Köln. Band 15) J. P. Bachem, Köln 2001, ISBN 3-7616-1471-3.

Einzelnachweise

Weblinks

 Katholische Grundschule Luzerner Weg
 Siedlergemeinschaft NEULAND e.V.

Mülheim (Köln)
Siedlung (Städtebau) in Köln
Fritz Schaller
Niklaus von Flüe

Bruder-Klaus-Siedlung


ග්‍රහලෝකයක් යනු තාරකාවක් හෝ තාරකා අවශේෂයක් වටා පරිභ්‍රමණය වන සහ තම ගුරුත්වාකර්ෂණය මඟින් ගෝලීය හැඩයක් ගත හැකි, භ්‍රමණය වීමට තරම් විශාලවන "තාප න්‍යෂ්ටික වියලනය" ඇති කිරීමට තරම් විශාල නොවූ අසල්වැසි ග්‍රහවස්තු සිය කලාපෙන් ඉවත් කරළීමට සමත් අභ්‍යවකාශ වස්තුවකි.

ග්‍රහලෝකය යන පදය ඉතිහාසය, ජ්‍යෝතිෂය, විද්‍යාව, මිථ්‍යා කථා සහ ආගම සමඟ බැඳී ඇත. සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක පහක් පියවි ඇසට පෙනේ. මේවා බොහෝ මුල් සංස්කෘතීන් විසින් දිව්‍යමය හෝ දේවතාවන්ගේ දූතයන් ලෙස සලකනු ලැබීය. විද්‍යාත්මක දැනුම දියුණු වෙත්ම, ග්‍රහලෝක පිළිබඳ මානව සංජානනය වෙනස් වූ අතර, අසමාන වස්තූන් ගණනාවක් ඇතුළත් විය. 2006 දී ජාත්‍යන්තර තාරකා විද්‍යා සංගමය (the International Astronomical Union)(IAU) සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ ග්‍රහලෝක නිර්වචනය කිරීමේ යෝජනාවක් නිල වශයෙන් සම්මත කළේය. මෙම අර්ථ දැක්වීම මතභේදාත්මක වන්නේ එය "ග්‍රහ ස්කන්ධය" බොහෝ වස්තූන් ඒවා කක්‍ෂගත වන්නේ කොතැනද යන්න මත පදනම්ව බැහැර කරන බැවිනි. 1950 ට පෙර සොයාගත් ග්‍රහ වස්තූන් අටක් වර්තමාන අර්ථ දැක්වීම යටතේ "ග්‍රහලෝක" ලෙස පැවතුනද, සෙරස් (Ceres), පල්ලස් (Pallas ), ජූනෝ (Juno) සහ වෙස්ටා (Vesta) (සූර්ය ග්‍රහක පටියේ ඇති සෑම වස්තුවක්ම) සහ ප්ලූටෝ කලක් විද්‍යාත්මක ප්‍රජාව විසින් ග්‍රහලෝක ලෙස සලකනු ලැබූ වස්තූන් ග්‍රහලෝකයේ වර්තමාන අර්ථ දැක්වීම යටතේ තවදුරටත් ග්‍රහලෝක ලෙස නොසලකයි.

ටොලමි විසින්  සිතුවේ ග්‍රහලෝක, පෘථිවිය වටා කක්‍ෂගත වී ඇතිබව හා ඒවාට භ්‍රමණකක්‍ෂ චලිතයන් ඇති බවය. "ග්‍රහලෝක සූර්යයා වටා කක්‍ෂගත වේ"ය යන අදහස බොහෝ වාර ගණනක් යෝජනා කර තිබුණද, 17 වන සියවසේදී ගැලීලියෝ ගැලීලි විසින් සිදු කරන ලද පළමු දුරේක්‍ෂ තාරකා විද්‍යාත්මක නිරීක්‍ෂණවල සාක්‍ෂි මගින් මෙම මතය සනාථ විය. ඒ සමගම, ටයිකෝ බ්‍රාහ් විසින් එකතු කරන ලද පූර්ව දුරේක්‍ෂ නිරීක්‍ෂණ දත්ත විශ්ලේෂණය කිරීමෙන් පසු ජොහැන්නස් කෙප්ලර් ග්‍රහලෝකවල කක්‍ෂයන් වෘත්තාකාර ස්වභාවයට වඩා ඉලිප්සාකාර ස්වභාවයෙන් යුක්ත බව සොයා ගත්තේය. නිරීක්‍ෂණ මෙවලම් වැඩිදියුණු වන විට තාරකා විද්‍යාඥයින් දුටුවේ පෘථිවිය මෙන් සෑම ග්‍රහලෝකයක්ම එහි කක්‍ෂීය ධ්‍රැවයට සාපේක්‍ෂව නැඹුරු අක්‍ෂයක් වටා භ්‍රමණය වන බවත් සමහරු අයිස් තට්ටු හා ඍතු වැනි ලක්‍ෂණ ද බෙදා ගත් බවත්ය.

අභ්‍යවකාශ යුගයේ ආරම්භයේ සිටම, අභ්‍යවකාශ ගවේෂණ මඟින් සමීපව නිරීක්‍ෂණය කිරීමෙන් පෘථිවිය සහ අනෙකුත් ග්‍රහලෝක මත ද ගිනිකඳු, සුළි කුණාටු, භූකම්පන සහ සමහර ග්‍රහලෝක මත ද්‍රව ජලය ද ඇති බව සොයාගෙන ඇත. සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක ප්‍රධාන වර්‍ග දෙකකට බෙදා ඇත. එනම් විශාල හීන ඝනත්‍වයකින් යුත් "යෝධ ග්‍රහලෝක" සහ "කුඩා පාෂාණමය භූමි" යි. අප සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක අටක් ඇත.   ඒවායින් බුධ, සිකුරු, පෘථිවිය සහ අඟහරු යන ග්‍රහලෝක හතර පාෂාණමය භූමි වන අතර පසුව ඇති බ්‍රහස්පති, සෙනසුරු, යුරේනස් සහ නෙප්චූන් යන ග්‍රහලෝක හතර යෝධ ග්‍රහලෝක ලෙස ගැනේ. ග්‍රහලෝක හයක් ස්වාභාවික චන්ද්‍රයින් එකක් හෝ කිහිපයක් කක්‍ෂගත කරගෙන ඇත.

ක්‍ෂීරපථයේ වෙනත් තාරකා වටා ඇති ග්‍රහලෝක දහස් ගණනක් ("බාහිර සූර්ය ග්‍රහලෝක" හෝ "එක්ස්ප්ලෝනෙට්ස්") සොයාගෙන ඇත. 2021 ජනවාරි 20 වන විට, ග්‍රහලෝක පද්ධති 3,212 ක දන්නා බාහිර සූර්ය ග්‍රහලෝක 4,331ක්, චන්ද්‍රයාගේ ප්‍රමාණයට වඩා ඉහළින් සිට බ්‍රහස්පති මෙන් දෙගුණයක් පමණ විශාල වන වායු යෝධයන් දක්වා සොයාගෙන ඇත. ග්‍රහලෝක 100 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් පෘථිවියට සමාන වන අතර ඉන් නවයක්ම තාරකාවට සූර්යයාගේ සිට පෘථිවියට සාපේක්‍ෂ දුරින් පිහිටා ඇත . 2011 දෙසැම්බර් 20 වන දින කෙප්ලර් අභ්‍යවකාශ දුරේක්‍ෂ කණ්ඩායම විසින් පෘථිවි ප්‍රමාණයේ පළමු බාහිර ග්‍රහලෝක වන කෙප්ලර්-20 ඊ   සහ කෙප්ලර්-20 එෆ්   සහ සූර්යයා වැනි තාරකාවක් වටා ගමන් කරන කෙප්ලර්-20 සොයා ගන්නා ලදී . ක්‍ෂීරපථයේ සෑම තාරකාවක් සඳහාම අවම වශයෙන් බැඳී ඇති ග්‍රහලෝක 1.6 ක් වත් පවතින බව "ගුරුත්‍වාකර්ෂණ ක්ෂුද්‍ර තරංග දත්ත විශ්ලේෂණය" කරමින් 2012 අධ්‍යයනයකින් ඇස්තමේන්තු කර ඇත. සූර්යයා වැනි තාරකා පහෙන් එකක් පමණ එහි වාසයට සුදුසු කලාපයේ පෘථිවි ප්‍රමාණයේ ග්‍රහලෝකයක් ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. ..

බහිෂ්-සෞර ග්‍රහලෝක

බහිෂ්-සෞර ග්‍රහ ලෝකයක් හෝ  බහිෂ් ග්‍රහ ලෝකයක් යනු,  සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙන් පිටත පිහිටි ග්‍රහ ලෝකයකි.

ආශිත ලිපි
 කුඩා ග්‍රහලෝක

මූලාශ්‍ර

Observational astronomy
ග්‍රහලෝකවේදය
තාරකා විද්‍යාව තුළ සංකල්ප

ග්‍රහලෝක


Haythem Saada (), né le  à Ezzahra, est un basketteur tunisien.

Carrière
En , il rejoint la Dalia sportive de Grombalia pour la coupe arabe des clubs champions 2016 sous la forme d'un prêt. Ils sont éliminés en quarts de finale par l'Association sportive de Salé (69-73).

En , il quitte son club formateur, Ezzahra Sports, et rejoint l'Étoile sportive du Sahel.

Le , il perd la finale de la coupe de Tunisie contre l'Étoile sportive de Radès (79-65) à la salle omnisports de Radès.

En , il retourne à Ezzahra Sports pour renforcer l'équipe pour les play-offs de la Ligue 2 et accède en Ligue 1, après avoir remporté le championnat de division nationale B.

Durant la saison 2020-2021, il perd la finale du championnat de Tunisie contre l'Union sportive monastirienne en deux matchs (86-79 à Monastir et 75-77 à Ezzahra).

Entre le  et le , il participe avec Ezzahra Sports à la coupe arabe des clubs champions et prend la troisième place après avoir perdu en demi-finale (80-83) contre  et remporté le match pour la troisième place (78-73) contre l'. Il est le meilleur buteur du quart de finale contre le FUS de Rabat (82-80) avec 34 points.

Le , il signe avec le club syrien du .

Clubs
 2012-2018 : Ezzahra Sports (Tunisie)
 2016 : Dalia sportive de Grombalia (Tunisie)
 2018-2020 : Étoile sportive du Sahel (Tunisie)
 2020-2022 : Ezzahra Sports (Tunisie)
 2022 :  (Syrie)
 depuis 2022 : Club africain (Tunisie)

Palmarès

Clubs
 Champion de Tunisie (division nationale B) : 2020
 Coupe de la Fédération : 2020
  Médaille de bronze à la coupe arabe des clubs champions 2021 (Égypte)

Sélection nationale
  Médaille d'argent au championnat arabe des nations 2022 (Émirats arabes unis)

Notes et références

Liens externes

 .

Joueur international tunisien de basket-ball
Joueur d'Ezzahra Sports
Joueur de la Dalia sportive de Grombalia
Joueur de l'Étoile sportive du Sahel (basket-ball)
Joueur du Club africain (basket-ball)
Naissance en février 1995
Naissance en Tunisie

Haythem Saada


Gieselaukanalen er en 2,8 kilometer lang kanal i det nordlige Tyskland, der forbinder den nedre del af Ejderen med Kielerkanalen. Den kan besejles af skibe op til 65 meters længde, 9 meters bredde og en dybgang på 2,70. I dag befærd den hovedsageligt af lystbåde.

Kanalen blev bygget i 1936-37 med en 65 meter lang sluse til at regulere forskellen i vandstand.

Eksterne kilder/henvisninger

 Gieselaukanal  Thorsten Dökel September 2013, hentet 29.juli 2015

Kanaler i Tyskland
Slesvig-Holstens geografi

Gieselaukanalen


The Ghost Festival or Hungry Ghost Festival, also known as the Zhongyuan Festival in Taoism and the Yulanpen Festival in Buddhism. Together with Qingming Festival and Winter Clothes Day, these are the days for people to offer sacrifice to their ancestors in China. It is a traditional festival held in certain East and Southeast Asian countries. According to the Chinese calendar (a lunisolar calendar), the Ghost Festival is on the 15th night of the seventh month (14th in parts of southern China).

