Juan Francisco Sarasti Jaramillo CJM (Cali,  — ) foi prelado colombiano da Igreja Católica Romana. Era religioso professo da Congregação de Jesus e Maria e arcebispo emérito de Cali, arquidiocese que governou entre 2002 e 2011. Serviu anteriormente como bispo-auxiliar da mesma, de 1978 a 1983; bispo de Barrancabermeja, de 1983 a 1993; e arcebispo de Ibagué, de 1993 a 2011.

Biografia
Nasceu em Cali, filho de Ester Jaramillo Echevarria e Francisco Sarasti Aparicio, engenheiro, os quais tiveram mais três filhos: Rodrigo Alberto, Angela María e Sofía Helena.

Realizou os estudos primários no Colégio San Luis Gonzaga, dos Irmãos Maristas, em Cali. Depois ingressou no Seminário Menor Santa Teresita, então dirigido pelos Padres Eudistas, e que funcionava naquele momento no município vizinho de Bitaco, para ali cursar o ensino médio. Em 1955, ingressou, em Bogotá, no Seminário Valmaría, da Congregação de Jesus e Maria. Ali, em 7 de fevereiro, iniciou sua provação.

Obteve licenciatura em Filosofia na Pontifícia Universidade Javeriana de Bogotá. Para os estudos de Teologia, foi enviado por seus superiores a Roma, Itália. Em 6 de abril de 1959, professou na Congregação de Jesus e Maria. Em 1963, obteve licenciatura em Teologia pela Pontifícia Universidade Gregoriana e recebeu o presbiterado em 30 de março do mesmo ano, na capital italiana. Também durante sua permanência em Roma, fez especialização em Mariologia no Pontifício Instituto Marianum.

Como eudista, antes de seu ministério episcopal, trabalhou como diretor e formador nos seminários de Santa Rosa de Osos, do qual também foi reitor entre 1971 e 1974, e de Pasto. Trabalhou também no Juniorado Eudista de San Pedro, foi diretor de provação em Valmaría e, em Roma, serviu como conselheiro geral residente da Congregação. Foi diretor do Secretariado de Seminários e Vocações da Conferência Episcopal da Colômbia.

Em 8 de março de 1978, o Papa Paulo VI nomeou-o bispo titular de Egara e auxiliar de Cali. Nesta mesma cidade, recebeu a sagração episcopal das mãos do arcebispo metropolita Alberto Uribe Urdaneta, com José de Jesús Pimiento Rodríguez, então arcebispo de Manizales, e seu co-irmão Eladio Acosta Arteaga, bispo de Antioquia, como co-consagrantes, em 6 de maio do mesmo ano.

Em 2 de janeiro de 1984, foi designado bispo da Diocese de Barrancabermeja, na província eclesiástica de Bucaramanga. Tomou posse da mesma em 3 de março seguinte. Seu ministério episcopal ali se prolongou por nove anos. Em 25 de março de 1993, sucedeu ao trono arquiepiscopal de Ibagué, do qual tomou posse em 20 de maio. Ali realizou seu ministério episcopal por mais nove anos.

Monsenhor Sarasti foi nomeado para suceder à Arquidiocese de Cali em 17 de agosto de 2002. Seu antecessor, Monsenhor Isaías Duarte Cancino, fora assassinado cinco meses antes. Tomou posse em 19 de outubro daquele ano.

Durante seu episcopado, foi vice-presidente da Conferência Episcopal da Colômbia de 1996 a 1999. Foi presidente, em várias ocasiões, de diversas comissões da CEC e membro da comissão de liturgia do CELAM. Foi delegado da CEC na Quarta Conferência Geral do Episcopado Latino-Americano em Santo Domingo e eleito para participar da assembleia especial para a América do Sínodo dos Bispos em novembro de 1997. Foi nomeado visitador apostólico de vários seminários da América Latina em diversas ocasiões. Participou, em nome da CEC, de reuniões nos Estados Unidos sobre o processo da paz na Colômbia.

Acometido pelo mal de Parkinson, Monsenhor Sarasti apresentou seu pedido de afastamento do governo arquiepiscopal à Santa Sé, a qual aceitou e promulgou sua renúncia em 18 de maio de 2011, sucedendo-lhe, como de direito, o coadjutor Monsenhor Darío de Jesús Monsalve Mejía. O prelado emérito sobreviveu por quase mais de onze anos e pereceu vítima de covid-19 em 25 de fevereiro de 2021. Suas exéquias foram realizadas dois dias depois e suas cinzas repousam na cripta da Catedral Metropolitana de Cali.

Ligações externas

Naturais do Valle del Cauca
Eudistas
Arcebispos católicos da Colômbia
Alunos da Pontifícia Universidade Javeriana
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana
Pacifistas
Pessoas com doença de Parkinson
Mortes por COVID-19 na Colômbia

Juan Francisco Sarasti Jaramillo


Dez Parker (født 9. november 1987 i Leyland i England) er en britisk MMA-udøver, der konkurrer i Weltervægt-klassen. Parker har været professionel siden 2013 og kæmpet for større europæiske organisationer inklusive, Cage Warriors og M-1. I 2017, udfordrede han bosniske Roberto Soldic om Superior FC-bæltet men tabte på TKO i 1. omgang.
Parker møder danske Mark O. Madsen til Danish MMA Night den 9. juni 2018 i Brøndbyhallen i København.

Eksterne henvisninger

MMA-udøvere fra England
Kickboksere
Brasiliansk Jiu-jitsu-udøvere
Kampsportsudøvere

Dez Parker


Das Teatro Colegiales ist eine Diskothek, ein Musikclub und ein Theater in Buenos Aires, Argentinien.

Bei Konzerten bietet das Teatro Colegiales Platz für 1,500 Zuschauer. Seit 2001 traten sehr viele Künstler aus Argentinien und dem Rest der Welt auf, unter anderem Almafuerte, Attaque 77, Rata Blanca, DENY, A.N.I.M.A.L., Horcas, Airbag, Nueva Ética, Helloween, Die Toten Hosen, Massacre, Marduk, Vader, MxPx, Paradise Lost, Mala Rodriguez, Gorgoroth, Agnostic Front, No Use for a Name und A Day to Remember.

Auf dem Gelände des Teatro Colegiales fand am 15. Februar 2009 das Festival NOSOYROCK statt, sowie am 16. Juni 2010 das "Festival Argentino de White Metal". Auch das "Buenos Aires Hard Rock Festival" fand bereits im Teatro Colegiales statt.

Seit 2005 existiert ein zweites Gelände in Flores unter dem Namen "El Teatro". Auch dort spielten bereits bekannte Bands, darunter Escape the Fate, Attack Attack!, We Came as Romans, Taking Back Sunday, Apocalyptica und Within Temptation.

Weblinks
 elteatroonline.com.ar (Offizielle Homepage)

Musik (Buenos Aires)
Bauwerk in Buenos Aires
Theatergebäude
Konzerthaus
Diskothek (Argentinien)
Unternehmen (Buenos Aires)

Teatro Colegiales


نوبوؤو توبيتا (飛田展男 توبيتا نوبوؤو) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 6 نوفمبر 1959 في ميتو، إيباراكي.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 البدلة المتنقلة زيتا جاندام - كاميل بيدان
 المقاتل المتنقل جي جاندام - أولوبي إيشيكاوا
 جنود السايبورغ - رقم 4
 بلاك كات - فليت موريس
 ناروتو - إيبيسو، زتسو
 ناروتو شيبودن - إيبيسو, زتسو
 روك لي وأصدقائه النينجا - زتسو، إيبيسو
 سباق التحدي - دكتور ستوارت
 سلايرز ريفولوشن - زوما
 سلايرز إيفولوشن-آر - زوما/رادوك
 كيدي غريد - سينيسترا
 بليتش - الراوي، كورودو
 جت باكرز - كورودو أكاباني
 كود غياس: لولوش الثائر - كلوفيس لا بريطانيا
 شعلة ريكا - دومون إيشيجيما
 يو يو هاكوشو - سوزاكو
 سولتي راي - آشلي لينكس
 كابتن ماجد - رعد
 شاكوغان نو شانا - دانتاليون
 شاكوغان نو شانا II - دانتاليون
 شاكوغان نو شانا III(فاينل) - دانتاليون
 فتاة الجحيم - أستاذ كاتو، الرئيس
 الرقيب كيرورو - فايبر
 ساندز أوف ديستراكشن - مالك الكولوزيوم
 إينوياشا: الجزء الأخير - توشو
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا - موهاماد دوكاكيس
 أرك ذا لاد - كلايف
 كوراو فانتوم ميموري - إيتشينوسي
 هاكوؤكي - سانّان كيسكي
 هاكوؤكي: الدم الأزرق - سانّان كيسكي
 ستار درايفر - هيديكي شيبويا
 شيكي - هايامي
 ترايجان - باتريشيا نيبراسكا
 الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا - مضيف
 C - دايسكي إبارا
 بيرسونا ترينيتي سول - يوجي كيموتو
 الأرجوحة الطائرة - كينوشيتا
 هيوغيمونو - مايدا توشييه
 ماغي: The Labyrinth of Magic - ريوساي، أبولونيوس
 مغامرة جوجو الغريبة - سترايتزو
 غاتشامان كراودز - نوبوؤو شيميزو
 كاراكوري كيدن هيو سنكي - ساي
 إندماج الديجيمون - مادليومون
 غوغوري! كوكوري-سان - والد نويل
 كايتو جوكر - مستر كانياري
 كذبتك في أبريل - كازاما
 وورلد بريك السيف المقدس - كوندرات
 تحذير السمكة الذهبية! - آوي
 دورارارا!! ×2 المقدمة - جينّاي يودوغيري
 M3 الفولاذ الأسود - سادامي ناتسويري
 فرسان التنكاي - فيليوس (الصوت الثاني)
 أسوماتسو-سان - دايون
 كونكريت ريفولوتيو: فنتازيا الخوارق - شوجي ماتسوموتو
 قرية الضياع - كامياما
 البدلة المتنقلة جاندام: أيتام الدم الحديدي - لاسكر أليسي
 تابو تاتو - كارام
 ملحمة تانيا الآثمة - آدلهايد فون شوغال
 البركة لهذا العالم الرائع! 2 - كيل
 هنتر x هنتر (2011) - ميليورون
 طوكيو غول:re - شيكي كيجيما
 غرانبيلم - الراوي

أوفا أنمي
 سينت سيا فصل هادس: المعابد الإثنا عشر - أرييس شيون

أفلام أنمي
 إينوياشا: جزيرة هوراي القرمزية - كيورا
 ديد ليفز - ذو المثقب
 ترايجان Badlands Rumble - دورينو
 الفتاة الساحرة مادوكا ماجيكا: البداية - مضيف
 سينت سيا: الجنة: الإفتتاحية - أرييس شيون

أدواره في ألعاب الفيديو
 سينت سيا: ذا هادس - أرييس شيون
 ناروتو شيبودن: كيزونا درايف - إيبيسو، زتسو
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - زتسو
 أسوراز راث - سيرغي
 ناين آورز، ناين بيرسونز، ناين دورز - الرجل التاسع
 ستريت فايتر V - زيكو
 ميجا مان 11 - دكتور لايت

أدواره في الدبلجة اليابانية
 ترانسفورمرز أنيميتد - كابتن فانزون, ساوندويف, كولوسس رودز
 ترانسفورمرز: برايم - راتشيت
 بطاريق مدغشقر - سكيبر
 شريك - بينوكيو
 شريك 2 - بينوكيو
 شريك الثالث - بينوكيو
 شريك 4 - بينوكيو
 ماي ليتل بوني: فرندشيب إز ماجيك - هويتي تويتي

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلو مسرح يابانيون
ممثلون من محافظة إيباراكي
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1959
مواليد في ميتو (إيباراكي)
ممثلو أداء صوتي ذكور من محافظة إيباراكي

نوبوؤو توبيتا


An Gongora hirtzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan Norris Hagan Williams. An Gongora hirtzii in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora hirtzii


Lora de Estepa, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk, Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bir belediyedir. 2002 yılındaki sayıma göre nüfusu, 791'dir.

Lora de Estepa


Simon Atallah, OAM (Hemayri, Líbano, 10 de janeiro de 1937) é um libanês maronita emérito eparca da eparquia católica maronita de Baalbek-Deir El Ahmar.
Vida

Simon Atallah ingressou na OAM e recebeu em 8 de dezembro de 1963 sua ordenação ao sacerdócio. O Capítulo Geral o elegeu em 1999 Superior geral de sua ordem. O Sínodo da Igreja Maronita o elegeu em 24 de setembro de 2005 eparca de Baalbek-Deir El Ahmar. O Papa Bento XVI confirmou esta eleição em 28 de dezembro de 2005.

Sua ordenação episcopal foi pelas mãos do Patriarca Maronita de Antioquia, Cardeal Nasrallah Boutros Sfeir, em 11 de fevereiro de 2006 e seus co-consagradores foram Roland Aboujaoudé, bispo auxiliar de Antioquia, e Tanios El Khoury, bispo emérito de Sidon.

Atallah exerceu seu cargo até 14 de março de 2015. A decisão de 10 a 14 de março de 2015 do Sínodo da Igreja Maronita convocou para eleger Hanna Rahme, OLM, como sua sucessora. O Papa Francisco concordou com esta eleição em 20 de junho de 2015.

Ver também

Bispos católicos do Líbano

Simon Atallah


Le landgraviat de Basse-Alsace (en allemand : , en latin : ) est une ancienne subdivision territoriale et politique du Saint-Empire romain germanique pour représenter le pouvoir impérial dans le nord de la plaine d'Alsace.

