محمد بن عبد الجبار بن الحسن النفري من أعلام التصوف الإسلامي

سيرته

ولد ببلدة نفر في محافظة القادسية العراقية وإليها ينسب، عاش في عصر الدولة العباسية، وكان من مشايخ الصوفية، وارتحل وتنقل بين العراق ومصر، ومن أشهر كتبه كتاب المواقف والمخاطبات. ومن فرط تواضعه لم يكتب ما كان يقول، إنما كان يؤلف كتابه شفهيا لمريديه، ويكتفى بذلك. ومن أشهر ما ذكر عنه أنَّه قال: كلما اتسعت الرؤية، ضاقت العبارة.

وتكلم عنه دكتور مصطفى محمود في كتابه رأيت الله:

لم يكن النفري يعلم أنه وبعد قرون من وفاته ستكون إحدى مكاشفاته في كتابه المعروف بالمواقف مدخلاً من مداخل من يتقول بالحداثة في الأدب وبخاصة الحداثة الشعرية فموقفه الذي يقول فيه: كلما اتسعت الرؤيا ضاقت العبارة. قد أعطى للبعض ذريعة من تراث غني بأشكال الإبداع لتبرير ما لا ينطبق عليه قول النفري أو بالأحرى تركيب موقف النفري على ادعاء مجاراة المنهج الذي كتب فيه رؤيته من الماورائيات والحياة.
وما كان النفري يعرف أنّ هذه الجملة ستحقّق صيتاً واسعاً، وأن استعمالها سيتكرر إلى حد أنّ النفري كله سيقيم في أحشائها ولعل الاهتمام الذي يلقاه النفري منذ عقود، يوازي الإهمال الذي تعرض له طوال قرون.

ويعزو أبو العلا عفيفي ذلك إلى الطابع الغامض والمنغلق لنصوصه الصوفية نفسها.
فلم يكن النفري صوفياً عادياً إلى حد أنّ اسمه لا يحضر إلى جانب غيره من المتصوفة، في المصنفات الصوفية الكبرى.
كما أنّ المعلومات التي ذكرتها بعض المصادر بشأن حياته شحيحة، ولا تكفي لرسم صورة واضحة المعالم له.
ويرى كثيرون أنّه لولا إشارات لابن عربي في »الفتوحات المكية« و»رسالة عين الأعيان«، لما تأكد اللاحقون من نسب »المواقف والمخاطبات« إلى النفري
وجه النفري الجديد الذي ألبسه له أصحاب نظرية الحداثة يختلف اختلافاً جذرياً عن المنهج الذي أدخلوه فيه فهو من دون أدنى شك مبدع من الدرجة الممتازة أرادوا من خلاله تبرير تخبطهم ما بين الشكل الغربي وعدم القدرة على إثبات الذات وفق أسس راسخة يعتمد عليها والذي يعرف تراث النفري لن يأخذ هذا الإيحاء على محمل الطرافة فقط، إذ كثيراً ما اعتُبرت نصوص النفري، وخاصة مؤلَّفه الأشهر »المواقف« شعراً أو نوعاً مبكراً وفريداً من الشعر. حتى إن أدونيس تبنّى فكرة أن يكون النفري السلف الشرعي لقصيدة النثر العربية.

ثم راج استخدامه رأس حربة في مواجهة المشككين في شعرية قصيدة النثر وأصلها »غير العربي«. والمعروف أن أدونيس ذهب أبعد من ذلك، فبحث في دراسة مشوّقة ومبتكرة عن التشابه الممكن بين »الصوفية والسريالية« بحسب ما عنون كتاباً له. فأدخله في ساحة غير ساحته بعد أن وجد أن أسلوب النفري في مواقفه أو مخاطباته اختلف عن أسلوب القصيدة الموزونة المقفاة معتقداً أنه ومن خلال هذا المدخل سيُفضّل القارئ النفري الناثر على النفري الشاعر، فهو أكثر شعرية في نثره بما لا يُقاس مع غيره من الشعراء.

ولعل هذا ما دفع عدداً من الشعراء والنقاد الحديثين إلى اعتبار النفري شاعر قصيدة نثر بالمعنى الراهن للمصطلح. متجاهلين أن النفري نفسه وحتى من جاء من بعده لم يعتبر أي منهم أن ما كتبه الرجل شعراً إنما حوكم على أساس أنها رؤية اتسعت في عبارة ضاقت كما قال هو من خلال منهجه الصوفي المتمثل في محاكمة الأضداد لا مقاربة الأضداد ولا يخفى على الدارس المتأني والمتفطِّن التواجد في منطقة ما يسكت عنه الكلام المنطوق أو المكتوب.

منهجه في كتبه

فالكتابان اللذان هما المواقف والمخاطبات محاولة جليلة لتنظيم ذاتٍ مبعثرة، إنما تنسجهما حزمةٌ من الأضداد أو المثنويات، أهمها:

الله والسوي، والقرب والبعد، والفرق والجمع، والظاهر والباطن، والنطق والصمت، والليل والنهار، والحياة والموت، والمعرفة والجهل، والعبد والرب، والنور والظلام، والنار والماء

منهج الأضداد الذي حاول البعض افتراسه على أساس أنه مذهب التركيب اللفظي والصوري والمجازي لما أطلق عليه قصيدة النثر وهذه أمثلة من المواقف والمخاطبات أسوقها لبيان حال النفري عن حال من يدعي انتهاج مدرسته في شكلانية كتابة النص النثري أو أسلوبه

-وقال لي: سدَّ باب قلبك الذي يدخل منه سواي، لأن قلبك بيتي. (المخاطبة 13)

- يا عبدُ، من صبر عن سواي أبصر نعمتي، وإلا فلا. (المخاطبة 15)

-غششتُك إن دللتُك على سواي. (الموقف السادس)

-وقال لي: آليتُ لا أقبلك وأنت ذو سبب أو نسب. (الموقف التاسع)

-وقال لي: لا يجاورني وجدٌ بسواي. (الموقف17)

- أوقفني في ما يبدو فرأيته لا يبدو فيخفى ولا يخفى فيبدو ولا معنى فيكون معنى (الموقف 21)

- إن عرفتني بمعرفة أنكرتني من حيث عرفتني _ من سألك عني فسله عن نفسه فان عرفها فعرفني عليه _ المعرفة نار تأكل المحبة لأنها تشهدك حقيقة الغنى عنك (الموقف 37)

ويقول جمال الدين فالح الكيلاني وأي كان موقفنا من النفري أو سواه ممن قدم إبداعاته الأدبية على مدى التاريخ مكوناً مكدسات ثرية في تراث زاخر يتجنى عليه الكثير ممن لم يعرف ما فيه من إبداعات ويتجنى عليه حتى من يحاول أن يحتج به لتبرير رؤيته المعاصرة.

وصلة خارجية

 كتاب: المواقف ويليه كتاب المخاطبات pdf.

مراجع

أشخاص مصريون في القرن 10
أقطاب الصوفية
أولياء صوفيون
صوفيون عراقيون
فلاسفة القرون الوسطى
فلاسفة مسلمون
متصوفون صوفيون
مجددون
مسلمون سنة

النفري


برسيفال ، ، ، أحد فرسان الملك آرثر على المائدة المستديرة وهو بطل العديد من الحكايات المهمة رغم قلتها. أول قصة شهيرة عنه كانت بقلم من الكاتب الفرنسي كريتيان دي تروا، في قصة حكاية الكأس (المعروفة أيضا باسم بيرسيفال)، تم تخصيص قصته لشخصية بيريدور ابن إيفوك في الفلكلور الويلزي. اشتهر بكونه البطل الأصلي في البحث عن الكأس المقدسة قبل أن يتم استبداله في الأدب اللاحق بشخصية غالاهاد.

حكاياته

برسيفال هو ابن أرملة ومات أبوه في مبارزة أو معركة أو بخيانة، قبل أو بعد مولده بوقت قصير. فخافت الأم أن يتلقى الولد مصير أبيه وهربت إلى الغابات وحدها أو كان معها مرافق أو مع مجموعة من الأتباع المخلصين، فتربى دون أن يعرف اسمه أو نسبه.

كبر الشاب قويا وسريع البديهة ووسيم الطلعة ولكن كان ذا ذكاء محدود وهي الصفة المميزة له، وأمضى أيامه يحارب وحوش الغابة وكان يغلبهم بسرعته أو يقتلهم بالحراب الصغيرة والسهام وهي الأسلحة الوحيدة التي يعرفها.

في أحد الأيام يلتقي بمجموعة من الفرسان في دروعهم، وفي البداية يعبد قائدهم كإله ويأخذهم إلى حيوان غريب لا يعرفونه ثم يسألهم أسئلة ساذجة حول دروعهم ومعداتهم، وقالوا له أنهم فرسان فيصرّ على أن يكون واحدا ويعود إلى أمه ليخبرها بنيّته ليذهب إلى العالم الخارجي ويصبح فارسا. ولبس كفلاح أو مهرج وذهب إلى بلاط الملك (وتقول بعض القصص أن أمه ماتت حزنا). يخطف الأنظار بسلوكه الغريب وجاذبيته وسخر منه السير كاي أما مستقبله فقد تم التنبؤ له بشكل غامض. وقتل أحد أعداء آرثر ويدعى الفارس الأحمر والذي أهان الملك وتحدى الفرسان والذين لم يردوا عليه. ثم لبس درع الفارس المقتول الذي يلبس بصعوبة على ثياب الفلاح التي كان يرتديها ينطلق في عدد من المغامرات والتي تختلف عبر الحكايات المروية عنه. فيصبح بعدها فارسا مقداما وماهرا ويستعيد إرث أبيه.

مجموعة الأعمال
يرى الباحثون تشابها بين حكايات برسيفال وبين حكايات مثل بيرسيوس  ورومولوس ورموس وسيغفريد والعديد غيرهم. ويظهر ان أصلها من تراث بريطانيا السلتي وهناك قصيدة إنكليزية عنه تدعى سير برسيفال الغالي Syr Percyvelle of Galles حيث كان ابن أخت آرثر وأبوه يحمل نفس اسمه وكان فارسا مقداما في البلاط على أن مرتبته تخلف بين القصص وأمه ملكة أو أخت ملك. وأصبح بطل حكايات الكأس المقدسة وانتصر بذلك على غاوين. وكان أول ذكر للكأس وبرسيفال في قصة لكريتيان دو تروا ولكنه مات قبل إنهائها فظهرت عدة تتمات لاحقة ومنهم ووشييه دو ديناين وغيربير دو مونتروي ومانيسييه.

فولفرام فون إشنباخ كتب قصيدة بارزيفال حيث يقول أن أباه كان أمير أنجو وفي تتمة يقول أن ابنه كان الفارس البجعة لوهنغرين، ويظهر سكان قلعة الكأس بأنهم فرسان الهيكل والكأس نفسه هو صخرة، وهي النهاية يلوم كريتيان على روايته القصة بطريقة خاطئة.

إلى جانب القصيدة توجد حكايتان شعريتان الأولى منهما عثر منها على مخطوطين فقط وتدعى ديدو  (من مالكها الأصلي فيرمين ديدو)وموجودة الآن في المكتبة الوطنية في باريس، والأخرى وهي عبارة عن نص أكبر موجودة في مودينا، وتتابعان حكايات برون مثل مرلين ويوسف الرامي وتسبقان حكاية موت آرثر فتشكلان بذلك جزءا من الحكاية الكاملة. يظهر النص اختلاطا في المصادر حيث تحذف القصة الصلية عنه، حيث يترعرع في بيت أبيه ويذهب لبلاط آرثر برغبته، كذلك تدخل قصص أولى أخرى لا علاقة لها بالكأس وتخل عناصر من حكايات لانسلوت وكريتيان دو تروا.

الحكاية الأخرى تدعى بيرليسفو وهي تحوى أيضا خلطا لعناصر قديمة وجديدة حيث ألغيت القصة الأولى أيضا وهناك تشبيهات بين حكاية باروزيفال اللمانية مع قصة ووشييه وغيربير، أما غيره فهو خاص بالحكاية. ومن المحتمل انها تمثل عملا مستقلا عن باقي الأعمال، استطاعت لفترة أن تشكل جزءا من الحكايات الآرثرية التي تتكلم عن البحث عن الكاس المقدسة قبل أن تحل محلها حكايات غالاهاد.

يظهر برسيفال في مابينوغي Mabinogi باسم بيريدور بن إفراوك Peredur Ap Evrawc وهي تظهر كمزج بين حكايات كريتيان والحكايات الويلزية الأولى وقد حاولت أن ترجع الحكاية للأصول الويلزية ولكن النظرية لا يمكن تأكيدها.

أعمال عن برسيفال

 كريتيان دو تروا: برسيفال Perceval أو حكاية الكأسLe Conte Du Graal  وكتبت بالفرنسية أول عمل عن الكأس المقدسة لا تنتهي لأن كاتبها مات وظهرت أربع تتمات لاحقة.
 فولفرام فون إشينباخ: بارزيفال Parzifal حوالي العام 1200 وكتبت بالألمانية.
 ديدو برسيفال Didot Perceval حوالي العام 1210 وكتبت بالفرنسية وكاتبها غير معروف.
 الكتاب الكبير للكأس: بيرليسفو Le Haut Livre Du Graal: Perlesvaus وكتب بالفرنسية حوالي العام 1210 والكاتب غير معروف.

مراجع

الكأس المقدسة
فرسان الطاولة المستديرة
بارزيفال

برسيفال


La epigenética computacional utiliza métodos de bioinformática para complementar la investigación experimental en la epigenética. Debido a la reciente explosión de datos epigenóma, los métodos computacionales juegan un papel creciente en todos los ámbitos de la investigación epigenética.
La investigación en epigenética computacional comprende el desarrollo y aplicación de métodos de bioinformática para la resolución de preguntas epigenética, así como el análisis de datos computacional y modelización teórica en el contexto de la epigenética.