In Chinese culture, the fifteenth day of the seventh month in the lunar calendar is called Ghost Day and the seventh month is generally regarded as the Ghost Month, in which ghosts and spirits, including those of deceased ancestors, come out from the lower realm (diyu or preta). Distinct from both the Qingming Festival (or Tomb Sweeping Day, in spring) and Double Ninth Festival (in autumn) in which living descendants pay homage to their deceased ancestors, during Ghost Festival, the deceased are believed to visit the living.

On the fifteenth day the realms of Heaven and Hell and the realm of the living are open and both Taoists and Buddhists would perform rituals to transmute and absolve the sufferings of the deceased. Intrinsic to the Ghost Month is veneration of the dead, where traditionally the filial piety of descendants extends to their ancestors even after their deaths. Activities during the month would include preparing ritualistic food offerings, burning incense, and burning joss paper, a papier-mâché form of material items such as clothes, gold, and other fine goods for the visiting spirits of the ancestors. Elaborate meals (often vegetarian meals) would be served with empty seats for each of the deceased in the family treating the deceased as if they are still living. Ancestor worship is what distinguishes Qingming Festival from Ghost Festival because the latter includes paying respects to all deceased, including the same and younger generations, while the former only includes older generations. Other festivities may include buying and releasing miniature paper boats and lanterns on water, which signifies giving directions to the lost ghosts and spirits of the ancestors and other deities.

Origins

The name relates to the concept of the hungry ghost, the Chinese translation of the term preta in Buddhism. It plays a role in Chinese Buddhism and Taoism as well as in Chinese folk religion, and represents beings who were originally living people, who have died, and who are driven by intense emotional needs in an animalistic way.

As a Taoist festival: Taoism has the "Three Yuan" theory (representing the Three Great Emperor-Officials), which the name "Zhong Yuan" comes from. The festival flourished during the Tang dynasty, whose rulers were partial to Taoism; and "Zhongyuan" became well established as the holiday's name.

As a Buddhist festival: The origin story of the modern Ghost Festival, ultimately originated from ancient India, deriving from the Mahayana scripture known as the Yulanpen or Ullambana Sutra.  The sutra records the time when Maudgalyayana achieves abhijñā and uses his newfound powers to search for his deceased parents.  Maudgalyayana discovers that his deceased mother was reborn into the preta or hungry ghost realm.  She was in a wasted condition and Maudgalyayana tried to help her by giving her a bowl of rice.  Unfortunately as a preta, she was unable to eat the rice as it was transformed into burning coal.  Maudgalyayana then asks the Buddha to help him; whereupon Buddha explains how one is able to assist one's current parents and deceased parents in this life and in one's past seven lives by willingly offering food, etc., to the sangha or monastic community during Pravarana (the end of the monsoon season or vassa), which usually occurs on the 15th day of the seventh month whereby the monastic community transfers the merits to the deceased parents, etc.,

The Theravadan forms of the festival in South and Southeast Asia (including Cambodia's Pchum Ben) are much older, deriving from the Petavatthu, a scripture in the Pali Canon that probably dates to the 3rdcenturyBC. The Petavatthu account is broadly similar to that later recorded in the Yulanpen Sutra, although it concerns the disciple Sāriputta and his family rather than Moggallāna.

Observance

The Ghost Festival is held during the seventh month of the Chinese calendar. It also falls at the same time as a full moon, the new season, the fall harvest, the peak of Buddhist monastic asceticism, the rebirth of ancestors, and the assembly of the local community. During this month, the gates of hell are opened up and ghosts are free to roam the earth where they seek food and entertainment. These ghosts are believed to be spirits of those without descendants (or, traditionally, without descendants in the male line) or whose descendants did not pay tribute to them after they died. They are desperately hungry, thirsty, and restless as a result. Family members offer food and drink to the ghosts and burn hell bank notes and other forms of joss paper. Joss paper items are believed to have value in the afterlife, considered to be very similar in some aspects to the material world. Families pay tribute to wandering ghosts of strangers so that these homeless souls do not intrude on their lives and bring misfortune. A large feast is held for the ghosts on the day of the ghost festival or thereabouts, when people bring samples of food and place them on an altar or outside a temple or house, to please the ghosts and ward off bad luck. Lotus-shaped lanterns are lit and set afloat in rivers to symbolically guide lost souls to the afterlife.

In some East Asian countries today, live performances are held and everyone is invited to attend. The first row of seats are always empty as this is where the ghosts sit. The shows are always put on at night and at high volumes as the sound is believed to attract and please the ghosts. Some shows include Chinese opera, dramas, and in some areas, even burlesque shows. Traditionally Chinese opera was the main source of entertainment but the newer shows, concerts, dramas, wars, and so forth are referred to as Getai.  These acts are better known as "Merry-making".

For rituals, Buddhists and Taoists hold ceremonies to relieve ghosts from suffering, many of them holding ceremonies in the afternoon or at night (as it is believed that the ghosts are released from hell when the sun sets). Altars are built for the deceased and priests and monks alike perform rituals for the benefit of ghosts. Monks and priests often throw rice or other small foods into the air in all directions to distribute them to the ghosts.

During the evening, incense is burnt in front of the doors of households. Incense stands for prosperity in Chinese culture, so families believe that there is more prosperity in burning more incense.  During the festival, some shops are closed as they want to leave the streets open for the ghosts. In the middle of each street stands an altar of incense with fresh fruit and sacrifices displayed on it.

Fourteen days after the festival, to make sure all the hungry ghosts find their way back to hell, people float water lanterns and set them outside their houses. These lanterns are made by setting a lotus flower-shaped lantern on a paper boat. The lanterns are used to direct the ghosts back to the underworld, and when they go out, it symbolizes that they have found their way back.

Celebrations in other parts of Asia

Singapore and Malaysia
Concert-like performances are a prominent feature of the Ghost Festival in Singapore and Malaysia. Those live concerts are popularly known as Getai in Mandarin () or Koh-tai (Hokkien ). They are performed by groups of singers, dancers, entertainers, and opera troops or puppet shows on a temporary stage that is set up within a residential district. The festival is funded by the residents of each individual district. During these Getai the front row is left empty for the special guests—the ghosts. It is known to be bad luck to sit on the front row of red seats, if anyone were to sit on them, they would become sick or similarly ailed.

Indonesia
In Indonesia, the festival is popularly known as Chit Gwee Pua (Hokkien ) or Chit Nyiat Pan (Hakka ; Pha̍k-fa-sṳ:Chhit-ngie̍t-pan), Cioko, or Sembahyang Rebutan in Indonesian (Scrambling prayer). People gather around temples and bring an offering to a spirit who died in an unlucky way, and after that, they distribute it to the poor, the way people scramble the offerings is the origin of the festival name, these festival mostly known in Java Island. Other areas like at North Sumatra, Riau, and Riau islands also held a live concert or known as Getai (Mandarin ) like those in Malaysia and Singapore, and there are also time for people who do Tomb sweeping or known as Sembahyang Kubur to respect to the ancestor spirit and looking for some luck, they will bought like a hell notes or Kim Cua (Hokkien ) and paper-based goods like paper house, paper horse, paper car, etc., those goods will end up burned as it was believed that goods will sent to help the spirit feel better in afterlife.

Taiwan
Traditionally, it is believed that ghosts haunt the island of Taiwan for the entire seventh lunar month, when the mid-summer Ghost Festival is held. The month is known as Ghost Month. The first day of the month is marked by opening the gate of a temple, symbolizing the gates of hell. On the twelfth day, lamps on the main altar are lit. On the thirteenth day, a procession of lanterns is held. On the fourteenth day, a parade is held for releasing water lanterns. Incense and food are offered to the spirits to deter them from visiting homes and spirit paper money is also burnt as an offering. During the month, people avoid surgery, buying cars, swimming, moving house, marrying, whistling, and going out or taking pictures after dark.

Japan

Chūgen

Chūgen (中元), also , is an annual event in Japan on the 15th day of the 7th month, when people give gifts, especially to their superiors. Originally it was an annual event for giving gifts to the ancestral spirits.

One of the three days that form the  of Daoism, it is sometimes considered a zassetsu, a type of seasonal day in the Japanese calendar.

Bon

Obon (sometimes transliterated O-bon), or simply Bon, is the Japanese version of the Ghost Festival. It has since been transformed over time into a family reunion holiday during which people from the big cities return to their home towns and visit and clean the resting places of their ancestors.

Traditionally including a dance called Bon Odori, Obon has existed in Japan for more than 500 years. In modern Japan, it is held on July 15 in the eastern part (Kantō) and on August 15 in the western part (Kansai).  In Okinawa and the Amami Islands, it is celebrated as in China, on the 15th day of the 7th lunar month. In 2019, Obon was held on the same date in Kansai, Okinawa, and the Amami Islands, as August 15 on that year, was also the 15th day of the 7th lunar month.

Vietnam

This festival is known as Tết Trung Nguyên and is viewed as a time for the pardoning of condemned souls who are released from hell. The "homeless" should be "fed" and appeased with offerings of food. Merits for the living are also earned by the release of birds and fish. The lunar month in which the festival takes place is colloquially known as Tháng Cô Hồn - the month of lonely spirits, and believed to be haunted and particularly unlucky.

Influenced by Buddhism, this holiday coincides with Vu Lan, the Vietnamese transliteration for Ullambana.

In modern times, Vu Lan is also seen as Parents' Day. People with living parents would bear a red rose and would give thanks while those without can choose to bear a white rose; and attend services to pray for the deceased.

Related Buddhist traditions in other parts of Asia
In Asian Theravadin Buddhist countries, related traditions, ceremonies, and festivals also occur. Like its Ullambana Sutra-origins in Mahayana Buddhist countries, the Theravada scripture, the Petavatthu gave rise to the idea of offering food to the hungry ghosts in the Theravada tradition as a form of merit-making. In stories published in the Petavatthu Maudgalyayana, who also plays the central role in the rise of the concept in the Mahayana tradition, along with Sariputta also play a role in the rise of the concept in the Theravada tradition. Similarly to the rise of the concept in Mahayana Buddhism, a version of Maudgalyayana Rescues His Mother, where Maudgalyayana is replaced by Sariputta is recorded in the Petavatthu and is in part the basis behind the practice of the concept in Theravadin societies. The concept of offering food to the hungry ghosts is also found in early Buddhist literature, in the Tirokudda Kanda.

Cambodia

In Cambodia, a fifteen-day-long annual festival known as Pchum Ben occurs generally in September or October. Cambodians pay their respects to deceased relatives up to seven generations. The gates of hell are believed to open during this period and many people make offerings to these hungry ghosts.

Laos
In Laos, a festival known as, Boun khao padap din usually occurs in September each year and goes on for two weeks. During this period, it is believed that hungry ghosts are freed from hell and enter the world of the living. A second festival known as Boun khao salak occurs directly after the conclusion of Boun khay padab din. During this period, food offerings are made to the hungry ghosts.

Sri Lanka

In Sri Lanka, food offerings are made to the hungry ghosts on the seventh day, three months and one year after the death day of a deceased person. It is a ceremony conducted after death as part of traditional Sri Lankan Buddhist funeral rites and is known as mataka dānēs or matakadānaya. The offerings that are made acquire merit which are then transformed back into the equivalent goods in the world of the hungry ghosts. The offering that is offered on the seventh day, comes a day after personalized food offerings are given in the garden to the spirit of the deceased relative, which occurs on the sixth day. The deceased who do not reach the proper afterworld, the Hungry Ghost realm, are feared by the living as they are believed to cause various sicknesses and disasters to the living. Buddhist monks are called upon to perform pirit to ward off the floating spirits. The rite is also practiced in Thailand and Myanmar and is also practiced during the Ghost Festival that is observed in other Asian countries.

Thailand

In Thailand, a fifteen-day-long annual festival known as Sat Thai is celebrated between September and October in Thailand especially in southern Thailand, particularly in the province of Nakhon Si Thammarat. Like related festivals and traditions in other parts of Asia, the deceased are believed to come back to earth for fifteen days and people make offerings to them. The festival is known as Sat Thai to differentiate it from the Chinese Ghost Festival which is known as Sat Chin in the Thai language.