Initié au début du  par l'empereur Lothaire de Supplinbourg pour diminuer l'influence de la famille des Hohenstaufen dans la région, le landgraviat est mentionné en . Il remplace le comté de Nordgau pour organiser les différentes seigneuries et cités-États situées en Basse-Alsace. Son administration est d'abord confiée à la famille des Hunebourg, ensuite aux comtes de Werd et leurs successeurs puis à la principauté épiscopale de Strasbourg en .

À la suite des traités de Westphalie de , le royaume de France annexe la Haute-Alsace et obtient des droits sur la Basse-Alsace qui est rattachée au territoire français et à la province d'Alsace en . Sous l'autorité du Roi de France, les princes-évêques conservent le titre de landgrave jusqu'à la Révolution française et la création du département du Bas-Rhin en .

Références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes

 Histoire de l'Alsace
 Histoire du Bas-Rhin
 Nordgau (comté)
 Province d'Alsace
 Landgraviat de Haute-Alsace

Liens externes

Histoire de l'Alsace au Moyen Âge
Province d'Alsace
Histoire du Bas-Rhin
Division administrative disparue
Toponyme évoquant l'Alsace

Landgraviat de Basse-Alsace


Ciencia y religión puede referirse a:

La relación entre ciencia y fe;
Las ciencias de la religión, estudio científico, neutral y multidisciplinar de las religiones;
El problema de la demarcación, concepto epistemológico que, entre otras cuestiones, trata de la demarcación entre uno y otro.

Ciencia y religión


AirX Charter é uma companhia aérea charter privada com sede em Malta.

História
AirX Charter foi fundada em 2011, quando os ativos de uma companhia aérea austríaca AirX foram comprados por John Matthews. Em 2013, a AirX Charter mudou sua sede para Malta.

Destinos

Frota
A frota da AirX Charter consiste nas seguintes aeronaves:

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Ligações externas

 Sítio oficial

Empresas aéreas fundadas em 2011
Empresas aéreas de Malta

AirX Charter


Die Powranna Road ist eine Verbindungsstraße im Zentrum des australischen Bundesstaates Tasmanien. Sie verbindet die Cressy Road (B51) südlich von Cressy mit dem Midland Highway (N1) in Powranna.

Verlauf
Die Straße zweigt ca. 6 km südlich von Cressy von der Cressy Road nach Osten ab. In Powranna am South Esk River mündet sie in den Midland Highway.

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing, Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 61.

Straße in Tasmanien
Straße in Australien und Ozeanien

Powranna Road


Ecosystem diversity deals with the variations in ecosystems within a geographical location and its overall impact on human existence and the environment.

Ecosystem diversity addresses the combined characteristics of biotic properties (biodiversity) and abiotic properties (geodiversity). It is a variation in the ecosystems found in a region or the variation in ecosystems over the whole planet. Ecological diversity includes the variation in both terrestrial and aquatic ecosystems. Ecological diversity can also take into account the variation in the complexity of a biological community, including the number of different niches, the number of and other ecological processes. An example of ecological diversity on a global scale would be the variation in ecosystems, such as deserts, forests, grasslands, wetlands and oceans. Ecological diversity is the largest scale of biodiversity, and within each ecosystem, there is a great deal of both species and genetic diversity.

Impact

Diversity in the ecosystem is significant to human existence for a variety of reasons. Ecosystem diversity boosts the availability of oxygen via the process of photosynthesis amongst plant organisms domiciled in the habitat. Diversity in an aquatic environment helps in the purification of water by plant varieties for use by humans. Diversity increases plant varieties which serves as a good source for medicines and herbs for human use.  A lack of diversity in the ecosystem produces an opposite result.

Examples
Some examples of ecosystems that are rich in diversity are:
 Deserts
 Forests
 Large marine ecosystems
 Marine ecosystems
 Old-growth forests
 Rainforests
 Tundra
 Coral reefs
 Marine

Ecosystem diversity as a result of evolutionary pressure
Ecological diversity around the world can be directly linked to the evolutionary and selective pressures that constrain the diversity outcome of the ecosystems within different niches. Tundras, Rainforests, coral reefs and deciduous forests all are formed as a result of evolutionary pressures. Even seemingly small evolutionary interactions can have large impacts on the diversity of the ecosystems throughout the world. One of the best studied cases of this is of the honey bee's interaction with angiosperms on every continent in the world except Antarctica.

In 2010, Robert Brodschneider and Karl Crailsheim conducted a study on the health and nutrition in honey bee colonies. The study focused on overall colony health, adult nutrition, and larva nutrition as a function of the effect of pesticides, monocultures and genetically modified crops to see if the anthropogenically created problems can have an effect pollination levels. The results indicate that human activity does have a role in the destruction of the fitness of the bee colony. The extinction or near extinction of these pollinators would result in many plants that feed humans on a wide scale needing alternative pollination methods. Crop pollinating insects are worth annually $14.6 billion to the US economy and the cost to hand pollinate over insect pollination is estimated to cost $5,715-$7,135 more per hectare. Not only will there be a cost increase but also an decrease in colony fitness, leading to a decrease in genetic diversity, which studies have shown has a direct link to the long-term survival of the honey bee colonies.

According to a study, there are over 50 plants that are dependent on bee pollination, many of these being key staples to feeding the world. Another study conducted states that a lack of plant diversity will lead to a decline in the bee population fitness, and a low bee colony fitness has impacts on the fitness of plant ecosystem diversity. By allowing for bee pollination and working to reduce anthropogenically harmful footprints, bee pollination can increase genetic diversity of flora growth and create a unique ecosystem that is highly diverse and can provide a habitat and niche for many other organisms to thrive. Due to the evolutionary pressures of bees being located on six out of seven continents, there can be no denying the impact of pollinators on the ecosystem diversity. The pollen collected by the bees is harvested and used as an energy source for winter time; this act of collecting pollen from local plants also has a more important effect of facilitating the movement of genes between organisms.

The new evolutionary pressures that are largely anthropogenically catalyzed can potentially cause wide spread collapse of ecosystems. In the north Atlantic sea, a study was conducted that followed the effects of the human interaction on surrounding ocean habitats. They found that there was no habitat or trophic level that in some way was affected negatively by human interaction, and that much of the diversity of life was being stunted as a result.

See also

 Bioregion
 Disparity (ecology)
 Ecology
 Evolutionary biology
 Genetic diversity
 Nature
 Natural environment
 Species diversity
 Sustainable development

References

Biodiversity
Systems ecology

Ecosystem diversity


An Eriocaulon plumale in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Eriocaulon plumale in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. p. jaegeri
 E. p. kindiae
 E. p. plumale

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon plumale


is a town located in Fuwa District, Gifu Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 7,109 and a population density of 140 persons per km2, in 2,725 households. The total area of the town was .

The town is most famous for the Battle of Sekigahara which ended the Sengoku Period and created the Tokugawa Shogunate. Due to this, Sekigahara is also a sister city of Waterloo, Belgium and Gettysburg, Pennsylvania, sites of other famous and significant battles on their continents.

Geography
Sekigahara is located in a mountainous valley in far southwestern Gifu Prefecture, which forms a natural bottleneck connecting the Kansai region with the Tōkai region of Japan. The routes of the ancient Nakasendō highway  and the modern Meishin Expressway, as well as the Tōkaidō Shinkansen and Tōkaidō Main Line all pass through this area.

Climate
The town has a climate characterized by hot and humid summers, and mild winters  (Köppen climate classification Cfa). The average annual temperature in Sekigahara is . The average annual rainfall is  with July as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The mountainous areas of the town are noted for heavy snow in winter.

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Ōgaki
Tarui
Ibigawa
Shiga Prefecture
Maibara

Demographics
Per Japanese census data, the population of Sekigahara has declined over the past 50 years.

History
The area around Sekigahara was part of traditional Mino Province.  In 1600, the Battle of Sekigahara took place here. During the Edo period it was tenryō territory directly under the Tokugawa shogunate, administered by a hatamoto. During the post-Meiji restoration cadastral reforms, the area was organised into Fuwa District, Gifu Prefecture. The village of Sekigahara was formed on July 1, 1889 with the establishment of the modern municipalities system, and was raised to town status on April 1, 1928. In 1954, Sekigahara annexed the village of Imasu, as well as part of the neighboring town of Tarui. A proposed merger with the neighboring city of Ōgaki was rejected in 2004.

Education
Sekigahara has one public elementary school and one public middle school operated by the town government, and one private combined elementary/middle school. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
 JR Central - Tōkaidō Main Line

Highway
  Meishin Expressway

Sister city relations
 - Gettysburg, Pennsylvania, USA, from 2016
 - Waterloo, Belgium, from 2017

Local attractions
site of the Battle of Sekigahara

Notes

External links

 Sekigahara Town
 Gifu Prefectural homepage

Towns in Gifu Prefecture

Sekigahara, Gifu


Katolička Crkva u Bugarskoj dio je svjetske Katoličke Crkve, pod vodstvom pape i Rimske kurije. Prema broju vjernika druga je najveća kršćanska zajednica u Bugarskoj, odmah iza Bugarske pravoslavne crkve. Katolička crkva u Bugarskoj svoje korijene vuče s početka srednjega vijeka, iz vremena Pada Zapadnoga Rimskoga Carstva, a održala se sve do današnjih dana.

Povijest
Na zamolbu pape Grgur XVI., u Plovdiv 1840. dolaze redovnici kapucini, predvođeni Andreom Canovom. On je 1843. postavljen za apostolskoga namjesnika Sofijsko-plovdivske biskupije, a četiri godine kasnije ustoličen je za biskupa. Pod njegovim biskupstvom izgrađene su katedrala sv. Luja u Plovdivu i više crkava u okolnim naseljima te otvorene dječačka škola »Sveti Andrija« (1863.) i djevojačka škola »Sveti Josip« (1866.). U Plovdivu, središtu bugarskoga katoličanstva, otvorena je 1882. i katolička bolnica. Canovin naseljdnik Francesco Domenico Reinaudi biskupuje u dramatičnom razdoblju bugarske povijesti. God. 1876. zagovarao je pobunjenike protiv osmanske vladavine, a za Rusko-turskoga rata organizira pružanje liječničke pomoći ranjenicima svih zaraćenih strana, za što ga je ruski car Aleksandar II. odlikovao Ordenom Svete Ane. Po Reinaudijevoj smrti nasljeđuje ga njegov dotadašnji pomoćnik, kapucin Robert Menini, pod čijom je upravom 1889. završena gradnja katedrale svetoga Josipa, 1891. otvorena Međunarodna katolička bolnica "Kneginja Klementina", a 1896. nova zgrada bolnice sv. Josipa, čije su upravljanje po otvorenju preuzele sestre milosrdnice iz Zagreba. God. 1903. posvećuje crkvu sv. Bogorodice Lurdske u Plovdivu te 1910. kupuje zemljište za izgradnju sirotišta i katoličke škole »Santa Maria« u Sofiji. U Velikosubotnjem potresu 1928. gotovo je stradao tadašnji apostolski nuncij i budući papa, Angelo Giuseppe Roncalli. God. 2002. Ivan Pavao II. posjetio je Bugarsku te se u plovdivskoj katedrali susreo s katoličkom mladeži.

Zastupljenost
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, ukupno se 48 945 državljana Bugarske izjasnilo katolicima, što je blagi porast u odnosu na popis iz 2001. prema kojemu se katolicima izjasnilo 43 811 stanovnika. Ipak, to je i dalje manje od 53 074 katolika iz 1992. godine. Većinski broj katolika su Bugari, a među ostalim narodnim zajednicama značajni udio čine i Hrvati.

Najviše katolika živjelo je u gradovima Svištovu i Plovdivu, gdje su se pripadnici tada brojne kršćanske sekte pavlićana u 16. i 17. stoljeću preobratili na katoličku vjeru. Grad s najvećim udjelom katolika je Rakovski u Plovdivskoj oblasti. Banatski Bugari su bugarska zajednica s najvišim udjelom katolika izvan matične zemlje, koji nastanjuju dijelove Srbije i Rumunjske. Od njih 12 000, više od 6 500 ispovijeda katoličku vjeru i to uglavnom u rumunjskom dijelu Banata.

Izvori

Vanjske poveznice
 GCatholic.org - Katolička Crkva u Bugarskoj
 Službene stranice Katoličke Crkve u Bugarskoj

Katolička Crkva u Bugarskoj


Botfalu steht für:
 den ungarischen Namen der Gemeinde Bod in Siebenbürgen, Rumänien
 den ungarischen Namen der Gemeinde Bzince pod Javorinou in der Westslowakei

Botfalu


En arne er et åbent indendørs ildsted uden skorsten.

Ildsteder
Opvarmning

Arne (ildsted)


Joselane Santos (São Paulo, 14 de julho de 1998), ou simplesmente Josi Santos, é uma ex-ginasta e ex-esquiadora brasileira. Competiu em provas de ginástica artística e no esqui estilo livre, tendo disputado a modalidade Aerials nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2014, em Sochi, na Rússia.

Biografia
Como ginasta, seu principal feito foi a medalha de ouro por equipes nos Jogos Sul-Americanos de 1998, no Equador, tendo competido junto com Daiane dos Santos e Camila Comin. Também disputou a final do salto.

Josi competiu pelo Brasil Futebol Clube, de Santos, tendo conquistado provas regionais. Em 1997, foi bronze no individual geral nos Jogos Regionais realizados em São Caetano do Sul. Nos Jogos Abertos de 1998, em Araçatuba, foi prata no solo e bronze nas paralelas e no individual geral.