Áreas de desarrollo
Procesamiento de datos y análisis epigenéticos
Diversas técnicas experimentales se han desarrollado para todo el genoma de mapeo de la información epigenética, los más utilizados están chip-on-chip, chip-ss y secuenciación de bisulfito. Todos estos métodos generan grandes cantidades de datos y requieren formas más eficientes de procesamiento de datos y control de calidad por métodos bioinformáticos.

Epigenoma de predicción
Una parte importante de la investigación bioinformática se ha dedicado a la predicción de la información epigenética de las características de la secuencia del genoma. Estas predicciones tienen un doble propósito. En primer lugar, las predicciones exactas epigenoma puede sustituir a los datos experimentales, hasta cierto punto, lo cual es particularmente relevante para el recién descubierto los mecanismos epigenéticos y de otras especies de humanos y de ratón. En segundo lugar, los algoritmos de predicción de construir modelos estadísticos de la información epigenética de datos de entrenamiento y por lo tanto, puede actuar como un primer paso hacia la modelización cuantitativa de un mecanismo epigenético.

Aplicaciones en epigenética del cáncer
El importante papel de los defectos epigenéticos para el cáncer abre nuevas oportunidades para mejorar el diagnóstico y la terapia. Estas áreas activas de investigación dan lugar a dos preguntas que resultan especialmente adecuadas para el análisis bioinformático. En primer lugar, dada una lista de regiones genómicas presentan diferencias epigenéticas entre las células tumorales y los controles (o entre los diferentes subtipos de la enfermedad), podemos detectar patrones comunes o encontrar evidencias de una relación funcional de estas regiones con el cáncer? En segundo lugar, podemos utilizar los métodos de bioinformática con el fin de mejorar el diagnóstico y tratamiento mediante la detección y clasificación de subtipos de la enfermedad importante?

Temas emergentes
La primera ola de la investigación en el campo de la epigenética computacional fue impulsado por el rápido progreso de los métodos experimentales para la generación de datos, que requieren métodos de cálculo adecuados para el procesamiento de datos y control de calidad, llevó a los estudios de predicción epigenoma como una forma de entender la distribución genómica de la información epigenética , y sentó las bases para los proyectos iniciales de epigenética del cáncer. Si bien estos temas seguirán siendo las principales áreas de investigación y la mera cantidad de los datos derivados de los proyectos epigenéticos epigenoma plantea un reto significativo bioinformática, varios temas adicionales que están surgiendo.
Circuito regulador epigenética: la ingeniería inversa de las redes reguladoras que leer, escribir y ejecutar códigos epigenéticos.
Epigenética de la población: Destilación mecanismos de regulación de la integración de datos epigenoma con perfiles de expresión génica y mapas de haplotipos para una amplia muestra de una población heterogénea.
Epigenética evolutiva: Aprender acerca de la regulación en epigenoma humano (y sus consecuencias médicas) por las comparaciones entre especies.
Modelos teóricos: Prueba de nuestra mecánica y comprensión cuantitativa de los mecanismos epigenéticos en la simulación de silico.
Navegadores del genoma: Desarrollo de una nueva mezcla de servicios web que permiten a los biólogos para llevar a cabo sofisticados genoma y el análisis epigenoma dentro de un entorno genoma fácil de usar navegador.
Epigenética médica: La búsqueda de los mecanismos epigenéticos que juegan un papel en otras enfermedades distintas al cáncer, ya que existe una fuerte evidencia circunstancial de la regulación epigenética está implicado en los trastornos mentales, enfermedades autoinmunes y otras enfermedades complejas.

Referencias

Enlaces externos
 Harvard Extension School Biophysics 101, Genomics and Computational Biology, http://www.courses.fas.harvard.edu/~bphys101/info/syllabus.html
 University of Bristol course in Computational Genomics, http://www.computational-genomics.net/

Epigenética
Bioinformática

Epigenética computacional


The Adventures of Rin Tin Tin is an American children's Western television series that aired 164 episodes from October 1954 to May 1959 on the ABC television network.

The show starred Lee Aaker as Rusty, a boy orphaned in an Indian raid, who was being raised by the soldiers at a US Cavalry post known as Fort Apache. Rusty and his German Shepherd dog, Rin Tin Tin, help the soldiers to establish order in the American West.  James E. Brown appeared as Lieutenant Ripley "Rip" Masters.  Co-stars included Joe Sawyer as Sergeant Biff O'Hara and Rand Brooks as Corporal Randy Boone.

The character of Rin Tin Tin was named after Rin Tin Tin, a legendary screen dog of the 1920s and 1930s. The character was ostensibly played by Rin Tin Tin IV, who was either a descendant or related to the original dog. However, due to Rin Tin Tin IV's poor screen performance, the character was mostly performed by an unrelated dog, Flame Jr.

Synopsis
Rusty and his dog, Rin Tin Tin (Rinty), are the only survivors of an Indian raid on their wagon train.  The boy and his dog are adopted by the 101st Cavalry at Fort Apache, Arizona, where Rusty is commissioned as an honorary corporal. Throughout the series, Rusty and Rinty help the cavalry and the nearby people to establish order in the American West.

Cast

Lee Aaker - Corporal Rusty "B-Company"
James Brown - Lt. Ripley 'Rip' Masters
Rin Tin Tin IV/Flame Jr. - Rin Tin Tin
Joe Sawyer - Sgt. Biff O'Hara
Rand Brooks - Corporal Randy Boone
William Forrest - Major Swanson
Hal Hopper - Cpl. Clark
John Hoyt - Colonel Barker
Harry Strang - Sheriff
Dean Fredericks - Komawi
Mildred von Hollen - Mrs. Barrington
George Keymas - Black Billy
Ralph Moody - Silas Gunn
Tom McKee - Capt. Davis
William Fawcett - Captain Longey/Marshal George Higgins
Morris Ankrum - Chief Red Eagle
Lane Bradford - Barrows
Ernest Sarracino - Hamid Bey
Jack Littlefield - Karl
Dehl Berti - Katawa
Bill Hale - Cole Hogarth
Steven Ritch - Lone Hawk
Lee Roberts - Aaron Depew
Larry Chance - Apache Jack
Charles Stevens - Geronimo
Gordon Richards - Hubert Twombly
Pierre Watkin - The Vet
Tommy Farrell - Carpenter
Harry Hickox - John Carter
Andy Clyde - Homer Tubbs
Ed Hinton - Seth Ramsey
Patrick Whyte - McKenzie
Stanley Andrews - Ed Whitmore
Abel Fernandez - O-ye-tza
Louis Lettieri - Chief Pokiwah
Jan Arvan - Chief Running Horse
William Henry - Bill Anderson

Guest stars
Robert Fuller appeared as Stan in the 1958 episode "The Epidemic". Harry Cheshire appeared as Silas Mason in "The Misfit Marshal" (1959).

Brad Johnson (1924–1981) appeared in the role of John Quinn in the episode "The Iron Horse" (1955).

Robert Knapp was cast in the role of Allen in the 1955 episode "The Guilty One".

William Fawcett played an elderly marshal in four episodes, including the 1955 episode, "Higgins Rides Again".

Rico Alaniz appeared twice, as Big Elk in "Rin Tin Tin Meets O'Hara's Mother" and as Don Valdez in "The Invaders" (both 1956).

Other guest stars included Roscoe Ates and Dean Fredericks in six episodes. John M. Pickard appeared three times. Others included Ron Hagerthy, Ewing Mitchell, Ed Hinton, Lee Van Cleef and Harry Dean Stanton.

Episodes

Production

Development
Producer Herbert Leonard got the idea for the show while shooting at the Corrigan Movie Ranch. He had taken his lunch at the Fort Apache set and got the idea for the entire format, but he needed to convince "Rinty" owner Lee Duncan to get the rights. Leonard convinced Douglas Heyes to work on the script and they presented it to Duncan.  Duncan and Leonard made the agreement to do the show over a handshake and an initial payment of ten dollars.

Casting
Three different German Shepherds were used as the titular character. Rin Tin Tin IV and one other dog were descended from the original "Rinty" of movie fame. The other dog used was an unrelated dog named Flame, Jr. Due to Rin Tin Tin IV's poor screen performance, the character was mostly performed by Flame, Jr.

Filming
The episodes were filmed on a low budget, with Screen Gems limiting it to less than $50,000 per episode. Outdoor action was shot largely at Corriganville Movie Ranch northwest of Los Angeles in Simi Valley, where the production made ample use of the facility's set from the movie Fort Apache. Additional action sequences were shot on the Iverson Movie Ranch in Chatsworth, known for its huge sandstone boulders and widely recognized as the most heavily filmed outdoor shooting location in the history of Hollywood.

The show's troupe of twelve character actors was often required to play multiple parts in the same episode, sometimes to the point of one actor fighting himself, wearing a cavalry uniform in one shot and an Apache outfit in another.

Themes
As a show targeting the youth audience, it not only displayed stories with action, but also included moral lessons.  Actor James Brown explained, "Our stories simply taught that right was right and wrong was wrong."

Broadcast
The show ran for five seasons on ABC on Friday evenings from October 1954 to May 1959.  ABC reran the series on late afternoons from September 1959 to September 1961. During its first season (1954-1955), The Adventures of Rin Tin Tin finished at number 23 in the Nielsen ratings, making it the second-highest rated series on ABC at the time behind Disneyland, which placed number six.

Reruns ran on Saturdays on CBS from September 1962 until September 1964.  A new package of reruns was shown in 1976, and continued into the mid-1980s.  The original  black-and-white prints were tinted sepia with new opening and closing segments filmed in color in Utah. Due to poor scheduling practices of local stations, the rebroadcasts were not successful.

Modern syndication includes remastered episodes produced by Cerulean Digital Color and Animation, with lines redubbed for some scenes using actors other than those from the original series cast, with a different generic theme song.

Reception
Critics were generally positive, with TV Guide calling it "crammed with action, gunplay and chase scenes," and that it "makes fine viewing for kids and nostalgic viewing for grownups".  Variety, however, was much more critical, calling Aaker "precocious" and "not helped by the direction", and that "the dog does nothing exceptional either".

References

External links

 Iverson Movie Ranch: History, vintage photos.

1954 American television series debuts
1959 American television series endings
1950s Western (genre) television series
American children's adventure television series
American Broadcasting Company original programming
Black-and-white American television shows
CBS original programming
Television series by Sony Pictures Television
Television shows about dogs
Television series by Screen Gems
Rin Tin Tin
Orphans in fiction
Television series about the United States Army
Television shows filmed in California

The Adventures of Rin Tin Tin


Takuto Hashimoto (født 11. april 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fukushima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuto Hashimoto


Dersu Uzala (), (Japonca: デルス・ウザーラ) Akira Kurosava tarafından yönetilmiş 1975 Sovyet-Japon ortak yapımı bir filmdir. Daha önce çevrilen aynı isimli 1961 Sovyet yapımı bir film de vardır.

Japon sinemacı Akira Kurosava bir aralar ülkesinde film yapmak için para bulamaz olmuş, bu yüzden intihara bile kalkışmıştı. Kurosava bu durumdan kendisine kapılarını açan Sovyet yönetimi sayesinde kurtuldu ve Rus parasıyla çekilen bu film hem o yıl Moskova Şenliği'nde büyük ödülü, hem de yabancı film Oscar'ını kazandı.

20. yüzyılın başlarında bir Rus askeri haritacı ekibi Rusya'nın Uzak Doğu topraklarındaki Mançurya ormanlarında araştırma yaparken atalarının yaşamından pek farklı olmayan bir hayat süren yaşlı bir avcıyla tanışır ve Dersu Uzala adındaki bu bilge adamdan çok şey öğrenir.

Ekip
 Yönetmen: Аkirа Kurоsаvа
 Yazar: Аkirа Kurоsаvа, Yuri Nаgibin
 Görüntü Yönetmeni: Аsаkаzu Nаkаi, Yuri Gаntmаn, Fyоdоr Dоbrоnrаvоv
 Besteci: İsаk Şvаrts

Oyuncular
 Mаksim Munzuk — Dеrsu Uzаlа
 Yuriy Sоlоmin — Vlаdimir Аrsеnyеv
 Svеtlаnа Dаnilçеnkо — Аnnа
 Dimа Kоrşikоv — Vоvа
 Suymеnkul Çоkmоrоv — Çjаn Bао
 Vlаdimir Krеmеnа — Turtıgin
 Аlеksаndr Pyatkоv — Оlеnеv

Ayrıca bakınız
 Dersu Uzala
 Vladimir Arsenyev

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.dersu-uzala.info
 Дерсу Узала  — IMDb adlı websayfasında
 Дерсу Узала  — Rotten Tomatoes
 Дерсу Узала — allrovi
 Дерсу Узала  — Kinopoisk sayfasında

Görünümler

Japonya filmleri
Mosfilm filmleri
Habarovsk Krayı
Akira Kurosava'nın yönettiği filmler
En İyi Uluslararası Film Akademi Ödülü kazanan filmler
Sovyet film taslakları
Akira Kurosava'nın senaryosunu yazdığı filmler
Sovyet dramatik filmleri
Sovyet biyografik filmleri
Çokdilli filmler
Avcılık ile ilgili filmler
1975 çıkışlı dramatik filmler
1970'lerde Rusça filmler

Dersu Uzala (film, 1975)


Le Somhlolo National Stadium est un stade omnisports situé en Eswatini, à Lobamba, la capitale du pays. Il est principalement destiné à la pratique du football.

Le stade, doté d'une capacité de  places et inauguré en , sert de domicile pour l'équipe d'Eswatini de football et pour les clubs de football du Green Mamba, des Mbabane Highlanders et des Malanti Chiefs, .