Related Hindu traditions in other parts of Asia

India

The performance of Shraddha by a son during Pitru Paksha is regarded as compulsory by Hindus, to ensure that the soul of the ancestor goes to heaven. In this context, the scripture Garuda Purana says, "there is no salvation for a man without a son". The scriptures preach that a householder should propitiate ancestors (Pitris), along with the gods (devas), ghosts (bhutas), and guests. The scripture Markandeya Purana says that if the ancestors are content with the shraddhas, they will bestow health, wealth, knowledge and longevity, and ultimately heaven and salvation (moksha) upon the performer.

Indonesia
In Bali and some parts of Indonesia, particularly among the indigenous Hindus of Indonesia, ancestors who have died and cremated are said to return to visit their former homes. This day is known as Hari Raya Galungan and celebrations typically last over two weeks, often in the form of specific food and religious offerings along with festivities. The festival date is often calculated according to the Balinese pawukon calendar and typically occurs every 210 days.

See also
 All Souls' Day
 Buddhist art
 Chinese ghosts
 Lantern Festival
 Nine Emperor God / Festival of Nine Emperor God (, Hokkien: Kow Ong Yah, Cantonese: Kow Wong Yeh)
 Phi Ta Khon
 Tōrō nagashi

Notes on references

References

General and cited bibliography
 .

 .

 .
 .

External links

 The Bristol University Buddhist Death Ritual Project Images and a documentary film by Ingmar Heise and Han Zhang "The Spirit's Happy Days: Buddhist Festivals for the Dead in Southeast China" can be downloaded there.
 Zhong Yuan Jie (Hungry Ghost Festival) - INTANGIBLE CULTURAL HERITAGE
 Zhongyuan Festival
 Chinese Ghost Culture
 Hong Kong University Library Digital Archives Oral History Project of Hong Kong

August observances
Buddhism in China
Buddhist festivals
Cambodian culture
Chinese culture
Chinese ghosts
Chinese-Malaysian culture
Festivals in Chinese folk religion
Festivals in Hong Kong
Festivals in Laos
Festivals in Sri Lanka
Festivals in Taiwan
Ghosts
Lantern shows
Lao culture
Malay ghost myth
Observances held on the full moon
Observances honoring the dead
Observances set by the Chinese calendar
Public holidays in China
Religious festivals in Cambodia
Religious festivals in China
Buddhist festivals in the Philippines
Religious festivals in Malaysia
Religious festivals in Singapore
Religious festivals in Sri Lanka
Religious festivals in Thailand
September observances
Taiwanese culture
Taoist festivals
Getai

Ghost Festival


Rufusia, monotipski rod crvenih algi smješten u vlastitu porodicu i red. Dio je podrazreda Stylonematophyceae. Terestrijalna vrsta iz Paname i Kostarike.

Izvori

Stylonematophyceae

Rufusia


جهاز ونظام عين الصقر (بالإنجليزية:Hawk Eye). هو جهاز مربوط بنظام حاسوبي, يستخدم طريقة المحاكاة (simulation) لما يحصل في الواقع للرياضات التي غالباً ما يكون فيها تعقب للكرة, أو التي تسقط في أماكن لا يجب السقوط فيها فتعتبر خارج الملعب فيتم التحاور بين اللاعب والحكم الذي أقر بخروج الكرة, ومع ضغوط المباراة قد تخرج كلمات نابية من اللاعب إلى الحكم. وبذلك يكون اختراع مهم لهذه الرياضات. أما عن الرياضات التي تستعمل فيها فهي الكريكت وكرة المضرب وبعض الرياضات الأخرى.

أول استخدام للجهاز كان في مباراة ودية بين منتخبي إنجلترا وباكستان للكريكت في 21 مايو 2001. وللجهاز شروط للاستخدام, فمن الشروط في كرة المضرب: استخدام اللاعب للجهاز عدداً غير محدود ويسمى استخدام الجهاز بـ (تحدي قرار الحكم), ولكن إذا أخطئ اللاعب في التحدي ثلاث مرات في المجموعة الواحدة, فلا يحق له التحدي بعد ذلك في تلك المجموعة. وتكرر نفس العملية في المجموعات الأخرى، ويضاف لكل لاعب تحدي في حال لعب شوط كسر التعادل.

كيفية العمل في كرة المضرب
يتم العمل للجهاز عن طريق:
 6 كاميرات ذات إرسال لقطات بث فيديو سريعة.
 60 إطار في الثانية ترسل للحاسوب لحساب مسار الكرة.
 يمكن الحساب مليار مرة تقريباً لكل رالي في كرة المضرب. (الرالي في كرة المضرب:أخذ وإرسال الكرة لما يقارب 25 مرة أو أكثر).
 مكان سقوط الكرة يمكن تحديده بدقة, تصل إلى 3 ميليمتر عن بعد الكرة عن الخط.

بطولات كرة المضرب التي تستخدم الجهاز
هناك الكثير من البطولات تستخدم الجهاز, ومنها:

من البطولات الكبرى (الجراند سلام)
  بطولة ويمبلدون.
  أمريكا المفتوحة.
  أستراليا المفتوحة.

من دورات الأساتذة
  إنديان ويلز.
  ميامي.
  هامبورغ.
  مونتي كارلو.
  روما.
  كندا.
  سنسيناتي.
  مدريد.
  باريس.

من البطولات الدولية
  بطولة دبي المفتوحة.
  بطولة سوني إريسكون.
  بطولة إنديانابوليس.
  كأس ديفيز.
  بطولة الصين المفتوحة.
  كأس الأساتذة.
  أبطال كأس ICC.

المراجع

وصلات خارجية
 اختراع عين الصقر
 صورة لعمل الجهاز من بطولة ويمبلدون, تبين أن الكرة تلامس الخط

اختراعات إنجليزية
شركات تابعة لسوني
شركات مقرها في هامبشاير
مصطلحات ألعاب غيلية
مصطلحات كريكت
مصطلحات كرة مضرب
معدات كريكت
معدات كرة مضرب
ألعاب غيلية في 2013

عين الصقر


Antanhol Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 10,49 km2 yüzölçümüne sahip, 2.447 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

Antanhol


මඩහපොල කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පොල්පිතිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයට අයත් ගම්මානයක් වේ. දේශගුණික තත්වය අතරමැදි කලාපයට අයත් ය. පොල් වගාව වැඩි වශෙයන් දක්නට ලැබේ. මෙම ගමට අාසන්න මඩහපොල කන්ද තෙත් කලාපයේ වැවෙන බෝග රාශියක් දක්නට ලැබෙන ගමකි. මෙම ගම සම්බන්ධ ඉතිහාසය පොලාෙන්නරු යුගයේ අාරම්භයට අයත් ය. පළමු වනවිජයබාහු රජතුමා විසින් සෑදූ කලලහල්ලික නම් වූ වැවට යට වූ භූමිය මෙම ගමට අයත්ය. පසුව මෙම වැව කෑරලකු විසින් සකස් කරන ලද සිදුරකින් ජලය ගලා යාම නිසා බිදී යන ලදි (වර්තමාන කෑරලන්කඩවල නම් ස්ථානය). පසුව රජුගේ නිරීක්ෂණයට අදාල භූමිය ලක් කරන විට ෙනා වියලී මඩ සහිතව වූ ස්ථාන හයක් වූ නිසා මඩහයපාෙල  ලෙසත් පසුව මඩහපොල ලෙසත් වෙනස් විය. අදට ද ඕනෑම නියගයකදී නොසිදෙන ස්ථාන 6 දක්නට ලැබේ.

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කය
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

මඩහපොල


Neocopepoda, infrarazred rakova veslonožaca (kopepodnih račića) kojemu pripadaju dva nadreda, a) Gymnoplea s redom Calanoida i b) Podoplea kojemu pripada osam redova. Oba ova nadreda opisao je Giesbrecht, 1882 godine.

Neocoepodi su rašireni po morskim, slatkim i bočatim vodama.

