Řípec (deutsch Ripetz) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt fünf Kilometer nordöstlich des Stadtzentrums von Veselí nad Lužnicí in Südböhmen und gehört zum Okres Tábor.

Geographie
Řípec befindet sich zwischen den Talmulden der Lainsitz und des Špitálský potok am Osthang des Hügels Strážka (456 m) im Wittingauer Becken. Gegen Norden und Nordosten erstreckt sich ein Teichgebiet mit den Teichen Starý u Soběslavi, Líckov, Poloboží und Špitálek. Nordöstlich erhebt sich der Klíny (444 m) und im Süden der Na Klobásné (470 m). Südlich des Dorfes verläuft die Bahnstrecke Veselí nad Lužnicí–Jihlava und westlich die Bahnstrecke České Velenice–Praha; an beiden Strecken befinden sich außerhalb des Dorfes Bahnstationen. Nach Westen führt eine Anschlussstraße zur E55/I/3 zwischen Prag und Budweis sowie nördlich eine zur Straße I/23 zwischen Písek und Jindřichův Hradec. An der nordwestlichen Peripherie wird künftig die Autobahn D 3 vorbeiführen.

Nachbarorte sind Ve Lhotách, Soběslav und Přehořov im Norden, Hrušova Lhota und Lžín im Nordosten, Doňov und Újezdec im Osten, Bašta, Vávrovka, Vřesná, Kardašova Řečice und Nítovice im Südosten, Zlukov und Tyršova čtvrť im Süden, Mezímostí nad Nežárkou und Žíšov im Südwesten, Borkovice, Mažice und Borkovický Dvůr im Westen sowie Dráchov und U zastávky im Nordwesten.

Geschichte
Die südlich des Dorfes im Wald Klobásná gelegenen Hügelgräberstätten Klobásná I und Klobásná II belegen eine frühzeitliche Besiedlung der Gegend. Der Ortsname wird vom Diminutiv des alttschechischen Wortes Říp (Hügel) hergeleitet. Das Dorf soll im 10. Jahrhundert zu den Gütern des Jindřich Dráchovský auf Dráchov gehört haben. Nach Ansicht des Historikers Václav Vladivoj Tomek soll die Strážka als Wacht an der Grenze des slawischen Gaus Doudleby über dem von Bechyně und Dráchov durch die Lainsitz nach Österreich führenden Handelsweg zum Schutz des Gaus vor feindlichen Einfällen gedient haben.

Die erste schriftliche Erwähnung von Řípec erfolgte 1360, als Anna von Leipa das Dorf Ulrich I. von Rosenberg schenkte. Heinrich III. von Rosenberg überließ 1397 anderthalb Huben von Řípec dem Spital in Sobieslau. Auf dieser Flur entstand der Sobieslauer Fischteich Špitálek, der bis heute besteht. Später erwarben die Ritter von Dráchov Řípec. Im Jahre 1465 wurde das Dorf von einem Heer der Grünberger Allianz bei einem Feldzug gegen die Anhänger des Königs Georg von Podiebrad niedergebrannt. Am 23. Juni 1468 kam es an der Lainsitzfurt zu einem Gefecht zwischen den Truppen des auf die Seite des Königs gewechselten Johann II. von Rosenberg und dem Vormund der Herren von Neuhaus, Zdeněk Konopišťský ze Šternberka, nach dem die Neuhauser Truppen mordend nach Veselí einfielen und die Stadt niederbrannten. 1477 wurde das Dorf beim Durchzug des böhmischen Heeres unter Vladislav II. Jagiello nach Österreich geplündert, gleiches geschah beim Rückzug von dem erfolglosen Feldzug gegen den Gegenkönig Matthias Corvinus. Heinrich von Dráchov musste wegen Schulden Teile seines Gutes mit den Dörfern Řípec und Doňov sowie dem Teich Sedlečko (Lickov) an Heinrich IV. von Neuhaus verpfänden. Im Jahre 1484 tauschte Heinrich von Dráchov Řípec bei Wok II. von Rosenberg gegen Čeraz ein, der das Dorf an seine Herrschaft Wittingau anschloss. 1539 ist Jost III. von Rosenberg als Besitzer des Dorfes nachweisbar. Unter Wilhelm von Rosenberg mussten die Untertanen in Řípec die Steine für den Bau der Kirche in Veselí brechen. Im Jahre 1590 wird von einem Erdbeben berichtet und im Jahr darauf wurde die Gegend von einem starken Hochwasser heimgesucht. Peter Wok von Rosenberg verkaufte das aus 22 Untertanen bestehende Dorf Řípec 1594 an die Stadt Sobieslau. Zu Beginn des Dreißigjährigen Krieges schlug der kaiserliche Oberbefehlshaber Charles de Bucquoy auf einer Anhöhe von Dráchov über der Lainsitzfurt sein Hauptquartier auf. Nach der Schlacht am Weißen Berg wurde Řípec noch am 8. November 1620 konfisziert und den Kammergütern zugeschlagen. Infolge des Dreißigjährigen Krieges war die Einwohnerzahl von Řípec im Jahre 1630 auf weniger als zehn abgesunken. Im Jahre 1660 erwarben die Fürsten Schwarzenberg das Dorf. Dadurch wurde Řípec wieder zur Herrschaft Wittingau untertänig. Wegen der regelmäßigen Unpassierbarkeit der Lainsitzfurt während der Frühjahrs- und Herbsthochwasser wurden dem Dorf im Jahre 1799 durch den Dráchover Dekan Hartl die Errichtung einer Privatschule bewilligt. 1816 erfolgte der Bau der Straße von Sloup nach Neuhaus. 1829 bestand Řípec aus 53 Häusern, von denen 24 altansässige waren. Im Jahr darauf richtete die Pfarre Dráchov in Řípec eine Filialschule ein. Im Jahre 1840 bestand Řipetz aus 52 Häusern mit 293 Einwohnern. Die Höfe Nr. 3, 4, 5 und 48 waren zum ersten Viertel des Taborer Kreises gehörige Freisassen; ein Haus war zur Herrschaft Kardašova Řečice untertänig. Im Dorf bestand eine Schule. Zu Řipetz gehörte auch das abseitig gelegene herrschaftliche Wiesenhegerhaus Wrbna. Pfarrort war Drachow. 1845 wurde ein eigenes Schulhaus errichtet. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer der Herrschaft Wittingau untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Řípce bzw. Řípec/Ripetz ab 1850 einen Ortsteil der Gemeinde Doňov in der Bezirkshauptmannschaft Třeboň/Wittingau und dem Gerichtsbezirk Veselí nad Lužnicí. Nach dem Brand des Hauses Nr. 37 wurde 1872 in der Ruine ein versteckter Silberschatz aufgefunden. Im selben Jahr wurde die Eisenbahnstrecke von Veselí nach Prag gebaut. Im Jahre 1877 löste sich Řipec von Doňov los und bildete eine eigene Gemeinde. 1886 entstand die Eisenbahn von Veselí nach Neuhaus. Im Jahre 1893 entstand ein neues eingeschossige Schulhaus, zudem wurde die alte Dorfschmiede durch einen Neubau ersetzt. Die Freiwillige Feuerwehr gründete sich 1897. Im Jahre 1908 wurde der zweiklassige Unterricht aufgenommen. Beim Zensus von 1910 lebten in dem Dorf 456 Menschen. An die Schmiede wurde 1911 ein Armenhaus angebaut. Im Jahr darauf begann die Errichtung einer Stromversorgung, an die bis 1914 72 Häuser angeschlossen wurden. Im Jahre 1921 hatte Řípec 498 Einwohner. Am 21. Mai 1934 erfolgte an der Bahnstrecke České Velenice–Praha die feierliche Einweihung der Station Řípec, neben der später die Siedlung U zastávky entstand. Nach der Aufhebung des Okres Třeboň wurde Řípec 1949 Teil des Okres Soběslav. 1956 wurde der Autobusverkehr nach Řípec aufgenommen. Der Okres Soběslav wurde 1961 wieder aufgelöst und Řípec dem Okres Tábor zugeordnet. 1965 hatte das Dorf 439 Einwohner. Im selben Jahre erfolgte eine radikale Umgestaltung des Dorfplatzes; dabei wurden 93 alte Bäume gefällt und durch 110 Ahornbäume ersetzt. Mit Beginn des Jahres 1976 erfolgte die Eingemeindung nach Veselí nad Lužnicí. Nach einem Referendum löste sich Řípec zum 24. November 1990 wieder los und bildete wieder eine eigene Gemeinde. Im Jahre 1996 wurde Řípec Sieger des Wettbewerbs Dorf des Jahres im Jihočeský kraj. Seit dem 25. Mai 2006 führt Řípec ein Wappen und Banner.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Řípec sind keine Ortsteile ausgewiesen. Zu Řípec gehört die Ansiedlung U zastávky.

Persönlichkeiten

Söhne und Töchter der Gemeinde
 František Pícha (1893–1964), Komponist, Musikpädagoge und Volksliedsammler

Ehrenbürger
 1929: Jan Hamr (* 1869), Ministerialrat in Prag
 1935: František Pícha (1893–1964), Komponist und Musikpädagoge

Sehenswürdigkeiten
 Kapelle Mariä Himmelfahrt, erbaut 1881–1885 auf dem Dorfplatz. Sie wurde 1995 saniert.
 Nischenkapelle des hl. Johannes von Nepomuk, errichtet 1845 anstelle einer alten Betsäule am nördlichen Ortsausgang. Beim Bau wurden zahlreiche Gebeine aus der Zeit des Dreißigjährigen Krieges aufgefunden
 Gehöfte im südböhmischen Bauernbarock

Einzelnachweise

Weblinks

 Geschichte von Řípec
 Präsentation auf veseli.cz

Ersterwähnung 1360

Řípec


Aysheaia es un género extinto de lobópodos xenusios, animales similares a orugas, de cuerpo blando con apéndices locomotores pareados (lobópodos), cuya longitud corporal varía entre de 1 y 6 cm. El nombre del género conmemora la cima del monte Ayesha, al norte del glaciar Wapta.

Anatomía

Aysheaia tiene el cuerpo dividido en diez segmentos, cada uno con un par de lobópodos anillados espinosos. En la cabeza posee un par de apéndices prensiles y seis pequeñas proyecciones alrededor de la boca. No se ha detectado ningún aparato mandibular. Cada lobópodo acaba en seis pequeñas garras curvadas.

Ecología
Basándose en la asociación de sus fósiles con restos de esponja, se supone que estas formaban parte de su dieta y que pudieron además servirle de protección frente a los depredadores. Aysheaia probablemente usara sus garras para sujetarse a las esponjas.

Afinidades
A diferencia de muchas formas Cámbrico cuyas relaciones son oscuras y enigmáticas, Aysheaia es morfológicamente muy similar a los representantes actuales de un filo moderno, los onicóforos, que a diferencia de este son animales terrestres con mandíbulas y antenas.

Distribución
Se han encontrado fósiles de Aysheaia en el Cámbrico medio de Burgess Shale, en la Columbia Británica, y en la Formación Wheeler en Utah. Se han encontrado formas similares en las pizarras Maotianshan de China, del Cámbrico inferior. Además de los 20 ejemplares de la capa Greater Phyllopod en la Formación esquistos de Burgess, donde representan el 2% de la comunidad, solo se conocen otros 19 ejemplares de A. pedunculata. A. prolata es la especie de la Formación Wheeler, de edad similar.

Notas y referencias

Bibliografía

 Robinson, R. A. (1985). "Affinities of Aysheaia (Onychophora), with Description of a New Cambrian Species". Journal of Paleontology, 59(1): 226–235.

Enlaces externos

 Smithsonian Institution image
 Lobopods from the Cambrian of Utah

Xenusia
Fauna del Cámbrico
Fósiles de América del Norte

Aysheaia


Dai Takeda (født 24. oktober 1989) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Giravanz Kitakyushu og Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Dai Takeda


Troika Games was an American video game developer co-founded by Jason Anderson, Tim Cain, and Leonard Boyarsky. The company was focused on role-playing video games between 1998 and 2005, best known for Arcanum: Of Steamworks and Magick Obscura and Vampire: The Masquerade – Bloodlines.

History

In 1997, Tim Cain, Leonard Boyarsky, and Jason Anderson worked on the Fallout sequel at Interplay. Finishing the initial design for Fallout 2, they were unable to come to an agreement with Interplay about the future team structure. They decided to leave Interplay to form a company that felt more like the old Interplay, producing role-playing video games for PC in 1997. They formed their company on April 1, 1998, calling their new company Troika Games (a Russian word "Тройка" meaning "three of a kind") since they were the three key developers behind the critically acclaimed Fallout. They initially planned to do games exclusively for one publisher (Sierra Entertainment), but a different company published each game. After being unable to secure funding for future projects, they were forced to lay off their staff in late 2004 and later closed their doors on February 24, 2005.

Games
In 1998, Troika started designing a steampunk fantasy crossover role-playing video game named Arcanum: Of Steamworks and Magick Obscura and convinced Sierra Entertainment to publish it. The game was launched on August 21, 2001. While criticized for being unpolished and having a bad combat engine, it received generally favorable reviews, averaging 81% on Metacritic. With 234,000 units sold, it is Troika's best-selling game. In 2016 it was released on Steam, where as of March 2017, it has over 95,000 owners.

After Arcanum was released in 2001, two teams started to work on two different games. One team created The Temple of Elemental Evil for publisher Atari which was released on September 26, 2003. It was lauded for the good implementation of the D&D 3.5 system, but overall it got mixed reviews due to gameplay bugs and a lack of a plot. With a 71% on Metacritic, it was the lowest-rated Troika game. It sold about 128,000 units.

The other team worked for Activision on Vampire: The Masquerade – Bloodlines. Using an early version of the Source engine, development was finished in October 2004. Due to contractual obligations with Valve, Activision was not allowed to release the game before Valve released Half-Life 2, scheduled for release in November 2004.  Troika Games used the interim period to code a patch into the main program. Bloodlines was released on November 16, 2004 (the same day as Half-Life 2). Critics praised Bloodlines visuals, audio, and story but warned of bugs. It got a rating of 80% on Metacritic and sold merely 72,000 units on its original release. With the addition of the game to the digital distributors Direct2Drive and Steam in 2016, many units were sold digitally.  As of March 2017, approximately 550,000 people own the game on Steam.