Il porte le nom du roi Sobhuza Ier dit « Somhlolo », illustre roi du Swaziland du .

Histoire

Le stade ouvre ses portes en .

Événements

Notes et références

Équipement sportif achevé en 1968
Stade multifonction en Eswatini
Stade de football en Eswatini
Stade de rugby à XV en Eswatini
Stade d'athlétisme en Eswatini
Stade portant le nom d'une personnalité politique

Somhlolo National Stadium


Critério de Lawson é uma figura de mérito usada na pesquisa de fusão nuclear. Ele compara a taxa de energia gerada por reações de fusão dentro do combustível de fusão com a taxa de perdas de energia para o meio ambiente. Quando a taxa de produção é maior que a taxa de perda, o sistema produzirá energia líquida. Se uma quantidade suficiente dessa energia for capturada pelo combustível, o sistema se tornará autossustentável e será acionado.

O conceito foi desenvolvido pela primeira vez por John D. Lawson em um artigo classificado de 1955 que foi desclassificado e publicado em 1957. Como formulado originalmente, o critério de Lawson fornece um valor mínimo necessário para o produto da densidade do plasma (elétron) ne e o "tempo de confinamento de energia"  que leva à saída de energia líquida.

Análises posteriores sugeriram que uma figura de mérito mais útil é o produto triplo da densidade, tempo de confinamento e temperatura do plasma T. O produto triplo também tem um valor mínimo exigido e o nome "critério de Lawson" pode se referir a esse valor.

Energia de fusão

Critério de Lawson


كأس أمريكا الجنوبية 1922  النسخة السادسة من بطولة أمريكا الجنوبية لكرة القدم التي استضافتها ريو دي جانيرو بالبرازيل من 17 سبتمبر إلى 22 أكتوبر، 1922. والتي كان من المقرر عقدها في تشيلي ، ولكن البرازيل طلبت استضافة الدورة كجزء من احتفالات الذكرى السنوية المائة للاستقلال.

وشمل مشاركة كل من الأرجنتين والبرازيل وباراغواي وأوروغواي وتشيلي .

المباريات
نظام البطولة نص على أن كل فريق يلعب مباراة واحدة ضد كل فريق من الفرق الأخرى. ويتم منح نقطتين للفوز ونقطة واحدة للتعادل وصفر نقطة للخسارة.

الترتيب

المباراة الفاصلة

الفائز

الهدافين
4 أهداف
  جوليو فرنسيا

هدفين
  املكار - فورميغا - نيكو

 هدف
  انجل شيسا - جوس جاسليني
  التينو ماركونديس
  مانويل برافو
  كارلوس اليزيس - لويس فراتس - دفونسو لوبيز - جوليو راميرز - جراردو ريفاز
  فيليبي بوفوني - خوان كارلوس - انتونيو يوردرن

وصلات خارجية
 South American Championship 1922 at RSSSF

تشيلي في 1922
أحداث أكتوبر 1922 الرياضية
أحداث سبتمبر 1922 الرياضية
ريو دي جانيرو في القرن 20
بطولات كوبا أمريكا
كرة القدم الأرجنتينية في 1922
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1922
كرة القدم الأوروغويانية في 1922
كرة القدم الباراغوايانية في 1922
كرة القدم البرازيلية في 1922
منافسات رياضية دولية تستضيفها ريو دي جانيرو
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها البرازيل

كأس أمريكا الجنوبية 1922


Miljenko Jergović (born 28 May 1966) is a prominent Bosnian writer.

Biography
Born in Sarajevo, SR Bosnia and Herzegovina, SFR Yugoslavia to Croatian parents, Jergović received his M.A. in literature from the Sarajevo University. While at high-school, he started working as a journalist in printed and electronic media, as a contributor to literary and youth magazines, and was soon recognized as Croatia's media correspondent from Sarajevo.

Writing

Jergović's novels treat his family members and their histories. He is also a journalist and has published a collection of his articles in Historijska čitanka (A Reader in History, 1996).

Jergović writes a column in the Serbian daily Politika, for Vreme magazine and a regular column in the Croatian daily Jutarnji list entitled Sumnjivo lice (trans. "suspicious character", lit. "suspicious face").

Works
His novel Buick Riviera was made into a movie in 2008 by filmmaker Goran Rušinović, and the two were in turn awarded the Golden Arena for Best Screenplay. According to the author himself, it is a "novella" set in North American countryside, dealing with the conflict of a Serbian refugee from Bosnia, probably a war criminal, and a Muslim refugee who had spent twenty years in the United States. Its heroes, who always carry with them their native lore, their religion and their mentality, though they have numerous reasons for feelings of love and understanding of others, become victims of their own inability to rise above their national background, above their old hatreds and the burden of historical conflicts.

Miljenko Jergovic wrote another novel or "documented diary" – "Volga, Volga", a book about a car and his driver. This is a complicated story about guilt and death, the Yugoslav war and internal conflicts. As Jergovic is a great storyteller, he starts with the outside: Volga is not only black but glossy black like a piano.  The reader realizes a main effect of storytelling: that war destroys, while stories nurture and continue life. Focal characteristics of the book are desire and strangeness, sadness and anger. Jergović's car is a "documentary fantasy" and the story is about a generation living a lie. Jergović's Yugoslavia lost in dreams of acting, the desire for truth is opposed illusions and dreams, lies and legends. Jergovic the master of melancholy presents driving as a journey into the past, awakens memories of companions, times of sadness and loneliness. A central figure in the novel is Jalal Pljevljak, who is the experienced driver and a Muslim believer, whose faith prohibits the consumption of alcohol, drunk, and so risked disaster. Although the reader gets the key to a mysterious accident, the second impression prevails: the uncertainty about where the boundaries between fact, facts, legends, dreams and lies are. The truth about things, it shows the contrasting perspectives of game storytelling, not just a matter of personal integrity and identity. Thus, the author briefly illuminates the history of the former Yugoslavia. As the scene of religious, ethnic and political relations and conflict within the former multinational federation determines the flow and actions, so, for example, accused Pljevljak, both Croat and Muslim. At the end of the wars in the nineties it was very popular among intellectuals and yellow press to relativize the guilt of the pre-war crime and surrender it to forgetfulness. So, the case Pljevljak for a reader is a metaphor of the fate of the whole country.

Literary circles

A number of private conflicts in literary circles drew public attention to disagreement among famous writers. Namely, issues in the Croatian Writers' Society created fragmentation and an alleged unjust disqualification of writers on political grounds. Over the course of his career, Jergović was involved in these issues, as were many other noteworthy writers. In October 2002, Jergović was elected to the Croatian Writers' Society board of directors. In 2003, there was criticism that one of CWS founders, Velimir Visković, was judging CWS members on political grounds. This was revealed when Drago Štambuk pointed out Visković's former association with the HDZ government. In April 2006, Jergović became involved in a literary dispute with Dražen Katunarić over Jergović's text on Houellebecqu, which Jergović's considered charlatan for being based on the Qur'an.  Katunarić said that such texts with a Sarajevan and Islamic basis are not accepted in Zagreb. To which Jergović responded for him to put a gun to his head. This controversy encouraged Zdravko Zima to resign his membership in the Croatian Writers' Society because he felt the leadership wasn't distancing themselves from the attacks on Katunarić. In April 2007, Jergović himself withdrew from CWS. Jergović said that the society contrasted his attitude to Croatian literature and literature in general. A number of other writers cut ties with the association in a similar fashion, including Ivan Lovrenović who resigned because he felt Velimir Visković's disqualification called for the real and symbolic dismissal of Jergović in 2011.

In 2009, Visković made public claims about Jergović reaffirming Chetniks in Serbia and setting out to market books for a Serbian market. Visković made these claims in response to an interview Jergović gave. Some questioned whether the reason for the conflict with Jergović was Visković's life project – the Encyclopedia of Croatian Literature. When CWS members asked Visković to apologize, he refused, citing years of insults to him, his family and other prominent writers.

Personal life
Born in Sarajevo in 1966, Jergović spent half of his life in his hometown. He also spent the first year of the Bosnian War, more precisely the Siege of Sarajevo there, before moving to Zagreb in 1993.

Jergović has been known as an avid supporter of Sarajevo football club FK Željezničar, whose fan he has been since he was a kid, having a membership card of the club as well, renewing it in July 2019.

Awards
In 2012, he received the Angelus Central European Literature Award for his book Srda pjeva, u sumrak, na Duhove ("Srda Sings at Dusk On Pentecost") and in 2018 he won the Georg Dehio Book Prize.

Bibliography
 Opservatorija Varšava, poem collection, 1988
 Uči li noćas neko u ovom gradu japanski?, poem collection, 1992
 Himmel Comando, 1992
 Sarajevski Marlboro, short stories, 1994
English-language edition, Sarajevo Marlboro, translated by Stela Tomasevic. New York: Archipelago Books, 2004.
 Karivani, short stories, 1995
 Preko zaleđenog mosta, 1996
 Naci bonton, 1998
 Mama Leone, short stories, 1999, Zoro Sarajevo
 Sarajevski Marlboro, Karivani i druge priče, short stories, 1999, Durieux Zagreb,
 Historijska čitanka, short stories, 2000,
 Kažeš anđeo, 2000
 Hauzmajstor Šulc, short stories, 2001
 Buick Riviera, novel, 2002,
 Dvori od oraha, novel, 2003,
English-language edition, The Walnut Mansion, translated by Stephen M. Dickey and Janja Pavetic Dickey. New Haven: Yale University Press. 2017.
 Rabija i sedam meleka, short stories, 2004,
 Historijska čitanka 2, 2004,
 Inšallah Madona, inšallah, novel, 2004,
 Glorija in excelsis, novel, 2005, Durieux Zagreb,
 Žrtve sanjaju veliku ratnu pobjedu, newspaper chronicles, 2006, Durieux Zagreb,
 Ruta Tannenbaum, novel, 2006, Durieux Zagreb,
 Drugi poljubac Gite Danon, selected stories, 2007, VBZ, Zagreb,
 Freelander, novel, 2007, Ajfelov most, Sarajevo/Zagreb
 Srda pjeva, u sumrak, na Duhove, novel, 2009, Rende, Beograd,
 Krađa, 2009
 Transantlantic mail, mail exchange with Semezdin Mehmedinović 2008–09, VBZ, Zagreb, 2009
 Volga, Volga, novel, 2009, Naklada Ljevak, Zagreb
 Psi na jezeru, novel, 2010, Naklada Ljevak, Zagreb
 Otac, novel, 2010
 Rod, novel, 2013
English-language edition: Kin, translated by Russell Scott Valentino. New York: Archipelago Books, 2021.
 Tušt i tma, correspondence with Svetislav Basara, Laguna, Beograd, 2014
 Levijeva Tkaonica Svile, 2014
 Sarajevo, plan grada, 2015
 Drugi krug, correspondence with Svetislav Basara, Laguna, Beograd, 2015
 Imenik lijepih vještina, 2018
 Selidba, 2018
 Herkul, 2019
 Bajakovo-Batrovci, correspondence with Svetislav Basara, 2020
 Imenik lijepih vještina II, 2020

Annotations

References

External links

1966 births
Living people
Journalists from Sarajevo
Croat writers from Bosnia and Herzegovina
Bosnia and Herzegovina male writers
Bosnia and Herzegovina novelists
Bosnia and Herzegovina short story writers
Male novelists
Male short story writers
Golden Arena winners

Miljenko Jergović


Hebrew Bible and Ancient Israel (abgekürzt: HeBAI) ist eine Fachzeitschrift für Theologie, die vierteljährlich erscheint und deren Beiträge durch einen Peer-Review-Prozess evaluiert werden. Ihr Thema sind die Texte der hebräischen und aramäischen Bibel in ihren historischen Kontexten, aber auch die Geschichte Israels selbst. Jedes Heft hat einen thematischen Fokus. Die meisten Beiträge werden in Englisch verfasst, Artikel können aber auch auf Deutsch oder Französisch erscheinen. Ein besonderes Ziel der Zeitschrift besteht in der Vermittlung der unterschiedlichen akademischen Kulturen im globalen Kontext, die sich mit der Hebräischen Bibel und dem antiken Israel im 1. Jahrtausend v. Chr. beschäftigen. Die erste Ausgabe erschien 2012. Verlegt wird sie im Mohr Siebeck Verlag in Tübingen. Sie wird herausgegeben von Gary N. Knoppers (†), Oded Lipschits, Carol A. Newsom und Konrad Schmid. Geschäftsführender Herausgeber ist Konrad Schmid.

Weblinks
 Webseite von Hebrew Bible and Ancient Israel

Theologische Zeitschrift
Wissenschaftliche Zeitschrift (Deutschland)
Jüdische Geschichte (Antike)
Alttestamentliche Wissenschaft
Ersterscheinung 2012
Mehrsprachige Vierteljahreszeitschrift

Hebrew Bible and Ancient Israel


The Racing Rules of Sailing (often abbreviated to RRS) govern the conduct of yacht racing, windsurfing, kitesurfing, model boat racing, dinghy racing and virtually any other form of racing around a course with more than one vessel while powered by the wind. A new revision is published every four years (after the Olympic Games) by World Sailing, the sport's world governing body.  Full information on the rules can be viewed at World Sailing.

Contents of the Rules

The Racing Rules of Sailing were most dramatically simplified in 1997 since the 1940s. The new document contains four main rules [Part 2, Section A]:

 Boats on a port tack shall keep clear of boats on starboard tack (Rule 10).
 When boats are on the same tack and overlapped, the boat to windward (the boat closest to the wind) shall keep clear of a leeward boat (Rule 11).
 When boats are on the same tack and not overlapped, the boat that is astern shall keep clear of the boat ahead. (Rule 12).
 When a boat is tacking (changing tack) it shall keep clear of boats that are not tacking (Rule 13).