Também competiu pelo Pinheiros, de São Paulo. Em 2008, foi prata no salto no Circuito Brasileiro de Ginástica, ficando atrás apenas de Jade Barbosa. Foi bronze no salto no Campeonato Brasileiro de 2014.

Em 2013, começou a treinar no esqui aéreo. Após o acidente sofrido por Lais Souza, foi convocada para disputar os Jogos Olímpicos de Inverno de 2014. Terminou sua participação em Sochi na 22ª e última posição.

Tentou a classificação para os Jogos Olímpicos de Inverno de 2018, em Pyeongchang, na Coreia do Sul, mas foi desligada do projeto da Confederação Brasileira de Desportos na Neve ainda em 2016. Após a passagem pelo esqui, voltou ao Esporte Clube Pinheiros, dessa vez como treinadora de ginástica.

Ginastas artísticos de São Paulo
Naturais da cidade de São Paulo
Desportistas do Esporte Clube Pinheiros
Esquiadores do Brasil
!Wikiconcurso Mulheres Brasileiras no Esporte (artigos)

Josi Santos


Annie Dodge Wauneka é uma ativista e política estadunidense pertencente ao clã Tse níjikíní da tribo Navajo. Ela ocupou a posição de diretora do comitê de saúde da sua tribo, onde lançou várias campanhas para melhorar condições sanitárias, prover água potável e combater alcoolismo e doenças.

Mulheres dos Estados Unidos na política
!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)

Annie Dodge Wauneka


İsmail Ogan (5 Mart 1933, Antalya -  27 Nisan 2022, Antalya), Olimpiyat Oyunları şampiyonu Türk güreşçi.

İsmail Ogan, 5 Mart 1933 tarihinde Antalya'nın Aksu İlçesine bağlı Macun köyünde dünyaya geldi. 1950 yılında güreşe başladı. Antrenörleri Yaşar Doğu ve Celal Atik'tir. Ogan 27 Nisan 2022'de Akdeniz Üniversitesi Hastanesinde solunum ve çoklu organ yetmezliği nedeniyle 89 yaşında öldü. Naaşı Serik ilçesinde düzenlenen cenaze töreni sonrası Cumalı-Eminceler Ortak Mezarlığına defnedildi.

Başarıları
 1957 - İstanbul da Serbest stil 73 Kg'da Dünya 2.'si.
 1959 - Tahran, İran da Serbest stil 79 Kg'da Dünya 3.'sü.
 1960 - Roma Olimpiyatlarında Serbest stil 73 Kg'da 2.'si.
 1961 - Yokohama, Japonya da 79 Kg'da Dünya 4.'sü.
 1965 - Sofya, Bulgaristan'da Serbest stil 78 Kg'da Dünya 3.'sü.
 1964 - Köstence de Serbest stil 78 Kg'da Balkan 1.'si.
 1964 - Tokyo Olimpiyatları'nda Serbest stil 78 Kg'da 1.'si.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Olimpik Veritabanı
 Kim Kimdir?

Türk erkek güreşçiler
Altın Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Gümüş Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
1933 doğumlular
2022 yılında ölenler
Resim aranan sporcular
Antalya doğumlu sporcular
Türk Olimpiyat güreşçileri
1960 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1964 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1960 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Altın Olimpiyat madalyalı güreşçiler
Gümüş Olimpiyat madalyalı güreşçiler
Dünya Güreş Şampiyonası madalyalı güreşçiler
Antalya'da ölenler
Solunum yetmezliğinden ölenler
Çoklu organ yetmezliğinden ölenler
Antalya'da defnedilenler

İsmail Ogan


Theudas (; ; died ) was a Jewish rebel of the 1st century AD. Scholars attribute to his name a Greek etymology possibly meant as "flowing with water", although with a Hellenist-styled ending. At some point between 44 and 46 AD, Theudas led his followers in a short-lived revolt.

The revolt

The principal source for the story of Theudas' revolt is Josephus, who wrote:

It came to pass, while Cuspius Fadus was procurator of Judea, that a certain charlatan, whose name was Theudas, persuaded a great part of the people to take their effects with them, and follow him to the Jordan river; for he told them he was a prophet, and that he would, by his own command, divide the river, and afford them an easy passage over it. Many were deluded by his words. However, Fadus did not permit them to make any advantage of his wild attempt, but sent a troop of horsemen out against them. After falling upon them unexpectedly, they slew many of them, and took many of them alive. They also took Theudas alive, cut off his head, and carried it to Jerusalem. (Jewish Antiquities 20.97-98)

Josephus does not provide a number for Theudas's followers, but movement was dispersed and never heard of again.

In Acts 5:36, Rabbi Gamaliel refers to another Theudas who led a band of 400, but this revolt occurred approximately 40 years prior.

The Theudas Problem

The sole reference to Theudas presents a problem of chronology if one makes the assumption that the Acts of the Apostles and Josephus are speaking of the same person. In Acts, Gamaliel, a member of the Sanhedrin, defends the apostles by referring to Theudas:

Gamaliel, speaking before the year 37, refers to an incident which preceded the revolt of Judas of Galilee at the time of the Census of Quirinius decades before, in 6 CE. Josephus makes clear that the revolt of his Theudas took place , which was years after Gamaliel addressed the Sanhedrin, and an entire generation after the time of Judas the Galilean.

It has been proposed that the writer of Acts used Josephus as a source, and made a mistake in reading the text, taking a later reference to the execution of the "sons of Judas the Galilean" after the rebellion of Theudas as saying that the rebellion of Judas was later; however it is a minority view, since most scholars agree that Luke and Josephus used separate, independent sources. It has also been suggested that the reference in Acts is to a different revolt by another, unknown Theudas, because Josephus states that there were numerous uprisings, saying there were "ten thousand disorders", but he gives details on only four and Theudas was not a unique name. According to ancient historian and New Testament scholar Paul Barnett "It seems unlikely that Luke would have made an error about an infamous contemporary". It is also possible that Josephus himself made a mistake, the Pulpit Commentary states: "Josephus may have misplaced the adventure of Theudas by some accidental error. Considering the vast number of Jewish insurrections from the death of Herod the Great to the destruction of Jerusalem, such a mistake is not very improbable."

See also
List of people who were beheaded

References

Sources
 Flavius Josephus, Jewish Antiquities 20.97-98
 Acts of the Apostles 5:36

External links
 A response to the Theudas problem
 Jewish Encyclopedia: Theudas

1st-century Jews
1st-century executions
Year of birth unknown
46 deaths
Executed revolutionaries
Jewish messiah claimants
People executed by decapitation
People executed by the Roman Empire
People in Acts of the Apostles
Census of Quirinius

Theudas


Waltraud Blass, geborene Ebbinghaus, (* 1. Juli 1920 in Ronsdorf; † 13. August 2009 in Wuppertal) war eine deutsche Kommunistin und Widerstandskämpferin gegen das NS-Regime.

Kindheit und Jugend
1921 traten die Eltern von Waltraud Ebbinghaus, Hilde und Hugo Ebbinghaus, aus der Kirche aus, um kurze Zeit später der Kommunistischen Partei Deutschlands (KPD) beizutreten. Hilde Ebbinghaus engagierte sich in der Roten Hilfe; der Vater wurde KPD-Ortsgruppenleiter in Ronsdorf. Ihre Tochter schickten sie auf die "Freie Schule", also eine Schule ohne religiöse Ausrichtung.

1933, nach der Machtergreifung der Nationalsozialisten, wurde Hugo Ebbinghaus wegen seiner Mitgliedschaft in der KPD für ein Jahr im KZ Kemna inhaftiert. Den Tabak- und Schreibwarenladen, den der gelernte Bandwirker nach langer Arbeitslosigkeit eröffnet hatte, muss wieder schließen, weil er boykottiert wurde. 1934 wurde der ältere Bruder von Waltraud Ebbinghaus, Egon, verhaftet. Waltraud Ebbinghaus selbst, die gerne Journalistin geworden wäre, musste die Schule verlassen und in einer Mützenfabrik arbeiten. Auch sie engagierte sich aktiv im illegalen Widerstand gegen den Nationalsozialismus, indem sie z. B. Plakate transportierte.

Verhaftung und Aufenthalt im KZ
Hugo Ebbinghaus wird nach seiner Haftentlassung Kontaktmann für das Wuppertaler Komitee zur Reaktivierung der gewerkschaftlichen Opposition, das von Amsterdam aus agierte. Durch seine Aktivitäten kam er in Kontakt mit der Knöchel-Seng-Gruppe, einer Widerstandsgruppe, die von Wilhelm Knöchel und Willi Seng im Ruhrgebiet aufgebaut worden war. Im Januar 1943 wurden der schwerkranke Knöchel und Seng von der Geheimen Staatspolizei (Gestapo) verhaftet. Unter der Folter verrieten sie Namen von Mitgliedern ihrer Gruppe. Im Februar 1943 wurden die Eltern von Waltraud Ebbinghaus verhaftet, im März 1943 auch sie selbst. Sie verbrachte acht Monate im Polizeigefängnis von Wuppertal. Dort lernte sie durch ihre Arbeit in der Gefängnisküche den acht Jahre älteren Häftling Hans Blass kennen, der später ins KZ Buchenwald transportiert wurde. Nachdem der Haftrichter den Haftbefehl gegen sie aufgehoben hatte, wurde sie im November 1943 von der Gestapo in das KZ Ravensbrück deportiert. 1942 meldete sie sich freiwillig zur Zwangsarbeit bei der Firma Siemens & Halske zur Produktion von Rüstungsgütern.

Prozess in Dortmund und Verurteilungen
Im August 1944 wurde Waltraud Ebbinghaus nach Dortmund gebracht, wo ihr und 50 weiteren Menschen der Prozess gemacht wurde. Dort sah sie erstmals nach der Verhaftung ihre Mutter wieder. Sie wurde zu einem Jahr und drei Monaten Gefängnis verurteilt hat, was durch die erlittene Haftzeit als verbüßt galt, die Mutter zu drei Jahren und sechs Monaten Zuchthaus sowie vier Jahre Ehrverlust.

Insgesamt wurden 200 Menschen, die in Beziehung zu der Knöchel-Seng-Gruppe gestanden hatten, inhaftiert. Mindestens ein Viertel von ihnen starb durch Hinrichtung, Mord, Selbstmord oder an den Folgen der Haft; vier Männer wurden am 13. April in der Wenzelnbergschlucht im Zuge eines Endphaseverbrechens erschossen. Waltraud Ebbinghaus' Großonkel Hermann Schmidt wurde vermutlich im Zuchthaus Lüttringhausen erschossen. Hugo Ebbinghaus, der zu acht Jahren Zuchthaus verurteilt worden war, starb im August 1945, ohne seine Familie wiedergesehen zu haben. Seine Frau Hilde, die schwer krank nach Wuppertal zurückgekommen war, starb 1947, kurz nachdem ihr Sohn Egon aus der Kriegsgefangenschaft zurückgekehrt war.

Nach dem Krieg
Nach Kriegsende traf Waltraud Ebbinghaus Hans Blass, den sie im Polizeigefängnis kennengelernt hatte, wieder; die beiden heirateten. Das Ehepaar erhielt als politisch Verfolgte eine Entschädigungssumme, die es zur Gründung einer Druckerei nutzte und diese von 1950 bis 1975 betrieben. Hans Blass starb im Jahr 1978. 1946 wurde Waltraud Blass Mitglied der Vereinigung der Verfolgten des Naziregimes – Bund der Antifaschistinnen und Antifaschisten (VVN). Als die KPD 1956 unter Bundeskanzler Konrad Adenauer erneut verboten wurde, druckten die Eheleute wieder illegale Flugblätter. Später wurden sie Mitglieder der Deutschen Kommunistischen Partei (DKP).

Der Siemens-Prozess
1990 stellte sich Waltraud Blass für einen Musterprozess gegen die Firma Siemens als Klägerin zur Verfügung; mit Unterstützung der Aktion Sühnezeichen verklagte sie den Konzern auf eine Entschädigungszahlung von 24.000 DM für ihre Zeit als Zwangsarbeiterin. Das Landgericht wies diese Klage wegen Verjährung ab. Auch die Revision blieb erfolglos.

Literatur
 Heike Herrberg: Man muss Zivilcourage haben. In: Forschungsgruppe Wuppertaler Widerstand (Hrsg.): "Se krieje us nit kaputt". Gesichter der Wuppertaler Widerstands. Essen 1995, ISBN 3-9804014-2-1, S. 97–116.

Weblinks

Einzelnachweise und Anmerkungen

Häftling im Siemenslager Ravensbrück
KPD-Mitglied
Mitglied der Roten Hilfe
DKP-Mitglied
Mitglied der VVN-BdA
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
Opfer der NS-Justiz
Person (Wuppertal)
Häftling im KZ Ravensbrück
Deutscher
Geboren 1920
Gestorben 2009
Frau
Person der Knöchel-Seng-Gruppe

Waltraud Blass


Tyrekalven Ferdinand er en børnefilm fra 2008 instrueret af Adam Schmedes efter manuskript af Dorthe Rosenørn Schmedes, Bor Thierry, Peter I. Lauridsen.

Handling
Allerede morgenen efter fødslen bliver tyrekalven Ferdinand skilt fra sin mor, fordi den mælk hun giver, skal sælges og ikke drikkes af ham selv. Sammen med en anden tyrekalv, Baldur, får han en stedmor, og den lille familie tilbringer sommeren hos landmandens datter. Da de kommer hjem igen, sendes stedmoren til slagteren. Hendes sidste job var at passe de to kalve. Ferdinand og Baldur vokser op og får de voksne tyres mørke farve.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2008

Tyrekalven Ferdinand


El Villa Nova Atlético Clube es un club de fútbol brasileño ubicado en la ciudad de Nova Lima, en el interior del estado de Minas Gerais. Fue fundado en 1908 y actualmente juega en el Campeonato Mineiro, la primera división del estado de Minas Gerais.