In 2004, Troika tried to find a publisher for an unnamed post-apocalyptic role-playing video game but was unsuccessful, leading to rumors in January 2005 that the company had already shut down. Screenshots of the unnamed game were posted in 2004 to the Fallout fan sites "No Mutants Allowed" and "Duck and Cover". A tech demo video was released in early 2005, weeks before closing. Tim Cain later confirmed that this was supposed to be a sequel to Fallout: "Leonard pursued Fallout 3, which ultimately went to Bethesda, who outbid us."

List of games

References

External links
Official website via Internet Archive
Troika Games profile on MobyGames
The Escapist - The Rise and Fall of Troika

Video game development companies
Video game companies established in 1998
Video game companies disestablished in 2005
Defunct video game companies of the United States
Defunct companies based in Greater Los Angeles
1998 establishments in California
2005 disestablishments in California
Privately held companies based in California

Troika Games


اليورانيوم 235 هو نظير لعنصر اليورانيوم -ذو العدد الذري رقم 92- ووزنه الذري 235. يوجد اليورانيوم في الطبيعة في صورة نظيرين مشعين هما اليورانيوم-235 واليورانيوم-238 الذي له الوزن الذري 238. ونسبة تواجد اليورانيوم-235 في اليورانيوم الخام يعادل 0.7 %، أي من كل 1000 ذرة من ذرات اليورانيوم نجد 7 ذرات فقط لليورانيوم-235، والباقي، أي 993 ذرة لليورانيوم-238. وتتميز نواة اليورانيوم-235 بشراهة كبيرة للنيوترونات حيث تمتصها ويحدث بينهما تفاعل يؤدي إلى انشطار نواة اليورانيوم-235 إلى جزئين متساويين تقريباً، مكونة عناصر جديدة يكون عددها الذري نحو 46 وزنها الذري نحو117. وعندما تنشطر نواة اليورانيوم-235 ينطلق منها أيضا في المتوسط عدد 2 من النيوترونات، والتي قد تتفاعل مع نوايا أخرى من اليورانيوم-235 في تفاعل يسمى التفاعل المتسلسل ، كما تنتج حرارة عالية .

الانشطار النووي
الانشطار النووي لذرة اليورانيوم -235 يكون مصحوبا بإصدار طاقة قدرها 202.5 مليون إلكترون فولت (= 3.24 × 10−11 J) والتي تساوي 19.54 مول.

اقرأ أيضا
 يورانيوم-233
 يورانيوم-236
 وقود نووي
 انشطار نووي
 بلوتونيوم-239
 سلاح نووي
 تقنية نووية
سداسي فلوريد البلوتونيوم

مراجع

أكتينيدات
مفاعلات الماء الخفيف
نظائر العناصر الكيميائية
نظائر اليورانيوم

يورانيوم-235


Hamani Kassoum Himou, dit Jhonel , est un slameur nigérien, né en 1984.

Biographie
Fils de nobles zarma du Niger qui avait migré en Côte d'Ivoire, il naît et passe son enfance sur place avant de rejoindre Niamey en 2005 en tant que slameur.

Il se définit lui-même comme un "griot moderne".

En 2012, il fonde un festival international de slam et d'humour (F.I.S.H Goni).

En 2013, il arrive en France et crée un spectacle voix-percussions avec le batteur Jean-Luc Bernard, rencontré en 2012 à Niamey. Il y fait une tournée en 2016, puis aux États-Unis en 2017, dans différentes universités.

Mis en ligne le 18 avril 2020, le clip de son titre "1000 poèmes" cumule  sur YouTube et bénéficie d'une large diffusion sur les réseaux sociaux.

Discographie

 2008 : Assalam Aleykoum (album)
 2011 : Cours commune (maxi)
 2014 : Père Imam
 2016 : Ils ne sont que des pauvres (single) et Aissata wala Ai sata (single)
 2017 : Andunya (single)
 2018 : Koiro Niamey nama (single)

Bibliographie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Artiste nigérien

Jhonel


Purchena, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 1,736 kişidir. Belediye, 57 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Tarihçe
Tunç Çağı'ndan beri yerleşim için tercih edilen mekânlardan biri olan Purchena, Antik Roma'da da yerleşilen bir kent olmuştur. 10. yüzyılda Emevilerin egemenliği altına giren kent, 1489'dan itibaren Katolik Krallar tarafından yönetilmeye başlamıştır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Bibliyografya
 Pérez de Hita, Ginés: La guerra de los moriscos: (segunda parte de las guerras civiles de Granada). Universidad de Granada, 1998. ISBN 84-338-2445-7.
 Acosta Montoro, José: Aben Humeya. Rey de los moriscos (Prólogo de Juan Goytisolo). Instituto de Estudios Almerienses y Ayuntamiento de Purchena: Almería, 1998. ISBN 84-8108-161-2
 Acosta Montoro, José: Hisn Burxana. Apuntes para una historia del Castillo de Purchena. Ayuntamiento de Purchena: Almería, 1998.
 Sola, Manolo; Grima, Juan: Guía Cultural y Turística de Purchena. Ayuntamiento de Purchena: Granada, 1.993.
 Sola, Manolo: Guía para no perderse por las tradiciones de Purchena. Asoc. Cultural Gremio Luna, Ayuntamiento de Purchena: Almería, 2.001. D.L. AL-148-2002.

Dış bağlantılar
  Purchena - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Purchena - Diputación Provincial de Almería

Purchena


Aceasta este o listă de filme australiene din 2014:

Lista

Note

Filme din 2014Filme australiene
Australia
Liste de filme australiene

Listă de filme australiene din 2014


İsrail-Filistin çatışması, Filistin ile İsrail Silahlı Kuvvetleri arasında Filistin topraklarında devam eden silahlı çatışmadır. Başta 1897 Birinci Siyonist Kongresi ve 1917 Balfour Deklarasyonu olmak üzere, Filistindeki bir Yahudi vatanına ilişkin iddiaların kamuoyuna duyurulması, bölgede erken gerilim yarattı. O zamanlar, Yahudi göçü önemli ölçüde artmasına rağmen, bölgedeki Yahudi nüfusu çok azdı. İngiliz hükûmetine "Filistin'de Yahudi halkı için ulusal bir yuva kurulması" için bağlayıcı bir yükümlülük içeren Filistin Mandası'nın kurulması ardından gerilim, Yahudiler ve Araplar arasında çatışmaya dönüştü. Erken çatışmayı çözme girişimleri, 1947 Birleşmiş Milletler Filistin Bölme Planı ve daha geniş Arap-İsrail çatışmasının başlangıcı olan 1947-1949 Filistin savaşıyla sonuçlandı. İsrail-Filistin süregelen durumu, 1967 Altı Gün Savaşı'nda İsrail'in Filistin topraklarını işgal etmesiyle başladı.

Uzun vadeli bir barış sürecine rağmen, İsrailliler ve Filistinliler nihai bir barış anlaşmasına varamadılar. 1993-95 Oslo Anlaşmalarıyla iki devletli çözüme doğru ilerleme sağlandı, ancak bugün Filistinliler, Gazze Şeridi'nde ve Batı Şeria'daki 165 mıntıkada İsrail askeri işgaline maruz kalmaya devam ediyor. Dünya çapında tarihi, kültürel ve dini ilgi alanları açısından zengin bir bölgede yaşanan çatışmanın şiddeti, tarihi haklar, güvenlik sorunları ve insan haklarıyla ilgili çok sayıda uluslararası konferansa konu olmuş ve genel olarak turizmi engelleyen bir etken olmuştur. İsrail'in yanı sıra [İsrail'in 1948'de kurulmasından sonra] bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasını içeren iki devletli bir çözüme aracılık etmek için birçok girişimde bulunuldu. 2007'de, bir dizi ankete göre, hem İsraillilerin hem de Filistinlilerin çoğunluğu, anlaşmazlığı çözmek için iki devletli çözümü başka herhangi bir çözüme tercih etti.

İsrail ve Filistin toplumunda, çatışma çok çeşitli görüş ve görüşler üretiyor. Bu, yalnızca İsrailliler ve Filistinliler arasında değil, aynı zamanda her toplumda var olan derin ayrılıkların altını çiziyor. Çatışmanın bir özelliği, neredeyse tüm süresi boyunca tanık olunan şiddetin düzeyi olmuştur. Mücadele düzenli ordular, paramiliter gruplar, terör hücreleri ve bireyler tarafından yürütülüyor. Her Filistin tarafında da sivil nüfus çok sayıda ölümle sonuçlanan kayıplar orduyla sınırlı değil. Batı Şeria ve Gazze Şeridi'ndeki Filistinlilerin ve İsraillilerin çoğunluğu iki devletli çözümü tercih ettiklerini ifade ettiler. Karşılıklı güvensizlik ve önemli anlaşmazlıklar, karşılıklı güvensizlik gibi temel meselelerde derin. Karşı tarafın nihai bir anlaşmada yükümlülüklerini yerine getirme taahhüdü hakkında şüphecilik.

Şu anda doğrudan müzakere yapan iki parti, Benjamin Netanyahu liderliğindeki İsrail hükûmeti ve Mahmud Abbas başkanlığındaki Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ). Resmi müzakerelere Amerika Birleşik Devletleri, Rusya, Avrupa Birliği ve Birleşmiş Milletlerden oluşan özel bir elçi tarafından temsil edilen Ortadoğu Dörtlüsü (Dörtlü) olarak bilinen uluslararası bir birlik aracılık eder. Arap Birliği, alternatif bir barış planı öneren bir diğer önemli aktör. Arap Ligi'nin kurucu üyesi Mısır, tarihsel olarak kilit bir katılımcı olmuştur. 1988'de Batı Şeria'daki iddiasından vazgeçen ve Kudüs'teki Müslüman kutsal türbelerinde özel bir role sahip olan Ürdün de önemli bir katılımcı oldu.

2006'dan bu yana Filistin tarafı, iki büyük fraksiyon arasındaki çatışmalardan dolayı parçalandı: Geleneksel olarak baskın parti olan Fetih ve Hamas. Hamas'ın 2006'daki seçim zaferinden sonra, Dörtlü, gelecekteki hükûmetin şiddete başvurmama taahhüdüne, İsrail Devleti'nin tanınmasına ve önceki anlaşmaları kabul etmesine, Filistin Ulusal Otoritesine (PA) gelecekteki dış yardımı koşullandırdı. Hamas, Dörtlü'nün dış yardım programını askıya alması ve İsrailliler tarafından ekonomik yaptırımlar uygulanmasıyla sonuçlanan bu talepleri reddetti. Bir yıl sonra, Haziran 2007'de Hamas'ın Gazze Şeridi'ni ele geçirmesinin ardından, resmi olarak Filistin Yönetimi olarak tanınan bölge Batı Şeria'daki El Fetih ile Gazze Şeridi'ndeki Hamas arasında bölündü. Yönetimin taraflar arasındaki bölünmesi, Filistin Yönetimi'nin iki partili yönetiminin etkili bir şekilde çökmesine neden olmuştu. Ancak 2014 yılında hem Fetih hem de Hamas'tan oluşan Filistin Birlik Hükümeti kuruldu. Barış müzakerelerinin son turu Temmuz 2013'te başladı ve 2014'te askıya alındı.

Ayrıca bakınız
 İki devletli çözüm

İsrail-Filistin çatışması
Filistin milliyetçiliği
2015'te çatışmalar
2014'te çatışmalar
1964'te çatışmalar
2000'de çatışmalar
Siyonizm
2013'te çatışmalar
2007'de çatışmalar
Vekâlet savaşları
İsrail'in savaşları
Din savaşları
Antisiyonizm
İslam ile ilgili tartışmalar
İrredantizm
2022'de çatışmalar
2023'te çatışmalar

İsrail-Filistin çatışması


Saturn devorându-și fiul este numele unei picturi realizate de Francisco Goya. În conformitate cu interpretarea tradițională, se descrie mitul grecesc al titanului Cronos (în mitologia romană Saturn), care, temându-se că va fi detronat, își devorează copiii.

Această lucrare este una dintre cele 14 picturi negre ale lui Goya. Artistul a pictat direct pe pereții casei sale, cândva între anii 1819 și 1823, iar pictura a fost transferată pe o pânză după moartea sa și a fost expusă în Muzeul Prado din Madrid.

Note

Picturi din secolul al XIX-lea
Picturi realizate de Francisco de Goya

Saturn devorându-și fiul


Alberts Kviesis (22 December 1881 – 9 August 1944) was a Latvian politician who served as third President of Latvia from 1930 to 1936.

Alberts Kviesis was born in Kalnamuiža (Tērvete) parish (now Dobele Municipality) in the Courland Governorate.  Having received his primary education from his parents, he thereafter finished the Jelgava Gymnasium and from 1902 studied law at the Tartu University, from where he graduated in 1907.  After his studies, he worked as a lawyer in Jelgava.  He took an active part in the work of Latvian national societies, having served as an acting chair of the Jelgava Latvian Society and a member of the Latvian commission of the Jelgava Red Cross.

On 25 April 1917, in Tartu, he participated in the Kurzeme local assembly and was elected to the Provisional Land Council of Kurzeme.  In May 1917, he was elected by the Congress of Latvian Lawyers to the Bureau of Latvian Lawyers of Tartu.  On 17 November 1918 Kviesis was among the delegates of the Tautas padome (People's Council) of Latvia and, as a lawyer, was elected the vice-chair of the Council for juridical affairs.  During the first years of Latvian independence, Kviesis actively participated in the development of the Latvian legal and court system.  In July 1919 he was appointed a member of the Court Chamber, becoming its chairman from March 1923.  Concurrently, from 1921 to 1923 he served as the Minister for the Interior in the cabinet of Zigfrīds Anna Meierovics.  He was one of the most active members of the Latvian Farmers' Union, being elected to the Constitutional Assembly and first three Saeimas.  From 1926 he served as the Vice-Speaker of the Latvian parliament.