Four rules about general limitations: [Part 2, Section B]

 Even if you have right-of-way, it is your duty to avoid a collision, once it becomes apparent that the other boat is not keeping clear (Rule 14).
 If you acquire right of way, you must initially give the other boat room to keep clear, unless you get right of way because of the other boat's actions. (Rule 15)
 A boat that changes course, even if it has the right-of-way, shall do so in a manner that gives the burdened boat a chance to "keep clear" (Rule 16).
 If you catch up with another boat and you want to pass it to leeward, you may not sail above your proper course i.e. you shall not luff higher than you would have done if that boat wasn't there (Rule 17)

Three rules about marks and obstructions [Part 2, Section C]
plus some other rules about starting errors, taking penalties, moving astern, when you are capsized or anchored or run aground, and interfering with another boat.

In total there are 91 rules but (since the major simplification in 1997) only 15 rules govern what boats do when they meet on the water (part 2 rules). It is not necessary to know all of the rules to successfully compete in a dinghy race, but a knowledge of the basics is recommended.

Sailboat racing is a self-regulated sport.  As stated by the Racing Rules of Sailing, "Competitors in the sport of sailing are governed by a body of rules that they are expected to follow and enforce. A fundamental principle of sportsmanship is that when competitors break a rule they will promptly take a penalty, which may be to retire.".

Depending on the nature of the infraction, the penalty may be either: (1) performing a turn consisting of one tack and one gybe or (2) performing two turns consisting of two tacks and two gybes (except for windsurfing).

For most rules infractions, a competitor may be absolved from disqualification from the race by taking such a penalty. However, if the infraction caused injury or serious damage, or produced a significant advantage in the race or series, the penalty shall be to retire. If a competitor fails to take penalty turn(s) they may be disqualified after a hearing by the Protest Committee. The aforementioned principles do not apply to match racing (like the America's Cup) where on-the-water umpires impose penalties immediately after an infraction occurs.

Race signals

Sail races are governed with flags and sound signals to indicate flag changes. The flags used are taken from the International maritime signal flag set. During a race and for any signal concerning the race, these flags are defined in the Racing Rules of Sailing but the signal can be modified by the Sailing Instructions.

The raising (hoisting) or removing of a visual signal is accompanied by the emission of a sound signal to draw attention to the new signal. The type of the sound signal (one short sound, two short sounds, one long sound, etc.) is described by the rule according to the type of signal.
The usual meanings of these flags are as follows:

Postponement signal

The Answering Pennant (AP) with or without a numerical pennant is used to indicate a postponed race.
A numerical pennant below the AP denotes the time, in hours, of the race postponement.

Preparatory signal

These signal flags are used before a race start and most commonly as part of a start sequence/procedure.

Start signal
These signal flags are used in the pre-start procedure.  Class flags can be numeral pennants 1 , 2 , and 3  however they can be substituted to avoid confusion with the postponement signals relating to a particular class.

Recall signal

Course change signal

Abandonment signal

Other signals

See also

 Dinghy racing
 International Regulations for Preventing Collisions at Sea

Notes

External links
 World Sailing - A Short History
 Racing Rules of Sailing
 Interactive & multilingual sailboat racing rules game
 RacingRulesOfSailing.org - The Unofficial Source for the Racing Rules of Sailing

Sailing rules and handicapping
Sailing manoeuvres
Signal flags

Racing Rules of Sailing


Curtis Schade (souvent dénommé Curt Schade) est un homme d'affaires américain, ancien banquier partenaire de Bear Stearns et de Donaldson, Lufkin & Jenrette. Il s'est, dans les années 2010, spécialisé dans le secteur de l'immobilier locatif.

En , le monde de la finance est encore plongé dans les affres de la crise de 2008. Après que la bulle spéculatives des supprimes ait fait imploser le marché immobilier américain, un grand nombre d'américains moyens sont très appauvris, voire en faillite ; et beaucoup ont été expulsé de leur maison car incapable de finir d'en payer les traites. Pour ces raisons, un grand nombre d'habitations saisies par les banquiers ou d'autres créanciers ne trouvent pas preneurs ou se vendent mal. Dans le même temps la classe moyenne n'a plus les moyens d'acheter une maison, devant alors se tourner vers la location. En outre il y a peu de nouvelles constructions, ce qui va renforcer la demande de locations.

Profitant de ce contexte, Curtis Schade s'associe à Donald R. Mullen et à Heather Hopkins pour créer principalement deux entreprises :
Progress Resident (entreprise qui deviendra entre 2012 et 2021, en moins de 10 ans, la seconde plus grosse entreprise propriétaire de maisons à louer, pour tous les États-Unis ;
Pretium Partners (entreprise crée pour lever des fonds, en faisant appel à de gros investisseurs. Ces fonds semblent principalement destiné à l'achat de maisons par Progress Resident).

Éléments de biographie

Enfance, études, famille

Diplômé de la McIntire School of Commerce de l'université de Virginie, où il siège (en 2021) au sein du conseil de fondation de l'école dont il préside aussi le comité des finances.

Avec son épouse (Angel), il est depuis 1989 résident d'été à East Hampton où le couple a fait construire une maison d'été ; à la saison froide, le couple habite à Glen Ridge, depuis plus de 20 ans.

Carrière professionnelle

Années 1990/2010
Curtis Schade commence sa carrière comme partenaire de groupes de financement à effet de levier au sein de la banque Bear Stearns et travaille avec Donaldson, Lufkin & Jenrette.

Curtis Schade est aussi l'un des anciens partenaires de « Pinebank Asset Management » (aussi nommée « Brownstone Asset Management »), un fonds spéculatif long/short spécialisé dans le crédit en difficulté.

À partir de 2012
Curtis Schade se spécialise dans la gestion d'investissements dits alternatifs, dans le domaine de l'immobilier locatif.

Pretium Partners
Début 2012, Schade est cofondateur, coprésident et chef de l'exploitation de Pretium Partners (ou Pretium), une société qui gère des placements présentés comme . Pretium gère aussi Progress Residential et Pretium Mortgage Credit (présenté comme fonds d'investissement pour prêts non-productifs ayant la capacité de conserver à la fois les prêts reproductifs et les REO pour la location). Pretium Partners .

Cette société, avec sa société-fille deviendra en 9 ans le second groupe acheteur/gestionnaire/propriétaire du pays dans le domaine des sociétés ; elle dépasse rapidement le 1,5 milliard de dollars d'actifs (c'est-à-dire de maisons à louer) sous gestion. Début 2021, le groupe affirme disposer de quelque  employés achetant, gérant et louant plus de  logements répartis sur 15 zones géographiques de marchés principaux ; 10 mois plus tard, en octobre 2021, l'entreprise annonce .

Ziff Real Estate Partners
Curtis Schade est aussi codirecteur (depuis 2019), co-investisseur et depuis le début des années 2010 conseiller de ZRP (ou Ziff Real Estate Partners aussi dit Ziff) qui est une société propriétaire et exploitante de commerces de proximité, d'entrepôts loués et utilisables en libre-service, de bureaux et de propriétés industrielles).
Il a rejoint l'entreprise à plein temps en 2017. Il y est surtout chargé des locations de locaux industriels et de stockage, ainsi que de la gestion d'actifs et la stratégie financière. Comme membre du comité d'investissement, il est associé aux discussions relatives aux cessions/acquisitions, au financement, aux études de marché et à la stratégie de l'entreprise.

Lobbying / NRHC
En mars 2014, Curtis Schade, en tant que président et chef de l'exploitation de Progress Residential a contribué à créer le National Rental Home Council (NRHC) qui est une organisation professionnelle chargée de défendre les intérêts des plus grosses entreprises américaines propriétaires et gestionnaire de parcs de maisons unifamiliales mises en location. Le NRHC réunissait en 2014 Colony American Homes, Invitation Homes (qui sera racheté par Progress Residential, alors encore en début de croissance), American Homes 4 Rent et Starwood Waypoint Residential Trust). Ce lobby a, lors de son lancement, déclaré qu'il avait comme objectif d'accroître l'éducation des acteurs du secteur, et de défendre les avantages du marché de la location unifamiliale.
Alors que l'industrie émergente de la location de maisons uni familiales de moyenne gamme suscite des protestations de la part de locataires se plaignant d'être mal traités et/ou inéquitablement traités par ces entreprises de locations selon eux plus prompte à réclamer les loyers et divers frais annexes qu'à vernir entretenir les maisons occupées (protestations parfois relayées par des ONG et par la presse), l'une des premières actions du NRHC a été de créer un groupe de travail pour rédiger un guide destiné à harmoniser et élever les normes, et à professionnaliser le secteur. Ce guide (de trois pages) a été présenté comme destiné aux quelques membres fondateurs du NRHC, mais aussi au reste du secteur de l'industrie (sic) de la location de maisons unifamiliales. Selon le NRHC, ce guide vise à . Ce guide, qui n'est pas un document opposable, porte sur quatre thèmes : la réhabilitation du logement avant location, la gestion immobilière, les relations avec les résidents et la conformité légale. Sur ce dernier point, le NRHC a insisté sur le fait qu'elle recommande le respect des lois sur le logement équitable. Le NRHC .

Protection du patrimoine

Dans les années 2010, Curtis Schade a présidé l'association culturelle Thomas Moran Trust, basée à East Hampton . En lien avec d'autres acteurs (dont la Village Preservation Society (VPS), créée en 1982), cette association est destinée à protéger et valoriser la maison du célèbre peintre américain de paysage Thomas Moran à (site classé National Historic Landmark). C Schale en est membre du conseil d'administration, et il siège aux comités de rénovation et de campagne de financement.
Son autre lieu d'habitation (Glen Ridge) est aussi un site patrimonial historique d'intérêt national. C Schale y siège (pour 10 ans) à la Commission de préservation du patrimoine historique. Cette commission supervise toutes les rénovations extérieures. Il a été trésorier de la Glen Ridge Historical Society pendant 6 ans et membre du comité exécutif du Montclair Art Museum durant 6 ans.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bear Stearns
 Donald R. Mullen

Homme d'affaires américain

Goldman Sachs
Trader

Curtis Schade


August Rudolf Karl von Davier (* 13. Juli 1853 in Neeken; † 8. Januar 1936 in Seggerde) war ein preußischer Politiker aus dem Herzogtum Anhalt.

Leben

Herkunft und Familie
Von Davier war der jüngste Sohn des anhaltischen Landtagsabgeordneten Rudolf August Vollrat von Davier (* 20. September 1813; gestorben 28. Februar 1877) und dessen Ehefrau Leontine, geb. von Hippel (gestorben 28. März 1874). Sein Onkel war der Reichstagsabgeordnete Eduard Wiprecht von Davier (* 24. Dezember 1818 in Neeken; † 1. Oktober 1895 auf Gut Seggerde). Er heiratete am 15. Februar 1884 Sophie, geb. Weiß (* 24. März 1858) und bekam mit ihr zahlreiche Kinder, nämlich:

 Karl Volrat (* 16. März 1885 bei Liegnitz)
 Eduard Rudolf (* 5. September 1886 in Liegnitz)
 Margarete (* 14. November 1887)
 Hans Arwed (* 8. November 1889 in Venetia)
 Ernst Werner (* 2. Juli 1892 in Venetia)
 Eduard Joachim (* 13. Dezember 1896 bei Gardelegen)

Karriere
Davier war von 1887 bis 1894 Landrat von Znin, anschließend von 1894 bis 1897 Landrat von Gardelegen. Nach seinem Ausscheiden aus dem Staatsdienst widmete er sich der Bewirtschaftung des Rittergutes Schloss Seggerde. Darüber hinaus besaß er Güter in Weferlingen und Hasselburg (Flechtingen). Die genannten Güter hatte er 1895 von seinem Onkel Eduard Wiprecht von Davier geerbt, der sie seinerseits von der Witwe des Werner Friedrich Julius Stephan von Spiegel geerbt hatte. Er "förderte als Vorstands- und Aufsichtsratsmitglied der von Wilhelm Suder mitbegründeten Zuckerfabrik Weferlingen, der Allerthal-Werke in Grasleben und als Vorsitzender des Aufsichtsrats der Elektrischen Überlandzentrale Weferlingen und Umgebung e.GmbH die wirtschaftliche Entwicklung der Region nachhaltig." Am 14. Juli 1887 wurde er zum Ehrenritter des Johanniterorden ernannt.

In einer Nachwahl am 28. November 1902 wurde er im Wahlkreis Magdeburg 1 (Salzwedel – Gardelegen) als Kandidat der Konservativen Partei in das Preußische Abgeordnetenhaus gewählt, dem er bis 1913 angehörte.

Er war Kammerherr des preußischen Königs.

Weblinks
 Kurzbiographie

Einzelnachweise

Landrat (Provinz Posen)
Aufsichtsratsvorsitzender (Deutschland)
Kammerherr (Preußen)
Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses
Landrat (Regierungsbezirk Magdeburg)
Mitglied der Deutschkonservativen Partei
Adliger
Ehrenritter (Johanniterorden)
Deutscher
Geboren 1853
Gestorben 1936
Mann

Karl von Davier


Vermicino ist eine Ortschaft (italienisch frazione) in der Gemeinde Frascati in der Region der Castelli Romani. Zu den Sehenswürdigkeiten zählt ein Stadtbrunnen aus dem Jahre 1731. In der Ortschaft ereignete sich 1981 der aufsehenerregende Unfall von Alfredo Rampi.

Weblinks

Fraktion im Latium
Ort im Latium
Frascati

Vermicino


Batman: Mystery of the Batwoman is a 2003 American animated superhero film based on The New Batman Adventures (1997-1999). Released in the U.S. in October 2003, the film was produced by Warner Bros. Animation and is the fourth film in the DC Animated Universe, taking place between the end of The New Batman Adventures and the flashback sequence in Batman Beyond: Return of the Joker.