Klasifikacija

Infraclassis Neocopepoda Huys & Boxshall, 1991
Superordo Gymnoplea Giesbrecht, 1882
Ordo Calanoida Sars G. O., 1903
Familia Acartiidae Sars G.O., 1903
Familia Aetideidae Giesbrecht, 1892
Familia Arctokonstantinidae Markhaseva & Kosobokova, 2001
Familia Arietellidae Sars G.O., 1902
Familia Augaptilidae Sars G.O., 1905
Familia Bathypontiidae Brodsky, 1950
Familia Calanidae Dana, 1849
Familia Candaciidae Giesbrecht, 1893
Familia Centropagidae Giesbrecht, 1893
Familia Clausocalanidae Giesbrecht, 1893
Familia Diaixidae Sars G.O., 1902
Familia Diaptomidae Baird, 1850
Familia Discoidae Gordejeva, 1975
Familia Epacteriscidae Fosshagen, 1973
Familia Eucalanidae Giesbrecht, 1893
Familia Euchaetidae Giesbrecht, 1893
Familia Fosshageniidae Suárez-Morales & Iliffe, 1996
Familia Heterorhabdidae Sars G.O., 1902
Familia Hyperbionycidae Ohtsuka, Roe & Boxshall, 1993
Familia Kyphocalanidae Markhaseva & Schulz, 2009
Familia Lucicutiidae Sars G.O., 1902
Familia Megacalanidae Sewell, 1947
Familia Mesaiokeratidae Matthews, 1961
Familia Metridinidae Sars G.O., 1902
Familia Nullosetigeridae Soh, Ohtsuka, Imabayashi & Suh, 1999
Familia Paracalanidae Giesbrecht, 1893
Familia Parapontellidae Giesbrecht, 1893
Familia Parkiidae Ferrari & Markaseva, 1996
Familia Phaennidae Sars G.O., 1902
Familia Pontellidae Dana, 1852
Familia Pseudocyclopidae Giesbrecht, 1893
Familia Pseudocyclopiidae Sars G.O., 1902
Familia Pseudodiaptomidae Sars G.O., 1902
Familia Rhincalanidae Geletin, 1976
Familia Rostrocalanidae Markhaseva, Schulz & Martínez Arbizu, 2009
Familia Ryocalanidae Andronov, 1974
Familia Scolecitrichidae Giesbrecht, 1893
Familia Spinocalanidae Vervoort, 1951
Familia Stephidae Sars G.O., 1902
Familia Subeucalanidae Giesbrecht, 1893
Familia Sulcanidae Nicholls, 1945
Familia Temoridae Giesbrecht, 1893
Familia Tharybidae Sars G.O., 1902
Familia Tortanidae Sars G.O., 1902
Superordo Podoplea Giesbrecht, 1882
Ordo Canuelloida Khodami, Vaun MacArthur, Blanco-Bercial & Martinez Arbizu, 2017
Familia Canuellidae Lang, 1944
Familia Longipediidae Boeck, 1865
Ordo Cyclopoida Burmeister, 1834
Familia Archinotodelphyidae Lang, 1949
Familia Ascidicolidae Thorell, 1859
Familia Botryllophilidae Sars G.O., 1921
Familia Buproridae Thorell, 1859
Familia Chitonophilidae Avdeev & Sirenko, 1991
Familia Chordeumiidae Boxshall, 1988
Familia Cucumaricolidae Bouligand & Delamare-Deboutteville, 1959
Familia Cyclopettidae Martínez Arbizu, 2000
Familia Cyclopicinidae Khodami, Vaun MacArthur, Blanco-Bercial & Martinez Arbizu, 2017
Familia Cyclopidae Rafinesque, 1815
Familia Cyclopinidae Sars G.O., 1913
Familia Cyclopoida incertae sedis
Familia Enterognathidae Illg & Dudley, 1980
Familia Enteropsidae Thorell, 1859
Familia Fratiidae Ho, Conradi & López-González, 1998
Familia Giselinidae Martínez Arbizu, 2000
Familia Hemicyclopinidae Martínez Arbizu, 2001
Familia Lernaeidae Cobbold, 1879
Familia Mantridae Leigh-Sharpe, 1934
Familia Micrallectidae Huys, 2001
Familia Notodelphyidae Dana, 1853
Familia Oithonidae Dana, 1853
Familia Ozmanidae Ho & Thatcher, 1989
Familia Psammocyclopinidae Martínez Arbizu, 2001
Familia Pterinopsyllidae Sars G.O., 1913
Familia Schminkepinellidae Martínez Arbizu, 2006
Familia Smirnovipinidae Khodami, Vaun MacArthur, Blanco-Bercial & Martinez Arbizu, 2017
Familia Speleoithonidae Rocha & Iliffe, 1991
Familia Thaumatopsyllidae Sars G.O., 1913
Ordo Gelyelloida Huys, 1988
Familia Gelyellidae Huys, 1988
Ordo Harpacticoida Sars M., 1903
Familia Adenopleurellidae Huys, 1990
Familia Aegisthidae Giesbrecht, 1893
Familia Ameiridae Boeck, 1865
Familia Ancorabolidae Sars G.O., 1909
Familia Arenopontiidae Martínez Arbizu & Moura, 1994
Familia Argestidae Por, 1986
Familia Balaenophilidae Sars G.O., 1910
Familia Canthocamptidae Brady, 1880
Familia Chappuisiidae Chappuis, 1940
Familia Cletodidae Scott T., 1904
Familia Cletopsyllidae Huys & Willems, 1989
Familia Cristacoxidae Huys, 1990
Familia Cylindropsyllidae Sars G.O., 1909
Familia Dactylopusiidae Lang, 1936
Familia Darcythompsoniidae Lang, 1936
Familia Ectinosomatidae Sars G.O., 1903
Familia Hamondiidae Huys, 1990
Familia Harpacticidae Dana, 1846
Familia Heteropsyllidae Kornev & Chertoprud, 2008
Familia Idyanthidae Lang, 1948
Familia Laophontidae Scott T., 1904
Familia Laophontopsidae Huys & Willems, 1989
Familia Latiremidae Bozic, 1969
Familia Leptastacidae Lang, 1948
Familia Leptopontiidae Lang, 1948
Familia Louriniidae Monard, 1927
Familia Metidae Boeck, 1873
Familia Miraciidae Dana, 1846
Familia Nannopodidae Brady, 1880
Familia Neobradyidae Olofsson, 1917
Familia Normanellidae Lang, 1944
Familia Novocriniidae Huys & Iliffe, 1998
Familia Orthopsyllidae Huys, 1990
Familia Parameiropsidae Corgosinho & Martínez Arbizu, 2010
Familia Paramesochridae Lang, 1944
Familia Parastenheliidae Lang, 1936
Familia Parastenocarididae Chappuis, 1940
Familia Peltidiidae Claus, 1860
Familia Phyllognathopodidae Gurney, 1932
Familia Pontostratiotidae Scott, A., 1909
Familia Porcellidiidae Boeck, 1865
Familia Protolatiremidae Bozic, 1969
Familia Pseudotachidiidae Lang, 1936
Familia Rhizotrichidae Por, 1986
Familia Rometidae Seifried & Schminke, 2003
Familia Rotundiclipeidae Huys, 1988
Familia Superornatiremidae Huys, 1996
Familia Tachidiidae Sars G.O., 1909
Familia Tegastidae Sars G.O., 1904
Familia Tetragonicipitidae Lang, 1944
Familia Thalestridae Sars G.O., 1905
Familia Thompsonulidae Lang, 1944
Familia Tisbidae Stebbing, 1910
Familia Zosimeidae Seifried, 2003
Ordo Misophrioida Gurney, 1933
Familia Misophriidae Brady, 1878
Familia Palpophriidae Boxshall & Jaume, 2000
Familia Speleophriidae Boxshall & Jaume, 2000
Ordo Monstrilloida Sars G.O., 1901
Familia Monstrillidae Dana, 1849
Ordo Mormonilloida Boxshall, 1979
Family Mormonillidae Giesbrecht, 1893
Ordo Siphonostomatoida Thorell, 1859
Familia Archidactylinidae Izawa, 1996
Familia Artotrogidae Brady, 1880
Familia Asterocheridae Giesbrecht, 1899
Familia Brychiopontiidae Humes, 1974
Familia Caligidae Burmeister, 1835
Familia Calverocheridae Stock, 1968
Familia Cancerillidae Giesbrecht, 1897
Familia Codobidae Boxshall & Ohtsuka, 2001
Familia Coralliomyzontidae Humes & Stock, 1991
Familia Dichelesthiidae Milne Edwards, 1840
Familia Dichelinidae Boxshall & Ohtsuka, 2001
Familia Dinopontiidae Murnane, 1967
Familia Dirivultidae Humes & Dojiri, 1980
Familia Dissonidae Kurtz, 1924
Familia Ecbathyriontidae Humes, 1987
Familia Entomolepididae Brady, 1899
Familia Eudactylinidae Wilson C.B., 1932
Familia Hatschekiidae Kabata, 1979
Familia Hyponeoidae Heegaard, 1962
Familia Kroyeriidae Kabata, 1979
Familia Lernaeopodidae Milne Edwards, 1840
Familia Lernanthropidae Kabata, 1979
Familia Megapontiidae Heptner, 1968
Familia Micropontiidae Gooding, 1957
Familia Nanaspididae Humes & Cressey, 1959
Familia Nicothoidae Dana, 1852
Familia Pandaridae Milne Edwards, 1840
Familia Pennellidae Burmeister, 1835
Familia Pontoeciellidae Giesbrecht, 1895
Familia Pseudocycnidae Wilson C.B., 1922
Familia Pseudohatschekiidae Tang, Izawa, Uyeno & Nagasawa, 2010
Familia Rataniidae Giesbrecht, 1897
Familia Scottomyzontidae Ivanenko, Ferrari & Smurov, 2001
Familia Siphonostomatoida incertae sedis
Familia Sphyriidae Wilson C.B., 1919
Familia Sponginticolidae Topsent, 1928
Familia Spongiocnizontidae Stock & Kleeton, 1964
Familia Stellicomitidae Humes & Cressey, 1958
Familia Tanypleuridae Kabata, 1969
Familia Trebiidae Wilson C.B., 1905

Izvori

Hexanauplia

Neocopepoda


خليج غواياكويل  هو خليج أو تجمع مائي في المحيط الهادي غربي أمريكا الجنوبية. حده الشمالي يقع عند مدينة ساليناس في الإكوادور أما حده الجنوبي ففي منطقة بونتا باريناس في شمالي البيرو.

الخليج اشتق اسمه من مدينة غواياكيول في الإكوادور، كما أن الأنهار في كل من البيرو والإكوادور تصب في هذا الخليج أو التجمع المائي مثل نهر غواياس، نهر خوبونيس، نهر زاوروميلا ونهر تومبيس.

مراجع

جغرافيا الإكوادور
جغرافيا بيرو
جغرافيا مقاطعة سانتا إيلينا
جغرافيا مقاطعة غاياس
غواياكويل
مسطحات مائية في الإكوادور
مسطحات مائية في بيرو

خليج غواياكويل


FK Proleter je bivši nogometni klub iz naselja Kreke kod Tuzle. Prvo se zvao Rudar. Prije nego što je sagrađen stadion Tušanj, tuzlanska Sloboda igrala je utakmice na stadionu Proletera iz Kreke. Česte su bile navijačke nesuglasice na relacijama između Slobode i Proletera iz Kreke. Nesuglasicama je došao kraj spajanjem ova dva kluba u jedan. Spajanje se zbilo 1956. godine. Iz Proletera je došao u Slobodu Franjo Kiš.

Izvori

Nogometni klubovi u Tuzlanskoj županiji

FK Proleter Kreka


Uzgojina je koji je oznaka za proizvode koji su nastali kao rezultat čovjekova uzgoja biljaka i životinja. Posljednjih desetak tisuća godina čovjek ih je uzgajao i tako su nastale poljoprivredne kulture i domaće životinje. Skupini naziv uzgojina u hrvatskom jeziku u tom smislu prvi je put uporabljen kad se održavao okrugli stol u Zagrebu Zelena kemija i polimeri u sklopu savjetovanja Polimerni materijali i dodatci 15. studenoga 2007. godine. Govorili su Igor Čatić i D. Godec na temu sirovina za plastiku. Ista je riječ upotrijebljena istog dana tijekom televizijskog predstavljanja skupa Polimerni materijali i dodatci polimerima u emisiji Trenutak spoznaje kad je govorio Igor Čatić. Uzgojina je jedan od tri pojma koja su potrebna za proširenu sistematizaciju polimera. Druga dva pojma su prirodnina i sintezina.
To je zbog uvođenja kriterija podrijetla osnove kao ulaza u proces te tako prirodnine ili uzgojine omogućuju preciznije podijeliti polimere. Razlog je što klasični kriterij podjele polimera posljedicom je kulturologijske raščlambe uporabe uzgojina za plastiku i gorivo. Odnosno, neko tehničko rješenje procijenjeno je po društvenom kriteriju. Takva podjela na prirodne i sintetske, a prirodni mogu biti nemodificirani i modificirani jest neprecizna i potrebno ju je napustiti. Podjelom prema podrijetlu osnove na ulazu u proces moguće je razlikovati modificirane polimere i sintetske polimere.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatska znanstvena bibliografija Pregled bibliografske jedinice broj: 405956: Čatić, Igor: Uzgojine za hranu ili plastiku i gorivo // 7. lošinjski dani bioetike / Jurić, Hrvoje (ur.). Zagreb: Hrvatsko filozofsko društvo, 2008. str. 145-147 (predavanje, međunarodna recenzija, ostalo)
Polimeri 28(2008)4 Igor Čatić: Uzgojeni – plastika i gorivo, str. 239-243
Kem. Ind. 67 (1-2) (2018) Igor Čatić: Jesu li usporedive plastika i bioplastika?, str. 73. – 76.

Proizvodnja

Uzgojina


ويسبري  مدينة إنجليزية، تقع بالقرب من الطرف الغربي من مقاطعة ويلتشير. تعتبر ويسبري بلدة هامة لانها تقع عند نقطة التقاءالخط الرئيسي للسكك الحديدية لعدة مدن ومناطق هامة (Chippenham) تشبنهام إلى سالزبوري، ساوثامبتون، وبورتسموث برايتون، بريستول، وتقع في منتصف الطريق من لندن إلى إكسيتر وويلز.

اسم البلدة اتي من معنى الغرب لانها كانت تعتبر في الماضي الحد الغربي للمملكة الأنجلو سكسونية في عصورها الأولى.
البلدة هامة لانها تقع بالقرب من إحدى أماكن تواجد نقش لوحة الحصان الأبيض السياحي الذي يجذب الكثير من الزوار وهاويي القفز المظلي فوق تلة الحصان الأبيض في ويسبري عدا طبيعتها الريفية الهادئة.

التاريخ
يعود اصل البلدة إلى العصرالبرونزي حيث تدل الاثار التي وجدت فيها إلى ذلك، وقد اشتهرت جدا عندما سميت إحدى المعارك باسمها وهي انتصار الملك الفريد العظيم على الدانماركين عام 878.م.

كانت البلدة في الاربعينات وخمسينات القرن الماضي عبارة عن مساكن للجيش وثكنات عسكرية وبعد فترة وجيزة بداء بعض السكان العاديون يقطنونها، وما زال قسمها الشمالي الغربي يضم مساكن وثكنات للجيش.

السكان
حوالي 15,000 نسمة(إحصاء 2005) يأتي الإنكليز في المقدمة ويشكلون ما نسبته 82% وبعدهم يأتي الاسكوتلانديين ثم الأيرلنديين ويوجد جالية صغيرة من البولونيين.

البلدة ممثلة في مجلس العموم منذ عام 1895 ويتوزع النواب بين محافظ ومستقل وليبرالي ووحدوي.