After his unsuccessful attempt during the Latvian presidential elections in 1927, Kviesis ran again in 1930 after Gustavs Zemgals refused to be a candidate for a second term.  He was elected after eleven rounds of voting on 9 April 1930, with a 55-vote majority of the Saeima members.  During his term as President, he never proposed  a single law himself, never vetoed a single law passed by Saeima, and never exercised his right to call an extraordinary cabinet meeting.  On 11 April 1933 he was reelected by Saeima for his second term.

On 15 May 1934, Prime Minister Kārlis Ulmanis organized a coup d'etat, of which the President, his fellow party member, had no prior knowledge.  As the coup was under way, Kvesis's communications in the Riga Castle were cut off, but he never made any attempt, as the army's commander-in-chief, to prevent or resist the coup.  After Ulmanis had informed the President at 1 a.m. on 16 May that the Saeima had been dissolved and the Constitution suspended, Kvesis made no protest and continued to exercise his duties until the expiration of his term, albeit without any real power.  He dutifully signed all laws passed by Ulmanis' authoritarian government, the only remarkable event of his second term being the solemn opening of the Freedom Monument in Riga on 18 November 1935.

On 19 March 1936, Kviesis promulgated a law which stipulated that Ulmanis would become president upon the expiration of Kvesis' term, thus unconstitutionally combining the two offices.  The law took effect when Kvesis left office on 11 April 1936, after which he returned to his law practice.

As the Soviet army occupied Latvia in 1940, Kviesis was prohibited to practice law and put under house arrest.  He evaded mass deportations of June 1941, having hid with his family at some forest warden's home.  During the German occupation, he returned to his law practice and became a collaborationist, working for the legal consultant at the Law General Directorate of the pro-German Latvian Self-Government which was completely under the German control.  From 1943 to 1944 he served as the director for the legal affairs of the Latvian Self-Government.

In August 1944, as he boarded a German ship to leave with the retreating German army, he died of a heart attack while the ship was still at the harbor.  He is buried at the Forest Cemetery in Riga.

References

External links

Alberts Kviesis – biography in Latvian

1881 births
1944 deaths
People from Dobele Municipality
People from Courland Governorate
Latvian Farmers' Union politicians
Presidents of Latvia
Members of the People's Council of Latvia
Deputies of the Constitutional Assembly of Latvia
Deputies of the 1st Saeima
Deputies of the 2nd Saeima
Deputies of the 3rd Saeima
Candidates for President of Latvia
20th-century Latvian lawyers
University of Tartu alumni
Burials at Forest Cemetery, Riga

Alberts Kviesis


1 mile løbet (1.609,344 meter, men anset af IAAF til at være 1.609,32 meter) er et mellemdistanceløb.

Historien om 1 mile løbet begyndte i England, hvor det blev brugt som en distance for gambling løb. Det overlevede atletikkens skifte til metriske afstande i 1900-tallet og har siden bevaret sin popularitet, hvor jagten efter en fire-minutters mile i 1950'erne var et højdepunkt for løbet.

Atletikdiscipliner
Mellemdistanceløb (løbesport)

1-milløb (atletik)


Un deodorant este o substanță aplicată pe corp, pentru a preveni mirosul corpului, cauzat de ruperea bacteriană a transpiratiei  la axile, picioare, și alte zone ale corpului. Un subgrup de deodorante, numite  antiperspirante , afectează mirosul și va împiedica transpirația excesiva prin blocarea glandelor sudoripare.
Antiperspirantele sunt aplicate în mod obișnuit la axile , in timp ce deodorantele pot fi de asemenea utilizate pe picioare și alte zone ale corpului. In Statele Unite ale Americii, Food and Drug Administration  clasifică și reglează majoritatea deodorante ar fi produse cosmetice , dar clasifică antiperspirantele ca fiind medicamente ce se eliberează din farmacii cu sau fără prescripție medicală.
Primul deodorant comercial, Mum , a fost introdus și brevetat în secolul al XIX-lea de către un inventator in Philadelphia, Statele Unite ale Americii, Edna Murray. Produsul a fost retras pentru scurt timp de pe piață în Statele Unite ale Americii, dar este în prezent disponibil la comercianți cu amănuntul din SUA sub brandul Ban. Formularea moderna a antiperspirantului a fost brevetată de către Jules Montenier la 28 ianuarie 1941. Această formulare a fost găsită pentru prima dată în "Stopette" deodorant, pe care revista Time l-a numit "cel mai bine vândut deodorant de la începutul anilor 1950. " Stopette mai târziu a fost eclipsat de multe alte marci deoarece a expirat brevetul in anul 1941.
Există un mit popular, cum că utilizarea deodorantului este in stransă legătură cu cancerul la san, dar cercetările au arătat că nici o astfel de legătură nu există.

Istoric

In 1888, primul deodorant comercial, Mum , a fost dezvoltat și patentat de către un inventator American, in Philadelphia, Statele Unite ale Americii, al cărui nume a fost pierdut în istorie. Mica companie a fost cumpărată de Bristol – Myers  în 1931 și la sfârșitul anilor 1940 , Helen Barnett Diserens a dezvoltat un aplicator sub braț.  În 1952, compania a inceput comercializarea produsului sub numele de Ban roll-on. Produsul a fost retras pentru scurt timp de pe piață în Statele Unite ale Americii. In prezent, acesta este din nou disponibil la distribuitorii din SUA sub marca Ban.
Între 1942 și 1957 pe piața deodorantelor crescut de 600 de ori pentru a deveni o piață de 70 de milioane de $. Deodorantele au fost comercializate inițial în primul rând la femei, dar din 1957 piața s-a extins enorm si la cei de sex masculin, iar estimările au fost că 50% dintre bărbați au utilizat un deodorant până la acea dată. Produsul Ban roll-on condus  piața vânzărilor.

Privire de ansamblu

Transpirația umană este în mare măsură inodoră, adică nu are miros, până când este fermentată de bacteriile care se dezvolta in medii calde, umede. La subrat, corpul uman este printre cele mai calde zone de pe suprafața corpului, și glandele sudoripare oferă umiditate, care, atunci când se evaporă, are un efect de răcire vitală pentru toate fiintele vii. Când axilele adulților sunt spălate cu alcaline săpunuri cu pH diferit de cel al corpului uman, pielea își pierde manta de acid (pH 4.5-6), si are loc creșterea pH-ului pielii și dezechilibrarea barierii protectoare a pielii. Deoarece multe bacterii prospera in acest mediu ridicat al pH-ului, aceasta face pielea sensibilă la colonizarea bacteriană. Bacteriile se hrănesc cu transpirația de la glandele apocrine și cu celulele pielii și părului mort, eliberând acid trans-3-metil-2-hexenoic în deșeurile lor, care este cauza principală a mirosului de transpiratie.

Deodorant

Deodorantele sunt clasificate și reglementate ca produse cosmetice de Food and Drug Administration din SUA (FDA)  și sunt destinate să elimine mirosul si nu sa combata transpiratia excesivă. Deodorantele contin de multe ori de alcool. Alcoolul stimulează inițial transpirație, dar poate, de asemenea, să ucidă bacteriile temporar. Alte ingrediente active în deodorante includ stearat de sodiu , clorură de sodiu și alcool stearilic .

Deodorant antiperspirant

Deodorantele, combinate cu agenți din antiperspirante sunt clasificate ca medicamente de către FDA.  Antiperspirantele incearcă să oprească sau să reducă semnificativ transpirația și să reducă astfel climatul umed în care bacteriile prosperă. Clorura de aluminiu , clorhidratul de aluminiu , și aluminiu - zirconiu compuși, mai ales din aluminiu zirconiu tetraclorohidrex gli și aluminiu zirconiu triclorohidrex gli , sunt frecvent utilizate în antiperspirante. Clorhidrat de aluminiu și aluminiu zirconiu tetrachlorohydrate gli sunt cele mai frecvente ingrediente active în antiperspirantele comerciale ( ODABAN, Certain Dry, Mum, Stopette, etc ).  Complexele pe bază de aluminiu reacționează cu electroliții din transpiratie  pentru a forma un dop de gel in conducta a glandei sudoaripare. Dopurile previn excreția lichidului și se îndepărtează în timp pe cale naturala. Antiperspirantele sunt aplicate înainte de culcare.

Referințe

Îngrijire de sine
Igienă corporală

Deodorant


Angus Maddison (Newcastle upon Tyne, 6. prosinca 1926. – Neuilly-sur-Seine, 24. travnja 2010.) britanski ekonomski povjesničar, analitičar i savjetnik.

Životopis
Maddison je odrastao i školovao se u Engleskoj. Studirao je u Engleskoj, Kanadi i SAD-u. Dugi niz godina radio je na projektima Organizacije za ekonomsku suradnju i razvoj. U Francuskoj je 1978. godine obranio doktorat (Aix-Marseille Université), te iste godine postaje predavač na nizozemskom Sveučilištu u Groningenu (Rijksuniversiteit Groningen). Dobitnik je više nagrada i priznanja za svoj rad.

Makroekonomska povijest

Područje Maddisonova istraživanja bila je makroekonomska povijest, koju je i utemeljio kao novu znanstvenu disciplinu. Kao zaljubljenik u brojke, nasljedujući rad američkog statističara i ekonomskog povjesničara Simona Kuznetsa, s brojnim suradnicima iz čitavoga svijeta stvarao je vremenske serije o gospodarskom rastu gotovo svih zemalja u svijetu te ih uspoređivao s dinamikom svjetskoga izvoza, zaposlenosti, uloženoga kapitala i drugim relevantnim makroekonomskim veličinama.

U svojim radovima donosi podatke o stanovništvu, o bruto domaćem proizvodu i o BDP-u po stanovniku, izvozu, zaposlenosti i druge. S vremenom proučavano razdoblje proširuje s nekoliko stotina na nekoliko tisuća godina unatrag, a proučavani prostor sa zapadne Europe na cijeli svijet.

Rezultati njegovih istraživanja omogućili su ekonomskoj misli usporednu analizu raznih ekonomskih zajednica i mjerenje uspješnosti pojedinih ekonomskih politika.

Djela

Značajniji Maddisonovi naslovi su:

 Svjetsko gospodarstvo u 20. stoljeću (World Economy in the 20th Century, 1989.)
 Praćenje svjetskog gospodarstva 1820. – 1992. (Monitoring the World Economy 1820. – 1992., 1995.)
 Svjetsko gospodarstvo - tisućljetni pogled unatrag (L'économie mondiale - une perspective millénaire, 2001.)
 Svjetsko gospodarstvo: povijesne statistike (The World Economy: Historical Statistics, 2003.)
 Eseji iz makroekonomske povijesti (Contours of the World Economy, 1-2030 AD; Essays in Macroeconomic History, 2007.)

Djela mu nisu prevedena na hrvatski jezik.

Izvori
Bilješke i literatura

 Angus Maddison, Confessions of a Chiffrephile, u: Banca Nazionale del Lavoro Quarterly Review, no. 189, June 1994, www.ggdc.net, pristupljeno 14. ožujka 2017.
 Vladimir Stipetić, Angus Maddison, Ekonomski pregled, Vol.61 No.5-6, lipanj 2010., Hrčak, hrcak.srce.hr, pristupljeno 14. ožujka 2017.

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Madison Project, stranice posvećene djelu Angusa Maddisona

Britanski ekonomisti

Angus Maddison


Bir ağacın kızılötesi filtre ile çekilmiş görüntüsü (üstte) ve normal görüntüsü (altta)
Işınlar, ışığa duyarlı bir yüzeye kaydedilebilir. Kızılötesi (Infrared) ışınlara duyarlı filmlere Kızılötesi film, bu filmlerle yapılan fotoğraflara da kızılötesi fotoğraf denir.

Tanımlar

Işık
Işık uzayda çok hızlı hareket eden Elektromanyetik dalgadır. Bu elektromanyetik dalganın boyu 6000 km ile 0,0005 nm arasında değişebilmektedir. Işığın tamamının gözümüz tarafından algılanması mümkün değildir. Işığın  gözümüzün algılayabildiği (gördüğü) bölümüne görünür ışık bölgesi (visible light) denir. Bu bölge, 400 nm ile 700 nm dalga boyu ile sınırlıdır.

Gün ışığı beyaz renkte bir ışıktır. Homojen bir yapıda değildir. Farklı dalga boyundaki ışıklar bir araya gelerek gün ışığını meydana getirir. Eğer gün ışığı bir prizmadan geçirilecek olursak gün ışığını oluşturan ve her biri farklı dalga boyundaki ışıklara ve renklere ayrılır. Bu her bir fark dalga boyundaki ışıklar bizim renk diye adlandırdığımız, kavramı meydana getirirler. Bu renkli ışık demetleri tekrar birleştirilirse beyaz gün ışığı meydana gelir. Beyaz ışığın, kendisi oluşturan farklı dalga boyundaki renkli ışıklarına ayrılmasına ışık tayfı, renk tayfı denir.

Işık tayfı incelendiği zaman; Mor'dan kırmızı'ya doğru çeşitli renkler oluşur. Bu renkler alt alta sıralanırsa Beyaz ışık şu renklerin birleşiminden oluşur. Sıralama en büyük dalga boyundan küçüğe doğrudur.

Kırmızı 700 nm
Turuncu
Sarı
Yeşil
Mavi
Lacivert
Mor 400 nm

Gün ışığının bileşiminde en küçük dalga boyuna sahip olan ışıma 400 nm ile mordur. 400 nm den daha küçük dalga boyuna sahip ışımaya morötesi (UV) adı verilir.

UV ile gün ışığı arasından sınır tam olarak 400 nm değildir. 350 nm ye kadar olan UV ışımalar göz ile de görülebilir. Kesin bir sınır yoktur. Bundan dolayı fotoğrafçılıkta UV ışımalar olumsuz etkileri engellemek için UV filtreler kullanılır.

