Leon Schönker est un peintre polonais, entrepreneur et activiste social, né en 1903 et décédé en 1965. Schönker était connu pour avoir organisé le Bureau d'émigration à Oświęcim au début de la Seconde Guerre mondiale.

Biographie
La famille Schönker s'est installée à Oświęcim vers le milieu du . Les générations successives de Schönker ont contribué de manière significative au développement financier et culturel d'Oświęcim. La famille était connue pour entretenir des contacts étroits avec les résidents locaux, juifs et chrétiens, ainsi que pour siéger au conseil municipal. Le père de Leon était Józef Schönker, un industriel bien connu qui a fondé une usine de pesticides en 1905 sous le nom d'AE Schönker – rebaptisée plus tard Agrochemia . Il était membre du conseil municipal, de la communauté juive et de la caisse d'épargne d'Oświęcim.

Pendant la Première Guerre mondiale, la famille Schönker s'installe à Vienne, où Léon, 15 ans, entreprend des études à l'Académie des Beaux-Arts. Il poursuit ses études après la guerre à Paris et à Amsterdam. En 1922, il retourne en Pologne, s'installant d'abord à Cracovie, où il s'implique dans les milieux artistiques locaux.

Il a été l'un des fondateurs de l'Association des peintres et sculpteurs juifs et en a finalement été élu président. Ses polychromes ornaient l'intérieur de la synagogue Wolf Popper de Kazimierz à Cracovie. Il a publié dans de nombreuses revues et magazines, notamment dans Nowy Dziennik et la revue Sztuka i Życie Współczesne. Dans l'entre-deux-guerres, il était déjà un peintre reconnu, un résident bien connu de Cracovie et d'Oświęcim. Ses œuvres font partie des collections de l'Académie Bezalel à Jérusalem et de l'Ermitage. Dans les années 1931-1935, il est président de l'Association des artistes, peintres et sculpteurs juifs de Cracovie.

En 1939 Leon est devenu le président du Conseil juif d'Anciens dans Oświęcim. Dans les premiers mois de la guerre, il dirigea l'Office de Il a émigré et a négocié avec les autorités allemandes à Berlin. Les tentatives de déplacer les Juifs polonais ont échoué, et les autorités allemandes ont renvoyé Schönker, nommant à sa place un président plus docile du Conseil des Anciens. La tentative de Schönker de sauver les Juifs de Silésie et sa poursuite ultérieure ont échoué, et la grande majorité des Juifs locaux, comme le reste de leur population européenne, ont été assassinés pendant l'Holocauste. L'histoire du bureau d'émigration est décrite dans un livre du fils de Leon, Henryk Schönker, intitulé The Touch of an Angel, et un film basé sur celui-ci.

Après 1940
Au début de 1940, la famille est contrainte de fuir la ville. Les Schönkers sont passés par Cracovie, Wieliczka et les ghettos de Tarnów et Bochnia. Grâce aux faux papiers, ils se sont retrouvés dans une partie spéciale du camp de Bergen-Belsen en tant que citoyens palestiniens en attente de remplacement. Après l'évacuation, ils ont été libérés. Après la libération, Leon Schönker retourne dans sa ville natale, rouvre l'usine Agrochemia et prend la direction de l'Union religieuse juive. Il participe à l'aide aux survivants et à la reconstruction de la vie juive et de la ville elle-même, mais en 1949, les autorités communistes confisquent son usine. En 1955, toute la famille a été autorisée à quitter le pays. Ils sont allés à Vienne et de là en Israël. Leon Schönker est mort en 1965 à l'âge de 62 ans.

Notes et références

Liens externes

Peintre polonais du XXe siècle
Entrepreneur polonais
Naissance en janvier 1903
Décès en 1965
Pages avec des traductions non relues

Leon Schönker


Lumină solară reprezintă, în sensul larg, totalitatea spectrului de radiații electromagnetice care provin de la Soare (radiația în infraroșu, lumina vizibilă și lumina ultravioletă). Până să ajungă la nivelul suprafeței terestre, lumina solară este filtrată de către atmosfera Pământului. Durează aproximativ 8,3 minute pentru ca lumina provenită de la Soare să ajungă la suprafața Pământului.

Legături externe

 Solar radiation – Encyclopedia of Earth

Note

Soare
Energie solară
Surse de lumină

Lumină solară


Macvey Napier (né Napier Macvey) ( - ) est un avocat écossais, un juriste et un éditeur de l'Encyclopædia Britannica. Il est professeur à l'Université d'Édimbourg.

Biographie
Macvey est né le 12 avril 1776 à Kirkintilloch, fils de John Macvey, un marchand de la ville. Le nom de jeune fille de sa mère est Napier.

Il étudie d'abord le droit à l'Université de Glasgow puis à l'Université d'Édimbourg avant de se lier d'amitié avec l'éditeur Archibald Constable en 1798. Constable demande plus tard à Napier d'écrire pour l'Edinburgh Review avec des articles commençant à partir de 1805 et devient rédacteur en chef en 1814. Il recrute à son tour plusieurs autorités éminentes pour écrire dans la  édition et son supplément, ainsi que dans la  édition de la Britannica. Il est rédacteur en chef de la Review à partir de 1829.

De 1805 à 1837, il est bibliothécaire à la Signet Library, la bibliothèque de droit des avocats d'Édimbourg.

De 1816 à 1824, il donne des conférences sur le transfert de propriété juridique et, en 1825, il devient professeur de transfert de propriété à l'Université d'Édimbourg.

Il est intronisé à la Royal Society de Londres pour l'amélioration des connaissances naturelles en 1817. En 1812, il est élu membre de la Royal Society of Edinburgh.

En 1817, il a une brouille publique avec le professeur John Wilson (écrivain écossais) dans une série de lettres publiées dans le Blackwood's Magazine sous le titre de Hypocrisy Unveiled.

En 1829, il remplace Francis Jeffrey comme rédacteur principal de The Edinburgh Review.

Dans les années 1830, il est répertorié comme vivant au 39 Castle Street dans la nouvelle ville d'Édimbourg, une maison de ville de 3 étages dans un bloc de quatre étages et un grenier. C'était auparavant la maison de Walter Scott.

Il meurt à Édimbourg le 11 février 1847 et est enterré dans le cimetière épiscopal de St John à l'extrémité est de Princes Street.

Famille
Napier épouse Catharine Skene (décédée en 1828) en 1797 et ils ont sept fils et trois filles. Un fils, Macvey, édite les articles de son père pour publication; Alexander devient le vicaire de Holkham, Norfolk; John est mort aux Antilles; David Skene est un marchand à Singapour et donne à George Coleman sa première commission importante pour construire une grande résidence palladienne en 1826 ; et William est allé à Singapour en tant qu'avocat en 1833.

Œuvres

Références

Liens externes

Historien écossais du XVIIIe siècle
Historien écossais du XIXe siècle
Professeur à l'université d'Édimbourg
Étudiant de l'université d'Édimbourg
Étudiant de l'université de Glasgow
Membre de la Royal Society of Edinburgh
Membre de la Royal Society
Encyclopædia Britannica
Décès en février 1847
Naissance en avril 1776
Décès à 70 ans

Macvey Napier


School Food Punishment (スクール フード パニッシュメント|Sukūru Fūdo Panisshumento) fue una banda japonesa de rock creada en 2004 en Tokio, Japón. Formada por 4 personas, gracias al apoyo de su vocalista Yumi Uchimura. Su primera participación fue en diciembre de ese año. En 2007 editaron su primer álbum "school food is good food". En 2008 dos canciones de ese disco fueron seleccionadas para conformar el Soundtrack de Joshidaisei Kaikeishi no Jikenbo, mientras que un mini-álbum "Riff-rain" fue lanzado por Tower Records y se agotó en menos de una semana. En ese año, además se presentaron en numerosos conciertos en vivo, incluyendo FM802, que formó parte de la gira en Minami.

En 2009 firman contrato con Sony Music Japan`s Epic Records. La canción con la cual saltaron a la fama fue "futuristic imagination", del disco amp-reflection (a la venta en 2010), que posteriormente formó parte del soundtrack de la serie del año en 2009 Eden of the East, además de los temas "light prayer", "Future nova -álbum edit-" y "after laughter" que pertenecieron al soundtrack de las películas posteriores a la serie.

En 2011 el tema RPG del disco Prog-Roid fue elegido como el 1º ending de[C]. En octubre el tema "How to go", fue el opening de la serie de BONES:Un-Go.

En enero de 2012 la banda anunció que estaría en pausa por tiempo indeterminado. Los rumores indicaban una ruptura entre los integrantes y un intento de Uchimura de seguir su carrera como solista. Rumor que se confirmó en junio de 2012, cuando la misma anuncio la ruptura definitiva de la banda.

Actualmente, Uchimura ha formado otra banda la la larks, que ha realizado nuevas canciones para series animadas. La banda, según los críticos, suena exactamente igual a la que rompió.

Discografía
Todas las canciones fueron escritas por Yumi Uchimura, y la composición es de School Food Punishment.

CD sencillos
futuristic imagination (27 de mayo de 2009) #35 en su 1º semana de ventas, con 4165 unidades vendidas
Ending para Fuji Television noitaminA anime , Eden of the East.
butterfly swimmer (22 de julio de 2009) #60 en su 1º semana de ventas con 1,657 unidades vendidas.
sea-through communication  (7 de octubre de 2009) #49 en su 1º semana de ventas con 1,368 unidades vendidas.
light prayer (2 de diciembre de 2009)
Tema principal para la 1º película de Eden of the East:The King of Eden.
future nova/after laughter (10 de marzo de 2010)
"future nova" fue el opening y "after laughter" fue el ending para la segunda película de Eden of the East:Paradise Lost.
RPG (11 de mayo de 2011)
Ending para el anime [C] del bloque noitaminA emitido en Fuji Television, .
How to go (7 de diciembre de 2011)
Opening del anime Un-Go.

Álbum
amp-reflection (14 de abril de 2010)
Prog-Roid (13 de julio de 2011)

Indie singles
feedback/Futari Umi no Soko (lanzado en  diciembre de 2008)
"feedback": Opening para BS-i television drama Joshidaisei Kaikeishi no Jikenbo, 3rd Annual Toho Shinemazu Gakusei Eigaisai image song.
"Futari Umi no Soko": Ending para BS-i la serie de drama televisivo Joshidaisei Kaikeishi no Jikenbo.

EP
school food is good food (lanzado el 4 de abril de 2007)
CD-extra: Videoclip para "pool".
pool: Ending para Kansai TV la serie de televisión Bari-san ver. 2.0.

air feel, color swim (lanzado en noviembre de 2007)
CD-extra: Videoclip para "you may crawl"

Riff-rain (lanzado en  diciembre de 2008 por Tower Records)

Referencias

Artistas de Sony Music Entertainment Japan
Grupos de música de Japón
Grupos de rock de Japón
Grupos de post-rock de Japón
Grupos de música electrónica de Japón
Grupos de música de los años 2000
Grupos de música de los años 2010
Grupos de música formados en 2004
Grupos de música separados en 2012
Grupos de música formados en los años 2000

School Food Punishment


Tridentul nu răspunde este un film românesc din 1980 regizat de Ștefan Traian Roman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Bogdan Stanoevici, Boris Ciuornei, Nicolae Praida.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.561.628 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980
Filme regizate de Ștefan Traian Roman
Filme de acțiune

Tridentul nu răspunde


Oru ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Aseri (Aseri vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat 23 Einwohner (Stand 2011).

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Viru-Nigula)

Oru (Aseri)


Atilla Koca (* 16. Juli 1980 in Torul) ist ein türkischer Fußballspieler, der für Darıca Gençlerbirliği spielt.

Karriere
Atilla Koca begann mit dem Fußballspielen in den Jugendmannschaften seines Ortsvereins und anschließend in der Jugend von Fenerbahçe Istanbul. Hier bekam er 1999 einen Profi-Vertrag, spielte aber für die zweite Auswahl.

Um Spielpraxis in Profi-Ligen zu sammeln, wurde er in der Saison 2001/02 an den Zweitligisten Uşakspor ausgeliehen.

Nach Ablauf der Saison kehrte er zu Fenerbahçe zurück und wechselte dann zur neuen Saison zum Zweitligisten Kartalspor. Hier spielte er zwei Spielzeiten als erster Torhüter und machte durch gute Leistungen auf sich aufmerksam.

Zur Saison lief wechselte er auf Wunsch von Rıza Çalımbay zu Çaykur Rizespor. Zur Winterpause der Saison wechselte Çalımbay zu Beşiktaş Istanbul. Atilla Koca war zwei Spielzeiten als Reversetorwart bei Rizespor im Einsatz.

Die Saison 2006/07 startete er bei Rizespor, wechselte aber am zweiten Spieltag zum Ligakonkurrenten Diyarbakırspor. Hier kam er in seiner ersten Saison zu 14 Ligaeinsätzen. Nachdem sein Verein den Klassenerhalt nicht schaffen konnte, hielt Koca seinem Team die Treue und stieg mit ab.

Nachdem er eineinhalb Jahre bei Diyarbakırspor als Stammtorwart im Einsatz war, wechselte er zur Winterpause der Saison 2008/09 zum Ligakonkurrenten Sakaryaspor und wurde hier Stammtorwart.

Nachdem Sakaryaspor die Klasse nicht halten konnte, wechselte er zu Eskişehirspor. Der Wechsel vollzog sich auf Wunsch von Eskişehirspors Trainer und dem Förderer Kocas, Rıza Çalımbay. Nachdem Çalımbay nach sechs Wochen entlassen wurde, fristete Koca zwei Spielzeiten ein Reservistendasein.

Zur Saison 2010/11 holte Çalımbay, diesmal bei Sivasspor aktiv, ihn wieder zu seiner Wirkungsstätte. Nachdem hier der erste Torwart Milan Borjan seine Leistung nicht bringen konnte, ersetzte Koca ihn als ersten Torwart.

Mit dem Beginn der Wintertransferperiode 2012/13 wechselte er zum Zweitligisten Kayseri Erciyesspor. Hier wurde er auf Anhieb Stammtorhüter und bestritt nahezu alle Ligaspiele der Rückrunde. Zum Saisonende wurde er mit seinem Verein Meister der TFF 1. Lig und erreichte damit den direkten Aufstieg in die Süper Lig.

Im Sommer 2014 wechselte Koca zum Zweitligisten Adanaspor und nach einer Spielzeit wurde er von Darıca Gençlerbirliği angeheuert.

Erfolge
 Mit Kayseri Erciyesspor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2012/13

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (Adanaspor)
Fußballtorhüter (Çaykur Rizespor)
Fußballtorhüter (Darıca Gençlerbirliği)
Fußballtorhüter (Diyarbakırspor)
Fußballtorhüter (Eskişehirspor)
Fußballtorhüter (Kartalspor)
Fußballtorhüter (Kayseri Erciyesspor)
Fußballtorhüter (Sakaryaspor)
Fußballtorhüter (Sivasspor)
Fußballtorhüter (Uşakspor)
Türke
Geboren 1980
Mann

Atilla Koca


යෝගට්  යනු  කිරි වෙත බැක්ටීරියාමය  පැසවීම සිදු කිරීමෙන් සදන කිරි නිෂ්පාදිතයකි .

ගව කිරි යනු යෝගට් සෑදීම සඳහා බහුලවම භාවිතා වන කිරි වේ. එළුවන්, බැටළුවන්, මුවන් සහ ඔටුවන්  ගේ කිරි ද යෝගට් නිෂ්පාදනය සඳහා යොදා ගනී.