A nivel estatal fue tetracampeón del Campeonato Mineiro de 1932 a 1935 y alcanzó su 5º corona en 1951, también fue campeón de la Taça Minas Gerais de 1977 y 2006, y campeón del Campeonato Mineiro de Interior en los años 1984, 1997, 1998, 1999 y 2013.

A nivel nacional fue campeón de la Serie B del Brasileirão de 1971.

Jugadores

Entrenadores
  Wagner Oliveira (diciembre de 2008-?)
  Moacir Júnior (julio de 2009-?)
  Wilson Gottardo (diciembre de 2010-abril de 2011)
  Rubão (interino- abril de 2011-?)
  Reinaldo Lima (abril de 2012-noviembre de 2012)
  Alexandre Barroso (noviembre de 2012-?)
  Guiba (junio de 2015-julio de 2015)
  Edilson Rodrigues (interino- julio de 2015-?)
  Leston Júnior (noviembre de 2016-marzo de 2017)
  Ito Roque (marzo de 2017-?)
  Fred Pacheco (noviembre de 2018-enero de 2019)
  Eugênio Souza (enero de 2019-?)
  Emerson Ávila (diciembre de 2019-febrero de 2020)
  Badico (febrero de 2020-presente)

Palmarés

Torneos nacionales

 Serie B (1): 1971

Torneos estatales

 Campeonato Mineiro (5): 1932, 1933, 1934, 1935 y 1951
 Taça Minas Gerais (2): 1977 y 2006
 Campeonato Mineiro de Futebol do Interior (5): 1984, 1997, 1998, 1999 y 2013
 Campeonato Mineiro Módulo II (2): 1995, 2021

Referencias

Enlaces externos

 Sitio Web Oficial

Equipos de fútbol de Brasil fundados en los años 1900
Equipos de fútbol del estado de Minas Gerais
Equipos de fútbol fundados en 1908
Brasil en 1908
Equipos del Campeonato Brasileño de Serie D

Villa Nova Atlético Clube


Lars Hitchinson Hansen (Hvide Lars) er en dansk kriminel og er blandt andet kendt for at stå bag Danmarks mest spektakulære fangeflugt, der fandt sted den 27. august 1995, da en gummiged brasede ind i ringmuren om Statsfængslet i Vridsløselille, hvor det lykkedes i alt 13 fanger at flygte. På det tidspunkt var han idømt 8 år og 7 måneders fængsel for tyverier, narkokriminalitet, hælerier m.v. Slutafsoningstid 26-09-99.

Noter

Tyveridømte fra Danmark

Lars Hitchinson Hansen


تحطمت طائرة خطوط نورث ويست الجوية الرحلة 4422 ورقم التسجيل هو (NC95422) في 12 مارس 1948، حيث اصطدمت بجبل سانفورد في ألاسكا، وبها طاقم من 6 أشخاص بالإضافة إلى 24 راكب. الطائرة هي دي سي 4 عسكرية كانت بوجهتها من شانغهاي بالصين إلى مطار غوارديا بنيويورك، وقد تم تزويدها بالوقود في ألاسكا.

العديد من شهود العيان رؤوا الحادث بالقرب من قرية جولكانا، ولكن الحطام اختفى لما يقارب من 50 عاما، فقد دفنت عاصفة ثلجية موقع الحادث بالجبل الجليدي. وخلال تلك السنين سرت العديد من الشائعات عن سفن بحث عن الذهب بمهمات سرية قادمة من الصين باحثة عن الطائرة في الجبل، وقد عادت خالية الوفاض إلى أوطانها.

وهناك محاولة قام بها طياران أمريكيان بمفردهما للبحث عن الحطام عام 1995. وقد وجدا بعض القطع من الحطام عام 1997 ولكن لم يستطيعا التأكيد من أنها حطام تلك الطائرة، وبعد أن حصلا على تفويض من خدمة المحميات وأهالي الضحايا، استطاعا إخراج الحطام والتأكد من أنها كانت حطام تلك الطائرة المنكوبة. ولم يجدا بها أي شحنة سرية أو كنوز مخفية. تم تحديد الطائرة وقت وقوع الحادث بانها تبعد 23 ميلا خارج خط السير ويبدو أن الطيار لم ير الجبل بالليل، وتحريات هيئة الطيران المدني عام 1999 أظهرت بأن المراوح كانت بسرعة الطيران وقت وقوع الاصطدام، مما أكد النظرية المسبقة.

انظر أيضا
 نورث ويست رحلة رقم 2
 نورث ويست رحلة 2501
 نورث ويست رحلة رقم 1
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

مصادر

وصلات خارجية
 معلومات عن الطائرة
 فقرة عن الحادث بجمعية الطيارين الجوية
 Civil Aeronautics Board accident investigation report on Flight 4422 from the US Department of Transport historic files
 Tragic Voyage of the SS Sunset Crew

ألاسكا في 1948
أحداث مارس 1948
حوادث طيران بسبب خطأ في تحكم الطائرة
حوادث طيران في الولايات المتحدة
حوادث طيران في الولايات المتحدة في 1948
خطوط نورث ويست الجوية
حوادث طائرات بسبب خطأ الطيار
حوادث طائرات في ألاسكا
أحداث مارس 1948 في الولايات المتحدة

خطوط نورث ويست الجوية الرحلة 4422


Powszechny Zakład Ubezpieczeń (ofte forkortet til PZU) er et polsk forsikringsselskab med hovedsæde i Warszawa, Polen.

Eksterne henvisninger

Virksomheder fra Polen
Warszawa
Forsikringsselskaber

Powszechny Zakład Ubezpieczeń


Onthophagus schoolmeestersi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Ochi & Kon em 2007.

Referências

Ligações externas

schoolmeestersi
Coleópteros descritos em 2007

Onthophagus schoolmeestersi


Weapons of Mass Distraction is a 1997 television film directed by Stephen Surjik and written by Larry Gelbart, about two media moguls and their fight over ownership of a professional American football team. The film starred Gabriel Byrne and Ben Kingsley, with an ensemble supporting cast including Illeana Douglas, Mimi Rogers, and Jeffrey Tambor.

The film was nominated for four awards at the 49th Primetime Emmy Awards, including Outstanding Writing for a Miniseries or a Special for Gelbart.

Plot
Lionel Powers and Julian Messenger are filthy rich men with dirty family secrets. They play dirty as well, fighting for control over a professional football team in Los Angeles with every weapon at their disposal.

While the billionaires scheme and squabble, the married couple Rita and Jerry Pascoe can barely make ends meet. Their marriage becomes strained with Jerry's continuing inability to hold or find a job. While rich people blackmail one another, homeless people look for handouts and Jerry Pascoe is reduced to cleaning stadium restrooms and applying for a job as a peanut vendor.

The tabloid-worthy secrets in the lives of Powers' wife Ariel and right-hand man Alan Blanchard lead to dire consequences for all. The marriage of the Pascoes, meanwhile, turns tragi-comically from a terrible climax to fodder for reality TV.

Cast
 Gabriel Byrne as Lionel Powers
 Ben Kingsley as Julian Messenger
 Mimi Rogers as Ariel Powers
 Jeffrey Tambor as Alan Blanchard
 Illeana Douglas as Rita Pascoe
 Paul Mazursky as 	Dr. Jonathon Cummings
 Chris Mulkey as Jerry Pascoe
 R. Lee Ermey as Billy Paxton
 Caroline Aaron as Robin Zimmer
 Jason Lee as Philip Messenger

External links

1997 films
1997 television films
1997 drama films
American business films
American football films
1990s English-language films
Films scored by Don Davis (composer)
Films about businesspeople
Films about competitions
Films directed by Stephen Surjik
HBO Films films
Films with screenplays by Larry Gelbart
1990s business films
1990s American films

Weapons of Mass Distraction


Duplex Éric Kamgang est un entrepreneur camerounais connu pour son entreprise de service et d'accompagnement aux étudiants étrangers, Studely.

Biographie

Enfance, éducation et débuts
En 2009, il obtient un master à l'université catholique au Cameroun. Il obtient un autre master en France avant de travailler en Finance chez Total et rejoint EDF en 2012.

Carrière
Il lance Studely, l'entreprise de service aux étudiants en leur facilitant les formalités administratives et bancaires telles les inscriptions, le dépôt de caution bancaires et l'accompagnement pour l'obtention de visa et l'installation. En 2021, il a accompagné plus de 10 000 étudiants de 65 pays.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

 https://www.studely.com/fr/

Personnalité Bamiléké

Duplex Éric Kamgang


Justin Randall Timberlake (d. 31 Ocak 1981), Amerikalı şarkıcı, şarkı yazarı ve oyuncudur. Memphis, Tennessee'de doğan Timberlake, çocukken Star Search ve The All-New Mickey Mouse Club adlı televizyon programlarına katıldı. 1990'ların sonunda, ileride tüm zamanların en çok satan erkek müzik gruplarından biri olacak olan 'N Sync'nin iki solistinden biri ve en genç üyesi olarak ünlendi.

Grup müziğe ara verdiğinde Timberlake, solo stüdyo albümleri Justified (2002) ve FutureSex/LoveSoundsu (2006) yayımladı; ilk albümde "Cry Me a River" ve "Rock Your Body" hitleri bulunurken ikinci albüm ABD'de Billboard 200 listesine bir numaradan girdi ve Billboard Hot 100 listesinde bir numara olan "SexyBack", "My Love" ve "What Goes Around... Comes Around" single'larına yer verdi. İki albüm de dünya genelinde yedi milyondan fazla satınca Timberlake onyılın ticari olarak en başarılı şarkıcılardan biri oldu. 2007 ile 2012 arasında müzik kariyerine ara vererek oyunculuk kariyerine odaklandı; Sosyal Ağ, Kötü Öğretmen, Zamana Karşı ve Arkadaştan Öte filmlerinde başrolde yer aldı.

2013'te Timberlake, müzik kariyerine üçüncü ve dördüncü stüdyo albümleri The 20/20 Experience ve The 20/20 Experience – 2 of 2 ile devam etti. Bunlardan ilki yılın en çok satan albümü olurken "Suit & Tie", "Mirrors" ve "Tunnel Vision" single'larına yer verdi. İkincisinden önce ise çıkış single'ı "Take Back the Night" yayımlandı ve bunu "TKO" ve "Not a Bad Thing" single'ları takip etti. Şubat 2018'de sanatçının beşinci stüdyo albümü Man of the Woods yayımlandı. Time dergisi, sanatçıyı 2007 ve 2013'te Dünyadaki En Etkili 100 İnsan listesine ekledi. Timberlake'in çalışmaları kendisine aralarında dokuz Grammy Ödülü ve dört Emmy Ödülü'nün de bulunduğu sayısız ödül kazandırdı. Diğer girişimleri arasında müzik şirketi Tennman Records, moda markası William Rast ve restoranlar Destino ve Southern Hospitality bulunmaktadır.

İlk yılları
Timberlake 31 Ocak 1981'de Memphis, Tennessee'de Lynn Harless (evlilik öncesi soyadı Bomar) ve Randall Timberlake çiftinin çocuğu olarak dünyaya geldi. Memphis ve Millington arasında yer alan Shelby Forest adlı küçük bir yerde büyüdü. Timberlake'in babası'nın Lisa Perry ile yaptığı ikinci evliliğinden Jonathan (d. 1993) ve Steven Robert (d. 14 Ağustos 1998) adlı iki çocuğu bulunmaktadır. Üvey kız kardeşi Laura Katherine doğumundan kısa bir süre sonra 12 Mayıs 1997'de yaşamını yitirdi ve Timberlake *NSYNC albümünde kendisinden "My Angel in Heaven" olarak bahsetti. Şarkıcılığı seçmesinde Janet Jackson'ın etkisi olduğunu belirtti ve "Sadece durup şarkısını söylemiyordu. Enerjisi ve coşkusu beni büyüledi." dedi. Timberlake 11 yaşındayken Star Search adlı televizyon programına katıldı; "Justin Randall" adıyla country tarzında şarkılar söyledi. 1993 ve 1994'te ileride kız arkadaşı ve pop yıldızı olacak olan Britney Spears, birlikte turneye çıkacağı Christina Aguilera, aynı grupta yer alacağı JC Chasez ve oyuncu olacak olan Ryan Gosling ve Keri Russell ile The Mickey Mouse Club adlı programın kadrosunda yer aldı. 1995'te Timberlake ve Chasez, menajer Lou Pearlman tarafından organize edilen tamamı erkeklerden oluşan bir müzik grubuna üye oldular ve ortaya 'N Sync adlı grup çıktı.

Kariyeri

1995-2004: 'N Sync ve Justified
1995'te kurulan erkek grubu 'N Sync, kariyerine 1996'da Avrupa'da başladı; Timberlake ve Chasez grubun solisti olarak görev aldılar. Grup 1998'de 11 milyon kopya satan ve "Tearin' Up My Heart" adlı hit şarkıya yer veren kendi adını taşıyan ilk stüdyo albümü çıktıktan sonra ABD'de ünlendi. İkinci albümü No Strings Attached (2000) ilk haftasında 2,4 milyon kopya sattı ve listelerde bir numara olan "It's Gonna Be Me" adlı parçaya yer verdi. 'N Sync'in üçüncü albümü Celebrity (2001) de ticari bir başarı yakaldı. Celebrity Tour tamamlandıktan sonra, grup 2002'de müziğe ara verdi. Kariyeri boyunca uluslararası bir üne kavuşan 'N Sync, Akademi Ödülleri, Olimpiyatlar ve Super Bowl'da sahne aldı ve dünya genelinde 50 milyondan fazla kopya satarak tüm zamanların en başarılı üçüncü erkek grubu oldu.