En büyük dalga boyu ise 700 nm ile kırmızıdır. 700 nm den daha büyük dalga boyuna sahip olan ışımalara da IR infrared yani kızılötesi adı verilir. 700 nm - 1350 nm arasındaki bölgeye de infrared bölgesi denir.

Netleme
IR Işınlarının film düzlemindeki odak noktası, görünür ışığınkine oranla daha gerisine düşer. IR filmlerle çalışırken, netsizlik oluşur. Bunu gidermek için net alan derinliği skalasının üzerinde ya kırmızı bir nokta, veya R harfi ile simgelenmiş net düzeltme noktası vardır.

Netlik yapıldıktan sonra bulunan netlik noktası. R veya kırmızı nokta ile simgelenmiş net düzeltme noktasına kaydırılır. Kısık diyafram ile çalışmak da bir çözüm olmakla beraber, en doğru yöntem net düzeltmesinin yapılmasıdır. Özellikle geniş açı ile çalışırken kısık diyafram yerine net düzeltmesi tercih edilmelidir. IR filmde en fazla keskinliği 5, 6 ve 8 f değerleri verir.

Filtreleme
IR film, Infrared ışığa özel bir duyarlılığı olmasına rağmen, temelde klasik siyah beyaz filmler gibi pankromatik bir filmdir. Gün ışığı ve UV'ye de duyarlıdır. IR'ye özel filtreler kullanılmaz ise IR filmde elde edilecek görüntülerin diğer (klasik siyah beyaz film) filmlerle elde edilen görüntülerden farkı yoktur.

Özel IR etkilerine sahip görüntüler elde edilmek istenirse film üzerine düşecek olan görünür bölge ışınlarının (Gün ışığı) ve UV ışınlarının bir filtre yardımıyla film üzerine düşmesi engellenmelidir. Kısacası IR filmin yalnız IR'yi geçirebilen özel filtrelerle elde edilen IR ışınlarıyla pozlanması gerekmektedir. Pek çok fitre kullanılmakla beraber IR etkilerini kademeli olarak verebilen 25A, 29, 70 kodlu (Kodak filtre sistemine göre) koyu kırmızı filtreler ve (Bu filtreler koyuluk derecelerine göre kademeli olarak IR ışınlarını geçirirler) Yalnız IR ışınlarının geçmesine izin veren, opak görünüşlü, koyu kırmızı filtrelere göre daha koyu olan, kodak filtre sistemine göre 87, 87C, 88A, 89B kodlarıyla bilinen filtreler kullanılmaktadır. Kullanım kolaylığı açısından bu filtrelerin içinden 25A koyu kırmızı filtreyi önerebiliriz. Diğer filtrelere oranla (87, 87C, 88A, 89B) daha pratik kullanımı ucuz ve kolay bulunabilirliği yönünden daha avantajlıdır. IR etkilerinde çok fazla kayıp olmaksızın verebilmektedir. 87, 87C, 88A, 89B, filtreleri 25A koyu kırmızı filtrelere göre çok pahalı (30 $) ve kullanım olarak çok pratik değildir. Opak görünüşlü ve çok koyu olmalarından dolayı netlemede problem yaratmakta ve filtre faktörleri çok fazla olduğu için (8x ve 20x civarında,) Enstantane değerleri çok düşmektedir.

Pozlama
Fotoğraf makinelerinin ışık ölçüm sistemleri gün ışığına göre ayarlanmıştır. Gün ışığının haricinde bir miktar infrared ölçebilmektedir. Ama IR'ye duyarlılıkları düşüktür. Güvenilir değerler vermezler. Bu yüzden filmi üreten firma tam anlamıyla bir ASA değeri verememektedir. Başlangıçta kullanılıp test edilip, kullanıcının kendi ASA değerini bulabilmesine olanak veren basamak bir ASA değeri prospektüslerde vardır. Denenmiş ve iyi sonuç verebilen bir asa değeri vermek mümkündür. Makinenizin ASA ayar düğmesini 200 ASA değerine getirip eksi 1 ve eksi 2 değerlerinde çekim yapın. Firmanın önerdiği geliştirici ile filminizi yıkayıp sonuçlarını değerlendirip kendi değerlerinizi bulabilirsiniz. Buna rağmen alacağınız sonuçlar iyi olmayabilir. (İnfrared'in gün ışığı içindeki oranı günün değişik saatlerini ve hava koşullarına bağlı olarak değişebilmektedir. Bulutlu havalarda infrared bulutlardan geçebilmektedir. Bu sebepten dolayı gökyüzünün fazla olduğu karelerde patlamalar olur.)

Bunun önüne geçmek için bulduğunuz standart ASA değerinde çekim yaparken, ölçülen değerin alt ve üst ölçüm değerlerini de çekmenizi tavsiye ederiz.

Film geliştirme
Filmlerin makinaya takılması pozlanmış filmin makineden çıkarılması ve geliştirilmesi (banyo işlemi) tamamen karanlık bir ortamda yapılmalıdır. IR filmlerin (Konica ve ilford SFX hariç) Antihalo tabakası yoktur. Bu özelliğinden dolayı film oldukça incedir. Koruyucu kadife ve film makarasının kenarından sızan ışıklar filmin sislenmesine sebep olmaktadır. Bütün pankromatik filmler gibi geliştirme işlemi için film spirale karanlıkta sarılmalıdır. Geliştirme işleminin yapılacağı tanklar çelik olmalıdır. Çelik tanklar IR yi sızdırmamaktadır. Plastik ve bakalit tankların IR yi sızdırabildiği söylenmektedir. Plastik veya bakalit tanklarla çalışılacaksa test edilmelidir. Eğer test etmeyi göze almazsanız daha basit ve pratik bir yol ise, plastik ve bakalit tankların dışı parlak yüzeyi dışa gelecek biçimde Alüminyum Folyo ile kaplayarak IR geçirmez hale getirebilirsiniz. Özel bir geliştirici gerekmektedir.

ID II, D 76 ile 20 derecede 11 dakika normal kontrastlı sonuçlar vermektedir. Microdol X ile sulandırılmamış ile 20 derecede 13 dakika yumuşak kontrast ve ince grenli sonuçlar elde edilir. Daha kontraslı sonuçlar elde etmek içinse film sulandırılmamış Hc110, D 19 banyoları ile 20 derecede 6 dakika geliştirilmelidir.

Geliştirmenin diğer aşamalarının klasik SB filmlerin farkı yoktur. Arzu edilirse stop banyosu kullanılır. Fix aşaması SB filmler gibidir.

Stok ID 11 D76 11 dakikada  Normal kontrastlı
Stok Mikrodol x 13 dakikada Düşük kontrast-ince gren
Stok HC 110 D19 6 dakikada  Yüksek kontrast sonuçlar
alınır

Kullanım alanları
Pratikte pek çok kullanım alanı vardır. Yalnız fotoğraf amaçlı kullanımı diğer kullanım amaçlarına göre çok küçük bir bölümü tutar. Esas kullanım askeri ve bilimsel alanlardadır. Bunların dışında :

Orman, deniz, karlı dağ, çöl ve bozkırda havadan geniş bölge arama kurtarma
Binalarda monte edilmiş elektrik malzemesinde yangına sebep olabilecek sıcak noktaların keşfi,
Bina sigortacılığında elektrik yangını riskinin olmadığının belgelenmesi
Kararmış, silinmiş ve okunamayan belgelerin okunmasında,
Resimlerde verniğin altındaki ilk katın incelenmesinde (ünlü resimlerin taklitlerinin ortaya çıkarılmasında),
Yapay kamuflajların ortaya çıkarılmasında,
Büyük ormanlık alanlarda, hasta ağaçların tespiti ve hastalığın yayıldığı alanların tespitinde,
Bitki örtüsünün incelenmesinde,
Tarım ürünlerinin tahmini rekolte miktarının tayininde kullanılır.

Infrared filmler, fotoğraf da özel efektler verirler Ton kaymaları yaparlar:

 Sağlıklı bitkilerin yaprakları gün ışığını emer, Infrared olarak yansıtırlar ve görüntüde yeşillikler beyaz renkte gözükür.
 Mavi gökyüzü IR yi emdiği için siyah çıkar
 Bütün sular IR yi emer ve siyah çıkarlar
 Bulutlar IR yi geçirirler ve beyaz renginde bir değişim olmaz, kendine özgü gren verirler.

Kızılötesi göz
Bazı yılan türleri burun yakınında kızılötesi ışınlara hassas hücrelerle kaplı çukurları iptidai birer göz gibi kullanarak karanlıkta veya kör olsa bile avının vücudunun sıcak bölgelerine neredeyse bir metre uzaktan odaklanıp, ısırarak tutunabilir (piton), veya zehirini zerkedebilir (çıngıraklı yılan). Ayrıca Bkz.İngilizce vikipedide "yılanların kızılötesi duyguları".

Kızılötesi ısıl algılayıcıları bulunan başka organizmalar arasında pitonlar (Pythonidae familyası)), boaların bazıları (Boidae familyası)), vampir yarasalar (Desmodus rotundus), bazı böcekler (Melanophila acuminata) , koyu renk pigmentli kelebekler (Pachliopta aristolochiae ve Troides rhadamantus plateni) ve büyük ihtimalle kan emici böcekler (Triatoma infestans) bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kızılötesi fotoğraf galerisi
 Flir Termal Kamera Türkiye Distribütörü

Türlerine göre fotoğrafçılık
Fotoğraf
Fotoğrafçılık teknikleri
Fotoğrafçılık süreçleri

Kızılötesi fotoğraf


Coryphospingus es un género de aves paseriformes de la familia Thraupidae que agrupa a dos especies nativas de América del Sur, donde se distribuyen en áreas compreendidas entre el norte de Colombia y Venezuela hasta el centro de Argentina. A sus miembros se les conoce por el nombre común de soldaditos o brasitas, entre otros.

Etimología
El nombre genérico masculino Coryphospingus se compone de las palabras del griego «koruphē»: corona de la cabeza, y «σπιγγος spingos» que es el nombre común del 'pinzón vulgar'.

Características
Las aves de este género son tráupidos pequeños, midiento alrededor de 13 cm de longitud, los machos ostentan vistosas crestas planas, rojas bordeadas de negro y son muy similares, uno rojizo y el otro gris. Habitan en áreas arbustivas y bosques abiertos.

Taxonomía
Durante décadas colocado en la familia Emberizidae, este género fue transferido para Thraupidae con base en diversos estudios genéticos, citando Burns et al. 2002, 2003; Klicka et al. 2007 y Campagna et al. 2011. La Propuesta N° 512 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC) de noviembre de 2011, aprobó la transferencia de diversos géneros (entre los cuales Coryphospingus) de Emberizidae para Thraupidae.

En los años 2010, publicaciones de filogenias completas de grandes conjuntos de especies de la familia Thraupidae basadas en muestreos genéticos, permitieron comprobar que el presente género es próximo de un clado integrado por Rhodospingus cruentus, Tachyphonus delatrii, Tachyphonus surinamus y Lanio, dentro de una subfamilia Tachyphoninae.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist v.2019, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Jean Cabanis

Coryphospingus


Christine Coe Winterbourn est une biochimiste et pathologiste néo-zélandaise, professeure de pathologie à l'Université d'Otago, en Nouvelle-Zélande.

Ses recherches sur la chimie biologique des radicaux libres lui ont valu la médaille Rutherford et la médaille Marsden, les plus hautes récompenses de chacun des deux plus grands organismes scientifiques néo-zélandais.

Formation
Winterbourn a étudié la chimie à l'Université d'Auckland, suivi d'un doctorat en biochimie de l'Université Massey. Sa thèse de doctorat portait sur l'étude du métabolisme lipidique des érythrocytes de mammifères, explorant les modifications des profils lipidiques dans ces cellules en fonction de l'âge des cellules. Elle a effectué un travail postdoctoral à l'Université de la Colombie-Britannique, au Canada. Depuis lors, sa carrière s'est déroulée à l'Université d'Otago, à Christchurch, où elle dirige le département de pathologie.

Travaux
Winterbourn a pris un poste à la faculté de médecine de Christchurch de l'Université d'Otago en 1970. Elle a créé son propre laboratoire en 1979/80, qui est devenu le Center for Free Radical Research.

Son travail explore la biochimie fondamentale des radicaux libres, qui peuvent avoir des effets à la fois bénéfiques et nocifs dans le corps. Elle a été l'une des premières scientifiques à démontrer que les cellules humaines produisent des radicaux libres dans le cadre de leur fonctionnement normal. À faible concentration, ils sont essentiels à la vie et contribuent aux défenses de l'organisme contre les infections, tout en jouant un rôle essentiel dans la signalisation intracellulaire. À des niveaux plus élevés, ils peuvent entraîner un stress oxydatif, qui a été impliqué dans un large éventail de maladies humaines. Winterbourne a effectué des travaux préliminaires pour documenter certaines des réactions chimiques des radicaux libres qui se produisent dans des maladies telles que le cancer, les accidents vasculaires cérébraux, les maladies coronariennes et l'arthrite.

Prix et distinctions
Elle a été la première femme récipiendaire de la médaille Rutherford. En 1997, lors des , Winterbourn a été nommée officier de l'Ordre du mérite de la Nouvelle-Zélande, pour ses services rendus à la recherche médicale. Elle a été promue Companion de l'Ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande lors des , pour services rendus à la science. En 2017, Winterbourn a été sélectionnée comme l'une des «  » de la Royal Society Te Apārangi, célébrant les contributions des femmes au savoir en Nouvelle-Zélande.

Références

Liens externes

 Profil de l'Université d'Otago
 Christine Winterbourn. Entretien sur RNZ, 2011

Femme biochimiste
Compagnon de l'ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande
Professeur à l'université d'Otago
Pathologiste
Lauréat de la médaille Rutherford
Lauréat de la médaille Marsden
Scientifique néo-zélandais

Christine Winterbourn


Susi Hyldgaard (født 17. juni 1963 i New York City - død 21. januar 2023) var en dansk jazzsangerinde, -pianist og -komponist.