යෝගට්

යෝගට්


Surat je grad u indijskoj državi Gudžarat. Nekad je to bila velika morska luka, a danas je trgovačko i gospodarsko središte u Južnom Gudžaratu, koje je poznato po svojim dijamantima i tekstilnoj industriji te kao trgovačko središte za odjeću i modne dodatke. To je osmi najveći grad i deveta urbana aglomeracija u Indiji. Administrativno je glavni grad okruga Surat. Grad se nalazi 284 kilometara južno od glavnog grada države Gandhinagar; 265 kilometara južno od Ahmedabada i 289 kilometara sjeverno od Mumbaija. Središte grada smješteno je na rijeci Tapti, u blizini Arapskog mora.

Surat će biti grad s najbržim gospodarskim rastom na svijetu od 2019. do 2035. godine, prema studiji koju je proveo časopis Economic Times. Među 20 gradova svijeta s najbržim gospodarskim rastom, 17 će ih biti iz Indije. Grad je zabilježio godišnju stopu rasta BDP-a od 11,5% tijekom sedam fiskalnih godina između 2001. i 2008. Surat je 2013. godine proglašen "najboljim gradom" u godišnjem istraživanju indijskih gradskih sustava (ASICS).

Surat je odabran za prvi pametni IT grad u Indiji koji čini inicijativa Microsoft CityNext, povezana s glavnim IT tvrtkama Tata Consultancy Services i Wipro. Grad ima 2,97 milijuna korisnika interneta, oko 65% ukupnog stanovništva. Surat je 2015. godine odabran za bespovratnu pomoć IBM "Smarter Cities Challenge". Odabran je za jedan od dvadeset indijskih gradova, koji će se razviti kao pametan grad pod vodećom misijom pametnih gradova premijera Narendre Modija. [19]

Surat je naveden kao drugi najčišći grad u Indiji (poslije grada Indorea) od 21. kolovoza 2020. prema Swachh Survekshan 2020. Pretrpio je veliki požar cjevovoda, koji je prouzročio određenu štetu.

Surat, poznat po dijamantskom rezanju i poliranju, poznat je kao dijamantni grad u Indiji. Ima razna inženjerska postrojenja poput Essara, Larsena i Toubra te RIL-a.

Izvori

Gradovi u Indiji

Surat


"Posavska grupna nogometna liga" ("Posavska nogometna liga") je bila jedna od četiri grupne lige "Međuopćinskog nogometnog saveza Brčko" i liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1984./85. (nakon reorganizacije liga "MNS Brčko", gdje je uvedena Zonska liga, a Međuopćinska liga podijeljena na dvije skupine)
Sudjlovalo je 12 klubova, a prvak je bio klub "Mladost" iz Domaljevca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Posavsko-podmajevička grupna liga 1984./85.

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 85 godina plavih s Jelasa, Domaljevac, 2013.,

Posavska
1984-85

Posavska grupna nogometna liga 1984./85.


ශුද්ධ වූ අල්කුර්ආනය අනෙකුත් පහළ වූ ආගම් (පැරණි ගිවිසුම, බයිබලය) සමග ඇති සම්බන්ධතාවය මනාව පැහැදිලි කරන අතර අනෙකුත් පහළ වූ ආගම්වල කරුණුවල ඇති සමාන බව හා එහි සම්භවය සනාථ කරන්නේ මේ ප්‍රස්තකයන් සියල්ලම නැමදීමට සුදුසු එකම දෙවියන් වහන්සේගෙන් පහළ වී ඇති බවය.

ශුද්ධ වූ අල් කුර්ආනය පුන පුනා පවසන කතන්දර, පුද්ගලයන්ගේ තොරතුරු, හා සිද්ධීන් සලකා බැලීමේදී ඒවා පැරණි ගිවිසුමේ හා බයිබලයේ ඇති තොරතුරුවලට බො‍හෝදුරට සමාන වන අතර එහි සාහිත්‍යමය අගය ඉහළින් පවතී.

(එම්බා මුහම්මද් !) සත්‍යයෙන් යුත් (මෙම) පුස්තකය (අල් කුර්ආන්) හයට පෙර තිබූ පුස්තකය මුඔට පහළ කළේය. (මෙයට) පෙර (මුසාට) " තෞරාත්ද" (ඊසාට) "ඉන්ජීල්" ද මිනිසුන්ට යහමග පෙන්වමින් පහළ කළේය. " අසත්‍යයෙන් සත්‍ය වෙන් කිරීම" පහළ කළේය.

අල්කුර්ආන් (3:3)එහෙත් එහි තොරතුරු හැදෑරීමේදී අල්කුර්ආන් සහ අනෙකුත් ග්‍රන්තවල තොරතුරු විශ්ලේෂණය කිරීමේදී එහි බොහෝ වෙනස්කම් දැකිය හැකිය. ආදම් නබි තුමාගෙන් පටන් එනෝක්, නුන්, හේබර්, ෂෙලාන්, ආබුහට්,ලුත්, ඉස්මිඉල්, ඉස්හාක් , යඃකූබ්, යුසුන් , ජොබ්, ජෙත් රෝ, දාවුද්, සුලෙයිමාන්, එලීජා, එලීෂා, ජෝනා ,හාරුන්, මුසා ,එස්රා, ස්කරියියා, ඊසා.... නබිතුමා දක්වා නබිවරුන්ගේ නම් දේව වක්තෘන් වශයෙන් අල් - කුර්ආනයේද සඳහන් වන අතර ඒ ගැන (Prophets of Islam) නම් ග්‍රන්තයේ සඳහන් වී ඇත.

මුස්ලිම්වරු විශ්වාස කරන්නේ පොදුවේ ඇති අනාවරකයන් කුර්ආනයේ සහ අනෙකුත් පහළ වූ දේව ග්‍රන්තවල ප්‍රචාරය කිරීම සිදු කරනු ලබන අතර එය පැරණි ගිවිසුමේ සහ බයිබලයේ සඳහන් ඒ ඒ නබිවරුන්ම පහළ වූ සුභ ආරංචි තහවුරු කරයි.

මුස්ලිම්වරු විශ්වාස කරන්නේ කලින් පහළ වූ ආගම් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හේතුව ඒවා පිළිගැනීමට නොහැකි තත්වයක පවතින අතර ඒවා කළින් කළ වෙනස්කම්වලට භාජනය කර ඇති බවත්ය. දෙවියන්ගේ නීතියට අමතරව මිනිසුන්ගේ අදහස් එයට එක්කර ඇති නිසාය. නමුත් ශුද්ධ කර්ආනය මෙම කරුණු සියල්ලෙහිම සම්පිණ්ඩණයක් ලෙස අවසන් වරට පහළ වූ අංග සම්පූර්ණ ජීවන සැළැස්මකි.

යුදෙව්වරුන් හා කිතුණුවන් බොහෝ දෙනෙකුගේ විශ්වාසය වන්නේ පුරාණ බයිබලයේ සඳහන් හා කැනීම්වලින් සොයාගන්නා ලද තොරතුරුවලින් තහවුරුවන මළ මුහුදේ සම්බවය ගැන ශුද්ධ වූ අල්කුර්ආනයේ සඳහන් තොරතුරුවන අතර පරණ ගිවිසුමේ හා බයිබලයේ තොරතුරු පරිවර්තනය කිරීමෙන් හා ග්‍රීක සිද්ධාන්ත තොරතුරුවල අඩංගු කරුණු සංසන්දනය කිරීමෙන් හෙළිවන්නේද එහි ඓතිහාසික සංසිද්ධීන් බවයි.
NeedToAddCategory

කුර්ආන් - අනෙකුත් ආගම් අතර සම්බන්ධය


النزوح القسري (أيضًا التهجير القسري/الهجرة) حركة غير طوعية أو قسرية لشخص أو أشخاص بعيدًا عن موطنهم أو منطقتهم الأصلية، ناتجة عن مجموعة متنوعة من الأسباب الخارجية بما في ذلك الكوارث الطبيعية، والعنف، والتطهير العرقي، وغيرها من عمليات الاضطهاد. قد تشمل الأمثلة المحددة القحط، والحروب الأهلية، والإبعاد، ونزوح السكان، مما يضطر السكان إلى الانتقال إلى بلد آخر أو الفرار إليه. يمكن الإشارة إلى الشخص أو الأشخاص الذين يتعرضون للتشريد القسري، من بين أمور أخرى، على النحو التالي: «المهاجر القسري»، و«النازح/النازحون»، أو إذا كان داخل البلد نفسه، «الشخص/الأشخاص النازحون داخليًا». في حين يمكن اعتبار بعض النازحين لاجئين، فإن المصطلحات تشير تحديدًا إلى الأشخاص النازحين الذين يتلقون حماية محددة قانونًا معترف بها من قبل الدول و/أو المنظمات الدولية.

يحظى النزوح القسري في الوقت الحالي بالاهتمام في المناقشات الدولية وصنع السياسات، وهو ما يرجع جزئيًا إلى زيادة سهولة السفر، وزيادة النقاش حول الحماية الدولية لحقوق الإنسان، وزيادة النظر في آثار الهجرة القسرية على المناطق الأخرى. تواصل مختلف المنظمات الدولية، والإقليمية، والمحلية العمل على تطوير وتنفيذ مناهج لمنع وتخفيف تأثير الهجرة القسرية على مناطق المنشأ والمقصد على حد سواء. بالإضافة إلى ذلك تتضافر بعض الجهود التعاونية إلى تحديد الملاحقة القضائية لأولئك الذين يتسببون في الهجرة القسرية. يمكن اعتبار نحو 60 مليون شخص مشردين قسريًا منذ بداية القرن الحادي والعشرين، وتأتي الغالبية من الجنوب العالمي.

الأسباب والأمثل

الأسباب الطبيعية
قد ينجم النزوح القسري عن الكوارث الطبيعية، وتأثيرها اللاحق على البنية التحتية، والغذاء والوصول إلى المياه، والاقتصادات المحلية/الإقليمية. ربما يكون النزوح مؤقتًا أو دائمًا، حسب نطاق الكارثة وقدرات المنطقة على استعادة عافيتها. يؤدي تغير المناخ إلى زيادة معدل الكوارث الكبرى، مما يضع عددًا أكبر من السكان في حالات محتملة للنزوح القسري. يندرج فشل المحاصيل بسبب لفحة و/أو آفة ضمن هذه الفئة، مما يؤثر على الوصول إلى الغذاء ويحتمل أن يؤدي إلى نزوح الأشخاص في المنطقة المصابة. بالإضافة إلى ذلك، وضح مصطلح «لاجئ بيئي» مؤخرًا الأشخاص الذين أجبروا على ترك موائلهم التقليدية بسبب العوامل البيئية التي تؤثر سلبًا على معيشتهم، أو حتى الاضطرابات البيئية، أي التغير البيولوجي أو الفيزيائي أو الكيميائي في النظام البيئي. يمكن أن تحدث الهجرة أيضًا نتيجة لتغير المناخ بطيء الحدوث، مثل التصحر أو ارتفاع منسوب البحار، بسبب إزالة الغابات أو انحلال التربة.

النزوح من الكوارث الطبيعية

 تسونامي المحيط الهندي عام 2004: نتج عن زلزال بلغت قوته 9.1 درجة قبالة ساحل سومطرة الشمالية، أودى تسونامي المحيط الهندي بحياة أكثر من 227,898 شخصًا، مسببًا أضرارًا جسيمةً للسواحل في جميع أنحاء المحيط الهندي. نتيجةً لذلك، نزح أكثر من 1.7 مليون شخص، معظمهم من إندونيسيا وسريلانكا والهند.
 إعصار كاترينا عام 2005: ضرب مدينة نيو أورلينز في لويزيانا في أواخر أغسطس عام 2005، تسبب إعصار كاترينا بأضرار قُدِرت بما يقارب 125 مليار دولار، لذلك تعد أحد أكثر العواصف تكلفةً في تاريخ الولايات المتحدة. نزح أكثر من مليون شخص داخليًا نتيجةً للأضرار التي سببها كاترينا. بعد شهر واحد من وقوع الكارثة، بقي أكثر من 600,000 شخص مشردين. بعد الكارثة مباشرة، فقدت نيو أورلينز ما يقرب من نصف سكانها، ونزح العديد من السكان إلى مدن مثل هيوستن، ودالاس، وباتون روج، وأطلنطا. وفقًا للعديد من الدراسات، أثر النزوح بشكل غير متناسب على السكان الأكثر فقرًا في لويزيانا، وخاصة الأمريكيين من أصل أفريقي.
 قحط شرق إفريقيا عام 2011: أدى انعدام الأمطار في الصومال، وكينيا، وإثيوبيا إلى خسائر كبيرة في الثروة الحيوانية والمحاصيل، مما دفع أغلبية الرعاة إلى المناطق المحيطة بحثًا عن الغذاء والمياه المتاحين. بالإضافة إلى السعي للحصول على الغذاء والماء، كان الدافع وراء هجرة السكان المحليين هو عدم القدرة على الحفاظ على أنماط الحياة التقليدية. يشكل الجفاف في شرق إفريقيا وفقًا للباحثين مثالًا على تأثيرات تغير المناخ، على الرغم من تأثره جزئيًا بالنزاع المسلح المحلي.

أسباب من صنع الإنسان
يصف التهجير من صنع الإنسان التهجير القسري الناجم عن الكيانات السياسية والمنظمات الإجرامية والنزاعات والكوارث البيئية التي من صنع الإنسان وما إلى ذلك. على الرغم من أن آثار الكوارث الطبيعية قد تتفاقم بسبب سوء الإدارة البشرية، فإن الأسباب التي هي من صنع الإنسان تشير على وجه التحديد إلى تلك التي بدأها البشر. وفقًا لليونسكو، يعتبر النزاع المسلح السبب الأكثر شيوعًا وراء النزوح القسري، وتعززه الدراسات الإقليمية التي تشير إلى الصراع السياسي والمسلح باعتباره أكبر العوامل التي تسببت في تدفقات المهاجرين من أمريكا اللاتينية وأفريقيا وآسيا.

أمثلة على التهجير القسري الناجم عن النشاط الإجرامي
النزوح في المكسيك بسبب عنف الكارتل: في جميع أنحاء المكسيك، يؤدي عنف عصابات المخدرات والقوات شبه العسكرية ومجموعات الدفاع عن النفس إلى النزوح الداخلي والخارجي. وفقًا لدراسة منهجية شاملة أجراها سالازار وألفاريز لوباتو، فرت العائلات من منازلها كوسيلة للبقاء على قيد الحياة، على أمل الهروب من القتل والابتزاز والاختطاف المحتمل.

النزوح في أمريكا الوسطى بسبب عنف العصابات: وهو عامل رئيسي وراء أزمات المهاجرين الأمريكية في أوائل القرن الحادي والعشرين (مثل أزمة المهاجرين عام 2014)، وتفشي عنف العصابات في المثلث الشمالي، إلى جانب الفساد وانخفاض الفرص الاقتصادية، كثيرون يفرون من بلادهم سعياً وراء الاستقرار وفرص أفضل. وصلت معدلات جرائم القتل في بلدان مثل السلفادور وهندوراس إلى معدلات تعد من الأعلى في العالم، حيث بلغت السلفادور ذروتها عند 103 جريمة قتل لكل 100.000 شخص. تشمل العوامل المساهمة الابتزاز، والنزاعات الإقليمية، والتجنيد القسري للعصابات، مما أدى إلى نزوح ما يقرب من 500000 شخص سنويًا.

النزوح في كولومبيا بسبب النزاع والعنف المرتبط بالمخدرات: وفقًا للباحثين Mojica وEugenia، كانت كولومبيا في عام 2013 مثالا على الجريمة والنزوح القسري الناجم عن العنف، وكانت من الوجهات الأكثر شعبية للنازحين داخليًا. فر المواطنون الريفيون من العنف الإجرامي المنظم، وأشار معظمهم إلى التهديدات المباشرة باعتبارها القوة الدافعة الرئيسية، واستقروا في ميديلين بحثًا عن الأمان وفرص أكبر. إجمالًا، أجبر العنف الإجرامي الكولومبيين على التخلي عن ممتلكاتهم وطريقة حياتهم وروابطهم الاجتماعية بحثًا عن الأمان.