Plot
Batman and Robin face a brand new mystery; a new heroine, Batwoman, has arrived in the city, whose identity is a mystery. While she claims to fight for justice, Batwoman forsakes Batman's code to never take a life. Batman must figure out who she is, while stopping the Penguin and Rupert Thorne from selling illegal weapons to the fictional nation of Kasnia. The two villains employ gangster Carlton Duquesne to provide protection.

Batman, with Robin, sets out to stop Batwoman from making mistakes as she tries to take out the villains and as he encounters numerous twists, setbacks, and apparent false leads in determining her true identity. Bruce Wayne, Batman's alter ego, also becomes romantically involved with Kathy Duquesne, the crime boss' daughter.

In addition to Kathy, Bruce is introduced to two other women who, as his investigation into the Batwoman's true identity continues, seem to fall well into suspicion: Dr. Roxanne "Rocky" Ballantine, a new employee of Wayne Tech, who seemingly but briefly forms a bond with Tim Drake, Robin's alter-ego, and whose technology development Batwoman uses against Penguin; and Detective Harvey Bullock's new partner Sonia Alcana, who seems to know too much about the weapons being smuggled by the Penguin and Carlton Duquesne. With Carlton unable to stop Batwoman's raids on the facilities used to hold the various weapons, the Penguin calls Bane for additional support to ensure that there are no more losses as a result of the Batwoman.

Not long after Bane's arrival in Gotham, it is revealed that there is not one, but three Batwomen, all of whom were the women suspected by Batman. Kathy and Sonia met taking art classes at college, and Sonia and Rocky were roommates; and they all harbor grudges against the Penguin, Thorne, and Carleton Duquesne: the Penguin had framed Rocky's fiancé Kevin, Thorne had bankrupted Sonia's family, and Carlton Duquesne's war with a rival gang got Kathy's mother (his wife) killed. They had taken turns posing as Batwoman to remove suspicion on any one of the three: Rocky invented Batwoman's gadgetry with Kathy's funding; and Sonia invented the Batwoman persona as a tribute to Batman, who had saved her life nine years earlier and inspired her to become a police officer.

Kathy plants a bomb in the ship taking the weapons into international waters for the exchange – but not before Bane unmasks her. Kathy and Batman narrowly escape as the bomb goes off, while Carlton forsakes his ties to Thorne and the Penguin to save his daughter's life, and Bane falls into the Gotham River. Sonia takes the fall for the Batwoman operation, resigns from the GCPD, and decides to leave Gotham. Batman gives Sonia evidence that he discovered which helps clear Rocky's fiancé. Carlton agrees to testify against Thorne and the Penguin. After reconciling with her father, Kathy drives off with Bruce.

Voice cast

 Kevin Conroy as Bruce Wayne / Batman
 Kimberly Brooks as Kathleen "Kathy" Duquesne
 Kelly Ripa as Dr. Roxanne "Rocky" Ballantine
 Elisa Gabrielli as Detective Sonia Alcana
 Kyra Sedgwick as Batwoman
 David Ogden Stiers as Penguin
 Kevin Michael Richardson as Carlton Duquesne
 John Vernon as Rupert Thorne
 Héctor Elizondo as Bane
 Efrem Zimbalist Jr. as Alfred Pennyworth
 Eli Marienthal as Tim Drake / Robin
 Tara Strong as Barbara Gordon
 Bob Hastings as Commissioner James Gordon
 Robert Costanzo as Detective Harvey Bullock
 Tim Dang, Chad Einbinder, Phil Hayes, Sal Lopez, John Mariano, Andrea Romano, Shane Sweet, Sean Patrick Thomas as Additional Voices

Cherie performs the single "Betcha Never" in the Iceberg Lounge as herself.

Production
Despite that the majority of returning characters retain the same designs from The New Batman Adventures era, the character animation is brighter and more lively than from the series. Rupert Thorne was featured in the original show Batman: The Animated Series, but not in The New Batman Adventures. As such, the animators had to create a new appearance for him specifically for this film; he is streamlined and seems to have lost some weight compared to his previous appearance. the animation was outsourced to DR Movie.

Paul Williams, who voiced Penguin in the animated series, did not reprise his role in this film. The character was instead voiced by David Ogden Stiers. The reasoning behind this decision was Alan Burnett deciding to experiment with a different voice, and bring more of a threatening ambience to the character. Interestingly, Bruce Timm, who was not involved with this film, mentioned he wouldn't have recast Williams, but that he nonetheless respected Burnett's decision.

This film also marked the final performances of Bob Hastings as Commissioner James Gordon, and John Vernon as Rupert Thorne before their deaths in 2014 and 2005 respectively as well as being the final film for Hastings.

Series writers Alan Burnett and Michael Reaves wrote the script. The film also shows further continuity with previous Bruce Timm-developed Batman shows: Barbara Gordon's romantic relationship with Bruce Wayne (as mentioned in Batman Beyond) is coming to an end, Dick Grayson has left Gotham to fight crime in Blüdhaven as Nightwing, and Robin and Batgirl are older than their depictions in The New Batman Adventures, but have not yet been forced to quit in the wake of the flashback events in Return of the Joker as the film is set before those events.

Chase Me

The US DVD release of Batman: Mystery of the Batwoman (October 21, 2003) included the bonus short silent film Chase Me. Chase Me is a 2003 American direct-to-video animated short film also based on the animated series The New Batman Adventures. The silent film was produced by Warner Bros. Animation, and follows Batman as he chases Catwoman across Gotham City. The chase sequences are accompanied by a soundtrack mix of a quiet piano score, and jazz style score that plays up the chase.

The film was written by Paul Dini and Alan Burnett and was directed by Curt Geda. It was co-produced by Geda, Burnett, Margaret M. Dean, Benjamin Melniker, and Batman-producer Michael Uslan. The score is by Lolita Ritmanis.

Chase Me is also included as part of the main feature on video streaming sites such as Amazon Video.

Soundtrack
The soundtrack album, composed by Lolita Ritmanis, produced by John Takis and mastered by James Nelson was released on March 29, 2016, by La-La Land Records. Bonus tracks and the score to the animated short "Chase Me" were also included.

 Track list
 Main Title (2:02)
 Opening* (4:26)
 He's Been Waiting / Weapons Factory (1:12)
 Start Flexing (1:19)
 The Reason I Called / Rocky Ballantine (1:52)
 Bat-Signal* (0:42)
 I'll Get Back to You / Factory / After the Explosion (4:47)
 Chase Through Store / Rear-View Mirror (2:12)
 Bruce and Kathy (2:01)
 Real Muscle / Get Out! (1:54)
 Paint the Town (1:05)
 Revolving Door / Time to Burn a Bat (3:59)
 I Was Wrong About You (0:37)
 Subway / Identified (0:45)
 I Don't Want to See You / High Stakes (1:27)
 The Ship Sails Tonight / Batwoman in Flight (1:49)
 Close to Our Goal (1:36)
 This Is It / Ship Leaves the Harbor (2:22)
 Penguin Gets a Call / Trouble (2:22)
 Bon Voyage, Señor Batman* (1:21)
 Close Look / It Has to End / Explosions (3:18)
 Ship Is Going Down (5:17)
 Bane's Demise (1:25)
 Bullock Sees Sonia / The Badge (1:32)
 I Missed You (1:26)
 Mystery End Credits (1:25)
 Total Score Time: 54:13
Chase Me

 Total Score Time: 6:28
Bonus tracks

Reception
The film holds  approval rating on Rotten Tomatoes. DVD Talk rated the film as 3.5 stars of 5 stars as "Recommended".

References

External links
 Warner Bros. website at the Wayback Machine (archived 9 September 2006)
 DC page

CW Seed

2003 films
2003 animated films
2003 direct-to-video films
2003 action films
2000s American animated films
Animated films about revenge
2000s animated superhero films
Direct-to-video interquel films
Animated films based on animated series
American children's animated action films
American children's animated mystery films
American children's animated superhero films
Animated Batman films
Works based on Batman: The Animated Series
Direct-to-video animated films based on DC Comics
Warner Bros. Animation animated films
Warner Bros. direct-to-video animated films
DC Animated Universe films
American direct-to-video films
Films directed by Curt Geda
Toonami
Batwoman in other media
The New Batman Adventures
Films with screenplays by Alan Burnett
2000s English-language films
Sequel films to television series

Batman: Mystery of the Batwoman


Lockstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 7,32 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 184 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus Rühmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohenlockstedt.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Lockstedt


Svjetionik Hrid Blitvenica je svjetionik na jadranskoj hridi Blitvenica, jugozapadno od otoka Žirja.

Podignut je 1872. godine. Građen je od pravilno klesanih kamenih blokova. Sastoji se od prizemlja, kata i potkrovlja, te kule na jugozapadnom pročelju, koja u obliku osmerostrane krnje piramide strši visoko iznad zgrade svjetionika. Završava profiliranim kamenim postoljem na kojem je metalna lanterna sa svjetlom. Ulaz u svjetionik je ograđen kamenom ogradom.

Vanjske poveznice

Izvori

Blitvenica

Svjetionik Hrid Blitvenica


An Dactylorhiza ornonensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gottfried Keller ngan Jeanj., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza ornonensis in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza ornonensis


فريدا بينتو (ولدت في 18 أكتوبر 1984) هي ممثلة هندية وعارضة أزياء محترفة، اشتهرت بأدائها دور لاتيكا في فيلمها الأول مليونير متشرد ، الذي فاز بجائزة الأوسكار لأفضل فيلم في عام 2009. وفازت بينتو بجائزة الأداء المتميز من نقابة ممثلي الشاشة، ورشحت لجائزة بافتا لأفضل ممثلة في دور مساعد عن دورها بالفيلم.

نشأتها وحياتها الشخصية

ولدت فريدا بينتو في مومباي لسيلفيا بينتو، مديرة مدرسة سانت جون الثانوية العالمية (Goregaon)، وفريدريك بينتو، مدير بأحد فروع بنك بارودا. ينحدر والد فريدا بينتو من نيردوا ووالدتها من ديربال، وكلتا المدينتين من مانجالور. فهي مانجالورانية. وصرحت بينتو في مقابلة أنها هندية خالصة، ولكن أسرتها كاثوليكية تعود لمنطقة غوا وبعض من أجدادها كانوا على الأرجح من خلفية برتغالية، وهو ما يفسر لقبها بينتو.

شقيقتها الأكبر سنًا شارون بينتو هي مساعد منتج في إن دي تي في الأخبارية. درست بينتو في مدرسة سانت جوزيف بملاد ثم تخصصت في الأدب الإنجليزي و حصلت على شهادة البكالوريوس من كلية سانت كزافييه في مومباي. تقيم حاليًا في ملاد، وهي ضاحية من ضواحي مومباي. فريدا هاوية للرقص وتدربت علي أشكال مختلفة من الرقص الكلاسيكي الهندي، وكذلك السالسا.

كانت مخطوبة لمسؤول دعايتها السابق روهان أنتوا، لكنها سرعان ما فسخت الخطبة بعدما حققت النجومية. وبعده واعدت زميلها نجم فيلم مليونير العشوائيات، ديف باتيل. تم إدراجها في قائمة مجلة بيبول لأجمل الناس.

حياتها المهنية

قبل أن تتألق في مليونير متشرد، بينتو بدأت مسيرتها كعارضة أزياء وعملت مع دور العرض لأربع سنوات وظهرت في عروض الأزياء وأغلفة المجلات. وظهرت أيضا في العديد من الإعلانات التلفزيونية والمطبوعة للمنتجات مثل إيباي وسكودا ووديبيرس. تعلمت التمثيل في استديو باري جون للتمثيل في انديرى وتدربت علي يد معلمها باري جون. بعد ستة أشهر من الاختبارات، تلقت مخابرة لتأدية اختبار لفيلم مليونير العشوائيات. أدت بينتو اختبارها أمام داني بويل وتم إدراجها ضمن المرشحين، وأخيرا تم اختيارها لبطولة مليونير متشرد.

كان العمل هو أول ظهور لبينتو في فيلم روائي طويل. تلعب بينتو في الفيلم، دور لاتيكا، الفتاة التي يحبها (ديف باتيل). فاز الفيلم في عام 2008 بجائزة الفيلم الأكثر شعبية بمهرجان تورونتو السينمائي الدولي. وفي مهرجان الكرة الذهبية عام 2009، نال الفيلم أربع جوائز. بينتو نفسها رشحت لجائزة "أفضل ممثلة مساعدة" في مهرجان جوائز بافتا 2009،  وفازت بجائزة الأداء المتميز من نقابة ممثلي الشاشة .

بعد نجاحها في فيلم مليونير متشرد أتمت العمل على ميرال، وهو فيلم فرنسي إسرائيلي من إخراج جوليان شنابل. ثم تم اختيار بينتو للمشاركة في فيلم وودي ألن "ستلتقي بغريب طويل غامض"، والذي يشارك في بطولته أنطونيو بانديراس، وجوش برولين، وانتوني هوبكنز، وأنوبام خير ونعومي واتس.

قائمة الأفلام

قائمة الجوائز والترشيحات

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل هندي
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو جامعة مومباي
عارضات أزياء من مومباي
عارضات أزياء هنديات
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
فاعلو خير هنود
كاثوليك أمريكيون
كاثوليك مانغلور
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات تلفزيون هنديات
ممثلات من مومباي
ممثلات هنديات في القرن 21
ممثلات هنود مغتربات في الولايات المتحدة
مواليد 1984
مواليد في مومباي
نسويون أمريكيون
نسويون هنود

فريدا بينتو


Stéphane Bohli (* 25. Juli 1983 in Genf) ist ein ehemaliger Schweizer Tennisspieler.