Kort tid efter Hyldgaards fødsel flyttede familien til Danmark, hvor hun gik i folkeskole i Gammel Holte og efterfølgende gik på musiklinjen på Holte Gymnasium, hvorfra hun dimitterede i 1984.

Hyldgaard er datter af en jazzentusiast og en kontrabassist, og startede i en alder af fem år til klaverundervisning. Senere læste hun musik på Københavns Universitet og arbejdede efterfølgende som journalist for DR.

I 1996 udgav hun sit første album My Female Family. For det efterfølgende album Something Special Just For You fik hun i 2000 en Dansk Grammy.

Ud over sin optræden tager Hyldgaard på turneer i Europa og Canada og har arbejdet sammen med bl.a. Niels-Henning Ørsted Pedersen, Nils Landgren og Dalia Faitelson. Sammen med Per Jørgensen og Robert Wyatt har hun medvirket i Michael Mantlers udgave af Paul Austers stykke Hide and Seek i København og Berlin.

Diskografi
 My Female Family (1996)
 Something Special Just For You (1999) med Jannik Jensen
 Home Sweet Home (2002)
 Blush (2005) med Steve Argüelles, Suzanne Carstensen, Dickon Hinchliffe og Jannik Jensen
 Magic Words (2007) med Aldo Romano, Jannik Jensen, Carsten Sønderskov, Niels Ehrhardt, Erling Kroner og Kasper Winding7
 It's Love We Need (2009) med NDR Bigband
 Dansk (2011)

Referencer

Jazzmusikere fra Danmark
Personer fra New York City

Susi Hyldgaard


Oonurme ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Tudulinna). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Straßendorf mit seinen zahlreichen reetgedeckten Häusern hat 71 Einwohner (Stand 1. Januar 2011).

Persönlichkeiten
Berühmtester Sohn des Ortes ist der estnische Schriftsteller und Naturschützer Juhan Lepasaar. Er wurde 1921 auf dem zu Oonurme gehörenden Bauernhof "Lepasaare talu" geboren.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Alutaguse

Oonurme


Santo Marciano (Reggio Calabria, 10 de abril de 1960) é o Arcebispo Militar da Itália.

Santo Marciano foi ordenado diácono em 24 de outubro de 1987 e sacerdote em 9 de abril de 1988 para a Arquidiocese de Reggio Calabria-Bova.

Papa Bento XVI nomeou-o Arcebispo de Rossano-Cariati em 6 de maio de 2006. O arcebispo de Reggio Calabria-Bova, Vittorio Luigi Mondello, o ordenou bispo em 21 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Salvatore Nunnari, Arcebispo de Cosenza-Bisignano, e Andrea Cassone, Arcebispo de Rossano-Cariati. Como lema escolheu Magnificat anima mea Dominum. A inauguração na Arquidiocese ocorreu no dia seguinte.

Em 10 de outubro de 2013, o Papa Francisco o nomeou arcebispo militar da Itália.

Ver também

Arcebispos católicos da Itália

Santo Marcianò


إدين دجيكو أو إدين دزيكو (بالبوسنوية: Edin Džeko؛ مواليد 17 مارس 1986) هو لاعب كرة قدم بوسني يلعب في مركز الهجوم مع نادي فنربخشة في الدوري التركي الممتاز ومنتخب البوسنة والهرسك. وهو الهداف التاريخي لمنتخب بلاده.

مسيرته الكروية

بدايته المبكرة
بدأ كرة القدم في نادي زيليزنيكار كيه البوسني، كلاعب خط وسط في موسم 2003–05، أين سجل خمسة أهداف من مجموع 40 مباراة. وفي سنة 2005 تمت إعارته إلى فريق أوستي ناد لابيم التشيكي، وقد سجل خلال تلك الفترة ستة أهداف في 15 مباراة. وفي وقت لاحق من ذلك العام، انتقل إلى نادي كيه تبليتسه التشيكي، حيث سجل 16 هدفًا في 43 مباراة، ليصبح هداف للدوري في موسم 2006–07. ونظرًا لأدائه الممتاز وقع مع نادي فولفسبورغ بمبلغ 4 ملايين يورو تقريباً وانتقل في بداية عام 2011 ليلعب مع مانشستر سيتي.

فولفسبورغ
بعد انتقاله إلى فولفسبورغ، خطف الأضواء بإحرازه خمسة أهداف في 11 مباراة. وقد تم إختياره كأفضل مهاجم في النصف الأول من البوندسليغا لموسم 2007–08. خلال موسمه الأول في ألمانيا، أنهى فولسبورغ الموسم في المرتبة الخامسة، وبهذا تأهل الفريق إلى كأس الاتحاد الأوروبي لموسم 2008–09، وقد أنهى دجيكو الموسم برصيد ثمانية أهداف، وسبع تمريرات حاسمة في 17 مباراة. وبعد إمضاء مواطنه الدولي البوسني زفيزدان ميسيموفيتش لفولسبورغ، كان أداء دجيكو منفجرًا في الموسم الثاني. وعلى الرغم من البدابة المتواضعة في النصف الأول من الموسم، إلا أن فولفسبورغ تمكن من الفوز بلقب الدوري الألماني. وفي مايو 2009، سجل دجيكو ثلاثية ضد هوفنهايم، وثلاثية أخرى ضد هانوفر 96 بعد أسبوعين فقط، وقد ساهم إدين بشكل فعال لتتويج فريقه بلقب الدوري الألماني لكرة القدم سنة 2009. وأنهى الموسم مسجلًا 26 هدفًا و10 تمريرات حاسمة في 32 مباراة في الدوري. وحل ثانيًا في قائمة هدافي البطولة وراء زميله البرازيلي غرافيتي والذي شكل معه ثنائيًا هجوميًا مميزًا، حيث سجل الأخير 28 هدفا في الدوري، وقد أصبحا الثنائي الأكثر نجاحا والأكثر تسجيلًا للأهداف في تاريخ الدوري الألماني.
وفي كأس ألمانيا، سجل 6 أهداف في مباريتين، و4 أهداف في 8 مباريات في إطار كأس الاتحاد الأوروبي، كل هذا التألق جعله ينال جائزة أفضل لاعب في البوندسليغا لسنة 2009. وعلى الرغم من اهتمام نادي ميلان الإيطالي بضمه ، إلا أنه قرر تجديد عقده إلى غاية يونيو 2013. سجل هدفه الأول في دوري أبطال أوروبا في 30 سبتمبر 2009 ضد مانشستر يونايتد في المباراة التي هُزم فيها فيها فريقه 2–1 على ملعب أولد ترافورد.
وكان واحدًا من بين 30 لاعبًا مرشحًا لنيل جائزة الكرة الذهبية لسنة 2009. وقد أنهى موسم 2009–10 كهداف للبوندسليغا مسجلًا 22 هدفًا. في 28 أغسطس 2010، أصبح دزيكو أفضل هداف في تاريخ النادي مسجلًا 59 هدفًا في 96 مباراة، ليتجاوز الأرجنتيني دييغو كليموفيتش الذي سجل 57 هدفًا في 149 مباراة.

مانشستر سيتي
بعد شائعات كثيرة، أكد روبرتو مانشيني، مدرب نادي مانشستر سيتي، في 3 يناير 2011 أنه تم الاتفاق مع فولفسبورغ على رسوم قدرها 27 مليون£ (32 مليون €)، وهو الذي كان أعلى ثاني انتقال في تاريخي السيتي آنذاك، بعد روبينيوالذي إنتقل بمقابل 32.5 مليون£ (42.5 مليون يورو) الذي قدم من ريال مدريد في 2008.

روما
بعد أشهر من الإشائعات خلال سوق الانتقالات الصيفية لعام 2015، وقع دجيكو رسمياً مع روما في 12 أغسطس 2015، على سبيل الإعارة بقيمة 4 ملايين يورو مع خيار الشراء مقابل 11 مليون يورو يصبح إلزاميًا بعد تحقيق بعض الأهداف المتعلقة بالأداء. تم تفعيل هذا البند في 1 أكتوبر 2015، مما يجعل دجيكو لاعب دائم في روما.

موسم 2015–16

موسم 2016–17

موسم 2017–18

موسم 2018–19
بدأ دجيكو موسمه الرابع مع روما بتسجيله هدف الفوز على تورينو في 19 أغسطس. سجل دجيكو أول هاتريك له وأول هاتريك لنادي روما في دوري أبطال أوروبا في 2 أكتوبر، حيث أنتهت المباراة بفوز فريقه 5–0 على فيكتوريا بلزن في مرحلة المجموعات من دوري أبطال أوروبا 2018–19.

موسم 2019–20

إنتر ميلان
في 14 أغسطس 2021، انضم دزيكو إلى نادي إنتر ميلان الإيطالي، ولكن دون أن يكون يُقدّم رسميًا لعب مباراة ودية ضد نادي دينامو كييف الأوكراني بعد أن تم اختياره في التشكيلة الأساسية، وسجل الهدف الثاني لفريقه خلال الفوز 3–0 على أرضه. في وقت لاحق من ذلك اليوم، أعلن الإنتر عن التوقيع معه في صفقة لمدة عامين.

مسيرته الدولية

كان أول ظهور دولي له مع منتخب البوسنة والهرسك تحت 19 عامًا. لكن أول مباراة مع منتخب الأكابر كانت ضد المنتخب التركي في 2 يونيو 2008. تلك المباراة لا تنسى بالنسبة للاعب، حيث سجل هدفًا رائعًا من منطقة الجزاء خلال الوقت بدل الضائع للشوط الأول.

وقد سجل تسعة أهداف في إطار تصفيات كأس العالم 2010، وأصبح ثاني أفضل هداف للتصفيات في أوروبا، رفقة الإنجليزي واين روني، خلف اليوناني ثيوفانيس غيكاس الذين سجل 10 أهداف.

حياته الشخصية
يتحدث دجيكو خمس لغات بطلاقة وهي: البوسنية، التشيكية، الألمانية، الإنجليزية والإيطالية. وهو مسلم.

في نوفمبر 2009، أصبح دجيكو أول سفير يونيسيف بوسني. وقد زار عدة مدارس في المناطق الفقيرة من البوسنة والهرسك وساعد الأطفال الذين مروا بتجارب مؤلمة تتعلق بالحرب في البوسنة وغيرها من الحالات.

في 31 مارس 2014، تزوج دجيكو من صديقته أمرا سيلاجديتش. في فبراير 2016، أصبح أب لفتاة تدعى أونا. ولد طفله الثاني، وهو صبي يدعى داني، في سبتمبر 2017.

الإحصائيات

النادي

المنتخب

الإنجازات

النادي
 فولفسبورغ

 الدوري الألماني: 2008–09

 مانشستر سيتي

 الدوري الإنجليزي: 2011–12، 2013–14
 كأس الاتحاد الإنجليزي: 2010–11
 كأس رابطة الأندية الإنجليزية المحترفة: 2013–14
 درع الاتحاد الإنجليزي: 2012

 إنتر ميلان

 كأس إيطاليا: 2021–22، 2022–23
 كأس السوبر الإيطالي: 2023

ملاحظات

المراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في التشيك
لاعبو كرة قدم رجالية بوسنيون
لاعبو كرة قدم رجالية بوسنيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
البشناق في البوسنة والهرسك
أشخاص على قيد الحياة
بشناق كرواتيا
رياضيون بوسنيون مغتربون في التشيك
رياضيون بوسنيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون بوسنيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون بوسنيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون بوسنيون مغتربون في تركيا
رياضيون من ساراييفو
كرواتيون متجنسون
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري التشيكي الممتاز
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو جيلييزنيتشار ساراييفو
لاعبو دوري البوسنة والهرسك الممتاز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو روما
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم بوسنيون
لاعبو كرة قدم بوسنيون مغتربون
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في جمهورية التشيك
لاعبو كرة قدم من سراييفو
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب البوسنة والهرسك لكرة القدم
لاعبو منتخب البوسنة والهرسك لكرة القدم تحت 21 سنة
لاعبو منتخب البوسنة والهرسك لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تيبليتسه
لاعبو نادي جيلييزنيتشار ساراييفو
لاعبو نادي فولفسبورغ
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبون مسلمون في أوروبا
مسلمون بوسنيون
مسلمون كروات
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في سراييفو
نادي الفيفا المئوي

إدين دجيكو


El tigre de Longdan o Panthera zdanskyi es una especie extinta de félido panterino encontrado en Longdan, condado de Dongxiang, provincia de Gansu del noroeste de China.

Descripción

Panthera zdanskyi es conocido a partir del holotipo BIOPSI 00177, un cráneo casi completo que incluye la mandíbula y del paratipo IVPP 13538, un rostro, el premaxilar y el maxilar y la mayor parte de la dentadura, originalmente referida a Panthera palaeosinensis en gran medida por el tamaño. Pero el descubrimiento de un cráneo completo y bien conservado demuestra que este espécimen no puede ser referida a P. palaeosinensis, sino que es una nueva especie de pantera del tamaño de un jaguar, que es morfológicamente mucho más parecida a un tigre que P. palaeosinensis. Siendo anterior a los fósiles de tigres conocidos por al menos medio millón de años, este descubrimiento abre una nueva ventana sobre el origen y la evolución del linaje del tigre, y también tiene implicaciones significativas para la evolución de las panteras en general, ya que los sedimentos en los que se encontraron sus fósiles datan de hace 2,55 millones de años y 2,16 millones de años aproximadamente, a principios del Pleistoceno, siendo el panterino más antiguo descubierto hasta la fecha.

Cladística
El siguiente cladograma sigue el análisis de Mazák, Christiansen y Kitchener (2011).

Etimología
Panthera zdanskyi fue nombrado originalmente por Ji H. Mazák, Per Christiansen y Andrew C. Kitchener en 2011. El nombre de la especie es en honor al difunto paleontólogo austríaco Dr. Otto Zdansky (1894-1988), por sus grandes contribuciones al conocimiento de la fauna de carnívoros fósiles de China en el Neógeno.