أمثلة على التهجير القسري الناجم عن الصراعات السياسية

 فلسطين
 حرب فيتنام: طوال حرب فيتنام وفي السنوات التي تلتها، تم إجبار العديد من السكان على الخروج من فيتنام والدول المجاورة نتيجة للنزاع المسلح و / أو الاضطهاد من قبل حكوماتهم، مثل جمهورية فيتنام الاشتراكية. يشار إلى هذا الحدث باسم أزمة اللاجئين في الهند الصينية، حيث نزح الملايين عبر آسيا وأستراليا وأوروبا وأمريكا الشمالية.
 الحرب الأهلية في السلفادور: طوال وبعد النزاع الذي دام 12 عامًا بين الحكومة السلفادورية وجبهة فارابوندو مارتي للتحرير الوطني، واجه السلفادوريون التهجير القسري نتيجة القتال والاضطهاد وتدهور جودة الحياة. إجمالاً، نزح واحد من كل أربعة سلفادوريين داخلياً وخارجياً (أكثر من مليون شخص).

أمثلة على النزوح القسري الناجم عن كوارث بيئية من صنع الإنسان

 حرائق الغابات المطيرة في الأمازون 2019: على الرغم من أن الحرائق التي من صنع الإنسان هي جزء طبيعي من الزراعة في الأمازون، فقد شهد موسم الجفاف لعام 2019 زيادة ملحوظة دوليًا في معدل حدوثها. أدت الحرائق سريعة الانتشار، إلى جانب ممارسات شركات الزراعة وقطع الأشجار، إلى إجبار السكان الأصليين في البرازيل على ترك أراضيهم.

 كارثة تشيرنوبيل النووية: أدى الانهيار النووي في 26 أبريل 1986 بالقرب من بريبيات بأوكرانيا إلى تلوث المدينة والمناطق المحيطة بها بمستويات ضارة من الإشعاع، مما أجبر أكثر من 100,000 شخص على النزوح.

حديثاً

لا توجد أمثلة أوضح لظاهرة التهجير في العصر الحديث من مثالين جليّين أولها تهجير اليهود واضهادهم من قبل النازييين خلال الحرب العالمية الأولى والثانية وثانيهما تهجير الفلسطنيين من أراضيهم عقب الاجتياح الإسرائيلي عام 1948.

تهجير الفلسطينيين
تعتبر ماساة الفلسطينيين امتداد مؤلم في ذاكرة عربية منهكة من الحروب الدموية مع إسرائيل، فقد كانت بداية الأزمة هو تفضيل ومحاباة حكومة الانتداب البريطاني لفلسطين أحقية اليهود في إقامة دولة على أرض فلسطين
واتخذوا قرارات تضييق على الفلسطينيين كتحديد الانتقال بين القرى والمدن وإخلاء الأراضي المملوكة لهم بدعوى تنفيذ مشروعات عامة أو دون إيضاح أسباب مما ساعد على توفير مناخ مناسب جدا لحركة هجرة قومية يهودية على أرض فلسطين مكونة فيما بعد عصابات صهيونية أخذت الضوء الأخضر عام 1948 من تلك الحكومة والحكومات الغربية الأخرى بالانطلاق وتأسيس الدولة اليهودية بالقوة.
نتيجة لممارسات صهيونية بشعة من إحراق وإبادة قرى فلسطينية بأكملها اضطرت نسبة كبيرة من الفلسطينيين إلى إخلاء الأرض والهجرة منها بعد سلسلة مجازر وعمليات قتل فعبرو الحدود إلى مصر والأردن ولبنان وسوريا.
كانت نتيجة تلك الهجرة أن أخذت ((إسرائيل)) مساحات أوسع من الأرض وفرضت واقعا مغايرا في أي مفاوضات حدثت لاحقا فتتمسك بحدود 1948 القائمة على تطهير الأرض من أصحابها وسكانها الأصليين .

البوسنة والهرسك
حرب الإبادة العرقية التي شنّتها حكومة الصرب على جمهورية البوسنة والهرسك أثّرت بشكل كبير جداً في الطبيعة السكانية للدولة البوسنية فإلى جانب القتل الهائل كانت سياسة التهجير عامل حاسم في ذلك أيضاً.

دراسة
مع حدوث حالات كبيرة من الشتات والهجرة القسرية، برزت دراسة أسبابها وآثارها كمجال شرعي متعدد التخصصات للبحث، وبدأت في الارتفاع بحلول منتصف القرن العشرين إلى أواخره، بعد الحرب العالمية الثانية. على الرغم من المساهمات الكبيرة التي تم تقديمها من قبل، فقد شهد النصف الأخير من القرن العشرين إنشاء مؤسسات مخصصة لدراسة اللاجئين، مثل جمعية دراسة مشكلة اللاجئين العالمية، والتي تبعها عن كثب تأسيس منظمة الأمم المتحدة. مفوض الأمم المتحدة السامي لشؤون اللاجئين. على وجه الخصوص، حدد مجلد 1981 من مجلة الهجرة الدولية دراسات اللاجئين على أنها «منظور شامل وتاريخي ومتعدد التخصصات ومقارن يركز على الاتساق والأنماط في تجربة اللاجئين». بعد نشره، شهد المجال زيادة سريعة في الاهتمام الأكاديمي والبحث العلمي، والذي استمر حتى الوقت الحاضر. وعلى وجه الخصوص في عام 1988، تم إنشاء مجلة دراسات اللاجئين كأول مجلة ميدانية كبرى متعددة التخصصات.

انتقد العلماء ظهور دراسات اللاجئين كمجال دراسي متميز بسبب صعوبة المصطلحات. نظرًا لعدم وجود تعريف مقبول عالميًا لمصطلح «لاجئ»، فإن الاحترام الأكاديمي للتعريف المستند إلى السياسة، كما هو موضح في اتفاقية اللاجئين لعام 1951، موضع خلاف. بالإضافة إلى ذلك، انتقد الأكاديميون الافتقار إلى الأساس النظري لدراسات اللاجئين وهيمنة البحوث الموجهة نحو السياسات. رداً على ذلك، حاول العلماء توجيه المجال نحو إنشاء أساس نظري لدراسات اللاجئين من خلال «دراسات موقعية لمجموعات معينة من اللاجئين (وغيرهم من المهاجرين القسريين) في نظريات المناطق المماثلة (والتخصصات الرئيسية)، [توفير] فرصة استخدام الظروف الخاصة لحالات اللاجئين لإلقاء الضوء على هذه النظريات العامة وبالتالي المشاركة في تطوير العلوم الاجتماعية، بدلاً من قيادة دراسات اللاجئين إلى طريق مسدود فكري». وبالتالي، يمكن الإشارة إلى مصطلح اللاجئ في سياق دراسات اللاجئين على أنه «عنوان قانوني أو وصفي»، يشمل الخلفيات الاجتماعية والاقتصادية والتاريخ الشخصي والتحليلات النفسية والروحانيات.

النزوح واقع طويل الأمد لمعظم اللاجئين. نزح ثلثا جميع اللاجئين حول العالم منذ أكثر من ثلاث سنوات، وهو ما يُعرف باسم «النزوح المطول». 50٪ من اللاجئين - حوالي 10 ملايين شخص - نزحوا منذ أكثر من عشر سنوات.

وجد معهد التنمية الخارجية أن برامج المساعدة تحتاج إلى الانتقال من نماذج المساعدة قصيرة الأجل (مثل المساعدات الغذائية أو النقدية) إلى برامج أكثر استدامة طويلة الأجل تساعد اللاجئين على الاعتماد على أنفسهم بشكل أكبر. يمكن أن يشمل ذلك معالجة البيئات القانونية والاقتصادية الصعبة، من خلال تحسين الخدمات الاجتماعية وفرص العمل والقوانين.

مراجع

اضطهاد
انتهاك حقوق الإنسان
إهانات دينية وإثنية
تشرد (علم اجتماع)
جرائم ضد الإنسانية
سكان
مسائل عولمة
هجرة قسرية

تهجير


Ulisse Giuseppe Gozzadini (Bolonha, 10 de outubro de 1650 - Imola, 20 de março de 1728) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Bolonha em 10 de outubro de 1650. De família patrícia e senatorial. Filho do conde palatino Marcantonio Gozzadini e Ginevra Leoni. Ele era conde de Liano. Sobrinho-neto do cardeal Marcantonio Gozzadini (1621). Ele também está listado como Ulysses Josephus Gozzadinus; seu primeiro nome apenas como Ulisse; e seu sobrenome como Gozzadino; e como Gozzadinus.

Educação
Estudou na Universidade de Bolonha, onde obteve o doutorado em direito canônico em 1670; e no direito civil em 1674.

Início da vida
Page na corte da Toscana, 1658. Magistrado de degli Anziani , 1673. Cônego teólogo da catedral capitular de Bolonha, 1673-1693. Professor de direito na Universidade de Bolonha, 1674-1694. Foi para Roma em 1693. Cônego do capítulo da basílica patriarcal do Vaticano, 18 de janeiro de 1693. Advogado Consistorial. Secretário de Memórias, 24 de dezembro de 1695. Secretário de Breves dos Príncipes, 3 de agosto de 1697. Cônego beneficiário de San Biagio di Sala e de San Martino di Pedriolo, 1698.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Teodosia em 8 de setembro de 1700. Consagrada em 12 de setembro de 1700 a igreja de S. Ignazio, Roma, pelo cardeal Bandino Panciatici, auxiliado por Prospero Bottini, arcebispo titular de Mira, e por Leonardo Marsili, arcebispo de Siena. Confirmado Secretário de Breves dos Príncipes pelo novo Papa Clemente XI, em 7 de dezembro de 1700. Assistente do Trono Pontifício, em 8 de dezembro de 1700. Secretário interino da SC de Propaganda Fide, de maio a novembro de 1706.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 15 de abril de 1709; recebeu o chapéu vermelho em 18 de abril de 1709; e o título de S. Croce in Gerusalemme em 19 de junho de 1709. Commendatario da igreja de San Lazzaro, próximo a Piacenza, 1709. Transferido para a sede de Imola, com título pessoal de arcebispo, em 19 de fevereiro de 1710. Legado na Romagna , 27 de novembro de 1713 até abril de 1717. Legado a latere para representar o papa no casamento, por poder, do rei Felipe V da Espanha e da princesa Isabel Farnésio, em 20 de agosto de 1714, na catedral de Parma. Ele foi até a fronteira da Emília para receber, em nome do papa, o rei Jaime III da Grã-Bretanha, que ia da França para Roma. Ele celebrou um sínodo em sua diocese. Participou do conclave de 1721, que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Participou do conclave de 1724, que elegeu o Papa Bento XIII. No ano jubilar de 1725, recebeu os peregrinos em Imola e serviu-os com as próprias mãos.

Morte
Morreu em Imola em 20 de março de 1728, de uma apoplexia. Exposto na catedral de Imola, e ali sepultado segundo o seu testamento (1) . Giambattista Rondoni escreveu a vida do cardeal em latim e a publicou em Bolonha em 1728.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI

Ulisse Giuseppe Gozzadini


Luigi Ricceri, né le  et mort le , est un prêtre catholique des salésiens de Don Bosco et le  majeur de cette congrégation entre 1965 et 1977.

Il est le premier supérieur des salésiens après le Concile , dirigeant un Chapitre spécial de la congrégation pour la mettre à jour avec les nouvelles règles de l'Église. Dans ce contexte, il utilise la phrase  qui deviendra après « Avec Don Bosco et le temps ». Il transfère le siège général salésien de Turin à Rome.

Liens externes

Naissance en mai 1901
Décès en juin 1989
Décès à 88 ans
Salésien italien

Luigi Ricceri


Albert Thomas se poate referi la:
 Albert Ernest Thomas (1872-1923), politician australian
 Albert Thomas (ministru) (1878-1932), politician socialist francez, ministru al armamentului în Primul Război Mondial
 Albert Thomas (cricket) (1893-1965), jucător galez de cricket
 Albert Richard Thomas (1898-1966), politician american
 Albert Reuben Edward Thomas (1908-1983), episcop romano-catolic australian
 Albie Thomas (1935-2013), atlet australian
 Albert Rudolf Thomas (n. 1938), arbitru de fotbal din Țările de Jos

Pagini de dezambiguizare referitoare la persoane

Albert Thomas


Charles Wesley Tuttle (1829. – 1881.), američki astronom
 Charles Tuttle (fl. 1883), bejzbolaš, vidi Brooklyn Grays - sezona 1883.
 Charles Egbert Tuttle ml. (1915. – 1993.), američki izdavač

Charles Tuttle


Vaja Pșavela (în ), menționat simplu ca Vaja (în ) () este pseudonimul poetului și scriitorului georgian Luka Razikașvili (în ), remarcabil patriot georgian și scriitor de mare calibru al literaturii georgiene.

"Vaja Pșavela" înseamnă, literal, "fiu al pșavilor" în georgiană.

Viața
Vaja Pșavela s-a născut în familia unui clerici din micul sat Chargali, situat în provincia muntoasă Pshavi din estul Georgiei. A absolvit cursurile Seminarului Pedagogic din Gori în 1882, unde a devenit un apropiat al activiștilor populiști georgieni (termenul rus narodniki). El a intrat apoi ca student fără bursă la Facultatea de Drept a Universității St. Petersburg (Rusia) în 1883, dar a revenit în Georgia în anul 1884 din cauza constrângerilor financiare. Aici a găsit un post de profesor de limba georgiană. El a devenit cunoscut în calitate de reprezentant al Mișcării de Eliberare Națională din Georgia.

Vaja Pșavela a început o carieră literară la mijlocul anilor 1880. În lucrările sale, el a portretizat viața de zi cu zi și psihologia pșavilor săi contemporani. Vaja Pșavela este autorul a numeroase opere literare de nivel internațional – 36 de poeme epice, aproximativ 400 de poezii ("Aluda Ketelauri", "Bakhtrioni", "Gogotur și Apshina", "Gazdă și oaspete", "Mâncătorul de șerpi", "Eteri", "Mindia" etc.), piese de teatru și povestiri, precum și critică literară, jurnalism și articole științifice de interes etnografic. Chiar și în proza sa, el evocă viața muntenilor georgieni cu o precizie etnografică și înfățișează o întreagă lume de concepte mitologice. În poezia sa, poetul abordează trecutul eroic al poporului său și preamărește lupta împotriva dușmanilor atât externi, cât și interni. (poeziile "Un leopard al zăpezii rănit" (1890), "O scrisoare a unui soldat pșav către mama sa" (1915) etc.).

În cele mai bune compoziții epice, Vaja Pșavela tratează viguros problemele ridicate de interacțiunea individului cu societatea, a omenirii cu lumea naturală și a dragostei umane cu dragoste de țară. Conflictul dintre individ și temi (comunitate) este descris în poemele epice Aluda Ketelauri (1888, în traducere rusă în 1939) și Gazdă și oaspete (1893, în traducere rusă în 1935). Personajele principale din ambele lucrări ajung să pună în discuție și în cele din urmă să ignore legile învechite susținute de comunitățile lor, în călătoria lor personală spre o mai mare umanitate, care o transcende pe cea provincială.

Tema principală a poetului este voința puternică a poporului, demnitatea sa și dorința sa de libertate. Aceleași teme sunt abordate în piesa Cel respins (1894). Vaja Pșavela idealizează ritualurile vechi ale pșavilor, puritatea lor și nedegenerarea lor, comparându-le cu valorile a ceea ce consideră el ca fiind civilizația falsă.