Karriere
Bohli gewann in seiner Juniorenkarriere die Doppelkonkurrenz der US Open im Jahr 2001 und begann im Jahr darauf seine Profilaufbahn. In seiner Karriere gewann er drei Einzeltitel auf der Challenger Tour und stand einmal im Doppel-Final eines Turniers der World Tour. 2008 verlor er in Gstaad an der Seite von Stanislas Wawrinka gegen Jaroslav Levinský und Filip Polášek. Bei Grand-Slam-Turnieren gelang ihm lediglich 2008 die erfolgreiche Qualifikation bei den US Open, er schied jedoch in der Auftaktrunde gegen Jiří Vaněk aus.

2007 und 2008 wurde er für vier Begegnungen in die Schweizer Davis-Cup-Mannschaft berufen. Insgesamt sechsmal kam er im Einzel zum Einsatz und gewann vier dieser Matches.
Im Oktober 2013 beim Challenger-Turnier in Genf bestritt er sein letztes Spiel, in dem er dem Niederländer Thiemo de Bakker in vier Sätzen unterlag.

Wegen wiederholten Verletzungsproblemen erklärte Bohli am 3. Februar 2014 seinen Rücktritt vom aktiven Leistungssport und wurde Trainer im Leistungszentrum Biel von Swiss Tennis.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Doppel

Finalteilnahmen

Weblinks

 Offizielle Website (französisch)

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Schweiz)
Schweizer
Sportler (Genf)
Geboren 1983
Mann

Stéphane Bohli


الجمعية الرئيسية لصناعة البناء في ألمانيا  تأسست عام 1949 في برلين تعمل على تمثيل مصالح أكبر قطاع فردي للاقتصاد ، ويأخذك هذا الموقع بكيفية سهلة إلى كل الأقسام الألمانية المتخصصة وإلى الجمعيات الإقليمية بالإضافة إلى المنظمات والبوابات الخاصة بقطاع البناء والتشييد.
ومن خلال زيارة موقعها الإلكتروني يمكنك أن تتعرف على الصور المهنية للمشتغلين في الأسفلت وقطاع البناء أو المهندسين المدنيين وتكتشف المعلومات المتعلقة بالدورات التدريبية أو متابعة التعليم. ويسمح لك الموقع أيضا بطلب كل المنشورات التي تتعرض إلى موضوعات التحليل الاقتصادي والهيكلي مباشرة على شبكة الإنترنت. وستجد على الموقع كذلك نظاما إلكترونيا تابعا للجمعية يسمى (Elvira)، يختص بعرض المعلومات ووظائف البحث والتحليل، كما يحتوي هذا النظام على البيانات الإحصائية المتعلقة بالطلبيات وحجم قطاع البناء والإفلاسات وجوانب أخرى لها علاقة بالمجال.

الروابط الخارجية
 الموقع الرسمي للجمعية

مراجع

بناء
جمعيات برلين
منظمات أسست في 1949
منظمات مقرها في برلين


Dvorac Mihanović je višeslojni objekt u mjestu Tuheljske Toplice, općini Tuheljske Toplice, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Dvorac Mihanović nalazi se na povišenom položaju nedaleko kupališta, okružen ostacima nekad prostranog parka. Nakon obitelji Erdödy, bio je u vlasništvu obitelji Brigljević, u koju se udala sestra Antuna Mihanovića, pa je, kako je Antun Mihanović ovdje često boravio, otuda i poteklo ime dvora. Pravokutnog je tlocrta orijentiran glavnim jugoistočnim pročeljem prema parku, s centralno smještenom altanom, koju nose četiri stupa. Sjeverozapadno ulazno pročelje ima istaknuti središnji erker, u prizemlju otvoren ulaznim trijemom s lukovima. Sagrađen je u prvoj pol. 19. st. u tradicionalnim oblicima klasicističke arhitekture dvoraca i kurija sjeverozapadne Hrvatske.

Zaštita
Pod oznakom Z-5008 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Dvorci u Hrvatskoj

Dvorac Mihanović


Colorația Feulgen (numită și metoda Feulgen) este o metodă de colorație descoperită de către Robert Feulgen, fiind adesea utilizată în citologie și histologie pentru identificarea materialului cromozomal sau a ADN-ului din celulă. Presupune hidroliza acidă a ADN-ului pentru a putea fi colorat, de aceea nu se folosesc acizi tari.

Metoda
Preparatul este tratat cu acid clorhidric încălzit (60 °C) iar apoi cu reactiv Schiff (fucsină bazică decolorată). În trecut, era necesară o spălare a acestuia cu sulfit pentru decolorare, însă în prezent coloranții sunt deja fabricați astfel. În final, preparatul este deshidratat cu etanol și xilen, și eventual poate fi montat în balsam de Canada.

Colorație

Colorație Feulgen


5798 Burnett este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5798 Burnett este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Schelte J. Bus. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 8,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1980
Centura de asteroizi

5798 Burnett


Crkva sv. Roka je rimokatolička crkva u selu Vrisniku, općina Jelsa, na adresi Vrisnik 60.

Opis
Nalazi se na prilazu župnoj crkvi sv. Antuna Opata, na sjevernom rubu naselja Vrisnik. U crkvi je drveni kip sveca.

Zaštita
Pod oznakom Z-4944 zavedena je, zajedno s crkvom Sv. Ante Opata, kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Roko, Vrisnik
Vrisnik
Roko

Crkva sv. Roka u Vrisniku


Alsancak Mustafa Denizli Stadyumu, önceki adıyla Alsancak Stadyumu, İzmir'in Konak ilçesinde yer alan bir futbol stadyumudur. 1929'da hizmete giren stadyum, depreme dayanıksız olduğu gerekçesiyle 2015'te yıkıldı ve 2017-2021 yılları arasında yeniden inşa edildi.

Tarihçe

1910'ların başında bölgede yaşayan Rumların takımı olan Panionios, o zamanlar maçlarını bu alanda oynamıştır. Ne var ki Türk Kurtuluş Savaşı'ndan sonra bölgeyi terk etmek durumunda kalmıştır. Böylece İzmir Valiliği'ne kalan bu futbol alanı, 1929 yılında kapalı ve açık tribünlerin inşa edilmesiyle Alsancak Stadı adıyla tam anlamda bir futbol stadına dönüştürülmüştür. 1962'de resmî makamlar ile Altınordu arasında yapılan protokole göre Alsancak'taki 15.500 m2'lik Altınordu Halk Sahası'nın kamuya devredilmesi karşılığında, Alsancak Stadı'nın kullanım hakkının yarısı Altınordu FK'ye verildi. Stadyum, 2005'te Dünya Üniversite Yaz Oyunları öncesinde elden geçirilmiştir. 27 Mayıs 2014'te oynanan 2013-14 2. Lig play-off maçı, stadyum kapatılmadan önce gerçekleşen son maçtır.

Yenileme
6 Ağustos 2014 tarihinde yapılan depreme dayanıklılık testi sonucunda stadın can güvenliği bakımından riskli çıkması dolayısıyla 20 Ağustos 2014 tarihinde alınan kararla stadyum kapatılmıştır. Bu durumdan sonra işletme hakkına sahip olan Altay kulübü kendi internet sitesinde karara tepki göstermiştir.

2015 yılının Mart ayında Gençlik ve Spor Bakanlığı, Gençlik Hizmetleri ve Spor Genel Müdürlüğü'ne talimat göndererek statta yıkım işlemlerinin başlamasını istedi. Yapılan açıklamada yıkımın ardından yeni projeye başlanacağını ve 2015-16 futbol sezonuna yetiştirileceği bildirilmiştir.

Gençlik Hizmetleri ve Spor İzmir İl Müdürü Ali Osman Tatlısu, 2015 yılının Nisan ayında yaptığı açıklamada stadın yıkımına başlanacağını ve tesisin 2015-16 sezonun ikinci yarısında maçların yeniden oynanmasına uygun hale geleceğini belirtti. Ancak yıkım çalışmalarına 2015 yılının Temmuz ayında başlanmış ve Eylül ayında sona ermiştir.

Spor tesisi imarlı stadyum bölgesinin konut/ticaret imarına dönüştürülebileceği haberleri üzerine, Taraftar Hakları Derneği girişimi  ve birçok İzmir kulübü tarihi stadın yerinde yenilenmesi için açıklamalar yapmıştır. Altınordu FK Başkanı Seyit Mehmet Özkan ise Kültürpark içerisinde yeni bir stadyum inşa edilmesi önerisinde bulunmuştur.

Yeni stadyumun temeli 9 Eylül 2017'de atıldı. 130 milyon lira maliyetle tamamlanan stadyumun resmî açılışı 26 Kasım 2021'de yapıldı ve yenilenen stadyuma Mustafa Denizli'nin adı verildi.

2021 yılında Altay ve Altınordu arasında geçen stat ismi tartışmalarına karşın, Gençlik ve Spor Bakanlığı ile Altay Spor Kulübü arasında 2000 yılında yapılan protokolle, Altay SK'nin stadyumdaki 49 yıllık kiralama sözleşmesinden vazgeçmesi karşılığında, stadyumun isminin "Altay Alsancak Stadyumu" olacağı açıklanmıştı.

Özellikler
Stadyumda, kapasite koltuklu olarak 15.000'dir. Kuzey kale arkası yenileme çalışmasıyla yapılırken Güney kale arkasında ise tribün yoktur. Zemini hibrit çimdir. Stadyumun dış cephesinde siyah-beyaz renkler kullanılmıştır.

Spor etkinlikleri
1959 yılında kurulan Millî Lig'de Altay, Göztepe, Karşıyaka, Altınordu ve İzmirspor olmak üzere beş İzmir takımı bulunuyordu. Alsancak Stadı o yıllardan süregelerek yarım asırdır Türkiye Ligleri'ndeki İzmir takımlarına evsahipliği yapmaktadır. Bu stadta Marseille, AS Roma, Benfica, Atlético Madrid, TSV 1860 München, Cardiff City gibi o dönemin "Avrupa devleri" ağırlanmış, "İstanbul'un Üç Büyükleri" pek çok kez İzmir takımları tarafından mağlup edilmiştir.

Millî Lig'in ilk karşılaşması İzmirspor ile Beykoz arasında 21 Şubat 1959'da Alsancak Stadı'nda oynanmıştır ve ligin ilk golü de İzmirsporlu Özcan Altuğ tarafından 11. dakikada atılmıştır. Göztepe, 1967-68 sezonunda Fuar Şehirleri Kupası ikinci turunda 3-0 yendiği Atlético Madrid ile stadyumda karşılaşmıştır. 30 Ekim 1968'de Göztepe ile FC Argeș Pitești arasındaki 1968-69 Fuar Şehirleri Kupası ikinci tur maçı stadyumda oynanmıştır. Aynı sezonun yarı finalinde, Türk takımları arasındaki o güne kadarki en üst düzey Avrupa Kupası maçı 23 Nisan 1969'da Göztepe ile Újpest FC arasında Alsancak Stadı'nda oynanmıştır. 23 Mayıs 1976'da, Alsancak Stadı'nda Göztepe ve Trabzonspor karşılaşmış. 0-0 biten maçın sonunda Trabzonspor şampiyonluğunu resmen ilan etmiştir. Böylece Anadolu'nun ilk şampiyonu bu stattan çıkmıştır.

1966-67, 1967-68 ve 1969-70 sezonu Türkiye Kupası final karşılaşmaları Alsancak Stadyumu'nda oynanmıştır.

13 Mart 1968'de Türkiye ve Tunus arasındaki özel maç ile 17 Kasım 1999'da Türkiye ve Polonya arasındaki ulusal maç Alsancak Stadyumu'nda gerçekleştirilmiştir.

Stadyum, aynı zamanda 2005 Dünya Üniversite Yaz Oyunları'nın futbol karşılaşmalarına da ev sahipliği yapmıştır.

2022 yılı itibari ile Altay'ın maçlarına da ev sahipliğini yapmaktadır. Ayrıca zaman zaman İzmirspor da ihtiyaca göre bu stadı kullanabilmektedir.

Kültürel etkinlikler
İngiliz şarkıcı Samantha Fox, 17 Eylül 1988'de Alsancak Stadyumu'nda konser düzenledi. Alman rock grubu Scorpions, 16 Eylül 1993'te Face the Heat Tour kapsamında stadyumda bir konser verdi. Zülfü Livaneli, Ekim 1997'de stadyumda 25 bin izleyicinin katıldığı bir konser düzenledi. Alsancak Stadyumu, Uzan Grubu'nun kuruluşunun 46. yıldönümü nedeniyle 16 Haziran 2002'de düzenlenen ve Ferdi Tayfur, Gülben Ergen, Nalan, Cem Uzan ve İbrahim Tatlıses'in sahne aldığı konsere ev sahipliği yaptı. Tarkan, 28 Eylül 2005'te Avea 2005 Konserler Zinciri kapsamında stadyumda sahneye çıktı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

İzmir ilindeki stadyumlar
Altay SK
Altınordu FK
Konak'taki yapılar
1920'lerde tamamlanan spor mekânları
1929'da tamamlanan kültürel altyapı

Alsancak Mustafa Denizli Stadyumu


Allium columbianum es una especie de planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Originaria de América del Norte.

Descripción
Allium columbiana tiene 1-5 bulbos, no agrupados, con rizomas robustos,  ovoides, de 1-1.5 × 0.8-1.4 cm; capas externas del bulbo, pardas o grisáceas, membranosas, las vainas no se extienden muy por encima de la superficie del suelo, la lámina es sólida y plana, en términos generales canalizada, ± falcada, de 10-35 cm x (2 -) 5-8 mm, los márgenes enteros. Escapos persistentes, solitarios, erectos, sólidos, proximal cilíndricos, ampliada a la inflorescencia, (10 -) 20-30 (-40) cm x 1,5-4 mm. Umbela persistente, erecta y compacta, con 25-50 de flores, hemisférica a globosa. Flores ± estrelladas, (6 -) 7-8 (-10) mm; con tépalos  de color rosa y púrpura con prominentes venas centrales verdes, estrechamente lanceoladas, ± iguales como de papel. El número cromosomático es de  2n = 14.