1999'un sonunda Timberlake, ilk oyunculuk deneyimini Disney Channel filmi Kim Kimin Yerinde ile yaşadı. Filmde kendisi gibi manken olduğunu sandığı bir garsona âşık olan Jason Sharpe karakterini canlandırdı. Film 12 Mart 2000'de yayımlandı. Timberlake'in şöhretinin artması ve grubun popülaritesinin genel olarak azalması, 'N Sync'in dağılmasına yol açtı. Grup üyesi Lance Bass, Out of Sync adlı anı kitabında Timberlake'in hareketlerini açıkça eleştirdi.

2002'nin sonunda Timberlake, Ashton Kutcher tarafından yaratılan ve ünlüleri kandırmayı amaçlayan Punk'd adlı programda yer alan ilk ünlü oldu. Bölümde ağlayan Timberlake, daha sonra şakalandığı sırada esrar etkisi altında olduğunu belirtti. Üç bölüm sonra Kelly Osbourne'a şaka yapılmasına yardım etti; böylece programa birden fazla kez katılan ilk ünlü oldu. Timberlake daha sonra Ashton Kutcher'ı 2003 yılında NBC'de yayımlanan Saturday Night Liveın bir bölümünde işletti.

Timberlake Ağustos 2002'de MTV Video Müzik Ödülleri'nde sahne aldı ve solo kariyerinin çıkış single'ı "Like I Love You"yu ilk kez seslendirdi; şarkı Billboard Hot 100 listesinde on birinci, UK Singles Chart'ta ise ikinci sıraya kadar yükseldi. Sanatçının ilk solo stüdyo albümü Justified, Kasım'da yayımlandı ve ilk haftasında 439.000 kopya satarak Billboard 200 listesine ikinci sıradan girdi. Daha sonra ABD'de üç milyon, dünya genelinde ise yedi milyondan fazla kopya sattı. Albümdeki R&B etkisi hip-hop yapımcıları The Neptunes ve Timbaland tarafından sağlandı ve müzik eleştirmenlerinin beğenisini kazandı. Albümden çıkan "Cry Me a River" ve "Rock Your Body" single'ları listelerde ilk beşe girdi. 2003 yılının yazında Timberlake ve Christina Aguilera, Justified/Stripped Tour adlı turneye çıktılar. Aynı yıl Timberlake "I'm Lovin' It" adlı bir şarkı kaydetti; şarkı McDonald's'ın "I'm Lovin' It" kampanyasının temasını oluşturdu. McDonald's ile yaptığı anlaşma Timberlake'e yaklaşık $6 milyon kazandırdı. Anlaşmaya Justified World Tour: Lovin' It Live adlı turne de dahil edildi. Timberlake Nelly'nin "Work It" şarkısında yer aldı; daha sonra remiksi yapılan şarkı Nelly'nin 2003 yılında çıkan remiks albümünde yer aldı.

Şubat 2004'te CBS'te yayımlanan Super Bowl XXXVIII devre arası gösterisinde Timberlake, Janet Jackson ile birlikte 140 milyondan fazla televizyon seyircisinin önünde sahne aldı. Performansın sonunda şarkı bitmek üzereyken Timberlake, Jackson'ın siyah deri kostümünün bir kısmını, şarkı sözlerinin bir bölümüne eşlik etmesi amacıyla ayırdı. Jackson'ın temsilcisi, "Timberlake kauçuk büstiyeri sıyırıp kırmızı dantel bir sütyeni ortaya çıkaracaktı." açıklamasını yaptı. Kostümün bir kısmı koptu ve Jackson'ın göğsu ortaya çıktı. Timberlake olayın ardından özür diledi ve "Super Bowl devre arası performansı sırasında yaşanan giysi arızasından rencide olanlardan dolayı üzgün olduğunu" belirtti. Medya o günden beri "giysi arızası" ifadesini olaydan bahsederken kullanmaktadır ve bu ifade popüler kültüre girmiştir. Timberlake ve Jackson eğer etkinlik sırasında kameralar önünde özür dilemezlerse 46. Grammy Ödülleri'nden çıkarılmakla tehdit edildiler. Timberlake törene katıldı ve o gece kazandığı iki Grammy Ödülü'nden ilkini alırken yazılı bir özür yayımladı (Justified ile En İyi Pop Vokal Albüm ve "Cry Me a River" ile En İyi Erkek Pop Vokal Performansı). Timberlake ayrıca Justified ile Yılın Albümü, "Cry Me a River" ile Yılın Kaydı ve The Black Eyed Peas ile söylediği "Where Is the Love?" ile En İyi Rap/Sung İş Birliği dallarında ödüle aday gösterildi.

2004-07: Oyunculuk ve FutureSex/LoveSounds
Super Bowl tartışmalarının ardından Timberlake, müziğe ara verdi ve kariyerinin ilk yıllarında başladığı oyunculuğa döndü. Bu sürede aldığı ilk rol 2004'te çekilen ve 18 Temmuz 2006'da yayımlanan Edison adlı filmde bir gazeteciyi canlandırmak oldu. Ayrıca Rehine, Kara Yılan İnliyor, Richard Kelly'nin yönettiği Kıyamet Öyküleri ve Prens Artie Pendragon'ı seslendirdiği 18 Mayıs 2007'de gösterime giren animasyon filmi Şrek 3te yer aldı. Elton John'un "This Train Don't Stop There Anymore" şarkısının klibinde John'un gençliğini canlandırdı. Timberlake'in Rent adlı rock müzikalinin film versiyonunda Roger Davis rolünü oynaması düşünüldü; ancak yönetmen Chris Columbus sadece orijinal Broadway oyuncularının Rentin gerçek anlamını aktarabileceklerinde ısrar etti ve rol Adam Pascal'a verildi.

Diğer sanatçılarla çalışmaya devam eden Timberlake, "Where Is the Love?"ın ardından grubun 2005 yılında çıkan Monkey Business albümünde yer alan "My Style" şarkısı için yine The Black Eyed Peas ile çalıştı. Aynı yıl Snoop Dogg ile "Signs" şarkısını kaydederken boğazında bir sorun olduğunu fark etti. Ardından sanatçının boğazındaki nodüller 5 Mayıs 2005'te ameliyatla alındı. Timberlake'e birkaç ay yüksek sesle konuşmaması ve şarkı söylememesi önerildi. 2005 yılında Tennman Records adını verdiği kendi kayıt şirketini kurdu.

Timberlake ikinci stüdyo albümü FutureSex/LoveSoundsu 12 Eylül 2006'da yayımladı. Timberlake'in 2005 ile 2006 yıllarında hazırladığı albüm, ilk haftasında 684.000 kopya satarak Billboard 200 albüm listesine bir numaradan girdi. Albüm iTunes'taki en büyük ön siparişi yaparak Coldplay'in en büyük bir haftalık dijital albüm satış rekorunu kırdı. Timbaland, Danja, will.i.am, Rick Rubin ve Timberlake'in kendisi tarafından yapılan albümde Snoop Dogg, Three 6 Mafia, T.I. ve will.i.am konuk sanatçı olarak yer aldılar. Bir stüdyo temsilcisi albümü "seksilik hakkında her şey" olarak tanımladı ve albümün "yetişkin hislere" yönelik olduğunu belirtti.

Albümün çıkış single'ı "SexyBack", Timberlake tarafından 2006 MTV Video Müzik Ödülleri'nin açılışında seslendirildi ve Billboard Hot 100 listesinde art arda yedi hafta bir numarada kaldı. Yapımcılığını Timbaland'ın üstlendiği ve rapçi T.I. ile düet yapılan albümün ikinci single'ı "My Love"', üçüncü single "What Goes Around... Comes Around" gibi Hot 100 listesinde bir numaraya ulaştı. Şarkının Timberlake'in çocukluk arkadaşı ve iş ortağı Trace Ayala'nın oyuncu Elisha Cuthbert ile yaşadığı ayrılıktan esinlendiği belirtildi. Ekim 2006'da Timberlake, oyunculuğun yerine müzik kariyerine odaklanacağını söyledi ve müzik endüstrisini bırakmanın "bu noktada yapılacak aptalca bir şey" olacağını belirtti. Timberlake 2006 yılında konuk sanatçı olarak katıldığı Victoria's Secret defilesinde "SexyBack"i seslendirdi. Ocak 2007'de FutureSex/LoveShow turnesine çıktı. "Summer Love/Set the Mood Prelude" ABD'de albümün dördüncü single'ı olarak yayımlanırken Birleşik Krallık'ta ise "LoveStoned/I Think She Knows Interlude" bir sonraki single olarak seçildi. Timberlake'in Nelly Furtado ile yer aldığı "Give It to Me" adlı Timbaland single'ı Hot 100'da bir numara oldu.

Timberlake aralarında 2006 yılındaki MTV Avrupa Müzik Ödülleri'nin de olduğu pek çok müzik etkinliğini sundu. 16 Aralık 2006'da Timberlake, Saturday Night Liveı hem sundu hem de programda ikinci kez müzikal konuk oldu. Bölümde Andy Samberg ile "Dick in a Box" adlı skeç için bir R&B şarkısı seslendirdi; bazı radyo istasyonları tarafından Timberlake'in gayriresmî bir single'ı olarak çalınan şarkı, YouTube'da en çok izlenen videolardan biri oldu. Şarkı daha sonra The Lonely Island'ın Incredibad adlı çıkış albümünde yer aldı.

Şubat 2008'de Timberlake iki Grammy Ödülü aldı. 50. Grammy Ödülleri töreninde "What Goes Around...Comes Around" ile En İyi Erkek Pop Vokal Performansı ve "LoveStoned/I Think She Knows" ile En İyi Dans Kaydı ödüllerini kazandı.

2008-12: Müziğe ara verişi ve oyunculuğa odaklanışı
"4 Minutes" ilk kez Timbaland tarafından 17 Aralık 2007'de Philadelphia'daki Jingle Ball'da çalındı. 17 Mart 2008'de yayımlandıktan sonra şarkının Timberlake ile Madonna'nın bir düeti olduğu, Timbaland'ın ise arka vokal yaptığı anlaşıldı. Şarkı Madonna'nın on birinci stüdyo albümü Hard Candynin çıkış single'ı oldu; albümde Timberlake'in yazımına katkı sağladığı dört şarkı daha yer aldı. Single uluslararası bir başarı yakaladı ve yirmi birden fazla ülkede liste başı oldu. Timberlake ayrıca şarkının Jonas & François tarafından yönetilen klibinde oynadı. 30 Mart 2008'de Timberlake, şarkıyı Madonna'nın New York'taki Roseland Ballroom'da gerçekleştirilen Hard Candy Promo Show gösterisinde seslendirdi. Timberlake 6 Kasım 2008'de şarkıyı Madonna ile birlikte sanatçının Sticky & Sweet Tour adlı turnesinin Los Angeles konserinde söyledi.

Haziran 2007'de Timberlake, Duran Duran'in 13 Kasım 2007'de yayımlanan Red Carpet Massacre albümündeki "Nite Runner" ve "Falling Down" şarkılarının yazımına katkı sağladı, şarkıların yapımcılığını üstlendi ve şarkılarda vokal olarak yer aldı. "Falling Down", Birleşik Krallık'ta bir gün önce single olarak yayımlandı. Timberlake 2007'de ayrıca 50 Cent'in üçüncü albümü Curtiste yer aldı. Timberlake albümün dördüncü single'ı "Ayo Technology"de Timbaland ile birlikte konuk sanatçı oldu. Ayrıca Lil Wayne ile olası başka bir iş birliği sanatçının Tha Carter III adlı albümünde Nelly Furtado ve Timbaland ile gerçekleşecekti. FutureSex/LoveSounds turnesinin Okyanusya ve Orta Doğu ayakları Kasım 2007'de tamamlanınca Timberlake, oyunculuk kariyerine devam etti. 2008'in başlarında Mike Myers yönetmenliğindeki komedi filmi The Love Guru (20 Haziran 2008'de yayımlandı) ve Mike Meredith'in dram filmi Açık Yolda (28 Ağustos 2009'da yayımlandı) başrolde yer aldı. Mart 2008'de Timberlake'in NBC'deki My Problem with Women adlı komedi uyarlamasının yönetici yapımcısı olacağı açıklandı. 20 Kasım 2008'de TV Guide, Timberlake'in koruması altına aldığı eski YouTube yıldızı Esmée Denters ile düet yaptığı bir sonraki single'ı "Follow My Lead"in Myspace'ten özel olarak indirilebileceğini açıkladı. Tüm gelirin hasta çocukların bakımı için çalışan yardım kurumu Shriners Hospitals for Children'a bağışlanacağı duyuruldu.