Înțeleptul Mindia din poemul epic "Mâncătorul de șerpi" (1901, în traducere rusă în 1934) moare pentru că el nu-și poate reconcilia idealurile cu nevoile familiei sale și cu cele ale societății. Intriga catalizatoare a consumării de carne de șarpe de către Mindia într-o tentativă de sinucidere – care generează în schimb obținerea unor cunoștințe oculte - constituie o folosire literară a motivului folcloric central prezent în Șarpele Alb (Frații Grimm), care sintetizează tipul de poveste nr. 673 din sistemul de clasificare Aarne-Thompson.

Poemul epic Bakhtrioni (1892, în traducere rusă în 1943) prezintă rolul jucat de triburile muntenilor georgieni în revolta din Kakheti (Georgia de Est) împotriva asupritorilor iranieni în 1659.

Vaja Pșavela nu are rival nici în domeniul poeziei georgiene în deosebitele și evocatoarele sale reprezentări ale Naturii – pentru care a simțit o dragoste profundă. Peisajele lui sunt pline de mișcare și de conflicte interne. Dicția sa poetică este saturată cu toate bogățiile limbii sale materne și totuși aceasta este o limbă literară impecabil de exactă. Grație traducerilor excelente în limba rusă (realizate de Nikolai Zaboloțki, V. Derjavin, Osip Mandelștam, Boris Pasternak, S. Spasski, Marina Țvetaeva și alții), în limba engleză (de Donald Rayfield, Venera Urushadze, Lela Jgerenaia, Nino Ramishvili și alții), în franceză (de Gaston Bouatchidzé) și în limba germană (de Yolanda Marchev, Steffi Chotiwari-Jünger), opera poetului și-a găsit un public larg.
În plus, scrierile lui Vaja Pșavela au devenit, de asemenea, disponibile pentru reprezentanți ai altor naționalități din fosta URSS. Până în prezent, poemele sale și compozițile sale narative au fost publicate în mai mult de 20 de limbi străine.

Vaja Pșavela a murit în Tiflis la 10 iulie 1915 și a fost înmormântat acolo, în vechea capitală a țării sale natale, fiindu-i acordată onoarea de seamă a unui mormânt în prestigiosul Panteon de pe Muntele Mtatsminda, în semn de recunoaștere atât a realizărilor sale literare, cât și a rolului său de reprezentant al mișcării de Eliberare Națională din Georgia.

Poetul muntean Vaja Pșavela este, într-adevăr, așa cum Donald Rayfield scrie, "de o magnitudine calitativă mai mare decât orice alt scriitor georgian".

Cele cinci poeme epice ale lui Vaja Pșavela (Aluda Ketelauri (1888), Bakhtrioni (1892), Gazdă și oaspete (1893), Răzbunătorul sângelui (1897) și Mâncătorul de șerpi (1901)) sunt compuse pe principiul secțiunii de aur, și produc, astfel, o comparație cu scrierile autorilor antici și renascentiști inspirați în mod asemănător.

În 1961 s-a deschis un muzeu și a fost construit un monument în Chargali pentru a-l onora pe Vaja Pșavela, fiul său cel mai faimos.

Lucrări

Poeme epice
 Aluda Ketelauri, 1888
 Bakhtrioni, 1892
 Host and Guest, 1893
 The avenger of the blood, 1897
 The Snake-eater, 1901

Alte poezii
 A feast, 1886
 The ogre's wedding, 1886
 A goldfinger's will, 1891
 A night in the highland, 1890

Povestiri
 The story of the roebuck, 1883
 An old beech, 1889
 The mountain's height, 1895

Piese de teatru
 The scene in the mountain, 1889
 Hunted of the homeland (drama), 1894
 The forest comedy, 1911

Filme
 Vedreba (Ruga), dramă romantică ce a adaptat poeziile "Aluda Ketelauri" și "Gazdă și oaspete" ale lui Vaja Pșavela, (acest film a fost distins cu Marele Premiu la cea de-a 17-a ediție a Festivalului Internațional de Film de Autor, de la San Remo, 1974), regizorul filmului a fost Tenghiz Abuladze – 1967
 Mokvetili, dramă romantică, ce a adaptat piesa Vânatul patrie a lui Vaja Pșavela, regizorul filmului a fost Giorgi (Gia) Mataradze – 1992
 "Gazdă și oaspete", adaptare dramatică a poemului epic omonim al lui Vaja Pșavela, pusă în scenă de Synetic Teather (Arlington, Virginia) – SUA – în regia lui Paata Tsikurishvili – 2002 – http://www.youtube.com/watch?v=ZEuJCVC4jt0

Note

Lectură suplimentară
 Grigol Robakidze, "Georgian Poet Vazha-Pshavela".- J. "Russkaya Mysl", August 1911 (in Russian)
 Isidore Mantskava, "Vazha-Pshavela".- J. "Damoukidebeli Sakartvelo", Paris, No: 119, 1935, pp. 9–11 (in Georgian)
 Miho Mosulișvili, "Vazha-Pshavela", Non-fiction, a series of The Illustrative Biographies from Publishing house Pegasi, 2011, ISBN 9789941917967 (in Georgian)

Legături externe
 "Georgian literature." Encyclopædia Britannica.
 Anniversaries with which UNESCO is associated in 2010–2011, (24) 150th anniversary of the birth of Vazha Pshavela, writer (1861–1915) (Georgia)
 Celebration of anniversaries with which UNESCO is associated in 2010–2011, (Brochure (pdf), page 68)
 Vazha Pshavela
 The snake-eater
 Host and Guest
 Vazha-Pshavela

Nașteri în 1861
Decese în 1915
Poeți georgieni
Scriitori georgieni

Vaja Pșavela


Die Chinesische Scheinhasel oder Chinesische Blumenhasel (Corylopsis sinensis) ist ein zitronengelb blühender Strauch aus der Familie der Zaubernussgewächse (Hamamelidaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in Mittel- und Westchina. Sie wird manchmal als Zierstrauch verwendet.

Beschreibung

Die Chinesische Scheinhasel ist ein bis zu 5 Meter hoher Strauch mit kahlen oder flaumig behaarten Trieben. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Stiel ist 5 bis 10 Millimeter lang und filzig mit Sternhaaren besetzt. Die Nebenblätter sind 20 Millimeter lang, schmal-länglich und spärlich behaart. Die Blattspreite ist einfach, länglich-verkehrt-eiförmig, verkehrt-eiförmig, verkehrt-eiförmig-rundlich oder breit-eiförmig, 3 bis 9 Zentimeter lang und 2 bis 6 Zentimeter breit, mit stumpfer, spitzer oder lang zugespitzter Blattspitze, mit schiefer, herzförmiger oder mehr oder weniger gestutzter Basis und buchtig und stachelspitzig gezähntem Blattrand. Es werden sieben bis neun Nervenpaare gebildet. Die Blattoberseite ist kahl oder entlang der Blattadern behaart, die Unterseite ist blaugrün und weich behaart.

Die Blütenstände sind 3 bis 4 Zentimeter lange Trauben aus 10 bis 18 Blüten auf 1,2 bis 1,5 Zentimeter langen, behaarten Stielen. Die basalen Tragblätter sind eiförmig-rundlich, 8 bis 10 Millimeter lang, dunkelbraun, innen zottig und außen flaumig behaart. Die Tragblätter der Einzelblüten sind eiförmig, 4 bis 5 Millimeter lang und flaumig behaart. Die Vorblätter sind länglich und 2 bis 3 Millimeter lang. Der Blütenbecher ist sternhaarig. Die Kelchblätter sind eiförmig, kahl mit mehr oder weniger stumpfer Spitze. Die zitronengelben  Kronblätter sind spatelförmig, 5 bis 6 Millimeter lang und 3 bis 4 Millimeter breit. Die Staubblätter sind 5 bis 6 Millimeter lang und gelb. Die Schuppen des Diskus sind zweilappig, spitz und etwa so lang wie die Kronblätter.  Der Fruchtknoten ist mit Sternhaaren bedeckt, die Griffel sind 5 bis 6 Millimeter lang und an der Basis behaart. Die Kapselfrüchte sind 10 bis 14 Millimeter lang, 7 bis 9 Millimeter breit und sternförmig behaart. Die Samen sind 4 bis 5 Millimeter lang. Die Chinesische Scheinhasel blüht von April bis Juli.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in China in den Provinzen Anhui, Fujian, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangxi, Sichuan und Zhejiang. Die Chinesische Scheinhasel wächst in Steppen und Trockenwäldern in 1000 bis 1500 Metern Höhe auf frischen, schwach sauren bis schwach alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, mäßig nährstoffreichen Böden an licht- bis halbschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und mäßig frosthart.

Systematik
Die Chinesische Scheinhasel (Corylopsis sinensis) ist eine Art aus der Gattung der Scheinhaseln (Corylopsis) in der Familie der Zaubernussgewächse (Hamamelidaceae). Dort wird sie der Tribus Corylopsideae in der Unterfamilie Hamamelidoideae zugeordnet. William Botting Hemsley hat die Art 1906 im Gardeners' Chronicle erstbeschrieben. Der Gattungsname Corylopsis leitet sich von Corylos, dem Gattungsnamen der Haseln, und vom griechischen Wort "opsis" für "Aussehen" ab. Er entspricht damit dem deutschen Namen Scheinhaseln und verweist auf die Ähnlichkeit von Laubblättern und Blütenständen mit denen der Haseln. Das Artepitheton sinensis stammt aus dem Griechischen, bedeutet "chinesisch" und beschreibt damit die Herkunft der Art. Ein Synonym der Art ist Corylopsis spicata Hemsl., ein Name der nur für die Ähren-Scheinhasel (Corylopsis spicata Siebold et Zucc.) verwendet werden soll.

Es werden zwei Varietäten unterschieden:
 Corylopsis sinensis var. sinensis mit behaarten Trieben und Knospen und einer verkehrt-eiförmigen bis verkehrt-eiförmigen-gerundeten Blattspreite. Die Blattoberseite ist kahl oder entlang den Blattadern behaart, die Unterseite ist graubraunen, sternhaarig. Die Varietät blüht von Mai bis Juli, die Früchte reifen von Juli bis September. Das Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Anhui, Fujian, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangxi, Sichuan und Zhejiang.
 Corylopsis sinensis var. calvescens  mit kahlen Trieben und Knospen und einer breit-eiförmigen bis länglich-verkehrt-eiförmigen Blattspreite mit schiefer, herzförmiger oder mehr oder weniger gestutzter Basis und spitzer oder zugespitzter Blattspitze. Die Blattoberseite ist kahl, die Unterseite kahl oder nur entlang der Blattadern behaart. Die Varietät blüht von April bis Juli, die Früchte reifen von Juli bis September. Das Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hunan, Jiangxi und Sichuan.

Verwendung
Die Chinesische Scheinhasel wird wegen der dekorativen und duftenden Blüten und der eindrucksvollen Herbstfärbung selten als Zierstrauch verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 220.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Zaubernussgewächse

Chinesische Scheinhasel


Veje er som floder, Teaterkaravanen er en film instrueret af Carsten Andersen, Søren Maarbjerg.

Handling
En samling af gøglere, teaterfolk og musikere, som sammen drog gennem Polen og Sovjetunionen til Moskva. Undervejs optrådte de i forskellige byer og havde hver på deres måde kontakt med lokalbefolkningen. Teaterkaravanen var en del af Next Stop Sovjet-kampagnen i 1989.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Dokumentarfilm fra Danmark

Veje er som floder, Teaterkaravanen


Analoji ya da andırışma; iki farklı şey arasındaki benzerlik veya benzerliklerden hareket edilerek birincisi için dile getirilenlerin diğeri için de söz konusu olduğunu ifade etmektir (çıkarım). Astronomi, antropoloji, psikoloji gibi daha çok benzetmeler yoluyla sonuca gitmek zorunda kalınan bilgi dallarında kullanılan bir problem çözme/sonuca ulaşma yöntemidir. Ulaşılan sonuçlar, gözlem ve deneyle kanıtlanmadıkça ihtimaliyet düzeyinde kalır.

Analojide benzetme ilişkinin muhakeme edilmesini gerektiren analoji türüdür. Basit bir dille açıklamak gerekirse "a:b=c:d" ifadesinde belirtilen (kuş:tüy=köpek:?) ilişkinin kurulmasını gerektirir. Yapısal teoride benzerliğin kurulması benzerliğin anlaşılmasını sağlayan kurallarla ilgilidir. Temsil edilen bilginin sözdizimi kuralları bu kurallara bağlıdır. Soyutlanmış yüklemler yerine, üst düzey ilişkilerin kullanılarak yapıldığı planlamalar tercih edilir. Pragmatik teori ise analojiyi, amacı doğrultusunda ele alır. Amaç bilinmeyenin bilinenler ile benzeştirme yoluyla anlaşılır kılınmasıdır.

Pragmatik teoride ana etken bir kaynaktan hedefe doğru planlanırken bilginin amacı anlaşılır olmasıdır. Analoji farklı planlamalar gerektirebilir. Bu nedenle kaynak analogtan hedef analoga transfer edilen şeyin ne olduğu çeşitli faktörlerle belirlenir.

Örneğin deprem oluşumu yaydaki gerilimin boşalması ile şu şekilde anlatılır;

 Hedef kavramının tanıtılması (deprem)
 Benzer kavramın incelenmesi (ok ve yay)
 Hedef ve benzer kavram ile ilgili açıklayıcı tanımlamanın yapılması (toprak ve ip)
 Benzerliğin ayrıntısının çıkarılması (enerji)
 Sonucun çıkarılması (toprakta oluşan gerilim enerjisi

Analoji yapılırken benzerliğin uymayan yönünün belirtilmesi gereklidir.

Deprem - Ok/Yay

Fay hattı - Yay

Toprak - Yayın İpi

Gerilim Enerjisi - Ok

Kaynakça

Dilbilim
Mantık
Felsefi kavramlar

Analoji


King Khalid International Airport ( , ) is an international airport located about  north of Riyadh, Saudi Arabia, designed by the architectural firm HOK, and Arabian Bechtel Company Limited served as the construction manager on behalf of the Saudi government.

This airport consists of five passenger terminals (only three of which are in use), with eight aero-bridges each, a mosque, covered and uncovered car parking for 11,600 vehicles, an additional Royal Terminal (for the kingdom's guests, government heads, and Saudi royal family use), a central control tower (one of the world's tallest), and two parallel runways, each  long. Formerly the largest airport in the world in terms of ground area, the land area allocated for KKIA is the second-largest in the world, after King Fahd International Airport. The airport is managed and operated by Riyadh Airports Company. The Royal Mosque was designed with a significant programme of integral art; the stained glass, by British architectural artist Brian Clarke, was a landmark work in the history of the medium, considered to be the largest and technically most advanced stained glass project of the modern period.

History
King Khalid International Airport (KKIA), designed by architectural practice Hellmuth, Obata & Kassabaum, was opened by HRH King Fahd on 16 November 1983, and opened for scheduled flights on 5 December of the same year. Until then, what is now Riyadh Air Base served commercial flights to and from Riyadh. Increased international and local air transport requirements for Riyadh made the change necessary. Riyadh Air Base, which is much closer to the city center, is operated by the Royal Saudi Air Force.

This airport was an alternative landing site for NASA's Space Shuttle.