Distribución y hábitat
Florece desde mayo hasta julio en suelos húmedos de invierno,  poco profundos sobre afloramientos rocosos, o en prados húmedos a una altitud de 300 - 1100 metros,en Idaho, Montana y Washington.

Taxonomía

Allium columbianum fue descrita por (Ownbey & Mingrone) P.M.Peterson, Annable & Rieseberg y publicado en Syst. Bot. 13: 211 (1988).
EtimologíaAllium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).columbianum: epíteto geográfico que alude a su localización en el oeste de los Estados Unidos.
Sinonimia
 Allium douglasii var. columbianum'' Ownbey & Mingrone

Referencias

Enlaces externos

 USDA, NRCS. 2006. The PLANTS Database, 6 March 2006 (http://plants.usda.gov).

columbianum
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1988
Plantas descritas por Ownbey
Plantas descritas por Mingrone
Plantas descritas por P.M.Peterson
Taxones descritos por Carol Annable
Plantas descritas por Rieseberg

Allium columbianum


Født til at kæmpe er en dansk dokumentarfilm fra 2013, der er instrueret af Susann Østigaard og Beathe Hofseth.

Handling
Filmem handler om en ung indisk pige, som har modet til at bryde med de forventninger og krav som stilles til hende. Thulasi er dalit, det vil sige, at hun er født ind i en familie udenfor kastesystemet. Som kasteløs kvinde i Indien bliver man anset som værdiløs, og mulighederne for at opnå noget i livet et stort set ikke eksisterende. Men Thulasi har ikke tænkt sig at affinde sig med sin skæbne. Hun beslutter sig for at begynde at bokse og slås for at komme frem i verden. Og gør hun det godt, kan boksekarrieren betyde et job - og dermed kan hun komme til at forsørge sig selv, hvilket er hendes store drøm. Først når hun er økonomisk uafhængig og fri, har hun opnået det liv, hun drømmer om.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark

Født til at kæmpe


Der "Mühlenhof" (Grundbuchbezeichnung), der im Volksmund nach einem der letzten Müller auch "Jennekes Mühle"  genannt wird, liegt heute im Gebiet der Stadt Wegberg, Kreis Heinsberg. Über Jahrhunderte gehörte die Mühle der in Lüttelforst alteingesessenen Familie Mühlenweg (Herbertzhof) und war eine Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad.

Geographie
Die Jennekes Mühle hat ihren Standort am Mittellauf der Schwalm im Naturschutzgebiet "Lüttelforster Bruch". Seit einer Gebietsreform in den 1990er Jahren gehört die Mühle zur Stadt Wegberg, Kreis Heinsberg. Sie benötigte zum Betrieb keinen Weiher. Oberhalb der Jennekes Mühle lag die Papelter Mühle, unterhalb die Lüttelforster Mühle. Der Wasserspiegel liegt bei 52 m über NN.

Die Mühle lag bis 1928 unmittelbar an der Schwalm, die ihre Quelle in Genhof, einem Ortsteil der Stadt Erkelenz hat.

Geschichte
Über die Geschichte der Mühle ist bekannt, dass der "Mühlenhof" zum Herbertzhof der Familie Mühlenweg in Lüttelforst gehörte, später ging er in den Besitz der Familie van Schayk über. Aus früherer Zeit ist bekannt, dass die Mühle eine bestimmte Menge Öl (gemessen in "Pinke") an die Lüttelforster Kirche lieferte. Die erste Karteneintragung in der Tranchot-Karte ist 1806 verzeichnet. Hier wird sie von Tranchot unter den Familiennamen "Jennekes" eingetragen. 1872 kaufte Peter Matthias Gerards die Mühle von Gölden, nach welchem die Mühle auch "Göldenmühle" genannt wurde. Während die Mühle 1829 mit zwei Ölpressen registriert wird, ist sie 1900 ausschließlich als Getreidemühle ausgewiesen. 1918 erfolgt erneut eine Umstellung der Nutzung als Feilenschleiferei. Die mit einer Flussbegradigung der Schwalm im Jahr 1928 einhergehende Verlagerung des Bachbettes bedeutete das Ende der Wasserkraftnutzung. Das Anwesen wird seitdem zu Wohnzwecken genutzt. Nach dem Zweiten Weltkrieg war es über viele Jahre das Wohnhaus des jeweils kommandierenden belgischen Generals im Nato-Hauptquartier Mönchengladbach-Rheindahlen.

Galerie

Literatur
 Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlenführer. Krefeld 1998, Seite 437–439.
 Horst Jungbluth, Helmuth Elsner: Die Schwalm – Tal der Mühlen. Schwalmtal 1989, Seite 43–45.
 200 Jahre Grundsteinlegung der Pfarrkirche St. Jakobus Lüttelforst 1802–2002

Weblinks

 Website der Jennekes Mühle
 Mühlentour

Wassermühle im Kreis Viersen
Bauwerk in Schwalmtal (Niederrhein)
Wassermühle an der Schwalm (Maas)
Mühle in Europa

Jennekes Mühle


Chourjit Singh, também conhecido como Charajit Singh, foi um Rei Manipuri que governou entre 1806 e 1812.

Bibliografia
Hodson, Thomas Callan.The Meitheis. Universidade Harvard, 1908.

Manipur

Chourjit Singh


Moussa Camara, né le  à Siguiri, est un footballeur international guinéen qui joue au poste de gardien de but pour le club d'Horoya AC et l'équipe de Guinée.

Biographie

Carrière en club
Camara commence sa carrière avec le FC Kolombada dans les divisions inférieures, avant de rejoindre le club de deuxième division du Milo FC. Il rejoint ensuite l'Horoya AC en 2015, servant de remplaçant au vétéran Khadim N'Diaye. Il travaille également avec l'entraîneur des gardiens Kémoko Camara.

À la suite des blessures de N'Diaye et , il fait ses débuts continentaux lors de la Ligue des champions de la CAF 2018-2019 contre les futurs vainqueurs, l'ES Tunis.

Carrière internationale
Au niveau des jeunes, Camara joue avec les moins de 17 ans, moins de 20 ans et les moins de 23 ans.

Il est d'abord appelé chez les U17 par l'entraîneur Hamidou Camara, et il est son gardien de premier choix lors de la Coupe d'Afrique U-17 2015 puis de la Coupe du monde U-17 2015.  La Guinée se classe troisième de la CAN, en battant le Nigeria lors de la "petite finale".

Deux ans plus tard, il représente son pays lors de la Coupe d'Afrique des nations U-20 2017 puis lors de la Coupe du monde U-20 2017. Il dispute également les six matches des U23 de la Guinée lors des qualifications à la Coupe d'Afrique des nations U-23 2019. Lors du match aller du troisième tour contre la Côte d'Ivoire, il se met en évidence en sauvant un penalty à la 83 minute pour préserver une victoire 1-0 à Abidjan.

Il fait ses débuts seniors en faveur de la Guinée le 15 juillet 2017, lors d'une victoire 3-1 contre la Guinée-Bissau, à l'occasion des qualifications pour le Championnat d'Afrique des nations 2018. En mai 2019, il est présélectionné pour la Coupe d'Afrique des nations 2019, mais ne fait pas partie de la liste finale. Plus tard cette année-là, il est appelé pour les qualifications à la Coupe d'Afrique des nations 2021, disputant les deux matches du groupe A contre le Mali et la Namibie, avant que le tournoi ne soit reporté en raison de la pandémie de COVID-19. Il cite ensuite Naby Keïta comme un coéquipier dont il a beaucoup appris.

Palmarès

Références

Liens externes

Gardien de but du Horoya AC
Footballeur international guinéen
Naissance en novembre 1998
Naissance à Siguiri

Moussa Camara (football, 1998)


Gymnasium Sacre Coeur steht für:

 Sacré Coeur Graz
 Sacré Coeur Pressbaum
 Sacré Coeur Wien
 Sacré Coeur Riedenburg

Gymnasium Sacre Coeur


Ronca steht für den Familiennamen folgender Personen:

 Armando Ronca (1901–1970), italienischer Architekt
 Michael Ronca (* 1971), deutscher Fußballspieler
 Roberto Ronca (1901–1977), italienischer Geistlicher, Prälat von Pompei

Roncà steht für:
 Roncà, eine nordostitalienische Gemeinde in der Provinz Verona in Venetien

Sonstiges:
 Mount Ronca, Berg im Transantarktischen Gebirge

Ronca


Jaime Linares puede referirse a:

Jaime Linares Lázaro, un futbolista peruano, que actualmente juega en el Real Atlético Garcilaso.
Jaime Linares, un político argentino, que actualmente es senador nacional por la Provincia de Buenos Aires.

Jaime Linares


Die Kindsmörderin ist ein Gedicht von Friedrich Schiller aus dem Jahre 1782. Es handelt von einer schönen jungen Frau, die ihr uneheliches Kind aus Sehnsucht tötet.

Entstehung
Das Gedicht wurde in Schillers Anthologie auf das Jahre 1782 abgedruckt, zuvor wurde eines seiner Gedichte, Die Entzückung von Laura, von Gotthold Friedrich Stäudlin im Schwäbischen Musenalmanach auf das Jahr 1782 aufgezeigt. Schiller wollte Stäudlin die Rolle eines Repräsentanten der schwäbischen Poesie nicht kampflos überlassen und veröffentlichte deshalb seine eigene Anthologie.

Inhalt
Erste Strophe:
Horch – die Gloken weinen dumpf zusammen,
     Und der Zeiger hat vollbracht den Lauf,
Nun, so sey's denn! – Nun, in Gottes Namen!
     Grabgefährten brecht zum Richtplaz auf.
Nimm o Welt die lezten Abschiedsküße,
     Diese Thränen nimm o Welt noch hin.
Deine Gifte – o sie schmekten süße! –
     Wir sind quitt du Herzvergifterin.

Die Handlung setzt kurze Zeit vor der Hinrichtung Luises, der Protagonistin, ein. Sie hört die Glocken erklingen und erinnert sich an ihr Verbrechen. Sie war schön und jung und hat sich von einem Mann namens Joseph verführen lassen. Sie wurde schwanger, er aber verließ sie. Der Anblick des Kindes erinnert sie nur an den verlorenen Vater und ihre Schuld. Ihr Sohn ist ein Bastard und beide werden von der Gesellschaft ausgestoßen. In ihrer Verzweiflung tötet Luise ihr Kind, weswegen sie selbst zum Tode verurteilt wird. Zuletzt rät sie allen anderen Frauen, aus ihrem Schicksal zu lernen und sich nicht von ihrer eigenen Schönheit blenden zu lassen.

Form und Sprache
Das Gedicht ist in 15 Strophen zu jeweils 8 Zeilen unterteilt, trochäisch und mit durchgehendem Kreuzreim. Die Gleichmäßigkeit schafft einen Kontrast zur inneren Unruhe. Der ganze Text ist ein innerer Monolog des lyrischen Ichs (Luise), die mit ihrer Rückblende eine Spannung erzeugt, während der Leser im Ungewissen gelassen wird.

Es gibt zahlreiche Paradoxien ("Deine Gifte – o sie schmekten süße!", Z. 7) und Oxymora ("Tödlich - lieblich", Z. 61; "Liebe und - Verräterei", Z. 64).

Die Sprache folgt dem Stil des Sturm und Drang. "Die Stimme des Herzens ist ausschlaggebend für die vernünftige Entscheidung." (Johann Gottfried Herder) Im Mittelpunkt stehen Gefühle, die Vernunft rückt in den Hintergrund. Am Text sichtbar wird dies durch die Verzweiflung der Mutter, welche in ihrem Kind nur ihre verlorene Liebe sieht und es entgegen der Vernunft tötet, um den Schmerz loszuwerden.

Deutung
Das Kind selbst ist keine Bürde für die junge Luise, sondern die Treulosigkeit des Verführers. Das Kind hat seine Züge und suggeriert der Mutter eine Nähe zum Vater, obwohl es keine mehr gibt. Der "Flammenschmerz" (Z. 104), der in ihr erlöschen soll, ist nicht der Mord am Kinde, sondern ihre verlorene Liebe. Schiller versucht, die Schuld der Täterin auf den Verführer zu schieben, eine andere Seite aufzuzeigen. So kann die letzte Zeile: "Bleicher Henker zittre nicht!" als Appell an den Leser gedeutet werden. Luise ist sich ihrer Schuld sicher, aber der wahre Mörder ist die Liebe, ein Paradox.

Weblinks

Einzelnachweise

Gedicht
Literatur (Deutsch)
Literatur (18. Jahrhundert)
Werk von Friedrich Schiller

Die Kindsmörderin


Nike, Inc. (); Amerika Birleşik Devletleri merkezli, önde gelen spor ayakkabı, spor giysi ve spor aksesuarları tasarımcısı ve pazarlayıcısı şirket ve bu ürünlerde kullanılan markadır. Phil Knight ve Bill Bowerman ortaklığıyla ilk kurulduğu zamanda adı Blue Ribbon Sports idi. Daha sonra firmada çalışan ve kendisi de bir koşucu olan Jeff Johnson tarafından, bir gece rüyasında Yunan mitolojisinin Zafer Tanrıçası Nike'ı görmesiyle firma adı değişir ve Nike olur. Air Jordan ve Nike Golf gibi alt markalarının yanı sıra, Converse gibi bağımsız markaların da sahibidir.