Referencias

zdanskyi
Fósiles de Asia
Mamíferos del Pleistoceno
Animales extintos descritos en 2011

Panthera zdanskyi


Onthophagus traversii é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1904.

Referências

Ligações externas

traversii
Coleópteros descritos em 1904

Onthophagus traversii


Kæruheimild er í lögfræði heimild aðila máls til að kæra úrlausn stjórnvalds eða dómstóls á máli til annars aðila í stjórnkerfinu. Innan stjórnsýslunnar og dómstóla á Íslandi er almennt ekki heimilt að kæra úrlausn lægra setts aðila til æðra setts aðila án þess að lagaheimild eða venja kveði á um að það sé leyfilegt. Hins vegar er meginreglan sú að heimilt sé að kæra stjórnvaldsákvarðanir beint til dómstóla án þess að tæma öll úrræði innan hennar, þó athuga þurfi að íslenskir dómstólar hafa viðurkennt í sumum tilvikum að sumar ákvarðanir innan framkvæmdarvaldsins séu ekki kæranlegar til dómstóla og að einstök lagaákvæði um skyldu til að tæma öll stjórnsýsluúrræði fyrir málshöfðun til dómstóla hafi verið lögmæt.

Þó kæruheimild sé til staðar er ekki þar með sagt að aðilinn sem kært er til hafi formlega séð völd til að hrófla við niðurstöðu hins. Dæmi um slíkt eru kærur til Mannréttindadómstóls Evrópu en úrlausnir dómstólsins eru ekki formlega séð taldar vera bindandi að íslenskum landsrétti.

Lögfræði

Kæruheimild


Regimentul 22 Infanterie a fost o unitate de nivel tactic care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Regimentul III Dâmbovița No. 22. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 6 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Târgoviște. La intrarea în război, Regimentul 22 Infanterie a fost comandat de locotenent-colonelul Dumitru Băltărețu. Regimentul 22 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.

Drapelul de luptă al regimentului a fost decorat cu cea mai înaltă distincție de război, Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III.
"Pentru vitejia și avântul fără seamăn cu care s-au condus atât ofițerii cât și trupa în luptele de la Dealul Măgura, Tohanul-Vechi, Chirali-Halina, în bătălia de la Olt și în timpul crâncenelor lupte de la nord-vest de Câmpulung."
Înalt Decret no. 88 din 8 februarie 1917

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Comandanți

Decorații
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 22 Infanterie (1916-1918)


Yeni-Kale es una fortaleza localizada en Crimea. Yeni-Kale fue construido por los turcos otomanos en 1699-1706 en la península de Kerch, que perteneció al kanato de Crimea. El nombre significa nueva fortaleza. La edificación fue construida bajo la dirección de Goloppo, un italiano converso al islam. Varios ingenieros franceses también participaron en la construcción.

Yeni-Kale estaba armado con cañones de gran alcance y se llevó un importante lugar estratégico en la costa del estrecho de Kerch. La zona de la fortaleza ocupada por 25 mil metros contaba con un gran arsenal, depósito de agua, casa de baños y una mezquita. Cerca de 800 turcos y 300 soldados tártaros de Crimea fueron acuartelados en Yeni-Kale. El punto débil de la fortaleza era la falta de agua potable en la zona, por lo que una pipa de agua subterránea se construyó para traer el agua de una fuente situada a varios kilómetros de distancia de la fortaleza. Yeni-Kale se servía como residencia del pachá.

Durante la guerra ruso-turca de 1768-1774 el ejército ruso invadió Crimea, en el verano de 1771. A pesar de los refuerzos del Imperio otomano, los turcos decidieron abandonar Yeni-Kale. Las unidades rusas bajo el mando del general Nikolai Borzov entraron en la fortaleza el 21 de junio de 1771. Muhammad Abaza Pasha, un comandante de Yeni-Kale huyó a Sinop y el sultán le condenó a muerte por el número de fracasos militares. Después del Tratado de Küçük Kaynarca en 1774, Kerch y la fortaleza de Yeni-Kale fueron cedidas a Rusia. La fortaleza se convirtió en una parte de la municipalidad de la ciudad de Kerch-Yenikale. En el  la fortaleza fue usada por los rusos como un hospital militar. Desde 1880, Yeni-Kale estaba completamente desierta. Hoy en día las ruinas de Yeni-Kale son visitadas a menudo por los turistas. El vecino distrito de Kerch, también se llama Yeni-Kale.

Véase también
 Tártaros de Crimea
 Castillo
 Palacio

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Castillos de Crimea
Tártaros de Crimea
Arquitectura de Ucrania del siglo XVIII

Yeni-Kale


James Clerk Maxwell (13 Haziran 1831 – 5 Kasım 1879), İskoç teorik fizikçi ve matematikçi. En önemli başarısı, klasik elektromanyetik teorisinde daha önceden birbirleriyle ilişkisiz olarak gözüken elektrik ve manyetizmanın aynı şey olduğunu kendisine ait olan Maxwell Denklemleri'yle (4 denklem) ispatlamasıdır. Bu denklemler elektrik, manyetik ve optik alanlarında kullanılır. Maxwell Denklemleri sayesinde bu alandaki klasik denklemler ve yasalar basitleştirilmiş oldu. Maxwell'in elektromanyetik alandaki çalışmaları, birincisi Isaac Newton tarafından gerçekleştirilmiş, "fizikteki ikinci büyük birleşme" olarak isimlendirilir.

Maxwell elektrik ve manyetik alanların uzayda dalga formunda sabit ışık hızında ilerlediğini bulmuştur. 1864 yılında Maxwell A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field (Elektromanyetik Alanın Dinamik Teorisi) adlı kitabı yayınlamıştır. Işığın aslında aynı ortamda dalga hareketi yaptığı, bunların da elektriksel ve manyetik bulgular olduğu ilk kez bu kitapta yer almıştır. Elektrik kuvveti ile manyetik kuvveti birleştirdiği elektromanyetizm modeli, fizikteki en önemli gelişmelerden biri olarak kabul edilir.

Maxwell ayrıca gazların kinetik teorisini istatistiksel olarak açıklayan Maxwell-Boltzmann Dağılımı'nın geliştiricilerinden biridir. Bu iki buluş modern fizikte yeni bir çağın başlamasına neden olmuş, özel görelilik ve kuantum mekaniğinin ortaya çıkmasına katkıda bulunmuştur. Maxwell ayrıca 1861'de ilk gerçek renkli fotoğrafı yaratması ve birçok köprünün yapısını oluşturan çubuk-mafsal sistemlerinin esnemezliği (Rijitlik) konusundaki temel oluşturan çalışmalarıyla bilinir.

Birçok fizikçi tarafından 19. yüzyılda yaşayıp 20. yüzyıl fiziğine en büyük katkıyı sağlayan kişi olarak görülür. Maxwell'in bilime katkıları Isaac Newton ve Albert Einstein'ınkilerle eşdeğer görülür. 1999'un sonlarında 100 ileri gelen fizikçiyle gerçekleştirilen milenyum oylamasında Maxwell, tüm zamanların en iyi fizikçileri arasında Einstein ve Newton'dan sonra 3. sırayı almıştır. 1931 yılında Einstein, Maxwell'in doğumgünü töreninde Maxwell'in çalışmasını "Newton'dan sonra fizikte en verimli ve en önemli çalışmadır" diye tanımlamıştır. Einstein çalışma odasının duvarına Michael Faraday ve Isaac Newton'un yanı sıra Maxwell'in de fotoğrafını asmıştı.

Biyografi

İlk yılları (1831–1839)

James Clerk Maxwell 13 Haziran 1831 tarihinde İskoçya'nın başkenti Edinburgh'da avukat John Clerk Maxwell ve eşi Frances Maxwell'in çocukları olarak dünyaya gelmiştir. Babası Penicuik bölgesinin baronetliğini elinde bulunduran Clerk ailesinden olan varlıklı bir kişi olup, kardeşi 6. baronet unvanı almıştır. Asıl adı John Clerk olan babası, Middlebie, Kirkcudbrightshire kasabasında, soylulardan Maxwell ailesi ile olan bağlantısından kendisine miras kalmasından sonra Maxwell soyadını ekletmiştir.

Maxwell'in anne ve babası o dönemde pek rastlanmayan bir biçimde 30'lu yaşlarına kadar tanışmamış dahası o doğduğunda annesi 40 yaşına yaklaşmıştır. Daha önce Elizabeth adlı bir kızları olmuş ancak ilk döneminde ölmüştür. Yaşayan tek çocuklarına dedesi ve diğer birçok aile büyüğünün anısına James adını koymuşlardır.

Maxwell henüz küçükken ailesi Middlebie kasabasında 6.1 km² üzerine inşa ettirdikleri Glenlair House diye anılan eve taşınmıştır. Eldeki bütün işaretler Maxwell'in daha o yaşta bitmeyen bir merak duygusuna sahip olduğunu göstermiştir. 3 yaşında iken çevresinde hareket eden, ışık saçan, ses çıkaran her şeyi sorguladığı söylenmiştir.

Eğitimi (1839–1847)
Viktorya dönemi'nde sıkça görüldüğü üzere, potansiyeli kolaylıkla fark edilebilen genç James'in eğitiminden sorumlu kişi annesi Frances'ti. Fakat karın kanserine yakalanan annesi, başarısız bir ameliyattan sonra Aralık 1839'da Maxwell daha 8 yaşındayken hayatını kaybetmiştir. Bundan sonra onunla babası John Maxwell ile kardeşinin karısı Jane ilgilenmiş, ikisi de hayatında önemli rol oynamıştır. Okul hayatı babasının tuttuğu 16 yaşındaki özel hocası gözetiminde kötü başlamıştır. Bu kişi hakkında çok bilgi olmasa da John'a acımasızca davrandığı, yavaş ve dik başlı olduğu gerekçesiyle azarladığı söylenmiştir. Babası 1841 Kasım'ında bu hocayı kovmuş, bunu yerine James'i saygın Edinburgh Akademisi'ne göndermiştir. Buradaki dönemde halası Isabella'nın yanında kalmış, kendisi yetenekli bir ressam olan kuzeni Jemima onu çizime olan tutkusu konusunda cesaretlendirmiştir.

Kırsaldaki evlerinde çevresinden izole bir şekilde büyüyüp 10 yaşına gelen Maxwell, okula uyum sağlayamamıştır. İlk yıl sınıfları dolu olduğu için, kendisinden bir üstteki sınıflara katılmak zorunda kalmıştır. Kendine has davranışları ve sahip olduğu Gallowey aksanı sebebiyle köylü olarak görülmüş, okulun ilk gününde giydiği el yapımı ayakkabı ve giysiler sebebiyle arkadaşları ona salak, deli anlamlarına gelen daftie lakabını takmıştır. Maxwell bu duruma rağmen hiç gücenmiş gibi görünmemiş, şikayet etmeden durumu kabullenmiştir. Akademideki yalnızlığı, sonraki dönemlerde tanınmış isimler haline gelen yaşıtları Lewis Campbell ve Peter Guthrie Tait ile tanıştığında sona ermiş, onlarla ömür boyu dost kalmıştır.

Maxwell ilk döneminde geometri'ye büyük ilgi duymuş, herhangi bir ödev, yönlendirme olmadan düzenli çok yüzlü kavramını yeniden keşfetmiştir. Maxwell'in zekası bu duruma rağmen büyük oranda fark edilememiş; okuldaki ikinci yılında kazandığı kutsal metin ödülüne rağmen, akademik çalışmaları 13 yaşında kazandığı matematik madalyası ile İngilizce-şiir birincilik ödüllerine kadar karşılıksız kalmıştır.

İlk bilimsel makalesini 14 yaşında yazan Maxwell, bu çalışmasında bir parça ip ile oluşturabilen matematiksel eğrilerin mekanik anlamlarıyla birlikte elipslerin ve ikiden fazla odaklı eğrilerin özelliklerini ortaya koymuştur. Oval Eğriler (Oval Curves) adlı çalışması o dönem Edinburgh Üniversitesi'nde doğa felsefesi profesörü olan James Forbes tarafından Edinburgh Kraliyet Topluluğu'na (Royal Society of Edinburgh) sunulmuştur. Maxwell'in bu sunumu yapmak için çok genç olduğu düşünülmüştür. Maxwell'in bu çalışmasının, Descartes'in de 17. yüzyılda çok odaklı eğrileri incelediği düşünüldüğünde, tamamen özgün olduğu söylenemese de; çalışma bu yapıları basitleştirmiştir.

Edinburgh Üniversitesi (1847–1850)

Maxwell 1847'de akademiyi bırakıp Edinburgh Üniversitesi'nde derslere katılmaya başladı. Cambridge Üniversitesi'ne katılma şansı elde etse de, bunun yerine Edinburgh'daki lisans derslerini bitirmeye karar verdi. Maxwell'in üniversitede bulunduğu dönemde Edinburgh Üniversitesi'nin akademik kadrosu birçok saygıdeğer kişiyi içermekteydi. İlk senesinde Sir William Hamilton'dan mantık ve metafizik, Philip Kelland'dan matematik ve James Forbes'dan doğa felsefesi dersleri aldı. Fakat üniversitedeki dersleri pek çekici bulmayan Maxwell boş zamanlarında, özellikle Glenlair'deki evinde, kendini özel çalışmalarına verdi. Asıl ilgi alanı polarize ışığın özellikleriydi. Şekillendirilmiş jelatin bloklarları farklı baskılara maruz bırakıp, kendisine ünlü bilim insanı William Nicol tarafından verilen polarizasyon prizmalarını kullanarak jelatinde oluşan renkli fringeleri(ışığın kırılmasıyla oluşan koyu çizgiler) gösterdi. Bu denemesi sırasında (daha sonraları madde üzerindeki baskıyı hesaplamak için kullanılacak olan) fotoelastisiteyi buldu.
18 yaşında iki farklı makale yayımlayan Maxwell "kürsüde durmak" için  çok genç olarak nitelendirilmiş ve makalelerin sunumu hocası Kelland tarafından  gerçekleştirilmiştir.