Structure and facilities

Terminals

Passenger terminals

There are five main passenger terminals at the airport, four of them were built when the airport started operation in 1983, and Terminal 5 was opened in 2016.
 Terminal 1 was used for all international flights (except those operated by Saudia and Middle East Airlines, which are Skyteam members and Flynas), Though is temporarily closed for renovations and might be used by Riyadh Air.
 Terminal 2  was used for all international flights by SkyTeam members, including Saudia, and Flynas, though now it's used for all international flights (except those operated by Saudia and Middle East Airlines, which are Skyteam members and Flynas).
 Terminal 3 has been reopened following its re-development, it hosted shuttle flight to Doha during the World Cup, though now hosts Flynas, Flyadeal, and all skyteam members (except Saudia).
Terminal 4 has been redeveloped and is now operational. It currently hosts Saudia's international flights.
 Terminal 5 is the newest terminal opened in 2016, which is now used by Saudia and Flynas for domestic flights.

Terminal 1 to 4 were built when the airport was opened in November, 1983. They are connected to each other by means of three linking buildings, each  long. Each terminal is triangular in plan, with a base of  area. The complex includes a modern VIPs terminal plus restaurants, cafeterias, airlines offices, government departments, hotels and rent-a-car companies counters, banks, first aid clinics and commercial shops.

Terminal 5 is a  rectangular building which can serve 16 narrow-body or 8 wide-body aircraft. Operated by Irish airport operator Dublin Airport Authority, it is Saudi's first privately run airport terminal and can handle 12 million passengers per year.

The Royal Terminal

Heads of state and other high-ranking VIP visitors to the kingdom are greeted in the Royal Pavilion. The Royal Pavilion has open spaces, garden areas, and fountains. A ceremonial hall  wide and  long connects it to the mosque. The design and geometry of the building are similar to those of the other terminals architecturally and in the aesthetic respect. Arriving guests can use either air bridges or escalators to enter the building from the aircraft parking area. The ceremonial area on the airside has space for special receptions involving honor guards and bands. Like the passenger terminals, the Royal Pavilion has a triangular plan, with a roof composed of 33 arched sections rising to a high point  above the ground level. Glass walls and windows illuminate the interior of the building.

General aviation terminal

A general aviation complex has been constructed north of runway number 1 for use by private aircraft and is reached by a special access road which runs north from the airport access highway. The general aviation facility includes a passenger terminal, aircraft parking and maintenance facilities, taxiways and parking for visitors, tenants and staff. In addition to privately owned aircraft, this facility accommodates Saudia's special flight services group. It's also home to Alsalam Aircraft Company, Ltd. Programmed Depot Maintenance (PDM) on Royal Saudi Air Force aircraft is performed at the uniquely designed facility.

Expansion
In July 2014, German construction company Hochtief won the bid for the airport expansion which aims at increasing its capacity from 15 million to 25 million and includes construction of a new fifth terminal. The contract was valued at €1.3 billion and will be carried out by Hochtief with a 55% stake, along with Indian engineering company Shapoorji Pallonji Mideast and Saudi Arabian construction company Nahdat Al Emaar. Construction is expected to be completed by May 2019. Terminal 4 is expected to be equipped with required facilities. KKIA has not witnessed any development since its establishment in 1983.

The airport will be linked with the city's new metro system, and the GACA has reached an agreement with Riyadh Development Authority for the purpose. The metro system will help passengers reach the city center quickly and comfortably, adding that spots have been allocated in the project for the metro lines. Saudi Railway Company will construct the main railway station on the southeastern part of the airport to be linked with the terminal through the metro system.

King Salman International Airport
King Salman International Airport is a proposed new airport to be built over King Khalid International Airport. The new airport will have no fewer than six parallel runways and capacity for up to 200 million passengers annually.

The Royal Mosque

The Royal Mosque is set within a plaza in a central position in the airport. KKIA was the first airport in Saudi Arabia to be built to then-contemporary engineering standards and the mosque was at the time of its construction the most modern mosque in the world, notable for its use of advances in construction and engineering to create a modern complex in a vernacular Arabic style, and for its programme of integral art, at that time the largest in the world, marrying traditional Islamic decorative elements with, and interpreted through, the work of contemporary artists. Hexagonal in plan, and enclosing an area of over , its scale, location and design make it the most dominant building in the passenger complex. The mosque can accommodate 5,000 worshippers inside, with capacity for an additional 4,000 in the surrounding plaza. The mosque's dome,  in diameter and internally clad in polished bronze, is internally separated from the lower roof of the building by a seven-foot clerestory ring of stained glass windows, below which runs a calligraphic mosaic band designed by Iranian-Armenian painter Edman Ayvazyan. The hand-cut glass and marble mosaic, measuring  and fabricated with Clarke's assistance, was the largest in the world at the time,. The dome's apex, at  above the arrivals level roadway, is higher than all the other structures in the passenger complex with the exception of the control tower and minaret. At the time of its construction, the programme of decorative and integral art for the mosque constituted one of the largest single art projects of the period. In the northeast corner of the mosque plaza, a minaret rises  above the plaza level. A spiral stairway inside the minaret provides access to loudspeakers that broadcast the prayer calls five times daily. There are  of floor space on the main floor of the mosque and another  on the mezzanine floor. A Koranic library off of the main mosque floor has  of user space and the same amount for storage space. The library, private offices and lavatories are located along the southeast on the southwest walls.

Stained glass
In 1982, through the Vesti Corporation, the British architectural artist Brian Clarke was commissioned to conceive of a scheme of stained glass artworks for the interior of the Royal Mosque. Clarke made a study of Islamic ornament at the Quran schools in Fez and Tangiers for six weeks, and produced a series of abstract designs that engaged with historical pan-Islamic decorative tradition. Completed in 1982 and containing  of stained glass, the Royal Mosque was considered to be the largest and technically most advanced stained glass project of the modern period, requiring the full staff of 4 stained glass factories and 150 craftsmen, taking a year to fabricate. The technical demands of the designs required the revival of certain traditional manufacturing techniques, the development of new ones to accommodate the programme of ornate geometric leading, and the deployment of modern technologies and materials, including screenprinting and the acid-etching of float glass.

Runways and aprons

Air traffic control tower

Centrally located in the passenger terminal complex, between the Royal Pavilion and the mosque is the air traffic control tower standing at  high. Twr Freq. 118.6E & 118.8W. GND 121.6. CD 121.8. Riyadh Dept. 120.0 Riyadh Approach 126.0

There are 19 separate floor levels in the tower, including the operations area at the base of the tower and a total of  of floor space. Six of the 19 floors are considered main floors. These include the operational level at the base of the tower, two equipment floors, an observation floor, a service floor and the cab floor at the top of the tower from which the air traffic controllers overlook the entire airport. The operations floor houses the radar control center for the airport as well as conference rooms, offices and a training area. The two equipment level contain mechanical and electrical equipment and cables, and the service floor contains a kitchen, lounge and lavatories for personnel on duty in the cab. The cab itself contains controller operating positions and electronic and communications equipment. The tower is supplied with two sources of standby power should the regular source of power be interrupted. Once source is the standby power supply at the central power plant – three diesel engine generators. In addition, a 300-kilowatt diesel engine located in the tower itself can provide a secondary source of emergency power. The tower is outfitted with the most advanced electronic radar systems and data processing equipment available.

Inter-terminal connectivity

Passengers going from one terminal to another at King Khalid International Airport can utilize moving sidewalks for transportation. The moving walkways, the first to be installed at any Saudi airport, are located in the three link buildings that connect the international and domestic terminals.

There is a total of  of the walkways, which are actually wide conveyor belts which operate at floor level and move at a speed of close to . Additional passenger conveniences in the terminal complex include 80 elevators and escalators. In the parking garages, 16 escalators are provided, and two serve the mosque.

The elevators, escalators and moving walkways all have the latest safety equipment installed. Should a fire occur, the elevators would automatically be recalled to the main floors and the doors opened. The escalators and moving sidewalks are equipped with fire and smoke detectors which will cause them to stop automatically should a fire be detected.

Airbridges

KKIA was the first airport in the Kingdom to install airbridges, to speed up handling and turnaround times. Each terminal has eight gates with airbridges effectively eliminating the need for bus journeys between the terminal buildings and waiting aircraft.

Landscaping

KKIA has more than  of landscaping. Over 225,000 trees, vines, shrubs and ground cover plants were used to landscape the airport site and the interior courtyards. A factor in the landscape design was the limited availability of irrigation water. All of the plants selected for the site are tolerant of heat, wind and dry soil conditions. Wherever possible, plants with a history of successful growth in the Riyadh area or similar environments were selected.

Safety

This facility has five separate fire houses, with several modern firefighting vehicles, and trained firefighters. The location also has security equipment and a security force.

Parking facilities

Two large three-level garages have been constructed directly in front of the passenger terminals, one on either side of the airport mosque. They are connected to the terminals and to the mosque by pedestrian walkways under the arrivals level roadway. The design capacity of the garages is 11,600 vehicles. The garages are built of cast-in-place concrete, and each covered level is  high. Escalators and elevators are available in these garages, as well as stairways between the different levels.

Airlines and destinations

Passenger

Cargo

Traffic statistics

Future

The airport will undergo a mass expansion by 2030, by increasing its area to 57 sq.km. (22 sq.mi.), consisting of three to four large passenger terminals, from two runways to six runways among other facilities and amenities. It will be able to handle 120 million passengers per year after 2030, and 185 million passengers per year by 2050. This expansion will include the airport among the world's largest airports.

Accidents and incidents
 On 27 July 2010 at 11:38 local time, Lufthansa Cargo Flight 8460, an MD-11 registered D-ALCQ, crashed upon landing at the airport and was damaged beyond repair in the ensuing fire. The Pilot in command and the First Officer – the only two persons on board – were injured.

See also
 List of airports in Saudi Arabia
 List of things named after Saudi kings
 Saudia
 King Abdulaziz International Airport
 List of the busiest airports in the Middle East

References

External links

 King Khalid International Airport Riyadh

1983 establishments in Saudi Arabia
Airports established in 1983
Airports in Saudi Arabia
Transport in Riyadh
Space Shuttle Emergency Landing Sites

King Khalid International Airport


Jumoke Bukola Adekoye est une lutteuse nigériane.

Carrière

Jumoke Bukola Adekoye remporte la médaille d'argent aux Jeux africains de la jeunesse de 2018 à Alger dans la catégorie des moins de .

Elle est médaillée d'or dans la catégorie des moins de  aux Championnats d'Afrique de lutte 2022 à El Jadida.

Références

Liens externes

Lutteuse nigériane
Championne d'Afrique de lutte

Jumoke Bukola Adekoye


Leon Earl Benoit (born July 7, 1950) is a Canadian politician.

Career
Benoit was a Conservative Party of Canada Member of Parliament in the House of Commons of Canada, representing the riding of Vegreville—Wainwright from 2004 to 2015, Lakeland from 1997 to 2004 and Vegreville from 1993 to 1997.  He has also been a member of the Canadian Alliance (2000-2003) and the Reform Party of Canada (1993-2000). Benoit is a former economist and farmer. As an Opposition MP Benoit was the official opposition critic of Public Works and Government Services and of the Canadian Wheat Board, Intergovernmental Affairs, Citizenship and Immigration, and National Defence.

In May 2007 when Benoit was the chair of the Canadian House of Commons Standing Committee on International Trade he came under scrutiny when he adjourned the committee after the opposition overruled him. His move was "unprecedented". After he abruptly adjourned the committee, the Vice-Chair took over and the meeting resumed after he and three of the four other Conservative members had left.

The meeting had to do with North American Energy Security.  Gordon Laxer presented a talk in which he questioned why Canada's oil exports were being used to guarantee US energy security, as opposed to Canada using its energy resources to provide for the security of Canadians first, and then others. Benoit felt Laxer had not been on topic.

Regarding the Citizen's Arrest and Self-Defence Act, Benoit stated that the legislation would expand the circumstances in which citizens can make arrests, as well as it simplifies the self-defense and defense of property provisions in the Criminal Code.

In 2013, Benoit joined two other Conservative MPs (Saskatchewan MP Maurice Vellacott and Ontario MP Wladyslaw Lizon) in writing a letter to the Royal Canadian Mounted Police requesting a homicide investigation into some late term abortions that may have resulted in live births. The letter was criticized as an attempt to reopen the abortion debate. Prime Minister Stephen Harper said, "I think all members of this House, whether they agree with it or not, understand that abortion is legal in Canada and this government, myself included, have made it very clear that the government does not intend to change the law in this regard." In 2017 Benoit endorsed Brad Trost for the 2017 Conservative Party of Canada leadership election he was the first MP in 2017 to have endorsed Trost before Maurice Vellacott in April 2017.

References

External links
 Official site
 How'd They Vote?: Leon Benoit's voting history and quotes

1950 births
Living people
Members of the House of Commons of Canada from Alberta
Reform Party of Canada MPs
Canadian Alliance MPs
Conservative Party of Canada MPs
People from Lloydminster
Canadian anti-abortion activists
21st-century Canadian politicians

Leon Benoit


O CineSesc é uma sala de cinema brasileira localizada em São Paulo.

História
Foi inaugurado como "cine Orly" em 20 de novembro de 1969, tendo como propósito ser um "cinema de arte", mas encerrou suas atividades com poucos anos de existência. Foi reaberto em 1º de maio de 1975 com o nome de "Cinema 1" pelo exibidor Alberto Shatowsky, programador da rede homônima que fazia sucesso no Rio de Janeiro à época.

Fechada novamente, a sala de exibição foi adquirida pelo Serviço Social do Comércio, reformada e reinaugurada com o nome de CineSesc em setembro de 1979. Inicialmente, tinha capacidade para receber 448 espectadores, mas após sucessivas reformas, o número de assentos reduziu-se a 279.

Desde então, o cinema tem dedicado sua programação a exibir "filmes de arte" e mostras especiais, além de integrar grandes eventos cinematográficos da cidade como a Mostra Internacional de Cinema de São Paulo.

Uma de suas principais características é possuir um bar na área interna da sala de exibição.

Bibliografia consultada

Salas de cinema da cidade de São Paulo

CineSesc


Pierre Savorgnan de Brazza (nume la naștere Pietro Paolo Savorgnan di Brazzà; ), cunoscut ulterior sub numele de Pierre Paul François Camille Savorgnan de Brazza, a fost un explorator și ofițer de marină italian, naturalizat francez. Cu sprijinul Societății de Geografie din Paris (Société de Géographie de Paris), a explorat și a deschis pentru Franța o cale de comunicație de-a lungul malului drept al fluviului Congo, care în cele din urmă a dus la înființarea coloniilor franceze din Africa Centrală. Îi era caracteristic un mod de abordare pacifist în relațiile cu șefii de trib africani, fiind ajutat și de aspectul său fizic plăcut și de manierele alese. În timpul dominației coloniale franceze, capitala coloniei Congo Francez a fost numită în onoarea sa Brazzaville, nume păstrat până în prezent (capitala Republicii Congo).

Primii ani

Născut la Castel Gandolfo în Statele Papale, în apropiere de Roma, Pietro Savorgnan di Brazzà era al șaptelea fiu al contelui Ascanio Savorgnan di Brazzà, un nobil din Udine și al soției acestuia, Giacinta Simonetti. Contele avea relații bune și în înalta societate din Franța, fiind prieten cu amiralul Louis de Montaignac, ministrul marinei militare franceze. Datorită acestor relații, fiul său, Pietro, care era interesat de explorări geografice încă din copilărie, a fost admis la Școala Navală din Brest, Franța. A absolvit această școală militară cu gradul de sublocotenent. Apoi, a navigat pe nava militară franceză Jeanne d'Arc, inclusiv în expediția din Algeria, unde a luat parte la reprimarea revoltei kabililor conduși de Cheikh Mokrani.

În 1870, când a izbucnit Războiul franco-german, a cerut să fie repartizat la o unitate combatantă, solicitând cu această ocazie și naturalizarea franceză. A fost înrolat pe cuirasatul La Revanche, într-una din escadrele de la Marea Nordului.