Şirket, üretiminin tamamına yakınını Uzak Doğu Asya'daki üretim evlerinde yaptırtmaktadır ve kendisine ait tek üretim evinde de spor ayakkabıların hava tabanlarını üretmektedir. Şirket dünya çapında 73.100 (2018) çalışana sahiptir ve (2007) yılında 10,9 Milyar € net cirosunun olduğunu açıklamıştır. Nike, pek çok futbol takımına ve ulusal takıma sponsor olarak, futbol dünyasına ağırlığını koymaya çalışmaktadır. Paris Saint-Germain FC ve Barcelona öne çıkan sponsorluklarıdır. Dünyanın en bilinen markalarından olan Stanford Üniversitesi'nde MBA yapan Phil Knight tarafından 1971 yılında kurulan Nike'ın Swoosh denen ünlü simgesi, Carolyn Davidson adlı bir üniversite öğrencisi tarafından 35 dolara çizilmiştir. Simgenin getirdiği olağanüstü başarı üzerine, 1983 yılında Carolyn Davidson'a, kamuoyuna açıklanmayan bir miktarda şirket hissesi verildiği açıklaması yapılmıştır. Ayrıca Swoosh simgesi, orijinal olan Siyah renginden başka birçok renkte de yaptırılmaktadır.

Nike, millî takımlardan Türkiye millî takımı, Azerbaycan millî takımı, Brezilya millî takımı, Fransa millî takımı, Hollanda millî takımı ve Portekiz millî takımı ve diğer bazı millî takımların; kulüplerden de Atlético Madrid, Paris Saint-Germain FC, Shakhtar Donetsk, FK Zenit, SV Werder Bremen, Boca Juniors, Athletic Bilbao, AS Roma, Internazionale, Galatasaray, Barcelona ve Liverpool FC gibi kulüplerin formalarını üretmektedir.

Ayrıca bakınız
 Tommy Hilfiger

Kaynakça

New York Borsası'ndaki şirketler
Oregon merkezli şirketler
Spor giyim şirketleri
Dow Jones Borsası endüstri endeksindeki şirketler
Spor giyim markaları
Amerikan tekstil markaları
Ayakkabı markaları
Amerika Birleşik Devletleri merkezli çok uluslu şirketler
1980'ler modası
1990'lar modası
2000'ler modası
2010'lar modası
1972'de kurulan şirketler

Nike (şirket)


Robert Randolph Casey (* 27. Juli 1915 in Joplin, Missouri; † 17. April 1986 in Houston, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1959 und 1976 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Im Jahr 1930 kam Robert Casey mit seinen Eltern nach Houston. Er besuchte die San Jacinto High School und studierte danach an der University of Houston. Nach einem anschließenden Jurastudium an der South Texas School of Law und seiner 1940 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Alvin in diesem Beruf zu arbeiten. In den Jahren 1942 und 1943 war er juristischer Vertreter dieser Stadt; dort saß er auch im Schulausschuss. Später kehrte er nach Houston zurück. 1948 wurde er stellvertretender Staatsanwalt im Harris County. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1949 und 1951 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas. Von 1950 bis 1958 fungierte Casey als Bezirksrichter im Harris County. Außerdem war er Vorstandsmitglied des South Texas College of Law und des Speech and Hearing Center. Darüber hinaus war er einer der Direktoren der South Texas Law Journal, Inc.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1958 wurde Casey im 22. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1959 die Nachfolge von Martin Dies antrat. Nach acht Wiederwahlen konnte er bis zu seinem Rücktritt am 22. Januar 1976 im Kongress verbleiben. In diese Zeit fielen unter anderem der Vietnamkrieg, die Watergate-Affäre und die Endphase der Bürgerrechtsbewegung. Caseys Rücktritt erfolgte nach seiner Berufung in die Federal Maritime Commission, in der er für einige Zeit verblieb. Danach praktizierte er wieder als Anwalt. Robert Casey starb am 17. April 1986 in Houston.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Repräsentantenhauses von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Texas)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1915
Gestorben 1986
Mann

Robert R. Casey


Diamond Records est un label de rythm and blues basé à New York, fondé en 1961 par Joe Kolsky, ancien dirigeant de Roulette Records. Phil Kahl, frère de Kolsky, également dirigeant chez Roulette Records rejoint ce dernier l'année suivante.

Histoire
Les débuts du label ont été lent, mais il a obtenu son premier grand succès en 1962 avec « Loop de Loop » de Johnny Thunder. Ce disque a permis un accord de distribution avec EMI pour distribuer les enregistrements du label sur Stateside Records au Royaume-Uni. Ils ont été publiés au Canada par Apex Records jusqu'à environ 1967, lorsqu'une version canadienne de Diamond a été créée. Toutes les albums sortis après cela avaient le même design de logo que les sorties américaines.

Kolsky et Kahl ont vendu leurs parts dans Diamond Records en 1968 à Edwin H. Morris Corporation, qui les a elle même revendus en 1970 à Certron Corporation. Le label Certron ayant fermé en 1972 le sort du catalogue Diamond est inconnu, mais les enregistrements de Ronnie Dove sont largement disponibles sur CD.

Artistes et producteurs du label

Ronnie Dove fut l'un des seuls producteurs à produire régulièrement des sucés pour Diamond de 1964 à 1969, la plupart produits par Kahl.
.
Gary Criss, qui a ensuite dirigé le groupe The Glass Bottle, a enregistré plusieurs singles pour Diamond au début et au milieu des années 60. Aucun de ces disques n'a été classé dans les hits.
D'autres artistes notables sont apparus sur Diamond Records :

 Bobby Vinton
 Dickie Goodman
 Mitch Miller
 Dickey Lee
 Russell Morris
 The Bobbettes
 The Bleus
 Ruby Winters
 Don Varner
 Kevin McQuinn (Eddie Quinn of The Mello-Kings)

Le label a sorti un total de huit albums dans toute son histoire. Le premier album était signé Johnny Thunder et les autres étaient tous signés Ronnie Dove.

En 1987, Dove le relance pour sortir quelques singles et un autre album. Il possède tous ses enregistrements réalisés pour Diamond Records, et les a réédités par le biais de Ronnie Dove Music et Real Gone Music.

Discographie du label
Sont présentés ici les albums 33 tours. Pour les 45 tours se reporter au lien externe dédié.
 Loop De Loop (S)D-5001 - Johnny Thunder (1963)
 Right or Wrong (S)D-5002 - Ronnie Dove (1964)
 One Kiss for Old Times' Sake (S)D-5003 - Ronnie Dove (1965)
 I'll Make All Your Dreams Come True (S)D-5004 - Ronnie Dove (1965)
 The Best of Ronnie Dove (S)D-5005 - Ronnie Dove (1966)
 Ronnie Dove Sings the Hits for You (S)D-5006 - Ronnie Dove (1966)
 Cry (S)D-5007 - Ronnie Dove (1967)
 The Best of Ronnie Dove Volume 2 (S)D-5008) - Ronnie Dove (1967)

Références

Voir aussi

Liens externes
 « Diamond Album Discography », Histoire du label sur Both Sides Now Publications, consulté le 25 novembre 2021.
 « 45 Discography for Diamond Records », discographie 45 tours du label, sur Global Dog Productions, consulté le 25 novembre 2021.

Articles connexes
 Liste de labels indépendants
 Liste des majors du disque
 Rythm and blues
 Label discographique

Label discographique indépendant ayant son siège aux États-Unis
Label discographique disparu
Label de jazz
Label de rhythm and blues

Diamond Records


Fabbroni ist der Familienname folgender Personen:

 Giovanni Fabbroni (1752–1822), italienischer Chemiker und Physiker

Fabbroni steht für:

 Fabbroni (Mondkrater), Einschlagkrater

Siehe auch:
 Angelo Fabroni (1732–1803), italienischer Biograf, Literaturhistoriker und Erzieher

Fabbroni


Raymond Wilson Chambers ( - ) est un professeur d'université britannique, auteur et bibliothécaire ; tout au long de sa carrière, il est professeur associé à l'University College de Londres (UCL).

Biographie
Raymond Wilson Chambers fait ses études à l'University College, où il étudie auprès d'éminents universitaires tels que William Paton Ker et Alfred Edward Housman. Il est bibliothécaire dans cette institution de 1901 à 1922, et professeur adjoint au département d'anglais de 1904 à 1914. Il sert pendant la Première Guerre mondiale dans la Croix-Rouge en France, et en Belgique dans le YMCA/BEF. Il devient Quain Professor d'anglais à l'UCL en 1922.

Il écrit sur une grande variété de sujets liés à la littérature, à l'histoire et à la culture anglaises ; il travaille notamment sur les ajouts shakespeariens à la pièce Sir Thomas More avec Alfred William Pollard et d'autres savants. Sa biographie de 1935, Thomas More, reçoit le Prix James Tait Black.

Relations avec Tolkien
Raymond Wilson Chambers est un ami de J. R. R. Tolkien, leurs carrières sont parallèles à bien des égards : tous deux sont catholiques (Tolkien catholique romain et Chambers anglo-catholique), spécialistes de la littérature en vieil anglais, ayant connu les horreurs de la guerre des tranchées de la Première guerre mondiale (Chambers était cependant trop vieux pour être enrôlé), et écrits de manière influente sur Beowulf, les écrits de Chambers étant inspirés de Beowulf : Les Monstres et les Critiques de Tolkien. Thomas Alan Shippey décrit Chambers comme « un mécène et un défenseur de Tolkien dans ses premières années ».

John Garth écrit que le titre du Livre des contes perdus « rappelle la référence de RW Chambers au conte perdu de Wade », dans un chapitre de son étude du poème en vieil anglais Widsith qui se concentre sur les vieilles légendes marines des anciennes tribus germaniques des côtes européennes du nord-ouest, et qui étudie également l'Aurvandil. Chambers reproche aux Romains de dédaigner les peuples germaniques et de ne pas avoir consigné leurs chansons et leurs contes ; il déplore le fait que, malgré l'amour du roi  Alfred le Grand pour l'ancien temps, les Anglo-Saxons en aient écrit trop peu : « Ainsi, ce monde du chant chevaleresque est mort », déclare Chambers. « Il est donc de notre devoir de rassembler avec respect les fragments de l'ancienne épopée teutonique que la fortune a conservés dans notre langue anglaise et d'apprendre d'eux tout ce que nous pouvons de ces histoires dont ces fragments sont le premier enregistrement vernaculaire. » Ce passage suggère que le travail de Chambers a inspiré les grandes lignes du projet original de Tolkien : la reconstitution d'une mythologie pour l'Angleterre.

Ancien anglais
Raymond Wilson Chambers rédige une critique sur un morceau de prose relatif à la période antérieure du moyen anglais Ancren Riwle. L'édition sur laquelle il travaille a été compilée par James Morton et, comme le croyait Chambers, la compilation de Morton est « un travail solide » qui a rénové Ancren Riwle en anglais. Il convient avec ses pairs que le titre de l'ouvrage soit traduit par Rule. Dans son article Recent Research Upon the Ancren Riwle, il compare la version française de l'ouvrage avec la version anglaise et souligne certains des paradoxes qui se produisent entre les deux, comme l'apparition de la rime dans la version anglaise qui est inexistante dans le français. Il suggère qu'il existe également une autre différence entre l'œuvre originale et la traduction anglaise en ce que l'original dépeint trois dames dont la vie de martyre est caractérisée par la douleur au début de la période du moyen anglais, alors que la traduction anglaise donne un sentiment de gentillesse ambiante dans leur style de vie féminin au lecteur, avec une aura de plaisir à déduire de la période médiévale lors de la lecture de la traduction anglaise.

Ouvrages

 Widsith : A Study in Old and English Heroic Legend, école publique de Kamal, 1912.
 Recherches récentes sur l'Ancren Riwle , Londres, Sidgwick & Jackson, 1925.
 Ruskin (et autres) sur Byron , Oxford, Oxford University Press, 1925.
 Sur la continuité de la prose anglaise d'Alfred à More et à son école, Londres, Early English Text Society / Oxford University Press, 1932.
 Chapitres sur le livre d'Exeter, Londres, Percy Lund, Humphries & Co. Ltd. 1933
 Thomas More , Londres, Cap, 1935.
 La place de Saint-Thomas More dans la littérature et l'histoire anglaises, Londres, Longman, 1937.
 L'esprit invincible de l'homme, Londres, Cap, 1939.

Références

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Bibliothécaire britannique
Professeur à l'University College de Londres
Étudiant de l'University College de Londres
Littérature anglaise
Décès en avril 1942
Naissance en novembre 1874
Décès à 67 ans

Raymond Wilson Chambers


BRIT-verðlaunin (eða BRIT Awards, oft kölluð the BRITs) er árleg tónlistarverðlaunahátíð í umsjón British Phonographic Industry (BPI). Nafnið var upprunalega dregið af orðunum "British", "Britain", eða "Britannia", en varð síðar skammstöfun fyrir British Record Industry Trusts Show. Að auki er haldin athöfn í maí sem er ætluð klassískri tónlist, kölluð Classic BRIT Awards. Fyrsta afhendingin var haldin árið 1977 og varð að árlegri athöfn árið 1982 á vegum BPI. Nafninu var breytt í The BRIT Awards árið 1989.

Styttan sem úthlutuð er sigurvegurum er kölluð Britannia og er tákngerving af Bretlandi. Frá árinu 2011 hefur hún verið endurhönnuð af ýmsum þekktum Breskum hönnuðum, stílistum og listamönnum, þar á meðal Vivienne Westwood, Damien Hirst, Tracey Emin, Peter Blake, Zaha Hadid, Anish Kapoor og David Adjaye.

Tilvísanir

Tenglar
 Opinber vefsíða

Tónlistarverðlaun

Brit-verðlaunin