Cambridge Üniversitesi, 1850–1856
1850 Ekim'inde, zaten başarılı bir matematikçi olan Maxwell, Cambridge Üniversitesi için İskoçya'dan ayrıldı. Başlangıçta Peterhouse'a katıldı, ancak ilk döneminin bitiminden önce, bir burs almanın daha kolay olacağına inandığı Trinity'ye transfer oldu. Trinity'de Cambridge Havarileri olarak bilinen elit gizli topluluğa seçildi. Maxwell'in Hristiyan inancına ve bilime ilişkin entelektüel anlayışı Cambridge yıllarında hızla gelişti. Entelektüel seçkinlerin münhasır tartışma topluluğu olan "Havariler" e katıldı ve denemeleri aracılığıyla bu anlayışı geliştirmeye çalıştı.

Kasım 1851'de Maxwell, ona "kıdemli savcı ustası" lakabını kazandıran William Hopkins'in yanında çalıştı.

1854'te Maxwell, Trinity'den matematik alanında bir derece ile mezun oldu. Final sınavında ikinci en yüksek puanı alarak Edward Routh'u geride bıraktı ve kendisine İkinci Wrangler unvanını kazandı. Maxwell, derecesini kazandıktan hemen sonra Cambridge Philosophical Society'ye "On the Transformation of Surfaces by Bending" adlı makalesini okudu. Bu, bir matematikçi olarak büyüyen itibarını gösteren, yazdığı tamamen matematiksel birkaç makaleden biridir.  Maxwell, mezun olduktan sonra Trinity'de kalmaya karar verdi ve birkaç yıl almasını bekleyebileceği bir süreç olan bir burs için başvurdu.

Rengin doğası ve algısı, Forbes öğrencisi iken Edinburgh Üniversitesi'nde başlamış olduğu bu türden bir ilgiydi. Forbes tarafından icat edilen renkli topaçlarla Maxwell, beyaz ışığın kırmızı, yeşil ve mavi ışık karışımından kaynaklanacağını gösterebildi. "Renk Deneyleri" adlı makalesi renk kombinasyonunun ilkelerini ortaya koydu ve Mart 1855'te Edinburgh Kraliyet Cemiyeti'ne sunuldu.

Maxwell Kasım 1856'da Cambridge'i terk ederek Aberdeen'de profesörlük yaptı.

Bilimsel kuramları

Renk görüşü

Zamanın çoğu fizikçisinin yanı sıra, Maxwell psikolojiye güçlü bir ilgi duyuyordu. Isaac Newton ve Thomas Young'ın adımlarını takip ederek, özellikle renkli görme çalışmasıyla ilgilendi. Maxwell, 1855'ten 1872'ye kadar aralıklarla renk algısı, renk körlüğü ve renk teorisi ile ilgili bir dizi araştırma yayınladı ve "Renk Görme Teorisi Üzerine" Rumford Madalyası ile ödüllendirildi.

Isaac Newton, prizmalar kullanarak, güneş ışığı gibi beyaz ışığın, daha sonra beyaz ışığa dönüştürülebilecek bir dizi monokromatik bileşenden oluştuğunu göstermişti. Newton ayrıca, iki tek renkli sarı ve kırmızı ışıktan oluşmasına rağmen, sarı ve kırmızıdan yapılmış turuncu bir boyanın tam olarak tek renkli turuncu bir ışığa benzeyebileceğini gösterdi. Zamanın fizikçilerinin kafasını karıştıran paradoks bu yüzden: iki karmaşık ışık (birden fazla monokromatik ışıktan oluşan) birbirine benzeyebilir ancak fiziksel olarak farklı olabilir, metamer adı verilir. Thomas Young daha sonra bu paradoksun, üç yönlü olmasını önerdiği, gözlerde sınırlı sayıda kanal aracılığıyla algılanan renklerle açıklanabileceğini öne sürdü, trikromatik renk teorisi. Maxwell, Young'ın teorisini kanıtlamak için yakın zamanda geliştirilen doğrusal cebiri kullandı. Üç reseptörü uyaran herhangi bir monokromatik ışık, üç farklı monokromatik ışıktan oluşan bir setle (aslında, üç farklı ışıktan oluşan herhangi bir setle) eşit olarak uyarılabilmelidir. Renk eşleştirme deneyleri ve Renk Ölçümü icat ederek  durumun böyle olduğunu gösterdi.

Maxwell, renk algısı teorisini, yani renkli fotoğrafçılığa uygulamakla da ilgileniyordu. Bu doğrudan renk algısı üzerine yaptığı psikolojik çalışmasından kaynaklanıyordu "Herhangi bir üç ışığın toplamı, algılanabilir herhangi bir rengi yeniden üretebiliyorsa, üç renkli filtre seti ile renkli fotoğraflar üretilebilir." Maxwell, 1855 tarihli makalesi sırasında, bir sahnenin üç siyah-beyaz fotoğrafının kırmızı, yeşil ve mavi filtrelerden çekilmesi ve görüntülerin şeffaf baskılarının, üç projektörle donatılmış üç projektör kullanılarak bir ekrana yansıtılmasını önerdi. benzer filtreler, ekrana bindirildiğinde, sonuç insan gözü tarafından sahnedeki tüm renklerin eksiksiz bir yeniden üretimi olarak algılanacaktır.

Renk teorisi üzerine bir 1861 Kraliyet Enstitüsü dersi sırasında Maxwell, bu üç renkli analiz ve sentez prensibiyle dünyanın ilk renkli fotoğraf gösterimini sundu. Tek lensli refleks kameranın mucidi Thomas Sutton fotoğrafı çekti. Kırmızı, yeşil ve mavi filtrelerden bir ekose kurdeleyi üç kez fotoğrafladı ve ayrıca Maxwell'in hesabına göre gösteride kullanılmayan sarı bir filtreden dördüncü bir fotoğraf yaptı. Sutton'ın fotoğraf plakaları kırmızıya ve yeşile çok az duyarlı olduğu için, bu öncü deneyin sonuçları mükemmel olmaktan uzaktı. Konferansta yayınlanan açıklamada, "kırmızı ve yeşil görüntüler mavi kadar tamamen fotoğraflanmış olsaydı", şeridin gerçekten renkli bir görüntüsü olacağı belirtildi. daha az kırılabilir ışınlar olursa, nesnelerin renklerinin temsili büyük ölçüde iyileştirilebilir. "1961'de araştırmacılar, kırmızı filtreli maruz kalmanın görünüşte imkansız olan kısmi başarısının morötesi ışığa bağlı olduğu sonucuna vardılar. Bazı kırmızı boyalar tarafından güçlü bir şekilde yansıtılır, kullanılan kırmızı filtre tarafından tamamen engellenmez ve Sutton'ın uyguladığı ıslak kolodiyon işleminin hassasiyet aralığı dahilindedir.

Kinetik Teori
Maxwell ayrıca gazların kinetik teorisini araştırdı. Daniel Bernoulli ile başlayan bu teori, John Herapath, John James Waterston, James Joule ve özellikle Rudolf Clausius'un ardıl emekçileri tarafından genel doğruluğunu şüpheye dayandıracak şekilde ilerletildi; ancak bu alanda bir deneyci (gazlı sürtünme yasaları hakkında) ve bir matematikçi olarak ortaya çıkan Maxwell'den muazzam bir gelişme aldı.

1859 ve 1866 arasında, daha sonra Ludwig Boltzmann tarafından genelleştirilen bir gaz parçacıklarındaki hızların dağılımı teorisini geliştirdi. Maxwell-Boltzmann dağılımı adı verilen formül, verilen herhangi bir sıcaklıkta belirli bir hızda hareket eden gaz moleküllerinin fraksiyonunu verir. Kinetik teoride, sıcaklıklar ve ısı sadece moleküler hareketi içerir. Bu yaklaşım önceden belirlenmiş termodinamik yasalarını genelleştirdi ve mevcut gözlemleri ve deneyleri daha önce elde edilenden daha iyi bir şekilde açıkladı. Termodinamik üzerine yaptığı çalışma, onu Maxwell'in şeytanı olarak bilinen düşünce deneyini tasarladı; burada termodinamiğin ikinci yasası, parçacıkları enerjiye göre ayırabilen hayali bir varlık tarafından ihlal edildi.

Ayrıca bakınız
 Maxwell denklemleri
 Elektrik
 Manyetizma
 Maxwell'in Cini

Kaynakça
Bu makalenin çoğu aynı başlıklı İngilizce makalesinden (29.12.2010) alınmadır. İngilizce makalenin gösterdiği kaynaklar aşağıdadır.

1831 doğumlular
Edinburgh doğumlular
1879 yılında ölenler
19. yüzyılda Britanyalılar
19. yüzyıl matematikçileri
19. yüzyıl fizikçileri
İskoç fizikçiler
İskoç mucitler
İskoç matematikçiler
Edinburgh Üniversitesinde öğrenim görenler
Trinity College'da öğrenim görenler
Londra Üniversitesi öğretim üyeleri
Royal Society üyeleri
Elektrikçi bilim insanları
Termodinamikçiler
Mide kanserinden ölenler
İskoçya'da defnedilenler

James Clerk Maxwell


John Joly FRS (Bracknagh, Condado de Offaly, 1 de noviembre de 1857 — Dublín, 8 de diciembre de 1933) fue un médico, físico, geólogo y escritor científico irlandés.

Se distinguió por sus estudios sobre el desarrollo de la radioterapia para el tratamiento del cáncer, así como por el desarrollo de técnicas para medir la edad geológica, según la cantidad de sodio presente en los mares, la idea era que este sodio provenía de la erosión de los minerales continentales y que, supuestamente, no se perdía en el mar, con lo cual habría una acumulación constante.

Biografía
Era primo segundo de Charles Jasper Joly, el astrónomo. Entró en Trinity College de Dublín en 1876, y se graduó en Ingeniería en 1882 en el primer lugar con diversos certificados especiales en ramas de la ingeniería, al mismo tiempo que obtienen un honores de primera clase en literatura moderna. Trabajó como demostrador en los departamentos de Ingeniería y Física del Trinity y sucediendo a William Johnson Sollas en la Cátedra de Geología y Mineralogía en 1897, cargo que ocupó hasta su muerte en 1933 en Dublín.

En 1899, calculó la edad de la Tierra a partir de la salinidad del mar. Partió de la hipótesis de que originalmente el agua del mar no era salada. El agua de los ríos contiene una pequeña cantidad de sal. La sal que aportan se acumularía en el mar al evaporarse el agua. Joly pensó que si se conocía la cantidad de sal que los ríos llevan al mar en un año, podría determinarse el tiempo necesario para que los océanos alcanzasen la salinidad actual. Así calculó un valor comprendido entre 90 y 99 millones de años.

Trabajo científico
Joly ingresó en la Royal Dublín Society en 1881, cuando aún era estudiante, y contribuyó con frecuencia a la redacción de artículos. Su primer artículo científico se publicó en el año 1883, sobre el uso de instrumentos meteorológicos a distancia. Y llegó a publicar más de 270 artículos científicos.

En 1886, Joly propuso una teoría sobre el deslizamiento del hielo. Según Joly, cuando el hielo se ve obligado a contraerse por la presión aplicada, se forma una película de agua líquida sobre la que se produce el deslizamiento real. Aunque esta teoría ha sido desmentida recientemente, fue la primera vez que alguien intentó explicar el mecanismo de la baja fricción del hielo.

El 17 de mayo de 1899, Joly leyó su artículo "Una estimación de la edad geológica de la Tierra" ante la Royal Dublín Society. En él proponía calcular la edad de la Tierra a partir de la acumulación de sodio en las aguas de los océanos. Calculó el ritmo al que los océanos debían haber acumulado sodio a partir de los procesos de erosión, y determinó que los océanos tenían entre 80 y 100 millones de años. El trabajo se publicó rápidamente, apareciendo 4 meses después en la revista de la Sociedad de Scientific Transactions. Aunque este método se consideró más tarde inexacto, modificó radicalmente los resultados de otros métodos en uso en la época.

En 1903 publicó un artículo en Nature en el que discutía la posibilidad de utilizar el radio para datar la Tierra y pasó a estudiar el contenido radiactivo de la corteza terrestre para formular una teoría de los ciclos térmicos, y examinó los constituyentes radiactivos de ciertas rocas como medio para calcular su edad. En colaboración con Sir Ernest Rutherford, utilizó la desintegración radiactiva de los minerales para estimar, en 1913, que el inicio del periodo Devónico no podía situarse hace menos de 400 millones de años, estimación que coincide con los cálculos modernos.

Joly fue Presidente de la Sección C (Geología) de la Asociación Británica para el Avance de la Ciencia, que se reunió en Dublín en 1908, durante la cual presentó su trabajo "Uranio y Geología", un discurso ante la sociedad. Este trabajo describía los materiales radiactivos en las rocas y su papel en la generación del calor interno de la Tierra.

Junto con su amigo Henry Horatio Dixon, Joly propuso también la teoría de la cohesión-tensión, que hoy se considera el principal mecanismo del movimiento ascendente del agua en las plantas.

En 1914 desarrolló un método de extracción del radio y lo aplicó en el tratamiento del cáncer. Como director del Hospital Dr. Steevens de Dublín, ideó, en colaboración con Walter Stevenson, métodos de radioterapia y promovió la creación, por parte de la Real Sociedad de Dublín, del Instituto Irlandés del Radio, donde fueron pioneros en el "método Dublín" de utilizar una aguja hueca para la radioterapia profunda, técnica que posteriormente se utilizó en todo el mundo. El Instituto del Radio también suministró durante algunos años tubos capilares con radón a los hospitales para su uso en el tratamiento de tumores.

Invenciones
Joly también inventó un fotómetro para medir la intensidad de la luz, un meldómetro para medir los puntos de fusión de los minerales, un calorímetro diferencial de vapor para medir los calores específicos y un termómetro de gas de volumen constante, todos los cuales llevan su nombre, junto con uno de los primeros procesos fotográficos en color, la pantalla en color Joly. Fue el primer proceso exitoso para producir imágenes en color a partir de una sola placa fotográfica.