Explorările din Africa
Pierre Savorgnan de Brazza a luat pentru prima oară contact cu Africa în 1872, în timp ce naviga pe o navă militară franceză aflată în misiune de patrulare și capturare a navelor ce făceau comerț cu sclavi în largul coastelor Gabonului.

În 1874, De Brazza a făcut două călătorii în interiorul Africii, pe văile râurilor Gabon și Ogooué. Apoi, el a propus guvernului francez organizarea unei expediții în scopul explorării râului Ogooué (cel mai important curs de apă din Gabon, având o lungime de circa 1200 km) până la izvoarele acestuia. Cu ajutorul unor prieteni sus-puși ( și Léon Gambetta, a obținut o finanțare parțială a expediției, restul provenind din propriul buzunar (conform documentelor, familia Brazza a contribuit la primele două expediții ale exploratorului cu o sumă de un milion de franci elvețieni, în timp ce guvernul francez a dat doar 200.000 de franci). Între timp, îi fusese acordată definitiv cetățenia franceză (1874), ocazie cu care a adoptat ortografia franceză pentru numele său (Pierre Savorgnan de Brazza, în loc de Pietro Savorgnan di Brazzà).

La această expediție, care s-a desfășurat în perioada 1875-1878, au mai participat Noel Ballay (medic), Alfred Marche (naturalist), treisprezece senegalezi din trupele coloniale și patru interpreți locali. Aveau la ei țesături din bumbac pentru barter cu indigenii. Expediția a fost un succes, îndeplinindu-se scopurile propuse. La întoarcerea la Paris, De Brazza a fost admirat ca o celebritate în presa franceză și a fost curtat de elita politică franceză, care îl considera ca omul potrivit pentru ambițiile imperialiste ale Franței în Africa.

Autoritățile franceze au considerat expediția din 1875-1878 ca pe un succes pentru sistemul lor colonial, aflat în plină expansiune și au autorizat o a doua misiune, care a fost efectuată între 1879-1882. Scopul declarat era acela de a se continua explorarea bazinului fluviului Congo, dar se punea și problema prevenirii ocupării în întregime a zonei respective de către Belgia. În cadrul acestei expediții a fost explorată valea superioară a râului Ogooué, precum și bazinul . Cu această ocazie, De Brazza i-a propus căpeteniei locale Illoh Makoko de Batekes ca el și teritoriul pe care trăiau supușii acestuia să treacă sub protectoratul Franței. Makoko, interesat de posibilitatea dezvoltării comerțului și de dobândirea unui avantaj față de rivalii săi, a acceptat și a semnat un tratat. De asemenea, Makoko a permis înființarea unui avanpost colonial francez la Nkuna, pe fluviul Congo, nucleu care ulterior s-a dezvoltat și a devenit actualul oraș Brazzaville. După plecarea lui De Brazza, avanpostul era condus de câțiva soldați coloniali senegalezi aflați sub comanda sergentului Malamine Camara, a cărui competență și inventivitate îl impresionase pe De Brazza în timpul lungii călătorii de la coasta Atlanticului până în interiorul continentului african. În timpul aceleiași expediții, De Brazza a reușit să descopere izvoarele râului Ogooué, care fusese una din țintele expediției sale anterioare. Tot atunci, el l-a întâlnit pe exploratorul britanic Henry Morton Stanley, în apropiere de Vivi, dar nu l-a informat pe acesta despre tratatul semnat cu Makoko; abia peste câteva luni Stanley și-a dat seama că fusese depășit în "cursa" de explorare a Africii Centrale pe care o efectua la cererea de sponsorului său, regele Leopold al II-lea al Belgiei. De Brazza a fost din nou sărbătorit în Franța pentru eforturile sale. Presa vremii l-a numit le conquérant pacifique, "cuceritorul pașnic", pentru succesul său în asigurarea expansiunii imperialiste franceze fără război.

În 1883, De Brazza a fost numit guvernator general al coloniei Congo Francez. A fost însă demis în 1897 din cauza veniturilor prea mici obținute de Franța din această colonie, dar și din cauza rapoartelor care semnalizau că el este "prea bun" cu nativii africani. La rândul său, De Brazza a devenit oarecum deziluzionat din cauza practicilor abuzive și represive ale companiilor coloniale concesionare.

În 1905, au ajuns la Paris zvonuri despre injustiția, munca forțată și brutalitatea din Congo, care aveau loc din cauza noilor companii de concesiune înființate de către Oficiul colonial francez, sub abordarea de tip laissez-faire a noului guvernator, Émile Gentil. De Brazza a fost trimis pentru a investiga aceste fapte. Raportul întocmit de el, în ciuda multor obstacole plasate în calea sa, a fost revelator și condamna modul brutal de conducere a coloniei. Totuși, atunci când adjunctul lui De Brazza, Félicien Challaye, a înaintat acest raport Adunării Naționale a Franței, raportul nu a mai fost pus pe ordinea de zi, fiind considerat prea jenant pentru autoritățile coloniale.

Viața personală
Pierre Savorgnan de Brazza a fost căsătorit cu Thérèse de Chambrun,  și  fiind deci cumnații săi. De asemenea, , ginerele prim-ministrului Regimului de la Vichy, , a fost nepotul lui.

De Brazza a devenit francmason, fiind inițiat la "Loja Alsacia-Lorena" din Paris, pe 26 iunie 1888.

Decesul

Ultima călătorie efectuată în Congo a avut un impact fizic dur asupra lui De Brazza, și pe drumul de întoarcere spre Dakar a murit de dizenterie și febră (deși există zvonuri că ar fi fost otrăvit), la 14 septembrie 1905. Trupul său a fost repatriat în Franța și i s-au organizat funeralii naționale la bazilica , înainte de a fi înhumat la cimitirul Père-Lachaise.

Ulterior, văduva lui, Thérèse de Chambrun, nemulțumită de comportamentul politicienilor francezi față de memoria soțului ei, a exhumat corpul lui De Brazza și l-a reînhumat la Alger (capitala de azi a Algeriei). În epitaful de pe mormântul lui din Alger se spune: une mémoire pure de sang humain ("o amintire nepătată de sânge omenesc").

In memoriam
În februarie 2005, președinții a trei state: Nguesso (Congo Francez, Ondimba (Gabon) și Jacques Chirac (Franța), s-au reunit în cadrul unei ceremonii desfășurate la Brazzaville  pentru a pune piatra de temelie a unui memorial pentru Pierre Savorgnan de Brazza, un mausoleu construit din marmură italiană. La 30 septembrie 2006, rămășițele lui De Brazza au fost exhumate din Alger, împreună cu cele ale soției sale și ale celor patru copii ai lor și au fost depuse în noul mausoleu din Brazzaville.

Note

Bibliografie
 Jean Autin, Pierre Savorgnan De Brazza, un Prophète Du Tiers Monde, Éditions Perrin, Paris, 1985, ISBN 9782262003562
 Marthe de Brazza, Pierre Savorgnan de Brazza, Paris, Editions «Je sers», 1943
 Pierre Savorgnan de Brazza, Au cœur de l'Afrique 1875-1887, Phébus, Paris, 1992, ISBN 2-85940-244-6
 Théophile Obenga, Pierre Savorgnan de Brazza à la cour royale du Makoko
 Emanuela Ortis Alessandrini, Pierre Savorgnan de Brazza: heròs du Frioul, Radici, No. 9, 2003
 Thomas Pakenham, The Scramble for Africa, 1991
 Maria Petringa, Brazza, A Life for Africa, Bloomington, USA, AuthorHouse, 2006, ISBN 978-1-4259-1198-0
 Berny Sèbe, Heroic Imperialists in Africa: The Promotion of British and French Colonial Heroes, 1870-1939, Oxford University Press, 2015
 Philippe Valode, Les grands explorateurs français de Jacques Cartier à nos jours, Paris, L'Archipel, 2008, ISBN 978-2-8098-0108-8
 Richard West, Brazza of the Congo Victorian & Modern History Book Club, 1973

Legături externe

 , accesat 12 mai 2017
 Congolese reaction to the Mausoleum controversy
 Pierre Savorgnan de Brazza, Célébration nationale du centenaire de sa mort sur le site du ministère de la Culture et de la Communication, 2005

Nașteri în 1852
Decese în 1905
Fondatori de orașe
Exploratori ai Africii
Francmasoni francezi
Exploratori francezi
Exploratori italieni

Pierre Savorgnan de Brazza


Slaget ved Halidon Hill fandt sted den 19. juli 1333 og var det sidste slag i den skotske uafhængighedskrig, som endte 40 års krigsførelse. Skotske styrker under kommando af sir Archibald Douglas led et katastrofalt nederlag på grund af et ufordelagtigt terræn, mens de forsøgte at hjælpe den belejrede by Berwick-upon-Tweed.

Baggrund

Edvard Balliol blev kronet som skotternes konge i 1332, men tilhængerne af David II af Skotland tvang ham ganske snart ud af landet. Efter at have tabt Arran blev det rapporteret, at han flygtede næsten nøgen over grænsen.

Balliol kom tilbage i løbet af foråret 1333 med en engelsk hærstyrke. Han havde appelleret til kong Edvard III af England, og den unge konge accepterede at hjælpe ham, eftersom de sidste grænsekonflikter i praksis havde brudt vilkårene i Edinburgh-Northampton-traktaten. Hærstyrken nåede Durham den 1. april og begyndte at belejre Berwick-upon-Tweed den 12. april. Efter to måneders belejring, hvilket ikke var usædvanligt, besluttede forsvarsstyrken i Berwick at overgive sig den 20. juli, hvis den ikke fik hjælp inden.

Sir Alexander Sutton (eventuelt Seton) overgav sine to sønner til Edvard som garanti for aftalen om overgivelse. De to drenge blev hængt.

Efter at have afbrudt forsøget på at fange dronning Philippa (kong Edvard III's hustru) ved at erobre Bamburgh Castle, kom sir Archibald Douglas, vogteren på vegne af kong David II, fra Northumberland og krydsede floden Tweed for at hjælpe byen Berwick. Han havde med sig en hærstyrke på 13.000 mand mod den engelske styrke på omkring 10.000 mand, som stillede sig op på toppen af Halidon Hill.

Slaget

Slaget rasede hele dagen den 19. juli og var en lang nedslagtning af de skotske soldater. I modsætning til Bannockburn var det denne gang skotterne, som havde terrænet imod sig. De måtte vade gennem mudder og derefter klatre op ad bakken mod toppen, hvor engelskmændene ventede. Skotterne blev lette e mål for de engelske bueskytter. Ved at angribe en masse blev over 500 skotske adelsmænd dræbt, herunder Archibald Douglas selv, og mere end 4.000 fodsoldater. Endnu flere blev dræbt, da det engelske kavaleri endelig angreb og jagede de skotske soldater fra slagmarken. De engelske tab siges at være på 15 mand.

Englænderne genoptog derefter belejringen af Berwick, og byen overgav sig kort efter.

Litteratur
 Edward III and his Wars; Extracts from the Chroniclers, ed. and trans. W. J. Ashley, 1887.
 Gray, Thomas Sir, Scalacronica, ed. and trans' Maxwell, Sir Herbert, 1913.
 The Lanercost Chronicle, ed. and trans. Maxwell, Sir Herbert, 1913.
 Minot, Laurence, Poems, ed. J. Rilson, 1825.
 Pluscarden, the Book of, ed. F. J. H. Skene, 1880.
 Wyntoun, Andrew of, Orygynale Cronykil of Scotland vol. II ed. Laing, Edinburgh 1872.

Halidon Hill
Begivenheder i 1333

Slaget ved Halidon Hill


වොස්ටොක් 1 (රුසියානු: Восток-1, Orient 1, East 1)යනු ,ප්‍රථම මිනිස්  අභ්‍යාවකාශ ගමනයි. එය සෝවියට් අභ්‍යාවකාශ වැඩසටහනේ කොටසකි .1961 අප්‍රේල් 12 දින වොස්ටොක් 3KA  යානය යූරී ගගාරීන් ද රැගෙන ගුවන් ගත විය.එය ප්‍රථම මිනිසෙකු සහිතව කක්ෂ ගත වූ යානය ද වෙයි.

කණ්ඩායම

ආදේශ කණ්ඩායම

සංචිතය

මෙහෙයුම් පරාමිති
බර:
කක්ෂයෙහි පෘථිවියට සමීපතම ස්ථානය:
කක්ෂයෙහි පෘථිවියට දුරම ස්ථානය:
ආනතිය: 64.95°
කක්ෂගත කාලය: 89.34 විනාඩි

මෙහෙයුමේ විශේෂ අවස්ථා

ගගාරීන් සිය  විනාඩි 108ක් අජටාකාෂයේ සිටි කාලය තුල එක් වරක් පොලොව වටා කක්ෂ ගතවිය. ඔහු නැවත නිරුපද්‍රිතව පොලොවට පැමිනියේ කි. මි. 7 (අඩි23000) ඉහල අහසේ දී පැරෂුටයක් අධාරයෙන් යානයෙන් ඉවතට පැනීමෙනි. යානයත් සමගම පොලොවට පතිතවීම අනතුරුදායක වීම මීට හේතුවයි
.
ස්ථාවර කක්ෂ්යකට යානය පිවිසියේ දැයි කක්ෂ ගතවී විනාඩි 25 යනතුරුත් පාලක මැදිරිය නොදත්තේය. යානයේ උන් පාලකය ස්වයංක්‍රිය එකකි. මිනිසෙකු "ශුන්ය ගුරුත්වයට" කෙසේ ප්‍රතිචාර දක්වන්නේදැයි නොදත් වෙද්ය වරුන් සහ ඉජිංනේරුවරුන් නියමුවාගේ පාලක උපකරණ යුරි ට පාලනය කල නොහැකි අයුරින් අගුලු දමා තැබුවේය. නමුත් හදිසියකදී යුරීට යානයේ උන් පාලනය සියතට ගැනීමට එම අගුලු ඇරීමේ කේතයන් ලියුම් කවරයක දමා යානය තුල තැබුවේය.

වොස්ටොක් යානයට එහි කක්ෂය වෙනස් කිරීම කල නොහැකි විය. ගමනේ අවසන් කාලය වනතෙක්ම යානය එහි මුල් කක්ෂය ඔස්සේ ඉබේ පාවීමට ඉඩහරින ලදී. නමුත් ප්‍රතිදහනයට පෙර ස්වයක්‍රිංය උන්න්තාෂ පාලකය මගින් යනය නැවතත් හරි පිහිටුමට ගෙන එන ලදී.

අප්‍රිකාවේ බටහිර වෙරළ තීරයට ඉහලදී (ඇන්ගෝලාවට ඉහලින්,ගොඩබසින තැනට ආසන්න වශයෙන් කි. මි 8000 දුරින් ) යානයේප්‍රතිදහනය   ආරම්භ වු අතර එය තත්: 42ක් තුල දී සිදුවී අවසන් විය.

යානයේ බර වැඩිවන බැවින් එය සතුව අතිරේක ප්‍රතිදහන රොකට්ටු නොතිබුනි. යම්ලෙසකින් ඒවා ක්‍රියාවිරහිත වුවා නම්, ගගාරීන් ට දවස් 10 කට අහාර හා ජලය යානය තුල ගබඩාකර තිබිණි. එම කාලය තුල ස්වභාවිකවම කක්ෂයේ ක්ෂය වීම සිදුවීමෙන් ගගාරීන් ට නැවත පැමිනීමේ අවස්ථාවක් පැවතීම ඊට හේතුවයි.