أسماء نواب ويسبري
 تشالونر ريتشارد Richard Chaloner  (1895-1900) المحافظين
 ألغرنون جيفري وليام هوارد Geoffrey William Algernon Howard(1911-1918) الليبرالى
 ليلولين  بالمر جورج George Llewellen Palmer (1918-1922) ائتلاف المحافظين
 داربيشير تشارلز Charles Darbishire (1922-1924) الليبرالى
 الكابتن دبليو دبليو شو Captain W. W. Shaw(1924-1927) الوحدويين
 الميجور ريتشارد لونج Major Richard Long(1927-1931) المحافظين
 غريمستون السير روبرت (1931-1964) المحافظين
 السير دنيس والترز Sir Robert Grimston (1964-1992) المحافظين
 ديفيد فابر David Faber(1992-2001) المحافظين
 الدكتور أندرو موريسون Dr Andrew Murrison (2001 --) المحافظين

الأعلام
تتولى شؤن البلدة وأخبارها المحلية صحيفة اسبوعية مجانية اسمها أخبار الحصان الأبيض(وايت هورس نيوز) الذي يحمل اسم الشهير والسمة المميزة على مشارف البلدة. وأيضا الصحيفة الشعبية الأسبوعية ويلتشير تايمز ومحطة الإذاعة ويلتشير راديو.

وصلات خارجية
 ويسبري الرسمي /getcom2.php?id=240 Wiltshire County Council Website page on Westbury, retrieved 18:50 Oct 29, 2004 (UTC)
 ThisisWestbury.co.uk: موقع عن تاريخ ويسبري

مراجع

ويسبري (ويلتشاير)
بلدات في ويلتشاير
مدن إنجلترا
ويلتشاير

ويسبري (ويلتشاير)


Bartolomeu Cozzo, más conocido como Humberto Cozzo fue un escultor y mosaiquista brasileño, nacido el  en São Paulo y fallecido el  en Río de Janeiro .

Datos biográficos
Formado en el Liceo de Artes y Oficios de São Paulo en 1920, frecuentó posteriormente el taller de Amadeu Zani. Entre los premios que obtuvo destacan el primer premio de escultura en el Salón del Centenario, en São Paulo el año 1922, y una medalla de plata en el salón Nacional de bellas Artes de 1928. Realizó diversas obras para espacios públicos, como los monumentos en bronce a José de Alencar en Fortaleza, Bias Fortes en Barbacena, Benedito Valadares en Uberaba,  y la estatua de Machado de Assis, también en bronce, que fue instalada en la entrada de la sede de la Academia Brasileña de Letras, en el Centro de Río de Janeiro. Ejecutor además de la talla en mármol de las sepulturas de la Princesa Isabel y del  Conde de Eu, en la Catedral de Petrópolis.

Como autor de mosaicos, su obra prima son los paneles instalados en el frontón y en el interior de la sinagoga del Grande Templo Israelita, en Río de Janeiro.

Sus obras integran el acervo del Museu Nacional de Belas Artes y de otros museos de São Paulo. En el exterior de Brasil, tiene obras en museos de Argentina y de Portugal.

Obras
Entre las obras más conocidas de Humberto Cozzo se incluyen las siguientes:

Las tumbas de la Catedral de Petrópolis

<small>'' Pulsar sobre la imagen para ampliar.

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Brasil
Mosaiquistas
Nacidos en São Paulo

Humberto Cozzo


Castelul Lida (în , în ) a fost unul din cele câteva cetăți ridicate de către marele duce Gediminas din Lituania în secolul al XIV-lea pentru a-și apăra pământurile împotriva expansiunii cavalerilor teutoni. Alte cetăți din lanțul de apărare au inclus Hrodna, Navahrudak, Kreva, Medininkai, și Trakai. Orașul modern Lida din Belarus a apărut în jurul acestui castel. Castelul Lida este situat la 141 de metri deasupra nivelului mării.

Locul ales pentru castel este apărat în mod natural de râurile Kamenka și Lida la est și la vest. Construcția din pereți de bolovani a fost realizată în 1323, 1324, 1325. Mai târziu aceste porțiuni au fost acoperite cu cărămidă roșie. Castelul a avut două turnuri în colțurile sale și o biserică, care a fost mutată în afara zidurilor, în 1533. Etajele de la nivelul superior din ambele turnuri au fost locuite.

În ciuda fortificațiilor sale puternice, Lida a fost ocupată de către cavalerii teutoni în mai multe rânduri (1384, 1392). Marele Duce Lituanian Vytautas a dat-o aliatului său, hanul Tokhtamysh, care s-a stabilit "într-o iurtă în apropierea castelului". În 1406, familia lui Iuri din Smolensk a fost închisă în Lida ca ostatică; încercarea sa de a cuceri castelul și de a-i elibera nu a avut succes. În 1433, Lida a fost subiect de dispută între Švitrigaila și vărul său Sigismund Kęstutaitis.

Următoarele decenii au fost mai puțin furtunoase. Lida a fost devastată de tătarii din Crimeea în 1506 și a fost luată cu asalt de către ruși în timpul războiului ruso-polonez în 1659. Suedezii au ocupat cetatea de două ori în timpul Marelui Război Nordic și au aruncat în aer ambele turnuri. În 1794, pe acest loc a avut loc lupta dintre adepții lui Kościuszko și rușii.

După incendiul din oraș din 1891, turnul de sud-vest și părți din zidul de vest al castelului au fost dărâmate pentru a se utiliza piatra pentru repararea caselor deteriorate de foc. O echipă de arheologi din Sankt Petersburg a intervenit pentru stoparea actelor de vandalism. În 1920 a avut loc doar o restaurare ușoară a pereților.

În cea mai mare parte a secolului al XX-lea, un zoo itinerant sau un circ au ocupat complexul castelului. În fiecare decembrie, un pom de Crăciun a fost plasat în interiorul zidurilor. Campania de restaurare a fost lansat abia în 1982. Cărămida roșie a fost folosită pentru a desemna secțiunile proaspăt reconstruite până la o înălțime de 12 metri. Restaurări semnificative au avut loc în 2010.

În fiecare an, castelul Lida găzduiește un turneu în stil medieval. Un muzeu a fost creat în turnurile sale.

Referințe

Legături externe
 М. Шимелевич. Город Лида и Лидский замок (Вильно, 1906)
 Castelul Lida  pe site-ul oficial al Republicii Belarus

Lida

Castelul Lida


Aura, bazı epilepsi nöbetlerinde ve migren ataklarında görülen ve duyuları etkileyen; çok kısa, kişiden kişiye değişebilen, haberci bir semptomdur (belirtidir). Örneğin bazı migren vakalarında migren atağından önce görme veya dokunma duyusunu etkileyen auraya rastlanır: gözde ışık parlaması, karanlık bir yama oluşması veya parmaklarda uyuşma gibi. Birçok epilepsi vakasında aura ya yoktur ya da sonradan hatırlanmaz. Aura çoğu hastada tutarlılık gösterir (benzer şekilde tekrarlanır).

Epilepside
Auranın mevcudiyeti genellikle fokal (vücudun belirli bir bölgesinde oluşan) bir nöbete işaret eder. Bunların çoğunluğu lobus temporalis nöbetleridir (bkz. Temporal lob epilepsisi). Aura başkaları tarafından görülebilir, fakat hasta tarafından unutulabilir. İç organlarda kaba hisler duyulur: meselâ korku hisleri, midede kelebeklerin uçuşması, boğaza doğru yükselen ani hisler.

Nadiren, baş ve boğazda «anlatılamaz hisler» duyulur. Hastaların aurayı anlatmakta duydukları güçlükler dolayısıyla doktorlar bazen auraları küçümserler. Eğer açık ve yardımcı nitelikte sorular sorulmazsa, penis, vagina veya rektumda duyulan hisleri hasta saklayabilir. Duyularla ilgili karmaşık hislere de rastlanabilir. En karmaşık olanları «entelektüel» aura'lardır: zaman, gerçeklik, kimlik ve anılarla ilgili yaşantılardaki ve özellikle yaşantının yoğunluğundaki karmaşıklıklar (bunlar objektif açıdan önemsiz görünebilir). Tat ve koku alma aura'larına ender rastlanır (bkz. Uncus Nöbetleri). Diğer aura'lar serebral lezyonun yerine göre değişir.

Dış bağlantılar
About.com aura summary
 Epilepsy.com information
Migraine Aura Foundation
MAGNUM, the National Migraine Association
Epilepsy Action information
Migraines with 'aura' raise women's stroke risk

Tıp terimleri
Migren

Aura (semptom)


Biserica Adormirea Maicii Domnului din Șibot este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Șibot, comuna Șibot. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 7829.01.

Note

Monumente istorice din județul Alba
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici cu hramul Sfânta Maria


Krzywań (deutsch Kriwan) ist ein Dorf in der Gemeinde Dębnica Kaszubska im Powiat Słupski (Kreis Stolp) der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Krzywań liegt in Hinterpommern, etwa elf Kilometer südöstlich der Stadt Słupsk (Stolp) und dreieinhalb Kilometer nördlich des Kirchdorfs Dębnica Kaszubska (Rathsdamnitz).

Geschichte
Krzywań  (früher Criwan) war ein adliges Gut, das die Familie Vormann als Lehen besaß. Es soll sich bereits 1396 im Besitz dieser Familie befunden haben. Das zugehörige Dorf war in Form eines kleinen Gassendorfs angelegt worden. Vermutlich vor 1450 wurde es von Lütcke Massow erworben worden. Die Familie Massow soll durch diesen Kauf in Hinterpommern Fuß gefasst haben. Die Familie Vormann scheint den Besitz wieder ausgelöst zu haben.  Im 17. Jahrhundert war Lucas von Vormann auf Kriwan, der am 29. Juni 1635 Judith von Lettow heiratete.  Im 18. Jahrhundert  wird Michael Lorenz von Vormann als Besitzer des Lehens genannt. Nachdem es in Konkurs gegangen war, wurde es in einem Vergleich vom 28. November 1735 Claus Lorenz von Lettow unter Vorbehalt eines Rückkauf-Rechts überlassen. Am 21. Oktober 1746 verzichteten die Söhne des  Michael Lorenz von Vormann auf ihr Lehensrecht, wodurch das Gut fortan innerhalb der Familie Lettow weitervererbt werden konnte. Nach dem Tod des Claus Lorenz von Lettow kam das Gut an dessen jüngsten Sohn, Bogislaw Lorenz von Lettow. Dieser verkaufte es im  Jahr 1752 samt Lehensrecht an Joachim Rüdiger von Massow, Landrat des Rummelsburger Kreises. Nach dessen Tod kam das Gut 1757 an dessen jüngsten Sohn, den Hauptmann Joachim Detloff von Massow. Letzterer verkaufte das Gut 1771 an den Mühleninspektor Caspar Freyschmidt aus Stolp. Dieser verkaufte das Gut erblich an die verwitwete Helena Juliane du Fayee, geborene von Wobeser. Letztere verkaufte Kriwan 1784 für 6.100 Taler auf 25 Jahre an Gustav von Gottberg.

Um 1784 gab es in Kriwan ein Vorwerk, drei Bauern und zwei Kossäten und neun Haushaltungen.  Im Jahr 1841 wurde das Gut für 35.000 Taler an die Familie Althen verkauft. Seit 1866 befand sich Otto von Althen († 1828) im Besitz der Güter Kriwan und Neufeld.

Im Jahr 1925 standen in Kriwan 16 Wohnhäuser. 1939 wurden 47 Haushaltungen und 221 Einwohner gezählt.

Bis 1945 gehörte das Kriwan zum Landkreis Stolp im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 934 Hektar groß. In der Gemarkung Kriwan gab es insgesamt zwei Wohnorte:
 Hohenfeld
 Kriwan
Neben dem Gut gab es in Kriwan nur einen einzelnen bäuerlichen Betrieb. Dessen Betriebsfläche betrug fünf Hektar. Kriwan war also ein reines Gutsdorf. Letzter Besitzer des Guts vor 1945 war Gerhard von Althen.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Kriwan am 8. März 1945 von der Sowjetarmee besetzt. Im Sommer 1946 übernahmen Polen das Dorf. Kriwan wurde in Krzywań umbenannt. Die deutschen Dorfbewohner wurden fast alle vertrieben. Nach 1951/52 gab es für die Schulkinder von Familien, die in Kriwan und Umgebung verblieben waren, für mehrere Jahre eine deutsche Schule.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 118 und in der DDR 43 aus Kriwan stammende Dorfbewohner ermittelt.

Im Jahr 2006 hatte das Dorf 44 Einwohner.

Schule
Kriwan hatte vor 1945 eine einstufige Volksschule. Im Jahr 1932 unterrichtete dort ein einzelner 32 Schulkinder.