Honores
Joly fue elegido Miembro de la Royal Society de Londres en 1892, recibió la Medalla Boyle de la Royal Dublin Society en 1911, la Medalla Real de la Royal Society de Londres en 1910 y la Medalla Murchison de la Sociedad Geológica de Londres en 1923. También fue investido doctor honoris causa por la Universidad Nacional de Irlanda, la Universidad de Cambridge y la Universidad de Michigan. Después de su muerte, sus amigos suscribieron la suma de 1.700 £ para establecer un fondo conmemorativo que todavía se utiliza para promover las conferencias anuales Joly Memorial de la Universidad de Dublín, inauguradas por Sir Ernest Rutherford en 1935. También es recordado por el Joly Sociedad Geológica, asociación geológica de estudiantes establecida en 1960.

En 1930, el Trinity College de Dublín y la Royal Dublin Society encargaron a Oliver Sheppard la realización de copias de un busto de Joly.

En 1973 se bautizó un cráter de Marte en su honor.

Premios
 1910: Medalla Real

 1911: Medalla Boyle de la Royal Dublin Society

 1923: Medalla Murchison de la Sociedad Geológica de Londres.

doctorados honoris causa
 Universidad Nacional de Irlanda,
 Universidad de Cambridge,
 Universidad de Míchigan.

Membresías
 1892: Royal Society de Londres,

Referencias

Enlaces externos

Médicos de Irlanda
Físicos de Irlanda
Geólogos de Irlanda
Inventores de Irlanda
Miembros de la Royal Society
Doctores honoris causa
Medalla Murchison
Medalla Real
Irlandeses del siglo XIX
Irlandeses del siglo XX
Fallecidos en Dublín

John Joly


An Ancistrachne uncinulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Ancistrachne uncinulata in nahilalakip ha genus nga Ancistrachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ancistrachne

Ancistrachne uncinulata


Bendita dinamita es el nombre del tercer CD del grupo Desorden lanzado en 2011 y grabado en los estudios Tutú de Avilés en enero de 2011.

Canciones

Álbumes de 2011
Álbumes de Desorden
Álbumes de rock en español
Álbumes de rock de España

Bendita dinamita


Kongsberg Station (Kongsberg stasjon) er en jernbanestation på Sørlandsbanen, der ligger i Kongsberg i Norge. Stationen er endestation for lokaltog mellem Kongsberg og Eidsvoll.

Den første station i Kongsberg åbnede i 1871, da banen fra Hokksund stod færdig. Den nuværende station blev taget i brug i 1917 i forbindelse med etableringen af banen videre mod Hjuksebø. Samtidig opførtes en ny stationsbygning efter tegninger af Gudmund Hoel og Niels Winge Grimnes.

I 1997 blev stationen fredet af Riksantikvaren. Fredningen omfatter stationsbygningens ydre, pakhuset, læsseramper og remisen med det nærmeste sporområde til og med drejeskiven samt oprindelige detaljer indvendigt i de nævnte bygninger.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Stationer på Numedalsbanen
Etableret i 1871

Kongsberg Station


Das dänische Küstenpanzerschiff Peder Skram entstand als drittes Schiff der drei sehr ähnlichen Schiffe der Herluf-Trolle-Klasse. Mit den drei Schiffen hatte die Marine die seit Jahren geforderte homogene Verteidigungsflotte.
Die offizielle Bezeichnung des Schiffes lautete anfangs "pansret kystforsvarsskib" (gepanzertes Küstenverteidigungsschiff), ab 1912 nur "kystforsvarsskib", ab 1922 "orlogsskib" (Kriegsschiff) und ab 1932 "artilleriskib".

Ab 1936 war die Peder Skram das einzige verbliebene Küstenpanzerschiff, da die nach dem Ersten Weltkrieg ausgelieferte Niels Juel keine schweren Waffen mehr erhalten hatte. Am 29. August 1943 versenkte die Besatzung das Schiff im Kriegshafen Holmen von Kopenhagen selbst, um der Übernahme durch die Deutschen zu entgehen. Diese hoben das Schiff und schleppten es nach Kiel, um es als stationäres Schulschiff Adler zu nutzen.

Baugeschichte

Die Peder Skram war mit dem modernsten Panzerstahl der Firma Krupp gepanzert. Ihre 24-cm-Geschütze wurden von der schwedischen Firma Bofors geliefert und hatten eine verbesserte Reichweite von 15.200 m gegenüber den Geschützen der gleichen Firma für die Olfert Fischer, die nur 13.700 m erreichten. Auch erhöhte sich die Feuergeschwindigkeit von 1,8 auf 3 Schuss pro Minute. Die ebenfalls von Bofors gelieferten längeren 15-cm-Geschütze hatten eine von 10.400 m auf 14.300 m erhöhte Reichweite und eine verbesserte Feuergeschwindigkeit von 7 Schuss pro Minute.

Die als BauNr. 99 auf der Staatswerft in Kopenhagen gebaute Peder Skram lief am 2. Mai 1908 als drittes Panzerschiff der Herluf-Trolle-Klasse vom Stapel. Das Schiff wurde benannt nach dem dänischen Adligen und Admiral Peder Skram († 1581). Dessen Namen hatte zuvor eine Panzerfregatte von 3373 t geführt, die von 1866 bis 1885 zur Flotte gehörte.

Einsatzgeschichte
Die Peder Skram machte noch 1908 erste Probefahrten im Skagerrak und wurde Ende des Jahres in die Flotte eingegliedert. Im Mai 1912 begleitete sie die Königsyacht Dannebrog, die den Leichnam des in Hamburg verstorbenen Königs Friedrich VIII. von Travemünde nach Kopenhagen überführte. Das neue Küstenpanzerschiff blieb bis 1913 im Sommer und im Winter durchgehend im Dienst. Ende 1913 reduzierte sie die Besatzung und wurde Stammschiff der Reserve. Am 15. April 1914 wurde sie für das Übungsgeschwader aktiviert und am 1. August Flaggschiff des 1. Geschwaders, das den Öresund bewachte.

Während des Ersten Weltkrieges war Peder Skram mit ihren beiden Schwestern das Rückgrat der Überwachung der dänischen Minenfelder und der Wahrung der dänischen Neutralität. Sie wechselten während der bis zum 12. Dezember 1918 andauernden Dienstzeit zwischen dem 1. Geschwader am Öresund und dem 2. Geschwader, das den großen Belt bewachte.

1919 wurde die Peder Skram aufgelegt. 1920 wurde sie als Kommandoschiff für U-Boot- und Torpedoboot-Divisionen wieder aktiviert und machte in dieser Funktion Reisen nach Südjütland (Nordschleswig) und Göteborg. Im August 1921 verlegte das Schiff in die Køgebucht, wo es als stationäres Schulschiff diente. Sie führte zusammen mit der Olfert Fischer Versuche mit HM-1-Seeflugzeugen durch. Vom Typ Hansa-Brandenburg W.29 waren 15 Maschinen in Lizenz gebaut worden. 1922 wurde sie Ausbildungsschiff für Seekadetten. 1929 übte sie mit Reservisten besetzt, gemeinsam mit der Niels Juel, welche die Aufgabe als Schulschiff übernahm. 1932 wurde die Peder Skram Kasernenschiff für Marinebewerber. 1934 wurde sie für ein Manöver aktiviert und im Mai 1935 begleitete sie die königliche Yacht Dannebrog nach Stockholm. Das in den Jahren zwischen den Weltkriegen wenig genutzte Schiff befand sich 1939 in gutem Zustand. Es lief mit 15,9 Knoten fast gleich schnell wie bei der Indienststellung und hatte moderne Flugabwehrwaffen erhalten. Angesichts der Spannungen in Europa übte es als das letzte verbliebene Küstenpanzerschiff von Mai bis zum 8. Juli 1939 zusammen mit der Niels Juel.

Am 1. September 1939 versammelte sich das dänische Sicherungsgeschwader in Århus
Am 9. April 1940 war die Peder Skram in Frederikshavn fast an der Nordspitze Jütlands auf der Ostseite und sah vom deutschen Überfall auf Dänemark und Norwegen nichts. Der dortige Kriegshafen gehörte nicht zu den ersten Zielen der Deutschen. Vom 13. April 1940 bis zum 11. Juni 1941 verblieb das Küstenpanzerschiff aufgelegt in Horsens und verlegte dann zum Kriegshafen Holmen von Kopenhagen. Es blieb dort 1942 aufgelegt, wurde aber als Kommandostelle der Sicherungskräfte verwandt. Am 29. August 1943 versenkte die Besatzung der Peder Skram das Schiff befehlsgemäß am Liegeplatz. Weit über 20 Schiffe und Boote der dänischen Marine versenkten sich in der dänischen Marinebasis.

Einsatz durch die Kriegsmarine und Ende
Das eingedrungene Seewasser machte die Maschinenanlage unbrauchbar. Die Deutschen hoben jedoch das Schiff und schleppten es nach Kiel, um es als schwimmende Flakbatterie und stationäres Artillerieschulschiff Adler einzusetzen. Kurz vor dem Kriegsende sank die ehemalige Peder Skram im April 1945 vor Friedrichsort nach einem alliierten Luftangriff.

Nach dem Kriegsende wurde die Peder Skram erneut gehoben und noch im September 1945 nach Kopenhagen überführt. 1949 wurde das Wrack endgültig verschrottet. Beim Abbruch wurde ein Panzerturm abgenommen und der Versuchsstation Risø für Versuche mit radioaktivem Material überlassen.

Die dänischen Küstenpanzerschiffe

Erneute Verwendung des Namens Peder Skram

1966 bis 1990 hatte die dänische Marine die Fregatte Peder Skram von 2371 t im Dienst. Sie ist als Museumsschiff in der Marinestation Holmen in Kopenhagen erhalten. Sie war das Typschiff ihrer Klasse und ihr einziges Schwesterschiff führte den Namen Herluf Trolle.

Literatur
 Hans H. Hildebrand, Albert Röhr, Hans-Otto Steinmetz: Die deutschen Kriegsschiffe: Biographien – ein Spiegel der Marinegeschichte von 1815 bis zur Gegenwart. Koehlers Verlagsgesellschaft, Herford,
 Søren Nørby: Flådens sænkning 29. august 1943. Forlaget Region, 2003, ISBN 87-91354-01-3.
 Jürgen Rohwer, Gerhard Hümmelchen: Chronik des Seekrieges 1939–1945. Manfred Pawlak Verlag, Herrsching 1968, ISBN 3-88199-009-7.
 R. Steen Steensen: Vore panserskibe, Marinehistorisk Selskab, 1968.
 Weyers Taschenbuch der Kriegsflotten 1941/42. J.F. Lehmann Verlag, München 1941.

Weblinks

 Herluf Trolle-Klasse

Einzelnachweise

Herluf-Trolle-Klasse
Schiff im Zweiten Weltkrieg

Peder Skram (Schiff, 1908)


Die Bezeichnung Marineunterstützungskommando steht für zwei Kommandobehörden der deutschen Marine:
 Marineunterstützungskommando (1974–2001)
 Marineunterstützungskommando (2012)

Marineunterstützungskommando


An Crepidium metallicum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium metallicum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Crepidium

Crepidium metallicum


An Haworthia bolusii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Haworthia bolusii in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. b. blackbeardiana
 H. b. bolusii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia bolusii


ෆ්‍රින්ජ් යනු,  ජේ. ජේ. ඒබ්‍රම්ස්, ඇලෙක්ස් කර්ට්ස්මන්, සහ රොබෙර්ටෝ ඕර්සී විසින් නිර්මිත ඇමරිකානු රූපවාහිනී විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කතාමාලාවකි. එහි මංගල දර්ශනය, 2008 සැප්තැම්බර් 9 දින ෆොක්ස් ජාලයෙහි දිග හැරුනු අතර, කතාවාර පහක් සහ කතාංග 100 කෙළවර නිමාවට පත් විය. මෙම කතාමාලාව තුල අපට හමුවන ඔලිවියා ඩනම් (ඇනා ටෝර්ව්), පීටර් බිෂොප් (ජොෂුවා ජැක්සන්), සහ  වෝල්ටර් බිෂොප් (ජෝන් නෝබ්ල්) යන සියළු දෙන, බොස්ටන්, මැසචූසට්ස් තුල පිහිටි,  ස්වදේශ ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවෙහි අධීක්ෂණය යටතෙහි ක්‍රියාත්මක වන ෆෙඩරල් විමර්ශන කාර්යාංශයෙහි ප්‍රබන්ධාත්මක ෆ්‍රින්ජ් කොට්ඨාශයෙහි සාමාජිකයෝ වෙති. සමාන්තර විශ්වයක් සිසාළ අභිරහස් හා සබැඳි, පැහැදිලි කළ නොහැකි, සමහරවිට භයානක සිදුවීම් මාලාවක් පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීමට, මෙම කණ්ඩායම විසින් ෆ්‍රින්ජ් විද්‍යාව සහ එෆ්බීඅයි විමර්ශනාත්මක  ශිල්පක්‍රම භාවිතා කරති.

2008 වසර තුල ඇමරිකානු රූපවාහිනී කතාමාලා මංගලාවතරණ
2013 වසර තුල ඇමරිකානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසානවීම්
2000 ගණන් වල ඇමරිකානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී කතාමාලා
 2000 ගණන් වල ඇමරිකානු නාට්‍යමය රූපවාහිනී කතාමාලා
2010 ගණන් වල ඇමරිකානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී කතාමාලා
2010 ගණන් වල ඇමරිකානු නාට්‍යමය රූපවාහිනී කතාමාලා
 බෑඩ් රෝබට් නිෂ්පාදන වෙතින්  රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉංග්‍රීසි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්
චරපුරුෂ සේවා  රූපවාහිනී කතාමාලා

ෆ්‍රින්ජ් (රූපවාහිනී කතාමාලාව)