2008 yılında Timberlake ile T.I. iş birliği olan "Dead and Gone", T.I.'ın altıncı stüdyo albümü Paper Trailda yer aldı ve 2009'un sonunda albümün dördüncü single'ı olarak yayımlandı. Kasım 2008'de Timberlake'in R&B/pop şarkıcısı Ciara'nın 5 Mayıs 2009'da çıkacak olan Fantasy Ride albümünde konuk sanatçı olacağı ve bazı şarkıların yapımcılığını üstleneceği doğrulandı. Ciara'nın ikinci single'ı "Love Sex Magic"in klibi 20 Şubat 2009'da çekildi ve klipte Timberlake de yer aldı. Single uluslararası bir başarı yakaladı, pek çok ülkede ilk ona girerken aralarında Hindistan, Tayvan ve Türkiye'nin de olduğu birçok ülkede bir numara oldu. Şarkı 52. Grammy Ödülleri'nde En İyi Pop Vokal İş Birliği dalında ödüle aday gösterildi. Timberlake ve The Y's adlı kendi yapım ekibi, Mike Elizondo ile birlikte, Leona Lewis'in ABD'de 17 Kasım 2009'da yayımlanan ikinci stüdyo albümü Echo için "Don't Let Me Down" şarkısının yapımcılığını ve ortak yazımını üstlendiler. Timberlake ayrıca Timbaland'ın Shock Value II adlı üçüncü stüdyo albümünün 1 Aralık 2009'da yayımlanan üçüncü single'ı "Carry Out"un yazımına ortak oldu ve şarkıda düet yaptı. Timberlake 2 Mart 2009'da Jimmy Fallon'ın ilk kez sunduğu Late Night with Jimmy Fallon adlı programa ve 21 Şubat 2014'te yine Fallon'ın sunduğu Tonight Showun beşinci bölümüne konuk oldu. Timberlake MTV'de ilk kez 21 Nisan 2009'da yayımlanan The Phone adlı programın yönetici yapımcısıdır.

Timberlake Teen People ve Cosmopolitan dergileri tarafından En Seksi Erkek seçildi. 17 Şubat 2009'da ise GQ dergisi tarafından "Amerika'daki En Şık Erkek" ilan edildi. 2011'de AskMenin her yıl hazırladığı En Etkili 49 Erkek listesinde kırk altıncı sırada yer aldı. Timberlake 2010'dan itibaren oyunculuk çalışmalarına hız verdi. Eleştirel bir başarı yakalayan Sosyal Ağ (2010) filminde Napster adlı şirketin kurucusu Sean Parker'ı canlandırdı. Ayrıca 12 Eylül'de düzenlenen 2010 MTV VMÖ törenine katıldı. 2011'de Cameron Diaz ile birlikte Kötü Öğretmen, Mila Kunis ile Arkadaştan Öte filmlerinde başrolde yer aldı ve Andrew Niccol yönetmenliğindeki bilimkurgu filmi Zamana Karşıda Will Salas karakterini canlandırdı. The Lonely Island'ın ikinci albümü Turtleneck & Chainde yer alan "Motherlover" şarkısında düet yaptı ve şarkının klibinde oynadı. Ayrıca FreeSol'un Ağustos 2011'de yayımlanan "Hoodies On, Hats Low" klibinin yönetmenliğini yaptı ve klipte küçük bir rolde oynadı. Temmuz 2011'de Amerikalı Denizci Kelsey De Santis, YouTube'a yüklediği bir videoda Timberlake'in Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Kolordusu'nun kuruluş balosunda kendisine eşlik etmesini istedi; ikili 13 Kasım 2011'de Richmond, Virginia'da düzenlenen etkinliğe katıldı.

Sunucu ve müzikal konuk olarak yer aldığı beşinci SNL bölümü, Charles Barkley'nin sunucu ve Kelly Clarkson'ın müzikal konuk olduğu 7 Ocak 2012'deki bölümden beri en çok izlenen bölüm oldu.

2013-17: The 20/20 Experience, 2 of 2 ve Troller

Haziran 2012'de Timberlake, üçüncü stüdyo albümü The 20/20 Experienceın üzerinde "aklında kural ve/veya son amaç olmadan" çalışmaya başladı. Müziğe döneceğini Ocak 2013'te duyurdu ve Jay-Z ile düet yaptığı albümün çıkış single'ı "Suit & Tie"ı yayımladı. Dört yıl boyunca hiçbir konserde performans sergilemeyen Timberlake, 2 Şubat 2013'te New Orleans'de 2013 Super Bowl'dan bir gece önce ve "DirecTV Super Saturday Night"ta sahne aldı. 10 Şubat 2013'te "Suit & Tie"ı kahverengi bir ışıklandırmayla 55. Grammy Ödülleri'nde seslendirdi; Jay-Z seyircilerin arasından kendisine katıldı. 11 Şubat 2013'te "Mirrors", albümün ikinci single'ı olarak yayımlandı. The 20/20 Experience 19 Mart 2013'te Jive Records'ın dağılması nedeniyle RCA Records aracılığıyla yayımlandı. Albüm 980.000 kopya satışla listelere bir numaradan girdi. Timberlake ayrıca Jay-Z'nin on ikinci stüdyo albümü Magna Carta... Holy Graildaki "Holy Grail", "BBC" (Nas, Swizz Beatz, Timbaland, Pharrell Williams, Niigo ve Beyoncé ile birlikte) ve "Heaven" adlı şarkılarda yer aldı. Timberlake, 25 Ağustos 2013'te 2013 MTV Video Müzik Ödülleri'nde MTV Video Vanguard Ödülü'nü kazandı. Ayrıca "Mirrors" ile kazandığı Yılın Video Klibi dahil üç ödülü evine götürdü.

Timberlake'in dördüncü stüdyo albümü The 20/20 Experience – 2 of 2, 30 Eylül 2013'te yayımlandı ve Billboard 200 listesine bir numaradan girdi. Albümün çıkış single'ı "Take Back the Night" 12 Temmuz 2013'te yayımlandı. Albümden daha sonra "TKO" single'ı yayımlandı. Timberlake, Beyoncé'nin 13 Aralık 2013'te sürpriz bir şekilde iTunes üzerinden yayımlanan ve kendi adını taşıyan beşinci stüdyo albümünde yapımcı ve şarkı yazarı olarak görev aldı. 25 Şubat 2014'te "Not a Bad Thing", The 20/20 Experience – 2 of 2nun üçüncü single'ı olarak yayımlandı. Şarkı, Hot 100 listesinde ilk ona girdi ve Mainstream Top 40 listesinde zirveye çıktı. Timberlake böylece Mainstream Top 40 listesinde en çok bir numara olmuş ve ilk ona girmiş single'ı bulunan erkek sanatçı oldu. 2014'te Timberlake, Michael Jackson'ın ölümünden sonra yayımlanan ikinci albümü Xscapeteki "Love Never Felt So Good" şarkısında yer aldı, ayrıca şarkının yapımcılığını Timbaland ve Jerome "J-Roc" Harmon ile birlikte üstlendi. 14 Mayıs 2014'te Jackson, Timberlake ve Jackson'ın bilinen hareketlerini yapan hayranlarının görüntülerinden oluşan ve yönetmenliğini Timberlake ve Rich Lee'nin üstlendiği bir video klip yayımlandı.

The 20/20 Experience World Tour'un Las Vegas'taki MGM Grand Garden Arena'da gerçekleşen son konseri, Justin Timberlake + The Tennessee Kids adıyla filme aktarıldı ve 13 Eylül'de 2016 Toronto Uluslararası Film Festivali'nde dünya prömiyerini yaptı. Film daha sonra 12 Ekim'de Netflix'te yayımlandı.

Timberlake, eşi Jessica Biel'ın da yapımcısı ve oyuncusu olduğu 2017 yapımı The Book of Love filminin müziklerini besteledi ve müzik yönetmenliğini üstlendi.

Timberlake, DreamWorks Animation'ın müzikal komedi filmi Trollerde Anna Kendrick ile birlikte ana karakteri seslendirdi. Ayrıca filmin müziklerinin yapımcılığını üstlendi ve filmdeki "Can't Stop the Feeling!" şarkısını seslendirdi. Daha sonra şarkıyı 2016 Eurovision Şarkı Yarışması'nın finalindeki ara gösteride canlı söyledi. Single olarak yayımlanan şarkı, Billboard Hot 100 listesine zirveden girdi ve on altı ülkede daha bir numara oldu. Şarkıcının Mainstream Top 40 listesindeki sekizinci bir numaralı şarkısı oldu ve böylece Timberlake, bu listede erkek sanatçılar arasında birinciliğe yükseldi. 2,4 milyon kopya satan şarkı, ABD'de o yıl en fazla satılan single oldu.

26 Şubat 2017'de Timberlake, 89. Akademi Ödülleri'nin açılışını "Can't Stop the Feeling!" şarkısını seslendirerek gerçekleştirdi. Aynı yıl Kate Winslet ve Juno Temple ile birlikte Woody Allen'ın Dönme Dolap adlı dram türündeki filminde başrolde yer aldı ve aralarında Rock in Rio, Birleşik Devletler Grand Prix ve Pilgrimage Music & Cultural Festival gibi etkinliklerin de bulunduğu çeşitli festivallerde performans sergiledi.

2018: Man of the Woods ve Super Bowl LII devre arası gösterisi
Timberlake, 4 Şubat 2018'de Minneapolis, Minnesota'da gerçekleşen Super Bowl LII devre arası gösterisinde sahne aldı. Beşinci stüdyo albümü Man of the Woods, devre arası gösterisindeki performansından iki gün önce, 2 Şubat'ta yayımlandı. Sanatçı, albümün yayımını izleyen ayda yeni bir turneye çıkacağını duyurdu. Albümün ilk sıngle'ı olan "Filthy", 5 Ocak'ta yayımlandı.

Özel hayatı
1999'un başlarında Timberlake, The New Mickey Mouse Clubdan arkadaşı ve şarkıcı Britney Spears ile çıkmaya başladı. İkilinin ilişkisi Mart 2002'de beklenmedik bir şekilde son buldu. Timberlake Nisan 2003'te oyuncu Cameron Diaz ile Nickelodeon Kids' Choice Ödülleri'nde karşılaştıktan kısa bir süre sonra ilişki yaşamaya başladı. İlişkileri boyunca ayrıldıklarına yönelik yapılan spekülasyonlardan sonra, çift Aralık 2006'da, Diaz Timberlake'i Saturday Night Liveın konuk sanatçısı olarak takdim ettikten kısa süre sonra ayrıldı.

Ocak 2007'de Timberlake, oyuncu Jessica Biel ile ilişki yaşamaya başladı. Aralık 2011'de nişanlanan çift, 19 Ekim 2012'de Fasano, İtalya'daki Borgo Egnazia adlı otelde evlendi. Timberlake ve Biel'ın Silas Randall Timberlake adlı oğlu, Nisan 2015'te dünyaya geldi.

Timberlake'in kazancını haber yapmaya 2008'de başlayan Forbes dergisi, sanatçının Haziran 2007 ile Haziran 2008 arasında müzik, turne ve reklamlardan $44 milyon kazandığını hesapladı. Buna göre Timberlake, Madonna ve Celine Dion'u geride bırakarak o zaman için dünyanın en çok kazanan dördüncü müzisyeni oldu. Celebrity 100 listesinde on ikinci ve "En Çok Kazanan 30 Yaşından Genç Ünlüler" listesinde ikinci sırada yer aldı. Billboarda göre Timberlake, $31 milyon kazançla 2013'ün en zengin üçüncü müzisyeni oldu. 2014'teki Celebrity 100 listesinde $57 milyon kazançla yirmi altıncı sırada yer aldı.

Sanatı

Timberlake lirik tenor bir ses aralığına sahiptir. FutureSex/LoveSounds albümünün yapımında, Timberlake rock müzik ile ilgilendi. Bu esin şarkıların bestelenmesinde değil, kaydında kullanıldı. Timberlake "Şarkıyı bir rock and roll şarkıcısı gibi söylemek istedim, bir R&B şarkıcısı gibi değil." ifadesini kullandı. Etkilendikleriyle ilgili olarak "Eğer Justified Michael Jackson ve Stevie Wonder etkileri taşıdıysa, FutureSex/LoveSounds biraz daha David Bowie ve Prince izleri barındırıyor." dedi. INXS grubunun solisti Michael Hutchence, Arcade Fire, David Byrne, The Killers, The Strokes ve Radiohead, Timberlake'in etkilendiği diğer sanatçılardır.

Sanatçının R&B ve pop tarzlarına odaklanan önceki kayıtlarının aksine, FutureSex/LoveSounds belli bir tarza daha az yoğunlaştı, böylece daha fazla tarz temsil edildi. Timberlake bu durumu "Kendi müziğime olabildiğince geniş tarzlar eklemek istedim." sözleriyle açıkladı. Müzikal açıdan "karmaşık" bir albüm olan FutureSex/LoveSounds, rap, rock, funk, soul, gospel, new wave, opera ve dünya müziğinin birleşimidir. Entertainment Weekly albümün 'N Sync ve Justifieddan tarz olarak "ayrılış niteliğinde" olduğunu belirtti. "What Goes Around" tarz açısından Justified ile benzerlikler taşısa da, Timberlake bunun yeni albümde böyle bir benzerlik taşıyan tek şarkı olduğunu ifade etti. The 20/20 Experience, 1960'lar ve 1970'lerin rock müziğindeki geniş şarkı yapısından kısmen esinlenen bir neo soul albümüdür. Los Angeles Timestan Mikael Wood, albümün ayrıntılı yapısının tutkulu olduğunu ve Stevie Wonder, Prince ve Michael Jackson geleneğini yansıttığını belirtti.

Los Angeles Timestan eleştirmen Robert Hilburn, 2003'te Justified/Stripped Tour'u izledikten sonra Timberlake'in gösterisini övdü ve sanatçı hakkında "İyi bir gösteri ortaya koymak için gerekli olan usta içgüdülerle sahne için doğmuş. Kendisini sürekli ilgi odağı yapmak yerine, arada yetenekli bir topluluğun parçası olacak kadar rahattı." değerlendirmesini yaptı. 2013'te Timberlake; gitarcılar, dansçılar, geri vokaller, bateristler, basçılar, klavyeciler, bir perküsyoncu ve bir saksafoncudan oluşan Tennessee Kids adlı orkestrasını The 20/20 Experience World Tour'da tanıttı.