Kirche
Die vor 1945 in Kriwan anwesende Bevölkerung war überwiegend evangelischer Konfession. Im Jahr 1925 gab es im Dorf sechs katholische Einwohner. Im 18. Jahrhundert gehörte Kriwan zur St.-Petri-Kirche in Stolp und zur Synode Stolp-Altstadt. Später kam das Gutsdorf zum Kirchspiel Rathsdamnitz und damit zum Kirchenkreis Stolp-Stadt. Nur der Ortsteil Hohenfeld unterstand weiterhin der St.-Petri-Kirche in Stolp.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 657–660 (Ortsbeschreibung Kriwan; PDF)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 955, Nr. 23 und S. 1005, Nr. 133.

Weblinks
 Ausführliche Ortsbeschreibung (Klaus-Peter Kohlhas und Stolper Heimatkreise e. V.)
 Die Gemeinde Kriwan im ehemaligen Kreis Stolp. (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011)

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Dębnica Kaszubska

Krzywań


Biserica unitariană din Chichiș este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Chichiș, comuna Chichiș. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 64247.04.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica unitariană ()
 Zid de incintă (fragmente), cu turn-clopotniță ()

Note

Monumente istorice din județul Covasna
Biserici unitariene din România
Biserici din secolul al XIII-lea din România

Biserica unitariană din Chichiș


Der Bahnhof Lugano ist der Bahnhof der Schweizerischen Bundesbahnen in der Stadt Lugano und ist eine Station der Gotthardbahn. Er ist auch Ausgangspunkt der Lugano-Ponte-Tresa-Bahn (FLP) und  der Standseilbahn Lugano–Bahnhof SBB, die den ihn mit dem tiefer gelegenen Stadtzentrum verbindet. Der Bahnhof Lugano ist der einzige Bahnhof der Stadt Lugano. Die SBB-Haltestelle mit dem Namen Lugano-Paradiso befindet sich in der eigenständigen Gemeinde Paradiso.

Geschichte
Das Zeitalter der Eisenbahn begann in Lugano im Jahre 1874, als die Tessiner Talbahnen hier ihren Ausgangspunkt der Strecke nach Chiasso hatten. 1882 folgte mit den Eröffnungen der Scheiteltunnel am Gotthard und am Ceneri die Inbetriebnahme der Gotthardbahn. Zunächst wurde am 10. April 1882 der Bahnhof Lugano zur Durchgangsstation, als die Linie via Ceneri nach Bellinzona verlängert wurde, ehe am 1. Juni desselben Jahres der durchgehende Betrieb aufgenommen werden konnte. Seit 1886 verbindet eine Standseilbahn den in erhöhter Lage gelegenen Bahnhof mit dem Luganeser Stadtzentrum. Die beiden Wagen benötigen für die 220 Meter lange Strecke rund zwei Minuten. 1909 wurde der Bahnhof zum Anschlussbahnhof für die 1967 wieder eingestellte Lugano-Tesserete-Bahn. Die meterspurige Bahn hatte ein eigenes Empfangsgebäude am Rande des Bahnhofplatzes. 1912 folgte mit der heute noch verkehrenden Lugano-Ponte-Tresa-Bahn eine zweite Meterspurbahn – beide verfügten über eine Gleisverbindung zueinander. Der FLP-Bahnhof liegt in einem Einschnitt unterhalb des Bahnhofplatzes. Ebenfalls bediente die Strassenbahn Lugano den Bahnhof. 1998 wurde der Bahnhof unter der Leitung des Architekten Aurelio Galfetti umfassenden Sanierungsarbeiten unterzogen. Der Bahnhof und die Standseilbahn der TPL wurden 2014–2016 erneuert.

Anlage und Empfangsgebäude
Der SBB-Bahnhof umfasst vier Gleise, derjenige der FLP deren zwei. Güterverkehr wird keiner abgewickelt, für diesen wurde in den 1970er-Jahren der Güterbahnhof Lugano-Vedeggio samt einer Stichstrecke von Taverne-Torricella errichtet. Fahrplanmässig werden die vier Bahnsteiggleise meist nach folgendem Schema genutzt:
 Gleis 1: S10 nach Chiasso und Albate-Camerlata
 Gleis 2: Fernverkehrszüge nach Chiasso und Milano Centrale
 Gleis 3: Alle Fernverkehrszüge in Richtung Deutschschweiz (auch in Lugano endende)
 Gleis 4: S10 in Richtung Castione/Biasca

Das aus mehreren Flügeln bestehende Empfangsgebäude ist im Stile anderer Gotthardbahnhöfe wie Arth-Goldau, Brunnen oder Bellinzona erstellt. Die Fassade ist im Zuge umfassender Renovierungsarbeiten am gesamten Gebäude seit 2014 in einem Rotton gehalten.
Im Bahnhof finden sich diverse Einrichtungen der SBB, so ein Reisezentrum mit Ticketschalter, sowie das Centro Medico.

Verkehr
Lugano ist für den Fernverkehr der zweitwichtigste Bahnhof im Kanton Tessin hinter Bellinzona. Auch im Regionalverkehr wird er von drei Linien der S-Bahn Tessin bedient, deren operativer Betrieb von TILO und FLP ausgeführt wird.

Fernverkehr

  (je ein Zugpaar)

  (ein Zug)

Regionalverkehr

S-Bahn

Zukunft
 Im Rahmen der zweiten NEAT-Etappe mit der Verlängerung des Ceneri-Basistunnels und der Bahnumfahrung Bellinzona war vorgesehen gewesen, die Fernverkehrszüge von den Bahnhöfen Bellinzona und Lugano abzuziehen und die beiden Halte stattdessen in einem neuen Bahnhof Ticino Sud bei Camorino zu verbinden, welcher mit S-Bahn-Zügen mit Bellinzona und Lugano verbunden worden wäre. 2007 jedoch haben die SBB von solchen Plänen Abstand genommen und sehen die Halte von Fernverkehrszügen weiterhin an den Bahnhöfen Bellinzona und Lugano vor.
 Mit dem Aufbau eines neuen Strassenbahnnetzes in Lugano soll die FLP in dieses integriert werden und auf dem Stadtgebiet von Lugano eine andere Linienführung erhalten. Ob die bisherige Linienführung beibehalten wird, ist unklar. Der Bahnhof Lugano würde mit einer unterirdischen Haltestelle ans Netz angeschlossen.

Galerie

Siehe auch
 Liste der Kulturgüter in Lugano

Weblinks

 Interaktiver Bahnhofplan (Lugano)
 SBB Bahnhofplan (Lugano) (PDF; 2,1 MB)

Einzelnachweise

Lugano
Lugano
Bauwerk in Lugano
Verkehr (Lugano)
Gotthardbahn

Bahnhof Lugano


Two ships of the United States Navy have been named USS Ponchatoula or USNS Ponchatoula, after the Ponchatoula Creek in Louisiana.

  was a tanker commissioned in 1944.
  was a fleet oiler in service from 1956 to 1992.

United States Navy ship names

USS Ponchatoula


Un Logotipo para los Derechos Humanos es el resultado de la iniciativa internacional del mismo nombre, impulsada en 2010, cuyo objetivo consistió en establecer una imagen reconocida internacionalmente, a fin de respaldar el movimiento global de defensa de los derechos humanos.

El logotipo ganador
El logotipo ganador es del serbio Predrag Stakic y combina la silueta de una mano con la de un pájaro.  Está concebido como aportación pacífica destinada a promover los derechos humanos y como tal debe proyectarse por encima de todas las barreras culturales y lingüísticas. El logotipo está disponible para todo el mundo como producto de fuente abierta. Por consiguiente, está libre de derechos y podrá ser utilizado por personas en todo el mundo sin el abono de tasas o la solicitud de autorizaciones.

El concurso
El objetivo de la iniciativa Un Logotipo para los Derechos Humanos consistía en establecer un símbolo universalmente reconocido para los derechos humanos. A estos efectos se inició el 3 de mayo de 2011 (Día Mundial de la Libertad de Prensa) un concurso internacional en línea invitando a personas en todo el mundo a enviar propuestas para el diseño del logotipo y votarlas.

Un jurado compuesto por destacadas personalidades seleccionó los diez logotipos finalistas de entre las más de 15.300 propuestas procedentes de más de 190 países. El logotipo ganador fue elegido de entre estas diez propuestas por la comunidad de internautas durante una fase de votación final de tres semanas de duración.

El concurso finalizó oficialmente el 23 de septiembre de 2011 con la presentación del logotipo universal para los derechos humanos al margen de la Asamblea General de las Naciones Unidas en Nueva York.

Presentación del logotipo ganador
La presentación del logotipo ganador tuvo lugar el 23 de septiembre de 2011 al margen de la Asamblea General de las Naciones Unidas en Nueva York y fue moderada por el ex redactor en jefe de Time Magazine, Michael Elliott.

La periodista de televisión Ann Curry, el Ministro Alemán de Relaciones Exteriores Guido Westerwelle, así como los activistas de derechos humanos Carolyn Gomes, de Jamaica, y Angelina Atyam, de Uganda, subrayaron en sus intervenciones la importancia de disponer de un símbolo universal en la lucha internacional en pro de los derechos humanos. El hito musical de la velada fue la actuación de la sopranista Jessye Normans.

En el patio interior del Ministerio de Relaciones de Exteriores alemán en Berlín hay desde 2015 un Oso Buddy que hace mención a los Derechos Humanos. En la parte delantera hay el logotipo y las palabras artísticamente escritas «Derechos Humanos» en siete idiomas. En el dorso del oso aparece el Art. 1. de la Declaración Universal de los Derechos Humanos de la ONU. «Todos los seres humanos nacen libres e iguales en dignidad y derechos y, dotados como están de razón y conciencia, deben comportarse fraternalmente los unos con los otros».

El jurado
La iniciativa fue apoyada por un destacado jurado internacional. Entre otras personalidades formaron parte del jurado:

Ai Weiwei (artista conceptual y activista de derechos humanos)
Angelina Acheng Atyam (galardonada con el Premio de los Derechos Humanos de las Naciones Unidas)
Aung San Suu Kyi (Premio Nobel de la Paz)
Waris Dirie (modelo y activista contra la mutilación genital)
Shirin Ebadi (Premio Nobel de la Paz)
Roland Emmerich (director y productor de cine)
Carolyn Gomes (defensora de los derechos humanos y pediatra)
Mijaíl Gorbachov (Premio Nobel de la Paz)
Mukhtar Mai (activista de derechos humanos)
Princesa Basma bint Talal (princesa jordana y activista de derechos humanos)
Somaly Mam (defensora de los derechos de la mujer)
Juanes (cantante y activista por la paz)
Navanethem Pillay (Alta Comisionada de las Naciones Unidas para los Derechos Humanos) (ACNUDH)
Paikiasothi Saravanamuttu (activista de derechos humanos)
Jimmy Wales (fundador de la enciclopedia Wikipedia)
Muhammad Yunus (Premio Nobel de la Paz)

Asimismo, los ministros de Relaciones Exteriores de Alemania, Bosnia y Herzegovina, Canadá, Chile, Mauricio, la República Checa, el Senegal, Singapur y el Uruguay participaron como patrocinadores en la creación de una plataforma para la iniciativa.

Weblinks
 http://humanrightslogo.net - Sitio web official
 http://www.youtube.com/watch?v=hhr3mOjnTN4&feature=youtu.be – Video: A Logo for Human Rights

Referencias

Activismo por los derechos humanos
Logotipos

Un Logotipo para los Derechos Humanos


Jason O'Mara (Dublín; 6 de agosto de 1972) es un actor irlandés de cine y televisión. Es más conocido por sus papeles en las series estadounidenses In Justice y Vida en Marte. En 2011 protagonizó la serie televisiva de ciencia ficción Terra Nova.

Primeros años

O'Mara nació y se crio en el barrio de Sandycove, en el sur de Dublín. Sus padres son Veronica y Stephen O'Mara. Tiene dos hermanos, Stephen y Rebecca.

Le gustaba jugar al rugby y tenía poco interés en la actuación hasta que tuvo que retirarse debido a una lesión. En ese momento decidió unirse a una obra teatral en el colegio. O'Mara empezó a trabajar en teatro, y entró en el Trinity College (de Dublín) donde se graduó con un título en arte dramático.