ප්‍රතිදහනයෙන් පසු, බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස, උපකරණ මොඩුයලය, නැවත පැමිනීමේ මොඩුයලය ට සම්බධව විනාඩි 10 තිස්සේ පැවතිනි. ඒවා තත් 10 තුල වෙන්විය යුතු විය. මෙ හෙතුව නිසා, යනාව දරුණු විභමණයන් ට ලක් විණි.
කෙසේ වෙතත්, සුදුසු නැවත පැමිනීමේ උසකට ලගා විමට යානයට හැකි විය.සාර්ථක මෙහෙයුමින් පසු,ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සෝවියට් සංගමය වෙත තම නිල සුභපැතුම් පුදකරණ ලදී.

මෙහෙයුම් ගමන් සටහන

1961 අප්‍රේල් 12 - බදාදා
ගුවන් ගත වීමට විනාඩි කීපයකට පෙර ගගාරීන් විසින් කරන ලද මෙම ප්‍රකාශය පටිගත කරන ලදී.,
"දයාබර මා දන්නා හා නොදන්නා සියලු මිතුරනි,මාගේ රටවැසියන් සහ සියලු ලෝක වාසී ජනතාවනි, තවත් විනාඩි කීපයකින් අතිවිශාල සෝවියට් රොකට්ටුවක් මා සහ මාගේ යානය , ඉමක් නොපෙනෙන අභ්‍යාවකාශයට ගෙනයනු ඇත.මට කීමට ඇත්තේ මෙපමණයි. මගේ මුලු ජීවිතයම දැන් මෙ මොහොතේ මා ඉදිරිපිට ඇති බවක් මට හැඟනවා. මෙම ගමන සාර්ථක කර ගැනීමට මගෙන් බලාපොරොත්තු වන සියලු දේ කිර්‍රමට අවශ්‍ය ශක්තිය ඇති බව මට දැනෙනවා".

පහලට ගැණීම ආරම්භය
ගගාරීන් ගුවන් ගත කරන වේදිකාව මත ඇති වොස්ටොක් 1 යානය තුල සිටී.ඔහුගේ රූපය පාලක මැදිරියේ රූපවාහිනී තිර මත පෙනේ.සෙර්ගේයි කොරොල්යොව්  මයික්‍රොෆෝනයෙන් කථා කරයි."සර්යා සෙඩාර් ට කථාකරනවා...පහලට ගැණීම මොහොතකින් ආරම්භ වෙනවා", එවිට ගගාරීන් "මම ඉතා හොදින් පසුවෙනවා..යන්න සූදානමිනුයි සිටින්නේ..."ලෙස පිලිතුරු දෙයි.( සර්යා   - බ්යිකොනූර් ගගන තොටුපොල,පාලක මැදිරියේ සංඥා නාමය,  සෙඩාර්   - ගගාරීන්ගේ සංඥා නාමය   )

වේලාව 12:07
ගුවන් ගත කිරීම ආරම්භ කිරීමට මොහොතයි. එය සිදුවන්නේ බයිකොනූර් ගගන තොටුපොලේ , පළමු වේදිකාවේදී යි. ගගාරීන් ගේ ගමනින් පසු එය ගගාරීන් ඇරඹුම ලෙස නම් කරන ලදී. මූලික දහනයේ දී හා ගුවන් ගත වීමේදි සර්ගෙයි කොරොල්යොව් රේඩියොව ඔස්සේ කතාකරයි.  "මූලික දහන අවස්ථාව..........මධ්‍යම.........ප්‍රධාන.....ගුවන් ගත වුනා!.....අපි ඔබට සුබ ගුවන් ගමනක් ප්‍රාර්ථනා කරනවා.....සියලු දේ සාමාන්‍යයි...... "ගගාරීන් එවිට  "Поехали "( "පොයෙකහාලි  ")  "ඕන් යන්න පටන් ගත්තා!!!  "ලෙස පිලිතුරු දෙයි.

වේලාව 12.09
ගුවන් ගත වීමෙන් විනාඩි 2කට පසු, වොස්ටොක් 1 රොකට්ටුවේ ප්‍රධාන යානයට සම්බන්ධ ත්වරක සතරෙහි ඉන්ධන අවසන්ව ඒවා ප්‍රධාන යානයෙන් මුදාහැරෙයි.

වේලාව 12.10
යානයේ බඩු ගෙනයන කොටස ආවරණය වී ඇති වැස්ම ඉවත් වෙයි. මේ හේතුවෙන් ගගාරීන්ගේ පාද අසල පිහිටි ජනේලයේ කන්නාඩිය නිරාවරණ්ය වෙයි. මෙයින් ගගාරීන්ට ඉවත නිරීක්ෂණය කල හැකි වන අතරම "ප්‍රකාෂ දිශානති උපකරණය" ද ක්‍රියාත්මක වෙයි.

වේලාව 12.12
ගුවන් ගතවී විනාඩි 5යි. වොස්ටොක් 1 රොකට්ටුවේ මධය කොටසෙහි ඉන්ධන අවසන්. එය වොස්ටොක් 1 යානයෙන් හා අවසන් රොක්ට්ටු කොටසින් වෙන්ව පොලොවට පතිත වෙයි. අවසන් රොක්ට්ටු කොටස වොස්ටොක් 1 යානය කක්ෂය කරා තව දුරටත් ත්වරණය කරවයි.

වේලාව 12.13
රොකට්ටුව තවමත් දැල්වෙමින් යානය කක්ෂ්ය කරා ත්වරනය කරවයි.ගගාරීන් පාලක මැදිරිය අමතයි.."ගුවන් ගමන හොදින් සිදුවෙනවා..මට පොලොව පේනවා...දර්ශනය පැහැදිලියි...මට හැමදේම වගේ පේනවා...කැටි වලාකුළු අතරින් සමාන්ය ඉඩක් තියනවා..මම ගමන මෙහෙම කරගෙන යනවා...හැමදේම හොදයි.."

වේලාව 12.14
රොකට්ටුව තවමත් දැල්වෙමින් තිබෙනවා,මධ්‍යම රුසියාව පසුකරගෙන යාමටයි දැන් සැරසෙන්නේ.ගගාරින් පාලක මැදිරිය අමතමින්;"හැමදේම හොඳින් වැඩ කරනවා.සියළුම පද්ධති වැඩ කරනවා.දිගටම ඔහොම යමු!

වේලාව 12.15
අවසන් රොකට්ටු කොටස විනඩි 3 දහනය වී අවසන්. ගගාරීන් පාලක මැදිරිය අමතයි. "සර්යා ..සර්යා ..මට ඔබව පැහදිලිව ඇහෙන්නේ නෑ. නමුත් මම ඉතා හොදින්..මම ගමන හොදින් ගමන යනවා...".වොස්ටොක් 1 , බ්යිකොනූර් ගගන තොටුපොලින් තවදුරටත් ඈතට ගමන් කරයි.ඔහු සර්යා-1(බ්යිකොනූර් ගගන තොටුපොල-පාලක මැදිරිය ) වෙත වාර්තා කරයි, ඔහු පාලක මැදිරියේ, රේඩියෝ තරංග පරාසයෙන් ඉවතට ගමන් කරමින් සිටියි.

වේලාව 12.17
අවසන් රොකට්ටු කොටස දහනය වී අවසන් වෙයි.තත්පර 10 පසු(T+ 676S) වොස්ටොක් 1 යානය කක්ෂ ගත වෙයි.  ගගාරීන් පාලක මැදිරිය අමතයි. "යානය සාමාන්‍ය පරිදි ක්‍රියාත්මක වෙනවා...මට පොලොව පෙනෙනවා..සියලු දේ සැලසුම් කල පරිදි සිදුවෙනවා".වොස්ටොක් 1 සෝවියට් සංගමය  පසුකර සයිබීරියාවට ඉහලින් ගමන් කරයි.

වේලාව 12.21
වොස්ටොක් 1 කම්චට්කා අර්ධද්වීපය පසු කරමින් උතුරු පැසිෆික් සාගරය ඉහලින් ගමන්  කරයි.ගගාරීන් පාලක මැදිරිය අමතයි. "පහලට බසින බව පෙන්වන බල්බ දැල්විලා..මම ඉතා හොදින්...නියමු කුටියේ පරාමිති   පීඩනය 1; ආර්ද්‍රතාව65යි; උෂ්නත්වය 20යි; යානයෙ පීඩනය 1යි; වායුගෝල පළමු  155යි;  වායුගෝල දෙවන 155යි; ප්‍රතිදහන රොකට්ටු වල පීඩනය වායුගෝල 320යි ..."

වේලාව 12.25
වොස්ටොක් 1 කම්චට්කා අර්ධද්වීපය හා දකුණු ඇමරිකාවේ දකුණින්ම පිහිටි තුඩුව යාකරමින්  පැසිෆික් සාගරය ඉහලින් වන විකර්ණීය  ගමන් ආරම්භ කරන අවස්ථාවේ ගගාරීන් පාලක මැදිරිය(හබරොව්ස්ක්) අමතමින් "ගුවන් ගමන ගැන ඔබට මට කුමක් කියන්ඩ පුලුවන් ද? මට මොනවා හරි කියන්ඩ පුලුවන් ද? " යැයි විමසයි.ඔහු විමසන්නේ කක්ෂයේ පරාමිතීන් ගැනයි. " අංක 20 න්(සෙර්ගේයි කොරොල්යොව්) උපදෙස් කිසිවක් නෑ. ගමන හොදින් සිදුවෙනවා" ලෙස පාලක මැදිරිය පිළිතුරු දෙයි. ඔවුන් ගගාරීන් ට පවසන්නේකක්ෂ ගතවී විනාඩි 6 පමනක් ගතවී ඇති නිසා දැනට  ඔවුන් සතුව එම පරමිති නොමැති බව සහ එසේ වුවත් යානය හොදින් ක්‍රියකරමින් පවතින බවයි.

වේලාව 12.31
"මම ඉතා හොදින්,මම ඉතා හොදින්,මම ඉතා හොදින්, මට ගමනේ විස්තර ටිකක් දෙන්න"ගගාරීන් පාලක මැදිරිය(හබරොව්ස්ක්) අමතමින් ඉල්ලයි.වොස්ටොක් 1 හබරොව්ස්ක්හි  අති උච්ච සංඛ්‍යාත (VHF) තරංග පරාසයේ සීමාවට ලගාවෙමින් සිටියි. "නැවත කියන්න..ඔබව පැහැදිලිව ඇහෙන්නේ නෑ" යයි  පාලක මැදිරිය පවසයි.ගගාරීන් නැවත "මම හොදින්, මට ගමනේ විස්තර ටිකක් දෙන්න" යයි දන්වන විටම වොස්ටොක් 1 හබරොව්ස්ක් පාලක මැදිරියේ   අති උච්ච සංඛ්‍යාත  තරංග පරාසය පසුකරයි.

වේලාව 12.37
උතුරු පැසිෆික් සාගරයට හිරු බසිමින් පවතිද්දී වොස්ටොක් 1 ගගාරින්ව රාත්‍රි කාලයට ගෙනයයි. . ඒ හවායි දූපත් වලට වයඹ දෙසිනි.මෙවිට යානය පාලක මැදිරි වල  අති උච්ච සංඛ්‍යාත පරාසයන් ගෙන් ඔබ්බේ වන නිසා ඇනහිටි සන්නිවේදනය උච්ච සංඛ්‍යාත ( HF   ) යොදාගෙන දැන් ඇතිවිය යුතුයි.

වේලාව 12.46
හබරොව්ස්ක් පාලක මැදිරිය "KK" පණිවිඩය විදුලි පනිවිඩයක් ලෙස උච්ච සංඛ්‍යාත රේඩියොව භාවිතා කරමින් නිකුත් කරයි. මෙම පනිවිඩයේ තේරුම  "ව්ධානයන් නිරීක්ෂනය වාර්ථා කරන්න." ඔවුන් ගගාරීන් ට නියොග කරන්නෙ යාන්යේ ස්වයංක්‍රිය පහතට බැසීමෙ පද්ධතියට පාලක මැදිරියෙන් ඒවනලද උපදෙස් ලැබුනුවිට ඒ බව දන්වන ලෙසයි. ගගාරීන්  12:48 ට එ බව වාර්ථා කරයි.

වේලාව 12.48
ගගාරීන් සහ යානය ගමන් දිශාව දැන් වැටී ඇත්තේ ගිනිකොන දෙසටයි(දකුණු පැසිෆික් සාගරය ඔස්සේය.මෙ මොහොතේ යානය සමකය හරහා ගමන් කරයි. ඒ දෙශාංශ 170 දීය. ගගාරීන් උච්ච සංඛ්‍යාත ඔස්සෙඔ රේඩියොවෙන් පාලක මැදිරිය අමතයි."මම සමාන්‍ය තත්ව වාර්ථාව එවනවා..පැය 9 විනාඩි 48 යි(මොස්කව් වේලාව ).ගුවන් ගමන හොදින් සිදුවෙනවා.යානය හොදින් ක්‍රියා කරනවා.නැවත පැමිනීම දක්වන මොනිටරයේ ජංගම දර්ශකය චලනය වෙනවා .නියමු කුටියේ පරාමිති   පීඩනය වායුගෝල පීඩන 1; ආර්ද්‍රතාව 65යි; උෂ්නත්වය 20යි; යානයෙ පීඩනය වායුගෝල පීඩන 1යි; වායුගෝල පීඩන පළමු  155යි;  වායුගෝල පීඩන දෙවන 155යි; ප්‍රතිදහන රොකට්ටු වල පීඩනය වායුගෝල පීඩන 320යි ...මම හොදින්"

වේලාව 12.49
තමන් පෘථවියේ රත්‍රි පැත්තට ආ බව ගගාරීන් පාලක මැදිරියට දන්වයි.

වේලාව 12.51
සූර්ය ගවේශී උන්නතංශ පාලක පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක වු බව ගගාරීන් පාලක මැදිරියට දන්වයි. යානය ප්‍රතිදහනය සදහා දිශානති කිරීමට එම පද්ධතිය උපයොගී කරගනී. ස්වයංක්‍රිය දිශානති පද්ධතිය අතිරික්ත පද්ධති 2කින් සමන්විතයි.එකක් ස්වයංක්‍රිය/සූර්ය දිශානති පද්ධතිය අනෙක අතින් කරන/දෘශ්‍ය දිශානති පද්ධතියයි.මෙ දෙකටම අතිරික්ත පද්ධති 2කින් සමන්විත අධිශීත නයිට්‍රජන් තෙරපුම් පද්ධතිය ක්‍රියත්මක කල හැකිය. එව එකිනෙකක් නයිට්‍රජන් වායු 10kg ක්( රාත්තල් 22ක්) බැගින් සමන්විතයි.

වේලාව 12.53
හබරොව්ස්ක් පාලක මැදිරිය මේ පණිවිඩය උච්ච සංඛ්‍යාත රේඩියොව භාවිතා කරමින් නිකුත් කරයි. "අංක 33නේ(ජෙනරාල් නිකොලායි කමනින් )  නියොග අනුව සම්ප්‍රේෂක  ක්‍රියාත්මක කර අපි මෙම පනිවිඩය සම්ප්‍රේෂනය කරනවා: ගුවන් ගමන සැලසුම් කල පරිදි සිදුවෙන අතර ගනනය කල කක්ෂය ලබාගෙන තිබෙනවා".  ඔවුන් ගගාරීන්ට පවසන්නේ වොස්ටොක් 1 ස්ථාවර කක්ෂයක් ලබාගෙන ඇති බවයි. ගගාරීන් පනිවිඩය ලැබුන බව ස්ථිර කරයි.