Başarıları ve ödülleri

Justin Timberlake kariyeri boyunca sayısız ödül ve başarı elde etti: dokuz Grammy Ödülü, dört Emmy Ödülü, yedi Amerikan Müzik Ödülü ve Yaşam Boyu Başarı Video Vanguard Ödülü dahil on bir MTV Video Müzik Ödülü. Timberlake "Popun Başkanı" olarak adlandırılmaktadır. 2003'te Rolling Stone, sanatçıyı yılın en büyük pop yıldızı seçti ve "Pek çok pop yıldızının elde edemediği bir şeyi ve kendisinin her şeyden daha fazla istediği bir şeyi elde etti: Güvenilirlik." notuyla kapağına taşıdı. Timberlake, VH1'ın "Tüm Zamanların En Büyük 100 Sanatçısı" listesinde 66. sırada yer aldı. Time 100 listesine ilk kez 2007'de girdi. Timberlake'in aynı listeye 2013'te ikinci kez girmesi üzerine Stevie Wonder şöyle yazdı: "Justin tüm olanaklardan yararlanarak genç yaşta çok şey başardı ve yine de emek verecek zamanı buldu. Yeteneğinin çoğunu kullanarak Tanrı'nın işini yapıyor."

Timberlake, Aralık 2013'te Billboard Year-End 200 Artists listesinde ve Billboard Year-End 200 Albums listesinde zirvede yer aldı. Timberlake, Apple tarafından her yıl hazırlanan en çok satanlar listesinde Yılın Sanatçısı seçilirken The 20/20 Experience en çok satan albüm oldu. Sanatçı bir sonraki yıl Billboard Year-End Top Male Artists listesinde bir numarada yer aldı. 2015 iHeartRadio Müzik Ödülleri'nde Yenilikçi Ödülü kazandı.

Billboarda göre FutureSex/LoveShow, 2007 yılının en çok hasılat yapan üçüncü turnesi oldu ve dünya genelinde 1,6 milyondan fazla seyirciye ulaştı. The 20/20 Experience World Tour, 2014 yılının en çok hasılat yapan ikinci turnesi oldu ve solo sanatçıların turneleri arasında ilk sırada yer aldı.

Diğer girişimleri

Ticari girişimleri
Timberlake ABD'de üç restorana ortaktır: 2003'te West Hollywood, Kaliforniya'da açılan "Chi", New York'ta sırasıyla 2006 ve 2007'de açılan "Destino" ve "Southern Hospitalty". Timberlake 2005 yılında çocukluk arkadaşı Juan ("Trace") Ayala ile birlikte William Rast giyim markasını oluşturdu. 2007 yılındaki kreasyonda kadife ceketler, kaşmir kazaklar, kotlar ve polo tişörtler yer aldı. İkili Memphis'in yerlilerinden olan Elvis Presley'den etkilendiklerini belirttiler: Ayala "Geriye dönüp Elvis'in kovboy çizmeli, kovboy şapkalı ve düğmeleri açık hoş bir gömlekli resimlerini görebilirsiniz. Fakat ayrıca onu smokin, üzerinde yapay elmaslar olan yakalı gömlek ve bol pantolon giyerken de görebilirsiniz. 'Bugün hayatta olsaydı ne giyerdi?' diye düşünüyoruz." dedi. Target, erkek ve kadınlar için kot, dış giyim ve spor giyimden oluşan bir William Rast koleksiyonunun Aralık'ta çıkacağını ve bir ay satışta kalacağını duyurdu. Amatör bir golfçü olan Timberlake, 2007 yılında memleketi Millington, Tennessee'deki Big Creek Golf Sahası'nı satın aldı ve $16 milyona Mirimichi Golf Sahası adıyla çevre dostu olarak yeniden yapılandırdı. 25 Temmuz 2009'da tekrar açılan saha, altı aylık başka bir bakım için 15 Ocak 2010'da tekrar kapatıldı. Ekim 2011'de Timberlake, yeşil bilinçli golf sahası nedeniyle Environmental Media Ödülleri'nde Futures Award ödülünü aldı. Timberlake ve eşi Jessica Biel, Memphis Grizzlies'de hissedarlardır.

Timberlake pek çok ticari ürüne ciro sağlamaktadır; sanatçının ticari faaliyetleri 2008 yılından beri IMG tarafından idare edilmektedir. Önemli ticari faaliyetleri arasında 2009'da Sony elektronik ürünleri, Givenchy'nin erkek parfümü "Play", Audi'nin A1 modeli, Callaway Golf Company ürünleri, 2011'de ise Myspace bulunmaktadır. 2012'de Timberlake, Walmart'ın yıllık hissedarlar toplantısına ev sahipliği yaptı.

Hayırseverlik

Timberlake başlangıçta 'N Sync'in "Challenge for the Children" kampanyasıyla ve 2001'den beri ilk olarak okullardaki müzik eğitimini destekleyen, fakat şimdi daha geniş bir misyonu olan, kendi kurduğu "Justin Timberlake Foundation" aracılığıyla hayır işerinde yer almaktadır. Ekim 2005'te Grammy Association, Timberlake'i Tennessee'deki insani çabalarından dolayı, başka bir Memphisli yazar/yönetmen Craig Brewer ile birlikte ödüle uygun buldu.

Kasım 2007'de Timberlake, Avustralya turnesinden elde ettiği gelirin A$100.000 kadarını Steve Irwin tarafından kurulan Wildlife Warriors'a bağışladı. 23 Mart 2008'de, Memphis Rock N' Soul Museum ve Memphis Music Foundation'a ayrı ayrı $100.000 bağışladı.

12 Kasım 2007'de PGA Tour, 6 handikap oynayan amatör golfçü Timberlake'in, 2008'de başlayacak olan Las Vegas'taki turnuvanın ev sahibi olacağını duyurdu. Timberlake'in turnuvaya ev sahipliği yapacağı anlaşmayla birlikte, turnuvanın adı Justin Timberlake Shriners Hospitals for Children Open olarak değiştirildi. Turnuvadan bir gün önce Timberlake, ünlülerden oluşan profesyonel/amatör takımda oynadı ve turnuva haftasında bir yardım konseri düzenledi. Etkinlik başarıya ulaştı ve 2009'da tekrarlandı. Timberlake'in Shriners Hospitals for Children'a yaptığı $9 milyondan fazla yardım, 2009 yılında ABD'de bir ünlü tarafından yapılan en yüksek bağış oldu.

Fakat 2012'de etkinliğin başkanı Raoul Frevel, muhabirlere Timberlake'in bundan sonra etkinlikte yer almayacağını söyledi ve "Onun çocuklarımız ve hastanelerimizle daha fazla ilgilenmesi için elimizden geleni yaptık. Ancak görünen o ki kameralar açık değilken ortadan kayboldu." dedi.

Diskografi

 Justified (2002)
 FutureSex/LoveSounds (2006)
 The 20/20 Experience (2013)
 The 20/20 Experience – 2 of 2 (2013)
 Man of the Woods (2018)

Filmografi

Turneler

Tek başına
 Justified World Tour (2003-04)
 FutureSex/LoveShow (2007)
 The 20/20 Experience World Tour (2013-15)
 Man of the Woods Tour (2018)

Ortak
 Justified/Stripped Tour (2003)
 Legends of the Summer Stadium Tour (2013)

Ayrıca bakınız
Şarkıcıların takma isimleri listesi
Billboard Social 50 bir numaralı şarkıcıları listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1981 doğumlular
Memphis doğumlu şarkıcılar
Tennessee doğumlu erkek oyuncular
Tennessee doğumlu iş insanları
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı çocuk oyuncular
Amerikalı çocuk şarkıcılar
Amerikalı dans müzisyenleri
Amerikalı erkek dansçılar
Amerikalı hayırseverler
Amerikalı lokantacılar
Amerikalı müzik yapımcıları
Amerikalı erkek seslendirme sanatçıları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Amerikalı tenorlar
Amerikalı çağdaş R&B şarkıcıları
Amerikalı hip hop şarkıcıları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
BRIT Ödülü sahipleri
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Emmy Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
Primetime Emmy Ödülü sahipleri
'N Sync üyeleri
Jive Records sanatçıları
RCA Records sanatçıları
Sony BMG sanatçıları
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan kişiler
Yaşayan insanlar
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Amerikalı erkek çocuk oyuncular
Çocuk pop müzisyenleri
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
Memphis doğumlu müzisyenler
Paradise Papers'da ismi geçen kişiler
En İyi Görsel Medya Şarkısı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Video Klip Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Melodik Rap Performansı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Pop Vokal Albüm Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Pop Vokal Performansı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Dans Kaydı Grammy Ödülü sahipleri
MTV Video Müzik Ödülleri En İyi Dans Video Klibi sahipleri
En İyi Rap Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Favori Erkek Pop/Rock Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Favori Erkek Soul/R&B Erkek Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri

Justin Timberlake


Liv - et billeddigt er en eksperimentalfilm fra 1991 instrueret af Niels Frandsen efter manuskript af Niels Frandsen.

Handling
Dokumentarisk billeddigt om grundelementerne for liv på jorden: luft, ild og vand.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Liv - et billeddigt


Kurt von Gallwitz (n. 1856 – d. 1942) a fost unul dintre generalii Armatei Imperiale Germane din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Diviziei 217 Infanterie în campania acesteia din România, având gradul de general-locotenent.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Armata 9

Nașteri în 1856
Decese în 1942
Generali germani
Comandanți germani pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Kurt von Gallwitz


Jacaltenango Es conocido como el corazón y centro de la región Huista por su ubicación geográfica, también es conocido histórica y económicamente como la «Capital de los Huistas» ya que fue el primer poblado fundado de toda la Región Popti'. Está situado en un valle de la Sierra Madre.
Es un municipio situado en el altiplano occidental de la República de Guatemala, a 385 kilómetros de la ciudad de Guatemala, en el departamento de Huehuetenango.
Durante la época colonial, Jacaltenango fue el convento y doctrina de «Nuestra Señora de la Purificación de Jacaltenango» a cargo de los frailes mercedarios hasta 1754, y luego uno de los once curatos de la provincia de la Alcaldía Mayor de Totonicapan.

Después de la Independencia de Centroamérica en 1821, Jacaltenango fue uno de los municipios originales del Estado de Guatemala, cuando este se instituyó oficialmente en 1825; también fue sede del circuito homónimo en el distrito N.º 9 (Totonicapán) para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados.  En 1838 pasó a formar parte del Estado de Los Altos hasta que este fue recuperado por la fuerza para el Estado de Guatemala por el general conservador Rafael Carrera en 1840.

En 1970, el gobierno militar de Carlos Arana Osorio creó la Franja Transversal del Norte y Jacaltenango fue parte de dicha región; durante la Guerra Civil de Guatemala la región fue escenario de fuerte combates y tácticas de tierra arrasada, especialmente en la región petrolera del norte del departamento de Quiché.

Según el censo de 2002, su población era de veintitrés mil personas. Su economía se basa principalmente en productos agrícolas, especialmente café, y dedica a la exportación cerca del 95% de su producción. Durante el censo de 2018 se contabilizaron 37,171 personas, de las cuales 36,325 pertenecían al pueblo maya, 17 garifunas, 1 Xinka, 33 afrodescendientes, 752 Ladinos y 43 extranjeros.

El municipio de Jacaltenango, se encuentra situado en la parte Noroeste del departamento de Huehuetenango en la Región VII o Región Noroccidental, se localiza en la latitud 15 grados 40' 00'' y en la longitud 91 grados 42' 45'' limita al norte con los municipios de Nentón y San Miguel Acatán; al sur con el municipio de Concepción Huista; al Oriente con el municipio de San Miguel Acatán; y al oeste con los municipios de Santa Ana Huista, San Antonio Huista y con la República de México; cuenta con una extensión territorial de 269.16 kilómetros cuadrados, que equivale al 20.00% del territorio total de la región Huista, en un total de 26,915.75 hectáreas, la cabecera municipal se encuentra a una altura de 1,437.86 metros sobre el nivel del mar. Se conoce como capital de los Huistas ya que es la cuna de la civilización Jacalteca-Popti'.

Toponimia

Nombre en castellano

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas. De esta forma, el nombre colonial del poblado fue «Nuestra Señora de la Purificación de Xacatenango»; el topónimo «Xacatenango» proviene del náhuatl que significa «muralla de cabañas», por la raíz «xacalli», (español: «cabaña») y «tenanco» (español: «muralla»)..

Nombre en Jakalteko

Su nombre deriva de «Xajla», que en Jakalteko significa «lugar de sarros formado por el agua» y, según la leyenda, fue fundado por B'alunh Q'ana, casado con Hun Imox, huidos de Yichkanh que queda actualmente en el norte de Guatemala.
También se le conoce como Niman Konhob' que en idioma Jakalteko significa pueblo grande, esto se debe a que por ser el primer poblado en fundarse en la región es el que mayor habitantes poseía en la antigüedad, algo que sucede actualmente porque cuenta aproximadamente con cuarenta mil personas.

Demografía

La población pertenece mayoritariamente (98%) al grupo étnico maya jakalteko o popti', y habla la lengua popti; el resto es mestizo, aunque siguen utilizando indumentaria maya.

División política

La cabecera municipal se divide en 6 cantones y en total cuenta con 23 aldeas y 4 caseríos, los cuales se detallan a continuación.

Geografía física

Clima

Situado en una meseta rocosa en las faldas de los montes Cuchumatanes, se ubica desde los 720 a los 2500 , y tiene una temperatura anual entre 10º y 32 °C. La cabecera municipal de Jacaltenango tiene clima templado (Köppen: Cwb).