Carrera

Actuó con la Royal Shakespeare Company. En Londres y Dublín trabajó en El judío de Malta y Popcorn. En 2002 fue nominado a «Mejor actor de reparto» en los Premios de Teatro de Irlanda por su interpretación de John en Bash, de Neil LaBute.

Apareció en The Homecoming, de Harold Pinter, en Londres y Dublín, así como en el Lincoln Center de Nueva York. También ha trabajado en series televisivas, entre ellas The Agency, Band of Brothers, Monarch of the Glen, High Stakes, Playing the Field, The Bill, Berkeley Square y Reach for the Moon.

Además, O'Mara representó a Sam Tyler en la versión estadounidense de la serie británica Vida en Marte. Luego, fue elegido para el papel principal en la serie de televisión de Fox Terra Nova, de 2011.

O'Mara también fue actor invitado en «La última palabra» (el segundo episodio de la segunda temporada de Criminal Minds), como el asesino de Mill Creek, un asesino serial que competía con el "Hombre sin sombra" (un francotirador serial interpretado por Scott Michael Morgan).

Vida privada
En septiembre de 2003 se casó con la actriz estadounidense Paige Turco, en una ceremonia católica en Groton, Connecticut. Juntos tienen un hijo, David. La pareja se separó en 2017.

El 26 de enero de 2009, O'Mara se convirtió en ciudadano estadounidense.

Filmografía

Cine

Televisión

Notas

Enlaces externos

Actores de Irlanda
Actores de cine de Irlanda
Actores de televisión de Irlanda
Actores de teatro de Irlanda
Nacidos en Dublín

Jason O'Mara


(7 mai 1984 – 18 iunie 2008) a fost un model, o actriță și o artistă din Prefectura Kanagawa.

Ea a murit în Kawasaki City pe 18 iunie 2008, la ora 4:08 . Cauza morții este citată ca insuficiența cardiacă subită. Înmormântarea ei a avut loc în Kawasaki, Prefectura Kanagawa, pe 21 iunie 2008.

Referințe

Nașteri în 1984
Decese în 2008
Cântăreți din secolul al XX-lea
Actrițe japoneze
Gravure idol japoneze
Decese în Japonia

Miyuki Kanbe


An Scirpus molinianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alan Ackerman Beetle. An Scirpus molinianus in nahilalakip ha genus nga Scirpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scirpus

Scirpus molinianus


El tiranuelo flanquirrufo (Euscarthmus rufomarginatus), también denominado tachurí (en Paraguay) o barullero de lados rufos, es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae nativa del centro oriental de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye de forma muy localizada en el sur de Surinam (Sipaliwini), este y centro de Brasil (este de Pará y Tocantins hasta el centro de Bahía al sur hasta el sur de Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, norte de São Paulo y Minas Gerais), norte y este de Bolivia y extremo noreste de Paraguay (Zanja Morotí, en Concepción).

Esta especie es considerada rara y local en sus hábitats naturales: las sabanas y cerrados, hasta los 1000 m de altitud.

Estado de conservación
El tiranuelo flanquirrufo ha sido calificado como casi amenazado por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN); se pensaba que su población, todavía no cuantificada, estaba declinando rápidamente como resultado de la destrucción de sus hábitats de cerrado. Sin embargo, diferente de muchas otras especies del cerrado, esta especie no se restringe a las tierras altas del Planalto Central, y también ocurre en enclaves de cerrado menos amenazados de la Amazonia. Por lo tanto, ahora se presume que su población esté decayendo menos rápidamente de lo que se creía anteriormente.

Descripción

Es un pájaro pequeño y de larga cola que mide en total unos 11 cm de longitud. Sus partes superiores son de color pardo grisáceo. Su cara, garganta y pecho son blancos y el resto de sus partes inferiores blanquecinas, con excepción de sus flancos que son de color castaño rojizo. Suele presentar dos líneas color crema en cada ala.

Sistemática

Descripción original
La especie E. rufomarginatus fue descrita por primera vez por el ornitólogo austríaco August von Pelzeln en 1868 bajo el nombre científico Hapalocercus rufomarginatus; la localidad tipo es: «Calção de Couro  Río das Pedras, São Paulo, Brasil.»

Etimología
El nombre genérico masculino «Euscarthmus» se compone de las palabras del griego «eu» que significa 'bueno' y «skarthmos» que significa 'a saltos'; y el nombre de la especie «rufomarginatus», se compone de las palabras del latín «rufus» que significa 'rojo', 'rufo', y «marginatus» que significa 'bordeado'.

Taxonomía
La subespecie propuesta E. r. savannophilus , 1968, de Surinam, parece ser inseparable de la nominal. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Euscarthmus rufomarginatus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Euscarthmus rufomarginatus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de maria-corruira Euscarthmus rufomarginatus en Wikiaves.

rufomarginatus
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1868
Taxones descritos por August von Pelzeln

Euscarthmus rufomarginatus


صالح عبد الحي (1896 - 1962)، فارس الغناء التقليدي فنان مصري من أعلام الغناء الشرقي الأصيل.

نشأته
تتضارب المعلومات حول تاريخ ولادته فمنهم من يرجعها إلى عام 1889 ومنهم من يقول أنها كانت في عام 1896. أمضى نصف قرن كاملة في الغناء المتواصل وتتلمذ على يد عبده الحامولي وعبد الحي حلمي وسلامة حجازي ولم يكن في مثل علمهم بأصول الغناء وقواعد الإيقاع والأداء ولكنه لم يكن أقل منهم في موهبة الغناء.

امتاز بعذوبة الصوت وحلاوة النغمة وامتداد النفس وشدة الحرص على تقاليد الغناء الشرقي الأصيل ويمثل صالح عبد الحي الصلة الأخيرة بين عهدين منفصلين من عهود النهضة الفنية وهما عهد عبده الحامولي ومحمد عثمان وعهد أم كلثوم وعبد الوهاب ورياض السنباطي الذي لحن له باقة من أجمل أغانيه.

شغف صالح عبد الحي بالاستماع للموشحات من تلك الفئة التي كان يطلق عليها لفظ الصهبجية وهم صحبة كانت تحيي الحفلات الساهرة حتى مطلع الفجر. وكان كل منهم له صنعته في الصباح، فمن أسمائهم يبين أنهم هواة، لهم حرفتهم البعيدة عن الفن أصلا.

نجوم مدرسة الصهبجية
 البوشي البولاقي
 الحريري
 المكوجي
 الطراربشي
 الحلواني
 كريم الخياط
 محمود الخضري

تعلم صالح عبد الحي موازي الإيقاعات «الضروبات» وهي من أهم أسس الفن الموسيقي، وذلك من الحاج راشد والحاج خليل وعزوز الصهبجي، ومن الطريف أن الصهبجية كانت تغني كلاما غير موزون في الغالب، ولكنها كانت تتحايل على وزن الضروب في اللحن ببعض الآهات، فكانت بذلك تمهد لأداء الموشحات ذات الصيغة الصحيحة السليمة.

ثم جاءت الخطوة التالية في حياة صالح عبد الحي حين تتلمذ على يد محمد عمر عازف القانون الكبير في تخت يوسف المنيلاوي وتخت عبد الحي حلمي، خال صالح عبد الحي. بدا عبد الحي عمله الفني الجاد بغناء الموال، وبرع فيه، حتى سيطر على هذا اللون بالوسط الفني، واجتذب صوته الصادح الرنان جماهير المعجبين، وانتزع الصدارة من منافسيه أمثال: زكي مراد والد ليلى مراد ومنير مراد، والشيخ السيد الصفتي ومحمد سالم العجوز وعبد اللطيف البنا، ثم زاول صالح عبد الحي جميع أنواع القوالب الموسيقية الغنائية وتفوق على زملائه وأصبح نجم عصره.

كان صالح عبد الحي قويا، وحلو الصوت، فظل الفارس الفرد في الغناء التقليدي حي قبل رحيه في أوائل الستينات، وكان يغني يدون مكبر للصوت في الأماكن المفتوحة أو المغلقة، والسرادقات، حتى إذا ما ظهرت الإذاعات الأهلية، وبعدها إذاعة الدولة، فكانت فرحة كبيرة لمحبي فن صالح لكي يستمعوا إلى غنائه الذي لا يبارى، وظل هو الحارس الأمين لألحان عبد الرحيم المسلوب وعبده الحامولي ومحمد عثمان وأبو العلا محمد وغيرهم من أساطين التلحين والغناء.

على أن صالح عبد الحي قد ساهم أيضا في مجال المسرح الغنائي. فعندما اختلفت منيرة المهدية مع محمد عبد الوهاب عام 1927 أثناء تقديمها للمسرحية الغنائية  «كليوبترا ومارك أنطوان»، دعت منيرة صالح عبد الحي لكي يقوم بدور انطونيو.

وبعد هذه التجربة، ألف فرقة مسرحية غنائية باسمه عام 1929، ولحن له زكريا أحمد ومحمد القصبجي، ولكن كان المسرح الغنائي قد أفل نجمه. وبدت الأزمة الاقتصادية العالمية تؤثر على الاقتصاد المصري، فتدهور المسرح الغنائي وحلت فرقة صالح عبد الحي المسرحية.

غنى صالح عبد الحي ألحان الملحنين القدامى والمحدثين الذين حافظوا على روح الغناء المصري الأصيل مثل:
 محمد القصبجي
 مصطفى رضا بك
 أحمد عبد القادر
 أحمد صدقي
 مرسي الحريري
 محمد قاسم

لم يتزوج صالح عبد الحي وبالتالي لم ينجب، وعاش حياته طولا وعرضا للغناء ولنفسه حاملا راية الغناء المصري قديمه وحديثه، حفيظا على التراث العربي الأصيل.

رحل عام 1962

شاهد لقاء لصالح عبد الحى
ليه يا بنفسج

روابط خارجية

مراجع

مغنون ذكور مصريون في القرن 20
مواليد في القاهرة
مغنون من القاهرة
ملحنون مصريون
مواليد 1896
وفيات 1962

صالح عبد الحي


මානසික ආතතිය පාලනය කිරීම

මානසික ආතතිය පාලනය කිරීමේදී එක්තරා පුද්ගලයෙකුගේ මනෝ විද්‍යාත්මක ආතතීන් දරා ගැනීමට හැකියාව ඇති වන අන්දමට විවිධ ක්‍රමෝපායන් හදුන්වාදීම සිදුකරනු ලබයි. මානසික ආතතිය යනු සටන් කිරීම හෝ පලායාම සදහා පුද්ගලයෙකුගේ අභ්‍යන්තර හෝ බාහිර උත්තේජයක් සදහා දක්වන භෞත විද්‍යාත්මක ප්‍රතිචාරයකි. මානසික ආතතිය පාලන කිරීම වඩාත් ඵලදායි වන්නේ වෙනස් වූ විවිධ අසීරු අවස්ථාවන් සදහා  මුහුණ දීම පිණිස විවිධ ක්‍රමෝපායන් භාවිතා කිරීමට ඔහුට හැකි වූ විටය.

Stress management


(født 1. september 1911 i Hiroshima, død 28. december 2006 i Tokyo, Japan) var en japansk komponist, dirigent, cellist og musikpædagog.

Abe studerede cello og direktion på Tokyo Nationale Musikskole. Han har skrevet 3 symfonier, orkesterværker, 15 strygerkvartetter, kammermusik, klaverkoncert, cellokoncert etc.

Han blev dirigent for Det Kejserlige Orkester i Tokyo. Abe underviste også i komposition på Kyotos Elizabeth Musikskole og den kommunale kunstskole.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1957) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1964) - for orkester
 "Lille Symfoni" (1984) - for strygerorkester
 Sinfonietta (1964) - for orkester
 Cellokoncert (1937) - for cello og orkester
 15 Strygekvartetter (1935-1993)

Eksterne henvisninger
 Om Komei Abe på www.musicweb-international.com

Komponister fra Japan
Dirigenter fra Japan
Cellister
Musikpædagoger

Komei Abe


Djævelens jernbane er en dansk dokumentarfilm fra 1997 instrueret af Simon Plum efter manuskript af Christian Kaarsberg.