වේලාව 12.57
වොස්ටොක් 1 දකුණු පැසිෆික් සාගරය ඉහලින් නවසීලන්තය හා චිලී අතරදී ගගර්‍රින් මෙමෙ පණිවිඩය නිකුත් කරයි." මම ගුවන් ගමන කරගෙන යනවා..මම ඇමරිකාවට ඉහලින් ඉන්නේ.. මම විදුලි ලිපි(telegraph) සංඥා ක්‍රියාත්මක කල බව  සම්ප්‍රේෂනය කලා"

වේලාව 01.00
වොස්ටොක් 1 දකුණු ඇමරිකාවේ පහල කෙලවරින් මැගලන් සමුද්‍ර සන්ධිය පසුකරන අතරතුර වොස්ටොක් 1 මෙහෙයුම ගැන මොස්කව් ගුවන් විදුලියේ ප්‍රචාරය වෙයි.

වේලාව 01.04
ගගාරින් ගුවන් යානයේ තත්ව වාර්තාව දන්වයි. එය 12.48ට එවනලද එකට සමානයි.නමුත් එය පාලක මැදිරියට ලබාගැනීමට නොහැකි වෙයි.

වේලාව 01.09
ගගාරින් ගුවන් යානයේ තත්ව වාර්තාව දන්වයි.නමුත් එය පාලක මැදිරියට ලබාගැනීමට නොහැකි වෙයි.

වේලාව 01.10
දකුණු අත්ලන්තික් සාගරය හරහා යානය  හිරු උදාව දෙසට ගමන් කරයි. යානයට නැවත දිවා ආලොකය ලැබෙයි.තව විනාඩි 15 කින් ප්‍රතිදහනය ආරම්භ විය යුතුයි.

වේලාව 01.13
ගගාරින් ගුවන් යානයේ තත්ව වාර්තාව දන්වයි.එය 12.48ට එවනලද එකට සමානයි.මොස්කව් වලට පනිවිඩයේ කොටසක් පමනක් " මට ඔබ හොදින ඇහෙනවා..යානය ගමන්........"ලැබේ.

වේලාව 01.18
ගගාරින් ගුවන් යානයේ තත්ව වාර්තාව දන්වයි.නමුත් එය පාලක මැදිරියට ලබාගැනීමට නොහැකි වෙයි.

වේලාව 01.23
ගගාරින් ගුවන් යානයේ තත්ව වාර්තාව දන්වයි.නමුත් එය පාලක මැදිරියට ලබාගැනීමට නොහැකි වෙයි.

වේලාව 01.25
වොස්ටොක් 1 , ප්‍රතිදහනය සිදුවියයුතු උසට පැමින ඇත.අප්‍රිකාවේ බටහිර වෙරලේ ඇන්ගෝලාවට ඉහලදී ප්‍රතිදහනය  ආරම්භ වී තත්පර 42 තුල අවසන් වේ.මෙය සොවියට් දේශයේ සැලසුම් කරන ලද ගොඩබසින ස්ථානයට කි.මි 8000 දුරිනි.

වේලාව 01.25 සිට  01.35 දක්වා
ප්‍රතිදහනයට තත්පර 10 පසු වොස්ටොක් 1 හි සේවා මොඩියුලය නැවත පැමිනීමෙ මොඩියුලයෙන් වෙන්කිරීමට ස්ව්යංක්‍රීය නියොග නිකුත් කරයි. නමුත් වයර් හනස්සක කොටසක් වෙන් නොවී , මෙ කොටස් දෙක තවත් මිනිත්තු 10 ක් අන්වශ්ය ලෙස සම්බන්ධව පවතී. යානය බටහිර අප්‍රිකානු වෙරළ පසුකරමින් ඊජිප්තුව දෙසට ගමන් කරයි.

වේලාව   01.35
යානය ඊජිපතුවට ඉහල අභ්යාවකාශයේ දී එකිනෙකට සම්බන්ධ වූ කොටස් 2ක් ලෙස දරුණු විබ්‍රමණ සමගින් ආපසු වායුගෝලයට ඇතුල්වීම ආරම්භ කරයි.අවසානයේදී, වයර් හනස්ස පිච්චි අලුවී ගොස් නැවත පැමිනීමෙ මොඩියුලය නිදහස් වෙයි.දරුණු විබ්‍රමණ සිදුවෙමින් පැවතියත් ගගරීන්, "ඔක්කොම හරි " කියා පාලක මැදිරියට දන්වයි.එයට හෙතු වශයෙන් , " මට කට්ටිය බය කරන්ඩ ඔනි උනෙ නෑ " යැයි පසුව පවසා තිබුනි. හෙතු වශයෙන්, ඔහු ( නිවැරදිව ) සදහන් කලේ, විබ්‍රමණ  නිසා මෙහෙයුමට අනතුරුදයක තත්වයක් උදා නොවු බවයි(විබ්‍රමණ වලට හෙතුවන්නට ඇත්තේ,නැවත පැමිනීමේ මොඩියුලයේ ගෝලීය හැඩයයි ).

වේලාව   01.35 සිට 01.55 දක්වා
නැවත පැමිනීම ඊජිප්තුවට ඉහලින් හා මධ්‍යධරණී මුහුදට ඉහලින් එහායින්, ස්යිප්‍රස් රටේ බටහිර වෙරළට කිට්ටුවෙන් සහ මධ්‍යම තුර්කිය ඔස්සේ සිදුවෙයි.වොස්ටොක් 1 තවදුරටත් පහලට ගමන් කරමින් කලු මුහුදු වෙරලේ ක්‍රස්නොදර් අසලින් නැවත  සොවියට් සංගමයට ඇතුල්වෙයි.ගගාරීන් මේවෙලාවේ දී 8G ( තමාගේ බරමෙන් 8 ගුනයක් - ගුරුත්ව 8 ) , තරම් ගුරුත්ව බලයකට මුහුන දෙයි ( නමුත් ඔහුගේම වාර්තා - ගුරුත්ව 10 වාර්තා කර ඇත) . නමුත්, ඔහු සිහිසුන් වන්නේ නැත.

වේලාව 01.55
වොස්ටොක් 1 තවමත්, පොලොවට කි.මි. 7 ඉහලිනි.පියන විවරව තත්පර 2 පසු ගගාරීන් යානයෙන් මුදාහැරෙයි.කි.මි 2.5 ඉහලදී( අඩි 8200 ) , වොස්ටොක් 1 හි ප්‍රධාන පැරචුට් ක්‍රියත්මක වෙයි.1.55 ට යානය පොලවට පතිත වෙයි. පාසැල් සිසුවියන් දෙදෙනෙක් වොස්ටොක් 1 නැවත පැමිනීම දකී. "ඒක ලොකූ බෝලයක්..මීටර් 2-3 උස ඇති.එක වැටුනා..පස්සේ බම්ප් උනා..අයෙත් වැටුනා...එක මුලින්ම පොලවෙ වැදුන තැන ලොකු වලක් හැදුනා...."

වේලාව 02.05
ගගාරීන් ගේ පැරචුට්ය වොස්ටොක් 1 යානයේ පැරචුටයට වඩා සෑහෙන ඉහල උසකදී විවෘත උන නිසා (කි.මි 7 සහ කි.මි 2.5 ), ඔහු පොලොවට ලගාවන්නෙ යානයට විනාඩි 10 පමන පසුවයි.ඔහු සහ යානය පැරචුට් මගින් සෝවියට් සංගමයේ , එන්ගෙල්ස් පලාතේ කි.මි 26 ක් නිරිතදිග කොටසේ පිහිටි සරතොව් ප්‍රදෙශයට ගොඩබසින ලදී(  ).ප්‍රදේශයේ ගොවියෙකු සහ ඔහුගේ දුව මේ අරුම පුදුම තද තැබිළිපාට ඇදුමක් සහ විශාල සුදු හෙල්මට් එකක් පැලදගත් පුද්ගලයා පැරචුටයක් මගින් පොලවට බහින අයුරු බලාසිටී.ගගාරීන් පසුව ඒ ගැන විස්තර කරයි, "අභ්‍යාවකාශ ඇදුමත් එක්ක, ඒ එක්කම පැරචුට් එක මම ඇවිදිද්දි පස්සෙන් ඇදි ඇදී එනහැටි දැක්කම එයාලා බයේ දුවන්ඩ ලෑස්ති උනා..මම කිව්වා..." බය වෙන්ඩ එපා...මමත් ඔයාලා වගේම සෝවියට් පුරවැසියෙක්, මම අභ්‍යාවකාශයේ ඉදන් බැස්සේ..මට ටෙලිෆෝන් එකක් හොයගන්ඩ ඔනි මොස්කව් වල්ට කථා කරන්ඩ".

මූලාශ්‍ර

අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය
අභ්‍යවකාශ යානා
සෝවියට් අභ්‍යවකාශ යානා

වොස්ටොක් 1


Bochum-Hordel, Almanya'nın batısında Kuzey Ren-Vestfalya eyaleti Bochum kentine bağlı bölge. 2,33 yüzölçüme sahiptir. Toplam 102.295 nüfusa sahip olan Bochum-Mitte idari merkezine bağlıdır. Nüfusu 31.10.2006 itibarıyla yaklaşık 3.341 olarak tespit edilmiştir. Bochum-Hordel bölgesinde kadınların payı yüzde 51.6, yabancı oranı ise yüzde 6,6 olarak saptanmıştır.

Bochum

Bochum-Hordel


راهبات المحبة (البيزنسون) :مجموعة من الراهبات اللائي كرسن حياتهن للعمل بنشاط في المدارس والمستشفيات وأعمال البر الأخرى. أشهرها: راهبات القديس منصور دي بول، المؤسس لها (1633)، وفي الأقطار العربية كثيرات منهن من أصل عربي.
مركزها الرئيس في مدينة بيزنسون الفرنسية اسستها القديسة جان أنتيد التي كان قدوتها القديس الروحاني أو محب الفقراء كما هو معروف منصور دو بول, حيث درست الراهبة القديسة في الدير الذي سمي باسمه الذي كان يرعى شوؤن الفقراء و يهتم بهم. و من هناك جائت فكرتها لتأسيس دير باسم المحبة و جابهت ممانعة في البداية و لكن استطاعت في اخر المطاف تاسيس الدير في الحادي عشر من نيسان من عام 1799 بمدينة بيزنسون في فرنسا.

في الثالث عشر من أيارعام 1926 طوبت الراهبة جان أنتيد وفي الرابع عشر من كانون الثانب عام1934 احتفل بقدسيتها و أصبحت قديسة في الكنيسة الكاثوليكية .
وتننتشر الاديرة ونشاطات الاكليريكية التابعة للراهبات المحبة الآن في أكثر من 160 دولة منها اثنا عشر دولة عربية.

رهبانيات
منظمات مسيحية

راهبات المحبة (البيزنسون)


Temple Street is a street located in the areas of Jordan and Yau Ma Tei in Kowloon, Hong Kong. It is known for its night market and as one of the busiest flea markets at night in the territory. The night market lies in the Yau Ma Tei, Jordan part of the street. Popular with tourists and locals alike in the evening, it is also common to see the place crowded at dusk. It sells cheap merchandise and food items. The place is sometimes known as "Men's Street".

History
The road was built during the Qing dynasty and was named after the Tin Hau temple which was built on the site.

Temple Street Night Market

The Temple Street Night Market is sometimes known as Men's Street as it is popular for men's fashion. The market starts at 2 p.m., but is lively at dusk daily. Traffic is closed on the street at that time as visitors swarm into the street. There are more than a hundred stalls with colourful lights in the market. There are carts bulging with goods from clothing to mobile phones and watches. Stalls have items mainly for men, jeans, t-shirts, pants, lighters, shoes and men's accessories. Low-priced merchandise is common in the night market. Cheap second hand goods such as cassettes, video tapes, old newspapers, antiques are also sold there. Like in other night markets in Southeast Asia, prices can always be negotiated by bargaining.

Attractions
Tourists can do shopping and enjoy a Cantonese opera show.

Clinics
Old Chinese clinics exist on this street which employ Traditional Chinese medicine for treating illnesses and diseases. They are known as TCM physicians (dubbed the "Masters") and many have run these clinics for many years.

Food and beverage
The night market is famous for its snacks and roadside dining, which serves local street cuisine. It sells a wide range of delicious local delicacies.

There are also many restaurants selling seafood. These rice hot pots can be perfect for an intimate dinner. They are delicious as well as affordable. All of these culinary delicacies represent Hong Kong's traditional and unique food culture.

Temple Street Festival
During September 2003, the inaugural Temple Street Festival was organised and was supported by the Home Affairs Bureau and the Hong Kong Tourism Board.

Transport
The nearest MTR stations to Temple Street are Jordan station Exit A in ten minutes and Yau Ma Tei station Exit C one minute.

In popular culture
The unique characteristics of Temple Street make it a desirable location for filming. It is often used as a setting to portray all walks of life in Hong Kong. Also, many gangster films depict the place as a street of crime. The place is featured in films such as Queen of Temple Street (1990) and The Prince of Temple Street (1992).

Temple Street also plays a prominent role in the Stephen Chow film The God of Cookery, the Fiona Sit series C'est La Vie, Mon Chéri, and the TVB series Street Fighters (廟街·媽·兄弟) which starred Hacken Lee and Edmond Leung.

See also
 Tin Hau Temple Complex, Yau Ma Tei
 Mido Cafe
 Ladies' Market
 List of places in Hong Kong
 Temple Street, Singapore
 List of streets and roads in Hong Kong

References

External links

 Photo gallery of Temple Street

Kwun Chung
Roads in Kowloon
Yau Ma Tei
Odonyms referring to religion

Temple Street, Hong Kong


O Paço de Vasco da Gama (também conhecido como Casas Pintadas de Évora ou Edifício do Antigo Tribunal da Inquisição) é um edifício situado no Largo Marquês de Vila Flor na freguesia de Sé e São Pedro em Évora.

Construida no século XV, terá sido onde Vasco da Gama fixou a sua residência em Évora após a sua viagem à Índia.

Em 1591, o edifício foi integrado nas instalações do Tribunal do Santo Ofício da Inquisição de Évora que se encontrava no edifício ao lado.

Em 1964, o edifício sofreu um restauro geral e foi adaptado a Estudos Superiores, criados pela Fundação Eugénio de Almeida.

Sé e São Pedro
Palácios no distrito de Évora

Paço de Vasco da Gama


RFA Bacchus (A404) was a stores ship of the Royal Fleet Auxiliary (RFA). She was the third ship to bear this name.

Built by Henry Robb of Leith for the British-India Steam Navigation Company (later P & O) and operated by the RFA on a long-term bareboat charter. She was designed to carry naval stores from UK to overseas Naval bases, she pioneered containerisation with "Chacons", small wooden containers developed at Chatham Dockyard.

Bacchus was returned to her owners on 1 October 1981, and renamed Cherry Lanka on 6 November 1981. She scrapped at Gadani Beach on 31 December 1985.

Her sister-ship,  caught fire and was a constructive total loss in 1978 in Gibraltar.

References

Ships of the Royal Fleet Auxiliary
1962 ships

RFA Bacchus (A404)


Kohei Takayanagi (født 14. april 1994) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kohei Takayanagi


Morgenthauov plan iz kolovoza 1944. bio je nacrt koji je pokrenuo tadašnji američki ministar financija Henry Morgenthau s namjerom pretvorbe Njemačke u poljoprivrednu državu nakon predvidljive pobjede Saveznika u Drugom svjetskom ratu. Provedbom tog plana Njemačka bi dugoročno bila onemogućena ponovnom vođenju agresivnog rata.

Američki predsjednik Franklin D. Roosevelt odbacio je taj nacrt te je kasnijim uvođenjem Marshallovog plana počeo slijediti cilj vraćanja "stabilne i produktivne Njemačke".

Izvori

Morgenthauov plan