Ubicación geográfica

Jacaltenango está ubicado en el departamento de Huehuetenango y está rodeado por municipios de dicho departamento; por eso es conocido como el «corazón de los Huistas». Sus colindancias son:

 Norte: Nentón
 Sur: Unión Cantinil, Petatán
 Sureste: Concepción Huista
 Este: San Miguel Acatán
 Suroeste: San Antonio Huista
 Oeste: Santa Ana Huista

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2016-2020 2021-2024: Juan Antonio Camposeco Delgado
 2012-2016: Mario Silvestre
 2008-2012: Orlando Montejo
 2004-2008: Moises Pérez
 2000-2004: Urbano Mendoza
 1996-2000: Urbano Mendoza
 1993-1995: Ignacio Loyola Domingo
 1991-1993: Victor Quiñonez
 1989-1991: Gonzalo Mendoza
 1987-1989: Victor Quiñonez
 1985-1987: Lucas Díaz
 1970-1972: Fortunato Taracena
 1967-1970: Juan López Díaz

Historia

Época precolombina

No se tienen datos exactos de cuando fue fundando Jacaltenango, aunque leyendas ancestrales indican que los primeros pobladores habrían provenido del norte de los modernos departamentos de Guatemala. Fue el primer poblado jacalteco en fundarse de la Nación Popti'. Ocupado por los jakaltecos, algunos historiadores creen que fue invadido por los quichés en la época de Quicab el Grande (1425-1475).

Colonia española: Doctrina mercedaria

Después de la conquista del altiplano guatemalteco en 1524, se inició la etapa de fundación de encomiendas, para lo que se aglutinaban a las personas de algunas poblaciones dispersas que habían huido de la ocupación. En algunas ocasiones se aglutinaban a personas hablantes de un mismo idioma o simplemente eran traídos de otros lugares para formar los nuevos poblados. Las encomiendas no solamente organizaban a la población indígena como mano de obra forzada sino que era una manera de recompensar a aquellos españoles que se habían distinguido por sus servicios y de asegurar el establecimiento de una población española en las tierras recién descubiertas y conquistadas. También servían como centro de culturización y de evangelización obligatoria pues los indígenas eran reagrupados por los encomenderos en pueblos llamados «Doctrinas», donde debían trabajar y recibir la enseñanza de la doctrina cristiana a cargo de religiosos de las órdenes regulares, y encargarse también de la manutención de los frailes.

En 1529, Jacaltenango fue dado en encomienda al conquistador Gonzalo de Ovalle, un compañero de Pedro de Alvarado, junto con San Mateo Ixtatán y Santa Eulalia; en el siglo  se conocía como «Nuestra Señora de la Purificación de Jacaltenango», tenía unos dos mil pobladores y estaba encomendado a la familia de Gonzalo de Ovalle, que retenía sus rentas.  En 1549, se llevó a cabo la primera reducción bajo la supervisión de los misioneros dominicos, en el mismo tiempo que fue fundado Santa Eulalia, el asentamiento de reducción kanjobal. En 1560, otras reducciones kanjobales habían sido establecidas en San Pedro Soloma, San Juan Ixcoy y San Miguel Acatán.

Los mercedarios fundaron en 1549 una reducción o doctrina, construyendo un convento en 1567, dos años después de la creación de la Provincia mercedaria de la Presentación de Guatemala; en 1586, la Orden de la Merced construyó la primera iglesia de Santa Eulalia. Originalmente, la orden mercedaria había obtenido del obispo Francisco Marroquín varios curatos en el valle de Sacatepéquez y Chimaltenango, pero los cambiaron con los dominicos por el área de la Sierra de los Cuchumatanes.  En Jacaltenango estaba el curato del Sur-occidente del partido de Huehuetenango, y allí llegó Fray Antonio de Bravo, O. de M., uno de los cuatro mercedarios que llegaron en esa época.

Según la relación del obispo Juan de las Cabezas en 1613 y las actas de visita pastoral del arzobispo Pedro Cortés y Larraz en 1770, los mercedarios llegaron a tener a su cargo nueve doctrinas, y sus muchos anexos, que eran: Santa Ana de Malacatán, Concepción de Huehuetenango, San Pedro de Solomá, Nuestra Señora de la Purificación de Jacaltenango, Nuestra Señora de la Candelaria de Chiantla, San Andrés de Cuilco, Santiago de Tejutla, San Pedro de Sacatepéquez, y San Juan de Ostuncalco.  Hacia 1690 la población de Jacaltenango se había reducido a ochocientas personas y fue mencionado como «lugar antiguo y principal, corte de algún cacique» por el historiador colonial Francisco Antonio de Fuentes y Guzmán en su Recordación Florida.

En 1754, debido a las reformas borbónicas impulsadas por la corona española, los mercedarios y el resto del clero regular tuvieron que transferir sus doctrinas y curatos al clero secular, por lo que la orden perdió su doctrina en Malacatán.

Visita del arzobispo Pedro Cortés y Larraz

Entre 1768 y 1770 el arzobispo Pedro Cortés y Larraz recorrió su diócesis, e indicó que Jacaltenango pertenecía a «la Octava Provincia, de Totonicapam, a cargo de un Alcalde Mayor, y que tenía once curatos: San Miguel Totonicapam, San Cristóbal Totonicapam, Santiago Momostenango, Güegüetenango, Malacatán,  Chiantla, Cuilco, Tzulumá, Utzpantán y Nevah».

En 1815 los curas seculares abandonaron el convento.

Tras la Independencia de Centroamérica

El 27 de septiembre de 1821 el Ayuntamiento firmó la ratificación de la Independencia, erigiendo un monumento conmemorativo.  El Estado de Guatemala fue definido de la siguiente forma por la Asamblea Constituyente de dicho estado que emitió la constitución del mismo el 11 de octubre de 1825: «el estado conservará la denominación de Estado de Guatemala y lo forman los pueblos de Guatemala, reunidos en un solo cuerpo.  El estado de Guatemala es soberano, independiente y libre en su gobierno y administración interior.»

Jacaltenango fue uno de los municipios originales del Estado de Guatemala en 1825; era parte del departamento de Totonicapán/Huehuetenango, cuya cabecera era Totonicapam e incluía a Momostenango, Nebaj, Huehuetenango, Malacatán, Soloma, Jacaltenango, y Cuilco.

La constitución del Estado de Guatemala promulgada el 11 de octubre de 1825 —y no el 11 de abril de 1836, como numerosos historiadores han reportado incorrectamente — creó los distritos y sus circuitos correspondientes para la administración de justicia según el Código de Lívingston traducido al español por José Francisco Barrundia y Cepeda; Jacaltenango fue sede del circuito del mismo nombre en el distrito N.º 9 (Totonicapán) al que pertenecían también Santa Ana Huista, San Antonio Huista, San Andrés, San Marcos, Concepción, Nentón, Petatán, Acatán, San Juan Ixcoy, San Sebastián Coatán, Santa Eulalia, Istatán, Ishcán, Ixcacao, Sajnabac, Paduano, Cajtavi, Lo de Alvarado, Tierra Negra y Montenegro, esta última ahora parte de México.

El efímero Estado de Los Altos

A partir del 3 de abril de 1838 Jacaltenango fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos y que forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840.

Franja Transversal del Norte

La Franja Transversal del Norte fue creada oficialmente durante el gobierno del general Carlos Arana Osorio en 1970, mediante el Decreto 60-70 en el Congreso de la República, para el establecimiento de desarrollo agrario. Las Zonas de Desarrollo Agrario estaban comprendidas dentro de los municipios: Santa Ana Huista, San Antonio Huista, Nentón, Jacaltenango, San Mateo Ixcatán, y Santa Cruz Barillas en Huehuetenango; Chajul y San Miguel Uspantán en el Quiché; Cobán, Chisec, San Pedro Carchá, Lanquín, Senahú, Cahabón y Chahal, en Alta Verapaz y la totalidad del departamento de Izabal.

A mediados de la década de 19170, se descubrió petróleo en la zona y altos oficiales guatemaltecos —incluyendo los expresidentes Fernando Romeo Lucas García y Kjell Eugenio Laugerud García— se convirtieron entonces en grandes terratenientes e inversionistas aprovechando las políticas de traslado de campesinos, acceso a información privilegiada, ampliación del crédito público y grandes proyectos de desarrollo; de hecho, la oficialidad guatemalteca formó el Banco del Ejército, y diversificó sus fondos de pensión.  Pero la presencia del Ejército Guerrillero de los Pobres en el departamento de Quiché, especialmente en la región petrolera de Ixcán, hizo que la guerra civil se recrudeciera en el área y los proyectos no se llevaran a cabo.  La región quedó en un parcial abandono hasta 2008, que se inició la construcción de la carretera en la franja.

Siglo XXI

Jacaltenango es el segundo municipio con mayor Índice de Desarrollo Humano del departamento de Huehuetenango, después de la cabecera departamental, debido a numerosos centros de educación primaria y secundaria entre estos una de las 4 Escuelas de Formación Agrícola que existen en el país y la única Escuela de Formación Forestal que existe en Guatemala, así como dependencias de las universidades San Carlos, Rural de Guatemala, Mariano Gálvez, Da Vinci y Panamericana.

Ecoturismo

Jacaltenango posee varios lugares turísticos:

 El Río Azul: reconocido por sus corrientes color azul cielo.  Corre a solamente dos km de la cabecera municipal.
 El centro ceremonial Q'anil: donde se encuentra enterrado Juan Q'anil el «hombre rayo protector del pueblo jacalteco».
 El Mirador: situado en el camino al municipio de Concepción Huista
 Bosque Sajbana: Es un bosque tropical de ciprés donde se puede realizar un paseo por todos los senderos.
 Cueva de Ixtenam: lugar donde nace un río y se cree que en los alrededores habitaron miembros de la civilización maya.
 Museo: en el hospital de la localidad se muestran piezas arqueológicas de los vestigios de la cultura mayas popti'.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Doctrinas coloniales de los mercedarios en Guatemala
Encomiendas coloniales en Guatemala
Municipios de Huehuetenango
Patronazgo de Nuestra Señora de la Candelaria
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Toponimia náhuatl de Guatemala

Jacaltenango


Marija Terezija Scherer (njem. Maria Theresia Scherer, rođena kao Anna Maria Katharina; Meggen, 31. listopada 1825. – Ingenbohl, 16. lipnja 1888.) bila je švicarska katolička redovnica. Proglašena je blaženom.

Životopis

Mladost i obrazovanje
Rođena je kao Ana Marija Katarina u Meggenu, u pobožnoj seljačkoj obitelji. U sedmoj godini života izgubila je oca. Kao darovito dijete poslana je na školovanje redovnicama u Luzern. Tu se upoznaje s karitativnom djelatnošću sestara.

Redovništvo
Nakon jednog hodočašća osjetila je redovnički poziv. Godine 1844. upoznaje Teodozija Fiorentinija, kapucina i zauzetog socijalnog djelatnika. Fiorentini iste godine utemeljuje Družbu milosrdnih sestara svetoga Križa, a Ana Marija Katarina (uzevši redovničko ime Marija Terezija) i još četiri sestre prve ulaze u novoosnovanu družbu. Družba je počela otvarati škole, bolnice, sirotišta i ubožnice, a proširila se i izvan granica Švicarske. Godine 1857. Marija Terezija izabrana je za prvu vrhovnu glavaricu družbe. U vrijeme njene smrti družba je imala već 1500 zavjetovanih sestara i 422 kuće. Umrla je 16. lipnja 1888. u Ingenbohlu.

Štovanje
Papa Ivan Pavao II. sestru Mariju Tereziju proglasio je blaženom 29. listopada 1995. godine.

Izvori
Bilješke i literatura
 Bl. majka Marija Terezija Scherer, sestre-sv-kriza.hr, pristupljeno 23. travnja 2021.
 Maria TheresiaScherer, hls-dhs-dss.ch, pristupljeno 23. travnja 2021.
 Maria Clarissa Rutishauser, Život majke Marije Terezije Scherer, Đakovo, 1935.
 Walther Diethelm, Kraljica, majka i sluškinja (prevela i priredila Blaženka Perković), Samostan ss. Sv. Križa, Đakovo, 1986.
 Gertrud Huber, "Nebo, nebo!" : Marija Terezija Scherer - majka u teškim vremenima : kratki životopis majke Marije Terezije uz proslavu njezina proglašenja blaženom - 29. X. 1995. (prevela i priredila Blaženka Perković), Provincijalat ss. Sv. Križa, Đakovo, 1995.
 Više priređivača, Nevoljom vremena gonjeni : Marija Terezija Scherer - Teodozije Florentini : pisma i spisi (prevela Blaženka Perković), Milosrdne sestre Sv. Križa Hrvatske provincije, Đakovo, 2018., ISBN 9789539748355

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Walther Diethelm, Kraljica, majka i sluškinja, životopis Marije Terezije Scherer
 Milosrdne sestre Sv. Križa, službeno mrežno mjesto hrvatske provincije

BlaženiciKatoličke redovnice

Marija Terezija Scherer


القوات الجوية الإمبراطورية الروسية هي سلاح الجو للإمبراطورية الروسية ورثتها الدول التي جاءت بعدها.

 القوات الجوية الإمبراطورية الروسية: القوات الجوية للإمبراطورية الروسية من عام 1910 إلى عام 1918.
 القوات الجوية السوفيتية: القوات الجوية للإتحاد السوفييتي من عام 1918 إلى 1991.
 القوات الجوية الروسية: القوات الجوية الروسية الحالية أي منذ عام 1991 إلى الآن.

القوات الجوية الإمبراطورية الروسية (توضيح)