Handling
I hjertet af Brasiliens tropiske regnskov byggede man i begyndelsen af vort århundrede en 400 kilometer lang jernbane fra ét øde punkt til et andet. Drømmen om rigdom og blind tro på fremskridt drev projektet frem: Jernbanen skulle fragte gummi til den rige verdens voksende industri. Projektet løb ind i problemer fra starten, men blev gennemført trods ufattelige menneskelige omkostninger: 10.000 mennesker mistede livet under arbejdet. Drømmen blev til mareridt, og i dag har junglen bredt sit barmhjertige grønne tæppe ud over det fantastiske menneskeværk. Filmen løfter fortidens slør og tager os med på en smuk og tragisk rejse på de rustne spor i junglen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997
Brasilien
Dokumentarfilm fra Danmark

Djævelens jernbane


"Međuopćinska nogometna liga Zadar – Šibenik" je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1981./82.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Sloboda" iz Posedarja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska liga 1981./82.
 Međuopćinska liga Split – Makarska 1981./82.
 Općinska liga Zadar 1981./82.

Vanjske poveznice

Izvori

 arhiv.slobodnadalmacija.hr, Arhiv Slobodne Dalmacije - Godina 1980.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, Arhiv Slobodne Dalmacije - Godina 1981.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 11551, god. XL, izdano 3. lipnja 1982., str. 9 (Sport), preuzeto 7. srpnja 2021.

1981-82 MOL Zadar-Šibenik
1981-82 Zadar-Šibenik
MOL Zadar-Šibenik

Međuopćinska nogometna liga Zadar – Šibenik 1981./82.


Croatia iz Bietigheima je hrvatski iseljenički nogometni klub iz Njemačke.

Počasni član kluba od 11. lipnja 2018. je bivši hrvatski nogometni reprezentativac Ivan Klasnić.

Izvori

Croatia Bietigheim

NK Croatia Bietigheim


Emkendorf er en kommune og en by i det Nordtyskland i Amt Nortorfer Land i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Emkendorf ligger omkring 13 kilometer sydøst for Rendsborg i Naturpark Westensee. Mod vest løber Bundesautobahn 7 og jernbanen fra Rendsborg mod Neumünster.

Kommunen ligger i et bakket område med skove og søer og omfatter tre Naturschutzgebiete.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Emkendorf


Christoph Burgmer (* 1962 in Leverkusen) ist ein deutscher Journalist und Autor.

Leben
Burgmer studierte Literaturwissenschaft, Iranistik, Islamwissenschaft, Literaturvermittlung und Medienpraxis in Freiburg i.Br., Berlin, Essen, Paris, Kairo und Teheran. Er arbeitete zunächst als Deutschlehrer für Asylbewerber in Berlin. Danach war er Mitarbeiter des Goethe Instituts in Alexandria, Ägypten. Seit 1990 arbeitet er als Journalist, Buchrezensent und Buchautor. Für das Internationale Komitee vom Roten Kreuz (IKRK) war er unter den Taliban als Übersetzer tätig. Zwischenzeitlich Freier Universitätsdozent an der SRH Hochschule Heidelberg. Schwerpunkte seiner publizistischen Arbeit sind Literatur und Politik der Arabischen Welt und Indien sowie aktuelle gesellschaftspolitische Fragen. 2000 erhielt er für seine journalistische Arbeit den Medienpreis Entwicklungspolitik.

Werke

Radio-Features (Auswahl)
 Wege in die Zivilisation. Unterwegs mit Straßenbau-Ingenieuren im Himalaya, 2016.(deutschlandfunk.de)
 Jadal-Kontroverse. Eine Zufluchtsort in Amman, 2015.(deutschlandfunk.de)
 Patrick-Henry-Village – Eine Erstaufnahmestelle für Flüchtlinge in Heidelberg, 2015.
 Momente der Verzweiflung. Hassan F. und das Ende arabischer Revolutionsträume, 2015.
 7500 Kilometer für die Inklusion. Menschen mit Behinderung bei der Allgäu-Orient Rallye, 2013.
 Freiheit, Brot und Soziale Gerechtigkeit. Der Widerstand der ägyptischen Gewerkschaften gegen Islamisten und Militärs, 2013.
 Stimme der Stimmlosen. Die indische Schriftstellerin Mahasweta Devi, 2012.
 Die verborgene Opposition. Iranische Studierende und die Zweite islamische Kulturrevolution, 2012.
 1001 Kriminelle. Das Budhan Theater der Chharas, 2010.
 Hüter des Feuers. Parsen in Bombay. Mit Michael Briefs, 2009.
 Der letzte Pate. Geschichten aus der Unterwelt Bombays, 2009.
 "Was ihr an Zinsen gebt, bringt keinen Zuwachs bei Allah." Wie islamische Finanzprodukte die Kapitalmärkte erobern, 2008.
 "Bei uns verstehen alle was von Politik." Die Buchmesse von Kairo, 2007.
 Stahl um jeden Preis. Das indische Hüttenwerk Rourkela und 50 Jahre deutsche Entwicklungspolitik. 2006.
 "Mit der Entwicklung kam der Tod." Der Kampf der Adivasi gegen Minenmultis in Jharkhand, Indien, 2005.
 "Die Sprache der Toten." Ein Buchladen in Kabul, 2004.
 Minenfeld Koran. Textauslegung im Streit zwischen Wissenschaft und Offenbarung, 2003.
 Eine kurze Reise nach Sadiq Abad. Pressefreiheit und Militärdiktatur in Pakistan, 2001.
 Stimmen für den Präsidenten. Ägyptens "inszenierte Demokratie", 2000.
 Das steht so im Koran. Die islamische Ideologie der Taliban und die gesellschaftliche Realität in Afghanistan, 1999.
 Die lange Nacht des Maultiers. Literatur und Krieg in Algerien. 1999.
 Krieg für die Revolution. Der Spanische Bürgerkrieg 1936–1939. Mit Stefan Fuchs, vier Teile, 1997.
 Choclate, Cola und Kultur. Amerikanische Kulturpolitik am Beispiel des Amerikahaus Heidelberg, 1996.

Essays (Auswahl)
 Warum einen öffentlichen Platz besetzen, 2014.
 Frieden in Afghanistan. Drei Teil a) Die Grenzen des Militärischen (Gespräch mit Michael Choussodovsky b) Taliban-Dämmerung (Gespräch mit Gilles Dorronsoro c) Kulturen des Widerstands (Gespräch mit Sima Samar
 Die politische Zukunft des "arabischen Frühlings", 2012.
 Der Afghanistankrieg, 2009.
 Der Islam in Europa, 2008.

Bücher (Auswahl)
 Christoph Burgmer: Tausend Tage Hoffnung. Kinzelbach Verlag, Mainz 2017, ISBN 978-3-942490-31-3.
 Christoph Burgmer (Hrsg.): Streit um den Koran – Die Luxenberg-Debatte, Standpunkte und Hintergründe. Schiler, Berlin 2004, ISBN 3-89930-067-X; 3. erweiterte Auflage. Berlin 2007, ISBN 3-89930-145-5.
 Christoph Burgmer/Stefan Fuchs (Hrsg.) Global Total. Eine Bilanz der Globalisierung. Gespräche mit Horst Afheldt, Michael Albert, Elmar Altvater, Samir Amin, Maude Barlow, Walden Bello, Joachim Bischoff, Chico Whitaker Ferreira, John Holloway, Birgit Mahnkopf, Patnaik Prabat, Wolfgang Sachs, Shrirang P. Shukla, Yash Tandon. PapyRossa, Köln 2003, ISBN 978-3-89438-308-4.
 Christoph Burgmer: Das negative Potential. Gespräche mit Johannes Agnoli. ça ira-Verlag, Freiburg, 2002, ISBN 3-924627-07-X.
 Christoph Burgmer: Rassismus in der Diskussion. Gespräche mit Robert Miles, Edward W. Said, Albert Memmi, Günter Grass, Wolfgang Benz, Wolfgang Wippermann, Birgit Rommelspacher, Teun A. van Dijk und Stuart Hall. Elefanten Press, Berlin 1999, ISBN 3-88520-730-3.
 Christoph Burgmer (Hrsg.): Der Islam. Eine Einführung durch Experten. Suhrkamp Taschenbuch, Frankfurt am Main 1998, ISBN 3-518-39345-6.

Filme
 Das negative Potential. Johannes Agnoli im Gespräch. Zusammen mit Markus Mischkowski (Regie) und Siddho Varza (Schnitt). Westendfilme 2003.

Weblinks
 www.audio-archiv.com – Internetseite Christoph Burgmer
 Christoph Burgmer: https://www.literaturport.de/Christoph.Burgmer
 Christoph Burgmer: Zensur in Ägypten: Christoph Burgmer im Corsogespräch mit Michael Briefs. DeutschlandRadio 2018
 Christoph Burgmer: Euro-Islam unter der Lupe: Der Islamwissenschaftler Ralph Ghadban über das Denken Tariq Ramadans. DeutschlandRadio 2006
 Christoph Burgmer: Euro-Islam unter der Lupe: Der Islamwissenschaftler Ralph Ghadban über das Denken Tariq Ramadans. DeutschlandRadio 2006
 Christoph Burgmer / Tobias Faßmeyer: Islam, Marx, Godwins Gesetz und das Mem. Antirassistische Zeitschrift ZAG, Nr. 35, Berlin 2007, S. 35–39.
 Christoph Burgmer: Ein Besuch in der Kairoer Totenstadt. Der Überblick. Nr. 2, 2003, S. 19.
 Burgmer, Christoph: Afrika gibt es. Ein Gespräch mit Jean Ziegler über afrikanische Kulturen in Blätter des iz3w 1999 Seite 40–42

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Autor
Featureautor
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Christoph Burgmer


الخرخير محافظة سعودية سابقة تتبع لمنطقة نجران جنوب السعودية.

الموقع
تقع الخرخير في أقصى شرق منطقة نجران وتبعد عنها حوالي 900 كيلومتر وتتبعها إداريًا، وهي تقع عند المثلث الحدودي بين اليمن وسلطنة عمان.

أصل التسمية
تتعدّد الأقاويل في أصل تسمية مدينة الخرخير بهذا الاسم، إذ يقول أحدها بأنّها أتت من كثرة الخيران المتناثرة في المنطقة، والخور البئر الذي يحوي على ماءٍ مالحة. وهنالك قول بأنّ التسمية أتت من صوت الماء وهو خرير، والذي يسمع من آبار الماء في المنطقة. وبعضهم يقول بأنّ التسمية أتت من توغّل المدينة في صحراء الربع الخالي، إذ يطلق البدو لفظة خرخر على من يدخل الصحراء ويبتعد فيها.

الخدمات الحكومية
*يوجد بها مجمع مدارس بنين ومجمع مدارس بنات، ومركز صحي، ومطار عسكري.

*ترتبط المدينة مع محافظة شرورة بواسطة طريقٍ معبدّة، أنشئت حديثاً، وبمسافةٍ تقدّر بحوالي 500 كيلو متر. كما يوجد طريق تمتدّ من المنطقة الشرقيّة حتّى مدينة الخرخير.

السكان
يبلغ عدد سكان الخرخير حوالي 16آلاف نسمة.

إلغاء المحافظة
في 31 ديسمبر 2014 صدر أمر ملكي يقضي بالموافقة على إلغاء محافظة الخرخير، ونقل المراكز التابعة لها إلى مواقع أخرى بمنطقة نجران، وجاء هذا الأمر بناء على محضر اللجنة المشكَّلة وفق الأمرين الساميين في عامَي 1432 هـ و1435 هـ، والمكونة من وزارات: الداخلية، والدفاع، والشؤون البلدية والقروية، والمالية، والنقل، والاقتصاد، والتخطيط، وتلقَّت إمارة منطقة نجران الأمر المتعلق باستكمال إجراءات نقل كافة المراكز والوظائف التابعة للمحافظة السابقة إلى مواقع أخرى بالمنطقة؛ بحسب الحاجة. ويعود سبب إلغاء المحافظة إلى بُعد الخدمات عنها.

المراجع

أماكن مأهولة في منطقة نجران
محافظات السعودية
محافظات سابقة في السعودية

الخرخير